Κι όμως είμαι ακόμα εδώ.

Ξέρεις κάτι; Θα σπάσω και αυτή την υπόσχεση. Δεν θα πάει διακοπές το blog. Θα μείνω εδώ να σου μιλάω, να σε βάζω στο μυαλό μου, να σε πρήζω, να σου δίνω τις εικόνες μου, να σου λέω τους φόβους, τις όμορφες στιγμές και τις (μπουρδουκλωμένες) σκέψεις μου.
Αυτό τον καιρό σκέφτομαι πολλά.
Μετά από τη σχέση που τέλειωσε, μετά από 3 μήνες κλάματα -που ευτυχώς αραίωσαν - και μετά από την υπόσχεση "ας μείνουμε φίλοι", νιώθω το μέσα μου κάπως.
Σκέφτομαι πως μου έμεινε ένας φόβος. Αν δεν βρω ποτέ κάποιον; Τώρα θα μου πεις, ότι υπερβάλλω και ότι "θα έλθει από εκεί που δεν το περιμένω". Και εγώ έτσι θα σου έλεγα, αν ήξερα ότι περνάς τέτοιο ζόρι.
Αλλά με ξέρω. Ξέρω την προϊστορία μου με τους άνδρες-αγόρια της ζωής μου.
Ποτέ δεν το θεώρησα εύκολη υπόθεση. Οι φίλοι μου άνδρες, με κάνουν παρέα γιατί τους καταλαβαίνω. Οι γκόμενοι-άνδρες απλά δεν καταλαβαίνουν εμένα. Sad but true. Φοβάμαι...
Νιώθω ότι θα μείνω για πάντα η "φίλη", η "θεία", η "νονά των παιδιών μου".
Μερικές φορές ξυπνώ το πρωί, κοιτάω αριστερά το άδειο μου κρεβάτι και με πιάνει απελπισία. Pathetic; Τι να σου πω...
Αλλά ακόμα κοιμάμαι στη μια άκρη του κρεβατιού και αφήνω χώρο στην άλλη. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ( και γω μαζί της ) .

Υ.Γ1 Για να αποφύγω λίγο το μιζέριασμα... απλά να σου πω πως βρίσκομαι σε άλλη χώρα έχω σουξέ. Γιατί;
Υ.Γ2 Δεν μπορώ να είμαι πολιτισμένη και να λέω "αχ τι ωραία που βρήκες άλλη σχέση, χαίρομαι για σένα". Ξανάδες τουλίπα αποστειρωμένη;
Υ.Γ3 Σήμερα είναι η τελευταία μέρα των 30 μου χρόνων. Τι χρονιά...Από αύριο, θα αλλάξουν όλα; Πες μου ναι...

I leave the summer to you

Έχω δύο επιλογές:

1. Να συνεχίσω να γράφω μίζερα ποστ και να βαρεθείς και εσύ και εγώ.

2. Να βάλω πινακίδα CLOSED και να σταματήσω να μαστιγώνω τη τουλίπα.

Καλό καλοκαίρι να έχεις, να περάσεις σούπερ και θα τα πούμε από Σεπτέμβρη.


Υ.Γ1 Θα ήθελα να κάνω ένα fast forward της ζωής μου να δω πως θα είμαι σε 2 χρόνια από τώρα. Φοβάμαι. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός μου τον τελευταίο καιρό.
Υ.Γ2 Νιώθω παρατημένη...
Υ.Γ3 Το email θα τσεκάρεται κάθε μέρα.

post χωρίς ουσία

Οι μέρες περνάνε πολύ γρήγορα. Κάνοντας πράγματα, οργανώνοντας βραδιές με φίλους σε βεράντες. Δεν είμαι για πολλά πολλά φέτος.
Όλα τα προηγούμενα κλισέ περασμένων καλοκαιριών, ξέχασα να τα κάνω. Ναι, ξέχασα.
1. Δεν πήγα στη Σχολή Τυφλών για να δω την καλοκαιρινή παράσταση του ΘΟΚ.
2. Δεν πήγα στο Ammos στη Λάρνακα ( πόσο με κούρασε η ιδέα "all white" μπαράκι)
3. Θερινό σινεμά ακόμα να πάω.
4. Δεν φύλαξα τη μηχανή του φίλτρου και δεν έβγαλα έξω το smoothie maker.
5. Το χειμωνιάτικο στρώμα ακόμα το έχω στην καρέκλα και το βλέπω.
6. Δεν ήπια όσα mojito θα έπινα υπό άλλες συνθήκες.



Όμως πάω θάλασσα κάθε σαββατοκύριακο, οδηγώ πολύ ( μέσα σε μια μέρα έκανα τη διαδρομή Πάφος-Πρωταράς and it felt great), ακούω τραγουδάκια ανώδυνα ( όχι ελληνικά), βλέπω sex & the city, αγοράζω βρεφικά δωράκια για τα μωρά των φίλων μου που θα αρχίσουν να γεννιούνται σύντομα, συζητώ για πράγματα που έτσι και αλλιώς γράφω εδώ, ανακαλύπτω νέους φίλους, ξεχνάω άλλους.

Και περιμένω.


Υ.Γ1 Μην με ρωτήσεις τι, δεν ξέρω.
Υ.Γ2 Χθες διαπίστωσα ότι από το 1996, κάθε τέσσερα χρόνια, τα καλοκαίρια μου είναι δύσκολα. Συνήθως ακολουθεί μια χρονιά που μου αλλάζει τα δεδομένα. Πότε αρχίζεις όμως να αλλάζεις και πλέον νιώθεις ότι κτίζεις;

Θερμοπληξία

Ζαλάδες, αναγούλα και τάση για εμετό.

Όχι δεν έβλεπα ειδήσεις ψες. Το διάβασα στην εφημερίδα σήμερα, αυτά είναι τα συπτώματα του "ιού του κλιματιστικού". Το να υπάρχει air condition όπου πας είναι η κατάρα του καλοκαιριού στην Κύπρου. Από την οποία δεν κατάφερα ούτε εγώ να ξεφύγω. Πέρσι, λόγω της έλλειψης κλιματιστικού για λίρες ώρες έπαθα θερμοπληξία, μάλιστα τη μέρα των γενεθλίων μου. Ψες το βράδι ζήτημα αν κοιμήθηκα 2 ώρες. Ανεβοκατέβαζα τη θερμοκρασία, άλλαζα συνεχώς θέση στο κρεβάτι ( ως single πια, κυλιέμαι παντού) και σκεφτόμουν κάτι που είχε γίνει μερικές ώρες πριν. Όλα μαζί ήταν αρκετά για να μην κλείσω μάτι. Δεν ξέρω τι συμβαίνει φέτος. Αυτός ο χωρισμός με επηρέασε πολύ περισσότερο από ότι περίμενα. Ψες κατάλαβα ότι η κατάσταση είναι τελείως μονόπλευρη. Κρίμα. Όχι τόσο όμως όσο να ακούω τη "Σκανδάλη" και να ρίχνω μαύρο δάκρι. Όλα αυτά είναι βλακείες. Δεν θα πω περισσότερα, έτσι και αλλιώς, τα λόγια έχουν χάσει την αξία τους. Το μόνο που θα κάνω είναι να μείνω μακριά, πολύ μακριά. Έχω ήδη σπαταλήσει πολύ καιρό να περιμένω κάτι να αλλάξει. Με δική μου ευθύνη. Γι αυτό λυπάμαι πραγματικά. Λυπάμαι επίσης που είμαι εδώ. Όχι πως θα κάνω κάτι για να το αλλάξω. Απλά είπα να στο πω. Το μόνο σίγουρο της υπόθεσης είναι ότι δεν θα κάνω άλλα σχέδια. Μεγαλεπήβολα και μη. Δεν έχει αξία και δεν είμαι σίγουρη αν θα τα τηρήσω. Εδώ καλά καλά αν με ρωτήσεις τι θέλω να αλλάξω για να είμαι καλά, θα σου πω, πως πραγματικά δεν ξέρω. Το μόνο καλό αυτού του καιρού είναι πως τα επαγγελματικά μου πάνε πραγματικά σούπερ. Και δεν με ενδιαφέρει αν αυτό σημαίνει να είμαι με ένα laptop όλο το καλοκαίρι.

Υ.Γ1 Αλήθεια σου λέω...κανείς δεν αξίζει τόσο κόπο...
Υ.Γ2 Ότι δεν λύνεται, κόβεται;

Y.Γ3 Πίσω πάλι στο "μπλε". Πέρσι, αυτή τη μέρα έγραψα αυτό . Ήξερα ότι αυτή η ιστορία δεν θα τελείωνε καλά. Αλλά και πάλι, ακόμα πονάει.

Τετάρτη βράδι, στο κέντρο της πόλης

Ψες πήγα σε ένα θερινό μπαράκι στην παλιά πόλη.
Η παρέα, φίλη παλιά και καλή (αυτή που με ένα μόνο βλέμμα, μπορούμε να "συνομιλούμε"), το γκομενικό της και φίλους τους. Κόσμο που πρώτη φορά γνώριζα. Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι αρκετά συχνά σε παρέες με καινούρια άτομα. Ίσως τελικά, να αλλάζει το σκηνικό της ζωής μου. Το έχω ανάγκη.
Η μουσική σούπερ - έκανα και μερικές παραγγελιές- , είδα σε διπλανά τραπέζια γνωστές μου φάτσες, έιπα μερικά γειά, βρέθηκα να κάνω αστεία με άγνωστους.
Κατά τις 2 έφυγα. Μόνη. Καθώς περπάταγα στα στενοσόκκακα, με τα ψηλά παπούτσια, το καλοκαιρινό φόρεμα και τη μουσική ακόμα να παίζει στο background, μου θύμισα τον εαυτό μου πριν από 3 περίπου χρόνια. Τότε που γύριζα σχεδόν κάθε βράδι στα μπαράκια, έβρισκα φίλους εκεί και μετά πολύ αργά, έφευγα. Μόνη. Εκείνη την περίοδο νευρίαζα που ήμουν single αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα να με φανταστώ να μοιράζομαι τη ζωή μου.
Και ψες σκέφτηκα..."μήπως ξαναεπέστρεψα στα παλιά; Ή είναι οι εικόνες παρόμοιες, απλά εγώ έχω αλλάξει πολύ;".
Ξέρεις, μπορεί τελικά να ισχύει το δεύτερο, γιατί ψες το βράδυ στις 2 και κάτι συνειδητοποίησα ότι ήμουν μόνη, σε ένα δρόμο, κάπου στην πόλη αλλά καθόλου δεν με ενοχλούσε. Κατάλαβα πως μόνο όταν νιώσω τελείως ελεύθερη θα μπορέσω να ανήκω κάπου.

Υ.Γ1 Το κείμενο δεν γράφτηκε με "κλαψιάρικη" διάθεση. Ούτε το γράφω για να περάσουν συγκεκριμένα μηνύματα ανεξαρτησίας και "single, white female". Με κούρασαν οι ταυτότητες.
Υ.Γ2 Αυτές τις μέρες το mp3, το laptop και το cd player του αυτοκινήτου παίζουν το compilation "Island 8".

The Godmother

Δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά έχω μια βαφτιστίρα. Τώρα είναι 14 και κάτι (τη βάφτισα όταν ήμουν 5) .
Είναι στις αρχές της εφηβείας της, οπότε καταλαβαίνεις το δράμα της υπόλοιπης οικογένειας. Το δωμάτιο της είναι γεμάτο ποστερ των HIM, είναι όλη μέρα κολλημένη στο laptop και βλέπει αμερικάνικες σειρές ( το πήρε από τη νονά) - αυτή την περίοδο παρακολουθεί Without a Trace- πιστεύει σε ένα "πράσινο πλανήτη", σε οτιδήποτε έχει να κάνει με φιλανθρωπικό σκοπό και λίγη μόδα π.χ. (RED) Products και εννοείται πως φοράει μπλουζάκια με μηνύματα ξεσηκωτικά ή ροκ συγκροτήματα.
Η βαφτιστίρα μου μαλώνει με όλους. Εκτός από μένα. Γιατί βρήκα τη λύση. Αφού είναι πνευματικό μου παιδί (χε χε), πηγαίνω με τα νερά της.
Προχθες το Σάββατο την έφεραν οι γονείς μου στο εξοχικό. Όχι δεν ήλθε για μας. Απλά θα συναντούσε κολλητές της την επομένη στο Figtree ( δημοφιλής παραλία του Πρωταρά που το σ/κ για να μπεις μέσα στο νερό χρειάζεσαι GPS) και ήθελε μεταφορικό.
Έτσι αποφάσισα να περάσω ποιοτική ώρα με το παιδί και να δω τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του.
Πήγαμε που λες σε αγαπημένη μου παραλία στην Αγία Νάπα - με ελάχιστους Κύπριους.
Διαπιστώνω ότι το βαφτιστίρι έχει μετατραπεί σε ολόκληρη γυναίκα όταν βγάζει το παντελονάκι και μένει με ένα μαγιώ , σούπερ τέλειο. Αχ πως περνάνε τα χρόνια...
Απλώνουμε αντηλιακά , βάζουμε γιαλιά και κοιτάζουμε το κενό. Σε κάποια φάση έχω την φαεινή ιδέα να ανταλλάξουμε ipod. Στο playlist της, him, 3 doors down και Πυξ Λαξ. Στο δικό μου Alanis, Sergio Mendes, Verve Remixed 4 και Juno OST.
Ακούω Πυξ Λαξ και είμαι έτοιμη να κυλιστώ στην άμμο από την απελπισία μου. Κοιτάζω δίπλα μου το έφηβο. Μές στην τρελλή χαρά. "Τι ακους και χαμογελάς"; "Χα χα πολύ αστεία τα τραγούδια που ακούς νονά". Δεν ήξερα πως να εκλάβω το σχόλιο. Έσκασα.
Μετά μπήκαμε στη θάλασσα. Όπου δεν κολυμπήσαμε γιατί υπήρχαν τόσα πολλά κύματα, που πραγματικά ήμουν στα όρια να κάνω μήνυση για σωματική κακοποίηση.
Μέσα στο νερό πιάσαμε τις φιλοσοφικές συζητήσεις. Την ρώτησα να μου βάλει την οικογένεια, τους φίλους, τους έρωτες και την προσωπική ανάπτυξη σε σειρά προτεραιότητας ( είναι πανέξυπνη, οκ;).
Απαντήσεις έφηβου :
1. Έρωτας - "Γιατί αν βρεθώ σε ένα νησί μαζί του δεν θα χρειάζομαι κάτι άλλο" ( wow!)
2. Οικογένεια - "Γιατί ότι και να τους κάνω, όσες φορές και αν τσακωθούμε, δεν μπορούν ποτέ να φύγουν και να με αφήσουν" ( η πικρή αλήθεια).
4. Φίλοι - " Γιατί κάποτε είναι καλοί. Αλλά δεν μπορείς να στηρικτείς πάνω τους όσο νομίζεις" ( και της πήρε μόνο 14 χρόνια να το καταλάβει)
5. Προσωπική Ανάπτυξη -" Εναλλάσεται με το 4. Νομίζω χρειάζεται" ( καλά αυτό θα το καταλάβει μετά).

Φυσικά η απόλυτη συγκίνηση ήλθε όταν την ρώτησα αν μπορούσε αυτή τη στιγμή να πάει κάπου στον κόσμο με όποιον θέλει που θα ήταν και τι θα έκανε:
"Στην Νέα Υόρκη, μαζί σου. Και να πάμε στο κατάστημα της Apple".

Αχ πόσο μου μοιάζει αυτό το παιδί...

Μετά τη θάλασσα πήγαμε για τις απόλυτες γουρουνιές. Για παγωτό στο Napolea (θεϊκό - παγωτό Ferrero Rocher) και πατατάκια στο δρόμο.

Και αυτή ήταν μια υπέροχη μέρα στη θάλασσα!

Υ.Γ1 Έχω πάθει την πλάκα μου με τον τρόπο που τραγουδούσε το "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο" η Χάρις Αλεξίου. Σύρθηκα στην άμμο λέμε.

Sex & the City: Μια αγάπη που δεν πεθαίνει ποτέ.

Οκ, είδα και εγώ το Sex & the City. Αφου πριν διάβασα κριτικές στις εφημερίδες, τα περιοδικά, τα blog. Εννοείται πως δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Όταν βλέπεις και τους 6 κύκλους δύο φορές το χρόνο, έχεις επιτραπέζιο παιχνίδι "Sex & the city" και το κυριότερο, το κάθε επεισόδιο σου θυμίζει κάτι από τη δική σου ζωή ή των φίλων σου, τότε γιατί να εμπιστευτείς την κριτική του καθενός;
Έτσι και αλλιώς αυτό ειδικά το φιλμ, δεν θα πας να το δεις για το περιεχόμενο ή την κινηματογραφική του αξία αλλά για να ξαναθυμηθείς τους λόγους που αγάπησες τη σειρά.
Που λες πήγα. Το κοινό από 16-60. Πέφτουν οι πρώτοι τίτλοι η αίθουσα χειροκροτεί. Ενθουσιασμός. Ωραία ατμόσφαιρα! Δεν σου κρύβω πως ψιλοσυγκινήθηκα. Είμαι και σε ευαίσθητη φάση, καταλαβαίνεις.
Οκ, τα πρώτα σχόλια μου. Είπανε πως ήταν μια παρέλαση ρούχων και fashion. So what? Γιατί να μην φοράνε υπέροχα ρούχα να χαρεί και μας το ματάκι μας; Ή γιατί πρέπει να είναι όλα ΤΟΣΟ ρεαλιστικά; Έχω πάει Νέα Υόρκη δυο φορές. Αν βρεθείς Upper East Side ή σε ένα από τα super χλιδάτα εστιατόρια και μπαράκια, ναι έτσι ντύνεται ο κόσμος. Όταν γυριστεί σειρά στο Village ή στο Soho, τότε ξαναμιλάμε. Μετά πρόσεξα ότι έχουν μεγαλώσει τα τέσσερα κορίτσια. Και αυτό είναι εμφανές όσο airbrush και διόρθωμα κάνανε. Δεν πειράζει, η ζωή προχωρά. Και αυτό το λέει και η Carrie στην αρχή που βλέπει μια παρέα από 30άρες να κυκλοφοράνε στους δρόμους. Αλλά ωριμάζουνε. Η Σάρλοτ είναι μια υστερικιά πλούσια με τα παιδάκια της και ευτυχισμένη. Η Μιράντα πνίγηκε στη μεσοαστή ζωή της ( κρίμα και ήταν η αγαπημένη μου), η Σαμάνθα μένει πιστή στον Σμιθ ( αν είναι δυνατόν) και η Κάρι είναι επιτέλους με τον Big και ετοιμάζονται να παντρευτούν. Άρα καμία σχέση με ότι ξέραμε. Όπως είπε και το ντογκ μου, δεν υπάρχει ούτε sex και στην τελική ούτε καν η ιδεά της πόλης. Δηλαδή, μέσα σε 2,5 ώρες δεν χορταίνεις την πόλη. Υπάρχει η κλασσική σκηνή στα Starbucks, μια ιδέα της Βιβλιοθήκης της ΝΥ και το Bryant Park όπου γίνεται το fashion week. Για μένα αυτό θα ήταν αρκετά για ένα επεισόδιο της μισής ώρας, όχι για μια ταινία. I wanted more of NY.
Στην ταινία, όλα παίζουν με τα "εντος". Τα σπίτια τους, τις καρδίες τους, το μέσα τους. Και ίσως αυτό να είναι μια φυσική συνέπεια από τη στιγμή που έχουν όλες πατήσει τα σαράντα και έχουν άλλες προτεραιότητες. Διαφορετικές από τις δικές μου....αλλά γι αυτό και θα συνεχίσω να βλέπω τους 6 κύκλους συνέχεια.
Για να μην στα πολυλογώ, ναι ρε παιδί μου συγκινήθηκα πολύ. Που τις είδα, που η Carrie και ο Big είχαν μια αυθεντική αγάπη ( με έκανε να ζηλέψω πολύ αλλά και να ελπίζω στον έρωτα) και που χόρτασα ένα δίωρο Sex & the City. Και ας μην ήταν η καλύτερη ταινία και ας μην "ταυτίζομαι" με τα θέματά τους και ας μην είναι σαν την σειρά. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή ( κακώς δηλαδή)

Y.Γ1 Η ζωή μου δεν έχει καμία σχέση με τη σειρά σε αυτή τη φάση. Είμαι ερωτευμένη με ένα άνθρωπο που με θέλει ως φίλη ( ένας υπέροχος άνθρωπος που μου ξύπνησε πολλά πράγματα και τον ευχαριστώ). Νιώθω ότι δεν θέλω να προχωρήσω ή να βγαίνω για να γνωρίσω κάποιο. Δεν ξέρω αν είναι αυτή η συνταγή, πάντως το ότι είμαι ακόμα "εκει" για μένα σημαίνει κάτι.
Υ.Γ2 Στον αντίποδα του Υ.Γ1 είναι οι στιγμές που ακούω το Incomplete της Alanis. Κάνε κλικ δεξιά στο playlist και άκουσέ του. Γιατί "μια μέρα..."

Να τολμήσω;

Ίσως είναι πολύ νωρίς για να το ξεστομίσω. Το συζητούσα ψες με μια φίλη ψυχολόγα (να 'ναι καλά με ακούει γενικά) και με την φίλη καρδιάς. Και θα το κάνω. Έτσι λέω τώρα, τέλη του Ιούνη. Εύχομαι να έχω τη δύναμη να το τηρήσω ακόμα μερικές βδομάδες.
Φίλη/ε, σκέφτομαι να πάω ταξίδι. Μόνη.
Πως σου φαίνεται; Το έχω ανάγκη νομίζω. Να μην βασίζομαι σε κανένα, να μην νιώθω ότι πρέπει να εκπληρώνω τις επιθυμίες κανενός. Επιτέλους να βάλω τα δικά μου "θέλω" σε προτεραιότητα που έτσι και αλλιώς τα έχω όχι μόνο βάλει σε δεύτερη μοίρα, αλλά στον πάτο μαζί με την διάθεσή μου.
Το μοναδικό μου δεδομένο είναι ένα: Κάπου που οι εικόνες, μυρωδιές, χρώματα που θα έχω να είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που ζω τώρα. Προφανώς σε μια άλλη ήπειρο.
Είναι δύσκολο πολύ, θέλει πολύ θάρρος, δεν ξέρω αν το έχω.
Το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως ότι δεδομένο έχω μπροστά μου αυτή τη στιγμή δεν μου κάνει. Όλα όμως. Χωρίς καμία εξαίρεση.

Δεδομένα

Δεδομένο πρώτο. Ένα σούπερ καλοκαίρι το ακολουθεί ένα μέτριο ως χάλια. Ποια η πιθανότητα να σου πάνε 12 μήνες τέλεια; Και όταν μιλώ για τέλεια δεν εννοώ αντικειμενικά "τέλεια". Αλλά σύμφωνα με σένα και με τις ανάγκες που έχεις τη δεδομένη φάση στη ζωή σου.

Για παράδειγμα, για μένα το "τέλειο" φέτος θα ήταν αν είχα ένα δεσμό με ένα άνθρωπο που θα ήμουν ερωτευμένη μαζί του (και ιδανικά και αυτός), να πήγαινα εκδρομές και να την έβγαζα στην παραλία όλη μέρα. Αυτό ήθελα από πέρσι, αυτό θέλω και φέτος. Και δεν είναι ότι με έπιασαν οι μοναξιές, μια χαρά είχα τη ζωή μου συγυρισμένη ως single. Απλά σε κάποια φάση έτυχε να ήμουν έτοιμη να τη μοιραστώ. Και ακόμα είμαι. Αυτό είναι το δεδομένο δεύτερο.

Το άλλο που σκέφτομαι αυτές τις μέρες, κοιτάζοντας τα ταβάνια, είναι πως όσο μεγαλώνω κάνω αρκετό ξεσκαρτάρισμα όσο αφορά φίλους. Τους τελευταίους μήνες που δεν ήμουν και στα καλύτερά μου, ήξερα ποιοι ήταν εκεί όταν τους χρειαζόμουν. Και ας μην ήξεραν ακριβώς τι έχω, απλά ήταν εκεί. Από την άλλη, ήταν και μερικοί που είναι στην καρακοσμάρα τους. 1-2 από αυτούς διαβάζουν το blog, προφανώς διάβασαν τα κλαψιάρικα κείμενα και δεν ήλθαν να πουν κάτι , ούτε απλά να τηλεφωνήσουν να πάμε μια βόλτα. Οι φίλοι λοιπόν φαίνονται σε όλα. Και στα δύσκολα και τα εύκολα. Και το κυριότερο, ακόμα και όταν γκομενιαστούν. Αυτό σημείωσέ το, είναι βασικό. Γιατί όταν εσύ είσαι στην τρελλή χαρά με το δεσμό σου, δεν κάνεις μια προσπάθεια να ξεστραβωθείς και να δεις και το φίλο σου; Κανείς δεν αξίζει να είναι στη ζωή μας δεύτερος, είδικά όταν κάποτε του συμπεριφερόμασταν σαν να ήταν ίσος ( και πολλές φορές πρώτος). Άρα δεδομένο τρίτο, στα πρώτα -άντα, αρχίζουν τα δύσκολα με φιλίες. Αλλά μένουν όσοι αξίζουν.

Δεδομένο τέταρτο και τελευταίο. Είναι τέλειο να μπορείς να θέτεις δεδομένα. Να βάζεις κάποια πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις στη θέση που τους αξίζει.
Μπορεί φυσικά στην πορεία να φας τις άπειρες χυλόπιττες, να διερωτάσαι γιατί σου συμβαίνουν εσένα όλα, να χάσεις φίλους, να βρεις άλλους, να απομονωθείς, ακόμα και να βγάλεις ένα καλοκαίρι μέσα στην μαυρίλα. Αλλά το μόνο που μπορείς να ελπίζεις και που ενδεχομένως να είναι και σωστό, είναι πως όλα γίνονται για ένα καλό λόγο.

Απορίες ( βρες απάντηση αν τολμάς)

1. Θέλω να μου πεις, πόσους κουβάδες κλάμα πρέπει να ρίξω για να νιώσω καλά. Υποτίθεται ότι οταν κλαις, εκτονώνεσαι. Εμένα γιατί δεν μου κάνει κάτι;
2. Αυτός ο γαμημένος χρόνος γιατί δεν έχει ένα fast forward;
3. Είναι ανάγκη να ακολουθώ τα στερεότυπα του καλοκαιριού; Sex, beach, fun, drinking κ.α; Δεν μου βγαίνει.
4. Δεν είναι γελοίο το "ζήσε τον έρωτα και ότι ας γίνει;". Γιατί όταν το "ότι ας γίνει" σου βγάζει τη ψύχή, να λείπουν και τα πάθη.
5. Αν υποθέσουμε ότι όλες οι εμπειρίες οδηγούν κάπου καλά και ότι κάποτε θα βρεις εκείνο που σου αξίζει, πόσες πρέπει να έχεις για να καταλήξεις κάπου και να ηρεμήσεις;
6. Δεν είναι πολύ υποτιμημένη η ιδέα της "σχέσης";
7. Δεν είναι πολύ υπερτιμημένες οι πολλές εμπειρίες;
8. Πόσο διάλειμμα χρειάζεσαι για να βρεις τον εαυτό σου;
9. Τι ταινίες να δω να ξεχαστώ;
10. Θα ήθελα να εξαφανιστώ. Είμαι υπερβολική;

Υ.Γ1 Έχω τη υποψία ότι έχω πέσει όσο πιο χαμηλά μπoρούσα. Για να δω, πόσο θα μείνω στον πάτο...
Υ.Γ2 Έτσι κτίζει ο κόσμος καριέρα....για να ξεχάσει.

Το 3ήμερο σε αριθμούς

Πάει και το τριήμερο. Απολογισμός:

1. Μια καμένη πλάτη

2. 1/2 μπουκαλάκι λάδι μαυρίσματος με δείκτη προστασίας 4.

3. Μια ωραία έκθεση φωτογραφίας, στους Χαροπόμυλους στη Λεμεσό, δες την

4. 12,456 ώρες στ' αυτοκίνητο, κολλημένη στον αυτοκινητόδρομο

5. Αριθμός ομπρέλων και ξαπλώστρων μπροστά από το δικό μας σημείο : 345.

6. Πρόσβαση στο νερό επιτεύχθη μετά από ακροβατικές προσπάθειες αντάξιες του Cirque du Soleil

7. Αριθμός μπίρων : 30

8. Αριθμός γύφτων, άσχετων, μεθυσμένων τουριστών και ατάλαντων τραγουδιστών σε φεστιβάλ: 5,7088

9. Επιστροφή στη Λευκωσία, διάρκεια 2 ώρες. Καθόλου άσχημα

10. Φορές που σκέφτηκα "μακάρι να μην σε σκεφτόμουν". Πολλές. 

Με ένα κατσαβίδι στο χέρι

Είμαι στο γραφείο, το δεύτερο δηλαδή δωμάτιο του διαμερίσματος. Προσπαθώ να συναρμολογήσω το κόκκινο έπιπλο που πήρα για cd από το ΙΚΕΑ. Μου περισσεύουν δύο βίδες, το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο το Πύργο της Πίζας. Δεν πειράζει. Έχει μια εικαστική άποψη. Στο laptop, παίζει Rock FM από Αθήνα. Γουστάρω τρελλά ροκιές.

Έχουμε μάθει προχθές για τη συναυλία της Madonna, λένε για τέλη του Σεπτέμβρη. Αρχίσαμε να οργανωνόμαστε. Φίλοι από εδώ έχουν ήδη ξεσηκωθεί και οι κολλητοί από Αθήνα ψάχνουνε τα σημεία προπώλησης.
Ήδη φαντάζομαι ένα κατάμεστο στάδιο και η παρέα να χορεύει πάνω κάτω. Και μετά θα φύγουμε, αποκαμωμένοι αλλά πλήρως ικανοποιημένοι. Ανυπομονώ. Περισσότερο από τις καλοκαιρινές μου διακοπές ( όχι δεν έχω οργανωθεί ακόμα).

Χθες μια φίλη με ρώτησε, τι θα ήθελα να κάνω ιδανικά φέτος το καλοκαίρι.
Σενάριο Πρώτο: Νέα Υόρκη, τρίμηνα μαθήματα δημιουργικής γραφής. Να γυρίζω στο Σόχο, να κάθομαι στη μέση του Bryant Park με το laptop και τα βράδια να τα πίνω με τους "καινούριους" φίλους σε μπαράκια του Μήλου.
Σενάριο Δεύτερο: Κάπου πολύ μακρινά με μια συγκεκριμένη κολλητή μου. Να πίνουμε mojito (κόλλημα!), να καπνίζουμε ( ότι βρούμε), να κοιτάζουμε τη θάλασσα, να μην πολυμιλάμε και να είμαστε απόλυτα ευτυχισμένες.
Η φίλη με κοίταξε. Σχολίασε "Απ' όλα αυτά που μου λες, κανένα δεν έχει να κάνει με τη ζωή σου εδώ"
Είχε δίκιο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κοιτάω έξω από το παράθυρο. Πολύ συνειδητά ξέρω ότι η ζωή εδώ δεν μου πάει. Δεν το λέω από σνομπισμό, στο ξαναεξήγησα. Είναι πολύ μικρή η πόλη, είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι, είναι ελάχιστα τα πράγματα που μπορείς να κάνεις μόνος. Αλλά το παραμύθι μου το εμπέδωσες: κωλώνω. Η αλήθεια όμως είναι πως τώρα, πιο πολύ από ποτέ θέλω να σπάσω το παράθυρο και να βγω έξω. Time will show.

Η ώρα έχει περάσει. Παίρνω τηλ. για delivery. Πως καταλαβαίνεις ότι είσαι το απόλυτο single material; Όταν ο ντελιβεράς ,ξέρει το όνομά σου και σου πιάνει κουβέντα. Την επόμενη φορά που θα πάρω και θα μου σχολιάσει τις διατροφικές μου συνήθειες θα ανησυχήσω!

Το σπίτι επιτέλους τακτοποιήθηκε. Μπήκαν τα καινούρια φωτιστικά , επιτέλους τα κιβώτια πήγαν στην αποθήκη και το cd έπιπλο στήθηκε. Ψιλοκουνιέται βέβαια αλλά δεν βαριέσαι. Τακτοποιώ τα cd. Η Τάνια έχει ένα ολόδικό της ραφάκι, όπως και ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Χατζιδάκις.

Ξέρεις κάτι; Ότι και να γίνεται στη ζωή σου, όσο δύσκολη και να είναι μια φάση, βάζεις ένα cd και "φεύγεις". Είναι τόσο απλό. Μου φαίνεται ότι θα κατασκηνώσω δίπλα από το κόκκινο επιπλάκι αυτό το μήνα. Θα καπνίζω πουράκια με γεύση σταφύλι ( και όμως είναι τέλεια -φτάνει πια προβλεπόμενες και βαρετές γεύσεις και "γεύσεις"), θα πίνω λικέρ μαστίχας με μπόλικο πάγο και θα ταβανιάζομαι.
Ω, πόσο μου έλειψε!

Έχω υποσχεθεί φωτό από τη συναυλία της Kylie:


Υ.Γ1 Το κείμενο γράφτηκε αποσπασματικά, κρατώντας κατσαβίδια και ακούγοντας Rock Fm
Υ.Γ2 Το μυαλό και η ψυχή όταν πιεστούν πολύ σε κάποια φάση απλά αρχίζουν και κάνουν delete από μόνα τους.
Υ.Γ3 Κάποιος, μου είπε σήμερα μια πανέμορφη κουβέντα και μου ανύψωσε το ηθικό. Και ας μην τρώει τηγανητές πατάτες :)

Summer mood ή Summer blues?

Έχω απίστευτη δουλειά, δεν μπορείς να φανταστείς. Φυσικά βρήκα ώρα να ρίξω μια λεξούλα στο post μου.
Σήμερα θα πάω συναυλία, στην Τσανακλίδου. Την έχω δει άπειρες φορές. Είναι η αγαπημένη μου. Θα είμαι με παρέα αλλά θα είμαι στην κοσμάρα μου. Η Τάνια και εγώ. Θα παραγγείλω βοτκες, θα καπνίσω ένα κουτί τσιγάρα ( το κοψα αλλά οκ, πολλά πράγματα είπα ότι δεν θα τα ξανακάνω και τα κανα - συνειδητά) , θα ακούω το "Μαμά Γερνάω" και θα πλαντάζω στο κλάμα. Μετά θα λέει η Τάνια το "Πάτωμα" και γω θα θέλω να βρεθώ σε ένα μεγάλο δωμάτιο, με ένα αυθεντικό παρκέ, σκούρου χρώματος, να κοιτάω το ταβάνι και να πίνω. Ωραία πράγματα!
Το καλοκαίρι μου είναι προς το παρόν, παράξενο. Δεν είναι ανέμελο, μάλλον ξενέρωτο θα το έλεγα. Δεν βούτηξα ακόμα και δεν "πνίγηκα" στα mojito ( αν και έκανα μαθήματα σαμπάνιας τις προάλλες και χόρτασα με το παραπάνω - 12 σε κάθε μάθημα, σύνολο 24).
Άρχισα χθες να διαβάζω το "Ντραιβ-ιν" της Μαρίας Μαρκουλή. Δεν τρελλάθηκα. Αν και γράφει για ταξίδια με αυτοκίνητο, δεν είναι "φευγάτο", σαν τα road μυθιστορήματα της Σώτης. Λείπει κάτι στο λόγο. Μια μαγκιά και αυτή η ατάκα στο τέλος του διηγήματος που θα σε "στείλει" ή που θα σε κάνει να σκεφτείς "ααα τώρα εξηγούνται όλα". Το βαρέθηκα. Άλλο τώρα. Χμ σίγουρα όχι το καινούριο της Σώτης, είναι πολύ συγκεκριμένο. Αν θες διάβασε εκείνα που έγραψε και η Krotkaya στο τελευταίο της post.


Υ.Γ Μου λείπουν οι φίλοι μου στην Αθήνα, μου λείπει το Γκάζι, μου λείπει να κάτσω στο πεζούλι σε μια γειτονιά στο μέσο της πόλης, να πίνω κρασί και μπύρα με φίλους και να μην θέλω τίποτα άλλο.
Υ.Γ2 Μου λείπει το summer mood.

Η πρώτη γκρίνια του καλοκαιριού

Πραγματικά εύχομαι η πρώτη μέρα του καλοκαιριού να μην αντιπροσωπεύει και το υπόλοιπο. Αν είναι έτσι...την έβαψα. Αλλά και εσύ γιατί θα φας την γκρίνια της ζωής σου ως τις 31 Αυγούστου.
Καταρχάς, αδιαθέτησα. Τι βλακεία. Άρα το σχέδιο παραλία αναβλήθηκε. Μετά έπαθα ένα πράγμα σαν αλλεργία, κρυολόγημα που με ταλαιπωρεί ως τώρα. Φταρνίσματα, χάλια στομάχι, μίξες. Ταυτόχρονα δεν ήθελα να τρώω ( υπό άλλες συνθήκες δεν είναι κακό) και ως αποτέλεσμα σερνόμουνα.
Όμως είχα ήδη αποφασίσει ότι θέλω να συγυρίσω το σπίτι μου, μπας και "συγυριστώ" και εγώ. Έτσι άρχισα να πετάω, να βάζω πράγματα σε κουτιά και να τα μεταφέρω στην αποθήκη. Στην πορεία έκανα διαλείμματα στον καναπέ γιατί όσο άσχημο είναι το pms μου άλλο τόσο χάλια είναι η διάρκεια ( οι γυναίκες που διαβάζουν με κατανοούν πλήρως).
Με τα χίλια ζόρια, το δωμάτιο-γραφείο έγινε τέλειο! Να φανταστείς φάνηκε το παρκέ.
Σύρθηκα να κάνω μπάνιο και να πάω για κινέζικα στη Λάρνακα. Μέτρια βραδιά.
Κυριακή πήγα με πόνους στους γονείς μου. Σχόλιο μάνας: " Καλά πως ντύθηκες έτσι;". Μάλιστα. Αποχώρησα αξιοπρεπώς, για να μην έχουμε αίματα.
Σπίτι. Έβλεπα τα κουτιά αλλά δεν είχα δύναμη να τα πάρω κάτω. Άραξα στον καναπέ, είπα όχι σε καφέδες και ντινέ και έβλεπα μανιωδώς "Sex and the City", τον πρώτο κύκλο. Τότε που η Carrie φόραγε καμπαρντίνες και δεν ήταν σαν να βγήκε από σελίδες της Vogue.
Κατά τις 11 το βράδι, έρχεται ο κολλητός. Μπαίνει μέσα, με βλέπει. Σχόλιο: " Καλά δεν σε έχω ξαναδεί σε τέτοιο χάλι". Συμφωνημένο το είχε με τη μάνα μου μάλλον. Και τι είχα; Και adidas από ΝΥ ήταν οι φόρμες μου και lime τα καλτσάκια μου. Δεν το ήξερα να φορέσω Dior τουαλέτα! Στο κάτω κάτω δικαιόμουνα και με το παραπάνω να είμαι χάλια, ειδικά μετά από όλα αυτά που συνέβαιναν τον τελευταίο μήνα.
Σήμερα, Δευτέρα. Είμαι απλά ευγνώμων που είμαι δουλειά.
Αντε βρε, καλό μας καλοκαίρι!

Υ.Γ Πέρσι είχα ένα υπέροχο καλοκαίρι. Αν και το ξέρω πως δεν θα ξαναεπαναληφθεί, εύχομαι απλά να μην είναι σαν το προπέρσινο. There must be hope...

(παρένθεση)

Η ώρα είναι 1030 και είμαι ακόμα σπίτι.

Το ξυπνητήρι άρχισε να κτυπάει από τις 8. Ξύπνησα και κοίταγα το ταβάνι. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Σκεφτόμουν διάφορα. Δεν βρήκα όμως ούτε ένα λόγο για να χαρώ ότι είναι Παρασκευή ή έστω κάτι για να ξεκολλήσω από το ταβάνι.

(σε σοκάρει η ειλικρίνειά μου;)

Στις 9 άρχισαν τα τηλέφωνα της δουλειάς. Οπότε σηκώθηκα. Αλλά μετα κάθισα στον καναπέ και πάλι δεν έκανα τίποτα. Απλά σκεφτόμουν πως ξύπνησα σε ένα άδειο κρεβάτι και πως πρέπει να κάνω κάτι εξαιρετικά δραστικό (σκέψου ένα extreme sport και πες μου). Η αλήθεια είναι πως πεθύμησα κάποιες χαρούμενες στιγμές που δεν διερωτούμουν τι σημαίνει η κάθε λέξη και τι σκέφτεται ο απέναντί μου.

Πρέπει να κάνω κάτι. Αλλά δεν ξέρω τι...

Προς το παρόν, πάω να ντυθώ, μη χάσω και το μισθό....

Καλό σαββατοκύριακο ε...πιες και για μένα ( αν θες μέθυσε, θα μ αρέσει)

DISCOnnected

Εδώ και ένα μήνα περίπου, λειτουργώ ασυνείδητα. Σαν να υπάρχουν δύο τουλίπες. Η μια παρορμητική η άλλη λογική. Η πρώτη κυριαρχεί στην προσωπική ζωή μου ή άλλη μόνο στη δουλειά.
Το αποτέλεσμα; Δεν θυμάμαι καταστάσεις, κάνω ή δεν κάνω πράγματα χωρίς να το συνειδητοποιώ. Σαν να είμαι θεατής μιας παράστασης που πολλές φορές δεν με αφορά.
Πήγα Αθήνα το περασμένο σαββατοκύριακο. Για τη συναυλία της Kylie (φωτό, έστω και κουνημένες στο επόμενο post). Τη μέρα περπατούσα πολύ -έκανα διάλειμμα για να δω φίλους που είχα να τους συναντήσω χρόνια - και επειδή ξέχασα να φορτίσω το mp3 player μου απλά άκουγα τους ήχους της πόλης. Ήμουν αφηρημένη. Στο μυαλό μου εικόνες από περασμένες φορές στην Αθήνα. Πιο ανέμελες και πιο χαρούμενες. Πέρασα όμορφα όμως με τους φίλους μου. Σταθερές αξίες. Ο καθένας με τα δικά του. Η μια δουλεύει πολύ και που καιρός για έρωτες, η άλλη προσπαθεί να συνυπάρξει γκομενικά και ο φίλος προσπαθεί να ανακαλύψει τα πιο hot μπαράκια και εστιατόρια της πόλης. Αυτός είναι ο καλύτερος. Όταν μπλέκεις με σχέσεις κτλ τραβάς μεγάλα ζόρια (ακόμα και όταν είσαι μέσα στη σχέση).
Πήγαμε στο art athina. Πλάκα είχε, οι καλλιτέχνες στην κοσμάρα τους. Τα καλύτερα ήταν τα ακαταλαβίστικα installations στο υπόγειο. Θα ήθελα περισσότερα ώρα να αποβλακωθώ μπροστά από ένα έργο τέχνης. Να μην σκέφτομαι τους γύρω και το μέσα μου.
Μετά σταθερά στο Γκάζι. Για δείπνο στα prosopa. Δεξιά και αριστερά μας δύο μπαράκια που βγάλανε έξω γιγαντοθόνες και μεταδίδανε τον τελικό της eurovision. Σκέψου, να βγαίνεις από το σπίτι για να μην δεις την απόλυτη ευρωπαϊκή παπαρολογία και να πέφτεις πάνω της ή μάλλον ανάμεσά της. Το Καλομοιράκι μια χαρά τα πήγε. Η τσαχπινιά δική της και η φωνή, της Βικτώριας Χαλκίτη. Δεν πειράζει. Έτσι και αλλιώς ο φετινός νικητής τα πλήρωσε (στην κυριολεξία) τα 12άρια.
Τώρα πίσω, μέσα στο πήξιμο. Πολλή δουλειά. Σε πλήρη αποστασιοποίηση από την καθημερινότητα μου.
Η μόνη μου έγνοια να βάλω 2Mkbps σπίτι και να εγκαταστήσω επιτέλους το router γιατί ο από πάνω από τον οποίο κλέβω σύνδεση (σόρι, ε) δεν έχει καλές ταχύτητες.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε ασυνείδητα με μουσική υπόκρουση το "I'm in love" του Moby.
Y.Γ2 Τραγούδαγε η Kylie to "I believe in you" και γω διερωτόμουν αν υπήρχε ένα άτομο στο οποίο να το αφιερώσω. Θα το ήθελα...

2.0

Με τα διάφορα που συμβαίνουν, σήμερα θυμήθηκα πως πριν 4 μέρες, στις 16 δηλαδή του μήνα, το blog είχε γενέθλια. Δύο χρόνια λοιπόν.
Στις 16 του Μάη του 2006, καθόμουν μπροστά από το laptop μου. Είχε μέρες που σκεφτόμουν πως είχα ανάγκη ένα χώρο στο διαδίκτυο όπου θα μπορούσα να γράφω κάτι σαν ημερολόγιο. Hθελα να γράφω ανώνυμα. Να μην το πω σε φίλους, σε κανένα. Μόνο έτσι θα μπορούσα να εκφραστώ πλήρως χωρίς κολλήματα και χωρίς να σκέφτομαι τι θα πει ο ταδε γνωστός και ο άλλος.
Μετά σκεφτόμουν το όνομα. Τότε άρχισε να με πιάνει η μανία με τις πόλεις και οτιδήποτε urban. Και ας μην είχα γεννηθεί σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Άρα η πρώτη λέξη ήταν URBAN. Μετά ήθελα κάτι να κάνει μεγάλη αντίθεση, έτσι όπως αισθανόμουν πως ήταν το μέσα μου σε σχέση με αυτό που έβγαζα προς τα έξω. Όταν σκέφτεσαι πόλεις δεν σου έρχεται στο μυαλό ένα λουλούδι, αλλά κτίρια. Άρα η δεύτερη λέξη θα ήταν λουλούδι. Τι όμως; Οι μαργαρίτες μου θύμιζαν το "μ' αγαπά δεν μ΄ αγαπά" και το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν και άλλα διλήμματα. Τα τριαντάφυλλα ήταν πολύ ρομαντικά για μένα, τα γαρίφαλλα μου θύμιζαν τα μπουζούκια στην Ιερά Οδό. Έτσι το μυαλό πήγε στην ΤULIP.
Και έτσι γεννήθηκε η urban tulip. Χωρίς παρελθόν, χωρίς άλλη ταυτότητα εκτός από αυτήν του blogger. Γούσταρα πολύ. Δεν με ενδιέφερε να με διαβάζουν πολλοί, όποιος το ανακάλυπτε και έμενε, εκτιμούσα οποιαδήποτε σχόλια μου έκανε για γραφή.
Σιγά σιγά, γνώρισα κόσμο, ωραίους bloggers. Μερικές φορές ότι έγραφαν, ήταν σαν να ήταν κάτι από τη δική μου ζωή. Αυτό για πρωτοτυπία.
Εννοείται πως κατά καιρούς διαβάζω blogs που θαυμάζω γραφή και ζηλεύω και λίγο.
Μέσα στα δύο αυτά χρόνια διαπιστώνω πως μου έκανε καλό το blogging. Έιχα γράψει και πιο παλιά γιατί blogάρω. Δεν είναι και καμιά φιλοσοφία.
Άντε έλα να σε κεράσω coconut mojito!

Υ.Γ Σκέφτομαι να γράφω πιο συχνά. Δεν υπόσχομαι όμως πως θα κάνουν νόημα τα όσα θα διαβάζεις.

" ..."

"Work will tear us apart". Βαρέθηκα πάλι αυτό το λούκι. Θέλω μασαζ, φροντίδα, αγάπη, παραλία και....
"Κι όμως είμαι ακόμα εδώ". Και κάνω όνειρα, ονειρεύομαι μπλε παντού, μοχίτο, έντονες στιγμές και....
"Ever fallen in love". Άλλαξα το τραγούδι στο repeat του cd player του αυτοκινήτου.

'Επηξα λέμε.

Υ.Γ1 Το "αλλού γι' αλλού" ποστ, γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "Who's gonna tell Juliet" των Raining Pleasure
Υ.Γ2 Ψυχολογία καλή, διάθεση οκ, έμπνευση μηδέν, όρεξη για socialising υπό το μηδέν.

Do something....(anything)!

Εκεί που λες να ηρεμήσεις, να δεις τη ζωή (σου) με άλλο μάτι, να βγεις έξω στη βεράντα να ποτίσεις τα φυτά και τα ζωντανά (χελώνες) , να αρχίσεις να βλέπεις καμιά ταινία με happy end, συνειδητοποιείς πως ο καθένας ο'τι θυμάται χαίρεται. Και πως δυστυχώς, αυτό επηρεάζει και εσένα.
Και αντί να χαλαρώνεις και να εισαι zen ( επιμένω μετά από πολύ ψυχολογικό μασάζ του μυαλού σου - το ότι είναι μονίμως τεντωμένο δεν βοηθάει), προσπαθείς να βρεις λόγους και τρόπους να βγάλεις τη μέρα.
Εν τω μεταξύ η κολλητή μου στέλνει πρωί πρωί mail "The buddist way....live the present moment" και περιμένει από μένα, να το εμπεδώσω. Καλά κρασιά...
Tώρα που είπα κρασιά, μου φυγε σήμερα και είπα της μάνας μου ότι θέλω να μεταναστεύσω και να βρεθώ κάπου σε ένα σπίτι στην Τοσκάνη, με πολλή ηρεμία και κρασί. Α και wi fi. Απάντησε "μμμ...τι βλακείες τουλίπα...για σύνελθε". Ισοπέδωση τώρα, όχι αστεία.
Συνεχίζω. Κάθε πρωί, παίρνω το καινούριο τουτού, βάζω στο τέρμα ( 6 μεγάφωνα σου λέω) το "Σε ένα κόσμο που δεν κάνει κάτι για μας" από το καινούριο δίσκο της Πρωτοψάλτη και πάω δουλειά. Και ξανά το ίδιο όταν φεύγω. Πεθύμησα να επαναστατήσω σε κάτι, ουσιαστικό όμως, όχι βλακεία. Π.χ. ενάντια στην ρουτίνα μου, σε όσους και όσα προσπαθούν να με αναγκάσουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω, στην κυτταρίτιδα, στην αποχή από το σεξ. Σε κάτι ρε παιδί μου.
Υποψιάζομαι πως αυτό θα συμβεί όταν ηρεμήσω. Τελικά μήπως να ακολουθήσω τη συμβουλή της κολλητής; Χμ, δεν ειναι κακή ιδέα.
Προς το παρόν, πάρε ένα πολύ όμορφο τραγούδάκι, πάλι από Πρωτοψάλτη.

"Πες μου ένα παραμύθι να κρατηθώ
βρες μου ένα παραμύθι να το πιστέψω
νιώθω τη σιωπή να φεύγει χωρίς σκοπό
ήρθε πάλι καλοκαίρι, πως θα τ' αντέξω
μα δεν μπορώ να καταλάβω
τι έχω κάνει κι έχω φτάσει ως εδώ
πως έχω γίνει ένα κουβάρι
και ικετεύω να ξεμπερδευτώ...

Υπάρχει ένα φως μακριά
το βλέπω είναι πολύ μικρό
υπάρχει ένα φως μακριά
μου φτάνει για να προσπαθώ...

Είναι η ζωή μου
μικρή μα δική μου
τη θέλω πίσω ξανά
άλλη μια φορά"...

Wanted

Playlists για το δρόμο. Τραγούδια που θα με ταξιδεύουν, που θα με κάνουν να ξεχνάω τα πάντα.

Αλλά που θα με κάνουν να θυμάμαι όμορφες στιγμές, να προκαλούν χαμόγελο για το παρόν και όνειρα για το μέλλον.

Αποκλείονται τραγούδια:

- Κλαψιάρικα για έρωτες που έχουν τελειώσει. Τελείωσαν τελεία και παύλα. Άρα όχι λαϊκα κτλ.

- Που να μιλάνε για έρωτες. Άρα, σε παρακαλώ, όχι μπαλάντες.

- Ιδεολογικά. Δεν πιστεύω στα λόγια πια. Μην ακούσω Μαχαιρίτσα και λοιπούς συγγενείς

- Με τον τίτλο "Αγάπη μου". Αυτή τη φράση την σβήνω, τουλάχιστον προσωρινά.

Έχεις εισηγήσεις;

Υ.Γ Για ακόμα μια φορά, βρίσκω διέξοδο στη μουσική. Φίλη απο Αθήνα, λέει ότι δεν είναι τυχαίο. Οταν ακούς μουσική, μου είπε, λειτουργείς με την καρδιά και όχι με το μυαλό. Ήθελα να της πω, ότι είναι που άκουσα την καρδιά μου και παθαίνω διάφορα. Αλλά κατά βάθος την πιστεύω.