Tuesday, June 12, 2018

“You have to be a romantic to invest yourself, your money, and your time in cheese.”- Anthony Bourdain

Την περασμένη βδομάδα, ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσα να αποκαλέσω "είδωλο" - εαν χρησιμοποιούσα αυτή τη λέξη δηλαδή - ο Anthony Bourdain αυτοκτόνησε.

Ήταν Παρασκευή μεσημέρι, Ήμουν σε ένα γεύμα δουλειάς. Έπεσε το πρώτο μήνυμα στο messenger, μετά το δεύτερο, το τρίτο. Φίλοι που ήξεραν πόσο τον θαύμαζα. Σοκ.
Μα αυτός; Που δεν του έλειπε κάτι;
"Τι ήθελες δηλαδή για να είσαι ευτυχισμένος Tony;", σκεφτόμουν συνέχεια εκείνη τη μέρα, φρικαρισμένη και ταυτόχρονα νευριασμένη.
Πήγα σπίτι, ήμουν εκτός εαυτού. Ήταν σαν να είχε πεθάνει δικός μου άνθρωπος.
Έτσι τον ένιωθα όμως, ένα φίλο. Το ίδιο και χιλιάδες κόσμος σε όλο τον κόσμο.
Ονειρευόμουν πως μια μέρα θα βρισκόμασταν εκείνος και εγώ, σε ένα σκοτεινό μπαρ, στη Νέα Υορκη να πινουμε μπίρες, σε pint και να μιλάμε για τα πάντα. Για τους Rolling Stones, για την πολιτική, για το πρόσφατό του ταξίδι, για τα πιάτα που θα θέλαμε να δοκιμάσουμε την τελευταία μέρα πάνω στη γή.

Τις επόμενες μέρες διάβαζα συνέχεια ειδήσεις από τα site που παρακολουθώ. Τα ταξιδιωτικά, της γαστρονομίας, τους New York Times.
Γράφανε πως είχε κατάθλιψη. Δεν είχα ιδέα.
Ναι, είχε γράψει στο Medium Raw - απίθανο βιβλίο- ότι είχε σκεφτεί πολλές φορές να αυτοκτονήσει, ειδικά σε εκείνο το ταξίδι στην Καραϊβική. Αλλά δεν πέρασε το μυαλό μου ότι ήταν κάτι πιο σοβαρό από το "sex, drugs & rock 'n' roll".
Και πόσοι λέμε συχνά ότι έχουμε βαρεθεί τη ζωή μας; Πόσοι δεν περάσαμε στιγμές βαθιάς θλίψης;

Αυτός όμως είχε κουραστεί. Πέντε μέρες μετά ίσως καταλαβαίνω το γιατί. Όλοι λένε πως είχε την τέλεια δουλειά, έκανε ότι ήθελε, έκανε ένα παιδί, είχε μια σχέση καλή, είχε φίλους. Το ίδιο έλεγε και εκείνος. Όμως η κατάθλιψη αυτά τα επισκιάζει με ένα ολόμαυρο πέπλο. Χωρίς καμία εξήγηση και λογική.
Απλά δεν μπορούσε άλλο να συνεχίσει.
Λυπάμαι πολύ. Όχι μόνο που η γαστρονομία αλλά και ολόκληρη ανθρωπότητα έχασε έναν σπουδαίο άνθρωπο, αλλά γιατί πέρασε τόσο δύσκολα. Δεν του άξιζε αυτό. Καθόλου.
Κρίμα Tony...ίσως σε κάποια άλλη ζωή, ίσως συναντηθούμε.
Σε εκείνο το μπαράκι, με τα κόκκινα τουβλάκια στον τοίχο, να καθόμαστε στο μπαρ, από τα ηχεία ή ακόμα καλύτερα από τη σκηνή να τραγουδάει live ο Leonard Cohen και εμείς να πίνουμε μπίρες. Και να μου λες ιστορίες. Ίσως και εγώ να έχω ιστορίες να σου πω, φαντάστηκες;

 “Maybe that’s enlightenment enough: to know that there is no final resting place of the mind; no moment of smug clarity. Perhaps wisdom...is realizing how small I am, and unwise, and how far I have yet to go." -Anthony Bourdain” 

Tuesday, May 29, 2018

Αναπνοή- Εκπνοή και ξανά.

Έχει φορές που γράφω εδώ και αμέσως το μετανιώνω που εκφράζομαι τόσο άνετα.
Βέβαια, αυτός ήταν και ο σκοπός του blog όταν το έκανα πριν από 12 ολόκληρα χρόνια, εκείνο το βράδι του Μάη. Να μάθω να εκφράζομαι, να γράφω καλύτερα.
Αλλά τώρα δεν είναι ώρα για ανασκόπηση του blog - όσοι το διαβάζουν από τότε,  ξέρουν την πορεία του. Και την ηλεκτρονική και την έντυπη σε Ελλάδα και Κύπρο ( ας παινευτώ λιγάκι, δεν πειράζει).

Αυτό που σκέφτομαι είναι πως υπάρχει κόσμος που γνωρίζει ποια είμαι. Κόσμος που ξέρω, που τους είπα καιρό πριν ποια είμαι για να διαβάζουν τις σκέψεις μου χωρίς να πρέπει να τις λέω κάθε φορά και  κόσμος που ξέρω αλλά δεν ξέρω ότι ξέρουν την Τουλίπα.
Τέλοσπαντων.
Και γράφω αυτόν τον καιρό, όλα όσα σκέφτομαι που δεν είναι ιδιαίτερα καλά, γιατί η αλήθεια είναι αγαπητέ μου φίλε αναγνώστη, τα πράγματα δεν έχουν καλύτερέψει. Απλά είναι σε καταστολή.
Και τα διαβάζουν και ανησυχουν και στέλνουν μηνύματα. Δεν θέλω να στενοχωρώ κανένα. Εαν κάποιος θέλει να βοηθήσει φυσικά μπορεί:
1. Να μου βρει γκόμενο της προκοπής. Η έμφαση στο "της προκοπής".
2. Να μου κάνει career management. Δηλαδη υπάρχει λόγος τώρα να ανατινάξω τη ζωή μου εδώ και να φύγω σε μια άλλη πόλη σε μια άλλη χώρα; Μπορεί όχι, μπορεί ναι. Δεν ξέρω.
3. Να κάνει πλύση εγκεφάλου στην οικογένεια μου και να με αφήσει ήσυχη να ζήσω τη ζωή μου, να κάνω τις επιλογές μου ( που σίγα τις επιλογές και την επανάσταση - λίγη πίστη στην τουλίπα δεν θα έβλαπτε αγαπητό σόι).
4. Να σταματήσει το χρόνο - τόσο απλό - μέχρι να σκεφτώ.
Γίνεται;

Στα άλλα νέα, δεν έχω. Κυκλοφορώ, όπως όλοι. Γκρινιάζω λιγότερο  ( δεν ξέρω γιατί) και η θλίψη μου ειναι εκεί ριζωμένη να με κοιτάει κατάματα.
Δεν με ενδιαφέρουν τα τριήμερα, τα σαββατοκύριακα.
Αυτοκαταπιέζομαι να βγαίνω έξω τα βράδια. Όχι γιατί δεν θέλω να βλέπω τους φίλους μου, ίσα ίσα τους πεθυμώ πάντα. Απλά γιατί "έξω υπάρχουν γκόμενοι". Δεν ξέρω, δεν βρήκα ποτέ γκόμενο από έξω. Και βλέπω το έξω ως "δουλεια που πρέπει να κάνω γιατί ο καιρός περνάει".

Αναπνέω αγαπητέ αναγνώστη. Αυτό κάνω. Βλέπω τον ουρανό, κλεινω τα μάτια και παίρνω βαθιά αναπνοή. Εκπνέω. Και ξανά.




Monday, May 07, 2018

Sleepwalking

Δεν ξέρω αν φταίνε τα χρόνια που περνούν και εγώ είδα και έζησα αρκετά, δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι αρχισα να κουράζομαι και δεν ξέρω εαν τα παίρνω όλα τόσο τοις μετρητοίς και δεν πρέπει.

Όμως. Πόση καταπίεση;
Από την κοινωνία, από τον κόσμο γύρω, από την οικογένεια.
Αυτά τα "πρέπει" της κυπριακής κοινωνίας, είναι σαν θηλιά που άρχισε να στενεύει επικίνδυνα. Ναι, δεν θα έπρεπε να με επηρεάζουν σε αυτή την ηλικία. Όμως η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν παράγοντες που με κάνουν να μένω ακίνητη. Σε μια γωνιά.

Δεν αναπνέω πια. Και αυτό με επηρεάζει πάρα πολύ. Μου προκαλεί μια λύπη, τόσο μεγάλη που είναι σαν να έχει αποκτήσει οντότητα. Ειναι σκούρα γκρι, ειναι ψηλή, και αναπνέει στο σβέρκο μου, μόλις κάνω να κινηθώ.

Πιέζομαι. Να είμαι κάτι "αποδεκτό στην κοινωνία". Δηλαδή να έχω μια "κανονική" δουλειά με εξασφαλισμένο μισθό. Να έχω οικογένεια - "άργησες, δεν μετράς πια"-, να είμαι με κάποιον που είναι "καλό παιδί και σιγά τι είναι ο έρωτας".
Να βγαίνω έξω και να μιλάμε όχι για ιδέες, όχι για όμορφα πράγματα αλλά για τους άλλους. Τι κάνουν, που πάνε. Γιατί έτσι...εμείς οι "φυσιολογικοί" μιλάμε για ανθρώπους και είναι οκ.

Οχι, δεν δικαιούμαι να έχω φίλους που δεν ειναι "καλά παιδιά". Όχι φυσικά, δεν πρέπει να έχω φίλους γκέι γιατί, "ο κόσμος μιλάει και λέει οτι εισαι και συ γκει". Ωραία...το ξεκαθαρίσαμε και αυτό. Κάτω οι γκέι, κάτω οι single, κάτω οι αλλόθρησκοι, οι αλλο..., κάτω οι ενδιαφέροντες πραγματικά, κάτω όσοι έχουν άποψη. Κάτω, πολύ κάτω όμως.

ΣΣΣ.....κάνε ησυχία. Ο πραγματικός μου εαυτός κοιμάται.  Και ξυπνάει εύκολα. Αλλά μην ανησυχείς θα του αυξήσουμε τη δόση του αναισθητικού. Ναι καλέ, θα είναι οπως τον θες.
Ένα ζόμπι. Τέλειο. Θα το κάνεις ότι πραγματικά θες.

Friday, May 04, 2018

Tell me lies, tell me sweet little lies...

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μια "λογοτεχνική", "κινηματογραφική" χροιά στο να είσαι single.
Τουτέστιν, ζεις τη ζωή σου μόνο για σένα,  κάνεις ότι θες στο σπίτι σου, επιστρέφεις από τη δουλειά και πάλι κάνεις ότι σου βιδώσει. Πας στο γυμναστήριο, στους καφέδες σου τις ώρες που θες. Τα βράδια μπορείς να πας όπου θες για σουβλάκι, ποτό, φαγητό με τις τις παρέες σου. Μπορεί επίσης να μείνεις μέσα, να φας το φαγητό που γουστάρεις, να δεις τη σειρά που σε πορώνει χωρίς να πρέπει να εξηγείς το γιατί.

Είναι μια ροή τελοσπάντων στην οποία είσαι the master of your faith, the captain of your soul.


Όλα τα πιο πάνω μπορούν να ανατραπούν όταν:
1. Πρέπει να πας σε γάμο φίλης που έχεις να τη δεις 100 χρόνια και για να λέμε την αλήθεια δεν έχεις και τίποτε να πεις ή να μοιραστείς.
2. Ο αδελφικός σου φίλος σε καλεί στην θεατρική σχολική παράσταση του 8χρονου γιου του.
3. Γίνεται μόδα το baby shower πάρτι στην Κύπρο και πρέπει, εκεί στο άσχετο , να βρεθείς σε ένα από τα στέκια σου, όχι κρατώντας ένα negroni, όχι κάνοντας PR από εκεί και απο δώ, αλλά αυτή τη φορά με πολλά μπαλόνια, γύρω σου, πάνες τυλιγμένες ως δώρα και μια έγγυο με την κοιλιά στο στόμα.

Κανένα από τα πιο πάνω δεν είναι μέρος της ζωής σου.
Νιώθεις ενοχές που βαριέσαι να ασχοληθείς. Η έμφαση στο "βαριέσαι".
Τελικά για να τα αποφύγεις λες δικαιολογίες π.χ. " αχ έχω ένα σημαντικό ταξίδι δουλειάς" ή "έχω πήξει και θα μείνω γραφέιο ως αργά".
Λευκά ψέματα ή απλά ψέματα;

Thursday, April 26, 2018

(Ξε) καθαρίσματα

Μένω σε ένα διαμέρισμα. Αρκετά μεγάλο και ευρύχωρο. Φωτεινό.
Αυτό το διαμέρισμα το έχω σχεδόν 14 χρόνια (πως περνάει ο καιρός).
Όλα αυτά τα χρόνια, μαζεύω πράγματα. Από περιοδικά, βιβλία, μέχρι σουβενίρ από ταξίδια και ρούχα ( τα περισσότερα ανήκουν στην κατηγορία "μπορεί να μην τα ξαναφορέσω, αλλά έχω τόσες αναμνήσεις"). Α και να μην ξεχνάω, τα τάπερ ( ποτέ δεν είναι αρκετά). Πολλά τάπερ.

Το αποτέλεσμα ειναι ότι το σπίτι σε κάποια φάση, το ένιωθα να με "πνίγει". Πράγματα παντού, ντουλάπες γεμάτες.

Έτσι άρχισα να πετάω, να ανακυκλώνω, να χαρίζω. Να καθαρίζω ντουλάπια. Να σπαταλάω σαββατοκύριακα , να συγυρίζω μετά μανίας.

Άρχισα να νιώθω καλύτερα. Σαν να ήταν μια συμβολική κίνηση. Σαν να ξεκαθάριζα τη ζωή μου.

Έχουν περάσει 6 μήνες από αυτή τη διαδικασία. Το σπίτι, έχει αλλάξει ή τουλάχιστον εχώ έτσι το νιώθω. Είναι πιο...αεράτο!

Άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου. Τρώω καθαρές γεύσεις , μαγειρεύω περισσότερο. Ψωνίζω φρέσκα φρούτα και λαχανικά, δεν βάζω πολύ λάδι στο φαγητό μου, παίζω με τα μπαχαρικά.
Σήμερα ξύπνησα, καλά. Χωρίς να με πονάει το στομάχι μου.

Φύτεψαμε τον κήπο με τον μπαμπά.
"Θέλω πρασινάδες μπαμπά και απλά λουλούδι. Γεράνια να μου βάλεις, ωραία φωτεινά. Και καλαμάκια , αυτά με τα μεγάλα πράσινα φύλλα".
Ποτίζω τον κήπο. Βλέπω τα φυτά και τα λουλούδια μου να μεγαλώνουν. Οι μέρες της βεράντας πλησιάζουν.

Καθαρά. Ξεκάθαρα. Ξεκαθαρίσματα.
Οι μέρες του φωτός ειναι εδώ.


Monday, April 16, 2018

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα;


Μπορεί τελικά.
Τι μαλακία, να κάνεις δουλειές, και να περνάς το 1/3 - τουλάχιστον - της μέρας σου σε κάτι που "κλωτσά" μέσα σου.
Θα μου πεις "ξέρεις τουλίπα... το παν δεν ειναι η δουλεια".
Όχι δεν είναι. Ομως είναι σημαντική για αυτούς που θέλουν να αγαπούν αυτό που κάνουν και που έχουν επενδύσει χρόνο, χρήμα για να μαθαίνουν διαρκώς.

Από την άλλη, μεγαλώνοντας, θεωρώ πολύτιμο τον ελεύθερο χρόνο. Έχω δώσει τόσες ώρες απο τη ζωή μου στο να δουλεύω, δεν μπορείς να φανταστείς.Και τώρα είμαι θυμωμένη που στη νέα δουλειά μου στερούν σαββατοκύριακα και βράδια. Πολύ θυμωμένη.

Το μετανιώνω τελικά που δούλεψα τόσο πολύ στη ζωή; Λίγο. Η αλήθεια είναι ότι με πήρε κάπου σημαντικά, επαγγελματικά τουλάχιστον. Όμως θα ήθελα κατά βάθος τελικά, να είμαι μια από αυτούς που έχουν σε προτεραιότητα άλλα πράγματα.

Αλήθειες που μόνο αργά το βράδι, όταν όλα έχουν ηρεμήσει, μπορώ να αποδεχθώ και να γράψω κάτω.
Κάτι καίει μέσα μου.
Δεν θέλω να είμαι η δουλειά μου...

Πάω να πιω ουίσκυ. Σπίτι μου. Σκατά.

Υ.Γ. Το post γράφτηκε με το spotify να παίζει το "If I could" των Simon & Garfunkel.

Friday, April 13, 2018

On the Road ή αλλιώς " Μια τρελλή πήρε τους δρόμους"

Τρέχω αυτό τον καιρό. Η νέα μου δουλειά, έχει πολύ οδήγημα (οχι δεν ειμαι πλασιέ) και αυτό έχει τα εξής:
 Πλεονεκτήματα:
1. Βγήκα επιτέλους απο το σπίτι και από τα πλαίσια της γειτονιάς μου, όπου είχα κολλήσει εδώ και αρκετούς μήνες.
2. Ακούω πάρα πολλή μουσική, ενισχύω το spotify μου, ανακαλύπτω τραγούδια και έχω βελτιώσει τις φωνητικές μου ικανότητες. Η Florence and the Machine, έβγαλε νέο τραγούδι, το οποίο πόσταρε χθες το βράδι στις 2 το βράδι, ένας φίλος. Δεν το έχω ακούσει ακόμα, όμως ελπίζω το "Sky Full of Song" να είναι τόσο μαγικό όσο ήταν το "Wish you were here".
3. Γνωρίζω πολύ κόσμο. Δεν είναι πάντα καλό αυτό, γιατί ο κόσμος, και ειδικά ο κυπριακός, είναι τρελλός και ημιμαθής. Αλλά κάποτε, ο ένας στους 50, είναι μια ενδιαφέρουσα γνωριμία.
4. Έχω γίνει πιο alert. Μου είχε λείψει αυτό. Μπορεί να συνεχίσει αυτό το mood και σε άλλους τομείς της ζωής μου.

Μειονεκτήματα:
1. Έχω διαλυθεί σωματικά. Πονάω παντού. Νομίζω όμως πως είναι θέμα γυμναστικής. Κολλητός, μου έταξε σήμερα να με κάνει Wonder Woman. Τη Δευτέρα θα μας δείτε κάπου να τρέχουμε στα λειβάδια της Λευκωσίας. Εγώ με ένα μπουκάλι gin στο χέρι.
2. Είναι μικρή η Κύπρος τελικά.
3. Πόσο βαρετό αυτό το highway Λευκωσία- Λεμεσός.

Υ.Γ. Ξανάδα το Mona Lisa Smile. Στο τέλος, η ηρωίδα λέει "Not all those who wander are lost". Χαμογέλασα.