Thursday, August 11, 2016

Αύγουστος σε μια όχι και τόσο άδεια Λευκωσία

Αυτό το καλοκαίρι, μένω εντός. Πιο εντός δεν γίνεται.
Και έχει καιρό να απολαύσω τόσο πολύ, τη Λευκωσία που αδειάζει, που "μουδιάζει".
 Για τους εξής λόγους.

Άδειοι δρόμοι. Οδηγάς σαν βασιλιάς ( καλά, μερικοί σαν βλήματα - κάτι τους κάνει η ιδέα της "άπλας").


Σουβλάκι σε αυλάδες στην παλιά πόλη, με παρέα. Μπίρα παγωμένη, σαλάτα με φρέσκα λαχανικά, σουβλάκι, σιεφταλιές, ουρανός, αργοί ρυθμοί, όμορφες κουβέντες. Αγαπώ.

Καφενεδάκια και όχι 'bar restaurant". Φτηνό κρασί με παγάκια (δεν ειναι ώρα για wine tasting), ποικιλίες με χαλούμι και λούντζα. Χαλαρά.

Βιβλίο χαλαρά στον καναπέ. Σταματάει ο χρόνος. Δεν το πεθύμησες;

Μουσικές του κόσμου. Yasmin Levy, πόσες νύκτες μου έκανες παρέα

Gin 'n' Tonic στο σπίτι, με ανοικτά παντζούρια. Στο βάθος τα κτίρια της πόλης, με έναν μωβ ορίζοντα. Ηρεμία.

Μπαλκόνια, βεράντες, φίλοι. Κρασιά, αυτοσχέδια κοκτέιλ, μουσική στο βάθος.
Σεντόνια, δροσερά, να μυρίζουν μαλακτικό.

Νερό με δυόσμο και φέτες αγγούρι στο ψυγείο.
Λευκό και ροζέ κρασί.

Αυθόρμητες ολοήμερες αποδράσεις στη θάλασσα. Το καλό του να είσαι από νησί.

Νυκτερινές βουτιές. Και αν είναι με το αντικείμενο του πόθου, ακόμα καλύτερα!

Μαχαλεπί, μυρωδάτο. Μια φούξια οάση!

Βόλτες στην παλιά πόλη - κρυφοκοιτώντας μέσα από τα ορθάνοικτα παράθυρα.

Μαραθώνιος σειρών. Τη μέρα του 15αύγουστου είναι όλα κλειστά ετσι κι αλλιώς. Άρα αυτό ή παγωνιέρα με κρασί, πάρκο και καλή παρέα.

Κουβέντες με τις φίλες, εκεί που σπάει το κύμα. Χωρίς άγχος. Τι ωραία!

Μουσικές του κόσμου, στο αυτοκίνητο, στη διαπασών με ανοικτά παράθυρα και με έναν πορτοκαλί ήλιο να σε κοιτάει κατάματα.

Γνωρίμιες. Και επειδή είναι καλοκαίρι για ως δια μαγείας, είμαστε πιο χαλαροί με κατεβασμένες άμυνες, αυτές οι γνωριμίες είναι εύκολες, όμορφες και ουσιαστικές!

Μια ανεξήγητη χαλαρότητα. Αργοί ρυθμοί σε όλα, για όλους. Αγαπώ.


Θες να συμπληρώσεις; 

Monday, July 18, 2016

(not) a summer story.

Μήπως αντί να κοιτάζεις τα αστέρια και να κάνεις ευχές, να βλέπεις τη γη, να την πατάς σταθερά και να βλέπεις τα δεδομένα;



Y.Γ είδα κάπου γραμμένο αυτό:
"-Make a wish.
 - You".

Πόνεσε.

Wednesday, June 29, 2016

Εκεινα που δεν τα περιμένεις, είναι τα πιο όμορφα.

Το Βερολίνο είναι όμορφο. Να πας.
Δεν το ερωτεύτηκα, αλλά με ιντρίγκαρε. Θέλω να ξαναπάω. Έχει κάτι το διαφορετικό.
Δεν μιλάω για τα γκράφιτι και για την αντίθεση ανατολικού και δυτικού, αν και είναι σημεία που ορίζουν την πόλη. Είναι η ενέργεια της, κάτι μοναδικό.

Επιστροφή πίσω λοιπόν. Με καινούρια πρότζεκτ τα οποία θα με καρφώσουν στην καρέκλα για ολόκληρο το καλοκαίρι. Με μικρές κρίσεις πανικού και πολλούς καφέδες. Αλλά ήθελα freelance...:)

Με το που επέστρεψα, άρχισα να βλέπω εφιάλτες και να ξυπνώ στο μέσο της νύκτας πανικοβλημένη. Το θέμα είναι ότι η ψυχολογία μου είναι καλά. Ιδιαίτερα μετά που έκλεισαν κι άλλοι κύκλοι και κάποια πράγματα μπήκαν ωραία και αθόρυβα, στις σωστές τους διαστάσεις. Άρα δεν ξέρω γιατί ταλαιπωρούμαι στον ύπνο μου.

Ένα από τα πιο ωραία πράγματα σε αυτόν τον κόσμο, είναι οι κουβέντες και τα απρόσμενα κλικ με κόσμο που δεν το περίμενες.
Ο φίλος, που βρισκόμασταν πάντα σε πάρτι ή μπαράκια, με άλλους φίλους στην Κύπρο και τώρα ζει Βερολίνο, μου είπε υπέροχα πράγματα καθώς περπατούσαμε στις όχθες του ποταμού Spree, εκείνη την ηλιόλουστη Δευτέρα. Για τις σχέσεις, για τους ανθρώπους, για τις ενέργειες, για τα ζώδια. Υπέροχα. Μια κουβέντα ωρών, καθώς περνούσαμε δίπλα από το Checkpoint Charlie, το Topography of Terror, καθώς αράζαμε σε έναν καφενέ στο Kreuzberg για μπίρες και πατάτες τηγανητές.

Αργότερα στην Κύπρο, σε ένα δείπνο, η νέα φίλη είπε την ατάκα πως όταν έρθει η ώρα να έχεις απέναντι σου εκείνον που σου κάνει κάτι, δεν θα σκεφτείς στρατηγικές, δεν θα κολώσεις να κάνεις το επόμενο βήμα. Μιλώντας για κολλήματα και για τη χρονιά που απλά έκανα ένα βήμα και μετά κάτι με κράταγε πίσω. Απλή κουβέντα, αλλά ουσιαστική. Με έναν άνθρωπο που δηλώνει πως 'δυστυχώς' δεν έχει φίλτρα όταν μιλάει και εγώ της απάντησα ' ευτυχώς που δεν έχεις. Είναι ανακουφιστικό'.

Και σιγά σιγά έρχεται ο Ιούλης. Πέρσι, 1η Ιουλίου ήταν η πρώτη μέρα του freelance μου και όπως έδειξε η χρονιά, ήταν η αρχή ενός μεγάλου, όμορφου και απρόσμενου κεφαλαίου που άλλαξε πολλά και ουσιαστικά πράγματα. Αυτό στο άλλο ποστ.


Tuesday, May 31, 2016

Η στιγμή του Eat Pray Love

Τέτοιες μέρες, πριν ακριβώς ένα χρόνο, είχα πάει δύο ταξίδια απανωτά.
Αυτά τα ταξίδια δεν ήταν συνηθισμένα, δεν ήταν απλά διακοπές.
Σε αυτά τα ταξίδια, είχα πει πως θα αποφάσιζα τι θα έκανα με τη δουλειά μου.
Σκεφτόμουν, πως αλλάζοντας δυο πόλεις μέσα σε πέντε μέρες, κάπου θα έβλεπα ένα σημάδι που θα μου 'ξεκλείδωνε' τις σκέψεις και τότε θα ήξερα τι θα έκανα.
Οπότε έζησα ένα μικρό Eat Pray Love.

Στο ένα ταξίδι, έκανα το Eat. Έφαγα και ήπια πολύ. Εκεί είδα δύο φίλες. Η μια δεν ήταν σίγουρη για τη σκέψη μου να φύγω. Λογικό, τα πράγματα είναι δύσκολα και εγώ ήθελα να παραιτηθώ επειδή πνιγόμουνα;
Η άλλη φίλη, σε επίσης φάση σκέψης για τη δουλειά, υποστήριξε την απόφαση μου.
Έφυγα.
Πήγα σε άλλη χώρα, σε άλλη πόλη.
Έμεινα σε μια φίλη. Έφτασα μεσάνυκτα διαλυμένη, αφού άλλαξα δύο αεροπλάνα. Με παρέλαβε, μου έκανε σούπα να φάω. Δεν μίλησα. Πήγα πτώμα στο κρεβάτι.
Την άλλη μέρα, ξύπνησα και τη βρήκα στην κουζίνα.
'Φαίνεσαι χάλια ψυχολογικά και σωματικά', μου είπε.
'Ναι, δεν είμαι καλά. Ήταν μια χρονιά που συνέβησαν τόσα πράγματα. Σκέφτομαι να κάνω το επόμενο βήμα. Θα παραιτηθώ', ψέλλισα κοιτάζοντας το πάτωμα.
Έμεινε και με κοίταζε. 'Είσαι τρελλή, δεν θα το κάνεις', απάντησε σχεδόν απόλυτα.
Τότε πήρα βαθιές αναπνοές και άρχισα να μιλάω. Για όσα έγιναν, για όσα δεν γίνονται, για όσα θέλω, για όσα με κρατάνε πίσω. Μίλαγα, μίλαγα.
Μετά από αρκετή ώρα, γύρισε με κοίταξε. 'Μόλις πας πίσω θα παραιτηθείς, τι συζητάμε;'.
Έφτιαξα ένα σακίδιο, πήγα για το βράδι να μείνω σε φίλη, πρώην συμφοιτήτρια. Με μάζεψε από το σταθμό. Πήγαμε σπίτι της. Καθώς ετοιμάζομασταν να πάμε στο πάρκο, της πετάξα οτι θα παραιτηθώ.
'Είσαι τρελλή παιδάκι μου;' η φυσική απάντηση.
Στο λεωφορείο, άρχισα να μιλάω και να λέω ακριβώς τι σκέφτομαι. Πλέον είχα φτάσει στο σημείο, που όλα κυλούσαν σαν χείμαρρος από το στόμα μου. Έπρεπε να προχωρήσω. Δεν μπορούσα πια να κοιτάω πίσω.
Φτάσαμε στο πάρκο. Καθώς απλώναμε στο γκαζόν και γω χάζευα το πελώριο δέντρο μπροστά μου, η φίλη γύρισε και με κοίταξε 'εννοείται πως θα παραιτηθείς".
Πλησίαζα. Άρχισα να βλέπω το στόχο πιο καθαρά. Ήμουν σε φάση Pray.
Την επομένη, συνάντησα τη φοιτήτρια βαφτιστίρα μου, στους δρόμους της μεγάλης πόλης.
Περπατήσαμε άπειρες ώρες. Φάγαμε κορεάτικα, πήγαμε σε απογευματινά μπαράκια.
Καθώς πίναμε, ένα μαρτίνι εγώ, ένα spritz εκείνη, τη ρώτησα 'τι κάνω πια και που πάω;'
Ίσως ήθελα ένα μικρό, τελικό σπρώξιμο. Και μου το έδωσε.
'Ότι και να κάνεις, είμαι δίπλα σου και είμαι περήφανη για σένα'.
Εκείνη τη στιγμή δεν θα τη ξεχάσω ποτέ.
Δυο μέρες μετά επέστρεψα Κύπρο, πήγα γραφείο και κτύπησα την πόρτα του διεθυντή μου.

Το μόνο που μου απόμεινε είναι το Love :)

Y.Γ. Το blog αυτές τις μέρες έκλεισε 10 ολόκληρα χρόνια ζωής. Αυτό το ποστ δεν ήταν καθόλου τυχαίο τελικά.

Friday, May 27, 2016

Το "μετά"


Η χειρότερη ατάκα που μπορεί να σου πει κάποιος, όταν τελειώσει μια φάση ( φλερτ, σχέση κλπ) είναι 'συγκεντρώσου σε σένα τώρα" ή "κάνε πράγματα, δούλευε".

Τι εννοεις ρε φίλε να συγκεντρωθώ σε μένα; Να αρχίσω διαλογισμό, γιόγκα; Να πάω βόλτα στο πάρκο της Αθαλάσσας ή στην παραλία;
Ας υποθέσουμε ότι κάνω όλα τα πιο πάνω. Ε, παρακάτω.
Μερικές φορές, το spiritual δεν είναι αυτό που θες τη δεδομένη στιγμή.
Το "αυτό" μπορεί να είναι απλά κάτι πιο απλό. Ας μην επεκταθώ.

Μετά σου λένε " συγκεντρώσου στην καριέρα σου".
Μα κι άλλο;
Δηλαδή, από ένα σημείο και μετά, όταν έχεις συνειδητοποιήσει ότι αυτό έκανες μια ζωή και ήταν και μια πολύ ωραια δικαιολογία για να μην κάνεις σχέσεις, το να κάτσεις να δουλεύεις κι άλλο, είναι η εύκολη μη-λύση.


Τα πράγματα είναι απλά όπως τα βλέπω σήμερα και τα συζητούσα με μια παιδική φίλη, χθες σε ένα πάρτι.
ΌΛΑ (τα γκομενικά) περνάνε με άλλα γκομενικά. Ο έρωτας με έρωτα.
Η αυτοπεποίθηση τονώνεται με φλερτ, με ανταπόκριση, με σεξ.
Πλησιάζει και καλοκαίρι.


Φυσικά η ατάκα της φίλης " Φαίνεσαι δυναμική και femme fatale και αυτό φοβίζει", δεν βοήθησε ιδιαίτερα στην τόνωση του ηθικού. Αυτό, άλλη ιστορία.


Friday, May 20, 2016

Πως κλείνουν οι κύκλοι

Δεν ξέρω τι φύλλα δάφνης μάσησα στο προηγούμενο ποστ, αλλά ήταν προφητικό.
Η ιστορία, η ρομαντική, το crush, μας τέλειωσε.
Η ατάκα...."είναι κακό timing". Και δεν ήταν δική μου.
Είμαι άϋπνη . Θα περάσει.
Κλείνουν κύκλοι και αυτή η ενέργεια του κλεισίματος, βοηθά να ανοίξουν άλλοι, πιο στέρεοι.
Το ξέρω απο πείρα. Το έχω ξαναδεί το έργο.
Και, αν ζεις κάτι παρόμοιο να ξέρεις...όλα θα πάνε καλά.
Καταλήγουμε με ανθρώπους που ταιριάζουν στη φάση μας.
Και είναι καλό αυτό.
Πάω να κάνω δεύτερο καφέ και να κλείσω αεροπορικά για Βερολίνο.

Friday, May 13, 2016

Time to consider timing

Και τελικά καταλήγουμε πως όλα, μα όλα στη ζωή περιστρέφονται γύρω από έναν άξονα: το Timing.

Εκείνες τις φορές, που μια κατάσταση, συνέβηκε τόσο εύκολα σαν ένα απογευματινό αεράκι. Που δεν σκέφτηκες δεύτερη φορά, που δεν συνάντησες εμπόδια, που αν και τα βρήκες μπροστά σου, με την πρώτη προσπάθεια τα ξεπέρασες. Που όταν ο άλλος ήθελε το ίδιο με σένα. Που το έδειχνε τη στιγμή που το ήθελες. Που όταν έδειχνες εσύ κάτι, ήταν στην κατάλληλη ώρα. Που όταν ένιωθες πως "όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν".
Ναι εκείνες τις φορές, το timing ήταν το σωστό.

Εκείνες τις φορές που δεν έγινε κάτι. Όταν ήθελες, μα δεν προέκυπτε. Όταν, όσο το κυνηγούσες, τόσο απομακρυνόταν. Όταν σου τέλειωνε η υπομονή, όταν κάθε μέρα αμφισβητούσες τις πράξεις σου και, ακόμα χειρότερα, τον εαυτό σου. Όταν σκεφτόσουν ότι δεν σου έβγαινε η σούμα. Όταν ένιωθες πως αυτό το "κάτι" απομακρύνεται αν και υπήρχαν όλα τα φόντα για να έρθει κοντά σου.
Εκεινες τις φορές, το timing ήταν το λάθος.

Γιατί timing και όχι απλά δεν γουστάρει ο άλλος;
Γιατί απλά το ξέρεις. Ξέρεις και την επιθυμία, ξέρεις και την αδιαφορία. Ξέρεις και να τα διαχωρίζεις.
Η επιθυμία και το timing έχουν σχέση μεταξύ τους. Όμως η επιθυμία χωρίς το timing σβήνει.

Σκέψεις Παρασκευής, μετά από μια βδομάδα αποδόμησης και συνειδητοποίησης.
Απόψε θα πάω σε ένα πάρτι.