Yes?

Τί σημαίνει όταν οι κύκλοι που νομίζεις πως έχεις κλείσει, ξανανοίγουν;

Και οι πόρτες που έχεις κλείσει, τελικά βρήκαν τρόπο και άνοιξαν;

Δίνεις σημασία ή κάνεις μια δραστική κίνηση και ξανακλείνεις πόρτες και κύκλους;

Ξέρεις τι έχω καταλάβει;

Τις περισσότερες φορές δεν είναι ανάγκη να κάνεις κάτι.

Ούτε να κυνηγήσεις, ούτε να τρέξεις να προλάβεις, ούτε και να αγχωθείς για όλα εκείνα τα "αν".

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Μήπως τελικά ο κύκλος να είναι μεγαλύτερος από ότι νόμιζα;

Ξέρεις τι θα κάνω; Θα αράξω στην πολυθρόνα μου.

Θα ξαπλώσω στο μαξιλάρι, θα βάλω μουσική, θα κάνω τσάι και θα χαλαρώσω έτσι για αλλαγή.

Τότε δω τα πράγματα καθαρά. Εκείνα που αν είναι να 'ρθουν , θα έρθουν χωρίς εγώ να κάνω αγώνα δρόμου. Χωρίς να υποθέτω πράγματα, χωρίς να κάνω σενάριο στο μυαλό μου.

Το μόνο που δεν θέλω είναι να χάσω τα αυγά και τα καλάθια ( είναι και Πάσχα).

Χωρίς-ματα

Παράξενες μέρες.

Σιγά το νέο θα μου πεις.

Νιώθω παράξενα.

"Πάντα νιώθεις παράξενα, τουλίπα", θα μου ξαναπείς.

Νιώθω πως δεν μπορώ πλέον να εμπιστευτώ. Στον έρωτα.

Δεν είναι grand δήλωση. Αυτό νιώθω.

Τί εννοείς, να χαλαρώσω και να περάσω καλά; Και αν στην πορεία σε ερωτευτώ; Και αν εσύ δεν με ερωτευτείς πίσω;

Αν θες κάτι που εγώ δεν μπορώ να δώσω; Αν πεισμώνω και δεν στο δίνω γιατί εγώ θέλω να δώσω κάτι άλλο; Ποιος έχει το λάθος; Υπάρχει λάθος;

Να ξέρεις, το παίζω cool μαζί σου. Μερικές φορές μπορεί να είμαι. Είναι επειδή δεν αφήνομαι.

Αν αφεθώ...όχι δεν θέλω. Σ' αρέσω γιατί σ΄αρέσει η εικόνα μου. Δεν θα αφεθώ.

Είμαι μαζί σου γιατί νιώθω καλά. Είσαι μαζί μου γιατί ήθελες χρώμα στη ζωή σου.

Άρα; Άρα έχουμε συμφέρον;

Άρα απλά σου αρέσω και μου αρέσεις . Ως εκεί το επιτρέπουμε και οι δύο εξάλλου.

Μ΄αρέσει αυτό το status;

Δεν ξέρω ακόμα.

Γεννήθηκε έναν Απρίλη

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές και στιγμές στη ζωή είναι όταν συνειδητοποιείς πως ο κόσμος γύρω σου σε αγαπάει. Οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, οι συνάδελφοι σου.

Δεν έμαθα ποτέ τη μαγική συνταγή το πως το καταφέρνεις αυτό. Ίσως με το να μεταδίδεις τη θετική σου ενέργεια, να ανήκεις στην κατηγορία φίλων " είμαι εδώ για σένα" και στη δουλειά να παίζεις το παιχνίδι έντιμα.

Το Σάββατο ήταν η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου της Ελένης Ξένου με τίτλο "Υ.Γ Γεννήθηκα έναν Απρίλη".

Η Ελένη, μάζεψε τα editorial από το πιο όμορφο κατά τη γνώμη μου, περιοδικό που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα στην Κύπρο, το Υστερόγραφο και τα κείμενα που γράφει στη μόνιμη στήλη της στο doctv. Το αποτέλεσμα, ένα βιβλίο που διαβάζεται σαν καταγραφή μιας προσωπικής πορείας.

Το διάβασα μέσα σε μια νύκτα. Το σωστό ρήμα μάλλον είναι το "ρούφηξα".

Πάντα πίστευα πως η Ελένη έχει ένα μεγάλο χάρισμα: Την ενέργεια της.

Και ως συνεργάτης της στο Υστερόγραφο και ως φίλη της, νιώθω τεράστια τιμή και πολύ τυχερή που είναι στη ζωή μου.

Όταν διαβάσεις το βιβλίο θα καταλάβεις τι εννοώ. ( Θα το βρεις στα μεγάλα βιβλιοπωλεία, Μετροπόλιταν, Σολώνειο και Public).

Εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου όμως, εκτός από την παρουσίαση έγινε και ένα άλλο μαγικό.

Ο κόσμος που μαζεύτηκε για να είναι παρόν σε αυτή τη στιγμή της, ήταν πολύς. Ήταν συγκινητικό. Σε κάποια φάση αντίκρυσα ένα μεγάλο μπουλούκι κόσμου. Πήγα κοντά και διαπίστωσα πως απλά ήταν πάρα πολύς κόσμος που περίμενε ουρά για να αγοράσει το βιβλίο. Μετά, αυτός ο κόσμος, δημιούργησε μια άλλη, επίσης, τεράστια ουρά περιμένοντας την Ελένη να τους υπογράψει το βιβλίο.

Νιώθω πως για την ίδια, όλος αυτός ο κόσμος που την αγαπάει και την εκτιμάει, είναι ένα ακόμα μεγάλο δώρο. Μια επιβεβαίωση πως κατάφερε να έχει καλούς φίλους που την αγαπάνε πολύ και στη δουλειά της, έκτισε γερές σχέσεις.

Και γι αυτό, αλλά και για το βιβλίο της, θα έπρεπε να είναι πάρα πολύ περήφανη.

Εμείς είμαστε πάντως!

Φαναράκια και κουδουνάκια

Μία από τις φοβίες μου - δεν έχω πολλές, ντάξει; - είναι οι αρρώστιες.

Όχι ο κίνδυνος να αρρωστήσω ή να είμαι όλη μέρα με ένα αντισηπτικό στο χέρι. Αυτά δεν με ανησυχούν ιδιαίτερα. Σκέψου πήγα σε χώρα της Ασίας χωρίς να βάλω το εμβόλιο της μαλάριας που έπρεπε.

Αυτό που με φοβίζει πολύ είναι όταν είμαι άρρωστη. Αυτό το αίσθημα ότι είμαι ανήμπορη, ότι δεν έχω τις δυνάμεις μου και το κυριότερο ότι εξαρτώμαι από άλλους. Το παθαίνω ακόμα και όταν είμαι κρεβατωμένη λόγω ενός απλού κρυολογήματος. Μένω στο δωμάτιο, κοιτάζω το ταβάνι, κρατάω αγκαλιά τα χάπια μου και σκέφτομαι "πάει, τώρα θα πεθάνω".

Για τέτοια δράματα μιλάμε.

Μετά κάθομαι και κάνω κάτι σενάρια τελείως εξωπραγματικά όπως για παράδειγμα ότι επειδή είμαι single, όταν γεράσω, θα είμαι μόνη μου και άρα δεν θα έχω έναν άνθρωπο να με φροντίζει.

Ή ότι μπορεί να πεθάνω και να με ανακαλύψουν 2 μέρες μετά οι γονείς και οι φίλοι μου γιατί την πρώτη μέρα δεν θα ανησυχήσουν αφού κατά καιρούς εξαφανίζομαι. Απλά θα με ψάξουν τη δεύτερη μέρα και μάλιστα προς το τέλος της, όπου θα διερωτηθούν, οι μεν γονείς μου γιατί δεν πήγα δυο μέρες να πάρω το τάπερ με το μεσημεριανό μου και οι δε φίλοι μου γιατί δεν πήγα δουλειά ( οι άλλοι φίλοι εκτός δουλειάς δεν θα διερωτηθούν για το γνωστό λόγο ότι...εξαφανίζομαι).

Τέλοσπαντων γιατί τώρα στα γράφω αυτά. Γιατί επιτέλους αποφάσισα να κάνω κάτι με το διαλυμένο μου χέρι. Έτσι πήγα σε ένα γιατρό και πήρα αναρρωτική δυο βδομάδες για να κάνω φυσιοθεραπεία. Ως τώρα όλα καλά.

Το μόνο μου θέμα είναι πως ο γιατρός αυτός είναι της εναλλακτικής σχολής. Δηλαδή, με έβαλε σε ένα δωμάτιο και με σκάναρε χρησιμοποιώντας κάτι τηλεοράσεις που λειτουργούσαν με κάτι υγρά που έβγαζαν καπνούς. Σαν σκηνικό από ταινία του Χάρι Πότερ ήταν.

Σε αυτόν έχουν πάει γνωστοί μου και συγγενείς και είδαν όντως διαφορά.

Απλά με πιάνει...μήπως τώρα να πάρω και μια δεύτερη γνώμη από έναν κανονικό ορθοπεδικό;

Γιατί ώσπου να πάρω αυτή την αναρρωτική είδα και έπαθα. Θα προλάβω ως την Τρίτη που αρχίζει να έχω τη δεύτερη γνώμη;

Και εδώ έρχεται η φοβία μου. Και αν δεν γιατρευτώ και αν γίνει αυτό που διάβασα στην wikipedia; Έλεγε κάπου πως αυτό που έχω μετά από μερικά χρόνια θα κάνει τον σπόνδυλο μου να μοιάζει με φυτό...παμπού! Δηλαδή θα είναι πράσινος ο σπόνδυλος μου και θα βγάλει και φύλλα; Και θα είμαι μέσα στο νερό; Και θα κρεμάμε από πάνω μου zen φαναράκια και κουδουνάκια; Χμ...

Ουφ!

Υ.Γ Άκου δίπλα τη Χρυσαλλίδα! Ολοκαίνουριος Κωνσταντίνος Βήτα :)

Life in Colour

Μέρες γεμάτες χρώμα.

Άνθρωποι, μέρη, αισθήματα - όλα πολύχρωμα.

Μπήκε η Άνοιξη.

Σήμερα φοράω λευκό μπλουζάκι και χρωματιστό κολιέ.

Το σαββατοκύριακο έζησα χρωματιστές στιγμές. Όμορφη παρέα, γέλιο, αμέτρητες ποσότητες ποτού, στα σοκάκια της Raval και της Born.

Το γκρίζο το έδιωχνα με τις πρώτες απειλές. Κουράστηκα να με θρέφει. Μόνο χρώμα. Τουλάχιστον για όσο το αφήνω εγώ να μπαίνει στη ζωή μου.

Οι νύκτες μου κυλάνε, αργά, πολύ αργά, πολύ έντονα, πολύ κόκκινα.

Δεν σκέφτομαι τι σημαίνει το κόκκινο. Δεν θέλω να σκέφτομαι. Ούτε θέλω να ερμηνεύω.

Όλα χαλαρά. Για να δούμε αν θα το καταφέρω. Έτσι και αλλιώς είναι μια χρονιά που παίζω με τα όρια μου και με όλα όσα ήξερα ως τώρα.

Μακρυά από τα δύσκολα, μακριά από ντεμί καταστάσεις. Μακρυά από τα "ίσως" και τα θολά. Η ζωή είναι μικρή. Η δική μου ήδη αρκετά πολύπλοκη.

Δεν θέλω να δουλεύω, μόνο να λιάζομαι με φραπέ και τσιγάρο με φίλους.

Γέλιο, μέχρι δακρύων. Φτάνει καριέρα. Φτάνει σοβαρότητα.

Γίνεται να σταματήσει ο χρόνος, να προλάβω να κερδίσω χαμένες μέρες;

Να προλάβω να τους ρίξω μια πινελιά χρώμα;

Υ.Γ Η χημεία των σωμάτων, δεν έχει να κάνει άμεσα με την εγκεφαλική χημεία.

Το καινούριο σπίτι

Χθες το βράδυ είδα όνειρο ότι μετακόμισα σε καινούριο διαμέρισμα.

Ήταν λευκό, πολύ φωτεινό και κοντά στη φύση. Ότι δεν είναι το σπίτι μου τώρα δηλαδή.

Αισθανόμουν παράξενα. Όμορφα μεν, αλλά κάπως. Δεν ένιωθα λύπη που άφηνα το παλιό μου σπίτι. Το νέο διαμέρισμα το έβλεπα σαν μια νέα αρχή. Και η νέα αρχή πάντα προκαλεί μια αμηχανία.

Το όνειρο ήταν συμβολικό. Κάτι τέλειωσε στη ζωή μου και η τελεία μπήκε μέσα σε μια νύκτα.

Μια νύκτα , πολύ όμορφη και που ήταν αρκετή για να αρχίσω να βλέπω καθαρά μερικά πράγματα.

Είπαμε, όσο προετοιμασμένος και αν είσαι, η αλήθεια είναι πως... reality bites.

Με ηρεμία, διαπιστώνω αυτές τις μέρες πόσο είχα μεγαλοποιήσει στο μυαλό μου κάποια πράγματα και κάποιους ανθρώπους. Έδωσα σημασία και αξία, πολύ περισσότερη και μεγαλύτερη από ότι έπρεπε.

Πραγματικά, κανείς δεν αξίζει τόση ενέργεια και τόσο κόπο. Στο γράφω τώρα και σκέφτομαι από μέσα μου "καλά, μάλλον θα σου ξανατύχει". Τελοσπαντων, δύσκολο το βλέπω.

Νομίζω είμαι κλειδωμένη συναισθηματικά πλέον. Δεν εμπιστεύομαι, ούτε χαλαρώνω.

Από την άλλη όπως λέει και ο Πανόπουλος στα ζώδια, δεν είναι ανάγκη να είμαι η "σύζυγος" κάποιου αλλά είναι καλά να έχω ένα άνθρωπο στη ζωή μου.

Ναι, είναι ωραία να έχεις κάποιο. Έστω και μόνο για σεξ ή λάιτ, χαλαρωτικές καταστάσεις.

Να μπορείς, μαζί του, να "παγώνεις" λίγο το χρόνο.

Να ξαπλώνετε μαζί και να μην βιάζεσαι να φύγεις. Να υπάρχουν μόνο δύο σώματα, δυο ζευγάρια χείλη, φιλιά, έρωτας. Και αυτό να είναι αρκετό.

Να σε ανεβάζει, να σε κάνει να νιώθεις ότι κάποιος θέλει και το σώμα σου και όχι μόνο το πνεύμα σου ( μιλάει η παθούσα τώρα).

Να περνάνε οι ώρες και συ να μην βιάζεσαι να ξαναβρεθείς στον έξω κόσμο.

Να μην χαλιέσαι στα "αν", τα "γιατί" και τις συζητήσεις χωρίς νόημα. Φτάνει πια λόγια.

Να κλείνεις τα μάτια σου και να ξέρεις οτι σε παρακολουθεί και χαμογελάει.

Να ζεις κάτι καινούριο χωρίς να είναι φθαρμένο και κουρασμένο. Και ας ξέρεις ότι μπορεί/μάλλον δεν θα οδηγήσει κάπου.

Λέω να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να εξερευνήσει αυτό το καινούριο σπίτι. Εσύ τι λες;

Θα 'ναι...

Μπήκε η Άνοιξη. Όλα θα είναι αλλιώς.

Πρέπει να είναι. Δυο μήνες καναπές, κουβέρτα, ταβάνι ήταν αρκετοί.

Δυο μήνες διλήμματα, περισσότεροι μήνες σε θολές καταστάσεις.

Σε κάποια φάση, απλά δεν θες να ζεις τη Μέρα της Μαρμότας.

Έτσι κάνεις βήματα. Μπορεί μέσα σε λίγες μέρες να αλλάξουν πολλά.

Με αφορμή κάτι καινούριο, μπορεί να δεις αλλιώς τα παλιά.

Και τι κάνεις όταν μπαίνουν τα καινούρια δεδομένα στη ζωή σου;

Αλλάζεις την καθημερινότητά σου.

Έχει αρκετές μέρες που δεν ζω πια το τρίπτυχο ηρεμία-τάξις-ασφάλεια.

Διαπιστώνω πως είναι τόσο φιξαρισμένα όλα στην καθημερινότητά μου που δυσκολεύομαι να ξεβολευτώ. Να βρω δηλαδή χρόνο για ένα καινούριο άτομο, να διώξω κάποιες "κακές συνήθειες" από τη σκέψη και τη ζωή μου.

Το χειρότερο είναι πως δεν ειμαι χαλαρή. Να θέλει ο άλλος να σε δει και συ να τον στριμώχνεις μεταξύ ραντεβού δουλειάς και τρεξιμάτων. Πόσο γελοίο.

Θα γελάσεις αλλά έφτασα στο σημείο να ξεστομίσω την ατάκα "ε , σε καμιά βδομάδα θα τα πούμε"! Και να το εννοώ!

Τέλοσπαντων, μου είπε και μια φίλη μου σήμερα καθώς βολτάραμε σε μια υπέροχη περιοχή στη Λευκωσία γεμάτη με χωράφια με κίτρινα λουλούδια, πως το μόνο που έχω να κάνω είναι να χαλαρώσω.

Αυτό θα κάνω.

Όποιος θέλει ας έρθει. Ας τρέξει. Επισης όποιος θέλει ας φύγει, ας παίξει τα παιχνίδια του, ας μοιράσει τα χαρτιά του, ας κάνει ότι θέλει.

Εγώ θα χαλαρώσω! :)

Υ.Γ1 Ο κήπος μου απέκτησε και facebook.

Υ.Γ2 Μερικά πράγματα που φαίνονται so last year. Σύνδρομο άνοιξης;

Wake Up And Smell The Coffee

Πολύ μεγάλη ατάκα!

Λοιπόν αυτό είναι το mood των ημερών και ειδικά σήμερα.

Άκου σενάριο. Να πιστεύεις τα λόγια κάποιου, οι πράξεις να σε ενθαρρύνουν και τελικά μέσα σε πέντε λεπτά να ανατρέπονται όλα με τον πιο θεαματικό τρόπο. Και να διαπιστώνεις πως ο άλλος είναι ένα απλά κωλόπαιδο που ενώ θα μπορούσε να είναι καλός φίλος, να αποδεικνύεται μεγάλος μαλάκας στα ερωτικά ( μαζί σου).

Τί κάνεις;

Τί κάνω;

Απομακρύνεσαι. Απομακρύνομαι. Απομακρύνθηκα. Καιρός ήταν. Και πολύ κάθησα.

Φταίω όμως και το παραδέχομαι. Όμως έχω μάθει πέντε πράγματα.

Ηθικά διδάγματα:

• Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Το κωλόπαιδο θα παραμείνει κωλόπαιδο, το καλό παιδί όσο και να το προσπαθήσει δεν θα σου κάνει μαλακία.
• Στο φλερτ δίνεις ένα χρονικό περιθώριο, deadlines. Δηλαδή το πολύ μπίρι μπίρι δεν λέει. Ούτε το σεξ μπαμ και κάτω.
• It takes two. It always did.
• Εμείς οι γυναίκες καλό είναι να μην είμαστε "καλά παιδιά" . Δεν εκτιμάται. Εσείς οι άνδρες, τα "καλά παιδιά", καλό είναι να σας εκτιμάμε περισσότερο.
• Μένεις εκεί που σε αγαπάνε. Όταν κάνεις για πολύ καιρό το κυνηγό ή την Πηνελόπη, είσαι απλά μαλάκας.
• Η έλλειψη αυτοπεποίθησης μπορεί να εξελιχθεί άσχημα. Έτσι γεννιούνται τα κωλόπαιδα.
• Όταν πιστεύεις σε σένα, τότε βλέπεις καθαρά και που αξίζει να μείνεις. Σε φάσεις που δεν έχεις αυτοεκτίμηση, τότε γεννιούνται τα κολλήματα και τα απωθημένα.
• Κανείς δεν αξίζει τόσο ώστε να κάνεις υπομονή και να περιμένεις. Μην είσαι μαλάκας. Ο άλλος να κάνει τη ζωή του και συ απλά να σιγοβράζεις σε ένα καζάνι;

In other words, the smell of coffee...ouch.

Και τώρα θα ασχοληθώ με την νέα άφιξη στη ζωή μου.

I.D.

Εκεί που είναι η φωτό στο προφιλ σου στο facebook υπάρχει ένα κουτάκι που βάζεις τα στοιχεία σου. Πότε γεννήθηκες, που μένεις, ημερομηνία γεννήσεως, που σπούδασες και που δουλεύεις.

Κάθομαι τώρα στον καναπέ αγκαλιά με το laptop, η τρίτη νύκτα σερί που αναγκάζομαι να δουλέψω γιατί αλλιώς δεν προλαβαίνω.

Χαζολογάω στο fb ώσπου να ξεκινήσω. Κοιτάω το προφίλ μου. Εκεί που είναι λοιπόν οι πληροφορίες, εγώ τα χω σχεδόν όλα συμπληρωμένα. "Η τάδε, σπούδασε στο τάδε πανεπιστήμιο, μιλάει τις τάδε γλώσσες και κατέχει αυτή τη θέση" . Κάτι με χαλάει πολύ.

Αυτή η θέση που και καλά κατέχω, είναι δίπλα από το όνομά μου. Με αυτή την τοποθετηση, έστω και στο facebook, είναι σαν να δηλώνω πως η δουλειά μου είναι μεγάλο μέρος της ζωής και άρα και της προσωπικότητάς μου.

Αυτά σκέφτομαι καθως δουλεύω ακόμα μια νύκτα και τρέχω να προλάβω όλα αυτά που έχω να κάνω. Που επέλεξα να κάνω; Ούτε και που ξέρω πια. Λες και έχει σημασία. Πιπιλάνε όλοι οι εργοδότες την λέξη "κρίση" και συ σκας γιατί δεν ξέρεις και τι άλλο να κάνεις.

Έτσι αποφάσισα να αλλάξω το προφίλ μου. Από τώρα και στο εξής είμαι η " τάδε που γεννήθηκε την τάδε ημερομηνία και μένει Λευκωσία". Αυτό μόνο.

Τώρα το μόνο που έχω να κάνω είναι να το εφαρμοσω και εκτός facebook :)

Υ.Γ2 Η φωτό είναι από loft στο Tribeca του Μανχάταν. Σκέψου τώρα, μια μέρα να ξυπνήσεις, να θυμηθείς τα ονειρά σου, να είναι τελείως ζωντανά μέσα σου και να πιστέψεις πως μπορείς να τα ακολουθήσεις. Και να αρχίσεις να το κάνεις. Για σκέψου!

Remains of a weekend.

Η Λεμεσός είχε πλάκα. Βρεθήκαμε εκεί μια παρέα Σάββατο βράδι. Πήγαμε Library. Respect στο dj - εξαιρετική μουσική, μέχρι και ινδική ποπ είχε- που δεν έπαιξε τα γνωστά εικονογραφημένα και εντελώς σπαστικά latin. Ο κόσμος επίσης cool και , κάτσε καλά τώρα, φλέρταρε! Ναι, φλέρταρε. Στεκόμουν εκεί, ντυμένη, βαμμένη και χωρίς να προσπαθώ, έπαιζε παιχνίδι. Αυτό έχει να συμβεί στη Λευκωσία...ουυυ. Δεν ξέρω αν ήταν το άλλοθι της μάσκας ή της βραδιάς ή απλά τελικά οι Λεμεσιανοί είναι πιο cool.

Κατά τα άλλα, πήγαμε οικογενειακώς την επομένη - κολλητοί και δυο παιδιά - στην παρέλαση. Εκεί βαρέθηκα πολύ. 120 άρματα, από τα οποία τα 117 ήταν βλακείες. Νομίζω πρέπει να έχουν face-control. Δηλαδή, αν δεν έχεις μια ιδέα της προκοπής, αν τα κουστούμια σου δεν έχουν ένα "κάτι", να τρως πόρτα. Για να μην ταλαιπωρούμαστε και εμείς εκατό ώρες και να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλει αν μας πει ο ποιητής.

Κυριακή απόγευμα αποφάσισα να αποχωρήσω από την πόλη και να αφήσω τόπο στα νιάτα. Βασικά βαριόμουν να ξαναντυθώ και να ξαναβάλω όλο εκείνο το στόκκο πάνω μου.

Επέστρεψα Λευκωσία, αρνήθηκα να βγω, με ρούφηξε ο καναπές, ήπια δυο ποτήρια κρασί, έφαγα ένα κουτί Pringles - τα light- και είδα το Moneyball. Ωραίος ο Brad Pitt, εγώ το Όσκαρ θα του το έδινα πάντως.

Δευτέρα πήγα σε σπίτι φίλων - υπάρχει μια ψυχρότης στο πατρικό με μάνα και έτσι κάνω αποχή - όπου πέρασα πάρα πολύ ωραία αλλά με έπιασε ένα μίνι παράπονο ότι είμαι σαν ορφανό και η single φίλη ( ασχέτως αν τα 3/4 ήμαστε single/χωρισμένοι).

Και επιτέλους τέλειωσε το τριήμερο.

Υ.Γ1 Το "επιτέλους"ανήκει στην κατηγορία "μου φταίνε πολλά, αλλά σκάω γιατί άρχισα να υποψιάζομαι ότι έχω τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τη ζωή μου και τις επιλογές μου μέχρι τώρα".

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε

Πότε καταλαβαίνεις ότι έχεις μπει σε διαφορετικό κεφάλαιο στη ζωή σου;

Είναι κάτι που συνειδητοποιείς ξαφνικά ένα πρωινό;

Ή κάτι που γίνεται σταδιακά και απλά μια μέρα κάνεις τη σούμα και βλέπεις ότι είσαι λίγο διαφορετικός από πριν;

Όπως και να χει. Νιώθω ότι είμαι σε νέο κεφάλαιο. Μπορεί να άρχισε πριν από περίπου ένα χρόνο, αλλά αυτές τις μέρες βλέπω ίσως πιο καθαρά μερικά πράγματα.

Βγαίνω σιγά σιγά από τη χειμέρια νάρκη. Δυο μήνες, Γενάρης και Φλεβάρης ήταν αρκετοί. Έχω χορτάσει καναπέ και κουβέρτα. Έχω χορτάσει ώρες με τον εαυτό μου. Το κυριότερο, έχω χορτάσει αβεβαιότητα.

Τώρα θέλω να προχωρήσω. Να κλείσω επιτέλους πόρτες, να ανοίξω άλλες, να ξεσκονίσω το "σπίτι" μου, να ανοίξω παράθυρα, να αφήσω ήλιο να μπει.

Το οποίο σημαίνει πως...αποφάσισα να ζω με καλή διάθεση. Τουλάχιστον αυτό τον καιρό. Το έχω πει χιλιάδες φορές. Ακόμα και το να είσαι καλά θέλει προσπάθεια. Προσπαθώ.

Θα είμαι πιο ανοικτή στην καθημερινότητα μου, στα βράδια και στις μέρες μου.

Τα "όχι" μου θα είναι πολύ πιο λίγα.

Τα "ναι" μου θα είναι πολύ πιο επιλεκτικά.

Μαθαίνω σιγά σιγά, να κινούμαι με πιο αργές ταχύτητες. Μαθαίνω να παρατηρώ. Προσπαθώ - με νύχια και με δόντια - να μην πέφτω με τα μούτρα σε καταστάσεις. Ειδικά ερωτικές.

Αυτούς τους μήνες, υπήρχαν πολλές φορές που έφτασα στο χείλος του γκρεμού.

Ευτυχώς δεν έχω πέσει μέσα.

New era?

Θα δείξει.

Εύχομαι πως ναι.

Στα ταβάνια τα ψηλά

Νομίζω πως ποτέ άλλοτε δεν μπήκα στη διαδικασία να κάνω υπομονή όσο τώρα.

Σε όλους τους τομείς.

Κάθομαι νευριάζω, κάνω σενάρια - εξωπραγματικά εννοείται- στο μυαλό μου, βιάζομαι, σκέφτομαι τα χειρότερα και τελικά...συνειδητοποιώ πως το παιχνίδι παίζεται με το σύμπαν σύμμαχο. Όσο και να κτυπιέμαι στα πατώματα και να θέλω να γίνουν όλα ΤΩΡΑ.

Ε δεν θα γίνουν όποτε θέλω εγώ.

Θα γίνουν όταν και αν υπάρχουν συνθήκες.

Άρα ξέρεις τι κάνω αυτό τον καιρό;

Ξαπλώνω σε καναπέδες φίλων, κοιτάω τα ταβάνια και σκέφτομαι.

Σκέφτομαι πως αν είναι να περνάω καλά, θα κάνω υπομονή.

Το κυριότερο, όμως είπα πως είναι καιρός να βάλω 5 στόχους. Επαγγελματικούς νομίζω. Έτσι κι αλλιώς, στα υπόλοιπα....τι να κάνω;

Τα γκομενικά θα έρθουν όποτε ρθουν ( και αν)

Η καθημερινότητα είναι κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω.

Οι γονείς μου πρέπει να μάθουν να ζουν χωρίς την προσδοκία των εγγονιών και του γαμπρού.

Τόσα χρόνια άγχος. Τόσα χρόνια να προσέχω να μην πληγώσω κανένα. Και τελικά...μόνο τα δικά μου όνειρα διέλυα. Έφτασα 34 και με μια τεράστια κρίση ηλικίας για να συνειδητοποιήσω πως τους τοίχους μου, εγώ τους έκτισα και μάλιστα πολύ ψηλούς.

Κάτσε κατεδάφιζε τώρα.

Ακόμα.

Δεν θα ξεφύγω από το κλίμα του προηγούμενου ποστ- δεν άλλαξε κάτι.

Σκέφτομαι συνέχεια. Παίρνω αποφάσεις, τις αναιρώ, σκέφτομαι ότι θα είμαι cool, ότι θα αποδεκτώ την στασιμότητα της ζωή μου σε όλους τους τομείς. Την άλλη μέρα ξυπνώ, σε καλύτερη φάση από το βράδι και σκέφτομαι, οτι δεν γίνεται, κάτι ΠΡΕΠΕΙ να κάνω.

Πώς βρίσκεις την άκρη σου;

Απομονώνεσαι; Περνάς όλα τα λούκια ώσπου μια μέρα να σου φανερωθεί ως δια μαγείας , το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνεις; Κλείνεσαι στον εαυτό σου, αποδέχεσαι ότι είναι οκ να μην είσαι καθόλου καλά και δεν προσπαθείς να ανέβεις ψυχολογικά ως τη στιγμή που πραγματικά θα το νιώσεις;

Ή συνεχίζεις σαν να μην συμβαίνει κάτι; Σκέφτεσαι ότι δεν είναι όλα τόσο σοβαρά στη ζωή και απλά προσπαθείς να περνάς καλά και να κάνεις ότι σου κατέβει χωρίς να σκέφτεσαι συνέπειες; Αν είμαι απλά out there, μήπως είναι η λύση; Γιατί στο κάτω κάτω, τίποτε δεν είναι για να το παίρνεις σοβαρά;

Τί κάνεις;

Αυτές τις μέρες, ξυπνάω κάθε πρωί και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι "ωχ ακόμα μια μέρα".

Και μετά η μέρα προχωράει, έχω καλύτερη διάθεση. Έρχεται η νύκτα και ξαναπέφτω. Και τούμπαλιν.

Ακόμα numb.

Numb

Νιώθω μουδιασμένη.

Για όλα. Για τα δικά μου που σκαλώνουν και δεν γίνονται ( και ας έκανα μια παραδοχή στο προηγούμενο ποστ). Για όλα όσα συμβαίνουν γύρω που που είναι σε μια ημι- φάση.

Για την Ελλάδα. Που τα έβλεπα online χθες το βράδυ και μου φαινόταν απίστευτο το σκηνικό. Σκέφτομαι όλες εκείνες τις στιγμές που έζησα στην πόλη, από το τέλος του 1999 μέχρι σήμερα.

Τους φίλους, τους έρωτες, τα μέρη. Ποτέ δεν θα είναι το ίδιο. Το είχα συνειδητοποιήσει από τα προπέρσινα Χριστούγεννα αλλά τώρα το εμπέδωσα. Ότι και να γράψω τώρα...μάλλον δεν θα μου βγει. Είμαι λυπημένη. Νιώθω έντονη την απώλεια.

Πίσω στην Κύπρο, νευριάζω με τους ηλίθιους πολιτικούς που λένε τη μια μαλακία πίσω από την άλλη. Εδώ Μέση Ανατολή. Κοιτάω γύρω μου και το θεωρώ αδιανόητο να υπάρχει ακόμα κόσμος που επιμένει να ζει ελιτιστικά και να μετράει τη ζωή του σε τσάντες, μάρκες, αυτοκίνητα και επώνυμους φίλους.

Εδώ και 4-5 σαββατοκύριακα περνάω μέτρια. Ο κόσμος περιμένει πως και πως για να έρθει η Παρασκευή. Εγώ περιμένω τη Δευτέρα για να ηρεμήσει η ψυχή μου.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει πια και δεν κινείται τίποτα ή αν κινείται είναι για να μου θυμίσει πως ζούμε δύσκολες εποχές.

Numb. Ούτε καν In Transit.

Κατακόρυφα

Tο αίσθημα όταν βάζω το κεφάλι μου μέσα στη θάλασσα και ορμάω με δύναμη προς το βυθό. Που νιώθω το σώμα μου να αγκαλιάζεται από το νερό. Που ανοίγω τα μάτια μου και εντοπίζω την πιο λεία επιφάνεια πάνω στα βράχια στο βάθος. Που κολυμπώ, με φόρα προς τα κάτω, ευθυγραμμίζοντας ταυτόχρονα το σώμα μου.

Όταν με τα χέρια μου πιάνω τις άκρες του βράχου. Όταν κρατάω γερά τη βάση. Όταν ταυτόχρονα προσπαθώ να κρατήσω τον κορμό μου ίσιο και να τον φέρω στην ίδια ευθεία με τα χέρια μου.

Τη στιγμή που το καταφέρνω και σταματώ να κάνω απότομες κινήσεις. Και όταν αργά και σταθερά, νιώθω πως ελέγχω το σώμα μου, πως ισορροπώ, έστω και αν αυτό το πετυχαίνω τελικά μέσα στο νερό.

Και όταν γίνει αυτό, τότε εκείνο δευτερόλεπτο, που συγκεντρώνομαι και κοιτάω μπροστά. Που αντικρίζω έστω και ανάποδα, το μπλε. Τις αποχρώσεις του όσο φτάνει το μάτι μου και πιο πέρα.

Και όταν προς στιγμής, εγώ, ναι εγώ, καταφέρνω να μην σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό. Το μπλε.

Που μετά ηρεμώ. Σε αυτή την ανάποδη στάση. Δεν είναι αστείο; Που πρέπει να τα δω όλα ανάποδα, για να εντοπίσω τα "ίσια" μου;

Εκείνη τη στιγμή που απλά είμαι εγώ.

Έτσι νιώθω για σένα.

I got the blues, but it's ok.

Εικόνες που κάνουν τον ψόφο - και τον κυριολεκτικό και τον μεταφορικό- υποφερτό:

Ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο σε ένα όμορφο και ζεστό μπιστρό, . Έξω να βρέχει πολύ και να αστράφτει. Μέσα να είναι ζεστά. Να τρώμε κρεμμυδόσουπα με υπέροχο τυρί και τραγανή μπαγκέτα και να πίνουμε ωραίο κόκκινο κρασί.

Σε ένα σπίτι κάπου στην πόλη. Με την κολλητή. Να είμαστε δίπλα στο τζάκι. Να λέμε αλήθειες. Μερικές φορές να μην χρειάζεται να λέμε πολλά, να ανταλλάζουμε μόνο ματιές, γιατί απλά σκεφτόμαστε το ίδιο.

Βράδυ Παρασκευής, στην γνωστή κάβα. Να είμαστε εκεί χαλαρά μετά τη δουλειά. Να πίνουμε από νωρίς κρασιά στο μπαρ, να βγαίνουμε έξω να καπνίζουμε, να ξαναμπαίνουμε μέσα. Ο Dj να έχει κέφια και η μουσική άποψη. Να βλέπω φίλους και γνωστούς. Να συνειδητοποιώ πως καμιά φορά δεν πειράζει που η Κύπρος είναι μικρή.

Να φεύγουμε από την κάβα και να βρισκόμαστε μέσα σε πέντε λεπτά, με τα πόδια, στη New Division. Να αράζουμε στο τζάκι και δίπλα ένας γάτος να ξαπλώνει στον καναπε.

Μεσημέρι Σαββάτου. Να τρέχουμε άρον άρον να πάμε στη έκθεση στο φυτώριο στο Δημοτικό Κήπο στη Λευκωσία. Φορώντας, όχι βραδινά, αλλά χαλαρά ρούχα. Ο κόσμος να περιφέρεται παντού, φορώντας γυαλιά του ήλιου και κρατώντας ένα πλαστικό ποτήρι κρασί. Να χαμογελάει και πάνω ο ήλιος να ξετρυπώνει μέσα από τα δέντρα. Να φεύγουμε από εκεί, να καταλήγουμε στο Il Bacaro.Να τρώμε ωραίο ιταλικό φαγητό, να πίνουμε κρασιά και να είμαστε εκεί ως αργά. Να μην υπάρχει ο χρόνος, να μην πρέπει να είμαστε κάπου αλλού.

Βράδι Σαββάτου, στο σπίτι. Η συνειδητοποίηση πως ο φόβος/άγχος του να πρέπει να κανονίσεις γιατί απλά "είναι Σάββατο" δεν υπάρχει πια. Δεν σε ενδιαφέρει και δεν σε αφορά. Να αποδέχεσαι πως αν η φάση σου είναι συγκεκριμένη για μια περίοδο, δεν θα κάνεις κάτι για να την αλλάξεις. Όχι άλλα "πρέπει".

Η στιγμή που εκτιμάς ότι υπάρχουν δέκα άνθρωποι στη ζωή σου που μπορείς να τους αποκαλείς δικούς σου και που ανέχονται τα blues του χειμώνα σου.

Αυτό το post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση του Raver τουBurial.

Κωδικός Ψόφος

Χθες το βράδι ψόφησα. Κυριολεκτικά. Βαριόμουνα να βγω λόγω κρύου οπότε έμεινα σπίτι.

Ήλθε μια φίλη μου, που λες και πίναμε ζεστή σοκολάτα ( Whittard ολέ).

Σε κάποια φάση το απόλυτο...ψύχος! Θέρμανση μηδέν, νεκρή.

Να μην στα πολυλογώ, σήμερα διαπίστωσα πως έχει τελειώσει το πετρέλαιο και έπαθα σοκ.

Πριν από ένα μήνα έβαλα 300 ευρω. Και πριν από αυτό το μήνα άλλα 200.

Και να πεις μένω σπίτι ή την έχω αναμμένη πολλές ώρες...

Σκέφτομαι να κάνω τα εξής:

1. Να μην πατάω καθόλου σπίτι και να την έχω κλειστή. Θα ζεσταίνομαι στα μπαράκια. Αυτό θα μου κοστίζει 6-8 ευρώ το βράδι. Άρα θα βγάζω το μήνα με 180 ευρώ.

2. Να την ανοίγω μισή ώρα και μετά να τυλίγομαι ηλεκτρική κουβέρτα που κοστίζει 30 ευρώ.

3. Να βρω γκόμενο και να μένω σπίτι του. Κατά προτίμηση λογιστή σε μεγάλη εταιρεία.

4. Να κτίσω τζάκι. Και να κλέβω ξύλα από τους γείτονες ή σιγά σιγά να πριονίζω πασσάλους της ΑΗΚ.

5. Να μετακομίσω στο Κατάρ ή σε μια χώρα που έχει πάντα ζέστη.

6. Να πάρω μια απλή σόμπα πετρελαίου και να κάθομαι πάνω της.

Αλλιώς τι; Να υπολογίζω 300 ευρώ κάθε μήνα που θα φεύγουν έτσι απλά; Σκατά.

Φτάνω στο σημείο να έχω και τύψεις που έχω θέρμανση. Ξανά σκατά.

Τα μπλουζ της Κυριακής

Και μακάρι να αναφερόμουν σε μουσική.

Μάντεψε που ήμουν χθες το βράδι.

Όχι σε μπαράκι για early drinks. Ούτε στο σινεμά. Ούτε σε τζάκι φίλων.

Χθες το βράδι ήμουν στον καναπέ, τυλιγμένη με μια κουβέρτα σαν σιεφταλιά και άκουγα συνέχεια Αλκίνοο. Ναι, εγώ.

Άσε που κύλησαν 4-5 δάκρυα από τα μάτια μου. Ευτυχώς δηλαδή. Έχει κάτι μήνες να κλάψω και δεν είναι και πολύ υγιές αυτό.

Και όχι δεν θα αδιαθετήσω.

Που λες, οι Κυριακές. Έχουν αυτή την αδράνεια.

Την Παρασκευή, τελειώνεις τη δουλειά, μάλλον προγραμματίζεις να ξενυκτήσεις ή να πας για ποτά μετά το γραφείο ή απλά να λιποθυμήσεις στον καναπέ.

Το Σάββατο ξυπνάς είτε αργά λόγω ξενυκτιού ή νωρίς για να κάνεις δουλειές. Το απόγευμα ίσως κάνεις κανά καφε και το βράδι μάλλον θα βγεις.

Την Κυριακή όμως, συνήθως η ατζέντα είναι καθαρή.

Θα ξυπνήσεις σίγουρα αργά. Εκτός και αν είσαι από τους φιλόδοξους που πάνε εκδρομές.

Θα πας για οικογενειακό γεύμα. Θα επιστρέψεις σπίτι νωρίς το απόγευμα.

Εκείνη την ώρα αρχίζει το θέμα.

Τί κάνεις Κυριακή απόγευμα και βράδι;

Μην μου πεις , πας για καφέδες. Βαριέμαι.

Πας για ένα ποτάκι ίσως;

Χμ ναι.

Αλλά άμα δεν θες να πιεις;

Μένεις σπίτι.

Βλέπεις ταινίες.

Διαβάζεις βιβλίο;

Δουλεύεις ( σαν κι εμένα τις περισσότερες Κυριακές του μήνα).

Τέλοσπαντων, χθες απλά ήθελα να πεθάνω. Ειλικρινά.

Ήμουν και λίγο άρρωστη.

Ούτε για φαγητό πήγα που με κάλεσαν κάτι φίλοι ( φτάνει μάσα) , ούτε για ταινία που μου είπε μια άλλη φίλη.

Απλά κάρφωνα το ταβάνι.

Σκεφτόμουν με το πιο μελοδραματικό ύφος "αυτή θα είναι η ζωή μου. Μια βαρεμάρα. Και απλά μια μέρα θα αρρωστήσω, θα ψοφήσω και μετά από μια βδομάδα θα με βρουν"

Κατάντησα drama queen. Ούτε Καρκίνος να ήμουνα.

Επιτέλους, σήμερα είναι Δευτέρα.

Η Μαίρη Παναγιωταρά υπάρχει.

Και είναι φίλη μου.

Χθεσινό Σκηνικό. Αποφασίζουμε να πάμε με αυτή τη φίλη μαζί στο γυμναστήριο.

Η φίλη που είναι και γειτόνισσα, είναι παντρεμένη και μάνα δύο μικρών παιδιών.

Δίνουμε ραντεβού σπίτι της στις 615 ώστε να προλάβει εκείνη την τάξη των 630 και γω να γυμναστώ απλά ( σιγά μην μπω σε τάξη και να έχω μια υστερικιά γυμνάστρια να μου τσιρίζει από το μικρόφωνο).

Πάω. Κανείς σπίτι. Μόνο ο 5χρονος γιος ο οποίος παραδόξως δεν κρεμόταν από τους πολυέλαιους και να κανιβαλλίζει το σπίτι ως συνήθως.

Μετά από τρία λεπτά, έρχεται και αυτή βιαστικά για να αφήσει την κόρη που την είχε μαζέψει από το τζούντο.

Δεν προλαβαίνω να μιλήσω. Με κοιτάει "Εσύ! Έλα! Πάμε! Γρήγορα!"

Με φορτώνει στο αυτοκίνητο. Καθώς βάζει την πρώτη, παίρνει τον άντρα της τηλέφωνο και συντονίζονται. Κλείνει το τηλέφωνο, χωρίς να πει ούτε ένα γεια και επιταχύνει.

Καθώς περνάμε μέσα από τα στενά - τα πολύ στενά- δρομάκια των Αγίων Ομολογητών και νιώθω πως βρίσκομαι μέσα σε Go Cart, θυμάται πως δεν έχει κάνει "κράτηση".

Κράτηση;

Παίρνει τηλέφωνο στο γυμναστήριο "Γεια σας. Έιναι αυτη η τάξη με τα ποδήλατα σε πέντε λεπτά. Ερχόμαστε δηλαδή! Ναι, κοιτάξτε θέλω να κάνω κράτηση..."

Γυρίζει με κοιτάει "Μην διανοηθείς να γελάσεις τώρα".

"Θέλω να μου κρατήσετε το ποδήλατο 5. Ναι αυτό, όχι κανένα άλλο. Ευχαριστώ!", λέει με ύφος στρατιωτικού καθώς έπαιρνε με 4η μια απότομη στροφή και γω έβλεπα τα έντερά μου να καταλήγουν πάνω σε ένα πεζοδρόμιο.

Φτάνουμε όπως όπως.

Τρέχει αυτή στην τάξη, τρέχω και εγώ να χαλαρώσω - επιτέλους- στο διάδρομο.

Εγώ και ο ....άλλος

Σήμερα στο πατρικό. Κάθομαι μπροστά από το τζάκι και κοιτάζω αφηρημένη τη φωτιά ( σου 'χω πει ποτέ πόσο λατρεύω τα τζάκια;).

Πίσω μου η μάνα μου στην πολυθρόνα βλέπει τιβι. Είμαι σίγουρη πως ταυτόχρονα με παρατηρεί. Όπως όλες οι μανάδες εξάλλου, έχει τρία μάτια ΚΑΙ ακτίνες Χ.

Αφού επισημαίνει πως έχω βάλει κιλά, πως έχει φουσκώσει το προσωπό μου και πως δεν παίζει η δικαιολογία μου πως "είναι χειμώνας, πέφτω σε χειμέρια νάρκη" με κοιτάει σχεδόν θυμωμένη.

Κάνω πως αδιαφορώ. Σχεδόν αδιαφορώ κιόλας. 34 χρόνια το ίδιο πράγμα κάνει, έχω κάνει στρατηγική άμυνας. Άμυνα δια τις αδιαφορίας. Ούτε καν δια της επίθεσης, αφού ξέρουμε όλοι πως ειδικά με τις μανάδες, αυτή η στρατηγική δεν δουλεύει ποτέ.

Ανοίγει το στόμα της :" Έχεις δεσμό;"

Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι να απαντήσω. Αποφασίζω να πω την αλήθεια:¨"Όχι".

Επιμένει:" Πες την αλήθεια. Έχεις;"

Χμ κάτι γίνεται εδώ, σκέφτομαι.

- "Ε , ε δεν έχω. Μα καλά πως σου 'ρθε;".

- "Ξέρω πως έχεις δεσμό!"

- "Δεν έχω!"

- "Έχεις!!"

- "Δεν έχω!"

- "Έχεις!"

Αυτό το πράγμα, πήγαινε κανά λεπτό. Σε σημείο που είχα φτάσει να πιστέψω πως είχα δεσμό και πως όντως τον έκρυβα!

"Ξέρω εγώ, μου το χουν πει...", λέει με ένα ύφος, ξέρεις το γνωστό ύφος της μάνας που τα ξέρει όλα.

Γυρίζω πολύ ψύχραιμα αλλά ψιλοτσαντισμένη ( από μέσα μου ήμουν έτοιμη να σκάσω στα γέλια).

" Μάνα! Άκου. Δεν έχω δεσμό. Ούτε καν γόρδιο!".

Δεν πείστηκε.

Έφυγα.

Όταν ήρθα σπίτι έκανα ένα τρικούβερτο καυγά με τον φανταστικό γκόμενό μου.