Με φόρα στο 2022;

 Όταν άρχιζε το 2020, δεν είχαμε ιδέα πως θα ήταν η ζωή μας δύο χρόνια μετά. Θυμάμαι ότι τον Γενάρη του 2020 με απασχολούσαν κάτι οικογενειακά, άρχισα να μιλώ με κάποιον και στο μυαλο μου υπηρχε κατι και όσο αφορά στη δουλειά, άρχισα να σκέφτομαι μήπως ήταν καιρός να παραιτηθώ αφού ούτε καλά περνούσα, δυο χρόνια μετά που πήρα αυτή τη δουλειά, ούτε θα μάθαινα κάτι άλλο.

Φυσικά που να ήξερα ότι το σύμπαν τότε γελούσε με αυτές τις σκέψεις.

Δύο χρόνια μετά, τα οικογενειακά κακήν κακώς φτάσανε θέλω να πιστεύω στο τέλος. Η πρώτη εντύπωση παιδιά έιναι η πιο σωστή, μην ακούτε μαλακίες ότι ο άνθρωπος αλλάζει. Δεν αλλάζει. Ειδικά μετά από μια ηλικία (ποια ειναι αυτή δεν ξέρω, για τον καθένα ειναι διαφορετικά. Αλλά μετά τα 5 ο άνθρωπος δεν πολυαλλάζει). 

Τα "ερωτικά", μπήκαν σε εισαγωγικά γιατί ήταν μια ταλαιπωρία που δεν ξεκαθάρισε ποτέ. Απλά από μια συναναστροφή που ίσως είχε κάποια θέματα λόγω timing, κατάντησε μια χαζή ιστορία με μπόλικο μιξ αγένειας μέσα. Άρα τέλος και σε αυτό. Τότε έπρεπε να δω το pattern γιατί σαφώς και υπήρχε.

Δουλειά δεν άλλαξα. Ευτυχώς γιατί είχα μισθό σε περίοδο που τα καθήκοντα μου ήταν κάπως άχρηστα λόγω Covid. Δεν έμαθα νέα πράματα ακόμα, άρα το θέμα ειναι όχι αν θα μείνω, αλλά πότε θα φύγω. Ίσως όταν στρώσει το παζάρι και γίνει η αγορά πιο εξωστρεφής. Αυτό το θέμα με ενοχλεί πάρα πολύ. Νομίζω πρέπει να μάθω να το αποδέχομαι ώσπου να φύγω. Πάντως η λύση για μένα ειναι να δουλεύω με εταιρεία του εξωτερικού και να ζω εδώ. Βασικά, οι κυπριακές εταιρείας είναι τραγικές σαν το σενάριο του Σασμού.

Θέλω να πω με αυτό τον απολογισμό...μήπως ξέρουμε τι θα συμβεί το 2022; Όχι. Κάποτε σκέφτομαι ότι και το 2021 ήταν πάλι πάρα πολυ επεισοδιακό. Οι μαλακίες του 2020 απλά έφθασαν στο ζενίθ τους το 2021. Από την άλλη, ήταν ίσως η μόνη χρονιά στη ζωή μου, που εγώ βγήκα σε πιο βελτιωμένο version, θέλω να πιστεύω. Άρα δεν ήταν τόσο κακό. Καλύτερα να τρως τα μούτρα σου με συνείδηση παρά  να τα τρως και να μην κάνεις κάτι γι αυτό επειδή έμαθες αλλιώς όλα τα άλλα χρόνια.

Αυτή τη χρονιά θα επιθυμούσα το εξής: Να συνεχίσω να βελτιώνομαι, να συνεχίσω να αφήνω πράγματα πίσω, να συνεχίσω να καταλαβαίνω πως αν δεν αγαπάμε εμείς τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να το κάνει ο άλλος. Self loving φίλοι μου.

Τί θα ήθελες για το 2022 εσύ;

Περί ασκών Αιόλου

 Χθες το βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο. Ανάμεσα στις πολλές εικόνες, ήμουν σε έναν τόπο, στην παλιά Λευκωσία, απέναντι από το ταχυδρομείο εκεί στο παλιό Δημαρχείο. Ήμουν με κόσμο και σε κάποια φάση καποιος φώναξε και με αποκάλεσε urban tulip. Ένιωσα πολύ άσχημα για το "outing". Ένιωθα ότι δεν ήταν στο χέρι μου να το σταματήσω.

Αυτό το αίσθημα ότι κάποιος θα πει κάτι για μένα που δεν θα ήθελα και δεν θα μπορώ να το εμποδίσω από το να συμβεί είναι κάτι που σκεφτόμουν λίγες ώρες πριν κοιμηθώ. Καταραμένα social media.

Τους τελευταίους μήνες βλέπω πάρα πολλά όνειρα. Κάθε βράδυ σχεδόν και αντανακλούν κάθε φορά τις σκέψεις που κάνω κατά τη διάρκεια της μέρας. Το 2021 μου ήταν πολύ ενδιαφέρον, με την έννοια ότι χωρίς να καταλάβω το γιατί ή τι το προκάλεσε, το μέσα μου άρχισε να σκέφτεται αλλιώς. Προς το καλύτερο είμαι σιγουρη. Όταν λέω καλύτερο, άρχισαν να μπαίνουν κάποια πράγματα σε πιο σωστές διαστάσεις. Έχω δρόμο ακόμα φυσικά. 

Δεν ξέρω αν το περνά όλος ο κόσμος αυτό το στάδιο. Είναι από τη μια λυτρωτικό, από την άλλη πάρα πολύ βασανιστικό γιατί όταν ανοίξεις τους ασκούς του Αιόλου, δεν κλείνουν ούτε σύντομα, ούτε εύκολα.

Ταλαιπωρείται πολύ ο νους μου εδώ και μήνες. Ευτυχώς έχω γύρω μου κάποιους φίλους που με ηρεμούν. Τα βάζουμε κάτω, τα συζητούμε και κάπως καταλαγιάζει η κατάσταση. Μέχρι την επόμενη φορά και μετά τούμπαλιν. Ξέρω πως αυτη η διαδικασία είναι καλή και είναι απαραίτητη. Απλά πολλές φορές σκέφτομαι πότε θα τελειώσει. Από την άλλη, δεν με ανάγκασε κανείς να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Θα μπρούσα να ζω όπως ζουν πάρα πολλοί συμπολίτες μου. Απλά, χωρίς πολλά πολλά. Θα το άντεχα; Δεν ξέρω. Μπορεί όχι. 

Καθώς έγραφα αυτό το post πετάκτηκε μπροστά μου αυτό το positivity quote, ξερεις από εκείνα που είναι λίγο cheesy αλλά σου κάνουν ένα κλικ στον εγκέφαλο, έστω προσωρινά. Έγραφε: You are not selfish for wanting the same energy and love you give.

Λες και το σύμπαν (ή ο αλγόριθμος του Μαρκ) άκουσε την κουβέντα που έκανα το πρωί με την κολλητή μου. Ισχύει. Αυτό ίσως το αναλύσω σε άλλο ποστ.

To Love somebody

 Βρισκόμαστε στην τέταρτη μέρα της νέας χρονιάς. Η ώρα ειναι περίπου 4 το απόγευμα. Είμαι σπίτι και ψιλοδουλεύω. Αυτό το "μουδιασμένο" μεταβατικό στάδιο του Γενάρη πριν αρχίσει ο πανικός της δουλειάς, μου αρέσει πολύ γιατί μου δίνει ευκαιρία να συνέλθω από το υπερβολικό σε όλα Δεκέμβρη.

Έξω έχει ήλιο, μέρα για βόλτες. Στα ηχεία η Nina Simone, ζωντανά από το Casino Montreux, τραγουδά ένα από τα αγαπημένα μου και πιο τρυφερά τραγούδια, το To Love Somebody.

Είναι η πρώτη μέρα της νέας χρονιάς που είμαι κάπως ήρεμη. Από την πρώτη του μήνα μέχρι και χθες, έγιναν κάποια δυσάρεστα πράγματα που έφεραν δυσάρεστες σκέψεις και όνειρα. Διερωτήθηκα πότε θα κλείσουν αυτοί οι κύκλοι που ανάφερα στο περασμένο κείμενο. Προφανώς δυσκολεύομαι ακόμα να τους κλείσω, γιατί μετά θα έχω πάλι λευκό καμβά. Αλλά όταν το σκεφτείς, τι να την κάνεις τη ζωγραφιά που είναι σχεδιασμένη με λύπη; 

You don't know what it's like...to love somebody, the way I love you...

Ξέρεις τι σκέφτηκα; Όταν αγαπάμε, όταν δίνουμε ενέργεια ακόμα και όταν και δεν παίρνουμε πίσω αυτό που θέλουμε, το κάνουμε ξανά και ξανά. Γιατί είναι ένας τρόπος να νιώθουμε ζωντανοί και πολύχρωμοι. Κάπως έτσι το είπε και Αλμπέρ Καμύ που σήμερα είναι η μέρα του. Αλλά από ένα σημείο και μετά, δεν είναι καλά να λαμβάνουμε ότι δίνουμε; Είναι.

Αυτές τις μέρες και όλο το 2021, μιλώ κάθε μέρα υπό μορφή ψυχανάλυσης, με τη φίλη μου που πια είμαι σίγουρη ότι είναι my person.

Χθες συζητούσαμε για έρωτες, για δοσίματα, για απογοητεύσεις.

"Δεν έπρεπε τώρα που είμαστε πιο μεγάλες, να μην μας επηρεάζουν τόσο πολύ;" με ρώτησε

" Ίσα ίσα όσο μεγαλώνουμε, αφήνουμε πολυ λιγότερα περιθώρια μέσα στην όλο και πολύπλοκη καθημερινότητα μας, για κάτι έντονο, είτε αυτό είναι έρωτας είτε φιλία. Αλλά όταν συμβεί, είναι επειδή το θέλαμε πολύ, επειδή είναι πάρα πολύ έντονο και καταφέρνει να χωθεί σε αυτή την ζωή μας. Όταν όμως φεύγει, όπως δύσκολα μπήκε, τόσο δύσκολα βγαίνει. Και το κόστος είναι πολύ".

Αυτό δεν θα το σκεφτόμασταν στα 30 μας. Στα 30 πάνω κάτω, λυπάσαι, στεναχωριέσαι, γίνεσαι ένα με τα πατώματα. Για μέρες, μήνες. Αλλά δεν είναι όπως αυτό που νιώθεις στα 40+. Και ενδεχομένως δεν είναι όπως ειναι στα 50+.

Από την άλλη, δεν είναι δώρο να μπορείς να νιώθεις; Να αφήνεσαι που και που σε αυτά τα σπάνια και όχι καθημερινά συναισθήματα; Ίσως στο μέτρημα, να αξίζει περισσότερο να νιώσεις και ας πονάς μετά πολύ.

Και τελικά διαπιστώνω, όπως είπε και ο Τέλσον, ότι αυτό το post ίσως είναι και πάλι ένας απολογισμός. Και αυτές οι 3 μέρες ήταν μέρος του απολογισμού -επιλόγου για να μπορέσω να ανοίξω νέα κεφάλαια.

Περί κύκλων που κλείνουν όμορφα και ωραία

 Καταλαβαίνεις ότι έχουν κλείσει κύκλοι - παντού είδους - όταν:

1) Δεν κάνεις προσπάθεια. Απλά είσαι αξιοπρεπής. 

2) Τρως φωνές και δεν κάνεις τρελλή άμυνα, απαντώντας με φωνές γιατί ξερείς πως πρώτον δεν υπάρχει λόγος και δεύτερο, δεν είναι κομψο. Απλά μέσα σου ονειρεύεσαι την ηρωική έξοδο.

3) Δέχεσαι τα δεδομένα γιατί ξέρεις πως δεν θα υπάρχουν για πολύ καιρό αυτά.

4) Δεν δικαιολογείς πράξεις των άλλων, ούτε καν τις δικές σου. It is what it is. 

5) Δεν ψάχνεις για plan b. It is what it fucking is.

6) Έχεις μια ηρεμία, σαν να κάπνισες μια φυτεία χόρτο.

Υ.Γ. Αυτό το post δεν ειναι απολογισμός της χρονιάς; Ή μήπως είναι; 

Περί ζωής, έρωτα και σημείων στίξης

 Η τελεία

Την τελεία δεν πρέπει  να τη φοβόμαστε. Αν το καλοσκεφτείς, ο φόβος για την τελεία προκύπτει από το γεγονός ότι κάτι έχει τελειώσει. Τέλος. Τελεία. Από την άλλη, βάζουμε τελεία σε μια πρόταση, ώστε να αρχίσουμε μια άλλη πρόταση, μια άλλη ιστορία. Άκου με, ωραίο πράγμα η τελεία. Εμπεριέχει μια ανακούφιση, μια ανάσα. Και ας αγχώνεσαι στην αρχή ότι τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους.

Η άνω τελεία 

Η άνω τελεία, μπαίνει στη μέση μιας φράσης για να τη χωρίσει, όπου το δεύτερο μέρος επεξηγεί το πρώτο μέρος. Καλό αυτό ε; Δεν καταλαβαίνουμε πάντα από την πρώτη κάποιες καταστάσεις. Οπότε ευπρόσδεκτες οι άνω τελείες, εκεί που έχουμε κουραστεί να ερμηνεύουμε και να ερμηνεύουμε.

Το κόμμα

Το κόμμα είναι μια μικρή παύση. Σου δίνει τόσο χρόνο όσο χρειάζεσαι για να συγυρίσεις κάποιες σκέψεις και κάποια λόγια. Σου προσφέρει ένα μικρό διάλειμμα, σε ξεκουράζει, σαν ένα μαξιλάρι.

Το ερωτηματικό

Αν το χρησιμοποιείς ρητορικά, δεν έχεις να αγχωθείς για τίποτα. Αν όμως το ερωτηματικό είναι μέσα σου και δεν απαντιέται ποτέ, τότε είναι βασανιστικό. Πέρασα τα τελευταία 2 χρόνια με κάποια πολύ μεγάλα ερωτηματικά. Εξαντλήθηκα. Τελικά, η τελεία μου φαίνεται η πιο καλή λύση.

Το θαυμαστικό

Κοίταξε να δεις τώρα τι γίνεται. Μάθαμε να μην χρησιμοποιούμε θαυμαστικό ή να βάζουμε - οι άλλοι, όχι εγω-  καμιά δεκαριά στο τέλος της λέξης. Το θαυμαστικό, όταν είναι μόνο ένα φωτίζει ένα μήνυμα, φωτίζει μια διάθεση. Ειδικά όταν το χρησιμοποιείς στο σωστό περιβάλλον και όχι συνέχεια λες και δεν ξέρεις ότι υπάρχει και η τελεία ως επιλογή σημείου στίξης για να κλείσεις μια φράση.

Αποσιωπητικά

Εδώ είμαστε. Αυτό το σημείο στίξης, εμένα προσωπικά με έχει καταδιαλύσει όλα αυτά τα χρόνια. Με αγχώνει και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Και όταν τα βάζω, νιώθω μοιραία σαν συγγραφέας άρλεκιν. Εσείς που βάζετε αποσιωπητικά παντού και πάντα, λυπηθείτε και εμάς που τα παίρνουμε πάντα κυριολεκτικά και αγχωνόμαστε ότι κάτι θέλετε να πείτε αλλά το κρύβετε ή συμβαίνει κάτι κακό. Με φειδώ τις τρεις τελίτσες.

Εισαγωγικά

Όταν ο άλλος σου πει οτι σε αγαπά και νιώθεις ότι δεν βάζει εισαγωγικά, δώστου την καρδιά σου. Μην το σκεφτείς δεύτερη φορά. It is the real thing.  Τελεία και παύλα

Fomo και άλλες ιστορίες για αγρίους (και ηλιθίους)

 Η ώρα ειναι 11:13 Σαββάτου. Βρίσκομαι μπροστά από τον υπολογιστή, χαζολογάω διαβάζοντας άρθρα στους New York Times, ψάχνω στο Book Depository βιβλία και ακούω jazz for studying. Δεν έχω αρχίσει ακόμα το διάβασμα, το οποίο σύμφωνα με τους προγραμματισμούς μου θα μου πάρει όλη μέρα. Ιδανικά φυσικά, γιατί βαριέμαι πολύ. Αυτό κάνω τα τελευταία 2 χρόνια. Προσπαθώ να διαβάσω. Σπίτι μου, στο γραφειο μου, με τους γάτους μου. Αντε και με λιγη παρεα στα social media, φιλους. 

Τί έκανα τα πρωινά του σαββατοκύριακου, 2 χρόνια πριν όταν δεν έπρεπει να τελειώσω ένα πτυχίο και είχα ώρα; Θεωρητικά, γιατί μάλλον όλο και κάποιο φριλανς θα έκανα. Θυμάμαι έκανα αραιά και που, κανά brunch - πόσο παρεξηγημένη η έννοια στην Κύπρο, όπου στο μενού βρίσκεις μέχρι και burger και κανονικά πιάτα- και έκανα binge watching σειρές - ειδικά τότε που τις κατέβαζα και δεν ήμουν κολλημένη στο Netflix. Αυτό που με παρηγορεί, αυτή τη στιγμή είναι ότι ξέρω οτι μέσα σε όλους αυτούς στην Κύπρο, η κολλητή μου επίσης δουλεύει τώρα.

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και χαζολογούσα στο Instagram. Χθες το βράδι, έμεινα σπίτι. Έβλεπα αυτή την νέα ισπανική ταινία στο Netflix για την ερωτική ζωή 5 ζευγαριών και έτρωγα σοκολατάκια που μου έφερε ο γείτονας από τη Γερμανία. Και καθώς εγώ ήμουν στην κοσμάρα μου, προφανώς ο κόσμος ήταν έξω στα μπαρ, χόρευε, διασκέδαζε και φρόντιζε να μας το πει, με στορι. Ομολογώ με έπιασε λιγο το FOMO.

Εχω πεθυμήσει να βγω, να πιω, να χορεψω. Πάρα πολύ. Αλλά πλέον οταν κτυπήσεις τα 40+ ξαφνικά η κάθε έξοδος ειναι σαν Ιερά Σύνοδος. Βγαίνεις με φίλους, κάθεστε, πίνετε, τρώτε και γύρω από ένα τραπέζι συζητάτε όλα σας τα υπαρξιακά. Σαν ένα σέσιον ψυχανάλυσης. Μην με παρεξηγείς, δεν είμαι γαϊδουρα, ειμαι ευγνώμων που υπάρχουν αυτά τα υπέροχα πλάσματα στη ζωή μου.

Αλλά...χορός, δυνατή μουσική και ποτό (σε ποτήρι - σωλήνα για να μην χυθεί). Και λίγο φλερτ. Πόσο τα έχω πεθυμήσει!

Και συνέχισα να σκέφτομαι - ναι όλα αυτά το πρωί στις 730, στο κρεβάτι - "καλά ρε συ τουλίπα, να τα πεις και σε κάποιο και να νομίσει ότι δεν έχεις ζήσει ποτέ, δεν τα έχεις κάνει ποτέ". Μωρέ, τα έχω ζήσει και εδώ και Λεμεσό και Αθήνα. Και χόρεψα, και ξενύκτησα και φλέρταρα και ήπια. Πολύ για πολλά χρόνια.

Ε τότε; Ε δεν ξέρω. Απορίες. 

Ξέρεις τελικά τι έχω πεθυμήσει πολύ; Να νιώσω έντονα. Αυτό.

Tattoo κανείς;

Στα 16 μου αποφάσισα να κάνω τατουάζ. Είχα πλάνο. Θα έκανα το yin και το yang, αλλά αντί μαύρο και λευκό θα ήταν φωτιά και νερό να μπλέκονται μεταξύ τους. Θα το έκανα στο κάτω μέρος της κοιλιάς, στο πλάι. Μάλιστα είχα αποφασίσει πως θα πήγαινα είτε στο περίφημο το Jimmy's Tattoo στην Πλάκα ή στον Πάρη που τότε ήταν στο εμπορικό κέντρο Γαλαξίας, στη Λευκωσία. Δεν πήγα στον Jimmy, αλλά λίγα χρόνια μετά, στα 22 μου επισκέφθηκα τον Πάρη για να το δούμε. "Είσαι σίγουρη οτι θές να το κάνεις σε εκείνο το σημείο; Αν μείνεις έγκυος στο μέλλον θα χαλάσει το τατουάζ". Το σκέφτηκα. Δεν έκανα.

20 και βάλε χρόνια μετά, κυριολεκτικά όλη η Κύπρος έχει τατουάζ, περίπου 2-3 σε κάθε σώμα έτσι για να βρίσκονται και εγώ δεν έμεινα έγκυος και άρα το υποτιθέμενο τατουάζ δεν χάλασε.

Εχει όμως κάτι μήνες που σκέφτομαι να αποκτήσω επιτέλους αυτό το τατουάζ. Γιατί τώρα θα διερωτάσαι. 

Γιατί τώρα ξέρω για ποιο λόγο θα το κάνω και τι θα είναι. Είμαι τόσο σίγουρη πια, που ακόμα και εγώ η βασίλισσα της μη-δέσμευσης, θαυμάζω αυτή μου την απόφαση. 

Έχω λοιπόν αποφασίσει να να κάνω μια Urban Tulip. Για να με "έχω" πάνω μου για πάντα. Γιατί αυτή η περσόνα είναι εγώ, στο πιο αληθινό και ουσιαστικό μου. Γιατί εκτιμώ την πορεία και το τι κέρδισα μέσα από αυτό το blog, στα 15 χρόνια που γράφω εδώ. 

Θυμάμαι την πρώτη εκείνη νύκτα. Μάης του 2006. Ήταν ζέστη, καθόμουν στο γραφείο μου, τότε είχα το παλιό αντικερί γραφείο της προγιαγιάς μου. Στο μυαλό μου, στριφογύριζε η ατάκα μιας φίλης μου " είσαι κλειστή, δεν εκφράζεσαι ενώ έχεις τόσα να πεις". Τότε σκέφτηκα, πως θα ήταν αν έκανα ένα blog, αν δεν ήξερε κανείς ποια ήμουν, αν δηλαδή, δεν είχα καμιά ταυτότητα να κουβαλάω, και άρχιζα με ένα λευκό καμβά. Θα μπορούσα τότε να "γεννήσω" τις σκέψεις μου;

 Δεν έχω ιδέα πως βρήκα το ονομά μου, ήξερα μόνο που ήμουν (και είμαι) ερωτευμένη με τις μεγάλες πόλεις, με την ιδεά του urban. 

Θυμάμαι τους πρώτους bloggers με τους οποίους συναναστράφηκα, αυτούς τους ελάχιστους που γνώρισα και ακόμα τους πιο λίγους από αυτούς με τους οποίους έκτισα μια ωραία φιλία που υπάρχει μέχρι σήμερα.  

Θυμάμαι τη χαρά μου όταν το Υστερόγραφο του Φιλελεύθερου μου έδωσε στήλη, θυμάμαι τις στιγμές που άκουγα παρέες στα διπλανά τραπέζια να συζητάνε το τι έγραψα (φούσκωμα στήθους απο υπερηφάνεια). Θυμάμαι όμως και τις φάσεις που αμφισβήτησα αν η Αστική Τουλίπα είναι το ένα και το αυτό ή είναι μια συγκαλυμμένη προσωπικότητα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

 

15 χρονια μετά, η Urban Tulip, είναι ακόμα εδώ ή μάλλον, είναι σίγουρα εγώ. Το θυμάμαι ειδικά εκείνες τις δύσκολές στιγμές που χάνομαι στην καθημερινότητα και νιώθω ότι πάνε να μου αρπάξουν τα χρωματιστά μολύβια από το χέρι.

Η Urban Tulip λοιπόν δεν έχει φύγει ποτέ. Θα γίνει τατουάζ και είναι από τις ελάχιστες φορές που το "για πάντα" δεν με φοβίζει.

Η μνήμη step by step

Η γιαγιά μου και εγώ έχουμε ένα ταλέντο να θυμόμαστε ιστορίες του παρελθόντος λεπτομερώς με χρονιές και μήνες. Η γιαγιά μου για παράδειγμα θυμάται τη μέρα που ήταν ετοιμόγεννη τη θεία μου στην κλινική στη Λευκωσία και η δική της η μάνα, η προ-γιαγιά μου, ήταν σε άλλο νοσοκομείο γιατί άρχισε να έχει σοβαρά προβλήματα υγείας. Η προ-γιαγιά μου, πέθανε κάποιους μήνες μετά στα 45 της, από καρδιά, μάλλον από την πολλή δουλειά. "Είχε λαμπερά κατάμαυρα μαλλιά", θυμάται η γιαγιά μου.  

Η γιαγιά μου επίσης θυμάται ακριβώς την ώρα που γεννήθηκα. 9.45 το βράδι, ένα πολύ ζεστό καλοκαίρι. Έτσι βρήκαμε τον ωροσκόπο μου με τη μάνα μου. Πήραμε τηλέφωνο τη γιαγιά μου, γιατί η μάνα μου νόμιζε πως γεννήθηκα 9 το βράδι. Αλλά η γιαγιά το διόρθωσε "9.45", είπε με μια αυστηρότητα που κανείς μας δεν τολμάει να αμφισβητήσει. Ευτυχώς γιατί δεν θα άντεχα να έχω ωροσκόπο Υδροχόο.

Όταν θέλω να συζητήσω για το παρελθόν, πάω στη γιαγιά μου και αρχίζουμε να μετράμε τις ζωές μας και των άλλων με ακριβείς χρονολογίες, μήνες ακόμα και ώρες. "Γιαγία τον Μάη του 2006, θυμάμαι εκείνη τη σκηνή με τον παππού", αρχίζω και εκείνη απαντά " Α ναι, για πες".

Πέρσι, 23 Μαρτίου, γύρω στις 9 το βράδυ, αφού είχα επιστρέψει από τη γνωστή βόλτα της καραντίνας, έκανα μπάνιο και έβαλα ένα ποτήρι κρασί, έκανα face time με τον κολλητό μου στην Αθήνα. Μιλάγαμε για πολύ ουσιαστικά πράγματα, δηλαδή ποιο gin είναι ιδανικό για το dry martini και πως θα μάθει εκείνος να το φτιάχνει. Ο κολλητός φόραγε ριγέ πιτζάμες "του παππού" και γω φόρμες και ένα ασπρόμαυρο πλεκτό. Εκείνες τις μέρες φυσικά νομίζαμε πως αυτό το post-apocalyptic πράγμα που ζούσαμε θα διαρκούσε κάτι μήνες, όχι ένα χρόνο και βάλε. 

Καθώς λοιπόν μίλαγα μαζί του, είχα ένα sms στο κινητό. Το μήνυμα ήταν από το άτομο που 1 μήνα πριν δήλωσε ότι θα εξαφανιστεί, το έκανε και γω βασανιζόμουν να αποτοξινωθώ καθώς διάβαζα για εξετάσεις. Η επανένωση τελικά έγινε και κύλησε η κατάσταση για αρκετό καιρό. 

Ένα χρόνο μετά, 23 Μαρτίου 2021. Κάνω πιο αραιές βόλτες στη γειτονιά. Ο κολλητός παραμένει στο σπίτι, ενδεχομένως τα βράδια να φοράει το ίδιο ζευγάρι πιτζάμες και έχει μάθει να φτιάχνει καλό dry martini. 

Το άλλο άτομο δεν είναι στη ζωή μου. Κάτι άλλαξε όμως σε σχέση με πέρσι. Φέτος εξαφανίστηκα εγώ και μάλιστα περίπου τις ίδες μέρες που αποφάσισε πέρσι να χαθεί. Θα παίξει μήνυμα; Δεν ξέρω. 

Δεν ξέρω αν πιστεύω στους κύκλους και στο κλείσιμο τους.

Αυτό που ξέρω όμως είναι πως αν το συζητούσα με τη γιαγιά μου θα μου έλεγε πως η ζωή ξέρει τι κάνει και πως δεν είναι ανάγκη να ξέρω τώρα το γιατί. Αλλά κάποια μέρα, όταν θα είμαι έτοιμη, θα το ανακαλύψω. 

Ο άλλος και ο "άλλος" εαυτός

 Γράφω αυτό το κείμενο με την "ασφάλεια" ότι έχω κλείσει το blog, άρα νιώθω ότι γράφω σε ένα μυστικό ημερολόγιο.

Έχω ανάγκη να εκφρραστώ - δεν το έχουμε όλοι, αυτή τη παράξενη περίοδο που ζούμε;

Από χθες διαβάζω παλιά κείμενα. Τί γινόταν τον Γενάρη του 2012 στη ζωή μου; Τον Γενάρη του 2014, του 2017, του 2009?

Τα διαβάζω με μια τρυφερότητα - ειδικά εκείνα που ήξερα τι θα γινόταν τους επόμενους μήνες. Από την άλλη διαβάζω και εκείνα που έγραφα όταν ήμουν λυπημένη επειδή χώριζα ή εκείνα που έγραφα όταν ήμουν σε σχέση και ήξερα ότι ο άλλος τα διάβαζε ( μέγα λάθος να δίνεις το blog σου σε αντικείμενο πόθου, γκομενικό) οπότε δεν έγραφα αληθινά.

Λυπάμαι για όλες εκείνες τις στιγμές που κάποιοι άνθρωποι - ειδικα ερωτικής φύσεως - καθόριζαν τόσο πολυ τη διάθεση και κατά συνέπεια τη δημιουργικότητα και το χαρακτήρα μου.

Διαβάζω πολλά άρθρα ψυχολογίας τελευταία με αφορμή μια ακόμα περίπτωση που αφέθηκα στη διάθεση κάποιου ατόμου. Συνειδητοποιώ για πρώτη φορά, στα 43 μου, ότι αντί να προσπαθώ να ερμηνεύσω τον άλλο και να πέφτω ψυχολογικά εξαιτίας του άλλο, να δω εγώ πως θα γίνω καλύτερη, πιο ισορροπημένη, πιο ήρεμη. Και για μένα αλλά και για τον άλλο άνθρωπο που θα έρθει. Και αυτό πιστεύω είναι ο πιο σωστός τρόπος που μπορώ να σκεφτώ αυτή την περίοδο.

UT.

Τα μπλουζ του Αυγούστου

 Σε πιάνουν και σένα οι μαύρες σου τον Αύγουστο;

Πάντα είχα μια ρομαντική ιδέα για τον Αύγουστο. Έρημη πόλη, βόλτες στα σοκάκια της παλιάς πόλης φορώντας σαγιονάρες, ηρεμία παντού, τζίτζικες, και μια παράξενη ησυχία. Όλα αφημένα, όλα όμως ήρεμα. 

Τα τελευταία χρόνια περνάω τον περισσότερο Αύγουστο στη Λευκωσία. Παλιά επιδίωκα να κάνω διακοπές αυγουστιάτικα στην Αθήνα, για να απολαύσω στο μαξ το πιο πάνω σκηνικό. Ήταν πραγματικά υπέροχα. Βολτάραμε λίγοι και παντού εντελώς ελεύθερα, τα μπαράκια ήταν σχεδόν άδεια, βρίσκαμε πάρκιγκ όπου θέλαμε, ακόμα και στο Γκάζι όταν ήταν στα πάνω του. Τα μεσημέρια ξάπλωνα σε καθαρά, κάτασπρα σεντόνια. Αργά το απόγευμα ετοιμαζόμασταν για έξω. Για φαγητό, για ποτό σε πλατείες στον Κεραμεικό, στο Κουκάκι, πάντα στο κέντρο. Επιστρέφαμε σπίτι χαράματα, με μια τελευταία στάση για παγωμένο γάλα σοκολάτας. Μοιάζει σαν μια άλλη ζωή, μάλλον ήταν άλλη.

Σήμερα 7 Αυγούστου, είναι η τρίτη μέρα που είμαι στα πολύ χάλια μου. Μου φταίει ότι το μόνο που προχωράει στη ζωή μου είναι η ηλίκια μου. Τα άλλα είναι στάσιμα. Η πόλη είναι δύσκολη, σχεδόν εχθρική αυτές τις μέρες. Χθες βγήκα για ένα ποτό με μια φίλη (ποτό = τσάι τζίτζερ, ζήτω το άρρωστο στομάχι) και ήταν ωραία. Μιλούσαμε για πράγματα που προχωράνε (για εκείνη) και για πράγματα που δεν προχωράνε (για εμένα). 

Θυμάσαι τι έλεγα στο περασμένο ποστ...καιρός για κινήσεις και γεναιότητες. Χμ, η υποφαινόμενη είναι ίσως το πιο δειλό και άβουλο πλάσμα που γνωρίζεις αυτό τον καιρό. 

Διάβασα μια ατάκα χθες. Έλεγε " Just because it's taking time, it doesn't mean it's not happening". Πόσο θα ήθελα να ισχύει. 

Πολύ μπλουζ...και δεν είναι καν ωραίο πλην όμως μοιραίο. 

Oh I wish a had a river to skate on...

Είναι κάτι φορές στη ζωή σου, που έχεις τη βαθιά επιθυμία να τα ανατινάξεις όλα.
Να παραιτηθείς, να χωρίσεις, να αλλάξεις στέκια, να αλλάξεις την ώρα που ξυπνάς, να αλλάξεις τη διάθεσή σου, να αλλάξεις τη μάρκα του απορρυπαντικού, να πιεις τον καφέ σου αλλιώς.
Κάτι τελοσπάντων για να νιώσεις ότι προχωράς.

Θέλω να παραιτηθώ. Βαρέθηκα, είναι ανέμπνευστη η δουλειά μου και όσο μεγαλώνω με μαθαίνω, με αποδέχομαι, με αγαπώ. Ξέρω τι θέλω να είμαι. Η δουλειά ήταν πάντα μέρος της προσωπικότητάς μου, ίσως γιατί ήταν πάντα δημιουργική, δεν ήταν δουλειά γραφείου.
Τώρα κάνω δουλειά γραφείου, το χειρότερο, δουλειά που έχει πολλή συνανστροφή με κόσμο που υπό κανονικές συνθήκες θα απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μμμμ, ωραία ε;
Είχα ένα πλάνο, κάτι για το μέλλον. Προέκυψε το COVID19, δεν μπορώ να το κάνω, ακόμα.
Καλύτερα ίσως, δεν είμαι σίγουρη.

Πριν κάποια χρόνια ένας φίλος - ξέρεις ποιος είσαι - με ρώτησε αν είχα επιλογή, πως θα ήταν η ιδανική μου μέρα, που θα ήταν, πως θα ήμουν. Καθόμασταν στην μπάρα του Silver Star. Εγώ απογοητευμένη που το freelance δεν με έπαιρνε κάπου. Με ρωτάει αυτό. "Μα όπου θέλω και ότι θέλω;" Για την επόμενη μισή ώρα ξεδίπλωσα ένα φανταστικό σενάριο, με ένα φανταστικό σπίτι, κάπου στη Νέα Υόρκη και μια δική μου δουλειά. Τελειώνοντας το σενάριο, έμεινα να κοιτάω τον καθρέφτη απέναντι, κάτι μεταξύ σοκαρισμένης και ήρεμης. "Αλήθεια, αυτό θέλω να κάνω;"
Ήταν αγαπητέ//η, κάτι ονειρεμένο. Κάτι που θα μπορούσα να κάνω, δεν είναι τόσο ακραίο σενάριο. Ακόμα και στην Κυπρο.

Εδώ και λίγες μέρες/μήνες, κατάλαβα ότι ο κύκλος της υφιστάμενης δουλειάς, όχι απλά έκλεισε, αλλά είναι στην δεύτερη και τρίτη επανάληψη του. Δεν έχω να κερδίσω τίποτα πια, δεν θέλω να πάω γραφείο ( δουλεύω από σπίτι), αποφεύγω να συναναστραφώ με κόσμο δουλειάς. Απλά πληρώνομαι για να κάνω ότι είναι να κάνω. 

(Ναι, δεν εχω οικογενεια και γι αυτο το παιζω "μάγκας". Δεν θα απολογηθω και για αυτο ομως. )

Oh I wish I had a river I could skate my way on....

"Σκέψεις Ρεαλιστικές"

Εχουν περάσει περίπου 10 μέρες από το τέλος της καραντίνας στην Κύπρο.
Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ νιώθω πως επιστρέψαμε ακριβώς στο ίδιο σημείο πριν αρχίσει όλο αυτό.
Κάποιοι το ονομάζουν "κανονικότητα" (my ass).
Κανονικότητα δεν το λες, γιατί δεν θεωρώ πως τα τελευταία αρκετά χρόνια ζούμε κανονική ζωή.
Δεν μιλώ απαισιόδοξα αλλα ρεαλιστικά.
Πες μου, πόσο καλά είσαι με τις σχέσεις σου; Πόση ειλικρίνεια ζεις; Πόση γενναιότητα στις συμπεριφορές; Πόσο ανθρώπινες είναι οι συμπεριφορές; Αυτό. Για σκέψου.

Σίγουρα ζούμε μια "νέα κανονικότητα" όμως. Στην οποία προσποιούμαστε πως όλο αυτό που έγινε μας έχει αλλάξει, πως έχουμε δει τη ζωή αλλιώς, πως έχουμε βάλει άλλες προτεραιότητες. Μια μικρή ψευδαίσθηση, που μάλλον για γέλια ειναι μόνο.

Βάζοντας και εμένα στο μείγμα, θεωρώ πως έχουμε χάσει το παιχνίδι της επικονωνίας προ πολλού. Επί καραντίνας, με όσους έπρεπε να μιλάμε, μιλούσαμε. Αυτοί μας έψαχναν, αυτούς ψάχναμε εντελώς αβίαστα.
Με όσους δεν θα "έπρεπε" να μιλάμε, απλά έχουν εξαφανιστεί μόλις ξεκλειδωθήκαμε. Με αποτέλεσμα να νιώθουμε μαλάκες.
Αυτό είναι η κανονικότητα; Όχι δεν είναι.
Γιατί όταν μοιράζεσαι το χρόνο σου και τις σκέψεις σου με τον άλλο, κάτι σημαίνει μακροπρόθεσμα. Έτσι δεν είναι ή είναι η ιδέα μου;
Ή πολύ απλά ειναι η φάση " σου δείχνω τον πραγματικό μου εαυτό" αλλά αυτό ισχύει μόνο για τους δύο μήνες του Covid 19. Πώς γινεται αυτό;
Όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί πρέπει να κάνω "στρατηγική"συμπεριφοράς και να μην ειμαι ο πραγματικός μου εαυτός.
Φτύνω για να κολλήσεις. Φίλος ή γκομενος.
Έτσι πάει;
Μάλλον ναι ,και δυστυχώς αυτόν τον "κανόνα" τον παίρνουμε μαζί μας και στην "νέα κανονικότητα".

Υ.Γ. Όσα πιο πολλές λέξεις με εισαγωγικά έχω σε ένα κείμενο, τόσο πιο σουρεαλιστική νιώθω πως γίνεται η σκέψη μου.
Υ.Γ. "Δώστε μας γενναίους έρωτες".

Καραντινα, ημέρα Μηδέν

"΄Πώς νιώθεις αύριο που θα τελειώσει η καραντίνα;"
Η ερώτηση που παίζει σήμερα στα μηνύματα, από μένα και από φίλους προς εμένα.
Διαβάζω εν τω μεταξύ post για το πως νιώθει ο καθένας.
Ένα θα σου πω: Μου έκανε καλό. Ήταν αυτό που χρειαζόμουν μετά από 4 χρόνια άσχημης πίεσης. Δεν θα παραπονεθώ.
Ναι, θα πεις, δεν έχεις παιδιά. Σωστό δεν έχω. Δεν έχω όμως και σύντροφο. Άρα η μοναξιά υπήρξε κατα φάσεις. Όμως είχα φίλους και τα μοιραζόμασταν. Και κρασί.
Έχω την υγεία μου. Άλλη δεν την έχουν, δεν την είχαν ή ανήκαν σε ευπαθείς ομάδες και είναι τρομοκρατημένοι. Εγώ απλά έστελνα ένα μνμ και πήγαινα βόλτα ή σουπερμάρκετ.
Έκατσα σπίτι μου με αργούς ρυθμούς. Δούλεψα πολύ, μελέτησα, συγυρίστηκα. Δεν παραπονιέμαι.
Απέκτησα άλλες δεξιότητες. Με όλα αυτά τα zoom, έκανα εξάσκηση στις παρουσιάσεις, στο να μιλώ και να αναπτύσσω θέματα μπροστά από μεγάλα γκρουπ.
Γνώρισα κόσμο από το instagram, κυρίως από τα live, σε επαγγελματικό επίπεδο. Μου άρεσε πολύ.
Ήρθα πιο κοντά με φίλους.
Έκανα καλύτερη διατροφή ( οκ παράγγειλα 6-7 φορές γουρονιές και έφαγα πατατάκια και σοκολάτες). Αλλά μαγειρεύω περισσότερο πια.

Αρα από την καραντίνα θέλω να κρατήσω την ηρεμία μου, το μαγείρεμα, το μυαλό μου, καποιες σχέσεις που αναπτύχθηκαν ΚΑΙ τα online meeting/session/εκπαιδευτικά μαθήματα.
Θα ήθελα και 1-2 σχέσεις να αναπτυχθούν πέρα από τη συνήθεια των μηνυμάτων λόγω καραντίνας, αλλά αυτό θα φανεί ε;

Καλή επάνοδο αύριο.

UT

Κι όλα αρχίζουν ξανά;

Σήμερα είναι η μέρα του "τέλους της καραντίνας". Μια ατάκα που γέμισε χθες ολόκληρο το facebook.
Για να είμαι ειλικρινής, παίζει πρώτον να μην θεωρώ ότι έχει τελειώσει όλο αυτό και, δεύτερον να είμαι το μόνο άτομο παγκυπρίως που δεν χαίρεται για το υποτιθέμενο "τέλος".

Από τις 11 του Μάρτη που είμαι σπίτι μέχρι τώρα, πέρασαν περίπου 2 μήνες.
Αυτούς τους δύο μήνες ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν.
Είχα δουλειά να κάνω τις πρώτες βδομάδες, είχα διαβάσματα, είχα γενκά πολλά.
Τις τελευταίες 1-2 βδομάδες ίσως έχω χαλαρώσει λίγο. Όχι γιατί έχω λιγότερη δουλειά, αλλά γιατί μάλλον προσαρμόστηκα σε αυτούς τους ρυθμούς.

Περνώ καλά. Στην κοσμάρα μου, με μια ρουτίνα που έχω δημιουργήσει.
Ξυπνάω αργά ( πρέπει σιγά σιγά να επιστρέψω στο 7 πμ), κοιμάμαι αργά (αϋπνίες και κουβέντες στις 2 το πρωί), κάνω πρωινό και κάθομαι στο γραφείο λίγο πριν το μεσημέρι. Θα μαγειρέψω, θα φάω, θα κάνω λίγο διάλειμμα και μετά ξανά δουλειά, social media μέχρι την ώρα που θα πάω βόλτα.
Έχω γράψει το πρόγραμμα μου σε άλλο κείμενο.

Το θέμα είναι πως μου αρέσει πολύ αυτό. Ή μαλλον μου αρέσω εγώ σε αυτό. Σκέφτομαι πιο ουσιαστικά. Βασικά σταμάτησε ο χρόνος και πρόλαβα να ηρεμήσω λίγο. Σαφώς δεν έχω κάνει όλα όσα θα ήθελα μέσα σε 2 μήνες π.χ. να προγραμματίσω το μέλλον μου, να μάθω να ψήνω ψωμί, να κάνω όλα τα ντουλάπια, να κάνω το κορμί-φέτες με youtube βιντεάκια.
Από την άλλη, δεν κατάλαβα πως πέρασε πραγματικά ο καιρός. Θα μπορούσα να είμαι πιο παραγωγική. Ναι. Αλλά αυτό δεν έγινε. Ίσως γιατί έπρεπε να κατεβάσω ταχύτητες για να επιβιώσω.

Δεν θέλω να πάω πίσω στη δουλειά. Ούτε θέλω να συναναστραφώ με συναδέλφους. Σίγουρα δεν θέλω να πήζω στην κίνηση, να μαλώνω με κόσμο, να τρέχω και να μην προλαβαίνω τη ζωή μου. Αυτό δεν το πεθυμώ.
Επίσης δεν θέλω να τελειώσει η καραντίνα γιατί αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να ξαναπιάσω τη ζωή μου από εκεί που την άφησα. Κάτι που με λυπεί αφάνταστα. Διαπίστωσα σήμερα ότι όλα στη ζωή μου είναι μια υποχρέωση: Πρέπει να είμαι σε μια δουλειά που δεν θέλω, πρέπει όταν φυγω από αυτή τη δουλειά να κάνω κάτι συγκεκριμένο που μόνο το αρνητικά του βλέπω και όχι τα θετικά, πρέπει να βρω κάποιο να παντρευτώ να κάνω παιδιά γιατι δεν με παίρνει ο χρόνος και γιατί με έχουν πρήξει οι γονείς μου, πρέπει να διαβάζω, πρέπει, πρέπει, πρέπει.
Με αδικείς που θέλω να μείνει σταματημένος ο χρόνος;

Φέρε μου την καραντίνα μου πίσω.

Έτσι οι μέρες περνούν

Έχει περάσει ένας μήνας και σχεδόν μια βδομάδα.

Ο εγκλεισμός είναι σαν μια νέα κανονικότητα. Υπάρχει μια ροή στην καθημερινότητα.

Ξυπνάω το πρωί, ακόμα χαρούμενη που δεν πρέπει να πάω γραφείο  αυτό που δεν μου κάθεται η δουλειά μου, πρέπει να το διαχειριστώ μέσα στο 2020), ντύνομαι, κάνω πρόγευμα, κάθομαι pc και δουλεύω. Μερικές φορές κωλοβαράω δηλαδή μιλώ στα τηλ ή σε κάμερα με 1-2 φίλους ή χαζεύω στο ipad ή γενικά χαζεύω. Ενοχικά πάντα ας μην το ξεχνάμε.

Το μεσημέρι θα φτιάξω κάτι να φάω. Σε αυτή την καραντίνα διαπίστωσα ότι βαριέμαι να μαγειρεύω. Έχω ψιλοκόψει το κρέας, είμαι και ότι νά ναι με συνταγές (δεν τις ακολουθώ, λες και πρέπει να είμαι αντιδραστική και εδώ) και γενικά δεν με ενθουσιάζει η ιδέα της μαγειρικής δημιουργίας. 

Το απόγευμα θα συνεχίσω να δουλεύω ή να διαβάζω. Κατά τις 4 θα κάνω ένα εσπρεσάκι.

Στις 6 θα στείλω μήνυμα, θα βγω έξω και θα περπατήσω στην γειτονιά μου περίπου 3-4 χιλιόμετρα. Δεν έχω αφήσει γωνιά που να μην την έχω περπατήσει, μέσα στα όρια των 950 μέτρων ακτίνας. Άρχισα να βαριέμαι λίγο.

Κατά τις 7 θα μπω σπίτι. Θα κάνω μπάνιο. Θα σκεφτώ τι θα φάω πάλι, θα πεθυμήσω πουράκια Παπαδοπούλου, θα αντισταθώ, θα φάω σάντουιτς. Ίσως πιω ένα ποτήρι κρασί.

Μετά μπορεί να κάνω ένα video call με φίλους, μπορεί και όχι. Άρχισα να το βαριέμαι.

Στις 820 θα δω ειδήσεις, αλλά πολλές φορές ξεχνάω. Δεν αλλάζει και κάτι. Πάλι υπάρχει η απορία του πότε θα τελειώσει όλο αυτό.

Ακολούθως, δεν θα καταφέρω να πειθαρχήσω να δω σοβαρή ταινεία η σοβαρή σειρά οπότε πάλι θα τη βγάλω με Big Bang Theory. Τελικά ειμαι ο Sheldon, διαπιστώνω. 

Καθώς θα παίζει η σειρά στην τιβι και γω θα γελάω δυνατά - σκέφτηκα χθες το βράδι ότι είχε πολύ καιρό να γελάσω δυνατά - , θα αρπάξω το ipad και θα διαβάσω το light βιβλίο μου. Επιμένω: light. Σαν φτερό. Δεν θέλω να πιεστώ.

Αυτή ειναι η καθημερινότητά μου, κάθε μέρα εδώ και 1 μήνα και 1 βδομάδα. Με ελάχιστες διακυμάνσεις π.χ. να δω γονείς και όντως να φάω πουράκια Παπαδοπούλου.

Το πιο ενδιαφέρον όμως που μου συμβαίνει - αν και επιμένω ότι μου φαίνεται πολύ ωραία η φάση αυτή - είναι ότι άρχισα να σκέφτομαι πολλά και διάφορα.  Όχι πως δεν σκεφτόμουν παλιά. Άλλά τώρα είναι αλλιώς. Σαν να καθάρισε το μυαλό μου και τολμάει και κάνει όνειρα. Και μάλιστα σκέφτεται πως να τα πραγματοποιήσει. Επίσης, ξεκαθαρίζω κόσμο. Συμπεριφορές κακές ειδικά αυτήν την περίοδο, μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Το ίδιο και οι καλές. Έτσι γίνονται τα ξεκαθαρίσματα και συνειδητοποιείς τι και ποιους έχεις γύρω σου. 

...και έτσι οι μέρες περνούν :)

"Τί θα κάνεις όταν τελειώσει ο εγκλεισμός;'

"Θα κόψω ένα αεροπορικό εισιτήριο. Ναι, αυτό θα κάνω", του είπα όταν με ρώτησε.
"Δεν θες να πας μια εκδρομή;", με κοίταξε απορημένα.
Ένιωσα κάποια ενοχή που προτιμούσα άλλες χώρες από την εξοχή της Κύπρου.
Μα δεν μπορούσα να πω ψέματα. Θέλω ένα ταξίδι εκτός.
Γιατί πεθύμησα εμενα, ως ταξιδιώτη.
Αυτό το αίσθημα της ανακάλυψης νέων δρόμων, νέων γειτονιών, νέων χρωμάτων, νέων μυρωδιών.
Την ιδέα του "νέου". Αυτό πεθυμώ. Και ας μην είναι αυτό αποτέλεσμα μόνο του παρόντος εγκλεισμού.
Πεθυμώ εκείνο το συγκεκριμένο λεπτό που νιώθεις συμπυκνωμένα όλα εκείνα μέσα σου, όταν πρωταντικρίζεις το καινούριο. Μια περιέργεια αλλά συνάμα την αναζήτηση της οικειότητας προσπαθώντας υποσυνείδητα να συγκρίνεις αυτό το καινούριο με εκείνα που ήδη ξέρεις.
Πεθυμώ να ακούσω άλλες γλώσσες, άλλες διαλέκτους. Από εκείνες που μπορεί να αρπάξω μια λέξη και να υποθέσω τι με ρωτάει ο σερβιτόρος ή κάποιος στο δρόμο που ίσως θεώρησε ότι είμαι ντόπια.
Πεθυμώ νέες γεύσεις, νέα κρασιά, νέα ποτά, νέες μάρκες νερών, νέα παγωτά, νέα γλυκά. Νέες συνήθειες. Το εσπρέσο στα όρθια σε μια γειτονιά της Ρώμης, την μπίρα την αρτιζανάλ στη χώρα των Βάσκων, τη γεύση της ντομάτας στη Τοσκάνη, τη μυρωδιά του καζάν ντιπί στο μικρό συνοικιακό ζαχαροπλαστείο στην Κωνσταντινούπολη. Είμαι junkie, εθισμένη στις αισθήσεις. Γεύσεις, μυρωδιές, χρώματα, χροιές. Θέλω συνέχεια νέα ερεθίσματα.
Πεθυμώ να ξεβολεύομαι, να χάνομαι σε δρόμους, να μην ξέρω πως να μιλάω στους ντόπιους, να νιώθω άβολα αν κοιτάω στα μάτια στο μετρό και αν παραγγέλνω σωστά τον καφέ μου.
Πεθυμώ τις πλατείες, ξέρεις τις πραγματικές πλατείες. Εκείνες που είναι γεμάτες κόσμο, cafe και πλανόδιους μουσικούς και πολύ κόσμο να κάθεται στα σκαλιά των μουσείων και των κτιρίων.
Πεθυμώ να κάθομαι σε ένα παγκάκι, κουρασμένη από το περπάτημα και να κοιτάω γύρω μου. Και να μην νιώθω ενοχές ότι θα έπρεπε να δουλεύω ή να διαβάζω. Απλά να είμαι παρούσα στη στιγμή.
Πεθυμώ να γεμίσει το μάτι και η ψυχή μου τα χρώματα του κόσμου.

Η Μέρα της Μαρμότας

Το Γενάρη που μας πέρασε, κάπου έγραψα ότι έτρεμα το 2020 γιατί ήξερα πως θα ήταν δύσκολο και επίπονο. Και παρακάλεσα να μην τελειώσει ο Γενάρης.
Ήθελα να σταματήσει ο χρόνος.
Και να που σταμάτησε. Κυριολεκτικά και παγκόσμια.

Οι μέρες κυλάνε ήρεμα σχετικά - σήμερα είχα νεύρα, δεν ξέρω γιατί - , γρήγορα, χωρίς να είναι ιδιαίτερα εποικοδομητικές.
Σκεφτόμουν οτι θα μείνω σπίτι εσώκλειστη και θα είναι ευκαιρία να προγραμματίσω το μέλλον μου και να διαβασω.
Βλακείες.
Δεν έχω κάνει τίποτε. Οκ δουλεύω ατελείωτα με μικρά διαλείμματα να μιλήσω λίγο στο τηλέφωνο με γονείς και φίλους. Μέχρι να σηκωθώ από την καρέκλα, να φτιάξω κάτι να φάω, να πάω μια βόλτα στη γειτονιά (γιατί με δείχνει μισό κιλό πάνω η ζυγαριά από τα προχθες; Δεν εφαγα KFC!), πάει 8. Δεν θα προγραμματισω το μέλλον μου στις 8, πόσο μάλλον να διαβάσω εκείνα τα τεχνικά πράγματα.
Στις 830 μπορεί να δω ειδήσεις ή να μιλήσω με τον  κολλητό στην Αθήνα. Καμιά φορά θα πιω μαζί του ενα ποτήρι κρασί (όχι κάθε μέρα). Δεν θα δω Netflix γιατί δεν βρήκα κάτι που να θέλω να δω ή απλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να δω τίποτε άλλο εκτός από το The Big Bang Theory.
Πάει 11. Μπαίνω κρεβάτι. Χαζεύω το κινητό. Διαβάζω 1-2 σελίδες από βλαμμένα βιβλία (τουτέστιν με κανένα βάθος).
Τελείωνει. Τη επόμενη, το ίδιο.
Έτσι ειναι η ζωή μάλλον στο κενό, όταν σταματάει ο χρόνος.
Σαν Μέρα της Μαρμότας.

Ημερολόγια μιας εσώκλειστης τουλίπας - Μέρα 7

Δεν θέλαμε μια αλλαγή να μας ταρακουνήσει; Νάτην! 

Όλος ο πλανήτης κλεισμένος στο σπίτι του σε total lockdown. 

Παραπονό δεν πρέπει να έχουν οι εσωστρεφείς αλλά και εκείνοι που δουλεύουν έτσι και αλλιώς από σπίτια τους. Πιο σκούρα τα βρίσκουν όσοι έχασαν δουλειές, είτε προσωρινά είτε μόνιμα, όσοι έχουν ιατρικά προβλήματα και φυσικά εκείνοι που έχουν τον ιό.

Εμείς οι υπόλοιπα απλά πρέπει να σκάσουμε και να το αποδεκτούμε.

Από την δική μου πλευρά, από τη μέρα που επέστρεψα από το ταξίδι, την περασμένη Πέμπτη, παραμένω στο σπίτι σε υποχρεωτικό αυτοπεριορισμό. Πήγα 2 φορές σουπερμάρκετ και από τότε είμαι σπίτι. 

Αυτές οι μέρες μου θύμισαν την ένδοξη περίοδο του freelancing μου.

Δουλειά έχω, παράπονο δεν έχω. Πρέπει φυσικά να βοηθήσω λίγο στο γραφείο, για να μην μου πουν "άκου να δεις τουλίπα δεν μας είσαι χρήσιμη αυτή την περίοδο". Οπότε σκαρφίζομαι διάφορα για να βοηθήσω.

Τις επτά μέρες που είμαι σπίτι συμβαίνουν τα εξής:

1) Μαγειρεύω όπως όλος ο κόσμος αρκετά συχνά. Δεν κάνω ψωμιά και κέικ όπως πολλοί που βλέπω στα insta stories μου, αλλά για άνθρωπος που μια ζωή έβγαινε έξω για φαγητό, δεν τα πάω και άσχημα.

2) Παίζει τρελό πλυντήριο. Με αφορμή τον ιό, πλένω συνέχεια. Λατρεύω τη διαδικασία του να βάζω ταμπλέτες στον κάδο, μαλακτικά, αποσκληρυντικά νερού αλλά και τον ήχο που κάνει το πλυντήριο. Η δε μυρωδιά των φρεσκοπλυμένων ρούχων, αχ!

3) Συγυρίζω ντουλάπια, σκουπίζω, σφουγγαρίζω, ξεσκονίζω. Πρώτη φορά το σπίτι είναι υπό τόσο έλεγχο.

4) Ακούω ανελέητα spotify, Εν Λευκώ ( Τζούμα σ' αγαπώ) και Pepper. Ανακαλύπτω καινούριες μουσικές, μια διαδικασία που μου έχει λείψει.

5) Μιλάω με φίλους στο τηλ, viber, instagram, whatsapp. Κάνω βίντεοκλήσεις το βράδι , πίνουμε ποτά και μιλάμε σαν να βρισκόμαστε στην αγαπημένη μας μπάρα.

6) Έχω απίστευτη δουλειά, του γραφείου και δικά μου. Τα έχω παίξει. Δεν με φτάνει ο χρόνος! Και σκέψου πως διάβασμα ακόμα δεν άρχισα.

7) Δεν βρήκα ακόμα σειρά να πορωθώ. Εισηγήσεις;

8) Έμαθα στον κολλητό μου στην Αθήνα πως να φτιάχνει Dry Martini μέσω βιντεοκλήσης. 

9) Κάνω τις γνωστές βόλτες στη γειτονιά. Στόχος περίπου 2-3 Km τη μέρα/νύκτα.

10) Αποφεύγω το facebook. Έχει  καταντήσει μια μπούρδα. Από την άλλη λατρεύω insta stories, παίζει χιούμορ και βιντεάκια τύπου "How To".

11) Δεν θέλω να κοιμάμαι συνέχεια - ίσα ίσα ο ύπνος με παίρνει στις 1.30 περίπου κάθε βράδι. Ισως το γεγονός ότι δεν βγαίνω έξω, αν και δουλεύω, να ξεκουράζει το σώμα μου. Επίσης η έλλειψη συναναστροφής με αρνητικές ενέργειες τελικά συμβάλει.

12) Πίνω περίπου μισό μπουκάλι κρασί ή 1 gin 'n' tonic τη μέρα. Το καλοκαίρι θα βγω στην παραλία και θα προκαλέσω τσουνάμι και δεν το εννοώ μεταφορικά.

13) Συνεχίζω την ανασκόπηση των τελευταίων βδομάδων, μηνών. Είμαι πιο ήρεμη. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έχει αλλάξει κάτι σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Μήπως να σκεφτώ σοβαρά να μονάσω;

14) Όταν τελειώσω όλα αυτά που έχω να κάνω, σκέφτομαι μήπως αρχίσω να γράφω κάτι. Τώρα είναι καιρός.

Πες μου πως περνάς εσύ.

UT.

Το γκελ

Υπάρχει το εξής φυσικό φαινόμενο: Όταν πέσεις με φόρα στη θάλασσα με τα πόδια και αγγίξουν την άμμο, τότε αυτόματα, το σώμα σου θα αντισταθεί και τα πόδια σου θα τεντώσουν προς τα πάνω για να βγεις στην επιφάνεια. Κάνουν δηλαδή ένα γκελ.

Έτσι είναι και στη ζωή. Όταν πέφτεις σε κάποια φάση θα κάνεις γκελ και θα ανέβεις.
Όσο πιο μεγάλη θέληση, όσο πιο πολύ νεύρο έχεις, τόσο πιο γρήγορα θα ανέβεις στην επιφάνεια.

Το 2020 μου όπως θα έχεις διαβάσεις, δεν είναι μια απλή βόλτα στο πάρκο.
Έχει πολύ πράμα. Δικό μου εσωτερικό, αλλά κυρίως, εξωτερικές καταστάσεις που δυστυχώς δεν μπορούσα να κάνω κάτι για να εμποδίσω.
Ίσως μερικές...ίσως να έπρεπε να τους δώσω πολύ πιο μικρές διαστάσεις. Πιθανόν. Αλλά βλέπεις, όταν θες να ζήσεις ένα παραμύθι...το κάνεις χολιγουντιανή παραγωγή, χωρίς να υπάρχει budget. Και χρεωκοπείς. Τέλοσπαντων.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σήμερα 6 Μαρτίου 2020, 2 μήνες και 6 μέρες μετά, βλέπω πιο καθαρά, πέντε πράγματα.
Μέρα με τη μέρα, πολεμώ περισσότερο να ανέβω στην επιφάνεια πιο γρήγορα.

Η χειρότερη στιγμή ήταν μια Παρασκευή νύκτα, μέσα Φεβρουαρίου που με βρήκε στα πατώματα να διερωτούμαι, γιατί όλα - εξαίρεση οι φίλοι όπως ξανάπα - μου πήγαιναν τόσο κόντρα όσο ποτέ άλλοτε. Απάντηση δεν πήρα. Αλλά θυμάμαι εκείνη τη νύκτα. Πολύ σκοτεινή. Και πρώτη φορά κάθισα κυριολεκτικά στο πάτωμα της κουζίνας. Το ποτήρι με το ουίσκι μου λειπε και είχα σκηνή από ταινεία.

Τις τελευταίες 2- 3 μέρες το παλεύω. Να σηκώνομαι όταν πέφτω για συγκεκριμένα πράματα. Μιλω με τις κολλητές μου για να τα βγάλω όλα από μέσα μου, για να μου φύγει η απογοήτευση. Μου περνάει. Οι φίλες δεν φεύγουν. Σημαντικό.
Σκέφτομαι το μέλλον μου, τουλάχιστον στο επαγγελματικό. Βγάζω σιγά-σιγά άκρη. Πάντα ήμουν άνθρωπος της επαγγελματικής πορείας ("καριέρας") και τώρα είναι καιρός για ένα τεράστιο βήμα. Τεράστιο όμως. Νιώθω καλά. Νιώθω ότι ειναι σωστή κίνηση στο σωστό χρόνο.

Σκέφτομαι κάποια οικογενειακά. Θα τα βρούμε. Με κάποιο τρόπο.

Τα προσωπικά τα σκέφτομαι; Μετά το crash and burn που ακόμα στο μυαλό μου παραμένει ένα ερωτηματικό, ίσως να αφεθώ. Να ηρεμήσω. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Σίγουρα πια, θα είμαι πιο προσεκτική. Λιγότερο με τα μούτρα. Πολύ λιγότερο.

Διαβάζω για τα μαθήματα μου καλύτερα, πιο συγκεντρωμένα. Δυσκολεύτηκα πολύ τις τελευταίες μέρες να συγκεντρωθώ. Κρίμα ήταν, σωστό δεν ήταν, αλλά αυτό ήταν.
Όμως την επόμενη βδομάδα έχω εξετάσεις. Θα το προσπαθήσω. Στείλε θετική ενέργεια. Θέλω πολύ αυτό το πτυχίο.

Ωραία τα γκελ. Και πιο ωραία, όταν φτάσεις στον πάτο και συνειδητοποιήσεις πως the only way is up.

Confession (and confetti) time.

Εξομολόγηση 1 : Ακυρώθηκε το ένα από τα 2 ταξίδια δουλειάς λόγω του ιου και ανάσανα. Θα έλειπα από Κύπρο 10 μέρες. Μπορεί πέρσι να λυπόμουν, αλλά φέτος λόγω διαβάσματος ίσως κερδίσω 3 μέρες.

Εξομολόγηση 2: Ίσως να τα έκανα θάλασσα στα υποτιθέμενα ερωτικά μου θέματα (δες προηγούμενα ποστ). Έδωσα τη σημασία μου πολύ εύκολα αλλά δεν έκανα έξυπνο, τσαχπίνικο παιχνίδι. Ξέρω τι θα πεις " αμα σ αρέσει κάποιος δίνεις σημασία και δεν παίζεις παιχνίδια". Ναι, οκ. Αλλά δεν θα πείραζε να μην ήμουν όλη μέρα πάνω από το τηλέφωνο - προφανώς κατάλαβα λάθος. Όσο και αν ήταν και ο άλλος πάνω από το τηλέφωνο συνέχεια. Ήθελε σημασία απλά; Μπορεί. Σκατά.

Εξομολόγηση 3: Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να διαβάσω. Σαν ένα τυπικό μαθητούδι σκέφτομαι την crash and burn φάση μου. Καλά, 40 χρονών γαϊδούρα...συναισθηματική ανωριμότητα ολέ. Πώς ξεκολλάς; Ειδικά όταν πρέπει να είσαι κολλημένος σε ένα γραφείο να διαβάζεις τεχνικούς όρους.

Εξομολόγηση 4: Θέλω μια μεγάλη αλλαγή ζωής, με ένα happy end  (ή έστω happy beginning and continuity). Είσαι της σχολής "αν είναι κάτι καλό θα έρθει;" ή "get out there, συν Αθηνά και χείρα κίνει";

Εξομολόγηση 5: Ας υποθέσουμε ότι είχα ελεύθερο χρόνο, ας υποθέσουμε ότι δεν πέθανα στη δουλειά και στο διάβασμα. Αν είχα ελεύθερο χρόνο....θα τον πέρναγα στα cafe; στα μπαράκια; Είναι αυτός τρόπος ζωής; Χμ, ίσως να έγραφα ( επιτέλους να άρχιζα).

Εξομολόγηση 6: Crash and fucking burn. Νιώθω Loser.