Monday, June 29, 2020

Oh I wish a had a river to skate on...

Είναι κάτι φορές στη ζωή σου, που έχεις τη βαθιά επιθυμία να τα ανατινάξεις όλα.
Να παραιτηθείς, να χωρίσεις, να αλλάξεις στέκια, να αλλάξεις την ώρα που ξυπνάς, να αλλάξεις τη διάθεσή σου, να αλλάξεις τη μάρκα του απορρυπαντικού, να πιεις τον καφέ σου αλλιώς.
Κάτι τελοσπάντων για να νιώσεις ότι προχωράς.

Θέλω να παραιτηθώ. Βαρέθηκα, είναι ανέμπνευστη η δουλειά μου και όσο μεγαλώνω με μαθαίνω, με αποδέχομαι, με αγαπώ. Ξέρω τι θέλω να είμαι. Η δουλειά ήταν πάντα μέρος της προσωπικότητάς μου, ίσως γιατί ήταν πάντα δημιουργική, δεν ήταν δουλειά γραφείου.
Τώρα κάνω δουλειά γραφείου, το χειρότερο, δουλειά που έχει πολλή συνανστροφή με κόσμο που υπό κανονικές συνθήκες θα απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μμμμ, ωραία ε;
Είχα ένα πλάνο, κάτι για το μέλλον. Προέκυψε το COVID19, δεν μπορώ να το κάνω, ακόμα.
Καλύτερα ίσως, δεν είμαι σίγουρη.

Πριν κάποια χρόνια ένας φίλος - ξέρεις ποιος είσαι - με ρώτησε αν είχα επιλογή, πως θα ήταν η ιδανική μου μέρα, που θα ήταν, πως θα ήμουν. Καθόμασταν στην μπάρα του Silver Star. Εγώ απογοητευμένη που το freelance δεν με έπαιρνε κάπου. Με ρωτάει αυτό. "Μα όπου θέλω και ότι θέλω;" Για την επόμενη μισή ώρα ξεδίπλωσα ένα φανταστικό σενάριο, με ένα φανταστικό σπίτι, κάπου στη Νέα Υόρκη και μια δική μου δουλειά. Τελειώνοντας το σενάριο, έμεινα να κοιτάω τον καθρέφτη απέναντι, κάτι μεταξύ σοκαρισμένης και ήρεμης. "Αλήθεια, αυτό θέλω να κάνω;"
Ήταν αγαπητέ//η, κάτι ονειρεμένο. Κάτι που θα μπορούσα να κάνω, δεν είναι τόσο ακραίο σενάριο. Ακόμα και στην Κυπρο.

Εδώ και λίγες μέρες/μήνες, κατάλαβα ότι ο κύκλος της υφιστάμενης δουλειάς, όχι απλά έκλεισε, αλλά είναι στην δεύτερη και τρίτη επανάληψη του. Δεν έχω να κερδίσω τίποτα πια, δεν θέλω να πάω γραφείο ( δουλεύω από σπίτι), αποφεύγω να συναναστραφώ με κόσμο δουλειάς. Απλά πληρώνομαι για να κάνω ότι είναι να κάνω. 

(Ναι, δεν εχω οικογενεια και γι αυτο το παιζω "μάγκας". Δεν θα απολογηθω και για αυτο ομως. )


Oh I wish I had a river I could skate my way on....


3 comments:

  1. κοίτα, εν πολλά εύκολο να πούμε ότι τα όνειρα μας εννεν ρεαλιστικά όποταν σταματούμε να επιδιώκουμε την ιδανική μέρα τζιαι απλά παίζουν οι φαύλοι κύκλοι σε επαναλήψεις. Αν όμως κατέληξες πώς θέλεις την ιδανική μερα τι σε σταματά να κάμεις πραγματικότητα μικρά μικρά κομμάτια της; Μπορεί να μεν είναι το σπίτι στη Νέα Υόρκη, αλλά το κατοικίδιο που έχεις στη φαντασίωση τούτη, το φαί που εννα φάεις τζίντη μέρα κτλ

    ReplyDelete
    Replies
    1. Το σκεφτομουν και εγω αυτο και γι αυτο εγραψα καπου στο κειμενο οτι δεν ειναι το θεμα η Νεα Υορκη, αλλα ολα τα αλλα ναι ειναι κατι που χρονια μετα μου αρεσουν και θελω να τα εχω. Οποτε ξερω γω αυτη τη δουλεια, αυτη την καθημερινότητα, αυτου του ειδους τη σχεση με φιλους η με ερωτα. Ισως να ξεκινησω απο εκει.

      Delete
  2. Sky is the limit για τον απλουστατο λογο ότι ποτε δε ξερεις τι θα συμβει και που θα σε φκαλει η ζωή. Keep dreaming και να προσπαθεις, εν υγεία.

    ReplyDelete