Εξομολόγηση 1 : Ακυρώθηκε το ένα από τα 2 ταξίδια δουλειάς λόγω του ιου και ανάσανα. Θα έλειπα από Κύπρο 10 μέρες. Μπορεί πέρσι να λυπόμουν, αλλά φέτος λόγω διαβάσματος ίσως κερδίσω 3 μέρες.
Εξομολόγηση 2: Ίσως να τα έκανα θάλασσα στα υποτιθέμενα ερωτικά μου θέματα (δες προηγούμενα ποστ). Έδωσα τη σημασία μου πολύ εύκολα αλλά δεν έκανα έξυπνο, τσαχπίνικο παιχνίδι. Ξέρω τι θα πεις " αμα σ αρέσει κάποιος δίνεις σημασία και δεν παίζεις παιχνίδια". Ναι, οκ. Αλλά δεν θα πείραζε να μην ήμουν όλη μέρα πάνω από το τηλέφωνο - προφανώς κατάλαβα λάθος. Όσο και αν ήταν και ο άλλος πάνω από το τηλέφωνο συνέχεια. Ήθελε σημασία απλά; Μπορεί. Σκατά.
Εξομολόγηση 3: Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να διαβάσω. Σαν ένα τυπικό μαθητούδι σκέφτομαι την crash and burn φάση μου. Καλά, 40 χρονών γαϊδούρα...συναισθηματική ανωριμότητα ολέ. Πώς ξεκολλάς; Ειδικά όταν πρέπει να είσαι κολλημένος σε ένα γραφείο να διαβάζεις τεχνικούς όρους.
Εξομολόγηση 4: Θέλω μια μεγάλη αλλαγή ζωής, με ένα happy end (ή έστω happy beginning and continuity). Είσαι της σχολής "αν είναι κάτι καλό θα έρθει;" ή "get out there, συν Αθηνά και χείρα κίνει";
Εξομολόγηση 5: Ας υποθέσουμε ότι είχα ελεύθερο χρόνο, ας υποθέσουμε ότι δεν πέθανα στη δουλειά και στο διάβασμα. Αν είχα ελεύθερο χρόνο....θα τον πέρναγα στα cafe; στα μπαράκια; Είναι αυτός τρόπος ζωής; Χμ, ίσως να έγραφα ( επιτέλους να άρχιζα).
Εξομολόγηση 6: Crash and fucking burn. Νιώθω Loser.
Wednesday, February 26, 2020
Saturday, February 22, 2020
Μας φάγανε οι σκέψεις
Σκέφτομαι. Σκέφτομαι πολύ. Πάρα πολύ. Αλύπητα.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το μυαλό μου δεν σταματάει.
Ατάκες όπως " σόρι δεν το σκέφτηκα" ή "δεν μπορώ να σκεφτώ", δεν συνηθίζω να τις ξεστομίζω. Και όποτε το κάνω, είναι για να με αφήσουν ήσυχη.
Φυσικά και το σκέφτηκα. Σκέφτομαι πάντα όλα τα ενδεχόμενα. Συνέχεια.
Αυτή την περίοδο, όπως θα έχεις καταλάβει συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μου, που δεν μπορώ να διαχειριστώ καλά. Μερικά είναι εκτός ελέγχου μου, εκείνα που είναι στον έλεγχό μου, χάνω τον έλεγχο.
Αυτό που κάνω, αφού τελειώσω το αυτομαστίγωμα, είναι να προσπαθήσω να σκεφτώ με κάποια λογική, τουτέστιν, να βάλω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις.
Γιατί αυτό είναι, φίλη/ε. Οι σωστές διαστάσεις είναι το κλειδί της υπόθεσης.
Χθες το βράδι, καθώς παρακολουθούσα το Fleabag - που μου σύστησαν ότι είναι σούπερ και εξάλλου το έγραψε η ίδια που έγραψε τον πρώτο κύκλο του εξαιρετικού Killing Eve - δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Σκέψου ότι θεώρησα πως το Fleabag ήταν μίζερο. Η πρωταγωνίστρια, σε συνεχές αδιέξοδο, να προσπαθεί με χιούμορ, με σαρκασμό, με πολύ ανούσιο σεξ, να τα βγάλει πέρα. Δυστυχώς βρήκα πολλά κοινά, εκτός από το ανούσιο σεξ που δεν προκύπτει (ευτυχώς - να μην σου τύχει να κάνεις ανούσιο σεξ. Κακό, για τη ψυχή). Μιζέρια στο μυαλό.
Με έπιασε ένα παράπονο, πως δεν μου πάει κάτι καλά στη ζωή μου.
Το μόνο που διέκρινα πως πάει καλά, είναι οι φιλίες μου. Οι 2-3 φίλοι που τον τελευταίο καιρό δεν με αφήνουν μόνη και έχουν την έννοια μου. Σπουδαίο πράμα, να μην εξαφανίζεται ο άλλος στα δύσκολά σου. Είναι εκεί. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό.
Θα έπρεπε να είναι αρκετό ε;
Είναι. Στο τέλος του αυτομαστιγώματος.
Πιο πριν όμως;
Σήμερα ξύπνησα, άργησα να αφήσω το κρεβάτι, διάβαζα ένα πολύ light βιβλίο στο κρεβάτι. 11 σηκώθηκα, έκανα δουλειές και κάθισα να δουλέψω.
Το μυαλό μου δεν σταματά. Πρέπει να βάλω 2-3 πράματα σε σωστές διαστάσεις:
1. Δεν μπορώ να ελέγξω τη ροή πραγμάτων που δεν με αφορούν άμεσα.
2. Δεν είναι τόσο σημαντική η σημασία αυτού που μου αρέσει και που έχει εξαφανιστεί εδώ και λίγες μέρες. (κόλλημα - αυτομαστίγωμα).
3. Δεν θα είναι πάντα τόσο χάλια τα θέματα της δουλειάς.
Αυτά τα τρία. Συνέχεια στο μυαλό. Κουράστηκα.
UT
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το μυαλό μου δεν σταματάει.
Ατάκες όπως " σόρι δεν το σκέφτηκα" ή "δεν μπορώ να σκεφτώ", δεν συνηθίζω να τις ξεστομίζω. Και όποτε το κάνω, είναι για να με αφήσουν ήσυχη.
Φυσικά και το σκέφτηκα. Σκέφτομαι πάντα όλα τα ενδεχόμενα. Συνέχεια.
Αυτή την περίοδο, όπως θα έχεις καταλάβει συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μου, που δεν μπορώ να διαχειριστώ καλά. Μερικά είναι εκτός ελέγχου μου, εκείνα που είναι στον έλεγχό μου, χάνω τον έλεγχο.
Αυτό που κάνω, αφού τελειώσω το αυτομαστίγωμα, είναι να προσπαθήσω να σκεφτώ με κάποια λογική, τουτέστιν, να βάλω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις.
Γιατί αυτό είναι, φίλη/ε. Οι σωστές διαστάσεις είναι το κλειδί της υπόθεσης.
Χθες το βράδι, καθώς παρακολουθούσα το Fleabag - που μου σύστησαν ότι είναι σούπερ και εξάλλου το έγραψε η ίδια που έγραψε τον πρώτο κύκλο του εξαιρετικού Killing Eve - δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Σκέψου ότι θεώρησα πως το Fleabag ήταν μίζερο. Η πρωταγωνίστρια, σε συνεχές αδιέξοδο, να προσπαθεί με χιούμορ, με σαρκασμό, με πολύ ανούσιο σεξ, να τα βγάλει πέρα. Δυστυχώς βρήκα πολλά κοινά, εκτός από το ανούσιο σεξ που δεν προκύπτει (ευτυχώς - να μην σου τύχει να κάνεις ανούσιο σεξ. Κακό, για τη ψυχή). Μιζέρια στο μυαλό.
Με έπιασε ένα παράπονο, πως δεν μου πάει κάτι καλά στη ζωή μου.
Το μόνο που διέκρινα πως πάει καλά, είναι οι φιλίες μου. Οι 2-3 φίλοι που τον τελευταίο καιρό δεν με αφήνουν μόνη και έχουν την έννοια μου. Σπουδαίο πράμα, να μην εξαφανίζεται ο άλλος στα δύσκολά σου. Είναι εκεί. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό.
Θα έπρεπε να είναι αρκετό ε;
Είναι. Στο τέλος του αυτομαστιγώματος.
Πιο πριν όμως;
Σήμερα ξύπνησα, άργησα να αφήσω το κρεβάτι, διάβαζα ένα πολύ light βιβλίο στο κρεβάτι. 11 σηκώθηκα, έκανα δουλειές και κάθισα να δουλέψω.
Το μυαλό μου δεν σταματά. Πρέπει να βάλω 2-3 πράματα σε σωστές διαστάσεις:
1. Δεν μπορώ να ελέγξω τη ροή πραγμάτων που δεν με αφορούν άμεσα.
2. Δεν είναι τόσο σημαντική η σημασία αυτού που μου αρέσει και που έχει εξαφανιστεί εδώ και λίγες μέρες. (κόλλημα - αυτομαστίγωμα).
3. Δεν θα είναι πάντα τόσο χάλια τα θέματα της δουλειάς.
Αυτά τα τρία. Συνέχεια στο μυαλό. Κουράστηκα.
UT
Monday, February 17, 2020
Rollercoaster
- Όλα καλα; με ρώτησε από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου.
Τί να της έλεγα τώρα; Δεν έχουμε και την πιο ειλικρινή σχέση του πλανήτη. Αν δεν αντέχεις να ακούσεις την αλήθεια του άλλου, τότε ακους ότι θες. Και ο άλλος με τα χρόνια σου λέει "λευκά ψέματα".
- Ναι, όλα καλά, απάντησα χωρίς να καταφέρω να αλλάξω τον τόνο της φωνής μου.
- Δεν σε ακούω καλά. Σε γέννησα εξάλλου, είπε με ένα χαμόγελο αμηχανίας.
- Καλά είμαι. Απλά κουρασμένη.
- Οκ, και έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν θα επέμενε περισσότερο. Βαθιά μέσα της ξέρει πως δεν είναι κούραση φυσικά. Αλλά έχει άλλα στο μυαλό της. Μια κόρη που είναι πεισματάρα και στην κοσμάρα της, δεν είναι ένα από αυτά.
Η φράση "απλά κουρασμένη" είναι το μεγαλύτερο μου άλλοθι τα τελευταία χρόνια. Δεν λέω ψέματα εξάλλου. Από τα 26 μου, δουλεύω, δουλεύω, δουλεύω. Από τον Ιούλη φόρτωσα και διαβάσματα στο μιξ.
Αλλά δεν είμαι κουρασμένη, όπως θα ήθελα να είμαι και να δηλώνω.
Μακάρι να ήμουν απλά διαλυμένη σωματικά.
Αν μη τι άλλο, δεν θα είχα την ενέργεια να σκέφτομαι και να αυτομαστιγώνομαι.
Θα ήμουν απλά κουρασμένη και θα κοιμόμουν.
Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που δεν σκέφτηκα ακραία πράγματα για 1 λεπτό. Που δεν έτριξα τα δόντια από το άγχος.
Τον τελευταίο μήνα, άμα πολύσκέφτομαι, βάζω ακουστικά, διαλέξω ένα playlist στο Spotify όχι πολύ λυπητερό, και περπατώ. Αν δεις μια μέσα στα μαύρα μεσάνυκτα, να περπατάει στο κέντρο της Λευκωσίας, εγώ είμαι. Κάνω τουλάχιστον 4 χιλόμετρα κάθε φορά. Το ρεκόρ μου είναι 8,6.
Δεν περπατάω κάθε νύκτα. Αν και θα το ήθελα. Όταν πηγαίνω σπίτι όμως από αυτόν τον περίπατο και με πονάνε τα πόδια μου, τουλάχιστον ηρεμά εκείνο το μαύρο πράγμα μέσα μου. Και κοιμάμαι.
Την επόμενη μέρα το ίδιο. Σαν roller coaster οι σκέψεις και η διάθεση. Πάνω, κάτω, πάνω και κάτω.
"Θες ένα έρωτα", μου είπε τις προάλλες μια καινούρια φίλη καθώς αράζαμε στο τζάκι της.
Είναι θέμα έρωτα όλο αυτό;
Έχω κουραστεί να είμαι ωραία, μόνη και ατυχής; Το μόνο σίγουρο.
Αυτό έχω ανάγκη;
Δεν ξέρω.
Υ.Γ Απολογούμαι στους 2-3 φίλους που με ακούνε να είμαι τόσο ολόμαυρη. Θα απολογηθώ και σε σένα. Σόρι.
Thursday, February 13, 2020
Wanna go out with me?
Σπάνια έχω ζήσει ερωτικό ραντεβού, σαν αυτά που βλέπουμε στα φιλμ.
Στα φιλμ, ο ένας ζητά από το άλλο άτομο να βγουν.
- Want to go to dinner with me?
- Yes ( απαντά αυτή/ός με ενα χαμόγελο του τύπου "επιτέλους μου ζήτησε να βγούμε")
- Shall I pick you up at 7 pm?
- It's a date!
Τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα.
Στις 7 παρά 2, βρίσκεται έξω από την πόρτα της. Κτυπά το κουδούνι. Αυτή ανοίγει, φορώντας ένα υπέροχο φόρεμα, μαλλιά τύπου ανέμελα αλλά δεν εξέχει ούτε και μία τρίχα.
- Ready?, της λέει σκάζοντας ένα χαμόγελο.
Και αυτή χαμογελάει.
Φτάνουν στο εστιατόριο. Κάθονται απέναντι. Παραγγέλνουν. Τρώνε από 2 ή 3 κουταλιές. Πίνουν κρασί και κοιτάζονται κατάματα. Σε κάποιες περιπτώσεις, το σενάριο του θέλει να γελάνε κιόλας και να μιλάνε για τα παιδικά τους χρόνια.
Φεύγοντας από το εστιατόριο, περπατάνε στα σοκάκια. Σταματάνε μπροστά από το σπίτι της. Είναι το πρώτο ραντεβού, δεν θα ανέβει πάνω.
Την κοιτάει, τον κοιτάει, σκύβει, την φιλάει.
Ένα τέλειο φιλί.
Την αποχαιρετάει και καθώς απομακρύνεται, γυρνάει πίσω και την κοιτάζει μια ακόμα φορά χαμογελώντας.
Πες μου ειλικρινά. Έχεις ζήσει κάτι τέτοιο;
Πώς ήταν το καλύτερο σου πρώτο ραντεβού;
Τώρα θα μου πεις, πόσο δύσκολο είναι; Του αρέσεις, σου αρέσει, βγαίνετε.
Ναι, αυτό συμβαίνει υποθέτω συνήθως στον κανονικό κόσμο.
Στον κόσμο της τουλίπας, σπάνια.
Και όταν συμβεί, να είσαι σίγουρος/η αγαπητή/ε πως βαριέμαι από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτό το ραντεβού.
Σκέψου να είσαι η τουλίπα, να σου αρέσει κάποιος, να βγαίνετε για ποτά μετά τη δουλειά 2-3 φορές και να μην ξέρεις τι παίζει. Πόσο μάλλον να παίξει το πιο πάνω σενάριο.
Είμαι πεπεισμένη πως η γλώσσα του σώματος δεν είναι η καλύτερη ένδειξη για να δεις αν κάτι ειναι ραντεβού ή απλά φιλικά ποτά. Γιατί αν εσύ είσαι 'κλειδωμένος" ο άλλος το εκλαμβάνει ή ως έλλειψη ενδιαφέροντος ή ως κάτι απροσδιόριστο που όμως δεν βοηθάει την κατάσταση.
Και μετά σκέφτεσαι τι πήγε λάθος ή τι, τελοσπάντων δεν τσουλάει.
Αχ, αυτά τα φιλμ...μας κατάστρεψαν τον ρεαλισμό :)
Wednesday, February 05, 2020
Σώσε με
Σκέφτηκες καμιά φορά πως θα αντιδρούσες, αν βρισκόσουν απέναντί σου όταν έλεγες κάτι; Καλό ή κακό, νέο ή όχι, σχόλιο, ατάκα, παραδοχή, επίθεση, μονόλογο.
Σε φίλο, σε εραστή, ερωμένη, συνάδελφο, συγγενή.
Δεν θα ήταν ενδιαφέρον;
Σκέφτηκες καμιά φορά ότι αυτά που λες ο άλλος μπορεί να μην μπορεί να τα διαχειριστεί και γι' αυτό δεν αντιδρά ή αντιδρά με ένα τρόπο που δεν καταλαβαίνεις;
Είναι όντως ενδιαφέρον.
Τις προάλλες, παραδέχθηκα σε μια πολύ φίλη μου, ότι με έφαγε ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο δεν μπορώ να αποδράσω ( δες το προηγούμενο ποστ - χωρίς τη θετική πινελιά του φλερτ). Της είπα επίσης ότι δεν βρίσκω πια νόημα σε κάτι (το οποίο εννοώ) . Αυτές τις δύο ατάκες τις έριξα απλά, χωρίς κανένα απολύτως φίλτρο, σαν οβίδα.
Τί περίμενα να μου πει; Δεν ξέρω. Περίμενα να με λυπηθεί; Όχι. Τί γενικά περίμενα; Τίποτε. Απλά το έριξα. Μπορεί να ήταν σαν μια μικρή σανίδα σωτηρίας; Μπορεί τελικά.
Θυμήθηκα αυτή την ελληνική ταινεία του 2001 με τίτλο "Σώσε με".
Η περίληψη λέει "Η ταινία είναι το πορτραίτο μιας σύγχρονης γυναίκας. Κεντρική ηρωίδα η Αννα, μια κοπέλα που η λαχτάρα της να αγαπήσει και ν' αγαπηθεί, την οδηγεί σε μια σειρά από λάθη και, τελικά, σε αδιέξοδο. Παγιδεύεται στα λάθη που έχει κάνει στη ζωή της και δίνει μάχη να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό τους. Μία ταινία που κατορθώνει με τον πιο ειλικρινή και άμεσο τρόπο να απεικονίσει για τα τραύματα και τις πληγές που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων μιας μεγαλούπολης."
Σε κάποια φάση γράφει σε ένα χαρτί τη φράση "Σώσε με". Δεν θυμάμαι καλά, αλλά αυτό το χαρτί ήταν η έκκλησή της.
Σώσε με λοιπόν.
Σε φίλο, σε εραστή, ερωμένη, συνάδελφο, συγγενή.
Δεν θα ήταν ενδιαφέρον;
Σκέφτηκες καμιά φορά ότι αυτά που λες ο άλλος μπορεί να μην μπορεί να τα διαχειριστεί και γι' αυτό δεν αντιδρά ή αντιδρά με ένα τρόπο που δεν καταλαβαίνεις;
Είναι όντως ενδιαφέρον.
Τις προάλλες, παραδέχθηκα σε μια πολύ φίλη μου, ότι με έφαγε ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο δεν μπορώ να αποδράσω ( δες το προηγούμενο ποστ - χωρίς τη θετική πινελιά του φλερτ). Της είπα επίσης ότι δεν βρίσκω πια νόημα σε κάτι (το οποίο εννοώ) . Αυτές τις δύο ατάκες τις έριξα απλά, χωρίς κανένα απολύτως φίλτρο, σαν οβίδα.
Τί περίμενα να μου πει; Δεν ξέρω. Περίμενα να με λυπηθεί; Όχι. Τί γενικά περίμενα; Τίποτε. Απλά το έριξα. Μπορεί να ήταν σαν μια μικρή σανίδα σωτηρίας; Μπορεί τελικά.
Θυμήθηκα αυτή την ελληνική ταινεία του 2001 με τίτλο "Σώσε με".
Η περίληψη λέει "Η ταινία είναι το πορτραίτο μιας σύγχρονης γυναίκας. Κεντρική ηρωίδα η Αννα, μια κοπέλα που η λαχτάρα της να αγαπήσει και ν' αγαπηθεί, την οδηγεί σε μια σειρά από λάθη και, τελικά, σε αδιέξοδο. Παγιδεύεται στα λάθη που έχει κάνει στη ζωή της και δίνει μάχη να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό τους. Μία ταινία που κατορθώνει με τον πιο ειλικρινή και άμεσο τρόπο να απεικονίσει για τα τραύματα και τις πληγές που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων μιας μεγαλούπολης."
Σε κάποια φάση γράφει σε ένα χαρτί τη φράση "Σώσε με". Δεν θυμάμαι καλά, αλλά αυτό το χαρτί ήταν η έκκλησή της.
Σώσε με λοιπόν.
Tuesday, January 28, 2020
Εν τάχει
Είναι κάτι φάσεις της ζωής σου που ξέρεις πως όσο και να προσπαθείς να έχεις ρουτίνα, το μυαλό σου και η καρδιά σου επιζητούν κάτι άλλο. Κάποιες φορές μπορείς να αγνοήσεις αυτό το ένστικτο και να είναι οκ, αλλά κάποιες άλλες όχι.
Από το 2015 μου έχει βγει ο πάτος στη δουλειά. Κάνω εκατόν πράγματα με ένα αυστηρό πρόγραμμα. Το 2019 αποφάσισα να γίνω και μαθήτρια. Από τον Ιούλη μέχρι τον Νοέμβριο, πρέπει να έζησα 1-2 κρίσεις πανικού. Από τον Νοέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο, έπεσαν κάπως οι ρυθμοί. Για πρώτη φορά όμως ένιωσα πως το 2020 θα είναι δύσκολο από όλες τις απόψεις.
Είμαστε στις 28 Ιανουαρίου. Ζω μια δύσκολη καθημερινότητα η οποία όμως ξέρω πως θα γίνει ακόμα δυσκολότερη από το Μάρτιο και μετά. Αν είχα τη μαγική δύναμη θα τράβαγα τον Ιανουάριο από τα μαλλιά να μην φύγει. Τόσο τρέμω το μετά.
Όμως. Δώσε βάση εδώ. Όσο και αν αγχώνομαι, όσο και αν τρέχω, όσο και αν νιώθω ενοχές που πολλές μέρες δεν καταφέρνω να ξυπνήσω 6 για να μελετήσω ή δεν τρέχω τις έξτρα δουλειές μου όσο θα ήθελα, νιώθω κάτι άλλο: θέλω να παίξω στα ερωτικά μου.
Αλλά, δεν έχω ώρα. Όταν παίζω, χάνω 4-5 ώρες από την καθημερνότητα μου και πάνε όλα πίσω. Τα σαββατοκύριακα είμαι μέσα στο άγχος να κάνω πρόγραμμα για να βγάλω δουλειά όμως δεν τα καταφέρνω γιατί ονειροπολώ.
Τί έγινε;
25 ξανά;
UT.
Από το 2015 μου έχει βγει ο πάτος στη δουλειά. Κάνω εκατόν πράγματα με ένα αυστηρό πρόγραμμα. Το 2019 αποφάσισα να γίνω και μαθήτρια. Από τον Ιούλη μέχρι τον Νοέμβριο, πρέπει να έζησα 1-2 κρίσεις πανικού. Από τον Νοέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο, έπεσαν κάπως οι ρυθμοί. Για πρώτη φορά όμως ένιωσα πως το 2020 θα είναι δύσκολο από όλες τις απόψεις.
Είμαστε στις 28 Ιανουαρίου. Ζω μια δύσκολη καθημερινότητα η οποία όμως ξέρω πως θα γίνει ακόμα δυσκολότερη από το Μάρτιο και μετά. Αν είχα τη μαγική δύναμη θα τράβαγα τον Ιανουάριο από τα μαλλιά να μην φύγει. Τόσο τρέμω το μετά.
Όμως. Δώσε βάση εδώ. Όσο και αν αγχώνομαι, όσο και αν τρέχω, όσο και αν νιώθω ενοχές που πολλές μέρες δεν καταφέρνω να ξυπνήσω 6 για να μελετήσω ή δεν τρέχω τις έξτρα δουλειές μου όσο θα ήθελα, νιώθω κάτι άλλο: θέλω να παίξω στα ερωτικά μου.
Αλλά, δεν έχω ώρα. Όταν παίζω, χάνω 4-5 ώρες από την καθημερνότητα μου και πάνε όλα πίσω. Τα σαββατοκύριακα είμαι μέσα στο άγχος να κάνω πρόγραμμα για να βγάλω δουλειά όμως δεν τα καταφέρνω γιατί ονειροπολώ.
Τί έγινε;
25 ξανά;
UT.
Tuesday, January 21, 2020
On dating.
Θα έλεγε κανείς πως μετά από τόσα χρόνια πρώτων ραντεβών, πρώτων γνωριμιών, πρώτων ποτών, πρώτων κουβέντων, θα καταλάβαινα αν παίζει κάτι με τον τύπο απέναντι.
Και όμως.
Εγώ η τουλίπα, που κατά τα άλλα έχω 6η αίσθηση - λέμε τώρα- , που το ένστικτό μου πολλές φορές βγαίνει σωστό, στα ερωτικά μου είμαι σκράπας. Δεν έχεις ξανασυναντήσει πιο αλλού ξημερωμένο άνθρωπο στα ερωτικά του.
Θα ήθελα να γράψω για τα "αποτυχημένα"μου ραντεβού, όπως υποσχέθηκα αλλα τελικά, τι είναι αποτυχημένο και τι πετυχημένο; Ιδού 2 παραδείγματα. Το αποτέλεσμα είναι κάπως παρόμοιο. Ή μήπως δεν είναι; Η αποφαση δική σου.
1ο σενάριο
Γνωρίζεστε μόνο διαδικτυακά. Ο τύπος είναι αμήχανος. Το ίδιο και εσύ. Δίνετε ραντεβού σε ένα ουδέτερο χώρο, με κόσμο ώστε να μην υπάρχει αμηχανία. Είναι χαμογελαστός, το ίδιο και εσύ. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη σωματική επικονωνία, δεν ακουμπούν χέρια, πόδια, ούτε καν κατά λάθος. Ρωτάς πράγματα για να αποκτήσετε κοινό έδαφος, ξέρεις χόμπι κλπ.. Ειναι ντροπαλός, άρα είναι λογικό. Απαντά, με λίγα λόγια. Προσπαθείς να είσαι ευχάριστη και φιλική για να μην τον τρομάξεις. Αλλά δεν πολύπάει η φάση, γιατί αν και έχετε κάποια κοινά επί της ουσίας κάπως νιώθεις πως δεν σε αφορούν αυτά που σου είπε. Περνάτε μαζί περίπου 2 ώρες. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελες να πας σπίτι, στο κρεβάτι, μόνη σου με το Netflix. Βγαίνετε από το μπαρ, σε κοιτάει γιατί δεν ξέρει πως θα αποχαιρετιστείτε και αν θα υπάρξει δεύτερο ραντεβού. Οπότε εσύ συνειδητά, κάνεις είτε χειραψία (σαν να είσαι υπουργός) είτε κρατάς λίγη απόσταση και αποχαιρετάς χαμογελαστά χωρίς να λες κάτι άλλο. Φεύγεις.
2ο σενάριο
Γνωρίζεστε 3-4 χρόνια ήδη από κοινούς φίλους. Τον συμπαθείς, αλλά δεν είχατε ποτέ ιδιαίτερη επικοινωνία εκτός από κάποια social media σχόλια. Ξαφνικά αρχίζετε και μιλάτε. Βρίσκετε κοινά, η κουβέντα κάθε φορά μπορεί να πάει από μισή ώρα μέχρι 2-3 ώρες. Είναι ωραία. Κανονίζετε μετά από ένα μήνα να συναντηθείτε. Σε ένα κοινό χώρο, που αγαπάτε και οι δύο. Δεν είναι ραντεβού γιατί μπορεί να είστε απλά φίλοι (σωστά;). Κάθεστε στο μπαρ, αμήχανα. Αρχίζετε μιλάτε, στην αρχή δειλά όμως μετά από 1 ποτό ψιλοχαλαρώνετε. Τυχαία αγγίζετε τα πόδια σας, ίσως τα χέρια σας. Είναι άνετος μαζί σου. Εσύ είσαι προσεκτική. Στην τελική, ξέρεις ότι του αρέσει η προσωπικότητα σου αλλά δεν ξέρεις αν του αρέσεις ερωτικά. Ούτε συ ξέρεις τι θες έτσι κι αλλιώς. Είσαι προσεκτική, ίσως όχι τόσο χαλαρή όσο θα ήθελες. Στο 2ο ποτό, παίρνεις θάρρος και τυχαία αγγίζεις ένα γόνατο, ρίχνεις ένα έντονο βλέμμα που πάει άντε το πολύ 3 δευτερόλεπτα. Η ώρα περνάει, μιλάτε για πολλά θέματα, κάποια πολύ προσωπικά. Περνάτε 5 ώρες μαζί. Ακόμα δεν ξέρεις αν ήταν απλά μια καλή παρέα ή αν υπάρχει κάτι. Βγαίνετε έξω. Πρέπει να αποχαιρετιστείτε αφού ήρθατε με διαφορετικά αυτοκίνητα. Κάνεις ένα βήμα μπροστά, σκύβει σε φιλάει στο μάγουλο. Τον αγκαλιάζεις απλά. Αμηχανία. Φεύγεις.
Tuesday, December 31, 2019
2019
8 προορισμοί. 2 καινούριοι.
30 διαφορετικά αεροπλάνα
20+ check in
5 βδομάδες μακριά από την Κύπρο.
1,000 περισσότερες ανάσες ελευθερίας.
2 φορές η γιαγιά, μάνα της μαμάς, στην εντατική
1 φορά ήμουν σίγουρη πως δεν θα έβγαζε τη νύκτα
1,000 σκέψεις για όλες εκείνες τις φορές που έκανε την παιδική μου ηλικία πιο όμορφη
1 γιαγιά λιγότερη, η μάνα του μπαμπά
1 κηδεία
1,000 δάκρυα
1 γάμος, αγαπημένης ξαδέρφης
1 αρραβώνας αδελφής
1,000 φορές " είναι η σειρά σου'.
1 κείμενο μου παρουσιάστηκε σε κατάλογο έκθεσης
1 κείμενο μου αναγνώστηκε από επαγγελματία ηθοποιό στο Σεζόν Γυναίκες
1,000 ανάσες-φουσκώματα περηφάνιας
1 απωθημένο εμφανίστηκε
1 απωθημένο εξαφανίστηκε
1,000 στιγμές συνειδητοποίησης ότι δεν είναι ανάγκη να είναι "τράβα με, κι ας κλαίω" ο έρωτας.
25 βράδια που δούλεψα
10 βδομάδες φυσιοθεραπεία
25 συνειδητοποιήσεις ότι δεν μου φταίει ότι κουράστηκα, αλλά το ότι δεν το έκανα για δική μου δουλειά.
10 μέρες εντατικών μαθημάτων
1 εξέταση
100+ ώρες διάβασμα
1 reunion φιλίας 20 χρονών
5 μέρες μαζί στο νησί
0 μέρες ένιωσα πως πέρασαν από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε
1 δεκαετία
10 χρόνια
...Δεν είμαι έτοιμη για την ανασκόπηση αυτή :)
Καλή χρονιά φίλη/ε. Η νέα αρχή είναι σπουδαίο πράγμα.
UT
Thursday, December 05, 2019
Digital Love
Τα αποτυχεμένα tinder dates θεωρούνται ενεργή ερωτική ζωή;
UT.
Υ.Γ. Θα το αναλύσω στο επόμενο post αλλά κάνω γκάλοπ. Go.
UT.
Υ.Γ. Θα το αναλύσω στο επόμενο post αλλά κάνω γκάλοπ. Go.
Sunday, November 24, 2019
Οι ανάδρομοι
Υπάρχει ανάδρομος, μου είπε μια φίλη πριν μια βδομάδα.
Εξ ού και το τελευταίο post.
Δεν ξέρω για τον δικό σου ανάδρομο, αλλά ο δικός μου συνεχίζεται.
Θα επανέλθω όταν έχω διάθεση να γράψω ένα θετικό post. Οχι γιατί δεν πρέπει να αποδεχόμαστε τις σκατοφάσεις μας, αλλά γιατί εδώ που ζούμε, με τον ηλίθιο κόσμο που συναναστρεφόμαστε, καταντήσαμε να μην μπορούμε να διακρίνουμε το φως.
Θα επανέλθω - σύντομα εύχομαι - με φως.
UT
Monday, November 11, 2019
Uncomfortably Numb
"Δεν είσαι numb", έγραψε πίσω ο κολλητός σήμερα, Δευτέρα πρωί καθώς βγήκα από ένα ραντεβού δουλειάς και ετοιμαζόμουν για το επόμενο, στην άλλη άκρη της Λευκωσίας. Του έστειλα μήνυμα " Νιώθω uncomfortably numb".
" Γιατί το λες αυτό΄;" απάντησα κοιτώντας γύρω μου και νιώθοντας ψυχολογικά εντελώς μουδιασμένη.
"Γιατί έαν ήσουν δεν θα μου το έλεγες". Χμ, άρα εαν εκφράζομαι υπάρχει ακόμα σωτηρία; Ότι με ενδιαφέρει ακόμα, ότι υπάρχει ελπίδα;
Δεν ξέρω.
Δεν νιώθω καλύτερα στα ταξίδια. Ναι, βοηθάει η εναλλαγή σκηνικού, αλλά ξέρω πως είναι προσωρινό και πως ουσιαστικά δεν θα συμβεί κάτι στο ταξίδι για να αλλάξει κάτι ερχόμενη πίσω στην Κύπρο. Δεν είναι ότι φαντάζομαι σενάρια "Before Sunrise", αλλά μου έχει λείψει κάτι σε αυτό το κομμάτι. Είμαι μουδιασμένη.
Το ότι στη δουλειά, δεν ξέρω εαν βαδίζω καλά, ή αν θα οδηγήσει κάπου όλο αυτό, δεν βοηθάει.
Το ότι αλλάζουν πολλά γύρω μου, σχέσεις φίλων και συγγενών αλλά εγώ μένω ίδια επίσης δεν βοηθάει.
Μήπως το Uncomfortably Numb είναι επειδή νιώθω πως είμαι η σταθερή αναφορά; Τόσο σταθερή που νιώθω ότι έχω τσιμεντοποιηθεί;
Δεν συμβαίνει κάτι. Γνωρίζω πως υπάρχει κόσμος που του αρέσει η ζωή μου. Ταξίδια, εστιατόρια, μπαρ- αν και πιο αραιά- και μια δουλειά κοντά σε αυτό που θέλω να κάνω, φίλοι καλοί κλπ.
Ουφ φτάνει να τα εξηγώ και να προσπαθώ να βγάλω άκρη, 13 χρόνια αυτό το blog τα ίδια και τα ίδια.
Από την άλλη, όταν δεν περιμένεις κάτι, είναι ανακούφιση. Δεν περιμένεις ένα τηλέφωνο, δεν περιμένεις να φλερτάρει πίσω κάποιος, δεν περιμένεις πχ να σου κάνουν έκπτωση σε ένα λογαριασμό. Δεν περιμένεις, άρα δεν έχεις να χάσεις.
Στέλνεις ένα μήνυμα και δεν σε ενδιαφέρει πως θα απαντήσει κάποιος.
Σε πολεμάει κάποιος στη δουλειά και σκέφτεσαι "χμμ ναι καλά, βαριέμαι και να ασχοληθώ".
Τελικά μήπως είναι καλή φάση αυτή;
" Γιατί το λες αυτό΄;" απάντησα κοιτώντας γύρω μου και νιώθοντας ψυχολογικά εντελώς μουδιασμένη.
"Γιατί έαν ήσουν δεν θα μου το έλεγες". Χμ, άρα εαν εκφράζομαι υπάρχει ακόμα σωτηρία; Ότι με ενδιαφέρει ακόμα, ότι υπάρχει ελπίδα;
Δεν ξέρω.
Δεν νιώθω καλύτερα στα ταξίδια. Ναι, βοηθάει η εναλλαγή σκηνικού, αλλά ξέρω πως είναι προσωρινό και πως ουσιαστικά δεν θα συμβεί κάτι στο ταξίδι για να αλλάξει κάτι ερχόμενη πίσω στην Κύπρο. Δεν είναι ότι φαντάζομαι σενάρια "Before Sunrise", αλλά μου έχει λείψει κάτι σε αυτό το κομμάτι. Είμαι μουδιασμένη.
Το ότι στη δουλειά, δεν ξέρω εαν βαδίζω καλά, ή αν θα οδηγήσει κάπου όλο αυτό, δεν βοηθάει.
Το ότι αλλάζουν πολλά γύρω μου, σχέσεις φίλων και συγγενών αλλά εγώ μένω ίδια επίσης δεν βοηθάει.
Μήπως το Uncomfortably Numb είναι επειδή νιώθω πως είμαι η σταθερή αναφορά; Τόσο σταθερή που νιώθω ότι έχω τσιμεντοποιηθεί;
Δεν συμβαίνει κάτι. Γνωρίζω πως υπάρχει κόσμος που του αρέσει η ζωή μου. Ταξίδια, εστιατόρια, μπαρ- αν και πιο αραιά- και μια δουλειά κοντά σε αυτό που θέλω να κάνω, φίλοι καλοί κλπ.
Ουφ φτάνει να τα εξηγώ και να προσπαθώ να βγάλω άκρη, 13 χρόνια αυτό το blog τα ίδια και τα ίδια.
Από την άλλη, όταν δεν περιμένεις κάτι, είναι ανακούφιση. Δεν περιμένεις ένα τηλέφωνο, δεν περιμένεις να φλερτάρει πίσω κάποιος, δεν περιμένεις πχ να σου κάνουν έκπτωση σε ένα λογαριασμό. Δεν περιμένεις, άρα δεν έχεις να χάσεις.
Στέλνεις ένα μήνυμα και δεν σε ενδιαφέρει πως θα απαντήσει κάποιος.
Σε πολεμάει κάποιος στη δουλειά και σκέφτεσαι "χμμ ναι καλά, βαριέμαι και να ασχοληθώ".
Τελικά μήπως είναι καλή φάση αυτή;
Thursday, November 07, 2019
Η επιστροφή
Μετά από 2 μήνες που ήμουν εσώκλειστη για μελέτη ( 3 αν υπολογισεις τις προετοιμασίες του καλοκαιριού), είμαι έτοιμη να βγω στον έξω κόσμο, στους φίλους μου, στη ζωή μου, στην αναζήτηση του "τέλειου γκομενου" ( μπορείτε να γελάσετε φυσικα) και στον καναπε μου.
Ειμαι διαλυμενη σωματικα, ηρεμη ομως ψυχικα. Να δεις αγαπημενε αναγνωστη πως αυτο το κλεισιμο στο σπιτι και η αποφυγη συναναστροφης με κοσμο που με προβληματιζε, μου εκανε καλο.
Οσο και να εφτασα τα ορια μου με το διαβασμα.
Τι θέλω να κάνω:
1) Να δω τους φιλους μου. " Γεια σας, ειμαι η τουλιπα. Ναι αυτη που το παιζει μαθητρια, καριεριστα που δεν τη βλεπετε, που δεν μπορει ποτε. Υπάρχω ναι. Προχωρησατε με τη ζωη σας; Ε , τότε ξανά από την αρχή να γνωριστούμε. Μέχρι να ξαναφύγω ταξίδι, μέχρι να ξαναχωθω στο διαβασμα".
2) Να κάτσω κάπου για ένα καφέ ( δεν θυμαμαι την τελευταια φορα που πηγα για καφε) , να λιαζομαι και να βλεπω τον κοσμο που περναει και να λεμε μαλακιες με τους φιλους μου.
3) Να κατσω σε ενα μπαρ και να κανω το πιο πανω.
4) Να δω Netflix ανελεητα. Νέες σεζον Pose - τι σειρα - , Atypical - φανταστικο- και Crown (yes!).
5) Να κοιμηθω.
6) Να διαβασω βιβλια που δεν ειναι ακαδημαικα
7) Να παω σινεμα, θεατρο.
8) Να περασω χρονο με τη γιαγια μου και τους γονεις μου.
9) Να κοιμηθω.
10) Να κοιμηθώ.
Κατά τα άλλα, χθες καθώς επέστρεφα και έκανα transit στο Ελευθέριος Βενιζέλος, σκεφτόμουν πως το κάθε check in, το κάθε transit, το κάθε μετρό, η κάθε πτήση ειναι και μια αναπνοή, απ' αυτές που λέγαμε πιο πριν. Αλλά θέλω να μείνω λίγο σπίτι.
Αυτά. Επιστρέφω στο βουνό δουλειάς.
UT.
Y.Γ Τί σ' αρέσει στον Νοέμβριο;
Wednesday, October 16, 2019
Πώς να ανασάνεις με δύο διαφορετικούς τρόπους.
Έχω να κάνω μια μεγάλη παραδοχή. Οκ δεν είναι η γκράντε παράδοχή, αλλά με ξέρεις τόσα χρόνια, μια τάση για δραματική είσοδο στην σκηνή την έχω ( το ζώδιο, δεν φταίω).
Αυτή την περίοδο έπεσε πολύ δουλειά, κάποια ταξίδια και πολύ διάβασμα (ξανά μαθήτρια). Το οποίο σημαίνει ότι άλλαξε η καθημερινότητα μου άρδην, ειδικά με το τελευταίο σημείο.
Δεν βγαίνω τόσο συχνά, ξυπνάω νωρίς, προσπαθώ να αποκτήσω μνήμη ( είναι καθαρά θέμα εξάσκησης και ήδη βλέπω διαφορά σε σύγκριση με 4 μήνες πριν) και να κάνω όσο πιο καλό time και stress management μπορώ.
Σε πρακτικό επίπεδο όλα τα πιο πάνω μεταφράζονται σε :
1) Βγαίνω μόνο Παρασκευές και Σάββατα με ελάχιστες εξαιρέσεις αν έχει π.χ καμιά θεατρική παράσταση που θέλω να πάω.
2) Κοιμάμαι το αργότερο 11.30 αν και θα έπρεπε μέχρι τις 11 να είμαι στο δεύτερο όνειρο.
3) Μιλάω ελάχιστα στα social media με φίλους, προτιμώ να τους δω την Παρασκευή ή το Σάββατο.
4) Δεν βλέπω τόσο Netflix πια - που πέρσι το ξέσκισα. Σημάδι ότι έχω κι άλλη ζωή!
5) Ψάχνω το στυλό που γράφει γρήγορα, το σωστό πάχος χαρτιού κλπ. Επίσης με ποιο τρόπο να διαβάζω καλύτερα και να κάνω επαναλήψεις καλύτερα (tip ευπρόσδεκτα).
6) Περνώ πολλή ώρα στο σπίτι, φυσικά. Διαβάζω, κοιμάμαι.
7) Κατά φάσεις με πιάνει η φλασιά ότι χάνω πολλά από τα έξω μου, ότι μπορεί να χάνω πολλά άλλα, ότι δεν είμαι χαλαρή.
8) Έχω γίνει πιο πειθαρχημένη σε θέματα διατροφής, γυμναστικής και δουλειές που πρέπει να γίνουν ( ιατρικά check up, καθαριότητα στο σπίτι κλπ)
9) Ακούω περισσότερο.
10) Εκτιμώ την κάθε ελεύθερη στιγμή.
Τώρα θα μου πεις...τουλίπα τι γίνεται με τη ζωή σου; Κανένας έρωτας; Καμιά σκέψη να κάνεις κανένα γάμο, κανά παιδί, δεν είσαι δα και νιάναρο. Βιολογικά κάνει τικ τοκ το ρολόι σου. ( Εσωτερική φωνή τουλίπας). Δεν ξέρω αγαπητέ αναγνώστη. Δεν έχω απάντηση στο αν όλα αυτά θα επιβαρύνουν την προσωπική μου ζωή. Πραγματικά.
Επιστρέφω στην παραδοχή. Το ότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο πια γιατί ανάμεσα σε άλλα κάνω το "ιερό" διάβασμα, λειτουργεί και ως ένα άλλοθι, να ΜΗΝ ασχολούμαι με τα της κοινωνίας στην οποία ζω. Αν έχω οικογενειακή υποχρέωση, φιλική υποχρέωση, υποχρέωση, αν ΠΡΕΠΕΙ να κυκλοφορώ για να βρω γκόμενο, και όλα τα ψυχαναγκαστικά που είτε υπάρχουν είτε επιβάλλουμε στον εαυτό μας, έχω πια την τέλεια δικαιολογία/άλλοθι: Διαβάζω.
Και εκεί σταματάνε όλοι (σχεδόν) να με πιέζουν. Διαβάζω, κουράζομαι, "θωρώ αστερούθκια".
Σέβονται.
Και αναπνέω. Τόσο απλά.
UT.
Υ.Γ Τα διάφορα ταξίδια δουλειάς που όπως έχω πει, έχουν αυξηθεί, έιναι μια υπέροχη επιπλέον ανάσα.
Αυτή την περίοδο έπεσε πολύ δουλειά, κάποια ταξίδια και πολύ διάβασμα (ξανά μαθήτρια). Το οποίο σημαίνει ότι άλλαξε η καθημερινότητα μου άρδην, ειδικά με το τελευταίο σημείο.
Δεν βγαίνω τόσο συχνά, ξυπνάω νωρίς, προσπαθώ να αποκτήσω μνήμη ( είναι καθαρά θέμα εξάσκησης και ήδη βλέπω διαφορά σε σύγκριση με 4 μήνες πριν) και να κάνω όσο πιο καλό time και stress management μπορώ.
Σε πρακτικό επίπεδο όλα τα πιο πάνω μεταφράζονται σε :
1) Βγαίνω μόνο Παρασκευές και Σάββατα με ελάχιστες εξαιρέσεις αν έχει π.χ καμιά θεατρική παράσταση που θέλω να πάω.
2) Κοιμάμαι το αργότερο 11.30 αν και θα έπρεπε μέχρι τις 11 να είμαι στο δεύτερο όνειρο.
3) Μιλάω ελάχιστα στα social media με φίλους, προτιμώ να τους δω την Παρασκευή ή το Σάββατο.
4) Δεν βλέπω τόσο Netflix πια - που πέρσι το ξέσκισα. Σημάδι ότι έχω κι άλλη ζωή!
5) Ψάχνω το στυλό που γράφει γρήγορα, το σωστό πάχος χαρτιού κλπ. Επίσης με ποιο τρόπο να διαβάζω καλύτερα και να κάνω επαναλήψεις καλύτερα (tip ευπρόσδεκτα).
6) Περνώ πολλή ώρα στο σπίτι, φυσικά. Διαβάζω, κοιμάμαι.
7) Κατά φάσεις με πιάνει η φλασιά ότι χάνω πολλά από τα έξω μου, ότι μπορεί να χάνω πολλά άλλα, ότι δεν είμαι χαλαρή.
8) Έχω γίνει πιο πειθαρχημένη σε θέματα διατροφής, γυμναστικής και δουλειές που πρέπει να γίνουν ( ιατρικά check up, καθαριότητα στο σπίτι κλπ)
9) Ακούω περισσότερο.
10) Εκτιμώ την κάθε ελεύθερη στιγμή.
Τώρα θα μου πεις...τουλίπα τι γίνεται με τη ζωή σου; Κανένας έρωτας; Καμιά σκέψη να κάνεις κανένα γάμο, κανά παιδί, δεν είσαι δα και νιάναρο. Βιολογικά κάνει τικ τοκ το ρολόι σου. ( Εσωτερική φωνή τουλίπας). Δεν ξέρω αγαπητέ αναγνώστη. Δεν έχω απάντηση στο αν όλα αυτά θα επιβαρύνουν την προσωπική μου ζωή. Πραγματικά.
Επιστρέφω στην παραδοχή. Το ότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο πια γιατί ανάμεσα σε άλλα κάνω το "ιερό" διάβασμα, λειτουργεί και ως ένα άλλοθι, να ΜΗΝ ασχολούμαι με τα της κοινωνίας στην οποία ζω. Αν έχω οικογενειακή υποχρέωση, φιλική υποχρέωση, υποχρέωση, αν ΠΡΕΠΕΙ να κυκλοφορώ για να βρω γκόμενο, και όλα τα ψυχαναγκαστικά που είτε υπάρχουν είτε επιβάλλουμε στον εαυτό μας, έχω πια την τέλεια δικαιολογία/άλλοθι: Διαβάζω.
Και εκεί σταματάνε όλοι (σχεδόν) να με πιέζουν. Διαβάζω, κουράζομαι, "θωρώ αστερούθκια".
Σέβονται.
Και αναπνέω. Τόσο απλά.
UT.
Υ.Γ Τα διάφορα ταξίδια δουλειάς που όπως έχω πει, έχουν αυξηθεί, έιναι μια υπέροχη επιπλέον ανάσα.
Thursday, October 03, 2019
Έρωτας, ε-ρωτώ.
Υπάρχει ερωτισμός στην Κύπρο; Υπάρχει η έκφραση του;
Και δεν απευθύνομαι μόνο στους single, αλλα και στα ζευγάρια.
Είναι η ιδέα μου ή είμαστε ξενερωτοί;
Ή έχω μεγαλώσει και τα γειώνω όλα;
Είναι τα πράγματ εύκολα; Τουτέστιν, όταν θες κάποιον και σε θέλει, τότε κυλάει το φλερτ εύκολα;
Κάνεις την πρώτη κίνηση; Την έκανες ποτέ; Πώς φλερτάρεις;
Το μυαλό μπορεί να απαγορεύει για διάφορους λόγους, αλλά το σώμα αντιδρά και δείχνει οτι θέλει;
Τι κρίμα που η κοινωνία στην οποία ζούμε επιθυμεί συγκεκριμένο μοντέλο ζωής/έρωτα/επιθυμίας.
Έίναι μεγάλη απόφαση, με μεγάλες θυσίες και μεγαλύτερες απώλειες, να επιλέξει κάποιος να ζει "διαφορετικά". Πχ να μην παντρευτει ποτέ, να μην κάνει παιδιά, να είναι Polyamorous, να αγαπήσει άτομο του ιδίου φύλου, ακόμα και διαφορετικής φυλής ( αν είναι δυνατόν να τα συζητάμε όλα αυτά ακόμα).
Πόσους ξέρεις που έχουν τολμήσει να ζουν και να αγαπούν όπως θέλουν; Υπήρξες ποτέ ένας/μια από αυτούς; Πώς ήταν;
Απευθύνομαι σε σένα αγαπητέ αναγνώστη. Όμως όλα αυτά τριγυρίζουν έντονα στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Λόγω αφορμών, δικών μου και αλλονών.
Άκρη δεν βρίσκω. Για πολλούς λόγους, τον τελευταίο καιρό ζω και αναπνεύω σπίτι μου. Άρα δεν βγαίνω έξω, να "παίξω". ( Δικαιούμαι να "πάιξω" ή "πρέπει να σοβαρευτώ; ").
Ώρες ώρες σκέφτομαι αν είμαι ηλίθια ρομαντική ή ρομαντικά ηλίθια.
UT.
Monday, September 09, 2019
Ένας μικρός Τιτανικός
Είμαι γύρω στα 19. Είναι καλοκαίρι, έχω πάρει άδεια αυτοκινήτου και οδηγώ το παλιό Mazda 323 της μαμάς μου. Στα ηχεία του cd player - πάντα με την μουσική στο φουλ - ακούγονται οι πρώτες νότες του τραγουδιού, στο πιάνο. Με πιάνει το ρομαντικό μου του τύπου " να ζήσω και εγώ ένα έρωτα που θα με βυθίσει". Σημείωση: Δύο - τρία χρόνια μετά, η ευχή πραγματοποιήθηκε. Έζησα αυτόν τον έρωτα που με διέλυσε και νόμιζα πως θα δεν σταματούσε ποτέ αυτή η αίσθηση της απελπισίας.
"Δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
εγώ το λέω φονικό
μην πάει ο νους σου στο κακό
με το μπαμπάκι θα σφαχτούμε
Με λίγα λόγια, ένα νεύμα
με ένα βλέμμα ή χωρίς,
είναι αργά κι ίσως νωρίς
να τρέξει μεταξύ μας αίμα
Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε"
Άκουγα τον "Μικρό Τιτανικό" εμμονικά στο repeat. Σκεφτόμουν τους στίχους.
"Το μπαμπάκι".Πώς σφάζεται κάποιος με το μπαμπάκι, σκεφτόμουν. Η απάντηση ήρθε καμιά δεκαριά χρόνια μετά, μέ έναν άλλο έρωτα. Ήταν ένας πόνος, μαλακός και συνεχόμενος.
"Με ένα βλέμμα, ένα νεύμα". Σκέφτομαι τώρα, πως είναι τα βλέμματα που τα προκάλεσαν όλα στους έρωτες τελικά.
"Και ίσως νωρίς να τρέξει μεταξύ μας αίμα". Μου προκαλούσε μια ανεξήγητη ηδονή αυτός ο στίχος. "Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός, ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε". Πωωω να το ζήσω αυτό, σκεφτόμουν, πατώντας όλο και περισσότερο το γκάζι. Γκάζι, έρωτας. Και ναι, Μικρός Τιτανικός, έτσι πρέπει να είναι τα πάθη. Όχι βαρκούλες και ηρεμίες. Γκάζι και ξανά γκάζι.
Αντίο Λαυρέντη, πήγαινε να βρεις το Σάκη στην καρδιά να βάλετε πατίνια και δυο ρούλεμαν...
"Δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
εγώ το λέω φονικό
μην πάει ο νους σου στο κακό
με το μπαμπάκι θα σφαχτούμε
Με λίγα λόγια, ένα νεύμα
με ένα βλέμμα ή χωρίς,
είναι αργά κι ίσως νωρίς
να τρέξει μεταξύ μας αίμα
Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε"
Άκουγα τον "Μικρό Τιτανικό" εμμονικά στο repeat. Σκεφτόμουν τους στίχους.
"Το μπαμπάκι".Πώς σφάζεται κάποιος με το μπαμπάκι, σκεφτόμουν. Η απάντηση ήρθε καμιά δεκαριά χρόνια μετά, μέ έναν άλλο έρωτα. Ήταν ένας πόνος, μαλακός και συνεχόμενος.
"Με ένα βλέμμα, ένα νεύμα". Σκέφτομαι τώρα, πως είναι τα βλέμματα που τα προκάλεσαν όλα στους έρωτες τελικά.
"Και ίσως νωρίς να τρέξει μεταξύ μας αίμα". Μου προκαλούσε μια ανεξήγητη ηδονή αυτός ο στίχος. "Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός, ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε". Πωωω να το ζήσω αυτό, σκεφτόμουν, πατώντας όλο και περισσότερο το γκάζι. Γκάζι, έρωτας. Και ναι, Μικρός Τιτανικός, έτσι πρέπει να είναι τα πάθη. Όχι βαρκούλες και ηρεμίες. Γκάζι και ξανά γκάζι.
Αντίο Λαυρέντη, πήγαινε να βρεις το Σάκη στην καρδιά να βάλετε πατίνια και δυο ρούλεμαν...
Saturday, August 31, 2019
Check in
Έχω ταξιδέψει πολύ. Σε πόλεις, χώρες, ηπείρους. Τα τελευταία χρόνια λόγω δουλειάς τα ταξίδια μου είναι όλο και πιο συχνά. Τον περασμένο Μάρτιο, μέτρησα 10 πτήσεις. Συνηθίζεις. Μαθαίνεις να κινείσαι στα αεροδρόμια, στους ελέγχους, ξέρεις τι να πάρεις μαζί σου στο αεροπλάνο, φορτιστές, κινητά, βιβλία κλπ. Ξέρεις που είναι οι καλές θέσεις. Και σίγουρα βαριέσαι να πιάνεις κουβέντα τους διπλανούς. Το έκανα τώρα ως φοιτήτρια. Τώρα άντε να χαμογελάσω. Ως εκεί.
Εκείνο που δεν θα συνηθίσω ποτέ και μάλλον είναι νέο φρούτο, είναι η μικρή δυσφορία που νιώθω, την προηγούμενη μέρα. Νιώθω κάτι σαν αγωνία. Ακινητοποιούμαι. Είναι δυσάρεστο. Τον Ιούλιο, αναγκάστηκα να πάρω τηλέφωνο ένα κολλητό μου, να με βοηθήσει με step by step οδηγίες να μην το κάνω πιο "τέρας" το θέμα.
Αύριο ταξιδεύω. Τώρα γράφω εδώ για να διαχειριστώ αυτό το τέρας. Κάπως σαν αναπνοές.
Πόσο μ' αρέσει να γράφω εδώ. Πραγματικά.
Σκεφτόμουν πριν κάποιες μέρες πως τα τελευταία χρόνια , όταν έγραφα εδώ, γκρίνιαζα.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που διαχωρίζει την γκρίνια από την εξομολόγηση ενός συγκεκριμένου point of view. Αλλά νομίζω πως γκρίνιαζα.
Δεν θέλω πια, ούτε να γκρινιάζω, ούτε να βλέπω αρνητικά τα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν φάσεις που τραβάω μεγάλο ζόρι. Δουλεύω πάρα πολύ, κλείνομαι σπίτι εξαιτίας αυτού ( καλή ώρα απόψε που θα ήθελα να βγω, αλλά..δουλειά), στον ορίζοντα κανένα γκομενικό ( εσύ υπέροχε τύπε που έχουμε εκατόν κοινά και κάτι μας ενώνει κάτι ανεξήγητο που το παραδεχθήκαμε και οι δύο...είσαι παντρεμένος, τι να κάνουμε).
Αυτό που επίσης σκέφτομαι σήμερα, είναι ότι τις προάλλες μια συνάδελφος που την ξέρω 3-4 χρόνια, έβλεπε τις φωτογραφίες μου από το μακρινό ταξίδι που έκανα στην Ασία πριν οκτώ καλοκαίρια. Γυρίζει και μου λέει " είναι απίστευτο. Χαμογελάς στις φωτό. Έχει πολύ καιρό να σε δω να χαμογελάς σε οποιαδήποτε φωτό".
Χμμ...φίλε/φίλη. Το σκέφτομαι. Έχασα την χαρά; Είναι που μεγαλώνω;
Πάω να κάνω τη λίστα της βαλίτσας. Θα τα πούμε σύντομα *** βαθιές αναπνοές ***
Υ.Γ Χρωστάω επισκέψεις σε πολλά blog. Μου δώσετε μεγάλη χαρά όσοι εμφανιστήκατε να το ξέρετε. Αν αλλάξατε www του blog σας, ενημερώστε με.
Εκείνο που δεν θα συνηθίσω ποτέ και μάλλον είναι νέο φρούτο, είναι η μικρή δυσφορία που νιώθω, την προηγούμενη μέρα. Νιώθω κάτι σαν αγωνία. Ακινητοποιούμαι. Είναι δυσάρεστο. Τον Ιούλιο, αναγκάστηκα να πάρω τηλέφωνο ένα κολλητό μου, να με βοηθήσει με step by step οδηγίες να μην το κάνω πιο "τέρας" το θέμα.
Αύριο ταξιδεύω. Τώρα γράφω εδώ για να διαχειριστώ αυτό το τέρας. Κάπως σαν αναπνοές.
Πόσο μ' αρέσει να γράφω εδώ. Πραγματικά.
Σκεφτόμουν πριν κάποιες μέρες πως τα τελευταία χρόνια , όταν έγραφα εδώ, γκρίνιαζα.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που διαχωρίζει την γκρίνια από την εξομολόγηση ενός συγκεκριμένου point of view. Αλλά νομίζω πως γκρίνιαζα.
Δεν θέλω πια, ούτε να γκρινιάζω, ούτε να βλέπω αρνητικά τα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν φάσεις που τραβάω μεγάλο ζόρι. Δουλεύω πάρα πολύ, κλείνομαι σπίτι εξαιτίας αυτού ( καλή ώρα απόψε που θα ήθελα να βγω, αλλά..δουλειά), στον ορίζοντα κανένα γκομενικό ( εσύ υπέροχε τύπε που έχουμε εκατόν κοινά και κάτι μας ενώνει κάτι ανεξήγητο που το παραδεχθήκαμε και οι δύο...είσαι παντρεμένος, τι να κάνουμε).
Αυτό που επίσης σκέφτομαι σήμερα, είναι ότι τις προάλλες μια συνάδελφος που την ξέρω 3-4 χρόνια, έβλεπε τις φωτογραφίες μου από το μακρινό ταξίδι που έκανα στην Ασία πριν οκτώ καλοκαίρια. Γυρίζει και μου λέει " είναι απίστευτο. Χαμογελάς στις φωτό. Έχει πολύ καιρό να σε δω να χαμογελάς σε οποιαδήποτε φωτό".
Χμμ...φίλε/φίλη. Το σκέφτομαι. Έχασα την χαρά; Είναι που μεγαλώνω;
Πάω να κάνω τη λίστα της βαλίτσας. Θα τα πούμε σύντομα *** βαθιές αναπνοές ***
Υ.Γ Χρωστάω επισκέψεις σε πολλά blog. Μου δώσετε μεγάλη χαρά όσοι εμφανιστήκατε να το ξέρετε. Αν αλλάξατε www του blog σας, ενημερώστε με.
Friday, August 23, 2019
Καλοκαίρι εις τη Χώρα
Όσο εσείς γυρίζατε στις παραλίες, ποστάρατε φωτογραφίες από ΟΛΑ τα ελληνικά νησία - μέχρι και το δικό μου το μυστικό, με τρόμο είδα πως το ανακαλύψανε 6-7 παρέες - αλλά και από παραλίες με το φραπέ και την μπύρα ανά χείρας, η τουλίπα βρισκόταν εις την Λευκωσία.
Το σχέδιο για το οποίο έγραψα στο προηγούμενο ποστ, πέτυχε στο μισό.
Δυστυχώς έβλεπα social media. Μερικές φορές σκεφτόμουν " τι σκατά κανω λάθος και εγώ δουλεύω συνέχεια " αλλά μετά μου πέρναγε, γιατί βαριέμαι να έχω ανασφάλειες.
Στις διακοπές μου, εκτός από πάρα πολύ ύπνο, οργανώθηκα. Προβλέπεται άγρια χρονιά.
Από την άδεια Λευκωσία έχω να αναφέρω
- Είναι ΤΕΛΕΙΟ. Είδικα την μερα του 15γουστου που ήμουν εγώ και ακόμα 5 αυτοκίνητα.
- Η τέλεια φάση να δεις Netflix. Άρχισε και η δεύτερη σεζόν του Mindhunter
- παρκίγκ παντου.
- Μένουν λίγοι φίλοι στην πόλη, οπότε αυτό σημαίνει ότι μπορεις να κλειστείς σπίτι σου με την ησυχία σου χωρίς να νιώθεις άσχημα ότι εξαφανίστηκες. Όσοι απομένουν, έχουν τέλειες βεράντες.
- Διαβάζεις βιβλία.
- Κοιμάσαι
- Κοιμάσαι
- Τρως καλά και υγιεινά γιατί είναι όλα κλειστά οπότε μαγειρεύεις και τρως φρούτα.
Φυσικά όλα αυτά είναι απλά μια ωραία ανάμνηση γιατί τώρα δουλεύω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Οκ. Το χω ( παρηγοριά στον άρρωστο).
Επιστρέφω στη δουλειά,
Γυναίκα Καριέρας.
Το σχέδιο για το οποίο έγραψα στο προηγούμενο ποστ, πέτυχε στο μισό.
Δυστυχώς έβλεπα social media. Μερικές φορές σκεφτόμουν " τι σκατά κανω λάθος και εγώ δουλεύω συνέχεια " αλλά μετά μου πέρναγε, γιατί βαριέμαι να έχω ανασφάλειες.
Στις διακοπές μου, εκτός από πάρα πολύ ύπνο, οργανώθηκα. Προβλέπεται άγρια χρονιά.
Από την άδεια Λευκωσία έχω να αναφέρω
- Είναι ΤΕΛΕΙΟ. Είδικα την μερα του 15γουστου που ήμουν εγώ και ακόμα 5 αυτοκίνητα.
- Η τέλεια φάση να δεις Netflix. Άρχισε και η δεύτερη σεζόν του Mindhunter
- παρκίγκ παντου.
- Μένουν λίγοι φίλοι στην πόλη, οπότε αυτό σημαίνει ότι μπορεις να κλειστείς σπίτι σου με την ησυχία σου χωρίς να νιώθεις άσχημα ότι εξαφανίστηκες. Όσοι απομένουν, έχουν τέλειες βεράντες.
- Διαβάζεις βιβλία.
- Κοιμάσαι
- Κοιμάσαι
- Τρως καλά και υγιεινά γιατί είναι όλα κλειστά οπότε μαγειρεύεις και τρως φρούτα.
Φυσικά όλα αυτά είναι απλά μια ωραία ανάμνηση γιατί τώρα δουλεύω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Οκ. Το χω ( παρηγοριά στον άρρωστο).
Επιστρέφω στη δουλειά,
Γυναίκα Καριέρας.
Monday, August 05, 2019
Του Αυγούστου τα μπλουζ
Οι φετινές διακοπές ήρθαν κάπως νωρίς, αρχές του Ιούλη.
Έτσι έτρεχα όλο τον Ιούνη να κλείσω όσες πιο πολλές εκκρεμότητες μπορούσα. Αρχές Ιούλη, ο δρόμος με οδήγησε στην αγαπημένη μου - αλλα καυτή κυριολεκτικά - Αθήνα για 2-3 μέρες και μετά για 5 μέρες στο αγαπημένο μου ελληνικό νησί. Πέρασα σούπερ, ξεκουράστηκα, είδα άλλες εικόνες, ήμουν εντελώς ανέμελη, οι άνθρωποι μου ήταν μια υπέροχη παρέα. Αλλά ήταν λίγο. Γιατί μέχρι να συνηθίσει το σώμα σου σε άλλους ρυθμούς, επιστρέφεις. Θες 2 βδομάδες συνεχόμενες για να αλλάξουν οι ρυθμοί σου.
Επέστρεψα πίσω όπου πάλι είχα δουλειά - τι στο καλό συμβαίνει;.
Πήρα ακόμα 3 μέρες άδεια και έκανα 6ήμερες διακοπές στις οποίες όμως κατάφερα τη μια μέρα να τρέχω για τα γενέθλια μου, την άλλη να δουλεύω και τις άλλες δύο να είμαι εκνευρισμένη στον Πρωταρά με το πόσο πηγμένα είναι τα κρεβατάκια και πόσο αγενείς είμαστε ως λαός. Είχα και ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι, οπότε ουσιαστικά μηδέν ψυχική ηρεμία.
Φτάνουμε αισίως 5 Αυγούστου με μηδέν μέρες διακοπές για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Με αυτό ως δεδομένο και με δεύτερο δεδομένο ότι έχω άπειρη δουλεια έχω αποφασίσει να περάσω τον Αύγουστό μου ως εξής:
1) Θα κλειστώ στο κλιματιστικό. Κυκλοφορεί πολλή ιδρωτίλα εκεί έξω.
2) Θα δουλεύω εντατικά, συστηματικά ΚΑΙ δημιουργικά. Άρα αναμένετε περισσότερα ποστ.
3) Θα τελειώσω 1 βιβλίο και θα αρχίσω ακόμα 1.
4) Θα βγαίνω εντελώς επιλεκτικά σε πολύ χαλαρά μέρη πχ στον Πλάτανο, στο θερινό σινεμά. Κωνστάντια, σε καμιά αυλή, σε κανένα Il Bacaro μέσα στο κλιματιστικό.
5) Θα αδειάσω όλο το bar των ποτών που έχω σπίτι με την βοήθεια του Άγιου Gin, του Όσιου Tonic και των φίλων μου. "With a little help from my friends" που λέει και το γνωστό αγαπημένο τραγούδι.
6) Θα δώ όλα όσα έχω σημειώσει στο Netflix ( καλά όχι όλα, αλλά αρκετά).
7) Δεν θα κάνω δίαιτα. Αλλά θα τρώω πολύ καρπούζι ανάμεσα στα πουράκια Παπαδοπούλου που βάζω στην κατάψυξη και είναι σαν παγωτίνια.
8) Θα προσπαθήσω να μην νευριάζω τόσο πολύ εύκολα με κόσμο. Άρα θα απομονωθώ. Η υπομονή μου δεν υπάρχει πια. Νομίζω είναι μόνιμο state of mind.
9) Θα βγαίνω μόνο με κόσμο που αγαπώ ή έστω συμπαθώ. Για να μην προκαλείται το σημείο 8.
10) Θα αποφύγω το Instagram για να μην γίνει ο Αύγουστος ένα τεράστιο FOMO.
Εσύ τι θα κάνεις αυτόν τον Αύγουστο;
UT.
Έτσι έτρεχα όλο τον Ιούνη να κλείσω όσες πιο πολλές εκκρεμότητες μπορούσα. Αρχές Ιούλη, ο δρόμος με οδήγησε στην αγαπημένη μου - αλλα καυτή κυριολεκτικά - Αθήνα για 2-3 μέρες και μετά για 5 μέρες στο αγαπημένο μου ελληνικό νησί. Πέρασα σούπερ, ξεκουράστηκα, είδα άλλες εικόνες, ήμουν εντελώς ανέμελη, οι άνθρωποι μου ήταν μια υπέροχη παρέα. Αλλά ήταν λίγο. Γιατί μέχρι να συνηθίσει το σώμα σου σε άλλους ρυθμούς, επιστρέφεις. Θες 2 βδομάδες συνεχόμενες για να αλλάξουν οι ρυθμοί σου.
Επέστρεψα πίσω όπου πάλι είχα δουλειά - τι στο καλό συμβαίνει;.
Πήρα ακόμα 3 μέρες άδεια και έκανα 6ήμερες διακοπές στις οποίες όμως κατάφερα τη μια μέρα να τρέχω για τα γενέθλια μου, την άλλη να δουλεύω και τις άλλες δύο να είμαι εκνευρισμένη στον Πρωταρά με το πόσο πηγμένα είναι τα κρεβατάκια και πόσο αγενείς είμαστε ως λαός. Είχα και ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι, οπότε ουσιαστικά μηδέν ψυχική ηρεμία.
Φτάνουμε αισίως 5 Αυγούστου με μηδέν μέρες διακοπές για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Με αυτό ως δεδομένο και με δεύτερο δεδομένο ότι έχω άπειρη δουλεια έχω αποφασίσει να περάσω τον Αύγουστό μου ως εξής:
1) Θα κλειστώ στο κλιματιστικό. Κυκλοφορεί πολλή ιδρωτίλα εκεί έξω.
2) Θα δουλεύω εντατικά, συστηματικά ΚΑΙ δημιουργικά. Άρα αναμένετε περισσότερα ποστ.
3) Θα τελειώσω 1 βιβλίο και θα αρχίσω ακόμα 1.
4) Θα βγαίνω εντελώς επιλεκτικά σε πολύ χαλαρά μέρη πχ στον Πλάτανο, στο θερινό σινεμά. Κωνστάντια, σε καμιά αυλή, σε κανένα Il Bacaro μέσα στο κλιματιστικό.
5) Θα αδειάσω όλο το bar των ποτών που έχω σπίτι με την βοήθεια του Άγιου Gin, του Όσιου Tonic και των φίλων μου. "With a little help from my friends" που λέει και το γνωστό αγαπημένο τραγούδι.
6) Θα δώ όλα όσα έχω σημειώσει στο Netflix ( καλά όχι όλα, αλλά αρκετά).
7) Δεν θα κάνω δίαιτα. Αλλά θα τρώω πολύ καρπούζι ανάμεσα στα πουράκια Παπαδοπούλου που βάζω στην κατάψυξη και είναι σαν παγωτίνια.
8) Θα προσπαθήσω να μην νευριάζω τόσο πολύ εύκολα με κόσμο. Άρα θα απομονωθώ. Η υπομονή μου δεν υπάρχει πια. Νομίζω είναι μόνιμο state of mind.
9) Θα βγαίνω μόνο με κόσμο που αγαπώ ή έστω συμπαθώ. Για να μην προκαλείται το σημείο 8.
10) Θα αποφύγω το Instagram για να μην γίνει ο Αύγουστος ένα τεράστιο FOMO.
Εσύ τι θα κάνεις αυτόν τον Αύγουστο;
UT.
Wednesday, July 24, 2019
Μια και μοναδική ανάσα
Πριν από τρεις βδομάδες σκέφτηκα οτι αφού κάνουν όλοι τατουάζ στην Κύπρο μήπως να κάνω και εγώ ένα. Έστω και σε "αυτή την ηλικία". Σκεφτόμουν και τελικά κατέληξα ότι θα ήθελα να κάνω...εμένα. Μια μαύρη τουλίπα. Αύτο το οποίο για τόσα χρόνια ήταν μέρος της ζωής μου. Και μετά σκέφτηκα πως "αν το δει κάποιος και καρφωθώ; Δεν γουστάρω". Τελικά αποφάσισα να μην κάνω. Όχι για αυτό τον λόγο, αλλά γιατί σκέφτηκα να κάνω ένα άλλο τατουαζ: Να ξαναρχίσω να γράφω εδώ, μετά από ένα χρόνο.
Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα τον τελευταίο χρόνο. Τουλάχιστον τα επιφανειακά, αυτά που βλέπει ο κόσμος. Δεν έχω αλλάξει, δεν έχω κάνει κοσμογονικές αλλαγές, δεν έχω παιδιά, δεν έχω παντρευτεί, δεν άλλαξα χώρα.
Όμως το μέσα μου άλλαξε πάρα πολύ. Μπορεί να είναι το "40". Αυτή η αλλαγή στην ηλικία.
Μπορεί να ζυμώνονταν όλα τόσο καιρό και τώρα να βλέπω εγώ τις αλλαγές.
Το ένιωσες ποτέ σε κομβικό ηλικιακό σημείο;
Βλέπω πιο ήρεμα πολλά πράγματα. Έχω αποδεχθεί πολλά και κυρίως βαρέθηκα να πολεμάω με ανεμόμυλους. Κυρίως αυτό.
Έχω κερδίσει μάχες; Τον τελευταίο καιρό και ναι και όχι. Κατά βάση όμως δεν πολεμώ, τουλάχιστον σε κάποιους τομείς, άρα πως να χάσω; Ή πως να κερδίσω;
Αυτό το καλοκαίρι, που δεν θα κάνω μεγάλες και γκράντε διακοπές στο εξωτερικό, προσπαθώ να θυμηθώ παλιά καλοκαίρι, που ήμουν πιο ελαφριά στο μυαλό.
Διαβάζω λογοτεχνία.
Ακούω μουσική - πολλές φορές ξαπλώνω στο κρεβάτι, ανοίγω παράθυρα και ακούω τα νέα του Spotify.
Επικοινωνώ με φίλους, ρωτώ τα νέα τους. Έχω σταματήσει τους μονολόγους. Δεν έχω κάτι να πω. Ή μάλλον έχω, αλλά από τη στιγμή που ψάχνω λύσεις και δεν βρίσκω, δεν θέλω να μιλάω. Αλλά ακούω. Μου αρέσει.
Γνωρίζω νέο κόσμο. Εκείνοι που με ενδιαφέρουν, μιλάμε. Άπειρα. Τι υπέροχο πράγμα.
Ψάχνω τον έρωτα; Δεν ξέρω. Καμιά φορά σκέφτομαι πως ότι ειναι να ΄ρθει με ένα μαγικό τρόπο θα συμβεί. Ρομαντικιά ή ηλίθια;
Από την άλλη μπήκα και γω στο tinder. Αχ παναγιά μου - βιβλίο θα γράψω γι αυτό. Ένα μεγάλο όχι, και ας μια φίλη βρήκε έναν σούπερ σύντροφο έτσι.
Είναι και αυτός ο χρόνος που περνάει και ο ρομαντισμός κινδυνεύει να γίνει "πρακτική ανάγκη". Αλλά αυτό μια άλλη φορά.
Πεθύμησα να ζήσω αμπιάνς σαν την ταινεία "Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου".
Αν καταφέρω να το ζήσω, θα επιστρέψω στην τουλίπα όπως ήταν 10 χρόνια πριν.
Που ήταν νέα, ωραία, ατυχής αλλά...
UT.
Υ.Γ Το κείμενο αυτό γράφτηκε με μια και μοναδική ανάσα.
Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα τον τελευταίο χρόνο. Τουλάχιστον τα επιφανειακά, αυτά που βλέπει ο κόσμος. Δεν έχω αλλάξει, δεν έχω κάνει κοσμογονικές αλλαγές, δεν έχω παιδιά, δεν έχω παντρευτεί, δεν άλλαξα χώρα.
Όμως το μέσα μου άλλαξε πάρα πολύ. Μπορεί να είναι το "40". Αυτή η αλλαγή στην ηλικία.
Μπορεί να ζυμώνονταν όλα τόσο καιρό και τώρα να βλέπω εγώ τις αλλαγές.
Το ένιωσες ποτέ σε κομβικό ηλικιακό σημείο;
Βλέπω πιο ήρεμα πολλά πράγματα. Έχω αποδεχθεί πολλά και κυρίως βαρέθηκα να πολεμάω με ανεμόμυλους. Κυρίως αυτό.
Έχω κερδίσει μάχες; Τον τελευταίο καιρό και ναι και όχι. Κατά βάση όμως δεν πολεμώ, τουλάχιστον σε κάποιους τομείς, άρα πως να χάσω; Ή πως να κερδίσω;
Αυτό το καλοκαίρι, που δεν θα κάνω μεγάλες και γκράντε διακοπές στο εξωτερικό, προσπαθώ να θυμηθώ παλιά καλοκαίρι, που ήμουν πιο ελαφριά στο μυαλό.
Διαβάζω λογοτεχνία.
Ακούω μουσική - πολλές φορές ξαπλώνω στο κρεβάτι, ανοίγω παράθυρα και ακούω τα νέα του Spotify.
Επικοινωνώ με φίλους, ρωτώ τα νέα τους. Έχω σταματήσει τους μονολόγους. Δεν έχω κάτι να πω. Ή μάλλον έχω, αλλά από τη στιγμή που ψάχνω λύσεις και δεν βρίσκω, δεν θέλω να μιλάω. Αλλά ακούω. Μου αρέσει.
Γνωρίζω νέο κόσμο. Εκείνοι που με ενδιαφέρουν, μιλάμε. Άπειρα. Τι υπέροχο πράγμα.
Ψάχνω τον έρωτα; Δεν ξέρω. Καμιά φορά σκέφτομαι πως ότι ειναι να ΄ρθει με ένα μαγικό τρόπο θα συμβεί. Ρομαντικιά ή ηλίθια;
Από την άλλη μπήκα και γω στο tinder. Αχ παναγιά μου - βιβλίο θα γράψω γι αυτό. Ένα μεγάλο όχι, και ας μια φίλη βρήκε έναν σούπερ σύντροφο έτσι.
Είναι και αυτός ο χρόνος που περνάει και ο ρομαντισμός κινδυνεύει να γίνει "πρακτική ανάγκη". Αλλά αυτό μια άλλη φορά.
Πεθύμησα να ζήσω αμπιάνς σαν την ταινεία "Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου".
Αν καταφέρω να το ζήσω, θα επιστρέψω στην τουλίπα όπως ήταν 10 χρόνια πριν.
Που ήταν νέα, ωραία, ατυχής αλλά...
UT.
Υ.Γ Το κείμενο αυτό γράφτηκε με μια και μοναδική ανάσα.
Monday, July 23, 2018
Big Cities Lights
Αυτή την ώρα, σε μια βδομάδα ακριβώς θα βρίσκομαι στο αεροπλάνο για τον καλοκαιρινό μου προορισμό. Δεν το συνειδητοποιώ. Έχει καιρό να κάνω τόσο μεγάλο ταξίδι.
Με έπιασε μια μανία να βρω tips και να σημειώνω που θα πάω, τι θα δω. Νέες πόλεις βλέπεις. Και από την άλλη σκέφτομαι, ότι το αυθόρμητο είναι το πιο ωραίο και απλά θα βασικά. Να πάω σε κάτι μουσεία και γκαλερί που θέλω, να δω κάποια αξιοθέατα, να δώ κανα live, να παω σε 3-4 εστιατόρια και μπαράκια που σημείωσα και φτάνει. Και μετά αυθόρμητα.
14 μέρες, άλλος αέρας. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο έχω πεθυμήσει αυτόν τον άλλο αέρα.
Πέρασα το περισσότερο μέρος του 2017 και του 2018 να βαριέμαι αφόρητα. Την καθημερινότητα μου, τις συνήθειες μου, τον κόσμο γύρω μου. Βαρέθηκα εμένα πάρα πολύ.
Εδώ και 2 μήνες περίπου κάπως άλλαξε αυτό. Δεν ξέρω τι έγινε και το σύμπαν αποφάσισε να με αφήσει να ηρεμήσω. Απλά όλα είναι κάπως καλύτερα.
Βαριέμαι; Ναι. Έχω θλίψη; Ναι, αλλά όχι κάθε μέρα. Κάτι είναι και αυτό.
Άρα αυτό το ταξίδι, αγαπητέ/ή φίλε/η ίσως, λέω ίσως, να με κάνει να δω κάποια πράγματα αλλιώς, να αναθεωρήσω, να τολμήσω.
Συνήθως έτσι παθαίνω σε μεγάλα ταξίδια ή σε ταξίδια στα οποία πάω όταν θέλω να ξεκαθαρίσω καταστάσεις. Μου δίνουν ένα "σπρώξιμο" αλλά και εικόνες.
Ανυπομονώ για αυτό το αίσθημα/αποτέλσμα, περισσότερο ίσως απ' ότι για το ίδιο το ταξίδι.
΄
Ξέρεις, όσο μεγαλώνω, συνηθίζω την καθημερινότητά μου και "κολλάω". Ίσως είναι θέμα ηλικίας, ίσως είναι επειδή μεγαλώνοντας έχουμε περισσότερες εκκρεμότητες και ευθύνες. Δεν ξέρω. Αλλά δεν μου αρέσει που το βρίσκω πιο δύσκολο να ξεσηκωθώ. Βόλεμα, γαμώτο.
Πάλι μιλάω σκόρπια. Όπως και στα τελευταία εκατόν ποστ. Έτσι ειναι το μυαλό μου τα τελευταία 4-5 χρόνια. Σκόρπιο. Σίγουρα πιο ήρεμο και πιο κατασταλαγμένο σε πολλά πράγματα αλλά γενικά "αλλου".
Ίσως αυτό το ταξίδι να με "μαζέψει" λίγο.
Πολύ θα το ήθελα.
Καλό καλοκαίρι παιδιά,
X,
Ut
Με έπιασε μια μανία να βρω tips και να σημειώνω που θα πάω, τι θα δω. Νέες πόλεις βλέπεις. Και από την άλλη σκέφτομαι, ότι το αυθόρμητο είναι το πιο ωραίο και απλά θα βασικά. Να πάω σε κάτι μουσεία και γκαλερί που θέλω, να δω κάποια αξιοθέατα, να δώ κανα live, να παω σε 3-4 εστιατόρια και μπαράκια που σημείωσα και φτάνει. Και μετά αυθόρμητα.
14 μέρες, άλλος αέρας. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο έχω πεθυμήσει αυτόν τον άλλο αέρα.
Πέρασα το περισσότερο μέρος του 2017 και του 2018 να βαριέμαι αφόρητα. Την καθημερινότητα μου, τις συνήθειες μου, τον κόσμο γύρω μου. Βαρέθηκα εμένα πάρα πολύ.
Εδώ και 2 μήνες περίπου κάπως άλλαξε αυτό. Δεν ξέρω τι έγινε και το σύμπαν αποφάσισε να με αφήσει να ηρεμήσω. Απλά όλα είναι κάπως καλύτερα.
Βαριέμαι; Ναι. Έχω θλίψη; Ναι, αλλά όχι κάθε μέρα. Κάτι είναι και αυτό.
Άρα αυτό το ταξίδι, αγαπητέ/ή φίλε/η ίσως, λέω ίσως, να με κάνει να δω κάποια πράγματα αλλιώς, να αναθεωρήσω, να τολμήσω.
Συνήθως έτσι παθαίνω σε μεγάλα ταξίδια ή σε ταξίδια στα οποία πάω όταν θέλω να ξεκαθαρίσω καταστάσεις. Μου δίνουν ένα "σπρώξιμο" αλλά και εικόνες.
Ανυπομονώ για αυτό το αίσθημα/αποτέλσμα, περισσότερο ίσως απ' ότι για το ίδιο το ταξίδι.
΄
Ξέρεις, όσο μεγαλώνω, συνηθίζω την καθημερινότητά μου και "κολλάω". Ίσως είναι θέμα ηλικίας, ίσως είναι επειδή μεγαλώνοντας έχουμε περισσότερες εκκρεμότητες και ευθύνες. Δεν ξέρω. Αλλά δεν μου αρέσει που το βρίσκω πιο δύσκολο να ξεσηκωθώ. Βόλεμα, γαμώτο.
Πάλι μιλάω σκόρπια. Όπως και στα τελευταία εκατόν ποστ. Έτσι ειναι το μυαλό μου τα τελευταία 4-5 χρόνια. Σκόρπιο. Σίγουρα πιο ήρεμο και πιο κατασταλαγμένο σε πολλά πράγματα αλλά γενικά "αλλου".
Ίσως αυτό το ταξίδι να με "μαζέψει" λίγο.
Πολύ θα το ήθελα.
Καλό καλοκαίρι παιδιά,
X,
Ut
Subscribe to:
Posts (Atom)