Disconnect

 Χθες στη δουλειά μιλούσα με ένα νεαρό τύπο, γύρω στα 30, και του έλεγα οτι διάβασα πως πλέον πλούσιος είναι αυτός που έχει χρόνο και που μπορεί να κάνει disconnect. Του είπα οτι έχω φίλους που δεν ασχολούνται με τα social media. Κούνησε το κεφάλι του, και μου είπε πως δεν ξέρει κάποιο που δεν ειναι. Μου φάνηκε κάπως λυπημένος ή μάλλον συνειδητοποιημένος ότι έχουμε χάσει την μπάλα σαν είδος στη γη.

Σκέφτηκες ποτέ πως θα ήταν μια καθημερινότητα χωρίς να κρατάμε ένα κινητό μόνιμα; Να κάθεσαι για ένα καφέ και να μην είναι όλη η παρέα με το κινητό. Καλά... κάνατε τον κόπο και βγήκατε, γιατί δεν μιλάτε μεταξύ σας; Ή πόσες φορές προσπέρασες ένα αυτοκίνητο που πήγαινε κάπως παλαβά για να διαπιστώσεις πως ο οδηγός του ήταν με τα μούτρα στο κινητό; Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι τσεκάρει το facebook/insta του. Τουλάχιστον τρομακτικό. Ή, όπως και γω, κάθεσαι να δεις μια σειρά και είσαι στο κινητό. Δηλαδή απλά δεν είσαι πουθενά. 

Έχω πεθυμήσει να διαβάσω βιβλίο, χωρίς να το αφήσω στις 2 σελίδες για να αρπάξω το κινητό να δω reel. Να κάτσουμε μια παρέα και σε καποια φάση να μην πιάσουμε τα κινητά μας. Να μην νιώσω την επιθυμία να αρπάξω κινητό στα φανάρια. 

Στο νησί θέλω να αράξουμε στην παραλία με βιβλίο και να τελειώσω αυτό το Butter επιτέλους . Να πάμε σε εστιατόριο με το μαγιώ, να φάμε και να μην είναι τα κινητά στα τραπέζια. Να κάτσουμε στην πλατεία για μπίρες και τσιμπήματα και απλά να ζούμε τη στιγμή. Να κάνω στόρι αλλα να μην βλέπω τα like κάθε τρεις και λίγο. 

Σκέψου με λίγα λόγια, πόσο πολύ θα συνδεθούμε με την ζωή, όταν "αποσυνδεθούμε".

Όταν σταματάει ο χρόνος

Εαν διαβάζεις αυτό το κείμενο, πάει να πει πως βρήκες ώρα μέσα στην καθημερινότητα και μπράβο σου.

Όταν πρωτοάρχισα να γράφω εδώ, ήταν Μάης του 2006, ήμουν 29 και παρόλο που δούλευα πολύ και νόμιζα πως δεν είχα χρόνο, τελικά είχα πολύ περισσότερο από ότι νόμιζα. Στερνή μου γνωση να σε είχα πρώτα. 20 χρόνια τουλίπα λοιπόν.

Δεν θα γράψω συγκινητικό ποστ ή απολογισμό. Αυτό που θα κάνω είναι να καταγράψω όλες τις στιγμές που είναι σαν να σταματάει ο χρόνος και που - ευτυχώς - τις επιζητώ. Στιγμές που είμαι εγώ και ένα σημαντικό κομμάτι της Αστικής Τουλίπας.

Όταν σταματάει ο χρόνος λοιπόν, στη ζωή μας σχεδόν 49χρονης τύπισσας, στο κέντρο της Λευκωσίας, σε ένα νησί, που δεν είναι και τόσο νησί, σε μια πόλη που κάποτε είναι όμορφη και κάποτε δεν είναι και με μια καθημερινότητα που δεν σκέφτηκε ούτε οραματίστηκε ποτέ πως θα ήταν έτσι.

Στιγμή "Κάπου στην παλιά πόλη, βράδυ Σαββάτου".

Τρέχω συνέχεια, κάθε μέρα, ένα 2026 δύσκολο και στενάχωρο. Όμως τρέχω γιατί δεν μπορώ να μην τρέχω. Κάνω τόσα πράγματα ταυτόχρονα που ξεχνώ ονόματα, φάτσες αλλά και στιγμές. Ποτέ όμως την To Do λίστα μου. |Απρόσμενα, τις προάλλες βρέθηκε ως δια μαγείας, χρόνος και έγινε το πιο κάτω σκηνικό. Βράδυ Σαββάτου. "Θες να τσιμπήσουμε μια πίτσα και να πάρουμε μπίρες; Έχεις ώρα;". "Έχω ώρα ναι". Από μέσα μου χαίρομαι. Κάποιος έχει ώρα, την ίδια στιγμή που έχω και γω! Καθόμαστε σε ένα παγκάκι, στην παλιά Λευκωσία. Μιλάμε ασταμάτητα μέχρι τα μεσάνυκτα. Ο χρόνος έχει σταματήσει, οι γύρω μας είναι απλά ένα θολό σκηνικό. Ζω μια από τις ωραιότερες νύκτες της χρονιάς. Θέλω κι άλλο. Ίσως δεν πρέπει.

Στιγμή "Πάμε μια βόλτα;".

Ο φίλος που ποτέ δεν ένιωσα να με κρίνει και όταν είμαστε νιώθω ασφάλεια και ότι τα πράγματα θα είναι οκ τελικά. Συναντιόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. "Πάμε προς Πύλη Αμμοχώστου;". "Πάμε αλλά να περάσουμε από Μακαρίου και μετά από ΟΧΙ για να δω πόσο προχώρησε ο δρόμος". "Πάμε". Περπατάμε, έχουμε ώρα, είναι προνόμιο το ξέρω να μπορώ να έχω τέτοιους υπέροχους φίλους, που τα απλά, ένα περπάτημα δηλαδή, είναι τόσο ουσιαστικά. Περπατάμε, βλέπουμε νέα κτίρια, κτίρια υπό ανακαίνιση, αρχοντικά να κατεδεφίζονται. Σε κάθε γωνιά, δρόμο λέμε και από ένα νέο. Συζητάμε τις οικογένειές μας, τις δουλειές μας, την καθημερινότητά μας, τα πρέπει, τις φοβίες μας. Φτάνοντας στην Πύλη Αμμοχώστου, ίσως κάτσουμε για ένα σουβλάκι. Εκεί αρχίζουμε να μιλάμε για τα όνειρά μας. "Δικαιόυμαι να έχω όνειρα;", τον ρωτάω. Χαμογελάει και λέει κάτι που μου δίνει ελπίδα. Δεν ξέρω αν το κάνει επειδή θέλει να νιώσω καλά ή αν το πιστεύει. Επιλέγω το δεύτερο. Θέλω να έχω ελπίδα, τρομάζω στην ιδέα ότι δεν θα υπάρχει μια χαραμάδα φωτός στο μέλλον μου.

Στιγμή "Πάμε συναυλία Παπακωνσταντίνου"

"Θες να πάμε;" με ρωτάει η φίλη, γνωρίζοντας πως δεν ακούω πια αυτή τη μουσική. "Πάμε" της λέω με σιγουριά. Θέλω να νιώσω κάτι, έτσι όπως τότε που δεν άφηνα συναυλία για συναυλία. Περπατάμε από τα "ενήλικα" μας σπίτια προς το κέντρο. Φτάνουμε στη συναυλία. Θέλει να καθίσουμε σε καρέκλες, αυτές τις λευκές. Αρνούμαι. "Θα πάμε μπροστά μπροστά, δεν είμαστε γέροι", λέω απόλυτα. Μέσα μου πείσμωσα. Για μένα το έλεγα φυσικά. Ήθελα να ξαναβρώ την ανεμελιά των 20κάτι μου. Πάμε μπροστά, καθόμαστε κάτω μέχρι να αρχίσει η συναυλία. Μαζεύεται κόσμος γύρω μας. Κόσμο που στην δική μου καθημερινότητα, δεν πολυσυναντώ πια. Βγαίνει ο Βασίλης, στεκόμαστε, γίνόμαστε ένα με όλους και οι πορτοκαλί φωτοβολίδες μας τυφλώνουν. Γελώ καθώς προσπαθώ να προστατευτώ από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ο χρόνος σταμάτησε ή μάλλον μου επέτρεψε να βρω ένα κομμάτι δικό μου που είχα πεθυμήσει. Θα πάμε και φέτος.

Στιγμή " είσαι ο άνθρωπός μου".

Καθόμαστε στον καναπέ μου. Η κολλητή μου είναι ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται να παίζω οποιοδήποτε ρόλο. Ξεφυσώ, φουσκώνω τόσο πολύ τα μάγουλα μου σαν να θέλω να εκτονώσω το μέσα μου. Έχουμε περίπου μια ώρα στη διάθεσή μας. Μιλάμε χωρίς εισαγωγές. Λέμε για το παρόν μας, όχι για το παρελθόν μας, δεν έχουμε εξάλλου τόσο χρόνο στη διάθεσή μας. Δεν ονειρευόμαστε. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την καθημερινότητα μας. Γιατί τρέχουμε τόσο πολύ; Θα μας καταπιει η καθημερινότητα; Θα προλάβουμε τη μέρα; Θα προλάβουμε τις υποχρεώσεις; "Πάρε τις βιταμίνες σου" της λέω. "Πρέπει", απαντάει. Τις επόμενες μέρες θα μου πει το ίδιο. Τρέχουμε, τρέχουμε, τηλεφωνιόμαστε στο highway, εκείνη πηγαίνοντας προς Λεμεσό, εγώ προς Λευκωσία. Κι όμως, αν και είναι όλα στο τρέξιμο, φιλίες σαν αυτές, ο χρόνος τις επιτρέπει. Και όταν καταφέρνουμε να συναντηθούμε ή να τηλεφωνηθούμε, είναι σαν να μας κάνει τη χάρη και σταματά.

Στιγμή " Έχω τόσα να σου πω".

Είναι και κάτι στιγμές, που ο χρόνος δεν υπάρχει. Ο λόγος έχει ώρα και περιθώριο να ξεδιπλωθεί. Υπάρχουν παύσεις, άνω τελείες, ερωτηματικά και όλα τα σημεία του λόγου. Αυτές τις στιγμές αγαπώ, πεθυμώ και θα επιδιώκω. Μια υπόσχεση που δίνω στην Αστική Τουλίπα, αυτή την τύπισσα που 20 χρόνια πριν, σε αυτό ακριβώς το δωμάτιο, έκανε χρόνο για τον εαυτό της, πήρε το keyboard και άρχισε το ταξίδι της.

Ημέρα Αργίας

 Η ώρα είναι 549 το απόγευμα Καθαράς Δευτέρας.

Έχω επιστρέψει σπίτι από οικογενειακό γεύμα, ξάπλωσα λίγο και έχω αρνηθεί απογευματινή πρόταση για καφέ και ηθελημένα μένω σπίτι και απολαμβάνω την άνω τελεία του μήνα μου. Μια μέρα πραγματικής αργίας.

Διαβάζω τη συνέντευξη της δημοσιογράφου Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου (εδώ) και συγκινούμαι από την μεστότητα του λόγου της και την ουσιαστική σκέψη της. Πάντα μου άρεσε να την διαβάζω. Τώρα επιλέγει να βάλει τελεία στην αρθογραφία. Λέει χαρακτηριστικά "Παλιότερα ένιωθα και εισέπραττα ότι υπήρχε αντίκτυπος. Σε διάβαζε ο κόσμος, προβληματιζόταν, θίγονταν οι εξουσίες κι ενίοτε έπαιρναν τηλέφωνο για εξηγήσεις, να πουν τη δική τους εκδοχή. Πλέον, το αφήνουν να περάσει. Κανένας δεν συγκινείται. Δεν θυμάμαι πότε κάποιος επικοινώνησε μαζί μου τα τελευταία χρόνια, που να ένιωσε θιγμένος, να μου πει ότι τον αδίκησα και δεν είναι έτσι τα πράγματα. ".  

Πλέον τέτοιες φωνές χάνονται μέσα στον θόρυβο των social media. Όμως είναι εκεί, απλά διακριτικά και απαλά. Μας περιμένουν στοϊκά να μπούμε στη διαδικασία να τις γυρέψουμε. Έτσι όπως κάναμε πάντα με μουσικές, ταινίες, βιβλία, άρθρα σε περιοδικά lifestyle. Η ουσία δεν χάνεται ποτέ.

Περπατώ με φίλους στην παλιά πόλη, κάνουμε χιλόμετρα. Συζητάμε για διάφορα θέματα. Προσπαθούμε κυρίως να βρούμε τρόπους να μην χάσουμε αυτό  που είμαστε. 

Σε μια εποχή εντελώς δυστοπική, σε μια κοινωνία που βιάζεται αλλά μάλλον δεν ξέρει που πάει - αν πάει κάπου -, η αντίσταση είναι να επιμένεις στους ρυθμούς που σε κάνουν να νιώθεις άνθρωπος και ο εαυτός σου.

Φως

 Σε αντίσταση των πιο γρήγορων και social media καιρών, με τις αναλώσιμες εικόνες, reel και βιντεάκια, ξαναγράφω εδώ. 

Με κούρασε το παρόν, το γύρω μου, ο κόσμος που ζω, η δυστοπία σε κυπριακό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Με πιάνει απελπισία και δεν βλέπω τίποτα καλό άλλο γύρω μου.

Όμως θα το αλλάξω. Με άλλους ρυθμούς, όπως τους θέλω εγώ και οι φίλοι και ο κόσμος γύρω μου. Κάπου υπάρχει ομορφιά ε; 

Δεν ξύπνησα ξαφνικά σήμερα και είμαι αισιόδοξη. Καμία σχέση. Γνωρίζω ότι υποβόσκει μια μόνιμη θλίψη. Χθες μάλιστα, καθώς ήμουν σε φίλους το βράδυ για Τσικνοπέμπτη (και αυτό μια υπέροχη ευλογία, να μπορούμε ακόμα να μαζευόμαστε οι φίλοι. Όχι οι συγγενείς, αλλά οι φίλοι), είχα μια ξαφνική σκέψη.

Τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ για νέες αρχές σε πάρα πολλά μέτωπα. Στα επαγγελματικά - αφού πλέον δουλεύω με τον εαυτό μου -  και στα προσωπικά σε μεγάλα μέτωπα, το ένα είναι το κτίσιμο ενός καινούριου σπιτιού. Γνωρίζω πως το πιθανότερο σε δύο χρόνια η ζωή μου θα αλλάξει εντελώς. Μου λένε γύρω μου, για το καλύτερο, εγώ δεν έχω πειστει ακόμα.  Που λες, ψες είχα μια σκέψη: Θέλω να τα αφήσω όλα γύρω μου, την οικογένεια μου, τη δουλειά μου, τα άγχη αυτά που πρέπει να ζήσω και απλά να μετακομίσω σε μια άλλη χώρα. Μια άλλη χώρα κιόλας, πιο πολιτισμένη από το χάλι εδώ που ζούμε. Και καθώς το σκεφτόμουν αυτό, ένιωσα πως θα ήταν μια σανίδα σωτηρίας. Πως θα έκανα μια ολόφρεσκη αρχή, σε πολιτισμένη πόλη, με όμορφους δρόμους, ευγενικό κόσμο και συγυρισμένα τα έξω μου ( δεν ξέρω φυσικά πως θα ήταν τα μέσα μου).

Αλλά φυσικά, θα μείνω εδώ να παλεύω - δεν ξέρω 'όμως για ποιο λόγο. Διαβάζοντας το post της Μπεατρίξ, που έγραψε πως δεν έψαχνε τίποτα, εγώ κατάλαβα πως ψάχνω κάτι. 

Μια χαραμάδα φωτός. 

Χειμώνας 2025

Μου σχολίασες στο προηγούμενο post, πως ευχόσουν να είχα καλό Φθινόπωρο. Δεν είχα τι να απαντήσω γιατί δεν θυμάμαι. Ήταν γεμάτο, είχα πολλή δουλειά, πολύ άγχος και μέχρι να φύγει το καλοκαιρινό μαύρισμα, μπήκα σε μια απίστευτη ταχύτητα.

Έτσι ανάτρεξα στο Moleskine planner μου και θυμήθηκα τι έκανα το Φθινόπωρο. Λοιπόν πήγα 2 ταξίδια, ένα με οικογένεια και ένα για δουλειά. Ωραία και τα δυο, κάπως ταραχώδες αυτό με την οικογένεια. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Αλλά γιατι να αλλάξουν; Ειδικά οι δυναμικές της οικογένειας.

Οι υπόλοιποι μήνες ήταν ένα τρέξιμο. Και όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ αγχώνομαι. Γιατί δεν σταμάτησα εκ τοτε.

Στα 48 μου περνω μια προσωπική "κρίση". Βλέπω το παρελθόν, βλέπω πόσο δούλεψα και θυμάμαι πόσο πολύ δεν θυμάμαι πολλά άλλα πράγματα εκτός δουλειάς. Και λυπάμαι.

Κάπου διάβασα πως είναι προχώρημα αυτό, το να "σκάβεις" όλη σου τη ζωή.

Σίγουρα είναι και θέμα ηλικίας. Δεν ξέρω όμως αν ειναι προχώρημα τελικά.

Γιατί εαν δεν το αλλάξω, δεν σημαίνει κάτι.

Και μπαίνουμε στο Χειμώνα.

Ένας Δεκέμβρης που από τα μέσα του είχα αποφάσισα ότι θα μπορούσα να ξεκουραστώ. Αφού είχα περάσει όλο το Φθινόπωρο να δουλεύω για τους επόμενους μήνες, το δικαιούμουν. Τελικά έβγαλα τις γιορτές σπίτι, γιατί αρρώστησα. Να δεις όμως που δεν με ενόχλησε. Κοιμήθηκα, είδα σειρές και ταινείες, πέρασα χρόνο με τα γατιά μου. Κάπως απομονωμένη. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν ανυπομονούσα για κάτι άλλο έτσι κι αλλιώς. 

Ο Γενάρης με βρήκε σε ένα τρέξιμο πάλι. Ήταν λογικό αλλά ήταν απότομο. Αναπολούσα εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη. Συνέχισε ο Γενάρης με μια αδιαφορία. Ναι έβγαινα, ναι έβλεπα κόσμο, αλλά...κενό. 

Φεβρουάριος. Μπήκε όχι πολύ όμορφα. Ξαναρρώστησα. Η γάτα μου έχει θέμα υγείας και έχουμε δρόμο και οι γείτονες μου που τα βρίσκαμε μετακόμισαν και αυτό με πείραξε πολύ - λες και μέναμε μαζί.

Δεν ξέρω πως θα είναι οι επόμενες μέρες. Δεν έχω αισιοδοξία. Αλλά σίγουρα ξέρω πως πρέπει να μάθω να διαχειρίζομαι τις αλλαγές. Προφανώς δεν είμαι καλή σε αυτό.

Ίσως ξαναρχίσω να γράφω εδώ πιο τακτικά. Να βάλω όλες μου τις σκέψεις κάτω, όπως παλιά. Να επικοινωνούμε κιόλας.

Έτσι κι αλλιώς παρατηρώ πως ο κόσμος αναπολεί την "λιγότερο social media" εποχή. 

Το ίδιο και εγώ.

UT

Καλοκαίρι 2025

 Μπαλκόνι, κρασιά με φίλους/ Τα σώψυχά μας, που δεν έχουν εποχή.

Vanilia από Cilia Katrali & Monsieur Minimal/ Αστικοί ήχοι.

Βόλτες, Πύλη Αμμοχώστους/ "Στες Κορούες" για κρασί και τσίμπημα, κουβέντες της προκοπής, λίγο φλέρτ έτσι για να μην χαθεί το σπορ.

Παράσταση Χορού, Αρχοντικό Αξιοθέας/ Παναγιώτης Τοφή, αισθαντικός, ειλικρινής, όμορφη ενέργεια.

"ζ - η - θ, ο Ξένος" του Μαρμαρινού, Κούριο / Καλοκαίρι χωρίς αρχαίο θέατρο με τους ήχους της θάλασσας πίσω δεν γίνεται. Καταπληκτικός "Οδυσσέας".

Πυρκαγιές Κρασοχώρια Λεμεσού/ Λύπη βαθιά. Οδήγησα 2 φορές προς τα πάνω, πιάστηκε η καρδιά μου.

And Just Like That/ Βλέπεται με πολλή προσπάθεια. Κρίμα.

Hostage/ Βρετανική τηλεόραση, ναι!

Σινεμά, με κλιματστικό/ The Fantastic Four. Γιατι αν δεν δεις Marvel το καλοκαίρι, τότε τί κάνεις; 

Σινεμά με κλιματιστικού Vs Θερινό/Νίκησε το κλιματιστικό. The Roses. Cumberbatch και Colman, ε, ναι!

Mint Bar, Hilton Λευκωσίας/ Κάπου 2 τύποι, απολάμβαναν ένα βράδυ του Ιούλη, Dry Martini και αμπελοφιλοσοφούσαν. Μια μικρή, σνομπ στιγμή. Μου θύμισε στιγμές Αθήνας ή μάλλον ένα αίσθημα "εκλεκτική στην Αθήνα".

Σπίτι, κάπου στο κέντρο Λευκωσίας/ Ακινησία, ξάπλα, σκέψεις για τα μελλοντικά σχέδια που πλησιάζουν πολύ γρήγορα. Καιρός για αποφάσεις για ένα νέο, μεγάλο κεφάλαιο. Από την άλλη...το είχα ξαναγράψει, δεν έχω όνειρα για κάτι. Στα επαγγελματικά το ψάχνω, στα υπόλοιπα, τρεις τελείες.

Μπίρες/ craft, χωρίς αλκοόλ, σε τενεκεδάκι, σε μπουκάλι, draught. Σε μπαλκόνια, σε ταβέρνες, σε παραλίες, σε μπιραρίες.

Αφόρητη ζέστη, κέντρο Λευκωσίας/ Ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην πόλη με δύο ολιγοήμερα διαλείμματα στον Πρωταρά. Δεν συνιστάται. Ρίσκο. Σκέψεις πολλές και αναθεωρήσεις φιλιών. 

27 Αυγούστου, μεσημέρι μπροστά από το pc/ "The heart asks pleasure first". Γιατί τελικά, αν όχι αυτό, τότε προς τί;

Δύο ταξίδια το Φθινόπωρο/Αντί να χαίρομαι, αγχώνομαι για τις δουλειές μου και ότι θα λείψω από το σπίτι μου. Δεν με αναγνωρίζω τα τελευταία χρόνια.

΄Ολα στο φως/ Σου έχει τύχει να υπάρχουν κάποιες μέρες, βδομάδες, μήνες που να έχεις σκεφτεί τα πάντα, να έχεις κάνει φύλλο και φτερό όλες σου τις σκέψεις, φοβίες και πεποιθήσεις;

Πώς έρχεται η χαρά;/ Αν είχα απάντηση...εσύ έχεις;

Τελευταία μέρα του καλοκαιριού/ Δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω το φετινό καλοκαίρι. Είχε τα καλά του και τα κακά του, τα φωτεινά και τα σκοτεινά του. Ένα παράξενο καλοκαίρι πάραυτα. Όμως η αλήθεια είναι πως ξέρω πως τα πράγματα είχαν όπως είχαν, απλά εγώ ήμουν τόσο πολύ αλλιώς.

Για να δούμε πως θα είναι αυτό το Φθινόπωρο. 

"I wish I could do things differently"

 Τίτλος email που μου έρχεται στο inbox, ένα από τα πολλά τύπου inspirational accounts που ακολουθώ. Μόλις το διαβάζω, ψελλίζω "και γω". Οπότε αρπάζω το keyboard - αγνοώντας το βουνό δουλεια που μου ήρθε Δευτέρα μέρα - και ξεδιπλώνω σκέψη.

Ναι, θα τα έκανα όλα σχεδόν διαφορετικά. Για να ξεκαθαρίσω από την αρχή, το μόνο που δεν θα έκανα διαφορετικό, είναι τους φίλους μου. Αυτούς τους κρατάω. Αν και σκέφτομαι συχνά πυκνά, αν έμενα Λονδίνο όπως υπολόγιζα, μετά τις σπουδές μου, τί φίλους θα είχα; Δεν θα γνώριζα αυτούς πρώτα από όλα και δεύτερο, τί να κάνουν άραγε οι άλλοι φίλοι της υποθετικής μου ζωής; Πώς θα ήταν η κολλητή μου στο Λονδίνο; Ελπίζω να ειναι καλά και ευτυχισμένη.

Λοιπόν τι θα έκανα διαφορετικά. Το πιο κραυγαλέο, θα σκεφτόμουν πολύ λιγότερο και δεν θα ζούσα μέσα στον εγκέφαλο μου τόσο πολύ. Δηλαδή, δεν θα υπερανάλυα τα πάντα σε σημείο, καταρχάς να μου φαίνεται βουνό το παραμικρό και μετά να μην μπορώ να χαλαρώνω, σχεδόν ποτέ.

Δεν θα δούλευα τόσο πολύ. Εκείνα τα 12-15ωρα, που ακόμα τα κάνω αλλά με μειωμένη ενέργεια, παρόλο που κατεβάζω τις βιταμίνες σαν καραμέλες, δεν μου έδωσαν πολλά. Ίσως μια αναγνώριση στον τομέα μου, αλλά δεν πήγα στο σουπερμάρκετ να αγοράσω πράγματα με αυτή την αναγνώριση. Δηλαδή, μια άλλη τουλίπα που θα δούλευε απλά ένα 8ωρο, πώς θα ήταν; Λιγότερο αγχωμένη; Λιγότερο χαμένη; Δεν ξέρω, μπορεί να μην μάθω ποτέ.

Θα ήμουν πιο χαλαρή στα ερωτικά μου. Όποτε ανατρέχω σε αυτά, παραδέχομαι δυστυχώς πως δεν έχω ζήσει μια ιστορία της προκοπής. Αυτό το, είμαστε μαζί, αγαπιόμαστε, περνούμε χρόνο μαζί, μαλώνουμε, τα βρίσκουμε και οκ, ίσως κάποια χρόνια μετά, χωρίσουμε. Μια ιστορία της προκοπής, δηλαδή να θέλουν και οι δύο το ίδιο. 

Θα προσπαθούσα να είμαι πιο μπλαζέ με την οικογένειά μου. Δεν ξέρω πως, αλλά μακάρι να μπορούσα. Τους αγαπώ, αλλά ο ομφάλιος λώρος μου έχει προκαλέσει ασφυξία. 

Θα έκανα άλλη δουλειά. Ω, ναι το παραδέχομαι. Ισως τελικά να ήταν καλύτερα να έκανα αυτό που σπούδασα, ίσως τελικά όλη αυτή η ελευθερία και το 'go with the flow", να μην μου βγήκε σε καλό. Το γράφω αυτό, αφού έστειλα 2 μεηλ της δουλειάς νευριασμένα γιατί για κάποιο λόγο όλοι νομίζουν ότι είμαι τόσο έξυπνη που μπορώ να τους βολέψω όλους και να κάνω και multitasking και να έχω και σώας τας φρένας. Δεν τα έχω.

Αυτά. Επιστρέφω στο Things I do as they are.

Όπως πάντα, το κείμενο γράφτηκε απνευστί, κάπου στη Λευκωσία, με τους ήχους, όχι νέων μουσικών αλλά των οικοδομών.

Τι μου έμαθε η ζωή ένα χρόνο μετά ως freelancer

Χρειάζεται χρόνος να βρεις τα πόδια σου ως ανεξάρτητο μυαλό που μαθαίνει να οργανώνει το χρόνο του και να στρώνει τη δουλειά του. Ακόμα και αν δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνεις. 

Δεν είναι εύκολο να ξαναβρείς την επαγγελματική σου αυτοπεποίθηση, αυτή που είναι βασισμένη στα όνειρα και στην ιδέα γιατί κάνεις αυτή τη δουλειά που κάνεις. Εμπιστεύσου την πορεία σου όμως.

Παθαίνεις ένα μικρό πανικό όταν πρέπει να οργανώσεις τη μέρα, τη βδομάδα, το μήνα σου ώστε και να έχεις ισορροπία ζωής-καριέρας (ίσως αυτός να είναι και ο πιο σημαντικός λόγος που παραιτήθηκες άλλωστε, η έλλειψή της), να δουλεύεις σκληρά όμως για να εδραιωθείς ξανά μανά στο χώρο σου υπό άλλη ιδιότητα και να έχεις αρκετό χρόνο από την άλλη να έχεις ανοικτό μυαλό για να δημιουργήσεις.

Ο πρώτος χρόνος είναι πάντα δύσκολος, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά. Θα σκεφτείς άπειρες φορές "καλά έκανα και παραιτήθηκα;" και θα προσέξεις πολύ τα οικονομικά σου.

Μιλώντας για τα οικονομικά, τον ένα μήνα θα βγάζεις αρκετά, τον άλλο, τα μισά και πάντα θα πρέπει να προβλέπεις να έχεις μια μπάνκα, για τους "κενούς" μήνες π.χ. το καλοκαίρι.

Θα πανικοβάλλεσαι κατά φάσεις για αυτό το θέμα, αλλά αυτό που μπορεί να βοηθήσει είναι να σκέφτεσαι "εαν προσπαθήσω αρκετά, αν κτυπήσω τις πόρτες που θέλω, θα είμαι οκ". Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει λόγος να πανικοβάλλεσαι εαν δεν έχεις κάνει κινήσεις. Αν κινείσαι, εαν κάνεις την παρουσία σου αισθητή στους επαγγελματικούς κύκλους, τότε θα πας κάπου. Εγγυημένο.

Το κασέ σου θα είναι καλά να αντανακλά τις δυνατότητές σου, τις γνώσεις σου και την εμπειρία σου. Μην δουλέψεις με κόσμο που θέλει "φθηνά εργατικά". Εκτός και αν θεωρείς τον εαυτό σου αυτό.

"Don't push, if you can be pulled". Όχι δική μου, αλλά μέγα ατάκα.

Όταν πας να βυθιστείς στη δουλειά, όταν πας να χάσεις την κοινωνική σου ζωή, κάνε μια παύση. Δες ότι είσαι κυρι@ του εαυτού σου. Αυτό είναι εντελώς δικό σου και να είσαι περήφαν@.

Έχε τα μάτια και τα αυτιά σου ανοικτά και για συνεργασίες εκτός Κύπρου. Καλύτερα λεφτά τις περισσότερες φορές.

Επίσης πάντα είναι καλό να έχεις μια καλή βάση οικονομικά π.χ. 500-800 ευρώ κάθε μήνα και να κτίζεις σε αυτό τις φριλάντζες. Γι' αυτό και κοιτάς  και για πρότζεκτ remote στο εξωτερικό.

Να ξυπνάς πρωί και να δουλεύεις πριν αρχίσουν τα τηλεφωνήματα. Ταυτόχρονα βάζε όρια στην ώρα που θα απαντάς τηλέφωνα το βράδυ. Τίποτε δεν είναι τόσο επείγον, εκτός και αν είσαι γιατρός.

Βάλε τη γυμναστική στην καθημερινότητα σου. Για να χαλαρώνεις, να ενδυναμώνεις το σώμα σου και για να ξεδίνεις. Ακόμα, 45 λεπτά περπάτημα είναι αρκετά για να κάνεις πιο "μικρό" εκείνο το πρόβλημα που σου φαίνεται βουνό.

Οι συνθήκες που δουλεύεις να είναι αυτές που σε κάνουν να νιώθεις καλά. Μια ωραία γωνιά στο σπίτι, μουσική, λουλούδια ή ακόμα ένα αγαπημένο cafe. Εαν δουλεύεις από σπίτι, μια στο τόσο δούλευε από cafe, για την αλλαγή και να έχεις επαφή με κόσμο.

Ψυχραιμία. Όλα θέλουν το χρόνο τους για να κτιστούνν.

"Δεν έχω χρόνο, για άλλο πόνο"

Έχεις παρατηρήσει ότι ο κόσμος άρχισε να στρέφεται - πιο μαζικά - προς το βιβλίο;

Σήμερα έβλεπα την ανακοίνωση για το Book club στο Home Cafe στη Λευκωσία και σκέφτομαι να διαβάσω το βιβλίο που συστήνουν και να πάω. Έχω ώρα; Όχι. 

Αλλά αυτό το "δεν έχω ώρα", το έχω βαρεθεί. Και να το λέω, και να το σκέφτομαι και να το νιώθω. Είναι καιρός για εσωτερικές αναθεωρήσεις προφανώς, ή μάλλον για μια συγυρισμένη σούμα, μετά από λίγα μικρά και μεγάλα που συνέβησαν το 2024.

Δεν ξέρω εαν είχα παιδιά, αν θα είχα την πολυτέλεια να το αναλύω τόσο, μάλλον όχι. Αλλά δεν έχω και έτσι δεν θα έχω ενοχές και για αυτό.

Που λες, σκέφτομαι. Μια ζωή δούλευα και η ατάκα που χαρακτηρίζει αυτή τη στάση, είναι αυτή που μου είπε η κολλητή μου όταν είχα είχα ένα ατύχημα και έκατσα σπίτι μου και στα αυγά μου για 2 μήνες περίπου. "Δουλεύεις λες και εξαρτάται η ζωή σου από αυτό".

Και έχει δίκιο. Κάνοντας μια όπισθεν αναγκαστικά αυτό το διάστημα - αν και άρπαζα το λαπτοπ κατα φάσεις να δουλέψω εις εις βάρος της υγείας μου - διαπιστώνω, αυτό που φυσικά υποψιαζόμουν εδώ και πολλά χρόνια: 'Εχω αποφύγει και έχω γλυτώσει από πολλούς άλλους τομείς της ζωής μου.

Δεν ξέρω αν το ένιωσες ποτέ αυτό το συναίσθημα, ότι βρίσκεσαι σε μια παιδική τραμπάλα και όπως δεν υπάρχει ισορροπία, άλλοτε είσαι στον αέρα και άλλοτε δεν μπορείς να σηκωθείς. Αυτό ακριβώς. 

Στα 47 μου πια, είναι καιρός να αλλάξω αυτές τις ισορροπίες. Έργο καθόλου εύκολο, γιατί η συνήθεια είναι μεγάλη δύναμη. Αλλά όταν το σώμα σου κυριολεκτικά σου βάζει τις φωνές, τότε αναγκαστικά ακους.

Οπότε θα βρω αυτό το βιβλίο που συστήνει το book club, θα το διαβάσω και θα προσπαθήσω να πάω στο book club.

Καλό μας μήνα!

Οδηγός Γείωσης Καταστάσεων ή αλλιώς "Μαμά κοίτα με, μεγάλωσα"

 Αυτό μπορεί να είναι το πιο σημαντικό Post που έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό. 

Πώς να γειώσεις καταστάσεις, με λίγα λόγια, πως να βάζεις ανθρώπους και καταστάσεις στις σωστές τους διαστάσεις. Βαθιά αναπνοή και πάμε.

Ναι, θέλεις να δείχνεις το καλύτερο σου εαυτό για κάποιους ανθρώπους, ναι πιστεύεις ότι πρέπει να είσαι τριγύρω γιατί έτσι είναι οι φίλοι (και τα φλερτ). Με λίγα λόγια είσαι διαθέσιμη. Όμως υπάρχει ένα θέμα. Η ανθρώπινη φύση είναι αχάριστη, τουτέστιν θέλουμε και λίγο φτύσιμο ή με απλά λόγια να νιώθουμε ότι ο άλλος δεν είναι πάντα διαθέσιμος. Άρα: Παρατηρείς αν καταβάλεις την ίδια προσπάθεια όσο και εκείνοι. Κάνε ένα (ή και δέκα βήματα) βήμα πίσω και δες με απόλυτη ειλικρίνεια αν κάνετε περίπου τα ίδια βήματα. Σαν το ταγκό δηλαδή. Δεν έιναι εγωιστικό, απλά κάποτε θα κάνεις πολλά εσύ, κάποτε όμως ειναι καλά να  κάνει και ο άλλος. Αν δεν είναι χορος δύο ατόμων αλλά σόλο, τότε κάνε μια διαφορετική χορογραφία, αν χρειαστεί με άλλο παρτενέρ.

 Όλα είναι αλισβερίσι. Δεν είναι εγωιστικό. Προσπαθούμε μαζί για μια σχέση. Υπάρχει περίοδος που προσπαθεί ο άλλος περισσότερο; Ναι, γιατί ίσως δεν μπορεί το άλλο άτομο εκείνη τη φάση. Αν προσπαθεί όμως μόνο το ένα άτομο για πολύ καιρό; Τότε βλέπεις τι είδους προσπάθεια κάνεις, γιατί την κάνεις και αν είναι όντως μια ισορροπία σχέσεων. Χωρίς "μα θα ήθελα" και "ποτέ δεν ξέρεις, ίσως στο μέλλον να...". Δεν υπάρχουν ίσως, τα δεδομένα είναι πάντα ξεκάθαρα μπροστά μας. Αν δεν σου πει ο άλλος "κοίτα τώρα δεν μπορώ αλλά αυτό δεν ειναι για πάντα", τότε υπέθεσε ότι αυτού το είδους σχέση που καθορίσατε, είναι αυτή και όχι κρυμμένα σενάρια. Δες το αλισβερίσι με τους σωστούς όρους, ακόμα και αν δεν είναι αυτοί που θες.

Τίποτα δεν ειναι δεδομένο. Ούτε καν το πρόγραμμα της ημέρας. Αν κάποτε πίστευα ότι μπορώ να κάνω 5 πράγματα μέσα στη μέρα χωρίς ανατροπές, τώρα διαπιστώνω ότι δεν ισχύει. Τώρα θα μου πεις, τι σχέση έχει τη σωστή διάσταση αυτό; Έχει γιατί όταν εμπεδώνεις ότι δεν μπορεί να είναι όλα συγυρισμένα σαν καλοδιπλωμένα εσώρουχα και όταν αποδέχεσαι ότι αυτό μάλλον είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας, αποδέχεσαι και το ρευστό της ζωής. Και αυτή είναι η σωστή διάσταση των πραγμάτων.

Γείωση αριθμός τέσσερα. Πρέπει να ερμηνεύσεις τον άλλο, ως είναι και όχι ως ότι θέλεις εσύ να είναι. Είναι στην κοσμάρα του και γενικά σε γράφει; Καλώς. Αυτή ειναι η αλήθεια. Δεν ισχύει το "δεν εχει χρόνο μωρε". Όλοι μπορούμε να βρούμε χρόνο αν θέλουμε. Αν εσύ έβαλες τον άλλο ή την άλλη πάνω σε βάθρο, εν άγνοια του, δεν φταίει. Εσύ φταις και μετά υποφέρεις γιατί δεν υποδύεται το ρόλο που εσύ μόνη/ος όρισες. Άρα; Άρα γείωση και κοιτάμε τον άλλο όπως πραγματικά είναι. Τα παραμύθια καλό είναι να μένουν στα βιβλία.

Εκπνοή.

Kind reminder

 Ημέρα Παρασκευή, ώρα 10 και μισή περίπου το πρωί. Πίνω τον καφέ μου μπροστά από τον υπολογιστή. Έξω ο ουρανός της Λευκωσίας είναι μουντός. Μ' αρέσει. Δεν είμαι ακόμα έτοιμη για τη ζέστη ή την Άνοιξη.

Όταν δουλεύεις σχεδόν non stop, σε ενοχλεί λίγο που οι άλλοι μπορεί να είναι έξω να λιάζονται σε cafe και εσύ να μην θυμάσαι πότε ήταν ήταν η τελευταία φορά που το έκανες.

Οκ, σταματώ να γκρινιάζω. 

Ξέρεις, είναι παράξενο που αν και κάθε μέρα έχουμε αφορμές μέσα στην καθημερινότητα, να είμαστε ευγνώμονες για πολλά πράγματα που έχουμε, εμείς επιλέγουμε να εστιάσουμε στα αρνητική. 

Οπότε σήμερα το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στα καλά πράγματα που μου συνέβηκαν μέχρι τώρα το 2024.

Η υγεία μου ειναι σε καλή κατάσταση (νομίζω). Εκκρεμούν 1-2 τσεκ απ σε γιατρούς, αλλά νιώθω καλά. Κοιμάμαι σχετικά καλά πια. Από τη μέρα που παραιτήθηκα άλλαξε και ο ύπνος μου προς το καλύτερο. 

Μ' αρέσει η πρωινή μου ρουτίνα αν και δυσκολεύομαι να σηκώνομαι στις 730 όπως θα ήθελα. Θα το προσπαθήσω. Μ' αρέσει που δουλεύω από σπίτι, όμως είναι καλό το ότι πηγαίνω σε cafe καμιά φορά.

Μ' αρέσει που έχω καλή σχέση με τους γονείς μου πια. Υπήρχαν χρόνια που ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Ίσως ξαναγίνουν, δεν ξέρω. Σύμπαν μ' ακους; Δεν αντέχω πια.

Μ' αρέσουν οι φίλοι μου, αν και δεν τους βλέπω ή δεν επικοινωνώ όσο θα ήθελα. Αυτό θα το αλλάξω, λίγο περισσότερη ποιότητα.

( Μόλις παρατήρησα ότι γράφω για καλά πράγματα και βάζω "αν και" ή έχω ένα φόβο μήπως αλλάξουν - θέλει προσπάθεια η ευτυχία τελικά).

Μ' αρέσει που δεν γίνομαι έξαλλη τόσο έντονα πια. Γιατί τα προηγούμενα χρόνια ήμουν σίγουρη ότι θα πήγαινα από καρδιά από την ένταση. Έμαθα να δίνω περιθώριο στον εαυτό μου να ξανασκέφτεται κάτι πριν αντιδράσει και άρχισα να εμπεδώνω πως "οι σωστές διαστάσεις δεν βρίσκονται στην πρώτη αντίδραση" (εκτός από τα ερωτικά που εκεί το ένστικτο είναι σωστό από την πρώτη φορά).

Μ' αρέσει που άρχισα να ξαναγράφω, που ο νους μου άρχισε να ανθίζει πάλι και που μια μέρα σκέφτηκα "δεν θα ήθελα να πεθάνω τώρα, έχω τόσα να κάνω". 

Μ' αρέσει που έχω ένα μεγάλο ταξίδι σε τρεις βδομάδες, παρόλο που θα πάρω δουλειά μαζί μου. Θα περάσω όμως ώρα αλλού, με φίλους αγαπημένους και θα με ξαναθυμηθώ. Είμαι περίεργη να δω πως θα έρθω πίσω (πιο ανανεωμένη, ιδανικά με φρέσκες ιδέες και κάποιες νέες αντιλήψεις).

Μ' αρέσει που μαθαίνω σιγά σιγά από τα λάθη που παρελθόντος. Τα κάνω; Φυσικά. Υποφέρω; Ναι, αλλά όσο τόσο πολύ και όχι με τόση διάρκεια. Κάτι είναι και αυτό.

Μ' αρέσει που γνωρίζω νέο κόσμο δειλά δειλά. Για άνθρωπος που δεν έχει ποτέ σχεδόν χρόνο να χαλαρώσει και που κατά βάση δουλεύει από σπίτι, δεν τα πάω άσχημα. Θα μπορούσα και καλύτερα, αν αποφάσιζα φυσικά να μην φορτσάρω στο θέμα καριέρας. 

Δεν ξέρω πως θα είμαι τους επόμενους μήνες. Θα ήθελα να προσπαθώ περισσότερο στο θέμα πειθαρχίας για κάποια θέματα. Θα ήθελα να είμαι πιο χαλαρή γενικά, πιο δεκτική και λιγότερο ανυπόμονη.

Στους επόμενους μήνες λοιπόν!

Προς το φως

 Έχει περάσει ένας μήνας από την παραίτησή μου. Αυτή την περίοδο, όταν με ρωτάνε πως νιώθω και αν είμαι χαρούμενη (ή τρομοκρατημένη, σύμφωνα με κάποιους) για την απόφαση μου, απαντάω πως δεν το συνειδητοποιώ ακόμα. Φυσικά πάντα με ρωτάνε τα πλάνα μου και πάντα απαντώ με ένα ποιηματάκι-παπαγαλία που αποφάσισα ότι βολεύει να το λέω. Απλό, κατανοητό, χωρίς να επεξηγώ τα όνειρά μου ακριβώς, που ομολογώ δεν τα έχω ορίσει ακόμα.

Σήμερα όμως συνειδητοποίησα το εξής: Αυτή την επαγγελματική κίνηση την έκανα για να με ξαναβρώ. Σήμερα ένιωσα αυτό, ότι άρχισε η διαδικασία. Χαμογελώ. Είναι ίσως καιρός να αρχίσω να απολαμβάνω όλα αυτά που έκτισα, όλα όσα είμαι κατά βάση.

Με πεθύμησα ξέρεις. Γνώριζα πολύ καλά ότι όλα αυτά τα χρόνια - περίπου έξι - έπαιζα ένα ρόλο που δεν μου πολυπήγαινε αν και η βάση μου ήταν η ίδια. Όμως συνειδητοποιώ πως πεθύμησα εμένα μέσα από τη δουλειά μου, να είμαι δημιουργική, να είμαι πιο ελεύθερη στο νου, να μην πρέπει να αποδεικνύω κάθε τρεις και λίγο σε ένα περιβάλλον corporate ότι μου άξιζε αυτή η θέση. 

Εκείνη την περίοδο είχα χάσει την Τουλίπα σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Μέσα μου το γνώριζα από την αρχή. Αλλά δεν ήξερα ακριβώς πόσο πολύ την είχα αφανίσει.

Σήμερα διέκρινα μια μικρή ηλιακτίδα. Βλέπεις οι τουλίπες, όταν τις κόβουν για να τις βάλουν στο βάζο, μετά από λίγες ώρες ή 1-2 μέρες γέρνουν και κατευθύνονται προς το φως για να επιβιώσουν. Έτσι νιώθω και γω σήμερα. Πρώτον, κατάλαβα ότι πρέπει να βρω το φως μου και δεύτερο, ότι άρχισα να γέρνω προς την αναζήτησή του.

Είναι μια ωραία διαδικασία. Δεν είναι εύκολη, αλλά (ευτυχώς) δεν βλέπω άλλη επιλογή.

Οι σκέψεις-σφηνάκια του χειμώνα

 Φεβρουάριος, μια ηλιόλουστη μέρα. Η ώρα ειναι 10.30 το πρωί. Δουλεύω από σπίτι.

Ακούω Athens Voice 102.5. Τα πιο ωραία ραδιόφωνα είναι τα αθηναϊκά. Όταν σου δίνουν μικρόφωνο, πρέπει να έχεις κάτι της προκοπής να πεις. 

Πίνω τον πρώτο καφέ της μέρας ακόμα, προσπαθώ να τελειώσω ένα project. 

Νιώθω ήρεμη αυτόν τον καιρό αν και συμβαίνουν πράγματα στα επαγγελματικά.

Οκτώ μέρες μετά την αλλαγή status στη δουλειά. Ακόμα δεν συνειδητοποιώ ότι πήρα το μέλλον μου στα χέρια μου και ότι έχω περισσότερη ελευθερία μέσα στη μέρα. Όχι για να έχω πιο πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά για να δημιουργήσω, να ανοίξω το πνεύμα μου. Νιώθω ότι για πολλά χρόνια δεν έχω υπάρξει δημιουργική. 

Ο άνθρωπος χρειάζεται ΕΝΑ πράγμα να αλλάξει μέσα του και μετά όλα ακολουθούν, σαν τα κομμάτια του Tetris που πέφτουν σωστά. Το δικό μου είναι αυτό, να ανοίξει το πνεύμα μου και να χαλαρώσω.

Δεν βλέπω πολλή τηλεόραση. Κυρίως όταν πρέπει να δουλέψω και βλέπω Friends ή House MD στο Netflix. Άρχισα να ξαναπηγαίνω σινεμά και θέατρο. 

Ανακαλύπτω νέες μουσικές στο Spotify, τις βάζω στο καινούριο μου folder "2024", το soundtrack της χρονιάς (πώς θα είναι άραγε;)

Μιλούσα χθες με την κολλητή μου. Γυροφέρνει στο μυαλό μου η ιδέα ότι πρέπει να σοβαρευτώ με τα οικονομικά μου και τα οικογενειακά μου. Ενήλικες κουβέντες. Στα πέντε λεπτά δεν άντεξα, άλλαξα θέμα.

Αποφάσισα να βγαίνω περισσότερο προς αναζήτηση νέων ατόμων. Κάτι να παίξει, κάτι καινούριο. Αυτό ειναι ίσως μια αρχή.

Σκέφτηκες ποτέ τί είναι αυτό που μας κάνει να ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο; Είναι η πρώτη εντύπωση, είναι εκείνο το απροσδιόριστο που νιώθεις μέσα σου; Είναι μια "ειδωλοποίηση" ή είναι κάτι που εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου αργά και σταθερά; Τί είναι εκείνο που διαχωρίζει το crush, μια μικρή εμμονή δηλαδή, από την ουσιαστική έλξη για την ολότητα αυτού του ανθρώπου;

Προτιμώ πια τους έρωτες του χειμώνα από αυτούς του καλοκαιριού. Είναι πιο εσωτερικοί, πιο ατμοσφαιρικοί και ίσως πιο ουσιαστικοί. Είναι πιο χουχουλιάρικοι, τα κορμιά δεν είναι αμέσως γυμνά, υπάρχει ένα μυστήριο κάτω από τα layer ρούχων. Είναι οι ματιές κάτω από φωτισμούς, δίπλα στο τζάκι, "φορεμένες" πάνω από ζιβάγκο.

Πίσω στο σπίτι, αποφάσισα να μαγειρεύω περισσότερο. Ένα είδος αγάπης προς τον εαυτό. Να ανοίξω ξανά το σπίτι μου σε φίλους. Να βρεθούμε ξανά και ουσιαστικά.

Επιστρέφω στη δουλειά, αν και τι δεν θα έδινα για να ξαναζήσω εκείνη την Κυριακή, σε εκείνη τη μεγάλη βόλτα στη Λευκωσία, εκείνο το βράδυ με ομίχλη.

'Ενας μίνι απολογισμός

 Θυμάμαι παλιά όταν έγραφα post για αυτές τις μέρες γκρίνιαζα ότι όλα είναι τα ίδια, ότι δεν έχω όρεξη να πάω στα καλέσματα, ότι βαριέμαι τα οικογενειακά τραπέζια, ότι ήμουν single κλπ. Μοιραία πράματα.

Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν για μένα, και για αρκετούς άλλους φίλους και γνωστούς που ακούω να το αναφέρουν, κάπως ζόρικα, κάπως αδιάφορα και κάπως "άντε να φεύγουν και αυτά".

Η αλήθεια είναι πως το μόνο που κρατάω φέτος είναι τις θερμίδες, και ούτε καν από μελομακάρονα που ακόμα δεν έχω φάει, αλλά από σοκολάτες και λοιπά ζαχαροειδή (ναι έχω φάει και γω πανετόνε, όπως όλη η Κύπρος). 

Από την άλλη φυσικά, τι θα έδινα για να είχα εκείνα τα Χριστούγεννα για τα οποία γκρίνιαζα.

Τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τη γιαγιά μου είναι πιο άδεια. Μέχρι τώρα θα έπρεπε να είχα συνηθίσει τις απώλειες. Όμως και να τις έχω αποδεκτεί, οι συνέπειές τους υποβόσκουν. Το σόϊ έχει πολωθεί - αναμενόμενο φαντάζομαι - , έχουμε λιγοστέψει στα τραπέζια. Υπάρχει μια εξέλιξη στους πιο μικρούς που κάνουν οικογένεια και όσοι δεν έχουμε εμφανιστεί διπλοί ή τριπλοί, έχουμε μια κρυφή λύπη μέσα μας. 

Οι εξόδοι μου φέτος είναι περιορισμένες. Δεν τα πεθυμώ τα μπαράκια τόσο πολύ. Έβγαινα τη βδομάδα των Χριστουγέννων, σχεδόν κάθε μέρα, έξω αλλά δεν ήθελα τόσο πολύ. Το έκανα όμως γιατί είναι αχάριστο να έχεις κόσμο που σ αγαπά και συ να μιζεριάζεις λες και είσαι μόνος στη ζωή. Δεν νιώθω μίζερη. Νιώθω πιο "μεγάλη" και κουρασμένη. Όμως νιώθω την αγάπη του κόσμου γύρω μου.

Σήμερα σκεφτόμουν, με αφορμή ένα ακόμα καυγά των δικών μου (είπαμε κάτι παίζει μετά το θάνατο της γιαγιάς μου), ότι η αποδοχή είναι η λέξη κλειδί. Αποδοχή της κατάστασης, αποδοχή των χαρακτήρων, αποδοχή του εαυτού μας, αποδοχή των γύρω μας. Αποδοχή. 

Αν υπάρχει κάτι που θέλω για το 2024 όσο αφορά αυτόν τον τομέα είναι η αποδοχή να μου φέρει ηρεμία. Δεν θέλω προστριβές, καυγάδες, μαλώματα. Ούτε με φίλους, ούτε με συγγενείς. 

Αγάπη όσο μπορούμε, εκτίμηση όσων έχουμε. Γιατί δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει.

Καλή μας χρονιά.

No Fear - Part 2

 Όπως έχω υποσχεθεί, ιδού το δεύτερο ποστ για την τέχνη του No Fear.

Η περίοδος από την περασμένη Κυριακή μέχρι τώρα, δέκα μέρες μετά, πέρασε πολύ γρήγορα. Ήταν επεισοδιακή και από την άλλη ήταν σαν να ήταν μια άλλη ζωή.

Τη περασμένη Δευτέρα έγραφα τις σκέψεις μου όταν πήρα μια απόφαση. Την Τρίτη δείλιασα λίγο. Είχα αμφιβολίες για το αν θα ήταν καλή ιδέα αυτή την περίοδο να κάνω την μεγάλη κίνηση. Γιατί να μην κάτσω στα αυγά μου; Στο κάτω κάτω μπορώ να κάνω την κότα, να είμαι εξασφαλισμένη οικονομικά, να μην αγχώνομαι από που θα έρθει το επόμενο εισόδημα. Ειμαι 46 πια, θα μπορούσα ε;

Και όμως δεν θα μπορούσα. Όσο και αν προσπάθησα να δεκτώ αυτή τη φάση τα τελευταία 5 και κάτι χρόνια. 

Όταν ένα κλίμα, δεν σου κάθεται από την πρώτη, κατά 90% δεν θα σου κάτσει ούτε και μετά.

Οπότε αφήνω πίσω μου το comfort zone της εταιρείας και ανοίγω νέα κεφάλαια.

Είναι μια κίνηση "επαναπροσδιορισμού" του εαυτού μου αν θες. Νέες προκλήσεις, νέες δυσκολίες - ίσως εις βάρος της προσωπικής ζωής, για ακόμα μια φορά - , νέα ανοίγματα, νέα κλεισίματα.

Θα μπορούσα να κάτσω εκεί περισσότερο; Όχι.

Γιατί όταν σε ενδιαφέρει να αναπτύσσεσαι μέσα από τη δουλειά σου και να περνάς καλά, τότε το να ζεις κακές συμπεριφορές και να έχεις εμπόδια, δεν σε παίρνει πουθενά, όσο και αν κάθε μήνα μπαίνει μισθός στον λογαριασμό σου.

Δεν έχω οικογένεια με την κλασική έννοια, για να το σκεφτώ δεύτερη και τρίτη φορά. Όμως είμαι σίγουρη πως ακόμα και αν είχα, απλά το μόνο που θα έκανα θα ήταν να το σκεφτώ μια τέταρτη φορά. Την ίδια απόφαση θα έπαιρνα.

Για ένα παράξενο λόγο, δεν κυριαρχεί τόσο η ανασφάλεια για το μέλλον, όσο μια λύπη και ένας θυμός για όλα όσα δεν με άφησαν να κάνω στην εταιρεία. 

Δεν ξέρω πως θα είναι το 2024. Ούτε έχω προαίσθημα για κάτι. Το μόνο που ξέρω είναι πως, όπως και πολλοί άλλοι γύρω μου, τώρα δεν ζω όπως θέλω. 

Ο φόβος του να μην "ενοχλήσω" κυριαρχεί περισσότερο του "θέλω". 

Αυτό θέλω να αλλάξει.

No Fear - Part 1

Και μια μέρα έρχεται εκείνη η στιγμή, όπου ξαφνικά όλα είναι καθαρά ή έστω καθαρότερα.

Όπου παίρνεις την απόφαση να κλείσεις εκείνη την καταραμένη πόρτα, για να δεις από που θα ανοίξει η άλλη. Γιατί αν δεν δημιουργήσεις έναν νέο τοίχο, καθαρό, πού θα τοποθετηθεί η άλλη πόρτα;

Είναι η στιγμή που απλά σέβεσαι τον εαυτό σου και σκέφτεσαι πως "φτάνει' και πως "μου αξίζει να είμαι ήρεμη μέσα μου".

Και που όταν σκέφτεσαι την αβεβαιότητα του μέλλοντος, την προτιμάς από την μιζέρια του παρόντος.

Τότε παίρνεις την απόφαση και ήδη είσαι ένας άλλος άνθρωπος. 

Σου είναι πια αδιανόητο να γυρίσεις στην προηγούμενη σου ζωή - αυτή που ζεις δηλαδή αλλά μέσα σου είναι ήδη η προηγούμενη.

Ο φόβος για το άγνωστο φυσικά υπάρχει. Θα ήταν παράξενο να μην τον νιώθεις. Αυτό θα σήμαινει ότι δεν έχεις επίγνωση της κατάστασης.

Αλλά πόσο απαίσιο είναι να ζεις με οδηγό το φόβο. 

Οπότε βαθιές αναπνοές και... ( η συνέχεια στο επόμενο post).

Dream On/Off

 "Πίστευα ότι θα είχες περισσότερο χρόνο τώρα", γράφει από την άλλη πλευρά της οθόνης η φίλη που έχω να τη δω, όπως και τον περισσότερο κόσμο, μήνες.

Δεν ξέρω αν πίστευα το ίδιο. Γενικώς δεν πολυσκέφτηκα πως θα είμαι μετά το πτυχίο μου. Θα αλλάξω δουλειά; Θα έχω χρόνο; Θα κάνω ταξίδια; Μπορεί να σκεφτόμουν αόριστα ίσως, αλλά δεν είχα συγκεκριμένες εικόνες στο μυαλό μου που ήθελα να είμαι μέρος τους. 

Τις προάλλες μου 'ρθε αυτή ακριβώς η σκέψη: Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλα ένα στόχο, πλην κάποιων επαγγελματικών ίσως (που και εκεί πάλι δεν το πολυπροσδιορίζω το θέμα). 

Σου έτυχε; Να μην έχεις στόχους για καιρό; Ούτε καν όνειρα - εκεί δεν τολμώ. 

Αλλά σε αυτή την περίπτωση των ονείρων, ίσως φταίει και ο τρόπος που μεγαλώνουμε στο νησί, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Έχουμε χειροπιαστούς στόχους όχι όνειρα.

Να σπουδάσουμε, να έρθουμε πίσω, να βρούμε δουλειά, έστω με μέσο αφού οι ικανότητες και το ήθος δεν πολυμετράνε, να βγούμε έξω για να γνωρίσουμε κάποιο άτομο, να το παντρευτούμε, να κάνουμε 2 παιδιά, να μπούμε σε δάνειο, να κτίσουμε, να έχουμε δύο αυτοκίνητα, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, να πάρουμε προαγωγή για να μπορέσουμε να πληρώσουμε τα ιδιαίτερα τους που αρχίζουν από τα 6 τους πλέον. Μετά να πασκίζουμε να βρούμε λεφτά για να σπουδάσουν. Ξαφνικά ανοίγουμε τα μάτια μας, τα παιδιά μας έχουν προχωρήσει εκτός σπιτιού, δεν μας πολυέχουν ανάγκη - εκτός από τα τάπερ και να τους προσέχουμε τα δικά τους παιδιά. Παίρνουμε σύνταξη, κάνουμε καμιά απόπειρα να ξαναβρεθούμε με τις φίλες μας, τα πρωινά κάνουμε κάποιο επιμορφωτικό μάθημα π.χ. μαθήματα ζωγραφικής, πιλάτες και ότι μας παίρνει σωματικά. Και μετά; Μετά, ούτε που τολμώ να το σκεφτώ.

Αυτά δεν είναι όνειρα. Όχι. Αυτά ειναι μια ζωή υποχρεωτική που δεν θα ενοχλήσει κανένα. Γιατί πολλές φορές το να τολμας να ονειρευτείς και να προσπαθείς να τα πραγματοποιήσεις, σημαίνει ότι η πιο πάνω παράγραφος μπαίνει στο μπλέντερ και είτε που τα κάνεις αποσπασματικά, είτε κάνεις τα μισά ή γίνονται τόσο πολτός που κάνεις εντελώς κάτι άλλο που οι γύρω σου δεν καταλαβαίνουν. Έτσι όπως ένα πολτό δηλαδή.

Μήπως γι' αυτό δεν ονειρευόμαστε; Γιατί φοβόμαστε μήπως γίνουμε ακαταλαβίστικοι και διαφορετικοί;

Μεγάλη υπόθεση να τολμάς τελικά.

Πάντα έλεγα αυτή την ατάκα που τη διάβασα πριν από μια δεκαετία και βάλε κάπου, "Δώστε μας γενναίους έρωτες".

Αλλά πως μπορώ να ζητώ κάτι όταν εγώ δεν είμαι;

Τώρα θα μου πεις κάνε manifest. Μάλιστα. Να κάνω. Αλλά τί;

Τελικά, πώς καταφέρνει κάποιος να ονειρεύεται εν έτει 2023; 

Πριβέ μαθήματα κανείς;

Y.Γ Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το νέο EP των Στέρεο Νόβα "Ίριδα"

Δεκαεξαύγουστος

 Η ώρα είναι 11:15, πρωινό 16 Αυγούστου, ημέρα Τετάρτη. Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Πίνω παγωμένο καφέ, ακούω Athens Voice Radio και χαζεύω διάφορα στο ίντερνετ. 

Σε κάποια φάση συνειδητοποιώ ότι επίσημα δουλεύω και μπαίνω να δω τα email της δουλειάς. Ευτυχώς δεν εμφανίστηκε κάτι. Επιστροφή στο αυγουστιάτικό state of mind. 

Ωραίο πράγμα η αδράνεια της βδομάδας του δεκαπενταυγούστου, ειδικά όταν δεν παίρνεις άδεια και μένεις εντός.

Αρχές του καλοκαιριού, σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν ξέρεις....ίσως αυτό το καλοκαίρι να είναι καλό. Με φόβο το σκεφτόμουν, αφου τα προηγούμενα δύο δεν ήταν ότι καλύτερο μου συνέβηκε.

Τελικά είναι όμορφο. Για πολλούς, μικρούς και μεγάλους, σημαντικούς και (όχι και τόσο), ασήμαντους λόγους.

Πήγα θάλασσα, πήρα και χρώμα. Πόσο ανενεωτικό είναι το υδάτινο στοιχείο και η βιταμίνη Δέλτα.

Έχω μείνει εντός και αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να δω τους φίλους μου και να απολαύσω στιγμές σπίτι μόνη. 

Απόπειρα για veranda sessions και διάβασμα βιβλίων, κάπως αποτυχημένη. Το μυαλό και το σώμα ήθελαν, αλλά η ψυχή είχε άλλα σχέδια.

Καινούριες φιλίες. Ωραίος κόσμος. Νέες κουβέντες, νέες οπτικές γωνίες. Ας μην χαθούμε από Σεπτέμβρη. 

Σταθερές φιλίες. Ξαναβρισκόμαστε, με ηρεμία μυαλού και περισσότερη καθαρότητα πια.

Βλέμματα. Κάποια βλέμματα αυγουστιάτικα είναι πιο ελεύθερα, πιο τολμηρά. Όπως και κάποια αγγίγματα. 

Ο ερωτισμός δεν οδηγεί πάντα σε κάτι. Αλλά μας κρατάει ζωντανούς, ρομαντικούς και ανθεκτικούς στην ρουτίνα και την καθημερινότητα.

Ανακάλυψα ξανά την ελληνική μουσική που με εκφράζει. Αστικές ελληνικές μελωδίες. Θυμάμαι ξανά τον εαυτό μου, πριν το 2020.

Δεν πήγα σε φεστιβάλ. Ίσως να γνώριζα κι άλλο κόσμο εκεί. Κατάλαβα πόσο πολύ κλείστηκα στον εαυτό μου και σπίτι μου τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη διαπιστώνω, ότι στη δουλειά αυτή που είμαι τα τελευταία χρόνια, που γνωρίζω πολύ κόσμο συνέχεια, δεν έκανα σχέσεις, εκτός από δύο φίλες πια. Χμ....food for thought.

Η ώρα ειναι 12:29. Ηρεμία. Του σώματος και του μυαλού. Τί ωραία αίσθηση.

Δράκοι, παγάκια και θερινά σινεμά

 Αυτά τα 41άρια δεν αστειεύονται. Τρίτη ή τέταρτη μέρα σε κατάσταση "άνοιξε το στόμα του ο δράκος".

Δηλώνω σε όλους τους φίλους ότι θα με ξαναδούν Νοέμβριο. Γεννημένη καλοκαίρι, αλλά μάλλον του χειμώνα.

Έχω σημειώσει κάποιες σειρές να δω σε Netflix και μέσω Stremio (επιτέλους αυτό το πολυσυζητημένο White Lotus), το ψυγείο έχει γεμίσει μπουκάλες νερό και φρούτα. Κλιματιστικό σε σταθερή θερμοκρασία 26 βαθμών.

Ευγενικά απορρίπτω ή μεταφέρω για την ερχόμενη βδομάδα, προτάσεις για ποτά. Ομολογώ πως τις περισσότερες φορές, σκέφτομαι τις κουβέντες για υπαρξιακά που θα κάνουμε, και αυτό με κάνει να εξαφανίζομαι. Έχω κουραστεί να αναλύω τα πάντα. It is what it is. Ακόμα και αν το "it isn't" με ενοχλεί. Ας είναι.

Αποφασίζω να μην βλέπω πολύ story σε instagram. Ποστάρω ατάκες, ατμοσφαιρικές φωτό. Σπανίως εώς ποτέ φωτό με κόσμο να περνάμε καλά. Βαρίεμαι αυτή την αυτοπροβολή. 

Όταν δροσίσει λίγο, θα αρχίσω το θερινό σινεμά στο Κωνστάνια. Φιλμ, μπίρα και έναστρος αστικός ουρανός.

Προσπαθώ να ανταποκριθώ στα επαγγελματικά μου καθήκοντα και να βάλω στόχους για το φθινόπωρο. Μπα...

Μια διαδήλωση, που μάλλον μπορεί να μην οδηγήσει κάπου. Μια χώρα που αν δεν έχεις θράσος και αν δεν είσαι "καρχαρίας" δεν πας σχεδόν πουθενά. Τι κρίμα...

Με ρώτησαν οι φίλες καθώς καθόμασταν το περασμένο σαββατοκύριακο σε ένα μπαλκόνι στον Πωμό "Πού θα πήγαινες τώρα; Αυθόρμητα;" Χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησα "Σικελία. Σε ένα ψαροχώρι, να μένω πάνω από μια ταβέρνα ή ένα μπαρ, σε ένα δωμάτιο, με ένα laptop, να γράφω και τις μέρες μου να τις περνάω να γνωρίζω τους ντόπιους". Τόσο απλά, τόσο κοντινά και από την άλλη τόσο μακρινό σενάριο. Αλλά ναι, ήλιος, θάλασσα, φρέσκιες ντομάτες, αργοί ρυθμοί. Αυτό θέλω.

Νιώθω ότι Μένω Εκτός. Σε όλα. Από τη μια δηλώνω πως πάει έχω γνωρίσει τον κόσμο στην Κύπρο αλλά από την άλλη...μια έκπληξη θα ήταν ότι πρέπει!

Ίσως αυτή είναι η χάρη και η ξεκούραση του Καλοκαιριού, σκόρπιες μεν, πιο ελεύθερες σκέψεις δε!

Τα του Καλοκαιριού 2023 - Μέρος 'Α" : Ιούνης

 Αν και δεν έχω μπει σε απόλυτα καλοκαιρινό mode (ποιος έχει μπει με αυτό τον παράξενο καιρό;), εντούτοις η ζέστη, το νερό που το πίνω πια παγωμένο από το ψυγείο, οι ανεμιστήρες στα δωμάτια με βάζουν σιγά σιγά στο κλίμα. Για πάμε λοιπόν να δούμε τι εστί Καλοκαίρι 2023, Εκδοχή Ιούνης και λίγος Ιούλης.

- Gin και σόδα. Άντε slim tonic. Ότι και να λέμε, το τζιν είναι καλοκαίρι.

- Βεράντα φρεσκοφυτεμμένη, έπιπλα φρεσκό βαμμένα. Έτοιμα να υποδεχθούν φίλους και αγαπησιάρικες στιγμές. 

- And Just Like That, Season 2. Για πάντα ο έρωτας, ο έρωτας στην πιο απίθανη πόλη στον κόσμο, η γυναικεία φιλία, η γυναικεία ωριμότητα. 

- Όσο μου βάζουν πράγματα στη δουλειά, τόσο πιο πολύ βάζω άδειες. Τρύπιες άδειες, αφού πάλι θα με παίρνουν τηλέφωνα. Όπως πέρσι, σε αναρρωτική άδεια. Τί κάνω για ένα σταθερό μισθό (θα κάνω ένα σχετικό ποστ επι του θέματος "πουλάω τη ψυχή μου στον διάβολο").

- Τρυπάνια παντού. 530 το πρωί μέχρι αργά. Ζήτω η τριτοκοσμική Κύπρος που δεν σέβεται κανέναν.

- Πού πήγε η ανεμελιά; Πού πήγαν τα όνειρα και η απόλαυση της στιγμής; Είναι τόσο βαρετά τελικά όλα μετά τα 40; (Ναι)

- "Lessons in Chemistry" της Bonnie Garmus. Ωραία, έξυπνη γραφή.

- Ζητείται έμπνευση. Πώς την ξεκλειδώνουμε;

- Η δυναμική των οικογενειών δεν αλλάζει, fact ένα. Οι περισσότερες οικογένειες είναι fucked up απλά μερικές ξέρουν να το κρύβουν καλύτερα από άλλες, fact δύο.

- Οι φίλοι, ειδικά οι παλιοί, η οικογένεια που ποτέ δεν θα μας κρίνει.

- Ψυγείο γεμάτο φρούτα και λαχανικά. Θυμάσαι κάποτε που έκαναν τα περιοδικά αφιέρωμα με διάφορους σελέμπριτι για το τι έχει το ψυγείο τους;

- Παλιά Λευκωσία, μου θυμίζεις έρωτες εφηβικούς που τώρα δεν κάνουν νόημα. Θα ήθελα να σε ξαναερωτευτώ όμως.

- Μια διαδήλωση για το άδικο που μας πνίγει. Τις περισσότερες φορές νιώθω ότι φωνάζουμε στο κενό. 

- Ζητείται ελπίς.

- Ίσως μια μικρή αποχή από τα social; Εκτός και αν πρόκειται για δουλειά. Οι ζωές των άλλων, αφορούν μόνους αυτούς τους άλλους. Θυμάσαι τότε που δεν ξέραμε που πήγαν οι φίλοι μας διακοπές και τι φάγανε το περασμένο βράδυ, σε ποιο καινούριο μαγαζί πήγανε και με μια παρέα ξενυχτήσανε; Και που όλα αυτά τα μαθαίναμε όταν βρισκόμασταν;

- Δεν είναι εύκολο να παλεύεις για να είσαι θετικός ή έστω να επιπλέεις τις περισσότερες μέρες. Είναι πάρα πολύ εύκολο, να βυθίζεσαι, να γκρινιάζεις και να ζηλεύεις. Ας προτιμήσουμε το πρώτο. Είχα δει ένα reel στο insta, που ρωτήσανε μια κυρία 101 ετών, ποιο είναι το μυστικό της μακροζωϊας της. Απάντησε "η ευτυχία". Και συνέχιζει "σίγουρα θα πονέσεις, σίγουρα θα συμβούν πολύ κακά πράγματα. Εγώ έχασα δύο παιδιά. Αλλά πρέπει να είσαι ευτυχισμένος". Δεν εννούσε να είσαι τοξικά θετικός, αλλά τουλάχιστον να συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να ζεις για πάντα μέσα στο μαύρο. Αυτό είναι βολικό έ; Αλλά σε τρώει. Και αυτό είναι κρίμα.

- "You can always be delicate, it doesn't mean you are weak", μου βγάζει notification το co-star στο κινητό, λίγο πριν δημοσιεύσω το κείμενο. Να αγαπάτε τους ευαίσθητους, ντελικάτους ανθρώπους. Γεμίσαμε από το αντίθετο.