Ημέρα Αργίας

 Η ώρα είναι 549 το απόγευμα Καθαράς Δευτέρας.

Έχω επιστρέψει σπίτι από οικογενειακό γεύμα, ξάπλωσα λίγο και έχω αρνηθεί απογευματινή πρόταση για καφέ και ηθελημένα μένω σπίτι και απολαμβάνω την άνω τελεία του μήνα μου. Μια μέρα πραγματικής αργίας.

Διαβάζω τη συνέντευξη της δημοσιογράφου Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου (εδώ) και συγκινούμαι από την μεστότητα του λόγου της και την ουσιαστική σκέψη της. Πάντα μου άρεσε να την διαβάζω. Τώρα επιλέγει να βάλει τελεία στην αρθογραφία. Λέει χαρακτηριστικά "Παλιότερα ένιωθα και εισέπραττα ότι υπήρχε αντίκτυπος. Σε διάβαζε ο κόσμος, προβληματιζόταν, θίγονταν οι εξουσίες κι ενίοτε έπαιρναν τηλέφωνο για εξηγήσεις, να πουν τη δική τους εκδοχή. Πλέον, το αφήνουν να περάσει. Κανένας δεν συγκινείται. Δεν θυμάμαι πότε κάποιος επικοινώνησε μαζί μου τα τελευταία χρόνια, που να ένιωσε θιγμένος, να μου πει ότι τον αδίκησα και δεν είναι έτσι τα πράγματα. ".  

Πλέον τέτοιες φωνές χάνονται μέσα στον θόρυβο των social media. Όμως είναι εκεί, απλά διακριτικά και απαλά. Μας περιμένουν στοϊκά να μπούμε στη διαδικασία να τις γυρέψουμε. Έτσι όπως κάναμε πάντα με μουσικές, ταινίες, βιβλία, άρθρα σε περιοδικά lifestyle. Η ουσία δεν χάνεται ποτέ.

Περπατώ με φίλους στην παλιά πόλη, κάνουμε χιλόμετρα. Συζητάμε για διάφορα θέματα. Προσπαθούμε κυρίως να βρούμε τρόπους να μην χάσουμε αυτό  που είμαστε. 

Σε μια εποχή εντελώς δυστοπική, σε μια κοινωνία που βιάζεται αλλά μάλλον δεν ξέρει που πάει - αν πάει κάπου -, η αντίσταση είναι να επιμένεις στους ρυθμούς που σε κάνουν να νιώθεις άνθρωπος και ο εαυτός σου.