Όταν σταματάει ο χρόνος

Εαν διαβάζεις αυτό το κείμενο, πάει να πει πως βρήκες ώρα μέσα στην καθημερινότητα και μπράβο σου. Μεγάλο κατόρθωμα ε; 

Όταν πρωτοάρχισα να γράφω εδώ, ήταν Μάης του 2006, ήμουν 29 και παρόλο που δούλευα πολύ και νόμιζα πως δεν είχα χρόνο, τελικά είχα πολύ περισσότερο από ότι νόμιζα. Στερνή μου γνωση, να σε είχα πρώτα. 20 χρόνια τουλίπα λοιπόν.

Δεν θα γράψω συγκινητικό ποστ ή απολογισμό. Αυτό που θα κάνω είναι να καταγράψω όλες τις στιγμές που είναι σαν να σταματάει ο χρόνος και που - ευτυχώς - τις επιζητώ.

Όταν σταματάει ο χρόνος λοιπόν, στη ζωή μας σχεδόν 49χρονης τύπισσας, στο κέντρο της Λευκωσίας, σε ένα νησί, που δεν είναι και τόσο νησί, σε μια πόλη που κάποτε είναι όμορφη και κάποτε δεν είναι και με μια καθημερινότητα που δεν σκέφτηκε ούτε οραματίστηκε ποτέ πως θα ήταν έτσι.

Στιγμή "Κάπου στην παλιά πόλη, βράδυ Σαββάτου".

Τρέχω συνέχεια, κάθε μέρα, ένα 2026 δύσκολο και στενάχωρο. Όμως τρέχω γιατί δεν μπορώ να μην τρέχω. Κάνω τόσα πράγματα ταυτόχρονα που ξεχνώ ονόματα, φάτσες αλλά και στιγμές. Ποτέ όμως την To Do λίστα μου. Βράδυ Σαββάτου. "Θες να τσιμπήσουμε μια πίτσα και να πάρουμε μπίρες; Έχεις ώρα;". "Έχω ώρα ναι". Από μέσα μου χαίρομαι. Κάποιος έχει ώρα, την ίδια στιγμή που έχω και γω! Καθόμαστε σε ένα παγκάκι, στην παλιά Λευκωσία. Μιλάμε ασταμάτητα μέχρι τα μεσάνυκτα. Η ώρα πια δεν υπάρχει, ο χρόνος έχει σταματήσει, οι γύρω είναι απλά ένα σκηνικό θολό. Μια από τις ωραιότερες μέρες και νύκτες της χρονιάς. Θέλω κι άλλο. Ίσως δεν πρέπει.

Στιγμή "Πάμε μια βόλτα;".

Ο φίλος που ποτέ δεν ένιωσα να με κρίνει και όταν είμαστε νιώθω ασφάλεια και ότι τα πράγματα θα είναι οκ τελικά. Συναντιόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. "Πάμε προς Πύλη Αμμοχώστου;". "Πάμε αλλά να περάσουμε από Μακαρίου και μετά από ΟΧΙ για να δω πόσο προχώρησε ο δρόμος". "Πάμε". Περπατάμε, έχουμε ώρα, είναι προνόμιο το ξέρω να μπορώ να έχω τέτοιους υπέροχους φίλους, που τα απλά, ένα περπάτημα δηλαδή, είναι τόσο ουσιαστικά. Περπατάμε, βλέπουμε νέα κτίρια, κτίρια υπό ανακαίνιση, αρχοντικά να κατεδεφίζονται. Σε κάθε γωνιά, δρόμο λέμε και από ένα νέο. Συζητάμε τις οικογένειές μας, τις δουλειές μας, την καθημερινότητά μας, τα πρέπει, τις φοβίες μας. Φτάνοντας στην Πύλη Αμμοχώστου, ίσως κάτσουμε για ένα σουβλάκι. Εκεί αρχίζουμε να μιλάμε για τα όνειρά μας. "Δικαιόυμαι να έχω όνειρα;", τον ρωτάω. Χαμογελάει και λέει κάτι που μου δίνει ελπίδα. Δεν ξέρω αν το κάνει επειδή θέλει να νιώσω καλά ή αν το πιστεύει. Επιλέγω το δεύτερο. Θέλω να έχω ελπίδα, τρομάζω στην ιδέα ότι δεν θα υπάρχει μια χαραμάδα φωτός στο μέλλον μου.

Στιγμή "Πάμε συναυλία Παπακωνσταντίνου"

"Θες να πάμε;" με ρωτάει η φίλη, γνωρίζοντας πως δεν ακούω πια αυτή τη μουσική. "Πάμε" της λέω με σιγουριά. Θέλω να νιώσω κάτι, έτσι όπως τότε που δεν άφηνα συναυλία για συναυλία. Περπατάμε από τα "ενήλικα" μας σπίτια προς το κέντρο. Φτάνουμε στη συναυλία. Θέλει να καθίσουμε σε καρέκλες, αυτές τις λευκές. Αρνούμαι. "Θα πάμε μπροστά μπροστά, δεν είμαστε γέροι", λέω πεισμώνοντας από μέσα μου. Για μένα το έλεγα φυσικά. Ήθελα να ξαναβρώ την ανεμελιά των 20κάτι μου. Πάμε μπροστά, καθόμαστε κάτω σταυροπόδι μέχρι να αρχίσει η συναυλία. Μαζεύεται κόσμος γύρω μας. Κόσμος που στην δική μου καθημερινότητα, δεν πολυσυναντώ πια. Βγαίνει ο Βασίλης, στεκόμαστε, γίνόμαστε ένα με όλους και οι πορτοκαλί φωτοβολίδες μας τυφλώνουν. Γελώ καθώς προσπαθώ να προστατευτώ από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ο χρόνος σταμάτησε ή μάλλον μου επέτρεψε να βρω ένα κομμάτι δικό μου που είχα πεθυμήσει. Θα πάμε και φέτος.

Στιγμή " είσαι ο άνθρωπός μου".

Καθόμαστε στον καναπέ μου. Η κολλητή μου, ή μάλλον ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται να παίζω οποιοδήποτε ρόλο. Ξεφυσώ, φουσκώνω τόσο πολύ τα μάγουλα μου σαν να θέλω να εκτονώσω το μέσα μου. Έχουμε περίπου μια ώρα στη διάθεσή μας. Μιλάμε χωρίς εισαγωγές. Λέμε για το παρόν μας, όχι για το παρελθόν μας, δεν έχουμε εξάλλου τόσο χρόνο στη διάθεσή μας. Δεν ονειρευόμαστε. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την καθημερινότητα μας. Γιατί τρέχουμε τόσο πολύ; Θα μας καταπιει η καθημερινότητα; Θα προλάβουμε τη μέρα; Θα προλάβουμε τις υποχρεώσεις; "Πάρε τις βιταμίνες σου" της λέω. "Πρέπει", απαντάει. Τις επόμενες μέρες θα μου πει το ίδιο. Τρέχουμε, τρέχουμε, τηλεφωνιόμαστε στο highway, εκείνη πηγαίνοντας προς Λεμεσό, εγώ προς Λευκωσία. Κι όμως, αν και είναι όλα στο τρέξιμο, φιλίες σας αυτές, ο χρόνος τις επιτρέπει. Και όταν καταφέρνουμε να συναντηθούμε ή να τηλεφωνηθούμε, είναι σαν να σταματά.

Στιγμή " Έχω τόσα να σου πω".

Είναι και κάτι στιγμές, που ο χρόνος δεν υπάρχει. Ο λόγος έχει ώρα και περιθώριο να ξεδιπλωθεί. Υπάρχουν παύσεις, άνω τελείες του, ερωτηματικά του και απ' όλα. Αυτές τις στιγμές τις αγαπώ, τις πεθυμώ και θα τις επιδιώκω. Και αυτή είναι μια υπόσχεση που δίνω στην Αστική Τουλίπα, αυτή την τύπισσα που 20 χρόνια πριν, σε αυτό ακριβώς το δωμάτιο, πήρε το keyboard και άρχισε το ταξίδι της.

Ημέρα Αργίας

 Η ώρα είναι 549 το απόγευμα Καθαράς Δευτέρας.

Έχω επιστρέψει σπίτι από οικογενειακό γεύμα, ξάπλωσα λίγο και έχω αρνηθεί απογευματινή πρόταση για καφέ και ηθελημένα μένω σπίτι και απολαμβάνω την άνω τελεία του μήνα μου. Μια μέρα πραγματικής αργίας.

Διαβάζω τη συνέντευξη της δημοσιογράφου Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου (εδώ) και συγκινούμαι από την μεστότητα του λόγου της και την ουσιαστική σκέψη της. Πάντα μου άρεσε να την διαβάζω. Τώρα επιλέγει να βάλει τελεία στην αρθογραφία. Λέει χαρακτηριστικά "Παλιότερα ένιωθα και εισέπραττα ότι υπήρχε αντίκτυπος. Σε διάβαζε ο κόσμος, προβληματιζόταν, θίγονταν οι εξουσίες κι ενίοτε έπαιρναν τηλέφωνο για εξηγήσεις, να πουν τη δική τους εκδοχή. Πλέον, το αφήνουν να περάσει. Κανένας δεν συγκινείται. Δεν θυμάμαι πότε κάποιος επικοινώνησε μαζί μου τα τελευταία χρόνια, που να ένιωσε θιγμένος, να μου πει ότι τον αδίκησα και δεν είναι έτσι τα πράγματα. ".  

Πλέον τέτοιες φωνές χάνονται μέσα στον θόρυβο των social media. Όμως είναι εκεί, απλά διακριτικά και απαλά. Μας περιμένουν στοϊκά να μπούμε στη διαδικασία να τις γυρέψουμε. Έτσι όπως κάναμε πάντα με μουσικές, ταινίες, βιβλία, άρθρα σε περιοδικά lifestyle. Η ουσία δεν χάνεται ποτέ.

Περπατώ με φίλους στην παλιά πόλη, κάνουμε χιλόμετρα. Συζητάμε για διάφορα θέματα. Προσπαθούμε κυρίως να βρούμε τρόπους να μην χάσουμε αυτό  που είμαστε. 

Σε μια εποχή εντελώς δυστοπική, σε μια κοινωνία που βιάζεται αλλά μάλλον δεν ξέρει που πάει - αν πάει κάπου -, η αντίσταση είναι να επιμένεις στους ρυθμούς που σε κάνουν να νιώθεις άνθρωπος και ο εαυτός σου.

Φως

 Σε αντίσταση των πιο γρήγορων και social media καιρών, με τις αναλώσιμες εικόνες, reel και βιντεάκια, ξαναγράφω εδώ. 

Με κούρασε το παρόν, το γύρω μου, ο κόσμος που ζω, η δυστοπία σε κυπριακό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Με πιάνει απελπισία και δεν βλέπω τίποτα καλό άλλο γύρω μου.

Όμως θα το αλλάξω. Με άλλους ρυθμούς, όπως τους θέλω εγώ και οι φίλοι και ο κόσμος γύρω μου. Κάπου υπάρχει ομορφιά ε; 

Δεν ξύπνησα ξαφνικά σήμερα και είμαι αισιόδοξη. Καμία σχέση. Γνωρίζω ότι υποβόσκει μια μόνιμη θλίψη. Χθες μάλιστα, καθώς ήμουν σε φίλους το βράδυ για Τσικνοπέμπτη (και αυτό μια υπέροχη ευλογία, να μπορούμε ακόμα να μαζευόμαστε οι φίλοι. Όχι οι συγγενείς, αλλά οι φίλοι), είχα μια ξαφνική σκέψη.

Τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ για νέες αρχές σε πάρα πολλά μέτωπα. Στα επαγγελματικά - αφού πλέον δουλεύω με τον εαυτό μου -  και στα προσωπικά σε μεγάλα μέτωπα, το ένα είναι το κτίσιμο ενός καινούριου σπιτιού. Γνωρίζω πως το πιθανότερο σε δύο χρόνια η ζωή μου θα αλλάξει εντελώς. Μου λένε γύρω μου, για το καλύτερο, εγώ δεν έχω πειστει ακόμα.  Που λες, ψες είχα μια σκέψη: Θέλω να τα αφήσω όλα γύρω μου, την οικογένεια μου, τη δουλειά μου, τα άγχη αυτά που πρέπει να ζήσω και απλά να μετακομίσω σε μια άλλη χώρα. Μια άλλη χώρα κιόλας, πιο πολιτισμένη από το χάλι εδώ που ζούμε. Και καθώς το σκεφτόμουν αυτό, ένιωσα πως θα ήταν μια σανίδα σωτηρίας. Πως θα έκανα μια ολόφρεσκη αρχή, σε πολιτισμένη πόλη, με όμορφους δρόμους, ευγενικό κόσμο και συγυρισμένα τα έξω μου ( δεν ξέρω φυσικά πως θα ήταν τα μέσα μου).

Αλλά φυσικά, θα μείνω εδώ να παλεύω - δεν ξέρω 'όμως για ποιο λόγο. Διαβάζοντας το post της Μπεατρίξ, που έγραψε πως δεν έψαχνε τίποτα, εγώ κατάλαβα πως ψάχνω κάτι. 

Μια χαραμάδα φωτός. 

Χειμώνας 2025

Μου σχολίασες στο προηγούμενο post, πως ευχόσουν να είχα καλό Φθινόπωρο. Δεν είχα τι να απαντήσω γιατί δεν θυμάμαι. Ήταν γεμάτο, είχα πολλή δουλειά, πολύ άγχος και μέχρι να φύγει το καλοκαιρινό μαύρισμα, μπήκα σε μια απίστευτη ταχύτητα.

Έτσι ανάτρεξα στο Moleskine planner μου και θυμήθηκα τι έκανα το Φθινόπωρο. Λοιπόν πήγα 2 ταξίδια, ένα με οικογένεια και ένα για δουλειά. Ωραία και τα δυο, κάπως ταραχώδες αυτό με την οικογένεια. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Αλλά γιατι να αλλάξουν; Ειδικά οι δυναμικές της οικογένειας.

Οι υπόλοιποι μήνες ήταν ένα τρέξιμο. Και όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ αγχώνομαι. Γιατί δεν σταμάτησα εκ τοτε.

Στα 48 μου περνω μια προσωπική "κρίση". Βλέπω το παρελθόν, βλέπω πόσο δούλεψα και θυμάμαι πόσο πολύ δεν θυμάμαι πολλά άλλα πράγματα εκτός δουλειάς. Και λυπάμαι.

Κάπου διάβασα πως είναι προχώρημα αυτό, το να "σκάβεις" όλη σου τη ζωή.

Σίγουρα είναι και θέμα ηλικίας. Δεν ξέρω όμως αν ειναι προχώρημα τελικά.

Γιατί εαν δεν το αλλάξω, δεν σημαίνει κάτι.

Και μπαίνουμε στο Χειμώνα.

Ένας Δεκέμβρης που από τα μέσα του είχα αποφάσισα ότι θα μπορούσα να ξεκουραστώ. Αφού είχα περάσει όλο το Φθινόπωρο να δουλεύω για τους επόμενους μήνες, το δικαιούμουν. Τελικά έβγαλα τις γιορτές σπίτι, γιατί αρρώστησα. Να δεις όμως που δεν με ενόχλησε. Κοιμήθηκα, είδα σειρές και ταινείες, πέρασα χρόνο με τα γατιά μου. Κάπως απομονωμένη. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν ανυπομονούσα για κάτι άλλο έτσι κι αλλιώς. 

Ο Γενάρης με βρήκε σε ένα τρέξιμο πάλι. Ήταν λογικό αλλά ήταν απότομο. Αναπολούσα εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη. Συνέχισε ο Γενάρης με μια αδιαφορία. Ναι έβγαινα, ναι έβλεπα κόσμο, αλλά...κενό. 

Φεβρουάριος. Μπήκε όχι πολύ όμορφα. Ξαναρρώστησα. Η γάτα μου έχει θέμα υγείας και έχουμε δρόμο και οι γείτονες μου που τα βρίσκαμε μετακόμισαν και αυτό με πείραξε πολύ - λες και μέναμε μαζί.

Δεν ξέρω πως θα είναι οι επόμενες μέρες. Δεν έχω αισιοδοξία. Αλλά σίγουρα ξέρω πως πρέπει να μάθω να διαχειρίζομαι τις αλλαγές. Προφανώς δεν είμαι καλή σε αυτό.

Ίσως ξαναρχίσω να γράφω εδώ πιο τακτικά. Να βάλω όλες μου τις σκέψεις κάτω, όπως παλιά. Να επικοινωνούμε κιόλας.

Έτσι κι αλλιώς παρατηρώ πως ο κόσμος αναπολεί την "λιγότερο social media" εποχή. 

Το ίδιο και εγώ.

UT

Καλοκαίρι 2025

 Μπαλκόνι, κρασιά με φίλους/ Τα σώψυχά μας, που δεν έχουν εποχή.

Vanilia από Cilia Katrali & Monsieur Minimal/ Αστικοί ήχοι.

Βόλτες, Πύλη Αμμοχώστους/ "Στες Κορούες" για κρασί και τσίμπημα, κουβέντες της προκοπής, λίγο φλέρτ έτσι για να μην χαθεί το σπορ.

Παράσταση Χορού, Αρχοντικό Αξιοθέας/ Παναγιώτης Τοφή, αισθαντικός, ειλικρινής, όμορφη ενέργεια.

"ζ - η - θ, ο Ξένος" του Μαρμαρινού, Κούριο / Καλοκαίρι χωρίς αρχαίο θέατρο με τους ήχους της θάλασσας πίσω δεν γίνεται. Καταπληκτικός "Οδυσσέας".

Πυρκαγιές Κρασοχώρια Λεμεσού/ Λύπη βαθιά. Οδήγησα 2 φορές προς τα πάνω, πιάστηκε η καρδιά μου.

And Just Like That/ Βλέπεται με πολλή προσπάθεια. Κρίμα.

Hostage/ Βρετανική τηλεόραση, ναι!

Σινεμά, με κλιματστικό/ The Fantastic Four. Γιατι αν δεν δεις Marvel το καλοκαίρι, τότε τί κάνεις; 

Σινεμά με κλιματιστικού Vs Θερινό/Νίκησε το κλιματιστικό. The Roses. Cumberbatch και Colman, ε, ναι!

Mint Bar, Hilton Λευκωσίας/ Κάπου 2 τύποι, απολάμβαναν ένα βράδυ του Ιούλη, Dry Martini και αμπελοφιλοσοφούσαν. Μια μικρή, σνομπ στιγμή. Μου θύμισε στιγμές Αθήνας ή μάλλον ένα αίσθημα "εκλεκτική στην Αθήνα".

Σπίτι, κάπου στο κέντρο Λευκωσίας/ Ακινησία, ξάπλα, σκέψεις για τα μελλοντικά σχέδια που πλησιάζουν πολύ γρήγορα. Καιρός για αποφάσεις για ένα νέο, μεγάλο κεφάλαιο. Από την άλλη...το είχα ξαναγράψει, δεν έχω όνειρα για κάτι. Στα επαγγελματικά το ψάχνω, στα υπόλοιπα, τρεις τελείες.

Μπίρες/ craft, χωρίς αλκοόλ, σε τενεκεδάκι, σε μπουκάλι, draught. Σε μπαλκόνια, σε ταβέρνες, σε παραλίες, σε μπιραρίες.

Αφόρητη ζέστη, κέντρο Λευκωσίας/ Ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην πόλη με δύο ολιγοήμερα διαλείμματα στον Πρωταρά. Δεν συνιστάται. Ρίσκο. Σκέψεις πολλές και αναθεωρήσεις φιλιών. 

27 Αυγούστου, μεσημέρι μπροστά από το pc/ "The heart asks pleasure first". Γιατί τελικά, αν όχι αυτό, τότε προς τί;

Δύο ταξίδια το Φθινόπωρο/Αντί να χαίρομαι, αγχώνομαι για τις δουλειές μου και ότι θα λείψω από το σπίτι μου. Δεν με αναγνωρίζω τα τελευταία χρόνια.

΄Ολα στο φως/ Σου έχει τύχει να υπάρχουν κάποιες μέρες, βδομάδες, μήνες που να έχεις σκεφτεί τα πάντα, να έχεις κάνει φύλλο και φτερό όλες σου τις σκέψεις, φοβίες και πεποιθήσεις;

Πώς έρχεται η χαρά;/ Αν είχα απάντηση...εσύ έχεις;

Τελευταία μέρα του καλοκαιριού/ Δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω το φετινό καλοκαίρι. Είχε τα καλά του και τα κακά του, τα φωτεινά και τα σκοτεινά του. Ένα παράξενο καλοκαίρι πάραυτα. Όμως η αλήθεια είναι πως ξέρω πως τα πράγματα είχαν όπως είχαν, απλά εγώ ήμουν τόσο πολύ αλλιώς.

Για να δούμε πως θα είναι αυτό το Φθινόπωρο. 

"I wish I could do things differently"

 Τίτλος email που μου έρχεται στο inbox, ένα από τα πολλά τύπου inspirational accounts που ακολουθώ. Μόλις το διαβάζω, ψελλίζω "και γω". Οπότε αρπάζω το keyboard - αγνοώντας το βουνό δουλεια που μου ήρθε Δευτέρα μέρα - και ξεδιπλώνω σκέψη.

Ναι, θα τα έκανα όλα σχεδόν διαφορετικά. Για να ξεκαθαρίσω από την αρχή, το μόνο που δεν θα έκανα διαφορετικό, είναι τους φίλους μου. Αυτούς τους κρατάω. Αν και σκέφτομαι συχνά πυκνά, αν έμενα Λονδίνο όπως υπολόγιζα, μετά τις σπουδές μου, τί φίλους θα είχα; Δεν θα γνώριζα αυτούς πρώτα από όλα και δεύτερο, τί να κάνουν άραγε οι άλλοι φίλοι της υποθετικής μου ζωής; Πώς θα ήταν η κολλητή μου στο Λονδίνο; Ελπίζω να ειναι καλά και ευτυχισμένη.

Λοιπόν τι θα έκανα διαφορετικά. Το πιο κραυγαλέο, θα σκεφτόμουν πολύ λιγότερο και δεν θα ζούσα μέσα στον εγκέφαλο μου τόσο πολύ. Δηλαδή, δεν θα υπερανάλυα τα πάντα σε σημείο, καταρχάς να μου φαίνεται βουνό το παραμικρό και μετά να μην μπορώ να χαλαρώνω, σχεδόν ποτέ.

Δεν θα δούλευα τόσο πολύ. Εκείνα τα 12-15ωρα, που ακόμα τα κάνω αλλά με μειωμένη ενέργεια, παρόλο που κατεβάζω τις βιταμίνες σαν καραμέλες, δεν μου έδωσαν πολλά. Ίσως μια αναγνώριση στον τομέα μου, αλλά δεν πήγα στο σουπερμάρκετ να αγοράσω πράγματα με αυτή την αναγνώριση. Δηλαδή, μια άλλη τουλίπα που θα δούλευε απλά ένα 8ωρο, πώς θα ήταν; Λιγότερο αγχωμένη; Λιγότερο χαμένη; Δεν ξέρω, μπορεί να μην μάθω ποτέ.

Θα ήμουν πιο χαλαρή στα ερωτικά μου. Όποτε ανατρέχω σε αυτά, παραδέχομαι δυστυχώς πως δεν έχω ζήσει μια ιστορία της προκοπής. Αυτό το, είμαστε μαζί, αγαπιόμαστε, περνούμε χρόνο μαζί, μαλώνουμε, τα βρίσκουμε και οκ, ίσως κάποια χρόνια μετά, χωρίσουμε. Μια ιστορία της προκοπής, δηλαδή να θέλουν και οι δύο το ίδιο. 

Θα προσπαθούσα να είμαι πιο μπλαζέ με την οικογένειά μου. Δεν ξέρω πως, αλλά μακάρι να μπορούσα. Τους αγαπώ, αλλά ο ομφάλιος λώρος μου έχει προκαλέσει ασφυξία. 

Θα έκανα άλλη δουλειά. Ω, ναι το παραδέχομαι. Ισως τελικά να ήταν καλύτερα να έκανα αυτό που σπούδασα, ίσως τελικά όλη αυτή η ελευθερία και το 'go with the flow", να μην μου βγήκε σε καλό. Το γράφω αυτό, αφού έστειλα 2 μεηλ της δουλειάς νευριασμένα γιατί για κάποιο λόγο όλοι νομίζουν ότι είμαι τόσο έξυπνη που μπορώ να τους βολέψω όλους και να κάνω και multitasking και να έχω και σώας τας φρένας. Δεν τα έχω.

Αυτά. Επιστρέφω στο Things I do as they are.

Όπως πάντα, το κείμενο γράφτηκε απνευστί, κάπου στη Λευκωσία, με τους ήχους, όχι νέων μουσικών αλλά των οικοδομών.

Τι μου έμαθε η ζωή ένα χρόνο μετά ως freelancer

Χρειάζεται χρόνος να βρεις τα πόδια σου ως ανεξάρτητο μυαλό που μαθαίνει να οργανώνει το χρόνο του και να στρώνει τη δουλειά του. Ακόμα και αν δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνεις. 

Δεν είναι εύκολο να ξαναβρείς την επαγγελματική σου αυτοπεποίθηση, αυτή που είναι βασισμένη στα όνειρα και στην ιδέα γιατί κάνεις αυτή τη δουλειά που κάνεις. Εμπιστεύσου την πορεία σου όμως.

Παθαίνεις ένα μικρό πανικό όταν πρέπει να οργανώσεις τη μέρα, τη βδομάδα, το μήνα σου ώστε και να έχεις ισορροπία ζωής-καριέρας (ίσως αυτός να είναι και ο πιο σημαντικός λόγος που παραιτήθηκες άλλωστε, η έλλειψή της), να δουλεύεις σκληρά όμως για να εδραιωθείς ξανά μανά στο χώρο σου υπό άλλη ιδιότητα και να έχεις αρκετό χρόνο από την άλλη να έχεις ανοικτό μυαλό για να δημιουργήσεις.

Ο πρώτος χρόνος είναι πάντα δύσκολος, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά. Θα σκεφτείς άπειρες φορές "καλά έκανα και παραιτήθηκα;" και θα προσέξεις πολύ τα οικονομικά σου.

Μιλώντας για τα οικονομικά, τον ένα μήνα θα βγάζεις αρκετά, τον άλλο, τα μισά και πάντα θα πρέπει να προβλέπεις να έχεις μια μπάνκα, για τους "κενούς" μήνες π.χ. το καλοκαίρι.

Θα πανικοβάλλεσαι κατά φάσεις για αυτό το θέμα, αλλά αυτό που μπορεί να βοηθήσει είναι να σκέφτεσαι "εαν προσπαθήσω αρκετά, αν κτυπήσω τις πόρτες που θέλω, θα είμαι οκ". Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει λόγος να πανικοβάλλεσαι εαν δεν έχεις κάνει κινήσεις. Αν κινείσαι, εαν κάνεις την παρουσία σου αισθητή στους επαγγελματικούς κύκλους, τότε θα πας κάπου. Εγγυημένο.

Το κασέ σου θα είναι καλά να αντανακλά τις δυνατότητές σου, τις γνώσεις σου και την εμπειρία σου. Μην δουλέψεις με κόσμο που θέλει "φθηνά εργατικά". Εκτός και αν θεωρείς τον εαυτό σου αυτό.

"Don't push, if you can be pulled". Όχι δική μου, αλλά μέγα ατάκα.

Όταν πας να βυθιστείς στη δουλειά, όταν πας να χάσεις την κοινωνική σου ζωή, κάνε μια παύση. Δες ότι είσαι κυρι@ του εαυτού σου. Αυτό είναι εντελώς δικό σου και να είσαι περήφαν@.

Έχε τα μάτια και τα αυτιά σου ανοικτά και για συνεργασίες εκτός Κύπρου. Καλύτερα λεφτά τις περισσότερες φορές.

Επίσης πάντα είναι καλό να έχεις μια καλή βάση οικονομικά π.χ. 500-800 ευρώ κάθε μήνα και να κτίζεις σε αυτό τις φριλάντζες. Γι' αυτό και κοιτάς  και για πρότζεκτ remote στο εξωτερικό.

Να ξυπνάς πρωί και να δουλεύεις πριν αρχίσουν τα τηλεφωνήματα. Ταυτόχρονα βάζε όρια στην ώρα που θα απαντάς τηλέφωνα το βράδυ. Τίποτε δεν είναι τόσο επείγον, εκτός και αν είσαι γιατρός.

Βάλε τη γυμναστική στην καθημερινότητα σου. Για να χαλαρώνεις, να ενδυναμώνεις το σώμα σου και για να ξεδίνεις. Ακόμα, 45 λεπτά περπάτημα είναι αρκετά για να κάνεις πιο "μικρό" εκείνο το πρόβλημα που σου φαίνεται βουνό.

Οι συνθήκες που δουλεύεις να είναι αυτές που σε κάνουν να νιώθεις καλά. Μια ωραία γωνιά στο σπίτι, μουσική, λουλούδια ή ακόμα ένα αγαπημένο cafe. Εαν δουλεύεις από σπίτι, μια στο τόσο δούλευε από cafe, για την αλλαγή και να έχεις επαφή με κόσμο.

Ψυχραιμία. Όλα θέλουν το χρόνο τους για να κτιστούνν.