The Art of Life ή The Life of Art

Για να μην παρεξηγούμαι, δεν είμαι φανατική της τέχνης. Η σχέση μου μαζί της αρχίζει και σταματά στο ότι μ’ αρέσει αυτό που βλέπω επειδή μου κάνει ένα κλικ και όχι επειδή είναι επώνυμο ή «ψαγμένο». Όμως η αλήθεια είναι ότι μ’ αρέσει πολύ η ιδέα των μουσείων και των γκαλερί. Την βρίσκω πολύ urban. Πολύ θα ήθελα να είχαμε περισσότερους τέτοιους χώρους και στην Κύπρο. Μεγάλα κτίρια, πολυχώρους, που θα έχουν μέσα και εκθέσεις, και βιβλιοπωλείο, και café.

Όποτε λοιπόν ετοιμάζομαι για ταξίδι, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να μπω online και να βρω τις εκθέσεις που θα υπάρχουν εκείνη την περίοδο. Είμαι το ίδιο ευτυχισμένη με το να κάθομαι σε ένα café και να χαζεύω τον κόσμο και με το να περπατώ στις αίθουσες του μουσείου, να διαβάζω τις λεπτομέρειες στο χαρτονάκι δίπλα από κάθε έργο και να κάθομαι στο παγκάκι μπροστά από ένα πίνακα που μου αρέσει. Και αν με ρωτήσεις για τις αναμνήσεις μου από πόλεις, σίγουρα μερικές από αυτές περιλαμβάνουν στιγμές όπως αυτές που σου περιέγραψα. Πολλές φορές συσχετίζω ταξίδια όχι με εκείνους που ταξίδευα μαζί, αλλά με τις εκθέσεις που επισκέπτομαι.(πάνω, Jackson Pollock στο MoMA. Οκτ. 2006)

Λονδίνο 1999 Είμαι ακόμα φοιτήτρια. Είναι Πάσχα και εγώ βρίσκομαι στο Piccadilly Circus λίγες ώρες πριν πάω σπίτι, να ετοιμάσω βαλίτσα και να έλθω για διακοπές. Τελευταία στιγμή θυμάμαι πως στο Royal Academy of Arts υπάρχει έκθεση του Monet. Δεν είμαι και πολύ του ιμπρεσιονισμού αλλά είπα να πάω και να χαζέψω για κανά μισάωρο. Έμεινα εκεί 2 ώρες. Την περισσότερη ώρα την πέρασα καθισμένη στο παγκάκι μπροστά από ένα τεράστιο πίνακα να ταξιδεύω σε μια λίμνη από νούφαρα. (Claude Monet, White Water Lillies)

Λονδίνο 2004. Επιστρέφω στην φοιτητική μου πόλη, αυτή τη φορά για δουλειά. Διαβάζω πως για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια ήλθε στη χώρα μεγάλη έκθεση του αγαπημένου μου ζωγράφου, του Edward Hopper. Εννοείται πως δεν χάνω ούτε λεπτό. Παίρνω underground και κατευθύνομαι προς Tate Modern (έχεις πάει ποτέ στο café της; - θα δεις την πιο τέλεια θέα προς τον Τάμεση). Υπάρχει ένας συγκεκριμένος πίνακας του Hopper που δεν ξέρω γιατί αλλά με συγκινεί. Ονομάζεται TheMorning Sun. Απεικονίζει ένα δωμάτιο, σε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Στο κέντρο ένα κρεβάτι όπου πάνω κάθεται μια γυναίκα, φορώντας ένα νυχτικό. Μόλις έχει ξυπνήσει και κοιτάζει με ένα μελαγχολικό ύφος έξω από το παράθυρο. Πίσω στην Tate Modern. Ανεβαίνω στον δεύτερο όροφο. Περπατώ, παρατηρώ τους πίνακες (τους ήξερα ήδη από τα βιβλία) και βρίσκομαι σε κατάσταση νιρβάνας. Ξαφνικά όλα παγώνουν. Σε μια γωνιά, στα αριστερά ενός δωματίου, o πίνακας μου, The Μorning Sun. (Edward Hopper, The Morning Sun)

Νέα Υόρκη 2006. Σε μια πάροδο της 5^ης λεωφόρου, στεκόμαστε ουρά για να μπούμε στο MoMA. Ένα θα σου πω. Μέσα σε τρεις ώρες είδα ότι μπορούσα να φανταστώ σε μοντέρνα τέχνη. Πίνακες του καρτουν pop καλλιτέχνη Lichtenstein και του βασιλιά της pop art Warhol, την εκπληκτική «κιθάρα»-γλυπτό του Picasso, το διάσημο πίνακα του Dali με τα λιωμένα ρολόγια (από κοντά είναι πολύ πιο εντυπωσιακός) αλλά και φωτογραφίες της Nan Goldin και της Diane Arbus. Και μετά καθίσαμε στον εσωτερικό κήπο του MoMA και σκεφτόμασταν τι ήταν όλο αυτό που μόλις ζήσαμε… (το MoMA ή μάλλον η θέα από το MoMA προς τα έξω...αχ)

Μαδρίτη 2006. Μαθαίνω πως στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Reina Sofia υπάρχει τεράστια συλλογή από Dali και Picasso. «Πρέπει οπωσδήποτε να πας στον δεύτερο όροφο», μου λέει φίλος Ισπανός. Όταν βρέθηκα εκεί, κατάλαβα γιατί επέμενε. H Guernica, είναι ότι πιο εντυπωσιακό έχω δει σε πίνακα. Τεράστια, επιβλητική, συγκινητική, με ψυχή. Ο φρουρός με κοίταζε που έμεινα με το στόμα ανοικτό. Χαμογέλασε. (η είσοδος του Reina Sofia, Μάης 2007).

(Το Thyssen Bornemisza στη Μαδρίτη. Κάπως συντηρητική συλλογή - αν και τα έχει όλα, ακόμα και τον αγαπημένο μου Lichtenstein- αλλά το κτίριο είναι σούπερ)

(η "Κιθάρα" του Πικασσό στο MoMA - δεν είμαι λάτρης του κυρίου Πάμπλο, αλλά μια συγκίνηση την έπαθα - ο φωτισμός δεν αναδεικνύει τις τρισδιάστατες γωνιές)

Εσύ θυμάσαι κάποιες στιγμές γεμάτες τέχνη;

Υ.Γ1 Το κείμενο παρουσιάστηκε στο Υστερόγραφο στις 18/11. Θέμα η ανάγκη για ύπαρξη μουσείου μοντέρνας τέχνης στην Κύπρο. Μακάρι να μην μείνει το θέμα στα υστερόγραφα και στα λόγια. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μια βόλτα σε ένα μουσείο όπου έστω και λίγο μπαίνεις σε ένα άλλο μαγικό κόσμο, κάνει μεγάλη διαφορά στην καθημερινότητά σου.

Υ.Γ2 Στην Αθήνα, το αγαπημένο μου μουσείο, είναι το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης στην πλατεία Ασωμάτων. Όχι μόνο για τα εκθέματά του, αλλά και για την αίσθηση που σου δίνει ο χώρος - πολιτισμός, ελευθερία, ευφορία. Α, και το κτίριο είναι υπέροχο.

Home is where the heart is.

«Αποφάσισα να φύγω από την Κύπρο». Μήνυμα κολλητού μια Κυριακή απόγευμα. Επέστρεφα από σαββατοκύριακο στας εξοχάς. Το έβλεπα, το ξανάβλεπα. Τόσο απόλυτο. Ούτε «νομίζω», ούτε «θέλω». Απλά «αποφάσισα». Μου το είχε ξαναπεί το καλοκαίρι. Αλλά τότε η δικαιολογία του μου φάνηκε τόσο χαζή που δεν του έδωσα σημασία. «Και γιατί θα φύγεις; Σε πνίγει η ζωή ε; Που δεν υπάρχουν επιλογές, που όλη μέρα κάνεις τα ίδια και τα ίδια, που η κοινωνία μας είναι γεμάτη καλούπια που σε πνίγουν και που για να δεις κάτι διαφορετικό πρέπει να πάρεις αεροπλάνο;», τον ρώτησα σχεδόν σίγουρη ότι θα μου έλεγε «Είσαι μέσα στο μυαλό μου Τουλίπα!» «Ε, όχι ακριβώς. Δεν με ενοχλούν αυτά που μου λες, μια χαρά είναι η ζωή της Κύπρου». Καλά αυτό το παιδί όσο καιρό τον ξέρω καταφέρνει πάντα να μου πετάει ατάκες που δεν μπορώ να ερμηνεύσω ή να αντικρούσω. «Απλά δεν αντέχω άλλο αυτή τη ζέστη!» συνέχισε και μου έκοψε τη φόρα για τα καλά. «Καλά, είχαμε ένα δύσκολο καλοκαίρι όπου οι μισοί κάτοικοι έπαθαν θερμοπληξία αλλά δεν είναι λόγος να αλλάξουμε χώρα», του είπα προσπαθώντας να μπω στη λογική του. Ο κολλητός ήταν αμετανόητος όμως. Θέλει λέει να ζήσει σε μια χώρα όπου βρέχει, η θερμοκρασία είναι κάτω από είκοσι βαθμούς και δεν χρειάζεσαι αντηλιακό και το χειμώνα. Του το εύχομαι πάντως να το κάνει. Έτσι και αλλιώς έχει δίκιο, δεν του πάει το καλοκαίρι.

Πριν από αυτόν, ακόμα τρεις κολλητοί έφυγαν για μέρη μακρινά. Και με έπιασε μεγάλη γκρίνια γιατί άλλαξε η καθημερινότητα μου (εκείνο το μέρος της που όταν βρεθείς για καφέ με συγκεκριμένα άτομα, δεν χρειάζεται να καταβάλεις μεγάλες προσπάθειες να περάσεις καλά επειδή απλά σε ξέρουν καλύτερα από σένα). Και απλά τώρα ανταλλάζουμε email όπου μου γράφουν για τα ταξίδια τους στην Ευρώπη και μου περιγράφουν την καθημερινότητα τους σαν να μου διηγούνται ταινία.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια εγώ ήμουν εκείνη στην παρέα που ονειρευόταν τη ζωή σε μια πολύ πιο μεγάλη πόλη. Φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να κάνω απλά πράγματα και θα ένιωθα γεμάτη, θα πήγαινα βόλτες τις Κυριακές στο πάρκο, θα μπορούσα να πάω σε ένα μικρό café μόνη μου χωρίς να νιώθω σαν ηλίθια, θα έπαιρνα το metro και γενικά πίστευα πως μόνο και μόνο που θα είχα τόσες επιλογές και ας μην μπορούσα να τις κάνω όλες, θα ένιωθα ευτυχισμένη.

Αλλά τα χρόνια πέρασαν και η παρέα άρχισε να σκορπίζεται κυριολεκτικά στις τέσσερις άκρες της Ευρώπης. Εγώ όμως έμεινα εδώ. Τελικά διαπίστωσα πως όσο μεγαλώνεις βλέπεις τα πράγματα με διαφορετικό μάτι. Επιλέγεις ότι σε χαλάει να το αγνοείς και προσπαθείς (πολύ) να μην γκρινιάζεις και να μην εκπέμπεις αρνητική ενέργεια. Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πως υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται παρόμοια. Και με αυτούς κάνω παρέα.

Είναι φυσικά και κάποιοι άλλοι. Που μια ζωή γκρινιάζουν για το νησί και ότι πολύ θα ήθελαν να φύγουν αλλά τελικά δεν το κουνάνε ρούπι. Δεν είναι ότι κωλώνουν. Απλά αν σε τέτοιους τύπους δώσεις μια στιγμή ευτυχίας, δεν θα ξέρουν τι να την κάνουν. Άσε που θα διαπιστώσουν ότι μπορούν και να μην κρύβονται πίσω από την ασπίδα της μιζέριας! Αυτούς τους αποφεύγω.

Πιστέψτε με δεν τα βλέπω πάντα ρόδινα τα πράγματα. Εννοείται πως νευριάζω με κάτι νοοτροπίες (είμαι σίγουρη πως ξέρετε ποιες είναι και συμφωνείτε) και πως κάτι στερεότυπα για το πώς «πρέπει» τάχαμου να είναι η ζωή μου προσπαθώ να τα αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. Σίγουρα δεν ξέρω αν έκανα καλά που δεν έφυγα. Ούτε θα το μάθω ποτέ.

Όμως τελικά τι έχει σημασία; Ο τόπος ή ο κόσμος σου;

Υ.Γ Το κείμενο παρουσιάστηκε στο Υ.Γ 21/10. Ακολούθησαν (και θα ακολουθήσουν) καφέδες με κολλητό για κατάστρωση στρατηγικού σχεδίου ώστε να καταφέρει να μετακομίσει σε άλλη χώρα. Αν μη τι άλλο, κάποιος τόλμησε.

On the Road ( με δύο ρόδες)

Τον περασμένο μήνα, ήταν η Βδομάδα Ποδηλάτου στις Βρυξέλλες. Είχε βρεθεί εκεί μια φίλη μου και μου τα έλεγε κατενθουσιασμένη: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο όμορφη ήταν η πόλη με τον κόσμο πάνω στα ποδήλατα. Τα έβλεπα παντού, εκατοντάδες Βέλγοι από όλες τις ηλικίες στους δρόμους, στις πλατείες και ήταν υπέροχα!» Παρένθεση. Η φίλη μου, πάντα ήθελε να αγοράσει ένα όμορφο ποδήλατο με καλαθάκι και εγώ πάντα τη δούλευα πως άμα βάλει και μια μπαγκέτα μέσα στο καλαθάκι της θα μεταμορφωνόταν σε μια Amelie. Κλείνει η παρένθεση.

Τελειώνοντας τα των ποδηλάτων μου πέταξε και την θανατηφόρα ατάκα «Δεν θα ήταν ωραία να πηγαίναμε και εμείς εδώ στη δουλειά μας με ποδήλατα;» Συγκρατήθηκα πολύ να μην σχολιάσω το σουρεαλιστικό της φράσης. Εξάλλου θα ήταν κρίμα να ισοπεδώσω τα όνειρα της wanabe Amelie. Αφήστε που δεν μπορώ να με φανταστώ να καταφθάνω στη δουλειά ιδρωμένη, αφυδατωμένη και σε ανάγκη έκτακτης αναρρωτικής άδειας! Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Αλλά… ποδήλατα; Εδώ;

Και δεν υπερβάλλω. Σκεφτείτε μόνο την εξής εικόνα: Τις πόλεις της Κύπρου γεμάτες με ποδήλατα επί καθημερινής βάσης. Μπορείτε; Εγώ πάλι αδυνατώ. Και δεν είναι μόνο το θέμα της ζέστης που κακά τα ψέματα και να θες δεν το αγνοείς. Το κλου της υπόθεσης είναι άλλο: Αν και μιλάμε για πόλεις με μικρές αποστάσεις και άρα θα ήταν εύκολο να μετακινούμαστε με ποδήλατο και μερικές φορές με τα πόδια, εντούτοις οι πιθανότητες να επιβιώσει ένας ποδηλάτης ή ένας πεζός σε ώρα αιχμής στη Γρίβα Διγενή στη Λευκωσία είναι οι ίδιες με εκείνες που έχουμε να αποκτήσουμε κάποτε ως λαός οικολογική συνείδηση (στη στατιστική εξαιρούνται οι λίγοι που ψάχνουν αγωνιωδώς τους κλάδους ανακύκλωσης – εύγε παιδιά). Με λίγα λόγια, απελπιστικά ελάχιστες.

Και να πεις δεν προσπαθούμε; Κατά καιρούς γίνονται κάποιες απόπειρες «εξευρωπαϊσμού». Όπως η εκδήλωση που γίνεται μια φορά το χρόνο, η «Μέρα Χωρίς Αυτοκίνητο», σε διάφορες πόλεις και δήμους. Εκείνη τη μέρα βλέπεις γύρω στους ποδηλάτες, καμιά διακοσαριά πεζούς και 2-3 δημάρχους που ηγούνται περήφανοι (ας μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς) της «παρέλασης/διαμαρτυρίας/γιορτής». Δεν πείθουν και πολύ να σας πω την αλήθεια. Γιατί άμα δεν έχεις ποδηλατόδρομους, πεζόδρομους (πλατιούς, όχι εκείνους τους στενούς που είναι γεμάτοι παρκαρισμένα αυτοκίνητα που πρέπει να κάνεις ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους για να περπατήσεις) ότι και να κάνεις, όσες πορείες και γιορτές να διοργανώσεις είναι δύσκολο να πείσεις τον κόσμο να αλλάξει lifestyle. Ειδικά όταν ξέρει πως αν πάρει ποδήλατο είναι πολύ μεγάλες οι πιθανότητες να καταντήσει μια τυρόπιττα στη μέση του δρόμου.

Και να μην αναφερθώ στις ανύπαρκτες δημόσιες συγκοινωνίες (το ξέρω ότι δεν θα γίνει ποτέ στη χώρα μας metro – δεν τρέφω τέτοιες ελπίδες). Πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε σε λεωφορείο; Εγώ, αν θυμάμαι καλά, ήμουν 16 χρονών και έπρεπε να πάω από το σχολείο κάτω κέντρο. Ακόμα θυμάμαι την ταλαιπωρία που περίμενα και μετά όταν διασχίσαμε ΟΛΗ την πόλη για να καταλήξουμε κάπου τελοσπάντων. Αμ το άλλο; ΟΚ, είπαμε κινητή διαφήμιση και να βάφουμε τα λεωφορεία αλλά είναι ανάγκη να μπογιατίζουμε και τα παράθυρα; Η ιδέα και μόνο είναι κάπως. Και κλειστοφοβία να μην έχεις, με το που μπεις στο Μικρό Λεωφορείο του Τρόμου , σίγουρα με αυτή βγαίνεις αγκαζέ.

Η αλήθεια πάντως είναι πως άμα μαθαίναμε να αφήναμε τα αυτοκίνητα στο γκαράζ γιατί θα είχαμε επιλογές να κινηθούμε διαφορετικά, ίσως κάποτε είχαμε μια μέρα όπως εκείνη στις Βρυξέλλες. Και τότε η μικρή Amelie θα ήταν πανευτυχής.

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 14 του μήνα. Θέμα του τεύχους, τα παιδικά παραμύθια. Αλήθεια πως ήταν το πρώτο σου ποδήλατο;

Faraway so close

“Έχεις αποστασιοποιηθεί συναισθηματικά από το blog σου», μου πέταξε μια φίλη τις προάλλες καθώς τρώγαμε σε ένα εστιατόριο. «Έχεις δίκιο», απάντησα μασουλώντας μια λιαστή ντομάτα. Φυσικά και είχε δίκιο, το ήξερα, αλλά δεν με πείραζε. Είχα συνειδητοποιήσει ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό δεν είχα σοβαρούς λόγους για να γκρινιάζω, ούτε και έγραφα σενάρια για γκόμενους, για δουλειά και για όλα όσα τελοσπάντων με νευριάζουν (που είναι πολλά). Με εκνεύριζαν φυσικά κάποια πράγματα αλλά δεν τους έδινα τις συνήθεις μεγάλες διαστάσεις. Άρα δεν με ενοχλούσε να «απέχω». Έτσι για αλλαγή ζούσα στη δική μου «φούσκα ασφαλείας» και περνούσα καλά.

Όχι πως τελικά αυτή η νιρβάνα κράτησε πολύ. Τις επόμενες μέρες, δυο - τρεις βδομάδες μετά που επέστρεψα από τις διακοπές, «εξωτερικοί παράγοντες» βάλθηκαν ντε και καλά να με προσγειώσουν στην βαρετή πραγματικότητα. Και έγινα έξαλλή γιατί μια χαρά κατάφερα να επιβιώσω των κρίσιμων πρώτων ημερών εντός (η συνταγή είναι εξής: μόλις επιστρέψετε από διακοπές, πηγαίνετε σουπερμάρκετ, παίρνετε προμήθειες, κλειδώνεστε σπίτι και απλά βλέπετε φίλους και γκομενικά στη ωραία σας βεράντα ).

Όλα άρχισαν με την πιο ηλίθια ατάκα που ακούμε λίγο πριν από το τέλος του καλοκαιριού. Βρίσκεσαι στην κοσμάρα σου, με το χρωματάκι σου και που λέει ο λόγος η τσάντα σου έχει ακόμα άμμο μέσα. Πας να φας κάπου και εκεί που κάνουν πρόποση, το ακούς: «Άντε και καλό χειμώνα»! Δεν υπάρχει πιο ξενέρωτο πράγμα ειλικρινά από αυτή τη φράση. Καταρχάς, ο κόσμος πάει θάλασσα μέχρι Οκτώβρη. Επίσης δεν έχουμε δα και τον τρομερό χειμώνα στην Κύπρο. Και τρίτο θα είχε κάποια λογική αυτή η ατάκα αν κάποιος στο τραπέζι ήταν γεωργός και του ευχόμασταν να βρέξει για να βλαστήσουν τα σπαρτά. Αλλά επειδή κανένας από τους τρεις λόγους δεν ισχύει, εγώ απλά ξενερώνω, δεν εύχομαι τίποτα και με αποκαλούν στριμμένο.

Το επόμενο κτύπημα ήλθε όταν διάβασα ένα κείμενο σε ένα περιοδικό όπου ο δημοσιογράφος έγραφε «και τώρα τα κεφάλια μέσα». Εκεί να δείτε πόσο εκνευρίστηκα, μου φάνηκε τελείως άκυρη ( και μεγάλο κλισέ) η συγκεκριμένη ατάκα. Εσύ ρε φίλε τι ζόρι τραβάς δηλαδή; Βάλε το δικό σου κεφάλι μέσα και άσε με να έχω το δικό μου έξω στο αεράκι, παρέα με τους φίλους μου και να πίνω μπύρες. Απλά σε κάποια φάση εσύ θα πάθεις ασφυξία ενώ εγώ θα καταφέρω να βλέπω την καθημερινότητα μου χαλαρά και Light ( όπως πρέπει).

Και δεν συζητώ κάποιες κουβέντες που άκουσα αυτές τις μέρες. Μου έλεγε μια φίλη που πήγε με μια φίλη της σε κάτι club και δεν τους βάλανε μέσα επειδή δεν είχανε κάνει κράτηση ( ναι όντως δύο άτομα θέλουν ολόκληρο το μπαρ και καμιά δεκαριά stool για να σταθούν) και σκέφτηκα ότι καθόλου δεν πεθύμησα τέτοιες συμπεριφορές. Αμ το άλλο; Που όλοι αποφασίζουν ότι «πρέπει να σοβαρευτούμε και να δούμε τι θα κάνουμε φέτος». Ε, δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να γίνει έξαλλος!

Για αυτό σας λέω, δεν υπάρχει κανένας λόγος σοβαρότητας ( δηλαδή σοβαροφάνειας). Το φθινόπωρο είναι απλά μια εποχή, η κοντινότερη παραλία είναι μισή ώρα μακριά, τα καλοκαιρινά μπαράκια καλά κρατούν και η μέρα είναι ακόμα αρκετά μεγάλη για να κάνουμε ότι γουστάρουμε! Και στην πορεία εμείς θα ζούμε τις ζωές μας χωρίς κεφάλια μέσα και χωρίς να περιμένουμε καρτερικά το χειμώνα.

Υ.Γ. Τώρα όλο αυτό θεωρείται γκρίνια;

Υ.Γ To κείμενο παρουσιάστηκε στο Υστερόγραφο στις 23/9. Το τεύχος είχε θέμα τις "Σημειώσεις". Τελικά αυτά τα σκόρπια χαρτάκια και τα post-it περιέχουν τις πιο μεγάλες αλήθειες.

Υ.Γ2 Η συναισθηματική αποστασιοποίηση από το blog - αν υπάρχει - οφείλεται σε καθαρά συναισθηματική ανάγκη.

Καλοκαιρινοί απολογισμοί ( aka όχι σκόρπιες σκέψεις)

Μείνανε μόνο επτά μέρες. Μετά θα βρίσκομαι εδώ.

Άντε και βαρέθηκα τις ίδιες και τις ίδιες εικόνες. Δουλειά-σπίτι-δουλειά και καμία όρεξη για μπαράκια και clubbing ( λέτε να είναι επειδή κτύπησα τα 3-0;). Δεν παραπονιέμαι. Αυτό το καλοκαίρι ήταν/είναι ίσως ένα από τα καλύτερα μου. Σήμερα σκεφτόμουνα ότι και η χρονιά που πέρασε ( αν την πάρουμε στα χρονολογικά πλαίσια του σχολικού έτους!) ήταν τουλάχιστον επεισοδιακή ( με την κακή, την καλή και την πολύ καλή έννοια). Άρα το λιγότερο που μπορώ να εύχομαι είναι να "τελειώσει" με διακοπές εξίσου ξεχωριστές (μόνο με την πολύ καλή έννοια- δεν μπορώ άλλους παράξενους Αύγουστους).

Κλείνω τη χρονιά με απολογισμούς καλοκαιρινούς και σας φιλώ. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού παιδιά, να περνάτε σούπερ και να θυμάστε πως το να ζείτε καλά δεν είναι καθόλου εγωιστικό. Το oφείλετε στον εαυτό σας και σε αυτούς που αγαπάτε!

Θα τα πούμε αρχές Σεπτέμβρη. Besos!

Κάθε καλοκαίρι με πιάνει. Η κρίση. Όχι, αυτή του χειμώνα που απλά μου φταίνε όλα. Το καλοκαίρι βλέπω το φως (aka I see the light). Και διαπιστώνω ότι οι χειμωνιάτικες σκέψεις έρχονται και βρίσκουν τη λύση τους, το καλοκαίρι, σε μια παραλία, σε μια βουτιά και σε μια βεράντα τρώγοντας καρπούζι. Τόσο απλά. Σαν να ήταν όλο τον καιρό μπροστά μου όλο τον καιρό και εγώ απλά έκανα τα στραβά μάτια λες και με σύμφερε να μην κάνω παραδοχές.

• Τα κλισέ (βλέπε πιο πάνω «τρώγοντας καρπούζι στη βεράντα») είναι και οι πιο μεγάλες αλήθειες. Γιατί αν δεν ήταν, κανείς δεν θα τα χρησιμοποιούσε τόσο πολύ. Συμπέρασμα : Τα κλισέ είναι οι νέες ατάκες!
• Δεν υπάρχει λόγος για προγραμματισμούς και για κρατήσεις στα club καλοκαιριάτικα. Κράτα μόνο χώρο στο μυαλό και την καρδιά σου για όλα τα καινούρια και τα ρίσκα. Αν δεν σε πάρει το κύμα τώρα που είναι η light εποχή, πότε θα το κάνεις;
• Οι προτεραιότητες αλλάζουν. Το ίδιο και οι συνήθειες. Δεν υπάρχει πιο εγωιστική (και πιο αναληθής) δήλωση από το «Έτσι είμαι εγώ». Δες το και έτσι. Όσο υπέρμαχος του single life και να είσαι, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ωραιότερο από ένα γυμνό κορμί δίπλα σου.
• Οι διακοπές είναι για άραγμα και για να είσαι αυτό που δεν είσαι στην καθημερινότητα. Με λίγα λόγια αφήνουμε το δήθεν cool υφάκι, εκεί που είναι η θέση του, στο σπίτι και τη ναφθαλίνη. Και αν τα καταφέρουμε το κρατάμε εκεί και το χειμώνα.
• Η καριέρα επίσης ας μείνει στο ντουλάπι. Κανείς δεν έγινε πετυχημένος αυγουστιάτικα. Το ότι η καριέρα είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση για να αποφύγεις να ζήσεις πραγματικά, θα το έχεις ήδη διαπιστώσει.
• Την τηλεόραση την έχουμε όσο πιο κλειστή γίνεται αλλά το cd player όσο πιο δυνατά μπορούμε. Αυτό το καλοκαίρι άκου μόνο μουσική και φτιάξε εικόνες, αποκλειστικά δικές σου. Φτάνει δανεικές αναφορές. Let’s create our fairytales.
• «Πάρε εσύ τα χάδια τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα κι άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ καρδιά μου, στερεότυπά μου έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα και γι' αυτό θυμώνω που θα λέω στον πόνο σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ λες κι είμαστε αγκαλιά...» ( Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα)
• Μην προσπαθείς να «ταιριάξεις» με το πλήθος. Η αλήθεια είναι ότι το πλήθος δεν έχει ταυτότητα, μόνο χαρακτήρα αρνιού. Είναι καιρός για βοσκή;
• «Για να ανήκεις σε κάποιο πρέπει πρώτα να ανήκεις τον ίδιο σου τον εαυτό» (ατάκα κολλητής μια βραδιά στο μπαλκόνι). Και όταν το καταφέρεις, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα!
• Όταν κάνεις παραδοχές, τότε ξέρεις πως έχεις δυναμώσει αρκετά ώστε να μπορείς να τις αντιμετωπίζεις χωρίς να τρέχεις να κρυφτείς. Και αυτό είναι ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις για σένα.
• Πέρσι καθόμουνα και προσπαθούσα να βρω άκρη στο τι συνιστά ένα «καλό φίλο». Φέτος ξέρω. Είναι εκείνος που ξέρεις πως με ένα βλέμμα, βλέπει πέρα από τις άμυνές σου. Και αυτό το βλέμμα δεν συντηρείται μόνο με καφέδες και κοσμικές εξόδους. Θέλει πολλές μπαλκονοκουβέντες.
• Γιατί με ρωτάς τι σκέφτομαι; Δεν είναι αρκετό να ξέρεις ότι αισθάνομαι; Δεν είναι αρκετό που είμαι εδώ τώρα;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τελευταίο Υστερόγραφο της χρονιάς.
Υ.Γ2 Η σκέψη αριθμός 3, είναι εξαιρετικά αφιερωμένη :)
Υ.Γ3 Η φωτό είναι βγαλμένη από τις προπέρσινες διακοπές στη Σέριφο (εδώ η παραλία όπου βρίσκεται το παλιό Δημαρχείο)

Ένα καλοκαιρινό ρομάντζο

Τα γνωστά καλοκαιρινά βιβλία της παραλίας, εκείνα με το μαλακό glossy εξώφυλλο αρχίζουν πάντα με τη φράση «Εκείνη κάθισε στο μπαλκόνι. Είχε μόλις χωρίσει». Έτσι μπαίνουμε στον κόσμο της ηρωίδας μας που ενώ ήταν πανέμορφη, πανέξυπνη και όλα τα «παν» δηλαδή, είναι κατά βάθος «νέα, ωραία και ατυχής» αφού έμπλεξε με ένα ομορφόπαιδο αλλά παλιοχαρακτήρα εν ονόματι Στέφανο. Στις αρχές του καλοκαιριού ο κόσμος της ανατρέπεται αφού πιάνει στα πράσα το Στέφανο με την καλύτερη της φίλη. Τώρα τι φίλη είναι αυτή, μην με ρωτάτε, έτσι και αλλιώς εξαφανίζεται στις πρώτες δέκα σελίδες.

Σε κατάσταση σοκ πάει σε ένα μπαρ, κατεβάζει 2-3 ποτά, ακούει τον σοφό μπάρμαν που της λέει την πιο μεγάλη σοφία ότι οι «οι άνθρωποι δεν μας ανήκουν» και αποφασίζει ότι ο μόνος τρόπος για να ξεχάσει είναι να πάει διακοπές. Έτσι και αλλιώς είναι καλοκαίρι, που να μείνει στην πόλη, μόνη σαν λεμόνι με 40 βαθμούς;

Στο επόμενο κεφάλαιο η ηρωίδα μας βρίσκεται πάνω στο φέρι προς το «νησί» (σχεδόν ποτέ δεν μαθαίνουμε ποιο είναι, αλλά έχει πάντα σοκάκια και σπίτια με βουκαμβίλιες).

Φτάνει και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πάει στο κεντρικό καφενείο με το σακ βουαγιάζ να πιει ένα καφέ και έτσι μαθαίνει από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, που είναι ο μόνος που είναι φιλικός μαζί της, πως η «κ. Ευαγγελία λίγο πιο πάνω νοικιάζει δωμάτια». Μεγάλη τύχη πάντως στη μέση του καλοκαιριού να καταφέρνει να βρίσκει δωμάτια άδεια.

Ανεβαίνει τα σοκάκια της Χώρας και βρίσκει το σπίτι που είναι υπέροχο και φυσικά γεμάτο βουκαμβίλιες. Η δε κ. Ευαγγελία είναι εξαιρετικά διακριτική και της συμπεριφέρεται σαν κόρη της (δώστε βάση εδώ).

Οι μέρες περνούν, η ηρωίδα μας τη βγάζει στη θάλασσα κάνοντας βόλτες και προσπαθώντας να βάλει σε «τάξη τις σκέψεις της». Ο χρόνος δεν μετράει και μετά από τριάντα σελίδες και δύο φραπέ ο αναγνώστης έχει εμπεδώσει τον ήχο του κύματος πάνω στα βράχια, τη θέα από το μπαλκόνι και την διαδικασία της απομυθοποίησης του Στέφανου (συνήθως από τη μέση του βιβλίου και μετά).

Μια μέρα βλέπει ένα «άγνωστο άνδρα» μέσα στο καφενείο του νησιού. Όλοι είναι πάρα πολύ χαρούμενοι που βλέπουν. Μαθαίνει από τον καφετζή/Reuters ότι είναι ο μεγάλος γιος της κυρίας Ευαγγελίας που έλειπε χρόνια στην Αμερική δουλεύοντας ως χειρούργος σε μεγάλο νοσοκομείο της Νέας Υόρκης αλλά τελικά και επέστρεψε για να αναλάβει το αγροτικό ιατρείο και να είναι πιο κοντά στις ρίζες του (τι να πω αγαπητοί αναγνώστες!). Φυσικά είναι και ένας άνδρας δυο μέτρα με «γκρίζους κροτάφους, ηλιοκαμένο πρόσωπο ΚΑΙ με διαπεραστικό βλέμμα το οποίο αμέσως την καρφώνει. Η ηρωίδα μας επειδή είναι βασανισμένη από άνδρες, τον φτύνει (στην αρχή, έχουμε ακόμα εκατό σελίδες). Τις επόμενες μέρες τον αποφεύγει ώσπου μια μέρα γκρεμοτσακίζεται από τα βράχια και πάει στο ιατρείο όπου την παραλαμβάνει ο γκόμενος γιατρός. Αφού της δένει το πόδι, της προτείνει να πάνε να τσιμπήσουν κάτι στην ταβερνούλα. Δέχεται, όχι τίποτα άλλο, αλλά που να ανεβαίνει τώρα τα σκαλιά της Χώρας σακατεμένη γυναίκα. Η νύκτα περνά και μετά από 2-3 καραφάκια κρασί, αρχίζει να χαλαρώνει μαζί του. Της αρέσει αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να πολεμήσει τους «εσωτερικούς δαίμονες» της. Στο κάτω κάτω δεν είναι όλοι οι άνδρες σαν τον Στέφανο. Και επειδή είστε έξυπνοι, μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει στις υπόλοιπες ενενήντα τρεις σελίδες ε; Περνά ακόμα ένας μήνας, του ψήνει το ψάρι στα χείλη, αυτός είναι εξαιρετικά υπομονετικός, πέφτει ένα τηλεφώνημα από το Στέφανο στο άσχετο, η ηρωίδα μας τον φτύνει και συνειδητοποιεί ότι τελικά είναι αρκετά δυνατή για να ξαναρχίσει τη ζωή της. Και η έναρξη γίνεται ένα ηλιοβασίλεμα κάπου σε μια παραλία, μαζί με τον γκόμενο γιατρό.
Και εμείς μένουμε με την απορία : Είναι ένα ακόμα summer love ή η ηρωίδα μας θα μείνει τελικά με τον γκόμενο γιατρό και μετά το καλοκαίρι; Η συνέχεια στο επόμενο βιβλίο!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την 1 Ιουλίου. Το θέμα ήταν "Καλοκαιρινές Ιστορίες".
Υ.Γ2 Αφιερωμένο στην κ. Μάρω Βαμβουνάκη που όποτε χώριζα διάβαζα ένα βιβλίο της, έβλεπα ότι υπάρχουν και χειρότερα και αισθανόμουν καλύτερα.

Summer love? Τι έστι τελικά;

Πέρσι ολόκληρο καλοκαίρι δεν πήγα παραλία και η πρώτη φορά που κολύμπησα ήταν ήδη αρχές Σεπτεμβρίου (ναι!). Ήμουν με ένα φίλο σε μια απομονωμένη παραλία στην Πάφο. Ήταν αργά το απόγευμα, ο ήλιος έπεφτε, εμείς είχαμε γεμίσει αλμύρα και είναι αυτές τις ώρες που σε πιάνει το φιλοσοφικό σου. Τότε μου είχε κολλήσει κάτι στο μυαλό. Να ψάξω να βρω τον μεγάλο μου έρωτα του οποίου τα χνάρια χάθηκαν κάπου στην Αθήνα (στα μπαράκια και τα σοκάκια του Θησείου). Όμως όχι για να ξαναγίνει κάτι, έτσι και αλλιώς δεν πιστεύω στις «δεύτερες ευκαιρίες». Απλά ήθελα να τον δω. Ίσως έφταιγε και ότι κάποιες μέρες πριν άκουσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια το αγαπημένο του τραγούδι. Καθίσαμε λοιπόν συζητήσαμε το θέμα, βρήκαμε τα υπέρ και τα κατά και επειδή ο φίλος μου είναι εκ φύσεως ρομαντικός υποστήριξε με σθένος ότι πρέπει να κάνω τα πάντα να τον βρω. «Καλά ρε παιδί μου και τι να του πω; «γεια σου είμαι η τουλίπα, θυμάσαι πριν 200 χρόνια που ήμουν τρελή και παλαβή για σένα;» «Ε ναι! Τι θα πάθεις; Άσε που ο λόγος που το σκέφτηκες τώρα είναι επειδή δεν έχει κλείσει ο κύκλος. Και το άλλο, αν δεν το κάνεις θα νευριάζεις μετά που φάνηκες δειλή». Τον στραβοκοίταξα. Πες με ότι θες, αναβλητική, στην κοσμάρα μου, αλλά δειλή; Φύγαμε όταν ο ήλιος έδυσε. Στη διαδρομή δεν μιλούσα. Ήταν όντως θέμα κύκλου ή επειδή απλά τελείωνε το καλοκαίρι και με έπιανε το συναισθηματικό μου; Πάω λοιπόν σπίτι, κάνω μπάνιο, κάθομαι μπροστά από το pc και κάνω το εξής ρεζίλι (ναι το παραδέχομαι): Μπαίνω στο Google και βάζω το όνομα του τύπου στο search! Να μη σας τα πολυλογώ, εντόπισα κάτι σταθερά τηλέφωνα στην Αθήνα με το επίθετο του. Κανονική stalker. Τα έγραψα κάτω. Τις ακόλουθες μέρες έβλεπα το χαρτάκι αλλά κόλωνα. Έτσι έγραψα ένα σχετικό post στο blog μου. Τα παιδιά τότε που διάβασαν το κείμενο υποστήριζαν να κάνω την κίνηση, να τον βρω για να μην το σκέφτομαι, ότι έλεγε και ο άλλος δηλαδή. Από την άλλη, μερικοί άλλοι έγραφαν ότι «κανείς δεν θέλει ξαναζεσταμένη σούπα». Να μην σας τα πολυλογώ, τελικά δεν πήρα τηλέφωνο. Μεσολάβησε και ένα ταξίδι τότε και κάπως το ξέχασα.

Πολύ λογικά θα διερωτάστε πως μου ήλθε η φλασιά για εκείνη την περσινή μέρα. Ε, για όλα φταίει το καλοκαίρι!

Με το που μπήκε ο Ιούνιος πριν δύο βδομάδες, πήρα μαγιώ, μπρατσάκια, κουβαδάκια και την έκανα για εξωτικές παραλίες ( δηλαδή Πάφο). Ήμουν δε αποφασισμένη το φετινό καλοκαίρι να μην είναι όπως το περσινό το επεισοδιακό. Καθώς άραζα όμως και άκουγα στο ipod την Dido να τραγουδάει «When you see her sweet smile baby don't think of me…» θυμήθηκα εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη. Και νευρίασα με τον εαυτό μου που σκεφτόταν τα περσινά, ξαναζεσταμένα αλλά και κάποιες φετινές καταστάσεις που είχαν πολύ λιγότερη αξία από όση εγώ τους έδινα. Και έτσι εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως οι έρωτες και οι γκόμενοι του καλοκαιριού πρέπει να είναι όπως την εποχή. Ανάλαφροι, χρωματιστοί και πάρα μα πάρα πολύ απλοί. Και σε όποιον αρέσει!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 17/6 που ήταν αφιερωμένο στη σκηνογραφία. Το μόνο κοινό που είχα με το συγκεκριμένο θέμα είναι ότι ανέκαθεν έκανα πολύ θεατρικές σκηνές στους εκάστοτε γκόμενους. Τύφλα να χει η Μέρυλ Στριπ!

Υ.Γ2 Γράφτηκε μετά από το σαββατοκύριακο όπου περίμενα το γ&%^&^% sms που δεν ήλθε τελικά...Ακόμα ένας γκόμενος που δεν έγινε σχέση αλλά κατέληξε θέμα κειμένου...Μυθιστόρημα θα γράψω τελικά...

La Vida en Espana - Parte Dos "On the Road"

Νομίζω είμαι εθισμένη. Στα ταξίδια. Δεν υπερβάλλω. Πάρε με σε ένα αεροδρόμιο ή σε ένα άγνωστο δρόμο μιας ξένης χώρας και είμαι η πιο ευτυχισμένη τουλίπα. Έχω λοιπόν διαπιστώσει με τα χρόνια πως όσο ανοικτός πρέπει να είσαι όταν πρόκειται να πας σε ένα προορισμό άλλο τόσο πρέπει να ξέρεις πέντε πράγματα , αφενός για να περάσεις καλύτερα και αφετέρου για να μην μετράς την ώρα και τη στιγμή για να φύγεις.

1. Εκτός από τα tip του τύπου «που να πας, που να φας , που να πιεις και που να κοιμηθείς», είναι καλά να ξέρεις και το «γιατί πας» σε έναν τόπο. Για παράδειγμα στη Θαϋλάνδη θα πας για να κολυμπήσεις και να χαλαρώσεις και στη Νέα Υόρκη για να κάνεις τα πάντα εκτός από το να χαλαρώσεις!
2. Προσπαθείς να μάθεις πέντε λεξούλες της γλώσσας που μιλάνε σε εκείνη τη χώρα ακόμα και αν αυτή η χώρα είναι η Ιαπωνία. Είπαμε ότι τα αγγλικά είναι διεθνής γλώσσα αλλά πόσο δύσκολο είναι να μάθεις το grazia ή το sayonara;
3. Πρέπει να χαθείς τουλάχιστον μια φορά στην πόλη (είναι το συναρπαστικό της υπόθεσης). Κατά προτίμηση μέρα γιατί αν αυτό για παράδειγμα Σάββατο βράδι στις 3 το πρωί στις Favela ή στη Lavapies έχετε γεια βρυσούλες.
4. Ούτε κατά διάνοια δεν λέμε ατάκες του τύπου «αχ πεθύμησα κυπριακό φαγητό» ή «μακάρι να χα μια πίττα σουβλάκια» (μια βδομάδα μόνο λείπεις και όχι δέκα χρόνια μετανάστης). Αφού σ αρέσει τόσο πολύ το κυπριακό φαγητό γιατί άμα είσαι Κύπρο τρως συνέχεια κινέζικα και sushi;
5. Ποτέ μα ποτέ δεν τρώμε σε αλυσίδες εστιατόρια και φυσικά μένουμε μακριά από τα τουριστικά μέρη – κράχτες. Μαθαίνουμε από γνωστούς και φίλους που μένουν ή που έχουν ταξιδέψει εκεί ( εννοείται ότι εμπιστευόμαστε το γούστο τους) και πάμε σε τοπικά στέκια. Μόνο έτσι θα φας και θα πιεις καλά και αυθεντικά. Πόσα faux να ζήσει ο άνθρωπος σε αυτή τη ζωή;
6. Δεν τη βγάζεις στα καταστήματα όλες τις μέρες. Όπως επίσης δεν τη βλέπεις κουλτούρα και να ξημεροβραδιάζεσαι στα μουσεία, τις γκαλερί και τα θέατρα. Μια πόλη την μαθαίνουμε καλύτερα και όπως πραγματικά είναι άμα την περπατάμε, την αναπνέουμε, ακούμε τους ήχους της ή ακόμα και όταν καθόμαστε σε ένα café και χαζεύουμε τον κόσμο.
7. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα από το να βρίσκεσαι μέσα σε μια μεγάλη άγνωστη λεωφόρο, ανάμεσα σε ψηλά κτίρια (ειδικά όταν στη χώρα σου το πιο ψηλό κτίριο δεν ξεπερνά τα 15 πατώματα). Από την άλλη όμως στα σοκάκια, τα στενά δρομάκια και τις κρυφές πλατειούλες, είναι που βλέπεις τον πραγματικό χαρακτήρα της πόλης. Άρα βλέπε σημείο 3.
8. Φροντίζουμε να πάμε με την κατάλληλη παρέα, που έχει όρεξη να κάνει ταξίδια και να ανακαλύπτει από αξιοθέατα μέχρι μπαράκια. Σε καμία περίπτωση δεν πάμε με μουρόχαυλους φίλους απλά επειδή «ξέρουν την γλώσσα» ή έχουν «σπουδάσει εκεί». Ξενερωτίλα.
9. Δεν πάμε διακοπές με τον γκόμενο για να του ανακοινώσουμε, κάπου σε ένα νησί του ειρηνικού ή στα βάθη της Αφρικής πως «θέλω να χωρίσουμε». Γιατί μετά πως θα ξεφύγεις άμα ο άλλος σου προκύψει ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το πριόνι; Θα τρέχεις να κρυφτείς στις παγόδες και τη ζούγκλα;
10. Δεν παίρνουμε σουβενίρ τύπου “My girlfriend went to London and all I got was this lousy t-shirt” ή κάτι κεραμικές αηδιούλες. Που θα τα βάλεις ή μήπως υπάρχει περίπτωση να φορέσεις αυτό το t-shirt; Άσε που τα καλύτερα αναμνηστικά είναι οι στιγμές και οι εικόνες που δημιουργείς εσύ.

Και τώρα η παρουσίαση parte dos:

Κυριακή. Δύο ώρες πριν να φύγω. Στο Starbucks (βαρέθηκα να πίνω espresso con leche οκ;) στην Calle Fuencarral. Πολύς κόσμος, πολλά σκυλάκια ΚΑΙ γκραφίτι! Bliss!

Α ξέχασα να σας πω. Πήγα και Toledo. Είναι μόνο μισή ώρα μακριά με τραίνο. Το Toledo είναι σαν τα Λεύκαρα στην Κύπρο, αλλά στο πιο "κάστρο" φάση. Εδώ πριν να κάνουμε την μαραθώνια-ανηφόρα ( και γω να αρνηθώ πεισματικά να ανέβω ακόμα 1567 σκαλιά για να πιω ένα καφέ!) για να μπούμε στην πόλη. Αυτός είναι ο ποταμός Τάγος.

Ωραιότατα τα σοκάκια στο Toledo. Γραφικά, γεμάτα λουλουδάκια τα μπαλκόνια ΚΑΙ τα σεντόνια πάνω ( πολύ Δον Κιχώτης μου κάνουν) που προστατεύουν από τον ήλιο. Φυσικά αφού είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα, ήταν γεμάτα νερό. Οπότε με το που φύσαγε λίγο, κουνιόντουσαν τα σεντόνια και γινόμασταν παπιά (πάλι).



Αυτό είναι το σπίτι του κυρίου Δομίνικου aka El Greco. Ο κύριος Δον, προφανώς είχε πάρα πολλά λεφτά γιατί αυτό είναι ένα μόνο μέρος από το σπίτι του. Και είχε πολλά λεφτά γιατί ζωγράφιζε πολλά πορτραίτα πλουσίων για τα οποία αμοιβόταν παχυλά. Μάλιστα, μάλιστα! Και γω τον λυπόμουνα που έφυγε από την Κρήτη και ξενιτεύτηκε...



Αυτά είναι τα διάσημα γλυκάκια του Toledo, τα Μazapan (προφέρονται "Μάθαπαν"). Είναι με αμύγδαλο. Παρόμοια φτιάχνουν και στην Ιταλία, πολλές φορές σε σχήμα φρούτων. Εδώ στο Toledo είναι σε φιγούρες ζώων. Καλά είναι δεν λέω...



Πίσω στη Μαδρίτη. Λεπτομέρεια από οδό κάπου στην πόλη. Δεν είναι πολύ όμορφες οι πινακίδες των οδών; αχ! Με πιάνει το ρομαντικό μου (δεν θα ξανασυμβεί το υπόσχομαι)



Τώρα εδώ τι ακριβώς σερβίρουν;



Αυτό που λέγαμε για το ότι στην πόλη βρίσκεις από τα όμορφα μπαλκονάκια μέχρι και τα γκράφιτι; Εδώ κάπου στην Chueca, την gay περιοχή της πόλης (κάτι σαν το Γκάζι υποθέτω)



Σιγά που δεν θα σας έβαζα γκραφιτι! Εδώ στην Calle Fuencarral (ναι εκεί ήμουν όλη μέρα..υπέροχο vibe. hip, cool, ανεπίδευτο)



Κάπου στην La Latina. Πολλά μπαράκια στη σειρά. Μικρά, με πολύ λίγα τραπεζάκια, ίσα ίσα για να χωράει γύρω στα 30-40 άτομα. Δίπλα είχε ένα μπαράκι που σέρβιρε αψέντι και κακώς δεν μπήκα μέσα να δοκιμάσω.




Αχ αυτο το βοδινό...απίθανο! Σε ένα tapas bar στην Lavapies. Εκεί έφαγα και το πιο θεϊκό jamon από βοδινό.




ΚΑΙ τέλος, η εργασία της ημέρας. Ποιά είναι η αιθέρια ύπαρξη που χορεύει εξίσου θεϊκά με τον ομορφούλη Ισπανό;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύστηκε στο Υστερόγραφο στις 10/6. Το τεύχος είχε θέμα "transit" και επικεντρωνόταν γύρω από τη δουλειά του φωτογράφου Owe Ommer ο οποίος γύρισε τον κόσμό όλο σε 1424 μέρες και έβγαλε απίστευτες φωτογραφίες.
Υ.Γ2 Θα ακολουθήσει τρίτο μέρος Μαδρίτης por supuesto με θέμα φυσικά τις Τέχνες!

Οδηγίες προς μελλοντικό γκόμενο

Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα, τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Τα δεδομένα είναι τα εξής:

• Δεν είμαι νορμάλ, ούτε έχω ποτέ ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Άρα μην προσπαθείς να με φέρεις με τα νερά σου. Θα έλθω όταν νιώσω πως θα μπορώ να υπάρχω στον ίδιο παρανομαστή με σένα.

• Είμαι δύστροπη και ανάποδο παλούκι αλλά άμα σε ερωτευτώ πάει τελείωσε, θα λιώνω για σένα. Άρα αν περιμένεις χαριτωμενιές, η πόρτα στο βάθος δεξιά.

• Μη μου έλθεις με ολοκληρωμένο σχέδιο ζωής και πλήρη προγραμματισμό της σχέσης μας. «Πρώτο ραντεβού ντινέ και ποτό, «δεύτερο ραντεβού ντινέ, ποτό και ένα φιλί στο τέλος», «τρίτο ραντεβού ντινέ, ποτό, φιλί και λίγο παρακάτω». Δεν μπορώ να βάζω πρόγραμμα στη ζωή μου, πόσο μάλλον στον έρωτα.

• Μην περιμένεις να ξημεροβραδιαζόμαστε στα κλαμπ, να κάνουμε reserve τραπεζάκια και να είμαστε «καθωσπρέπει». Ετοίμασε διαβατήρια ή το αυτοκίνητό σου για βόλτες. Θέλω να γυρίσω τον κόσμο όλο και να ζήσω μαζί σου στιγμές έντονες, που να μείνουν χαραγμένες πάνω μου σαν tattoο.

• Μην μου πεις ότι είσαι άσχετος από κρασί. Και να είσαι, πες ένα ψέμα ή τουλάχιστον δήλωσε χαριτωμένα ότι είναι «θέμα ενστίκτου» και διάλεξε εσύ.
  

• Μην μου σκοτώνεις τον έρωτα ρε φίλε. Είπαμε πως δεν πιστεύω στις ατάκες του τύπου «βλέπω το ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου» αλλά κατά βάθος μ΄ αρέσουν τα παραμυθιάσματα.

• Μην περιμένεις να σου συγυρίζω το εργένικο σου σπίτι. Ούτε να είμαι η υπάκουη νοικοκυρά. Θα σου σιδερώσω τα πουκάμισα όταν το θέλω και όταν δεν θα βλέπεις θα χώνομαι στα σεντόνια για να μυρίζω το άρωμα σου.

• Μην περιμένεις να είμαι η τέλεια μαγείρισσα. Δεν είμαι αν και είναι γεμάτο το σπίτι βιβλία μαγειρικής. Μη γελάσεις όταν σου πω, πως μ αρέσουν οι εικόνες γι αυτό και τα αγοράζω. Θα μάθω να μαγειρεύω και θα πω της μαμάς σου να μου δώσει τη συνταγή από το αγαπημένο σου φαγητό. Να χαρείς, μόνο μην αρχίσεις τις συγκρίσεις. Εγώ δεν θα το κάνω ποτέ, άρα εσύ γιατί;

• Θα πηγαίνω μαζί σου ποδόσφαιρο αν θες, αλλά μην περιμένεις να αλλάξω και ομάδα. Δεν θα το ξέρεις, αλλά μέσα μου θα θέλω να έχουμε πολλά, άλλα τα ίδια

• Να χαρείς, μη συμπεριφέρεσαι σαν να είμαστε ένα ζευγάρι συνταξιούχων παντρεμένων πενήντα χρόνια, με λίγα λόγια, μην με κερνάς τσάγια. Θέλω να μεθώ και το βλέμμα μου να εστιάζει στο δικό σου.

• Μην με τραβολογάς από σινεμά σε σινεμά και από γκαλερί σε γκαλερί. Δεν είναι πιο ωραίο να δημιουργήσουμε τις δικές μας εικόνες; Τα δικά μας σενάρια;

• Αν κάποτε σου πω, πως θέλω λίγο χρόνο, δώσε μου τον. Μόνο μη φύγεις. Θα έλθω εγώ να σε βρω. Φτάνει να είσαι εκεί.

Υ.Γ Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 6.5. Γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το soundtrack του "Arizona Dream".
Υ.Γ2 Τελικά οι "perhaps" γκόμενοι χρησιμεύουν και σε κάτι. Αποτελούν πηγή έμπνευσης και δίνουν το παράδειγμα προς αποφυγή.

Urban me

Το πρώτο λάθος έγινε τη μέρα σύλληψής μου. Ήταν στην Κύπρο, ένα πολύ μικρό νησί κάπου στη Μεσόγειο (η έμφαση στο «μικρό»). Το δεύτερο συνέβηκε 9 μήνες μετά με τη γέννηση μου στη Λευκωσία, μια ακόμα μικρότερη πόλη. Το τρίτο λάθος έγινε 18 χρόνια αργότερα όταν πήγα για σπουδές σε μια λιλιπούτεια πόλη που για να τη διασχίσεις με λεωφορείο χρειαζόσουνα μόνο 10 λεπτά.
Γιατί είναι λάθος όλα αυτά; Η απάντηση βρίσκεται στη λέξη URBAN ή μάλλον στην έλλειψη της από τα συγκεκριμένα σημεία αναφοράς της μέχρι τώρα ζωής μου. Έχω μια θεωρία. Πιστεύω πως σε κάθε άνθρωπο, ανάλογα με το χαρακτήρα του, ταιριάζει η ανάλογη πόλη και ο ανάλογος τρόπος ζωής. Για μερικούς είναι τέλεια μια μικρή πόλη ενώ για κάποιους άλλους ένα πιο urban περιβάλλον. Στα 20κάτι μου είχα υποψιαστεί πως μου πήγαινε περισσότερο το δεύτερο όταν έμεινα για ένα διάστημα σε μια πολύ μεγάλη πόλη. Τότε έγινε το κλικ. Για ένα ανεξήγητο λόγο οι αστικές αναφορές μου ήτανε οικείες και ο συγκεκριμένος urban τρόπος ζωής έβγαζε τα καλύτερα στοιχεία μου από μέσα μου ή μάλλον τα πιο αληθινά. Από τότε μέχρι σήμερα, στα τριάντα παρά κάτι μου, ταξίδεψα σε αρκετές πόλεις, στην Ευρώπη και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κάθε φορά λοιπόν που βρίσκομαι σε μια μεγάλη πόλη διαπιστώνω πως μπορώ να εναρμονιστώ με σχετική ευκολία με την urban culture της. Για παράδειγμα, το θεωρώ απολύτως φυσικό να στριμώχνομαι στο metro (να μην σας πω το απολαμβάνω κιόλας). Λατρεύω να περπατώ στην πόλη και από το πουθενά να ξεπετάγεται μπροστά μου το πιο όμορφο graffiti στον τοίχο ενός ξεχασμένου κτιρίου. Μ αρέσει να βλέπω κόσμο να κυκλοφορεί στην πόλη ολόκληρο το εικοσιτετράωρο. Με ξυπνά η αίσθηση του να χάνομαι στο πλήθος, να είμαι όποια θέλω και όπως θέλω χωρίς να πρέπει να δώσω λογαριασμό. Τι είναι λοιπόν urban για μένα; Είναι να κάθομαι σε ένα café ανάμεσα σε αγνώστους και να παρατηρώ τον κόσμο με τις ώρες. Είναι να ζω γρήγορα, έντονα και να νιώθω, μέχρι και το τελευταίο μου κύτταρο, ζωντανή. Urban είναι να ανακαλύπτω όλο και κάτι καινούριο στην πόλη και όχι τα ίδια αναμασημένα, ανακυκλωμένα. Να ξέρω πως η επικοινωνία στην πόλη είναι δύσκολη, όχι γιατί είναι δύσκολοι και «κλειστοί» οι άνθρωποι αλλά γιατί είναι πάρα πολλοί. Από την άλλη, urban είναι να πιάνω κουβέντα με τον άγνωστο διπλανό μου στο μπαρ, στο καφέ, στην ουρά του σινεμά, εύκολα και απλά. Είναι να έχω την πολυτέλεια να κάθομαι με τις ώρες σε γκαλερί και να χαζεύω ανενόχλητη. Να περνώ μια Κυριακή στο πάρκο με βιβλίο και καφέ. Να ξέρω πως ανά πάσα στιγμή η πόλη μου προσφέρει τόσες πολλές επιλογές που το μόνο μου άγχος είναι πως δεν καταφέρνω να πλήττω ποτέ.

Τελικά, δεν ξέρω αν ποτέ ζήσω όλες αυτές τις εικόνες, όχι πλέον μόνο σαν τουρίστρια. Ούτε είμαι σίγουρη αν με το να μην τις ζήσω θα είναι το τέταρτο μου λάθος. Τουλάχιστον όμως ξέρω για ένα πράγμα. Πως η urban culture είναι γραμμένη βαθιά μέσα στο DNA μου, σαν graffiti πάνω σε ένα τοίχο κάπου σε μια μεγάλη πόλη.

Υ.Γ1 Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 15/4. Το θέμα ήταν το Urban Culture και παρουσιάστηκαν θέματα όπως το graffitti, comics και οτιδήποτε συνιστά αυτό το είδος ζωής (το οποίο φυσικά, όπως έχετε διαπιστώσει έτσι που σας πρήζω, λατρεύω)

Υ.Γ2 Σήμερα ειδικά θέλω πάρα πολύ να βρεθώ σε ένα cafe στο Soho του Λονδίνου, να παρατηρώ τον κόσμο με τις ώρες, μετά να πάω στην Τate Modern και μετά ως δια μαγείας να βρεθώ πάνω στην Brooklyn Bridge και να κοιτάζω τους φωτισμένους ουρανοξύστες.

Forgive me Father for I have sinned...

Ανακάλυψα τις προάλλες ένα εθιστικό website, το www.blogthings.com και το οποίο περιέχει όλων των ειδών γρήγορα και ανώδυνα τεστ. Από το πόσο ρομαντική είσαι, αν ήσουν ροκ σταρ πως θα ήσουν μέχρι τι χρώμα να βάψεις το υπνοδωμάτιο σου. Είμαι ενθουσιασμένη, χάνω δημιουργικά την ώρα μου και για πέντε λεπτά τουλάχιστον μετά πιστεύω τα αποτελέσματα. Τις προάλλες που λέτε πετυχαίνω το επίκαιρο για τις μέρες τεστ «Πόσο Αμαρτωλή Είστε;» και το κάνω αν και μεταξύ μας ξέρω ήδη την απάντηση!

Ερώτηση πρώτη «Ονειρεύεστε…:» α) ότι είστε μια διασημότητα με πολλούς θαυμαστές, β) ότι ξεπερνάτε τον μεγαλύτερο σας ανταγωνιστή και ο κόσμος γνωρίζει πια ότι είστε η καλύτερη γ) Ονειρεύεστε συνέχεια. Κατακρίβειαν, ονειρεύεστε τόσο πολύ ώστε ονειρεύεστε πως ονειροπολείτε. δ) οποιοδήποτε σέξι άνδρα σας κινεί το ενδιαφέρει στο δρόμο. Σημειώνω το (γ) γιατί ένας υγιής άνθρωπος ζει σε πολλές διαστάσεις και στον ξύπνιο αλλά και στον ύπνο του και το (δ) γιατί είναι Άνοιξη και όπως λέει ένας φίλος όλα, μα όλα, ανθίζουν!

Ερώτηση δεύτερη «έχετε κακή διάθεση όταν…» α) δεν είστε το κέντρο της προσοχής, β) βλέπετε το γκόμενο σας να μιλάει σε κάποια άλλη, γ)δεν έχετε κάνει σεξ εδώ και καιρό, δ) πεινάτε και δεν βρίσκετε να φάτε. Σημειώνω το (β) γιατί ο γκόμενος δεν είναι για δημόσια χρήση (αυτό μας έλειπε…) και το (γ) γιατί δεν υπάρχει άτομο που να μην τον ενοχλεί όταν δεν κάνει σεξ συχνά (όποιος το αρνείται ή που έχει χαμηλή libido ή που δεν ξέρει τι του γίνεται).

Ερώτηση τρίτη «Ποια είναι η στάση σας απέναντι στα λεφτά;» α) τα λεφτά φέρνουν δύναμη, β) τα λεφτά φέρνουν γκόμενους, γ) είναι ωραίο να τα έχεις και να τα ξοδεύεις, δ) τα σκέφτεσαι συνέχεια, κατά βάθος θα ήθελες να ήσουν ο Ντόναλντ Τραμπ. Μα τι ερώτηση είναι αυτή; Το (γ) φυσικά! Ο γκόμενος που δεν έρχεται για σένα αλλά για τα συνοδευτικά σου είναι εξ ορισμού ξενέρωτος και επίσης τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία ( καλά, λέμε τώρα).

Ερώτηση τέταρτη «Όσο αφορά στην αγάπη…» α) ερωτεύεσαι τους ανθρώπους που σου δίνουν προσοχή, β) ζηλεύεις πολύ εύκολα, γ) την είδες Γκλεν Γκλόουζ και θέλεις να κάνεις κακό σε όλους τους πρώην σου, δ) ραντεβού; Ποιο ραντεβού; Κατευθείαν στο ψητό! Βάζω V στο (α) μεγάλη αλήθεια αλλά ως τουλίπα δεν έχω πρόβλημα να το παραδεκτώ, το (β) γιατί αίμα κυλάει και όχι νερό και το (δ) και ισχύει ξανά η παραδοχή λόγω blogger ταυτότητας.

Πατάω enter και τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις αρχικές μου υποψίες: «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα σας είναι: Ζήλεια 60%, Λαγνεία 60%, Απληστία 40%, Αλαζονεία 40%, Λαιμαργία 20%, Οκνηρία 0% και Οργή Ο%. Οι πιθανότητες να καταλήξετε στην κόλαση είναι 31% και το πιθανότερο να τα κακαρώσετε σε καυγά (!)». Τελικό συμπέρασμα; Είμαι μια αμαρτωλή ζηλιάρα και λυσσάρα αλλά την γλυτώνω γιατί μάλλον θα καταλήξω στον παράδεισο, εκτός και αν μπλέξω σε αιματηρό καυγά και την κάνω για hell’s kitchen!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 1/4 "Συγχώρεσε με", όπου ζητήθηκε από συγγραφείς και δημοσιογράφους να γράψουν για τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα.
Υ.Γ2 Δεν έκλεψα στο τεστ.
Υ.Γ3 Με όλη σας την ειλικρίνεια (που είμαι σίγουρη πως έχετε σε ποσότητα βεβαίως, βεβαίως), ποιό είναι το μεγαλύτερο σας αμάρτημα; Και ποιο δεν θα συγχωρούσατε ποτέ;

Single Tulip in the city

Ένα μεσημέρι Σαββάτου κατεβήκαμε για φαγητό στη Λήδρας. Τώρα που ανοίγει ο καιρός, οι πεζόδρομοι είναι ιδανικοί για βόλτες. Θεωρητικά. Γιατί για να περπατήσεις στη Λήδρας αυτές τις μέρες πρέπει να καταφέρεις να εκτελέσεις με δεξιότητα σλάλομ και ακροβατικά ανάμεσα στα 4Χ4 καροτσάκια με τα μωρά και τους περήφανους γονείς, τα παιδάκια που ανεμίζουν μπαλόνια, τα παιδάκια που τρέχουν με τα παγωτά προς τα πάνω σου και τα παιδάκια που τσιρίζουν μπροστά από τις βιτρίνες με τα παιχνίδια. Άρα δεν μιλάμε για βόλτα αλλά για το πένταθλο. Και όσο καλυτερεύει ο καιρός, τόσο περισσότερο πείθομαι πως η Λήδρας είναι για γερά νεύρα κάτι που προσωπικά δεν διαθέτω. Δεν μπορώ τα καροτσάκια πώς να το κάνουμε! Ακούγεται ρατσιστικό; Λοιπόν θέλω να σας πληροφορώ πως ως single γυναίκα σε αυτή τη χώρα, εγώ είμαι το θύμα ρατσισμού και όχι τα καροτσάκια. Και γιατί το λέω αυτό;

Μα όπως θα έχετε οι περισσότεροι συνειδητοποιήσει η Κύπρος είναι ιδανική για να κάνεις οικογένεια, όχι για να είσαι single. Με λίγα λόγια επιβιώνεις πιο εύκολα ως δυάδα, τριάδα, τετράδα παρά ως μονάδα. Δεν είναι ένα είδος ρατσισμού;

Οπότε από ένα σημείο και μετά πρέπει αναπτύξεις αντισώματα και μηχανισμούς αντιμετώπισης των πιο πάνω ομάδων. Φανταστείτε μια βραδιά με φίλους με σένα το μόνο single άτομο στην παρέα. Ας υποθέσουμε πως δεν ζηλεύουν οι γυναίκες των φίλων σου, πως εσύ είσαι οκ με το σκηνικό και πως όλα κυλούν ομαλά. Το κλου της υπόθεσης είναι πως αυτομάτως καλείσαι (χωρίς να τεθεί επίσημα) να υποδυθείς ένα ρόλο. Αυτόν του entertainer. Για παράδειγμα, όταν βγαίνω με φίλους μου ζευγάρια κάθομαι πάντα απέναντι τους – σαν ηθοποιός μπροστά από θεατές. Η παράσταση αρχίζει όταν αρχίζουν να ρωτάνε τα νέα μου (ως single είναι αυτονόητο πως έχω πάντα την ώρα και τη διάθεση να γυρίζω από μπαρ σε μπαρ, να κάνω ταξίδια και φυσικά να έχω μια ενδιαφέρουσα ερωτική ζωή). Κάθονται που λέτε και περιμένουν να τους πω κάτι συναρπαστικό, κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητα τους, κάτι που σαφώς δεν υπάρχει στη ζωή τους πια (ναι ξέρω, ρατσίστρια). Παλιά δεν μ άρεσε όλο αυτό, το θεωρούσα καταπιεστικό. Τώρα τελευταία όμως με εξιτάρουν τέτοιες συναντήσεις γιατί συνειδητοποίησα πως μ αρέσει να διηγούμαι ιστορίες μπροστά σε «διψασμένο» κοινό (όπου εννοείται πως αφήνω την φαντασία μου να οργιάσει, κάνω σκηνοθεσία, σκηνικά και χορογραφίες). Τους λέω έτσι διάφορα για τα κατά καιρούς γκομενικά που έχω, τα παρουσιάζω ως χολιγουντιανή παραγωγή και έτσι για να μην είμαι και εγωκεντρική τους ρωτάω και τη γνώμη τους. Και έτσι όλοι περνάμε καλά! Καροτσάκια- single τουλίπα σημειώσατε 2!

Υ.Γ1 Το κείμενο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Υστερόγραφο στις 25/3. Αν και το θέμα ήταν πολύ σοβαρό ("Γιατροί του Κόσμου") όλοι όσοι γράφουμε στήλες γράψαμε κάτι ανάλαφρο, επίτηδες. Έτσι κι αλλιώς, με το να είμαστε "σοβαροφανείς" ΕΔΩ και να γράφουμε δήθεν συγκινητικά κείμενα δεν βοηθούμε την κατάσταση στις χώρες ΕΚΕΙ.

Υ.Γ2 Λήδρας = Πεζόδρομος στην αρχή της παλιάς πόλης της Λευκωσίας (κατά καιρούς και ώρες ώρες κυκλοφορούν και αυτοκίνητα - μην με ρωτήσετε γιατί, άβυσσος η ψυχή των κυπριακών αρχών)

Υ.Γ3 Λίγες μέρες μετά κατέβηκα Λήδρας όχι ως single αλλά με ένα "perhaps" γκομενικό. Γιατί δεν υπήρχαν καροτσάκια τότε;;; Μήπως τελικά τα καροτσάκια επιτίθενται μόνο στους single; Τι ρατσισμός!

Μια βραδιά στην Αθήνα...αφιερωμένο

Βράδι Σαββάτου. Ακυρώνω την έξοδο και μένω μέσα. Με έχουν κουράσει τα ίδια και τα ίδια. Ντρέπομαι να το πω στους φίλους μου. Τους λέω πως έχω αρπάξει κρυολόγημα. White lies…

12:03 πμ. Μήνυμα από φίλο κάποια χιλιόμετρα μακριά «Μακάρι να ήσουνα εδώ, να γίνουμε flatmates και να αλωνίσουμε τα κοσμικά της Αθήνας». Χαμογελώ, ξαπλωμένη στον καναπέ. Απαντώ με αποσιωπητικά. Ο ανάδρομος Ερμής συστήνει αφωνία στο ζώδιο μου. Υπακούω, δεν είναι καιρός να πηγαίνω κόντρα (και) στους πλανήτες. Αλλά το μυαλό μου είναι ήδη εκεί, μαζί σου. Μου έρχονται οι εικόνες, ενσταντανέ από ένα βράδι στην Αθήνα. Θα αρχίζαμε κατά τις 9 με πρώτο ποτό στο El Pecado για τα τελευταία κουτσομπολιά της σόουμπιζ. Είναι το αστείο της παρέας πως είσαι από μόνος σου ένα κινητό Downtown. Εγώ όμως ξέρω πως είναι ο δικός σου τρόπος να βρεις ισορροπία μέσα στην (πληκτική) καθημερινότητά. Μου λες πως φέτος η Πέγκι Ζήνα την είδε ροκ και τραγουδά με συνοδεία γαρυφάλλων τον ύμνο των eighties «The Eye of the Tiger». Η άχρηστη πληροφορία του μήνα. Αλλά και πάλι μου φαίνεται πιο χρήσιμη από όλα όσα ακούω και ζω τον τελευταίο καιρό. Πιάνουμε (εύκολα) κουβέντα με την άγνωστη παρέα δίπλα. Δεν παίζει παιχνίδι του τύπου «σε βλέπω, αλλά μόλις εντοπίζεις το βλέμμα μου, κοιτάω αλλού». Ευτυχώς γιατί βαρέθηκα το συγκεκριμένο σενάριο. Προτιμώ τις σκηνές όπου θα σου πετάξει ο άλλος μια ατάκα και θα είναι τόσο έξυπνη ώστε να είναι αρκετός λόγος να σκέφτεσαι πως αξίζει που βγήκες απόψε. Με τα πόδια πεταγόμαστε λίγο πιο κάτω στην Κανέλλα για φαγητό. Η κολλητή μας περιμένει και γκρινιάζει που αργήσαμε. Αλλά στο Γκάζι δεν μπορείς ποτέ να περπατάς βιαστικά, δεν του πάει. Η ώρα πήγε μία. Τελειώνουμε βιαστικά το λικέρ μαστίχας και πεταγόμαστε για ένα δεύτερο ποτό στο Balthazar αν και είναι πολύ clean-cut για τα γούστα μου αυτό τον καιρό. Γουστάρω μπαράκια όπου παίζει παιχνίδι. Και ας μην καταλήξει κάπου. Όμως τουλάχιστον θα νιώσω ζωντανή. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και συναντούμε παρέα στο Rock ‘n’ Roll στο Κολωνάκι. Χορεύουμε πηδώντας πάνω κάτω και τραγουδώντας το ρεφραίν όσο πιο δυνατά μπορούμε. Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα μας δει και αν πρέπει να συμπεριφερόμαστε κάπως. Το comme il faut ποτέ δεν ωφέλησε κανένα και αυτή την περίοδο διαπιστώνω πως είναι καιρός να αρχίσω και εγώ να το αποβάλω από το σύστημά μου. Κατά τις πέντε, φεύγουμε. Στη έξοδο αρπάζουμε τα εβδομαδιαία freepress. Δίνουμε ραντεβού την επόμενη, για brunch και πολύ καφέ.

Πίσω στην καθημερινότητα και στον καναπέ μου. Την επόμενη μέρα σου στέλνω μήνυμα «Και όμως ήμουν εκεί!»

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 17/3. Γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "2" του Κωνσταντίνου Βήτα

Υ.Γ2 Το κείμενο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στους φίλους μου Α. (η οποία είναι σημαντικός λόγος για τον οποίο αγαπώ Αθήνα!) και τον Β. ο οποίος μου έστειλε αυτό το sms, είπε την ατάκα για τα ζώδια και χωρίς να το ξέρει αποτέλεσε την έμπνευση για αυτό το κείμενο. Παιδιά σας αγαπώ πολύ.

Cinema Paradiso

Τις προάλλες είχανε θέμα στο Υ.Γ το κινηματογράφο. "Α", σκέφτηκα από μέσα μου, "εδώ θα γράψω μια σούπερ στήλη". Μένω που λέτε στο γραφείο αργά να την κάνω με πολλή όρεξη και πάνω που έγραψα το μισό κείμενο πετάγεται από δίπλα ένας συνάδελφος που ξέμεινε και εκείνος 8 η ώρα μέσα και μου λεει " τι κανεις τι κάνεις;" Και πριν προλάβω να αντιδράσω, αρπάζει το mouse και ανοίγει το κείμενο! Νεύρα εγώ! Αυτόν χρειαζόμουνα να μάθει ποιά είμαι, αν και αμφιβάλλω αν διαβάζει Υ.Γ, μάλλον μόνο αθλητικές εφημερίδες μου κάνει να τον ενδιαφέρουν. Να μην σας τα πολυλογώ, αναγκάστηκα να αλλάξω όλο το κείμενο μπας και δεν καταλάβει. Το αποτέλεσμα δεν με ενθουσίασε. Δεν το βρήκα πολύ κινηματογραφικό. Ηere it is:

«ΚΑΡΕ 1 Πήγα για πρώτη φορά σε κινηματογράφο όταν ήμουν 7 όταν η θεία μου με είχε πάει να δω τη «Κουκλίτσα με τα ροζ» με την Μόλι Ριντγουολντ, στο Ζήνα Πάλλας. Η ταινία δεν ήταν σπουδαία, μάλλον μια τυπική για την εποχή εφηβική αμερικάνικη τσιχλόφουσκα. Αλλά για μένα ήταν μεγάλη στιγμή, μου φαινόταν μαγικό να βλέπω φιλμ σε μια τόσο μεγάλη οθόνη.
Η αμέσως επόμενη φάση που θυμάμαι ήταν όταν είδα στην τηλεόραση το «Ρωμαίο και την Ιουλιέττα» του Τζεφιρέλι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τον μαρασμό που έπαθα όταν ο Ρωμαίος πέθανε όταν είδε δίπλα του την νεκρή Ιουλιέτα (έτσι νόμιζε δηλαδή). Και μετά όταν εκείνη αυτοκτόνησε (τελικά), ένιωθα πως ήλθε το τέλος του κόσμου! Κάπου εκεί άρχισα να υποψιάζομαι, ότι δεν έπαιρνα τα φιλμ στο ντούκου. Όλα αυτά πριν κλείσω τα δέκα.
ΚΑΡΕ 2 Γύρω στα δεκατέσσερα, ξέθαψα από την αποθήκη των γονιών μου μια παλιά ασπρόμαυρη μικρή τηλεόραση. Την πήρα στο δωμάτιο μου και την έβαλα κάτω στο πάτωμα. Για να καταφέρω να δω τηλεόραση με καθαρή εικόνα (τότε μόνο το ΡΙΚ υπήρχε) παιδευόμουνα με την κεραία για πολλή ώρα. Σε εκείνη τη μικρή τηλεόραση είδα για πρώτη φορά το «Οργισμένο Είδωλο», τον Τζέικ Λα Μότα με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Θυμάμαι πόσο είχα εντυπωσιαστεί όταν είχα διαβάσει πως για το ρόλο του πήρε τριάντα κιλά. Διάβασα επίσης τότε ότι την ίδια μέθοδο ακολουθούσε και η Μέριλ Στριπ η οποία για μια ταινία, μπήκε και έμεινε μέσα σε ένα ψυγείο για αρκετή ώρα για να «νιώσει» την ταλαιπωρία. (Ποτέ δεν κατάφερα να βρω αυτή την ταινία που υποδυόταν την Εσκιμώα).
Μετά ακολούθησε μια πώρωση με τη Βίβιαν Λι γιατί είχα δει το Όσα παίρνει ο Άνεμος (στην έγχρωμη τηλεόραση στο σαλόνι) και μετά στο «Λεωφορείο ο Πόθος», να υποδύεται την Μπλανς, (στην ασπρόμαυρη τηλεόραση στο δωμάτιό μου).
Και δεν το συζητώ όταν πέτυχα τη «Καζαμπλάνκα» ( “from all the bars of the world you had to walk into mine” να λέει ο Μπόγκαρτ στην Μπέργκμαν) και τη «Γκίλντα» (να χορεύει η Χέιγουρθ με τη πιο αποκαλυπτική στριπτίζ όπου έβγαλε απλά ένα γάντι). Από εκείνη την περίοδο έμεινε ένα poster από την «Καζαμπλάνκα» κρεμασμένο στον τοίχο του παιδικού μου δωματίου.
Από εκείνη την περίοδο που έβλεπα με μανία παλιά φιλμς μου ξέφυγε ο «Πολίτης Κειν». Όταν βρίσκομαι σε παρέα σινεφίλ τρέμω τη στιγμή που θα έλθει η ώρα της μαγικής ερώτησης «Ποια ταινία σημαντική δεν είδες και ντρέπεσαι για αυτό;». Γιατί κάθε φορά που το ομολογώ (με κατεβασμένο βλέμμα) με κοιτάνε λες και σκότωσα άνθρωπο! Λες και δεν μετράει που έχω δει όλες σχεδόν τις ταινίες του Μπίλι Γουάϊλντερ, του Μπέργκμαν (και αυτό είναι πιστέψτε με μεγάλο κατόρθωμα) ΚΑΙ του Αλμοδοβάρ (προ- Πενελοπε Κρουζ εποχής)!
ΚΑΡΕ 3 Ο κινηματογράφος ήταν καθοριστικός παράγοντας και όταν έπρεπε να σκεφτώ που θα πήγαινα για σπουδές. Δεν υπερβάλλω. Κάπου στα 17 άρχισα να βλέπω φιλμ του Τζέιμς Αϊβορι, το «Δωμάτιο με Θέα», τα «Απομεινάρια μιας Μέρας» και το «Μορίς». Τότε αποφάσισα ότι ήθελα να σπουδάσω στην Αγγλία. Για να μπω σε εκείνο το σκηνικό, να γίνω μια ηρωίδα του Άϊβορι, να πίνω τσάι και να ζήσω ένα μεγάλο έρωτα μέσα σε βικτωριανό σπίτι. Αντιλαμβάνεστε ότι το σενάριο αυτό δεν έπαιξε. Γιατί ναι μεν βρήκα το βικτωριανό σπίτι (αυτό με τις μαύρες δοκούς και τους λευκούς τοίχους) και μάλιστα στην εξοχή, έπινα τσάι, αλλά ο έρωτας μάλλον από άλλη ταινία ( λιγότερο ρομαντική και περισσότερο «αστική») μου προέκυψε.
ΚΑΡΕ 4 Ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Δεν χρειάστηκε να ανακαλύψω την πόλη, την ήξερα ήδη μέσα από τις ταινίες. Περνούσαν δίπλα μου τα κίτρινα ταξί και έψαχνα πίσω από το τιμόνι τον Ρόμπερτ ντε Νίρο να με ρωτά «Are you talking to me?». Περπάτησα στο Central Park και το μάτι μου γύρευε το παγκάκι που κάθονταν ο Γούντι Άλλεν και η Νταϊάν Κίτον στο Annie Hall, κοντά στο Bethesda Fountain και έβλεπαν τους περαστικούς. Μπήκα στο Tiffany’s και φαντάστηκα δίπλα μου την Όντρει Χέμπορν να φοράει το Little Black Dress, τα μεγάλα μαύρα γυαλιά και να κοιτάζει τη βιτρίνα, έτσι όπως στο «Breakfast at Tiffany’s».
Τελικά τα φιλμ δεν είναι βγαλμένα από τη ζωή. Γιατί συνειδητοποιώ ότι η ζωή του καθενός μας είναι μια ταινία. Με τα δικά της καρέ, τις δικές τις κινηματογραφικές στιγμές και το δικό της μοναδικό σάουντρακ".

Τα δικά σας καρέ;

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 17/2. Εξώφυλλο είχε σκηνές από την (θεικη) ταινία ΒΑΒΕΛ ( από το ομώνυμο βιβλίο που εξέδωσε ο Taschen)

Δείξε μου το φετίχ σου

Πριν κάτι βδομάδες με πήραν τηλ από το Υ.Γ γιατί θα έκαναν ένα τεύχος με θέμα "ΣΕΞ" και διερωτούνταν αν θα μπορούσα να γράψω κάτι γι αυτό. Αποφάσισα, από τη στιγμή που συμμετέχω ως ιντερνετική περσόνα, να γράψω κάτι σε σχέση με το σεχ και το ίντερνετ. Έτσι σκέφτηκα να κάνω cyber sex και να καταγράψω την εμπειρία μου. Επειδή όμως αυτό το είχα ήδη κάνει σε ένα τεύχος Ιουλίου είπα να κάνω κάτι διαφορετικό. Έτσι είπα να κάνω Φετιχιστικό cyber sex. Και να δω τι παίζει. Το κείμενο που ακολουθεί περιγράφει την εμπειρία. Για λόγους ευνόητους δεν θα μπορούσα να δημοσιεύσω τις πραγματικές συνομιλίες ( ντρέπομαι και θα ντραπείτε και εσείς, αφήστε που θα με βάλουν μέσα επειδή διακινώ πορνογραφικό υλικό!).


Σάββατο βράδι. Μένω σπίτι αποφασισμένη να ανακαλύψω τον φετιχιστικό μου εαυτό, μέσα από τα chat rooms. Για συμπαράσταση (μάλλον για πλάκα) έχω δίπλα μου ένα φίλο. Και αυτός το έχει ξανακάνει. Το Cyber sex. Και όχι, δεν ήταν μαζί μου.
Κατά τις 12, μπαίνουμε στο internet. Μεταξύ μας, είχα μια μικρή αμφιβολία στο αν θα υπήρχαν κάποιοι που αντί να είναι έξω Σάββατο βράδι την βγάζουν μπροστά από ένα pc, βγάζοντας τα μάτια τους. Δεν θα καταφέρναμε όμως να βρούμε ένα άτομο σε όλη την υφήλιο;
Κάνουμε search στο Google: «fetish chat rooms».
Μας αραδιάζει κάμποσα. Κάνω κλικ πάνω σε ένα που από την περιγραφή δείχνει να έχει όλα όσα χρειάζομαι! ΚΑΙ s&m ΚΑΙ swinging ΚΑΙ role-playing! Ενθουσιάζομαι. Ο φίλος μου λιγότερο. ΄Η πολύ άνετος είναι ή απλά έχει μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που δέχθηκε να γίνει φετιχιστής.
Μπαίνουμε μέσα ως ζευγάρι, με ένα όνομα που πραγματικά ντρέπομαι ακόμα και να το γράψω! Αρκεί να σας πω ότι υπονοούσε ότι είμαστε πάρα πολύ πρόθυμοι να κάνουμε σεξ «όλοι μαζί παρέα».
Κάνουμε log in στο δωμάτιο #sex. Τι είχα πει πριν, πως δεν θα υπήρχε κανείς;
Το παίρνω πίσω! Το δωμάτιο ήταν τίγκα στον κόσμο.
Εντοπίζω τυχαία ένα όνομα που μου γυάλισε και του πιάνω κουβέντα σε ιδιωτικό παραθυράκι.
-Hi, how are you? ( υποθέτω πως ασχέτως σκοπού πρέπει να είμαστε ευγενικοί, ότι τάχα μου δεν συμβαίνει τίποτα και ότι δεν τσατάρουμε για να κάνουμε cyber)
- Hi. ASL; ( Age Sex Location)
Κατευθείαν στο ψητό ο άλλος. Δεν χάνω ώρα και του απαντώ ότι είμαστε ένα ζευγάρι και θέλουμε να πειραματιστούμε επειδή βαριόμαστε τη ζωή μας. (Καλέ τι γράφω;;). Ο τύπος αμέσως τσιμπάει! Τόσο εύκολα! Με ρωτάει τι μας αρέσει να κάνουμε, τι θέλω να κάνει στον γκόμενο μου και μετά μου λέει τι θέλει να μου κάνει αυτός. Αλλά βρε παιδί μου δεν μου έλεγε κάτι ενδιαφέρον! Γιατί οκ αγάπη μου έχουμε ξανακούσει για παρτούζες, ήμουν σίγουρη πως θα έλεγες ότι θες να κάνεις φάση μαζί μου και να βλέπει ο γκόμενός μου ( τι πρωτότυπο αλήθεια) και εννοείται ότι θες να με κάνεις να ζήσω «τους πιο έντονους οργασμούς της ζωής μου». Άρχισα να βαριέμαι και ακόμα δεν αρχίσαμε…
Δεν προλαβαίνω όμως να δακτυλογραφήσω κάτι για να αλλάξουμε κάπως ταχύτητες και τσούπ! Άλλο παραθυράκι ανοίγει, αυτή τη φορά από έναν με το όνομα HotMan25.
- Hi, ASL; τον προλαβαίνω.
- «25, male, Nicosia», απαντάει!
Ωχ, μας βρήκανε! Κάνω πως δεν επηρεάζομαι από το γεγονός ότι μπορεί αυτός να είναι ο γείτονάς μου ( ή ακόμα χειρότερα ο 16χρονος γιος του).
- «Φετίχ έχεις;», ρωτώ μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα γιατί η ώρα πήγε τρεις και αρχίσαμε να νυστάζουμε.
- «Πόδια», μου απαντάει πολύ απλά και απενοχοποιημένα.
- «Πόδια;», τον ρωτάω, δήθεν άνετη.
- «Ναι. Θες να στα γλύψω;» λέει.
Δεν απαντώ αμέσως. Φαντάζομαι την εικόνα και ανατριχιάζω ολόκληρη. Περιττό να σας πω ότι ο δίπλα μου είχε πεθάνει στα γέλια!
- «Ναι, θέλω πολύ! Αλλά μπορεί να παρακολουθεί και ο αρραβωνιαστικός μου;». Το βιολί μου εγώ. Εν τω μεταξύ χαίρομαι τόσο πολύ που εντόπισα ένα άνθρωπο με πραγματικό φετίχ που προχωρώ και τον ρωτάω αν θέλει να το κάνουμε s&m το θέμα.
- «Σόρι, δεν κάνω τέτοια πράγματα», απαντά και μου κλείνει το παραθυράκι στα μούτρα!
Μα τι είπα;; Έχει κάτι κολλήματα ο κόσμος δηλαδή…
Απτόητοι, συνεχίζουμε την αναζήτηση μας. Να μην σας τα πολυλογώ, πετυχαίνω ακόμα 2-3 τύπους με παρόμοια φετίχ, όχι πρωτότυπα δηλαδή. Πόσο φετιχιστικό σεξ, να κάνει το άτομο; Μετά από λίγο το βαριέσαι. Κατά τις 4 και ενώ ακόμα το sex chat room ήταν γεμάτο (καλά δεν κοιμούνται αυτοί;;), αποφασίζουμε να την κάνουμε, γεμάτοι εμπειρίες και φαντασιώσεις (τονίζω, όχι για πόδια)! Σώζω τα κείμενα, τα βάζω σε word file, κάνω ένα τσιγάρο και πάω για ύπνο.
Την επόμενη μέρα τα στέλνω με e-mail στο Υ.Γ. Μετά από λίγο χτυπάει το τηλέφωνο. Η αρχισυντάκτρια.
-«Ε, σ άρεσαν οι συνομιλίες μου;», την ρωτάω ενθουσιασμένη.
- Κοίτα να δεις, τουλίπα. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να δημοσιευτούν!


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την Κυριακή 11/2 με κάποιες αλλαγές ( που αναγκαστήκαμε να κάνουμε με την αρχισυντάκτρια γιατί στο τέλος της μέρας το περιοδικό διανέμεται μαζί με εφημερίδα που την διαβάζουν 40,000 και βάλε κόσμος - "κολλημένος")