Έτσι ανάτρεξα στο Moleskine planner μου και θυμήθηκα τι έκανα το Φθινόπωρο. Λοιπόν πήγα 2 ταξίδια, ένα με οικογένεια και ένα για δουλειά. Ωραία και τα δυο, κάπως ταραχώδες αυτό με την οικογένεια. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Αλλά γιατι να αλλάξουν; Ειδικά οι δυναμικές της οικογένειας.
Οι υπόλοιποι μήνες ήταν ένα τρέξιμο. Και όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ αγχώνομαι. Γιατί δεν σταμάτησα εκ τοτε.
Στα 48 μου περνω μια προσωπική "κρίση". Βλέπω το παρελθόν, βλέπω πόσο δούλεψα και θυμάμαι πόσο πολύ δεν θυμάμαι πολλά άλλα πράγματα εκτός δουλειάς. Και λυπάμαι.
Κάπου διάβασα πως είναι προχώρημα αυτό, το να "σκάβεις" όλη σου τη ζωή.
Σίγουρα είναι και θέμα ηλικίας. Δεν ξέρω όμως αν ειναι προχώρημα τελικά.
Γιατί εαν δεν το αλλάξω, δεν σημαίνει κάτι.
Και μπαίνουμε στο Χειμώνα.
Ένας Δεκέμβρης που από τα μέσα του είχα αποφάσισα ότι θα μπορούσα να ξεκουραστώ. Αφού είχα περάσει όλο το Φθινόπωρο να δουλεύω για τους επόμενους μήνες, το δικαιούμουν. Τελικά έβγαλα τις γιορτές σπίτι, γιατί αρρώστησα. Να δεις όμως που δεν με ενόχλησε. Κοιμήθηκα, είδα σειρές και ταινείες, πέρασα χρόνο με τα γατιά μου. Κάπως απομονωμένη. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν ανυπομονούσα για κάτι άλλο έτσι κι αλλιώς.
Ο Γενάρης με βρήκε σε ένα τρέξιμο πάλι. Ήταν λογικό αλλά ήταν απότομο. Αναπολούσα εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη. Συνέχισε ο Γενάρης με μια αδιαφορία. Ναι έβγαινα, ναι έβλεπα κόσμο, αλλά...κενό.
Φεβρουάριος. Μπήκε όχι πολύ όμορφα. Ξαναρρώστησα. Η γάτα μου έχει θέμα υγείας και έχουμε δρόμο και οι γείτονες μου που τα βρίσκαμε μετακόμισαν και αυτό με πείραξε πολύ - λες και μέναμε μαζί.
Δεν ξέρω πως θα είναι οι επόμενες μέρες. Δεν έχω αισιοδοξία. Αλλά σίγουρα ξέρω πως πρέπει να μάθω να διαχειρίζομαι τις αλλαγές. Προφανώς δεν είμαι καλή σε αυτό.
Ίσως ξαναρχίσω να γράφω εδώ πιο τακτικά. Να βάλω όλες μου τις σκέψεις κάτω, όπως παλιά. Να επικοινωνούμε κιόλας.
Έτσι κι αλλιώς παρατηρώ πως ο κόσμος αναπολεί την "λιγότερο social media" εποχή.
Το ίδιο και εγώ.
UT
No comments:
Post a Comment