Όταν σταματάει ο χρόνος

Εαν διαβάζεις αυτό το κείμενο, πάει να πει πως βρήκες ώρα μέσα στην καθημερινότητα και μπράβο σου.

Όταν πρωτοάρχισα να γράφω εδώ, ήταν Μάης του 2006, ήμουν 29 και παρόλο που δούλευα πολύ και νόμιζα πως δεν είχα χρόνο, τελικά είχα πολύ περισσότερο από ότι νόμιζα. Στερνή μου γνωση να σε είχα πρώτα. 20 χρόνια τουλίπα λοιπόν.

Δεν θα γράψω συγκινητικό ποστ ή απολογισμό. Αυτό που θα κάνω είναι να καταγράψω όλες τις στιγμές που είναι σαν να σταματάει ο χρόνος και που - ευτυχώς - τις επιζητώ. Στιγμές που είμαι εγώ και ένα σημαντικό κομμάτι της Αστικής Τουλίπας.

Όταν σταματάει ο χρόνος λοιπόν, στη ζωή μας σχεδόν 49χρονης τύπισσας, στο κέντρο της Λευκωσίας, σε ένα νησί, που δεν είναι και τόσο νησί, σε μια πόλη που κάποτε είναι όμορφη και κάποτε δεν είναι και με μια καθημερινότητα που δεν σκέφτηκε ούτε οραματίστηκε ποτέ πως θα ήταν έτσι.

Στιγμή "Κάπου στην παλιά πόλη, βράδυ Σαββάτου".

Τρέχω συνέχεια, κάθε μέρα, ένα 2026 δύσκολο και στενάχωρο. Όμως τρέχω γιατί δεν μπορώ να μην τρέχω. Κάνω τόσα πράγματα ταυτόχρονα που ξεχνώ ονόματα, φάτσες αλλά και στιγμές. Ποτέ όμως την To Do λίστα μου. |Απρόσμενα, τις προάλλες βρέθηκε ως δια μαγείας, χρόνος και έγινε το πιο κάτω σκηνικό. Βράδυ Σαββάτου. "Θες να τσιμπήσουμε μια πίτσα και να πάρουμε μπίρες; Έχεις ώρα;". "Έχω ώρα ναι". Από μέσα μου χαίρομαι. Κάποιος έχει ώρα, την ίδια στιγμή που έχω και γω! Καθόμαστε σε ένα παγκάκι, στην παλιά Λευκωσία. Μιλάμε ασταμάτητα μέχρι τα μεσάνυκτα. Ο χρόνος έχει σταματήσει, οι γύρω μας είναι απλά ένα θολό σκηνικό. Ζω μια από τις ωραιότερες νύκτες της χρονιάς. Θέλω κι άλλο. Ίσως δεν πρέπει.

Στιγμή "Πάμε μια βόλτα;".

Ο φίλος που ποτέ δεν ένιωσα να με κρίνει και όταν είμαστε νιώθω ασφάλεια και ότι τα πράγματα θα είναι οκ τελικά. Συναντιόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. "Πάμε προς Πύλη Αμμοχώστου;". "Πάμε αλλά να περάσουμε από Μακαρίου και μετά από ΟΧΙ για να δω πόσο προχώρησε ο δρόμος". "Πάμε". Περπατάμε, έχουμε ώρα, είναι προνόμιο το ξέρω να μπορώ να έχω τέτοιους υπέροχους φίλους, που τα απλά, ένα περπάτημα δηλαδή, είναι τόσο ουσιαστικά. Περπατάμε, βλέπουμε νέα κτίρια, κτίρια υπό ανακαίνιση, αρχοντικά να κατεδεφίζονται. Σε κάθε γωνιά, δρόμο λέμε και από ένα νέο. Συζητάμε τις οικογένειές μας, τις δουλειές μας, την καθημερινότητά μας, τα πρέπει, τις φοβίες μας. Φτάνοντας στην Πύλη Αμμοχώστου, ίσως κάτσουμε για ένα σουβλάκι. Εκεί αρχίζουμε να μιλάμε για τα όνειρά μας. "Δικαιόυμαι να έχω όνειρα;", τον ρωτάω. Χαμογελάει και λέει κάτι που μου δίνει ελπίδα. Δεν ξέρω αν το κάνει επειδή θέλει να νιώσω καλά ή αν το πιστεύει. Επιλέγω το δεύτερο. Θέλω να έχω ελπίδα, τρομάζω στην ιδέα ότι δεν θα υπάρχει μια χαραμάδα φωτός στο μέλλον μου.

Στιγμή "Πάμε συναυλία Παπακωνσταντίνου"

"Θες να πάμε;" με ρωτάει η φίλη, γνωρίζοντας πως δεν ακούω πια αυτή τη μουσική. "Πάμε" της λέω με σιγουριά. Θέλω να νιώσω κάτι, έτσι όπως τότε που δεν άφηνα συναυλία για συναυλία. Περπατάμε από τα "ενήλικα" μας σπίτια προς το κέντρο. Φτάνουμε στη συναυλία. Θέλει να καθίσουμε σε καρέκλες, αυτές τις λευκές. Αρνούμαι. "Θα πάμε μπροστά μπροστά, δεν είμαστε γέροι", λέω απόλυτα. Μέσα μου πείσμωσα. Για μένα το έλεγα φυσικά. Ήθελα να ξαναβρώ την ανεμελιά των 20κάτι μου. Πάμε μπροστά, καθόμαστε κάτω μέχρι να αρχίσει η συναυλία. Μαζεύεται κόσμος γύρω μας. Κόσμο που στην δική μου καθημερινότητα, δεν πολυσυναντώ πια. Βγαίνει ο Βασίλης, στεκόμαστε, γίνόμαστε ένα με όλους και οι πορτοκαλί φωτοβολίδες μας τυφλώνουν. Γελώ καθώς προσπαθώ να προστατευτώ από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ο χρόνος σταμάτησε ή μάλλον μου επέτρεψε να βρω ένα κομμάτι δικό μου που είχα πεθυμήσει. Θα πάμε και φέτος.

Στιγμή " είσαι ο άνθρωπός μου".

Καθόμαστε στον καναπέ μου. Η κολλητή μου είναι ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται να παίζω οποιοδήποτε ρόλο. Ξεφυσώ, φουσκώνω τόσο πολύ τα μάγουλα μου σαν να θέλω να εκτονώσω το μέσα μου. Έχουμε περίπου μια ώρα στη διάθεσή μας. Μιλάμε χωρίς εισαγωγές. Λέμε για το παρόν μας, όχι για το παρελθόν μας, δεν έχουμε εξάλλου τόσο χρόνο στη διάθεσή μας. Δεν ονειρευόμαστε. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την καθημερινότητα μας. Γιατί τρέχουμε τόσο πολύ; Θα μας καταπιει η καθημερινότητα; Θα προλάβουμε τη μέρα; Θα προλάβουμε τις υποχρεώσεις; "Πάρε τις βιταμίνες σου" της λέω. "Πρέπει", απαντάει. Τις επόμενες μέρες θα μου πει το ίδιο. Τρέχουμε, τρέχουμε, τηλεφωνιόμαστε στο highway, εκείνη πηγαίνοντας προς Λεμεσό, εγώ προς Λευκωσία. Κι όμως, αν και είναι όλα στο τρέξιμο, φιλίες σαν αυτές, ο χρόνος τις επιτρέπει. Και όταν καταφέρνουμε να συναντηθούμε ή να τηλεφωνηθούμε, είναι σαν να μας κάνει τη χάρη και σταματά.

Στιγμή " Έχω τόσα να σου πω".

Είναι και κάτι στιγμές, που ο χρόνος δεν υπάρχει. Ο λόγος έχει ώρα και περιθώριο να ξεδιπλωθεί. Υπάρχουν παύσεις, άνω τελείες, ερωτηματικά και όλα τα σημεία του λόγου. Αυτές τις στιγμές αγαπώ, πεθυμώ και θα επιδιώκω. Μια υπόσχεση που δίνω στην Αστική Τουλίπα, αυτή την τύπισσα που 20 χρόνια πριν, σε αυτό ακριβώς το δωμάτιο, έκανε χρόνο για τον εαυτό της, πήρε το keyboard και άρχισε το ταξίδι της.

Ημέρα Αργίας

 Η ώρα είναι 549 το απόγευμα Καθαράς Δευτέρας.

Έχω επιστρέψει σπίτι από οικογενειακό γεύμα, ξάπλωσα λίγο και έχω αρνηθεί απογευματινή πρόταση για καφέ και ηθελημένα μένω σπίτι και απολαμβάνω την άνω τελεία του μήνα μου. Μια μέρα πραγματικής αργίας.

Διαβάζω τη συνέντευξη της δημοσιογράφου Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου (εδώ) και συγκινούμαι από την μεστότητα του λόγου της και την ουσιαστική σκέψη της. Πάντα μου άρεσε να την διαβάζω. Τώρα επιλέγει να βάλει τελεία στην αρθογραφία. Λέει χαρακτηριστικά "Παλιότερα ένιωθα και εισέπραττα ότι υπήρχε αντίκτυπος. Σε διάβαζε ο κόσμος, προβληματιζόταν, θίγονταν οι εξουσίες κι ενίοτε έπαιρναν τηλέφωνο για εξηγήσεις, να πουν τη δική τους εκδοχή. Πλέον, το αφήνουν να περάσει. Κανένας δεν συγκινείται. Δεν θυμάμαι πότε κάποιος επικοινώνησε μαζί μου τα τελευταία χρόνια, που να ένιωσε θιγμένος, να μου πει ότι τον αδίκησα και δεν είναι έτσι τα πράγματα. ".  

Πλέον τέτοιες φωνές χάνονται μέσα στον θόρυβο των social media. Όμως είναι εκεί, απλά διακριτικά και απαλά. Μας περιμένουν στοϊκά να μπούμε στη διαδικασία να τις γυρέψουμε. Έτσι όπως κάναμε πάντα με μουσικές, ταινίες, βιβλία, άρθρα σε περιοδικά lifestyle. Η ουσία δεν χάνεται ποτέ.

Περπατώ με φίλους στην παλιά πόλη, κάνουμε χιλόμετρα. Συζητάμε για διάφορα θέματα. Προσπαθούμε κυρίως να βρούμε τρόπους να μην χάσουμε αυτό  που είμαστε. 

Σε μια εποχή εντελώς δυστοπική, σε μια κοινωνία που βιάζεται αλλά μάλλον δεν ξέρει που πάει - αν πάει κάπου -, η αντίσταση είναι να επιμένεις στους ρυθμούς που σε κάνουν να νιώθεις άνθρωπος και ο εαυτός σου.

Φως

 Σε αντίσταση των πιο γρήγορων και social media καιρών, με τις αναλώσιμες εικόνες, reel και βιντεάκια, ξαναγράφω εδώ. 

Με κούρασε το παρόν, το γύρω μου, ο κόσμος που ζω, η δυστοπία σε κυπριακό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Με πιάνει απελπισία και δεν βλέπω τίποτα καλό άλλο γύρω μου.

Όμως θα το αλλάξω. Με άλλους ρυθμούς, όπως τους θέλω εγώ και οι φίλοι και ο κόσμος γύρω μου. Κάπου υπάρχει ομορφιά ε; 

Δεν ξύπνησα ξαφνικά σήμερα και είμαι αισιόδοξη. Καμία σχέση. Γνωρίζω ότι υποβόσκει μια μόνιμη θλίψη. Χθες μάλιστα, καθώς ήμουν σε φίλους το βράδυ για Τσικνοπέμπτη (και αυτό μια υπέροχη ευλογία, να μπορούμε ακόμα να μαζευόμαστε οι φίλοι. Όχι οι συγγενείς, αλλά οι φίλοι), είχα μια ξαφνική σκέψη.

Τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ για νέες αρχές σε πάρα πολλά μέτωπα. Στα επαγγελματικά - αφού πλέον δουλεύω με τον εαυτό μου -  και στα προσωπικά σε μεγάλα μέτωπα, το ένα είναι το κτίσιμο ενός καινούριου σπιτιού. Γνωρίζω πως το πιθανότερο σε δύο χρόνια η ζωή μου θα αλλάξει εντελώς. Μου λένε γύρω μου, για το καλύτερο, εγώ δεν έχω πειστει ακόμα.  Που λες, ψες είχα μια σκέψη: Θέλω να τα αφήσω όλα γύρω μου, την οικογένεια μου, τη δουλειά μου, τα άγχη αυτά που πρέπει να ζήσω και απλά να μετακομίσω σε μια άλλη χώρα. Μια άλλη χώρα κιόλας, πιο πολιτισμένη από το χάλι εδώ που ζούμε. Και καθώς το σκεφτόμουν αυτό, ένιωσα πως θα ήταν μια σανίδα σωτηρίας. Πως θα έκανα μια ολόφρεσκη αρχή, σε πολιτισμένη πόλη, με όμορφους δρόμους, ευγενικό κόσμο και συγυρισμένα τα έξω μου ( δεν ξέρω φυσικά πως θα ήταν τα μέσα μου).

Αλλά φυσικά, θα μείνω εδώ να παλεύω - δεν ξέρω 'όμως για ποιο λόγο. Διαβάζοντας το post της Μπεατρίξ, που έγραψε πως δεν έψαχνε τίποτα, εγώ κατάλαβα πως ψάχνω κάτι. 

Μια χαραμάδα φωτός. 

Χειμώνας 2025

Μου σχολίασες στο προηγούμενο post, πως ευχόσουν να είχα καλό Φθινόπωρο. Δεν είχα τι να απαντήσω γιατί δεν θυμάμαι. Ήταν γεμάτο, είχα πολλή δουλειά, πολύ άγχος και μέχρι να φύγει το καλοκαιρινό μαύρισμα, μπήκα σε μια απίστευτη ταχύτητα.

Έτσι ανάτρεξα στο Moleskine planner μου και θυμήθηκα τι έκανα το Φθινόπωρο. Λοιπόν πήγα 2 ταξίδια, ένα με οικογένεια και ένα για δουλειά. Ωραία και τα δυο, κάπως ταραχώδες αυτό με την οικογένεια. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Αλλά γιατι να αλλάξουν; Ειδικά οι δυναμικές της οικογένειας.

Οι υπόλοιποι μήνες ήταν ένα τρέξιμο. Και όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ αγχώνομαι. Γιατί δεν σταμάτησα εκ τοτε.

Στα 48 μου περνω μια προσωπική "κρίση". Βλέπω το παρελθόν, βλέπω πόσο δούλεψα και θυμάμαι πόσο πολύ δεν θυμάμαι πολλά άλλα πράγματα εκτός δουλειάς. Και λυπάμαι.

Κάπου διάβασα πως είναι προχώρημα αυτό, το να "σκάβεις" όλη σου τη ζωή.

Σίγουρα είναι και θέμα ηλικίας. Δεν ξέρω όμως αν ειναι προχώρημα τελικά.

Γιατί εαν δεν το αλλάξω, δεν σημαίνει κάτι.

Και μπαίνουμε στο Χειμώνα.

Ένας Δεκέμβρης που από τα μέσα του είχα αποφάσισα ότι θα μπορούσα να ξεκουραστώ. Αφού είχα περάσει όλο το Φθινόπωρο να δουλεύω για τους επόμενους μήνες, το δικαιούμουν. Τελικά έβγαλα τις γιορτές σπίτι, γιατί αρρώστησα. Να δεις όμως που δεν με ενόχλησε. Κοιμήθηκα, είδα σειρές και ταινείες, πέρασα χρόνο με τα γατιά μου. Κάπως απομονωμένη. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν ανυπομονούσα για κάτι άλλο έτσι κι αλλιώς. 

Ο Γενάρης με βρήκε σε ένα τρέξιμο πάλι. Ήταν λογικό αλλά ήταν απότομο. Αναπολούσα εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη. Συνέχισε ο Γενάρης με μια αδιαφορία. Ναι έβγαινα, ναι έβλεπα κόσμο, αλλά...κενό. 

Φεβρουάριος. Μπήκε όχι πολύ όμορφα. Ξαναρρώστησα. Η γάτα μου έχει θέμα υγείας και έχουμε δρόμο και οι γείτονες μου που τα βρίσκαμε μετακόμισαν και αυτό με πείραξε πολύ - λες και μέναμε μαζί.

Δεν ξέρω πως θα είναι οι επόμενες μέρες. Δεν έχω αισιοδοξία. Αλλά σίγουρα ξέρω πως πρέπει να μάθω να διαχειρίζομαι τις αλλαγές. Προφανώς δεν είμαι καλή σε αυτό.

Ίσως ξαναρχίσω να γράφω εδώ πιο τακτικά. Να βάλω όλες μου τις σκέψεις κάτω, όπως παλιά. Να επικοινωνούμε κιόλας.

Έτσι κι αλλιώς παρατηρώ πως ο κόσμος αναπολεί την "λιγότερο social media" εποχή. 

Το ίδιο και εγώ.

UT