Malta

Λοιπόν, όπως έχουν κάνει χιλιάδες Κύπριοι, πήγα και γω Μάλτα την περασμένη βδομάδα. Ήταν εκείνη η απίστευτη προσφορά όπου με 220 ευρώ πετάς με Emirates και μένεις σε χλιδάτο ξενοδοχείο, στην περίπτωσή μας το Le Meridien στο St. Julians.

Αφού διάβασα τα βασικά, πήρα ένα οδηγό, αγόρασα ένα μεγάλο κόκκινο σακίδιο και επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο. Από το οποίο δεν ήθελα να κατέβω αφού το enterntainement system της Emirates είναι καταπληκτικό. Εκατοντάδες ταινίες, σειρές, παιχνίδια. Εγώ από τη χαρά μου είδα 10 λεπτά από 20 περίπου ταινίες. Τελικά κατέληξα να βλέπω Dexter.

Να μην στα πολυλογώ, φτάνουμε Μάλτα και ενοικιάζουμε αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο. Μέγα λάθος. Ποτέ μα ποτέ μη το κάνεις. Γιατί σε αυτό το μικρό νησί δεν υπάρχουν πουθενά κατατοπιστικές πινακίδες. Π.χ. φτάνεις σε έναν κόμβο και ενώ σε μια κανονική χώρα σου λέει που θα πας αριστερά, που ευθεία και που δεξιά εδώ δεν είχε τίποτα. Απλά το έπαιζες κυριολεκτικά κορώνα-γράμματα. Έτσι για μια απόσταση 5 χλμ κάναμε περίπου 2 ώρες. Από τη δεύτερη μέρα δεν  ήταν καν αστείο. Κατασκοτωθήκαμε μεταξύ μας και τα νεύρα του οδηγού γίνανε σμπαράλια.

Το βράδι κάναμε απόπειρα να πάμε για φαγητό στην Βαλέτα. Το βράδι ήταν γοητευτική, μου θύμιζε κάτι μεταξύ παλιάς Λευκωσίας και Ρώμης. Μπήκαμε σε ένα μικρό υπόγειο εστιατόριο και φαγαμε ωραία θαλασσινά.

Από την άλλη, το St. Julians είναι μια μικρή παραθαλάσσια πόλη. Έχει 3-4 ακριβά ξενοδοχεία, ένα καζίνο - στο οποίο ούτε που πάτησα- , μερικά εστιατόρια που προτείνουν οι οδηγοί και 3 κόλπίσκους. Αυτά. Α, και ένα εστιατόριο ελληνικό με την ονομασία "bouzouki" το οποίο φρόντισαν κάτι άλλοι Κύπριοι να μας υποδείξουν αφού σύμφωνα με αυτούς "η Μάλτα είναι μόνο πέτρες". Βέβαια, όταν έχεις συνηθίσει στους ουρανοξύστες της Λευκωσίας και στην high-tech Λεμεσό...

Τη δεύτερη μέρα, ξυπνήσαμε έτοιμοι να ανακαλύψουμε το νησί. 

Με υπέρμετρη αισιοδοξία πήραμε το αυτοκίνητο και υπολογίσαμε πως θα φτάναμε στην "Σιωπηλή Πόλη", τη Mdina σε μισή ώρα. Κάναμε μια.

Αλλά φτάσαμε και παρκάραμε και μπροστά στην είσοδο.

Τι όμορφη πόλη! Αφού ξεσηκώσαμε το κατάστημα με 

τα παραδοσιακά γυαλικα μπιχλιμπίδια (πήρα μια πολύχρωμη μικρή καρδία - έχω καταντήσει ρομαντική), περπατήσαμε στα δρομάκια. Τι καθαρά! Τι όμορφα! Ωραία μπαρόκ κτίρια, περιποιημένη πέτρα, τι να σου πω. Όνειρο.

Αφού περπατήσαμε σχεδόν πάντού, χωρίς να χαθούμε, αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το Blue Grotto κάτι όμορφες σπηλιές μου που παίρνεις καραβάκι και μπαίνεις μέσα. Καταφέραμε να φτάσουμε εκεί αφού ρωτήσαμε 1-2 αστυνομικούς, 2-3 ντόπιους (συμπ. ενός όμορφου Μαλτέζου) και μια γριά που καθόταν σε μια πλατεία. Ευτυχώς που ήταν και η γιαγιούλα αλλιώς ακόμα θα πηγαίναμε.

Δυστυχώς δεν πήραμε βαρκούλα γιατί φύσαγε και ο καιρός δεν ήταν πολύ καλός. Όμως το τοπίο ήταν πολύ όμορφο. Νερό σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε, γύρω άγρια φύση και στο βάθος η θάλασσα έμπαινε μέσα στο βουνό και οδηγούσε στις σπηλιές.

 Εδώ ο κόσμος ψαρεύει αλλά εκείνη τη μέρα δεν υπήρχε κανένας.

Με αυτά και με αυτά αποφασίσαμε να παραμείνουμε στη θάλασσα αλλά να κινηθούμε πιο πάνω - είδες επιμονή και υπομονή;- σε μια άλλη περιοχή, που δεν θυμάμαι τώρα, για να φάμε φρέσκα θαλασσινά. Πήγαμε συστημένοι από ένα γνωστό στην Κύπρο. Μόνο ένας Κύπριος θα έβρισκε κάποιο στη Μάλτα και μετά με τη σειρά του θα έστελνε όλους τους δικούς τους. Ο κύριος Dennis που μας υποδέκτηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο μας ετοίμασε δύο τεράστιες πιατέλες fruit de mer. Γαρίδες, μύδια, άλλα μικρά οστρακοειδή, καλαμάρια, χταπόδια, ότι θες. Ήπιαμε και ένα ωραίο λευκό μαλτέζικο κρασί - δεν είναι καθόλου κακά τα τοπικά κρασιά, έχουν ένα χαρακτήρα ιταλικό- και τελειώσαμε το γεύμα μας με ένα canolle που ήταν σαν φλογέρα γεμιστό με ρικότα. Ο κύριος Dennis αφού μας χρέωσε 30 ευρώ το άτομο ( σκέψου να μην πηγαίναμε συστημένοι), μας κέρασε και ένα λικέρ παπουτσόσυκο - δεν έχωιδέα πως το λένε στα ελληνικά. 

Το βράδι παραμείναμε St. Julians, κανείς δεν άντεχε πια να χαθεί. 

Την τελευταία μέρα, αποφασίσαμε να την βγάλουμε στη Βαλέτα. 

Για να μπεις μέσα, υπάρχει μια μεγάλη πύλη, όπου περνάς μέσα από τα τείχη για να βρεθείς στην παλιά πόλη. Ο κύριος δρόμος θυμίζει κάτι από Λήδρας και Ερμού. Πεζόδρομος, καταστήματα και πολύς κόσμος να γυρίζει. Αυτός ο δρόμος είναι η Οδός Ανεξαρτησίας - στα μαλτέζικα ο δρόμος ονομάζεται "triq".

Τα πιο σημαντικά αξιοθέατα εκεί είναι ο Καθεδρικός του Αγίου Ιωάννη και το Παλάτι.

Στο πρώτο, έπαθα πραγματικά την πλάκα μου. Οι καθολικοί ναοί έχουν μια γοητεία, αλλά αυτό ήταν ένα θαύμα. Σκαλισμένα χρυσά ταβάνια, πατώματα με απεικονίσεις, οι τάφοι ιπποτών, χώροι αφιερωμένοι σε χώρες, εντυπωσιακό.

Αν πας ποτέ, αξίζει να πάρεις εκείνο το ακουστικό και να ακούσεις τη ξενάγηση. 

Καθώς η ώρα περνούσε και πεινάσαμε, αποφασίσαμε να μην φάμε άλλα ιταλικά -  η μαλτέζικη κουζίνα έχει πολύ λίγα παραδοσιακά- και να μπούμε σε ένα "μαγειρείο". Πως είναι ο Ματθαίος στην παλιά Λευκωσία και ο Τέλης; Ε, κάπως έτσι. Οι άλλοι δοκίμασαν το μαλτέζικο κουνέλι, που ήταν σαν κοκκινιστό και γω επειδή δεν μπορώ να φάω τους παιδικούς μου ήρωες - βλ. Bugs Bunny-δοκίμασα φρέσκο ψάρι. Yummy.

Το απόγευμα τη βγάλαμε στο Παλάτι που ήταν λίγο πιο κάτω από τον καθεδρικό. Εκεί αν είσαι λάτρης των πανοπλίων και των όπλων, θα την καταβρείς. Σκέψου πως εντυπωσιάστηκα εγώ που ποσώς με ενδιαφέρουν.

Η μέρα στη Βαλέτα τελείωσε με ένα διπλό εσπρέσο και ένα honey ring, που έχει σχήμα κουλουριού και είναι γεμιστό με cake και γύρω έχει κίτρινο αμυγδαλωτό.

Έτσι φτάσαμε αισίως στην τελευταία μέρα, όπου ξεκινήσαμε από το πρωί για να φτάσουμε στις 1 στο αεροδρόμιο - υπολογίσαμε 2-3 ώρες χάσιμο-. Εκεί μείναμε ακόμα 6, γιατί είχε καθυστέρηση η Emirates λόγω ομίχλης στο Dubai. Οπότε για τις επόμενες ώρες ξόδεψα όλα μου τα λεφτά σε περιοδικά, που τα διάβασα όλα, σε ένα βιβλίο, που διάβασα το μισό, σε αρώματα, σουβενίρ, κρασιά κτλ. Καταστροφή. Μου στοίχισε το αεροδρόμιο όσο ολόκληρο το ταξίδι στη Μάλτα.

Σου συστήνω να πας στη Μάλτα, ειδικά αν πετύχεις αυτή την προσφορά. Σαν χώρα έχει μια ομορφιά, κάποια αξιοθέατα είναι εντυπωσιακά, από μπαρ και εστιατόρια δεν λέει πολλά και αν μείνεις πολλές μέρες αξίζει να πάρεις το καραβάκι και να πετακτείς μέχρι Σικελία. Next time.

Υ.Γ1 Περισσότερες φωτό στο photoblog μου γιατί βιάζομαι να πάω για bossa nova night στο Hustle.

Y.Γ2 Ξεκίνησαν οι καφέδες στα Καλά Καθούμενα, μετά τη δουλειά και πολύ χαίρομαι. Ανταπόκριση σύντομα. Όχι που δεν θα το σχολίαζα.

La Vida en Espana - Parte Dos "On the Road"

Νομίζω είμαι εθισμένη. Στα ταξίδια. Δεν υπερβάλλω. Πάρε με σε ένα αεροδρόμιο ή σε ένα άγνωστο δρόμο μιας ξένης χώρας και είμαι η πιο ευτυχισμένη τουλίπα. Έχω λοιπόν διαπιστώσει με τα χρόνια πως όσο ανοικτός πρέπει να είσαι όταν πρόκειται να πας σε ένα προορισμό άλλο τόσο πρέπει να ξέρεις πέντε πράγματα , αφενός για να περάσεις καλύτερα και αφετέρου για να μην μετράς την ώρα και τη στιγμή για να φύγεις.

1. Εκτός από τα tip του τύπου «που να πας, που να φας , που να πιεις και που να κοιμηθείς», είναι καλά να ξέρεις και το «γιατί πας» σε έναν τόπο. Για παράδειγμα στη Θαϋλάνδη θα πας για να κολυμπήσεις και να χαλαρώσεις και στη Νέα Υόρκη για να κάνεις τα πάντα εκτός από το να χαλαρώσεις!
2. Προσπαθείς να μάθεις πέντε λεξούλες της γλώσσας που μιλάνε σε εκείνη τη χώρα ακόμα και αν αυτή η χώρα είναι η Ιαπωνία. Είπαμε ότι τα αγγλικά είναι διεθνής γλώσσα αλλά πόσο δύσκολο είναι να μάθεις το grazia ή το sayonara;
3. Πρέπει να χαθείς τουλάχιστον μια φορά στην πόλη (είναι το συναρπαστικό της υπόθεσης). Κατά προτίμηση μέρα γιατί αν αυτό για παράδειγμα Σάββατο βράδι στις 3 το πρωί στις Favela ή στη Lavapies έχετε γεια βρυσούλες.
4. Ούτε κατά διάνοια δεν λέμε ατάκες του τύπου «αχ πεθύμησα κυπριακό φαγητό» ή «μακάρι να χα μια πίττα σουβλάκια» (μια βδομάδα μόνο λείπεις και όχι δέκα χρόνια μετανάστης). Αφού σ αρέσει τόσο πολύ το κυπριακό φαγητό γιατί άμα είσαι Κύπρο τρως συνέχεια κινέζικα και sushi;
5. Ποτέ μα ποτέ δεν τρώμε σε αλυσίδες εστιατόρια και φυσικά μένουμε μακριά από τα τουριστικά μέρη – κράχτες. Μαθαίνουμε από γνωστούς και φίλους που μένουν ή που έχουν ταξιδέψει εκεί ( εννοείται ότι εμπιστευόμαστε το γούστο τους) και πάμε σε τοπικά στέκια. Μόνο έτσι θα φας και θα πιεις καλά και αυθεντικά. Πόσα faux να ζήσει ο άνθρωπος σε αυτή τη ζωή;
6. Δεν τη βγάζεις στα καταστήματα όλες τις μέρες. Όπως επίσης δεν τη βλέπεις κουλτούρα και να ξημεροβραδιάζεσαι στα μουσεία, τις γκαλερί και τα θέατρα. Μια πόλη την μαθαίνουμε καλύτερα και όπως πραγματικά είναι άμα την περπατάμε, την αναπνέουμε, ακούμε τους ήχους της ή ακόμα και όταν καθόμαστε σε ένα café και χαζεύουμε τον κόσμο.
7. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα από το να βρίσκεσαι μέσα σε μια μεγάλη άγνωστη λεωφόρο, ανάμεσα σε ψηλά κτίρια (ειδικά όταν στη χώρα σου το πιο ψηλό κτίριο δεν ξεπερνά τα 15 πατώματα). Από την άλλη όμως στα σοκάκια, τα στενά δρομάκια και τις κρυφές πλατειούλες, είναι που βλέπεις τον πραγματικό χαρακτήρα της πόλης. Άρα βλέπε σημείο 3.
8. Φροντίζουμε να πάμε με την κατάλληλη παρέα, που έχει όρεξη να κάνει ταξίδια και να ανακαλύπτει από αξιοθέατα μέχρι μπαράκια. Σε καμία περίπτωση δεν πάμε με μουρόχαυλους φίλους απλά επειδή «ξέρουν την γλώσσα» ή έχουν «σπουδάσει εκεί». Ξενερωτίλα.
9. Δεν πάμε διακοπές με τον γκόμενο για να του ανακοινώσουμε, κάπου σε ένα νησί του ειρηνικού ή στα βάθη της Αφρικής πως «θέλω να χωρίσουμε». Γιατί μετά πως θα ξεφύγεις άμα ο άλλος σου προκύψει ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το πριόνι; Θα τρέχεις να κρυφτείς στις παγόδες και τη ζούγκλα;
10. Δεν παίρνουμε σουβενίρ τύπου “My girlfriend went to London and all I got was this lousy t-shirt” ή κάτι κεραμικές αηδιούλες. Που θα τα βάλεις ή μήπως υπάρχει περίπτωση να φορέσεις αυτό το t-shirt; Άσε που τα καλύτερα αναμνηστικά είναι οι στιγμές και οι εικόνες που δημιουργείς εσύ.

Και τώρα η παρουσίαση parte dos:

Κυριακή. Δύο ώρες πριν να φύγω. Στο Starbucks (βαρέθηκα να πίνω espresso con leche οκ;) στην Calle Fuencarral. Πολύς κόσμος, πολλά σκυλάκια ΚΑΙ γκραφίτι! Bliss!

Α ξέχασα να σας πω. Πήγα και Toledo. Είναι μόνο μισή ώρα μακριά με τραίνο. Το Toledo είναι σαν τα Λεύκαρα στην Κύπρο, αλλά στο πιο "κάστρο" φάση. Εδώ πριν να κάνουμε την μαραθώνια-ανηφόρα ( και γω να αρνηθώ πεισματικά να ανέβω ακόμα 1567 σκαλιά για να πιω ένα καφέ!) για να μπούμε στην πόλη. Αυτός είναι ο ποταμός Τάγος.

Ωραιότατα τα σοκάκια στο Toledo. Γραφικά, γεμάτα λουλουδάκια τα μπαλκόνια ΚΑΙ τα σεντόνια πάνω ( πολύ Δον Κιχώτης μου κάνουν) που προστατεύουν από τον ήλιο. Φυσικά αφού είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα, ήταν γεμάτα νερό. Οπότε με το που φύσαγε λίγο, κουνιόντουσαν τα σεντόνια και γινόμασταν παπιά (πάλι).



Αυτό είναι το σπίτι του κυρίου Δομίνικου aka El Greco. Ο κύριος Δον, προφανώς είχε πάρα πολλά λεφτά γιατί αυτό είναι ένα μόνο μέρος από το σπίτι του. Και είχε πολλά λεφτά γιατί ζωγράφιζε πολλά πορτραίτα πλουσίων για τα οποία αμοιβόταν παχυλά. Μάλιστα, μάλιστα! Και γω τον λυπόμουνα που έφυγε από την Κρήτη και ξενιτεύτηκε...



Αυτά είναι τα διάσημα γλυκάκια του Toledo, τα Μazapan (προφέρονται "Μάθαπαν"). Είναι με αμύγδαλο. Παρόμοια φτιάχνουν και στην Ιταλία, πολλές φορές σε σχήμα φρούτων. Εδώ στο Toledo είναι σε φιγούρες ζώων. Καλά είναι δεν λέω...



Πίσω στη Μαδρίτη. Λεπτομέρεια από οδό κάπου στην πόλη. Δεν είναι πολύ όμορφες οι πινακίδες των οδών; αχ! Με πιάνει το ρομαντικό μου (δεν θα ξανασυμβεί το υπόσχομαι)



Τώρα εδώ τι ακριβώς σερβίρουν;



Αυτό που λέγαμε για το ότι στην πόλη βρίσκεις από τα όμορφα μπαλκονάκια μέχρι και τα γκράφιτι; Εδώ κάπου στην Chueca, την gay περιοχή της πόλης (κάτι σαν το Γκάζι υποθέτω)



Σιγά που δεν θα σας έβαζα γκραφιτι! Εδώ στην Calle Fuencarral (ναι εκεί ήμουν όλη μέρα..υπέροχο vibe. hip, cool, ανεπίδευτο)



Κάπου στην La Latina. Πολλά μπαράκια στη σειρά. Μικρά, με πολύ λίγα τραπεζάκια, ίσα ίσα για να χωράει γύρω στα 30-40 άτομα. Δίπλα είχε ένα μπαράκι που σέρβιρε αψέντι και κακώς δεν μπήκα μέσα να δοκιμάσω.




Αχ αυτο το βοδινό...απίθανο! Σε ένα tapas bar στην Lavapies. Εκεί έφαγα και το πιο θεϊκό jamon από βοδινό.




ΚΑΙ τέλος, η εργασία της ημέρας. Ποιά είναι η αιθέρια ύπαρξη που χορεύει εξίσου θεϊκά με τον ομορφούλη Ισπανό;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύστηκε στο Υστερόγραφο στις 10/6. Το τεύχος είχε θέμα "transit" και επικεντρωνόταν γύρω από τη δουλειά του φωτογράφου Owe Ommer ο οποίος γύρισε τον κόσμό όλο σε 1424 μέρες και έβγαλε απίστευτες φωτογραφίες.
Υ.Γ2 Θα ακολουθήσει τρίτο μέρος Μαδρίτης por supuesto με θέμα φυσικά τις Τέχνες!

La vida en Espana - Parte Uno - "Η πρώτη γνωριμία"

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα μέρες από τη μέρα που ήλθα και για να είμαι ειλικρινής συνέβησαν τόσα πολλά, ιδιαίτερα κακά και 1-2 καλά (ο "ουρανοκατέβατος" δεν ξέρω ακόμα σε ποια κατηγορία ανήκει), που άρχισα και χάνω το αίσθημα της Μαδρίτης. Joder!
Αλλά μην νομίζετε ότι θα σας αφήσω ήσυχους. Απλά αντί να γράψω δέκα πόστ θα γράψω μόνο 3-4 :). Ας πάμε όμως να πάρουμε ένα αέρα Μαδρίτης: Ole!!

Από που να πρωτοαρχίσω;
Ας τα πάρω από τη αρχή και από τη γενική εικόνα για τη Μαδρίτη. Το δύσκολο της υπόθεσης φυσικά είναι πως τα έχω όλα στο μυαλό μου σαν μια ταινία unedited και από την άλλη όμως έχω τόσες πολλές εικόνες που θέλω να σας δείξω.

Πάω λοιπόν την πρώτη μέρα μετά από δώδεκα ώρες ταξίδι και στάση στη Φρανκφούρτη (τι ξενέρωτες που είναι οι αεροσυνοδοί της Lufthansa!).

Αφήνω μπαγκάζια στο ξενοδοχείο και με κολλητή και φίλο Ισπανό πάμε για την πρώτη γνωριμία. Εγώ κλασική εμφάνιση τουρίστα, με κάμερα και βλέμμα γεμάτο θαυμασμό! Καθόλου chic.
Καταρχάς έχω να πω ότι η Μαδρίτη είναι πανέμορφη. Έχει ένα 'κάτι΄( που δεν κατάφερα να προσδιορίσω, ούτε και τώρα που επέστρεψα) που σε τραβά. Δεν είναι chic σαν το Μιλάνο, ούτε ρομαντική σαν Παρίσι. Είναι κάτι άλλο, πιο cool και πιο "ξέρω ποια είμαι και δεν έχω ανάγκη να αποδείξω σε κανένα κάτι".
Πάμε λοιπόν στο κέντρο της πόλης και φυσικά το πρώτο πράμα που κάνουμε, είναι να κατευθυνθούμε προς την πλατεία Puerta Del Sol και το Kilometro Zero (το σημείο εκεί από όπου μετριούνται όλες οι αποστάσεις στην Ισπανία). Πιο πριν όμως ο ισπανός φίλος "χάρηκα-τόσο-πολύ-που-ήλθατε-που-θα-σας-δείξω-ΟΛΗ-την-πόλη-σε-μια-μέρα", μας τραβάει σε ένα tapas bar για Vino Y Bacalao δηλαδή κρασί και τηγανητό μπακαλιάρο. Παίρνεις το κρασάκι σου, παραγγέλνεις τα κομματάκια σου και αρχίζεις να τρως. Για να χορτάσεις δε, πρέπει να παραγγείλεις και άλλο κρασί και άλλο μπακαλιάρο. Με λίγα λόγια ώσπου να χορτάσεις γίνεσαι τύφλα! Σούπερ λέμε! (τώρα που το σκέφτομαι μια βδομάδα στην Μαδρίτη την έβγαλα πίνοντας πολύ vino ( πάντα από την περιοχή rioja) και σε πολύ χαρούμενο state of mine. Αυτή είναι η ζωή τελικά!).

Γενικά όμως αυτό το πέρασμα που κάναμε από το tapas bar εκφράζει και τον τρόπο ζωής των Ισπανών. Η Μαδρίτη με λίγα λόγια είναι ένα μεγάλο πάρτι. Ο κόσμος σχολνάει, πάει στα tapas bar, μετά πάει για φαγητό στις 10-10.30. Μετά από αυτό πάει στα μικρά μικρά μπαράκια ( πολύ χαριτωμένα και δεν είναι μεγάλα) που όταν είναι στη σειρά είναι πολύ εύκολο να κάνεις και bar crawl. Και αν έχουν όρεξη το σ/κ καταλήγουν κλαμπ κατά τις 3-4. Πάντως αν περπατήσετε στην πόλη στις 5 το πρωί θα δείτε πως είναι γεμάτη κόσμο. Στις πλατείες οι Ισπανοι γελάνε, χορεύουν ΚΑΙ ακούστε και το πιο εντυπωσιακό : έχει ζευγαράκια που φιλιούνται στη μέση του δρόμου!! (Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε κάτι τέτοιο; Μόνο η Μπέσυ Αργυράκη το τραγούδαγε κάποτε, θυμάστε;)

Προχωρώ.

Την πρώτη νύκτα που λέτε καταλήξαμε στη La Latina, μια από τις πιο σούπερ και ανερχόμενες περιοχές στην πόλη με πολλά μικρά μπαράκια και εστιατόρια. Δίπλα είναι η Lavapies, κάτι σαν το Soho, αλλά τη νύκτα είναι μεγάλη μαλακία να κυκλοφορείς γιατί το πιο πιθανόν να καταλήξεις σε χαντάκι! Εμείς πήγαμε δηλαδή (ως αδαείς τουρίστες) και φάγαμε σε ένα σουπερ τοπικό εστιατόριο (Το La Bodega) αλλά μετά οι αστυνομικοί μας είπανε να την κάνουμε ανάλαφρα.... (στη φωτό κάτω το La Bodega-φωτό από τα απομεινάρια ενός δείπνου σε άλλο ποστ)

Vale.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση την πρώτη μέρα όμως, ήταν οι πλατείες. Όπου πας σε όποια γωνιά στρίψεις υπάρχουν πλατείες μεγάλες όπως την Plaza Mayor και την Santa Ana μέχρι πιο μικρές. Θα δεις παρέες μεγάλες, μικρές, ζευγαράκια, μεγαλύτερους, πιο νέους, κολλητούς, τα πάντα. Και αμα το σκεφτείτε, ηταν 10 το βράδι και ήταν ακόμα μέρα, οπότε γιατί να πας σπίτι σου μετά τη δουλειά και να μην

καταλήξεις σε μια πλατειούλα να πιεις ένα tinto; (κάτι σαν σανγκρία αλλά με κρασί, λεμονάδα και φέτες λεμόνι- αυτό πίνουν οι Madrilenos). (στη φωτό δεξιά μέρος της πλατείας Santa Ana)

Την επόμενη μέρα ως κλασικές γυναίκες πήγαμε για ψώνια, πήραμε και τα Zara μας και τα Mango μας, σαρώσαμε το H&M (μάλλον προσκύνημα κάναμε) και φυσικά πήραμε αλμοδοβαρικές πλατφόρμες! Ως τις 6 το απόγευμα ήμαστε διαλυμένες. Τι και αν ο άλλος μας έδειχνε τη Plaza de Colon, που είναι αφιερωμένη στον Χριστόφορο Κολόμβο και που έχει τη μεγαλύτερη ισπανική σημαία στην χώρα. Εμείς μάθαμε το κόλπο και με το παραμικρό ψάχναμε για tapas bar. Αχ! (στη φωτό πάνω η Plaza de Colon) .

Εν τω μεταξύ εγώ δεν σταματούσα να βγάζω φωτογραφίες των κτιρίων. Ωραιότατη αρχιτεκτονική, με ζωγραφιές και χρωματιστά πλακάκι στους τοίχους και μπαλκόνια με πολλά πολλά λουλούδια. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι κυρίως κινηθήκαμε στο κέντρο, αλλά μου έκανε εντύπωση που μέσα σε όλο το αστικό περιβάλλον ( γιατί δεν είναι μονο αξιοθέατα, έχει και τα γκράφιτι της η πόλη- urban) έβλεπες παντού πολύχρωμα γεράνια(στα μπαλκόνια), πολλά δέντρα, βουκεμβίλιες και μικρά (αλλά και μεγάλα όπως θα δούμε μετά) παρκάκια. Και μετά λένε πως το urban δεν μπορεί να είναι ρομαντικό και καλαίσθητο...τς.

Αυτά είναι εν πρώτοις οι πρώτες εικόνες της Μαδρίτης. Ακολουθούν ζουμέρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) post και φυσικά post για τις τέχνες γιατί αυτό το blog φροντίζει ΚΑΙ για την πολιτιστική σας διαπαιδαγώγηση!

Εργασία για το σπίτι: Στη φωτό πιο κάτω κοιτάξτε προσεκτικά. Βλέπετε μπαλκόνια και παράθυρα; Ξανακοιτάκτε!

I (heart) NY - Mέρος Γ' "Πράματα και θάματα"

Και συνεχίζω το New York State of Mind, αφού εξέφρασα την πρόσφατη κρίση μου, ακούγοντας και φωνές από τον Afrikano ότι δεν πράττω ( και είχε και λίγο -λιγουλάκι δίκιο). Τελικά είναι απλά να συνειδητοποιείς και να αποδέχεσαι ότι ο λόγος που υπάρχουν τα ρίσκα είναι για να σου ταρακουνούν λίγο τα δεδομένα της ζωής σου και να την κάνουν πιο ενδιαφέρουσα.

Έχει περάσει, λοιπόν, ακριβώς ένας μήνας, από τη μέρα που επέστρέψα από την πιο ερωτεύσιμη πόλη του πλανήτη ( είπαμε δεν θέλω αντιρρήσεις γιατί δεν θα το πάρω ψύχραιμα το θέμα).

Λοιπόν, όσο το σκέφτομαι τόσο συμφωνώ με την ατάκα, ότι η Νέα Υόρκη είναι η πόλη όπου συμβαίνουν τα πάντα ( και σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορεις να καταφέρεις τα πάντα).

Γιατί που αλλου:

Θα έβλεπες να φυτρώνει, ένα μικρός κήπος, πάνω σε ένα ουρανοξύστη στη μέση της πιο μεγάλης και πολυάσχολης λεωφόρου ( 5th Av);

Θα έβλεπες κινηματογραφικές σκηνές, όπως για παράδειγμα αυτή τη σκηνή που θυμίζει την ταινία Big με τον Tom Hanks; ( Θυμάστε τη σκηνή που ο μεγάλος-μικρός Tom Hanks, προσλαμβάνεται στην πιο μεγάλη εταιρεία παραγωγής παιχνιδιών, το όνειρο του κάθε μικρού; Εδώ γυρίστηκε, στο διάσημο κατάστημα παιχνιδιών FAΟ Scwarz στην 5th)

Θα περπατούσες, μια συνηθισμένη καθημερινή μέρα στο δρόμο, και θα πετύχαινες ένα μίνι κονσέρτο του Rod Steward, έτσι απλά;

Θα έβλεπες τα πιο μεγάλα, τα πιο εντυπωσιακά billboards και θα καταλάβαινες την σημασία του να είναι κάποιος σταρ και να είναι στο New York Times, στην καρδιά της μητρόπολης;

Θα πετύχαινες μια φωτισμένη, αψίδα McDonald's, σαν να βρίσκεσαι στο Las Vegas;

Θα υπάρχει το επάγγελμα του Dog Walker ( και γω θέλω να πληρώνομαι να παίρνω βόλτα σκυλάκια!);

Θα περπατούσες το δρόμο και θα έβρισκες μηχανές που όταν βάζεις κέρμα αντί να δίνουν τσίχλα, δίνουν λιχουδιές για σκύλους;

Θα περπατούσες στο δρομο ( και συγκεκριμένα στο Tribeca) και θα πετύχαινες τέτοιες φράσεις;


Πιστέψτε με πουθενά αλλού. Η πόλη αυτή είναι τόσο μεγάλη, τόσο "απ' όλα" που ότι και να κάνεις ότι και να δεις, μετά από κάποιες μέρες, απλά αποδέχεσαι το γεγονός ότι η κάθε μέρα που περνάς εκεί, όλο και κάτι θα σου αποκαλύψει και θα σε κάνεις να πεις από μέσα σου wow!

I (heart) NY - Μερος B' "SoHo"

Το Μανχάταν όμως δεν είναι οι μόνο οι ουρανοξύστες. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι μέσα σε ένα τόσο μικρό νησάκι ( το Μανχάταν έχει πλάτος 3χλμ και μήκος 12χλμ) υπάρχουν τόσες διαφορετικές γειτονιές. Καθώς περπατάς δηλαδή, ανάμεσα στους καπιταλιστικούς ουρανοξύστες, στρίβεις στη γωνιά και αντικρίζεις, μια γειτονιά! Τη δεύτερη μέρα που λες...

πήρα το subway και κατέβηκα SoHo ( South of Houston) .

Περπάτησα δίπλα από "χαμηλά" κτίρια με εξωτερικές σκάλες, συνάντησα τη Φίμπι στο δρόμο να παίζει κιθάρα, χαιρέτησα τη Κάρι μέσα από το παράθυρο του deli Dean Deluca στην West Broadway και προχωρώντας, λιγο πιο κάτω

σταμάτησα στο 2ο παλαιότερο εστιατόριο του Μανχάταν το Fanelli΄s το οποίο όπως λέει και στο Time Out, κάνει τα καλύτερα burger της πόλης.

Φυσικά την επόμενη φορά που πήγα SoHo ( που δεν άργησε) δεν μπορούσα να μην περάσω απο το αγαπημένο στέκι των SoHo-maniacs, το Balthazar.

και συνέχισα τη βόλτα μου ανάμεσα στο πλήθος σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της πόλης.

H Κυριακή με βρήκε σε ένα γαλλικό cafe στο West Village. Έξω έβρεχε, τα παράθυρα ήταν μεγάλα, στα μεγάφωνα Edith Piaf, παράγγειλα ένα cafe au lait, διαβαζα Sunday Times, πότε πότε κοίταζα έξω, έβλεπα τα yellow cabs να περνούν. Ήμουν ευτυχισμένη.


Neon lights, agent provacateur, σκάλα πυροσβεστική. This, my friends is Soho!

Μια πολύ τζαζ εικόνα.



Freedom of expression and Art; Art κατάστημα στη Greene Street.



Η άλλη πλευρά του Μανχάταν.

To be continued...

I (heart) NY - Μέρος Α΄ "Skyscrapers"

Έχω επιστρέψει πίσω εδώ και μια βδομάδα. Φυσικά ακόμα παραμιλώ από την αλλαγή ώρα και είμαι γενικά "αλλού" (όχι πως αυτό δεν συμβαίνει έτσι κι αλλιώς). Αλλά τώρα είναι που συνειδητοποιώ τι ήταν όλο αυτό που έζησα για δέκα μέρες. Ότι και να σας πω είναι λίγο. Ήδη νιώθω ότι δεν θα καταφέρω να τα μεταφέρω όπως πραγματικά τα είδα. Αλλά θα προσπαθήσω.

Καταρχάς, δεν μπορείς απλά να πεις " πηγα Νέα Υόρκη και ήταν οκ".

Μπορείς δηλαδή, αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν κατάφερες να πάρεις το vibe της πόλης αυτής. Γιατί πάνω απ' όλα η Νέα Υόρκη είναι grand.

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη στιγμή που την πρωτοαντίκρυσα. Μέσα στο ταξί (είναι μύθος ότι τα ταξί είναι yellow cabs γιατί είναι πορτοκαλί!), προς το κέντρο. Περνάμε μια γέφυρα, αρχίζει να γίνεται πιο πυκνή η κίνηση και εγώ στην κοσμάρα μου. Ώσπου ανεβαίνουμε λίγο πάνω, και μπροστά μου απλώνεται το πιο υπέροχο θέαμα! Μια σειρά από...ουρανοξύστες, σαν κουτάκια ψεύτικα, και κάπου στο βάθος το Empire State Building. Αυτό ήταν. Από εκείνη τη στιγμή, το στόμα μου έμεινε ανοικτό για τις επόμενες 4-5 μέρες (μετά προσαρμόστηκα και έγινα "cool"). Μπαίνοντας πιο μέσα στο Μανχάταν, έβλεπα τους ουρανοξύστες να έρχονται όλο και πιο κοντά, να ψηλώνουν και γω να νιώθω όλο και πιο μικρή. Αφήνουμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο και διασχίζοντας την Madison Αv προχωράμε πρός την 5η Λεωφόρο. Περπατάμε, κοιτάζοντας πάντα προς τα πάνω (δεν μπορείς να το αποφύγεις). Το Empire μεγάλο και εντυπωσιακό. Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια επισης μεγάλα. Παντού ταξί, και κόσμος, πολύς κόσμος. Περνάμε την New York State Library με τα πολλά σκαλιά στην είσοδο και τα δέντρα. Πάντως παντού στην Νέα Υόρκη υπάρχουν πολλά δέντρα και λουλούδια. Και αρχίζει το όνειρο. Τα πιο ψηλά κτίριο, κάνεις το κεφάλι σου πάνω 180 μοίρες και ακόμα δεν μπορείς να δεις που τελειώνει. "Καλά υπάρχουν άνθρωποι μέσα;" διερωτάσαι. Και το σκέφτεσαι συνέχεια όταν βλέπεις αυτά τα υπέροχα κτίρια. Είτε αυτό είναι το Chrysler (πανέμορφο, το πιο New York κτίριο κατ' εμένα), το Empire ( τα βράδια η κορυφή του αλλάζει χρώμα, λευκό, κόκκινο, εξαρτάται και από τις γιορτές που έχουν), το Flatiron ( κάποτε ο πιο ψηλός ουρανοξύστης, τώρα απλά ένα χαριτωμένο "μικρό" κτίριο), τα κτίρια στην Wall Street ( βλέποντας το σημείο που υπήρχαν οι Twin Towers συνειδητοποιείς πόσο μεγάλη ζημιά είχε γίνει) είτε ακόμα και το το Trump Tower ( μέσα είναι διακοσμημένο σε χρυσό και ξύλο - πολύ κιτς, ένα σοκ το έπαθα). Αλλά πραγματικά δεν μπορώ να τα περιγράψω. So have a look:

( Το Empire State Building, στην αρχή της 5ης Λεωφόρου- το δέος)

(5η Λεωφόρος και παντού φυσικά η αμερικανική σημαία -η πιο γοητευτική λεωφόρος)

(Τhe Times Square. Δεν ξανάδα τόσα πολλά φώτα μαζί. Η χαρά του τουρίστα)

(κάπου στην 5η. Καλέ που τελειώνει αυτό; - Αγνή απορία τουλίπας)

(δίπλα από το Moma. Αν και μοιάζει στραβό, δεν είναι! Είναι απλά huge)

(Το Flatiron, στη Union Square. Κάποτε ο πιο μεγάλος ουρανοξύστης ( σε σχήμα cake) )

(Brooklyn Bridge. Ηλιοβασίλεμα και ένα από τα όμορφα σημεία της πόλης)

(Wall Street. Προσέξτε το αεροπλανάκι)

(H θέα από το Empire State. Ασύλληπτο. Μοναδικό θέαμα)

(Ground Zero. Once ypon a time there were...)

(Staten Island Ferry Boat. Κάπου στα αριστερά το άγαλμα της Ελευθερίας. Τhis is New York!)