Προς το φως

 Έχει περάσει ένας μήνας από την παραίτησή μου. Αυτή την περίοδο, όταν με ρωτάνε πως νιώθω και αν είμαι χαρούμενη (ή τρομοκρατημένη, σύμφωνα με κάποιους) για την απόφαση μου, απαντάω πως δεν το συνειδητοποιώ ακόμα. Φυσικά πάντα με ρωτάνε τα πλάνα μου και πάντα απαντώ με ένα ποιηματάκι-παπαγαλία που αποφάσισα ότι βολεύει να το λέω. Απλό, κατανοητό, χωρίς να επεξηγώ τα όνειρά μου ακριβώς, που ομολογώ δεν τα έχω ορίσει ακόμα.

Σήμερα όμως συνειδητοποίησα το εξής: Αυτή την επαγγελματική κίνηση την έκανα για να με ξαναβρώ. Σήμερα ένιωσα αυτό, ότι άρχισε η διαδικασία. Χαμογελώ. Είναι ίσως καιρός να αρχίσω να απολαμβάνω όλα αυτά που έκτισα, όλα όσα είμαι κατά βάση.

Με πεθύμησα ξέρεις. Γνώριζα πολύ καλά ότι όλα αυτά τα χρόνια - περίπου έξι - έπαιζα ένα ρόλο που δεν μου πολυπήγαινε αν και η βάση μου ήταν η ίδια. Όμως συνειδητοποιώ πως πεθύμησα εμένα μέσα από τη δουλειά μου, να είμαι δημιουργική, να είμαι πιο ελεύθερη στο νου, να μην πρέπει να αποδεικνύω κάθε τρεις και λίγο σε ένα περιβάλλον corporate ότι μου άξιζε αυτή η θέση. 

Εκείνη την περίοδο είχα χάσει την Τουλίπα σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Μέσα μου το γνώριζα από την αρχή. Αλλά δεν ήξερα ακριβώς πόσο πολύ την είχα αφανίσει.

Σήμερα διέκρινα μια μικρή ηλιακτίδα. Βλέπεις οι τουλίπες, όταν τις κόβουν για να τις βάλουν στο βάζο, μετά από λίγες ώρες ή 1-2 μέρες γέρνουν και κατευθύνονται προς το φως για να επιβιώσουν. Έτσι νιώθω και γω σήμερα. Πρώτον, κατάλαβα ότι πρέπει να βρω το φως μου και δεύτερο, ότι άρχισα να γέρνω προς την αναζήτησή του.

Είναι μια ωραία διαδικασία. Δεν είναι εύκολη, αλλά (ευτυχώς) δεν βλέπω άλλη επιλογή.

Οι σκέψεις-σφηνάκια του χειμώνα

 Φεβρουάριος, μια ηλιόλουστη μέρα. Η ώρα ειναι 10.30 το πρωί. Δουλεύω από σπίτι.

Ακούω Athens Voice 102.5. Τα πιο ωραία ραδιόφωνα είναι τα αθηναϊκά. Όταν σου δίνουν μικρόφωνο, πρέπει να έχεις κάτι της προκοπής να πεις. 

Πίνω τον πρώτο καφέ της μέρας ακόμα, προσπαθώ να τελειώσω ένα project. 

Νιώθω ήρεμη αυτόν τον καιρό αν και συμβαίνουν πράγματα στα επαγγελματικά.

Οκτώ μέρες μετά την αλλαγή status στη δουλειά. Ακόμα δεν συνειδητοποιώ ότι πήρα το μέλλον μου στα χέρια μου και ότι έχω περισσότερη ελευθερία μέσα στη μέρα. Όχι για να έχω πιο πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά για να δημιουργήσω, να ανοίξω το πνεύμα μου. Νιώθω ότι για πολλά χρόνια δεν έχω υπάρξει δημιουργική. 

Ο άνθρωπος χρειάζεται ΕΝΑ πράγμα να αλλάξει μέσα του και μετά όλα ακολουθούν, σαν τα κομμάτια του Tetris που πέφτουν σωστά. Το δικό μου είναι αυτό, να ανοίξει το πνεύμα μου και να χαλαρώσω.

Δεν βλέπω πολλή τηλεόραση. Κυρίως όταν πρέπει να δουλέψω και βλέπω Friends ή House MD στο Netflix. Άρχισα να ξαναπηγαίνω σινεμά και θέατρο. 

Ανακαλύπτω νέες μουσικές στο Spotify, τις βάζω στο καινούριο μου folder "2024", το soundtrack της χρονιάς (πώς θα είναι άραγε;)

Μιλούσα χθες με την κολλητή μου. Γυροφέρνει στο μυαλό μου η ιδέα ότι πρέπει να σοβαρευτώ με τα οικονομικά μου και τα οικογενειακά μου. Ενήλικες κουβέντες. Στα πέντε λεπτά δεν άντεξα, άλλαξα θέμα.

Αποφάσισα να βγαίνω περισσότερο προς αναζήτηση νέων ατόμων. Κάτι να παίξει, κάτι καινούριο. Αυτό ειναι ίσως μια αρχή.

Σκέφτηκες ποτέ τί είναι αυτό που μας κάνει να ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο; Είναι η πρώτη εντύπωση, είναι εκείνο το απροσδιόριστο που νιώθεις μέσα σου; Είναι μια "ειδωλοποίηση" ή είναι κάτι που εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου αργά και σταθερά; Τί είναι εκείνο που διαχωρίζει το crush, μια μικρή εμμονή δηλαδή, από την ουσιαστική έλξη για την ολότητα αυτού του ανθρώπου;

Προτιμώ πια τους έρωτες του χειμώνα από αυτούς του καλοκαιριού. Είναι πιο εσωτερικοί, πιο ατμοσφαιρικοί και ίσως πιο ουσιαστικοί. Είναι πιο χουχουλιάρικοι, τα κορμιά δεν είναι αμέσως γυμνά, υπάρχει ένα μυστήριο κάτω από τα layer ρούχων. Είναι οι ματιές κάτω από φωτισμούς, δίπλα στο τζάκι, "φορεμένες" πάνω από ζιβάγκο.

Πίσω στο σπίτι, αποφάσισα να μαγειρεύω περισσότερο. Ένα είδος αγάπης προς τον εαυτό. Να ανοίξω ξανά το σπίτι μου σε φίλους. Να βρεθούμε ξανά και ουσιαστικά.

Επιστρέφω στη δουλειά, αν και τι δεν θα έδινα για να ξαναζήσω εκείνη την Κυριακή, σε εκείνη τη μεγάλη βόλτα στη Λευκωσία, εκείνο το βράδυ με ομίχλη.

'Ενας μίνι απολογισμός

 Θυμάμαι παλιά όταν έγραφα post για αυτές τις μέρες γκρίνιαζα ότι όλα είναι τα ίδια, ότι δεν έχω όρεξη να πάω στα καλέσματα, ότι βαριέμαι τα οικογενειακά τραπέζια, ότι ήμουν single κλπ. Μοιραία πράματα.

Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν για μένα, και για αρκετούς άλλους φίλους και γνωστούς που ακούω να το αναφέρουν, κάπως ζόρικα, κάπως αδιάφορα και κάπως "άντε να φεύγουν και αυτά".

Η αλήθεια είναι πως το μόνο που κρατάω φέτος είναι τις θερμίδες, και ούτε καν από μελομακάρονα που ακόμα δεν έχω φάει, αλλά από σοκολάτες και λοιπά ζαχαροειδή (ναι έχω φάει και γω πανετόνε, όπως όλη η Κύπρος). 

Από την άλλη φυσικά, τι θα έδινα για να είχα εκείνα τα Χριστούγεννα για τα οποία γκρίνιαζα.

Τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τη γιαγιά μου είναι πιο άδεια. Μέχρι τώρα θα έπρεπε να είχα συνηθίσει τις απώλειες. Όμως και να τις έχω αποδεκτεί, οι συνέπειές τους υποβόσκουν. Το σόϊ έχει πολωθεί - αναμενόμενο φαντάζομαι - , έχουμε λιγοστέψει στα τραπέζια. Υπάρχει μια εξέλιξη στους πιο μικρούς που κάνουν οικογένεια και όσοι δεν έχουμε εμφανιστεί διπλοί ή τριπλοί, έχουμε μια κρυφή λύπη μέσα μας. 

Οι εξόδοι μου φέτος είναι περιορισμένες. Δεν τα πεθυμώ τα μπαράκια τόσο πολύ. Έβγαινα τη βδομάδα των Χριστουγέννων, σχεδόν κάθε μέρα, έξω αλλά δεν ήθελα τόσο πολύ. Το έκανα όμως γιατί είναι αχάριστο να έχεις κόσμο που σ αγαπά και συ να μιζεριάζεις λες και είσαι μόνος στη ζωή. Δεν νιώθω μίζερη. Νιώθω πιο "μεγάλη" και κουρασμένη. Όμως νιώθω την αγάπη του κόσμου γύρω μου.

Σήμερα σκεφτόμουν, με αφορμή ένα ακόμα καυγά των δικών μου (είπαμε κάτι παίζει μετά το θάνατο της γιαγιάς μου), ότι η αποδοχή είναι η λέξη κλειδί. Αποδοχή της κατάστασης, αποδοχή των χαρακτήρων, αποδοχή του εαυτού μας, αποδοχή των γύρω μας. Αποδοχή. 

Αν υπάρχει κάτι που θέλω για το 2024 όσο αφορά αυτόν τον τομέα είναι η αποδοχή να μου φέρει ηρεμία. Δεν θέλω προστριβές, καυγάδες, μαλώματα. Ούτε με φίλους, ούτε με συγγενείς. 

Αγάπη όσο μπορούμε, εκτίμηση όσων έχουμε. Γιατί δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει.

Καλή μας χρονιά.

No Fear - Part 2

 Όπως έχω υποσχεθεί, ιδού το δεύτερο ποστ για την τέχνη του No Fear.

Η περίοδος από την περασμένη Κυριακή μέχρι τώρα, δέκα μέρες μετά, πέρασε πολύ γρήγορα. Ήταν επεισοδιακή και από την άλλη ήταν σαν να ήταν μια άλλη ζωή.

Τη περασμένη Δευτέρα έγραφα τις σκέψεις μου όταν πήρα μια απόφαση. Την Τρίτη δείλιασα λίγο. Είχα αμφιβολίες για το αν θα ήταν καλή ιδέα αυτή την περίοδο να κάνω την μεγάλη κίνηση. Γιατί να μην κάτσω στα αυγά μου; Στο κάτω κάτω μπορώ να κάνω την κότα, να είμαι εξασφαλισμένη οικονομικά, να μην αγχώνομαι από που θα έρθει το επόμενο εισόδημα. Ειμαι 46 πια, θα μπορούσα ε;

Και όμως δεν θα μπορούσα. Όσο και αν προσπάθησα να δεκτώ αυτή τη φάση τα τελευταία 5 και κάτι χρόνια. 

Όταν ένα κλίμα, δεν σου κάθεται από την πρώτη, κατά 90% δεν θα σου κάτσει ούτε και μετά.

Οπότε αφήνω πίσω μου το comfort zone της εταιρείας και ανοίγω νέα κεφάλαια.

Είναι μια κίνηση "επαναπροσδιορισμού" του εαυτού μου αν θες. Νέες προκλήσεις, νέες δυσκολίες - ίσως εις βάρος της προσωπικής ζωής, για ακόμα μια φορά - , νέα ανοίγματα, νέα κλεισίματα.

Θα μπορούσα να κάτσω εκεί περισσότερο; Όχι.

Γιατί όταν σε ενδιαφέρει να αναπτύσσεσαι μέσα από τη δουλειά σου και να περνάς καλά, τότε το να ζεις κακές συμπεριφορές και να έχεις εμπόδια, δεν σε παίρνει πουθενά, όσο και αν κάθε μήνα μπαίνει μισθός στον λογαριασμό σου.

Δεν έχω οικογένεια με την κλασική έννοια, για να το σκεφτώ δεύτερη και τρίτη φορά. Όμως είμαι σίγουρη πως ακόμα και αν είχα, απλά το μόνο που θα έκανα θα ήταν να το σκεφτώ μια τέταρτη φορά. Την ίδια απόφαση θα έπαιρνα.

Για ένα παράξενο λόγο, δεν κυριαρχεί τόσο η ανασφάλεια για το μέλλον, όσο μια λύπη και ένας θυμός για όλα όσα δεν με άφησαν να κάνω στην εταιρεία. 

Δεν ξέρω πως θα είναι το 2024. Ούτε έχω προαίσθημα για κάτι. Το μόνο που ξέρω είναι πως, όπως και πολλοί άλλοι γύρω μου, τώρα δεν ζω όπως θέλω. 

Ο φόβος του να μην "ενοχλήσω" κυριαρχεί περισσότερο του "θέλω". 

Αυτό θέλω να αλλάξει.

No Fear - Part 1

Και μια μέρα έρχεται εκείνη η στιγμή, όπου ξαφνικά όλα είναι καθαρά ή έστω καθαρότερα.

Όπου παίρνεις την απόφαση να κλείσεις εκείνη την καταραμένη πόρτα, για να δεις από που θα ανοίξει η άλλη. Γιατί αν δεν δημιουργήσεις έναν νέο τοίχο, καθαρό, πού θα τοποθετηθεί η άλλη πόρτα;

Είναι η στιγμή που απλά σέβεσαι τον εαυτό σου και σκέφτεσαι πως "φτάνει' και πως "μου αξίζει να είμαι ήρεμη μέσα μου".

Και που όταν σκέφτεσαι την αβεβαιότητα του μέλλοντος, την προτιμάς από την μιζέρια του παρόντος.

Τότε παίρνεις την απόφαση και ήδη είσαι ένας άλλος άνθρωπος. 

Σου είναι πια αδιανόητο να γυρίσεις στην προηγούμενη σου ζωή - αυτή που ζεις δηλαδή αλλά μέσα σου είναι ήδη η προηγούμενη.

Ο φόβος για το άγνωστο φυσικά υπάρχει. Θα ήταν παράξενο να μην τον νιώθεις. Αυτό θα σήμαινει ότι δεν έχεις επίγνωση της κατάστασης.

Αλλά πόσο απαίσιο είναι να ζεις με οδηγό το φόβο. 

Οπότε βαθιές αναπνοές και... ( η συνέχεια στο επόμενο post).

Dream On/Off

 "Πίστευα ότι θα είχες περισσότερο χρόνο τώρα", γράφει από την άλλη πλευρά της οθόνης η φίλη που έχω να τη δω, όπως και τον περισσότερο κόσμο, μήνες.

Δεν ξέρω αν πίστευα το ίδιο. Γενικώς δεν πολυσκέφτηκα πως θα είμαι μετά το πτυχίο μου. Θα αλλάξω δουλειά; Θα έχω χρόνο; Θα κάνω ταξίδια; Μπορεί να σκεφτόμουν αόριστα ίσως, αλλά δεν είχα συγκεκριμένες εικόνες στο μυαλό μου που ήθελα να είμαι μέρος τους. 

Τις προάλλες μου 'ρθε αυτή ακριβώς η σκέψη: Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλα ένα στόχο, πλην κάποιων επαγγελματικών ίσως (που και εκεί πάλι δεν το πολυπροσδιορίζω το θέμα). 

Σου έτυχε; Να μην έχεις στόχους για καιρό; Ούτε καν όνειρα - εκεί δεν τολμώ. 

Αλλά σε αυτή την περίπτωση των ονείρων, ίσως φταίει και ο τρόπος που μεγαλώνουμε στο νησί, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Έχουμε χειροπιαστούς στόχους όχι όνειρα.

Να σπουδάσουμε, να έρθουμε πίσω, να βρούμε δουλειά, έστω με μέσο αφού οι ικανότητες και το ήθος δεν πολυμετράνε, να βγούμε έξω για να γνωρίσουμε κάποιο άτομο, να το παντρευτούμε, να κάνουμε 2 παιδιά, να μπούμε σε δάνειο, να κτίσουμε, να έχουμε δύο αυτοκίνητα, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, να πάρουμε προαγωγή για να μπορέσουμε να πληρώσουμε τα ιδιαίτερα τους που αρχίζουν από τα 6 τους πλέον. Μετά να πασκίζουμε να βρούμε λεφτά για να σπουδάσουν. Ξαφνικά ανοίγουμε τα μάτια μας, τα παιδιά μας έχουν προχωρήσει εκτός σπιτιού, δεν μας πολυέχουν ανάγκη - εκτός από τα τάπερ και να τους προσέχουμε τα δικά τους παιδιά. Παίρνουμε σύνταξη, κάνουμε καμιά απόπειρα να ξαναβρεθούμε με τις φίλες μας, τα πρωινά κάνουμε κάποιο επιμορφωτικό μάθημα π.χ. μαθήματα ζωγραφικής, πιλάτες και ότι μας παίρνει σωματικά. Και μετά; Μετά, ούτε που τολμώ να το σκεφτώ.

Αυτά δεν είναι όνειρα. Όχι. Αυτά ειναι μια ζωή υποχρεωτική που δεν θα ενοχλήσει κανένα. Γιατί πολλές φορές το να τολμας να ονειρευτείς και να προσπαθείς να τα πραγματοποιήσεις, σημαίνει ότι η πιο πάνω παράγραφος μπαίνει στο μπλέντερ και είτε που τα κάνεις αποσπασματικά, είτε κάνεις τα μισά ή γίνονται τόσο πολτός που κάνεις εντελώς κάτι άλλο που οι γύρω σου δεν καταλαβαίνουν. Έτσι όπως ένα πολτό δηλαδή.

Μήπως γι' αυτό δεν ονειρευόμαστε; Γιατί φοβόμαστε μήπως γίνουμε ακαταλαβίστικοι και διαφορετικοί;

Μεγάλη υπόθεση να τολμάς τελικά.

Πάντα έλεγα αυτή την ατάκα που τη διάβασα πριν από μια δεκαετία και βάλε κάπου, "Δώστε μας γενναίους έρωτες".

Αλλά πως μπορώ να ζητώ κάτι όταν εγώ δεν είμαι;

Τώρα θα μου πεις κάνε manifest. Μάλιστα. Να κάνω. Αλλά τί;

Τελικά, πώς καταφέρνει κάποιος να ονειρεύεται εν έτει 2023; 

Πριβέ μαθήματα κανείς;

Y.Γ Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το νέο EP των Στέρεο Νόβα "Ίριδα"

Δεκαεξαύγουστος

 Η ώρα είναι 11:15, πρωινό 16 Αυγούστου, ημέρα Τετάρτη. Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Πίνω παγωμένο καφέ, ακούω Athens Voice Radio και χαζεύω διάφορα στο ίντερνετ. 

Σε κάποια φάση συνειδητοποιώ ότι επίσημα δουλεύω και μπαίνω να δω τα email της δουλειάς. Ευτυχώς δεν εμφανίστηκε κάτι. Επιστροφή στο αυγουστιάτικό state of mind. 

Ωραίο πράγμα η αδράνεια της βδομάδας του δεκαπενταυγούστου, ειδικά όταν δεν παίρνεις άδεια και μένεις εντός.

Αρχές του καλοκαιριού, σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν ξέρεις....ίσως αυτό το καλοκαίρι να είναι καλό. Με φόβο το σκεφτόμουν, αφου τα προηγούμενα δύο δεν ήταν ότι καλύτερο μου συνέβηκε.

Τελικά είναι όμορφο. Για πολλούς, μικρούς και μεγάλους, σημαντικούς και (όχι και τόσο), ασήμαντους λόγους.

Πήγα θάλασσα, πήρα και χρώμα. Πόσο ανενεωτικό είναι το υδάτινο στοιχείο και η βιταμίνη Δέλτα.

Έχω μείνει εντός και αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να δω τους φίλους μου και να απολαύσω στιγμές σπίτι μόνη. 

Απόπειρα για veranda sessions και διάβασμα βιβλίων, κάπως αποτυχημένη. Το μυαλό και το σώμα ήθελαν, αλλά η ψυχή είχε άλλα σχέδια.

Καινούριες φιλίες. Ωραίος κόσμος. Νέες κουβέντες, νέες οπτικές γωνίες. Ας μην χαθούμε από Σεπτέμβρη. 

Σταθερές φιλίες. Ξαναβρισκόμαστε, με ηρεμία μυαλού και περισσότερη καθαρότητα πια.

Βλέμματα. Κάποια βλέμματα αυγουστιάτικα είναι πιο ελεύθερα, πιο τολμηρά. Όπως και κάποια αγγίγματα. 

Ο ερωτισμός δεν οδηγεί πάντα σε κάτι. Αλλά μας κρατάει ζωντανούς, ρομαντικούς και ανθεκτικούς στην ρουτίνα και την καθημερινότητα.

Ανακάλυψα ξανά την ελληνική μουσική που με εκφράζει. Αστικές ελληνικές μελωδίες. Θυμάμαι ξανά τον εαυτό μου, πριν το 2020.

Δεν πήγα σε φεστιβάλ. Ίσως να γνώριζα κι άλλο κόσμο εκεί. Κατάλαβα πόσο πολύ κλείστηκα στον εαυτό μου και σπίτι μου τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη διαπιστώνω, ότι στη δουλειά αυτή που είμαι τα τελευταία χρόνια, που γνωρίζω πολύ κόσμο συνέχεια, δεν έκανα σχέσεις, εκτός από δύο φίλες πια. Χμ....food for thought.

Η ώρα ειναι 12:29. Ηρεμία. Του σώματος και του μυαλού. Τί ωραία αίσθηση.

Δράκοι, παγάκια και θερινά σινεμά

 Αυτά τα 41άρια δεν αστειεύονται. Τρίτη ή τέταρτη μέρα σε κατάσταση "άνοιξε το στόμα του ο δράκος".

Δηλώνω σε όλους τους φίλους ότι θα με ξαναδούν Νοέμβριο. Γεννημένη καλοκαίρι, αλλά μάλλον του χειμώνα.

Έχω σημειώσει κάποιες σειρές να δω σε Netflix και μέσω Stremio (επιτέλους αυτό το πολυσυζητημένο White Lotus), το ψυγείο έχει γεμίσει μπουκάλες νερό και φρούτα. Κλιματιστικό σε σταθερή θερμοκρασία 26 βαθμών.

Ευγενικά απορρίπτω ή μεταφέρω για την ερχόμενη βδομάδα, προτάσεις για ποτά. Ομολογώ πως τις περισσότερες φορές, σκέφτομαι τις κουβέντες για υπαρξιακά που θα κάνουμε, και αυτό με κάνει να εξαφανίζομαι. Έχω κουραστεί να αναλύω τα πάντα. It is what it is. Ακόμα και αν το "it isn't" με ενοχλεί. Ας είναι.

Αποφασίζω να μην βλέπω πολύ story σε instagram. Ποστάρω ατάκες, ατμοσφαιρικές φωτό. Σπανίως εώς ποτέ φωτό με κόσμο να περνάμε καλά. Βαρίεμαι αυτή την αυτοπροβολή. 

Όταν δροσίσει λίγο, θα αρχίσω το θερινό σινεμά στο Κωνστάνια. Φιλμ, μπίρα και έναστρος αστικός ουρανός.

Προσπαθώ να ανταποκριθώ στα επαγγελματικά μου καθήκοντα και να βάλω στόχους για το φθινόπωρο. Μπα...

Μια διαδήλωση, που μάλλον μπορεί να μην οδηγήσει κάπου. Μια χώρα που αν δεν έχεις θράσος και αν δεν είσαι "καρχαρίας" δεν πας σχεδόν πουθενά. Τι κρίμα...

Με ρώτησαν οι φίλες καθώς καθόμασταν το περασμένο σαββατοκύριακο σε ένα μπαλκόνι στον Πωμό "Πού θα πήγαινες τώρα; Αυθόρμητα;" Χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησα "Σικελία. Σε ένα ψαροχώρι, να μένω πάνω από μια ταβέρνα ή ένα μπαρ, σε ένα δωμάτιο, με ένα laptop, να γράφω και τις μέρες μου να τις περνάω να γνωρίζω τους ντόπιους". Τόσο απλά, τόσο κοντινά και από την άλλη τόσο μακρινό σενάριο. Αλλά ναι, ήλιος, θάλασσα, φρέσκιες ντομάτες, αργοί ρυθμοί. Αυτό θέλω.

Νιώθω ότι Μένω Εκτός. Σε όλα. Από τη μια δηλώνω πως πάει έχω γνωρίσει τον κόσμο στην Κύπρο αλλά από την άλλη...μια έκπληξη θα ήταν ότι πρέπει!

Ίσως αυτή είναι η χάρη και η ξεκούραση του Καλοκαιριού, σκόρπιες μεν, πιο ελεύθερες σκέψεις δε!

Τα του Καλοκαιριού 2023 - Μέρος 'Α" : Ιούνης

 Αν και δεν έχω μπει σε απόλυτα καλοκαιρινό mode (ποιος έχει μπει με αυτό τον παράξενο καιρό;), εντούτοις η ζέστη, το νερό που το πίνω πια παγωμένο από το ψυγείο, οι ανεμιστήρες στα δωμάτια με βάζουν σιγά σιγά στο κλίμα. Για πάμε λοιπόν να δούμε τι εστί Καλοκαίρι 2023, Εκδοχή Ιούνης και λίγος Ιούλης.

- Gin και σόδα. Άντε slim tonic. Ότι και να λέμε, το τζιν είναι καλοκαίρι.

- Βεράντα φρεσκοφυτεμμένη, έπιπλα φρεσκό βαμμένα. Έτοιμα να υποδεχθούν φίλους και αγαπησιάρικες στιγμές. 

- And Just Like That, Season 2. Για πάντα ο έρωτας, ο έρωτας στην πιο απίθανη πόλη στον κόσμο, η γυναικεία φιλία, η γυναικεία ωριμότητα. 

- Όσο μου βάζουν πράγματα στη δουλειά, τόσο πιο πολύ βάζω άδειες. Τρύπιες άδειες, αφού πάλι θα με παίρνουν τηλέφωνα. Όπως πέρσι, σε αναρρωτική άδεια. Τί κάνω για ένα σταθερό μισθό (θα κάνω ένα σχετικό ποστ επι του θέματος "πουλάω τη ψυχή μου στον διάβολο").

- Τρυπάνια παντού. 530 το πρωί μέχρι αργά. Ζήτω η τριτοκοσμική Κύπρος που δεν σέβεται κανέναν.

- Πού πήγε η ανεμελιά; Πού πήγαν τα όνειρα και η απόλαυση της στιγμής; Είναι τόσο βαρετά τελικά όλα μετά τα 40; (Ναι)

- "Lessons in Chemistry" της Bonnie Garmus. Ωραία, έξυπνη γραφή.

- Ζητείται έμπνευση. Πώς την ξεκλειδώνουμε;

- Η δυναμική των οικογενειών δεν αλλάζει, fact ένα. Οι περισσότερες οικογένειες είναι fucked up απλά μερικές ξέρουν να το κρύβουν καλύτερα από άλλες, fact δύο.

- Οι φίλοι, ειδικά οι παλιοί, η οικογένεια που ποτέ δεν θα μας κρίνει.

- Ψυγείο γεμάτο φρούτα και λαχανικά. Θυμάσαι κάποτε που έκαναν τα περιοδικά αφιέρωμα με διάφορους σελέμπριτι για το τι έχει το ψυγείο τους;

- Παλιά Λευκωσία, μου θυμίζεις έρωτες εφηβικούς που τώρα δεν κάνουν νόημα. Θα ήθελα να σε ξαναερωτευτώ όμως.

- Μια διαδήλωση για το άδικο που μας πνίγει. Τις περισσότερες φορές νιώθω ότι φωνάζουμε στο κενό. 

- Ζητείται ελπίς.

- Ίσως μια μικρή αποχή από τα social; Εκτός και αν πρόκειται για δουλειά. Οι ζωές των άλλων, αφορούν μόνους αυτούς τους άλλους. Θυμάσαι τότε που δεν ξέραμε που πήγαν οι φίλοι μας διακοπές και τι φάγανε το περασμένο βράδυ, σε ποιο καινούριο μαγαζί πήγανε και με μια παρέα ξενυχτήσανε; Και που όλα αυτά τα μαθαίναμε όταν βρισκόμασταν;

- Δεν είναι εύκολο να παλεύεις για να είσαι θετικός ή έστω να επιπλέεις τις περισσότερες μέρες. Είναι πάρα πολύ εύκολο, να βυθίζεσαι, να γκρινιάζεις και να ζηλεύεις. Ας προτιμήσουμε το πρώτο. Είχα δει ένα reel στο insta, που ρωτήσανε μια κυρία 101 ετών, ποιο είναι το μυστικό της μακροζωϊας της. Απάντησε "η ευτυχία". Και συνέχιζει "σίγουρα θα πονέσεις, σίγουρα θα συμβούν πολύ κακά πράγματα. Εγώ έχασα δύο παιδιά. Αλλά πρέπει να είσαι ευτυχισμένος". Δεν εννούσε να είσαι τοξικά θετικός, αλλά τουλάχιστον να συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να ζεις για πάντα μέσα στο μαύρο. Αυτό είναι βολικό έ; Αλλά σε τρώει. Και αυτό είναι κρίμα.

- "You can always be delicate, it doesn't mean you are weak", μου βγάζει notification το co-star στο κινητό, λίγο πριν δημοσιεύσω το κείμενο. Να αγαπάτε τους ευαίσθητους, ντελικάτους ανθρώπους. Γεμίσαμε από το αντίθετο.

Για ένα μεγάλο, φωτεινό καλοκαίρι

 Είναι τέλη του Ιούνη. Το καλοκαίρι δειλά δειλά έκανε την εμφάνιση του. Ζέστες δεν ζήσαμε ακόμα ιδιαίτερα. Η πόλη μπαίνει σε καλοκαιρινή διάθεση με ταράτσες, πάρτι σε δρόμους, κόσμο να κυκλοφοράει επιτέλους στο κέντρο. 

Σήμερα ξυπνώντας από ένα hangover - δεν αντέχω πια τόσο πολύ - μένω στο κρεβάτι και βλέπω ότι δύο φίλοι μου στέλνουν φωτογραφίες από τις διακοπές τους. Η μία στη Μπανγκόγκ μου δείχνει φωτό από το δωμάτιο του ξενοδοχείου της. "35ος όροφος", μου γράφει. Μπροστά όλοι οι ουρανοξύστες της πόλης. Μου στέλνει και μια νυκτερινή φωτό από την ίδια θέα. Πόσο έχω πεθυμήσει να αντικρύζω ουρανοξύστες, να κινούμαι ανάμεσά τους. Τελευταία φορά ήταν πριν 5 χρόνια που τους χόρτασα σε ένα καλοκαιρινό ταξίδι σε Νέα Υόρκη και Σικάγο. Μου έλειψε ο αστικός εαυτός μου. Και όχι, οι ουρανοξύστες της Λεμεσού και οι 2-3 της Λευκωσίας δεν μου προκαλούν το ίδιο "πάθος". 

Ο άλλος φίλος, βρίσκεται σε ένα κυκλαδίτικο νησί, αυτό που αγαπώ πολύ και έχω πάει 5 φορές. Μου στέλνει φωτό από την ανατολή. Απίθανο πορτοκαλί χρώμα να αγκαλιάζει το μπλε του Αιγαίου. Σε μια άλλη φωτό, το πάτωμα της βεράντας του σπιτιού, τσιμεντένιο και μπροστά να απλώνεται μια γνώριμη  θέα, το ξεροτόπι των Κυκλάδων διακοσμημένο με λευκά σπιτάκια. Και αυτό το σκηνικό το πεθύμησα. Την απλότητα του ελληνικού καλοκαιριού. Έχω πρόσκληση από τη φίλη που έχει σπίτι εκεί να πάω. Μπαίνω σε πειρασμό, αλλά ίσως κάτσω στα αυγά μου.

Αυτό το καλοκαίρι είναι το πρώτο από το 2020 που δεν διαβάζω - ψέματα, σήμερα έχω μια μικρή εξέταση - , που δεν έχω ατύχημα ή εγχείριση - ας ελπίσουμε δεν θα συμβεί κάτι- και που ίσως δεν θα είναι όπως το περσινό, γεμάτο λύπη.

Τέλη της άνοιξης, σκεφτόμουν πως αυτό το καλοκαίρι θέλω να είναι χαλαρό. Αποφάσισα να μείνω εντός. Από τη μια για να απολαύσω διακοπές χωρίς τα "πρέπει" των τελευταίων 3 χρόνων και απο την άλλη, για να φυλάξω λεφτά, γιατί κάτι μέσα μου, μου λέει πως θα τα χρειαστώ για μια μεγάλη αλλαγή, που δεν ξέρω ακόμα ποια είναι.

Η χαλαρότητα δεν ήρθε ακόμα. Τρέχω μονίμως για τη δουλειά, οδηγώ πολύ, προγραμματίζω πολύ τα πάντα μπας και ξεχάσω κάτι. Τα βράδια με φίλους, δεν είναι τόσα πολλά. Πάντα έχω κάτι να διαβάσω, να δουλέψω. Θέλω να μην πίνω τόσο. Άρα πώς θα γίνει; Λέω να κυκλοφορώ να τη βγάζω και γω με νερό με φυσαλίδες όπως τον φίλο μου. 

Οι σκέψεις μου μεταλλάσονται τις τελευταίες μέρες σε κάτι καινούριο που δεν θυμάμαι να έχω επεξεργαστεί ξανά. Σκέφτομαι να γράφω πιο συχνά εδώ για να το ξεδιπλώσω. 

Ποιο είναι το κοινό όλων αυτών των σκόρπιων σκηνικών και σκέψεων που έχω μόλις γράψει; ¨Οτι έχω πεθυμήσει το φως.

Κάτι μέσα μου ξυπνά και μου λέει να βάλω μπρος. Να αλλάξω το αρνητικό, να το κάνω θετικό. Να τολμήσω να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι. Κάτι με ωθεί προς το reset.

Έτσι ίσως ζήσω ένα μεγάλο, φωτεινό καλοκαίρι.

Χειμώνας - Μέρος Α & Β

 Γράφω δύο μήνες μετά. Πριν γράψω αυτό το ποστ διάβασα το προηγούμενο. Τι δύσκολη περίοδος. Αλλά τελικά ισχύει το ρητό, πως όλα θα πάρουν το δρόμο τους και οτι απλά χρειάζεται χρόνο.

Νέα χρονιά λοιπόν. Πήρα τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου, πήρα και αυτό το πτυχίο που με ταλαιπώρησε 3 χρόνια. Είμαι χαρούμενη, δεν έκανα πάρτι όμως, ίσως ακόμα είμαι στη φάση της συνειδηποίησης. Αλλά νομίζω έκαναν "πάρτι" οι δικοί μου άνθρωποι που επιτέλους θα με βλέπουν (αν και πήρα νέες δουλειές και εξαφανίζομαι), που δεν θα είμαι συνέχεια νευριασμένη (είμαι με τη δουλειά φυσικά) και που δεν θα είμαι κλειστή σε ένα σπίτι μονίμως. 

Νιώθω μια εσωτερική μου πίεση να κάνω κάτι τώρα με αυτό το νέο πτυχίο, να το εξαργυρώσω. Είναι ακόμα ίσως νωρίς, 2 βδομάδες μετά. Αλλά τρέχω να προλάβω. Να προλάβω τη ζωή μου, να μπω σε μια κανονικότητα, να ξαναγίνω χαλαρή, κάτι που δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά.

Από την άλλη, ο χρόνος περνά, εμείς αλλάζουμε, γιατί να θέλουμε να επιστρέψουμε στο πριν; Άρα ίσως αυτό που θα ήθελα να κάνω τώρα, είναι να είμαι όσο παρούσα γίνεται και αν μπορώ να προγραμματίζω κάποια όμορφα πράγματα για το μέλλον.

Το 2022 μου άφησε τραύματα, δεν το αρνούμαι. Για πολλούς λόγους. Όμως προς το παρόν το 2023 είναι η χρονιά που μαθαίνω από τα λάθη, που αναλύω ανθρώπους και καταστάσεις, που παίρνω αποφάσεις ποιες πόρτες να κλείσω και ποιες θέλω να ανοίξω.

Σίγουρα θα γίνουν και κακά πράγματα αλλά δεν μπορώ να ζω με τον φόβο. Είχα πολύ φόβο τα τελευταία δύο χρόνια, αποτέλεσμα κακών καταστάσεων. Ας είναι το 2023 η χρονιά που θα μάθω να κάνω διαχείριση του άγχους και του πένθους.

Είναι καιρός για μεγάλα βήματα, για εξωστρέφεια. Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που τολμούν, ιδιαίτερα αυτούς που τιμούν τον εαυτό τους κάνοντάς το.

Ας είναι το 2023, η χρονιά που θα τιμήσουμε τον εαυτό μας.

Φθινόπωρο - Μέρος Α'

 21 Οκτώβρη έγραψα το τελευταίο κείμενο. Όταν το έγραψα, λίγες ώρες μετά είχα εξέλιξη, δυσάρεστη. Τέσσερις μέρες μετά, έπρεπε να ταξιδέψω για εξετάσεις. Ταξίδεψα, έδωσα εξετάσεις και με το που τέλειωσα, το ίδιο βράδυ μου βγήκε μια σωματική κούραση που διήρκησε για 2 1/2 βδομάδες. Ίσως δεν συνήλθα ακόμα. Το σίγουρο είναι ότι μου έμεινε μια τεράστια ψυχολογική κούραση. Δεν θυμάμαι να ήμουν ποτέ έτσι, δηλαδή να μην μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό. Απλά να περιμένω να περάσει.

Η ψυχολογική κούραση μεταφράζεται σε αδιαφορία να βλέπω κόσμο, τουλάχιστον σε καθημερινό επίπεδο, αδιαφορία για το τι μαγαζί άνοιξε και αν είναι ωραίο να το τσεκάρουμε. Μεταξύ μας, όλα τα ίδια και τα ίδια είναι. Η Λεμεσός έχει 2-3 νέα μαγαζιά που η διαφορά με τη Λευκωσία είναι ότι ιδιοκτήτες είναι νεαρά παιδιά με φρέσκιες απόψεις. Αλλά ναι, κανονίζω 1-2 φορές τη βδομάδα να δω φίλους, γιατί πρέπει μετά από ένα σχεδόν χρόνο να εμφανιστώ. Απλά δεν περνάω ιδιαίτερα καλά. Μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις που νιώθω μια ήρεμη ενέργεια στη φιλία. 

Το γεγονός ότι ψάχνω για φριλανς δουλειές και το επόμενο μου πτυχίο, μπορεί να μεταφραστεί ως και "σύνδρομο Στοκχόλμης". Λατρεύω να ζω σε 80τμ χωρίς επαφή με κόσμο; Χμ.

Στο τελευταίο ποστ είχα γράψει την ανάγκη μου να κάνω κάποια πράγματα. Το αλλάζω. 

Δεν θέλω βόλτες στην παλιά πόλη με φίλους. Απλά γυρίζουμε στις ίδιες 5 γειτονιές, στα ίδια δέκα λερωμένα σοκάκια. Τα βράδια περπατώ μόνη μου, κυρίως προς Κυριάκου Μάτση, που οι δρόμοι είναι καθαροί. Φυσικά για να καταλήξω εκεί, περνάω από οικόπεδα γεμάτα σκουπίδια, από σημεία στο δρόμο με πεταγμένα μπουκάλια νερού και χρησιμοποιημένα ποτήρια καφέ. Είναι η ράτσα και οι μετανάστες τόσο λερωμένοι ή είναι η αδυναμία του κράτους να διαχειριστεί αυτή την αναρχία; Μάλλον και τα δύο. 

Ταξίδια. Δεν υπάρχουν λεφτά. Αυτή ειναι η μεγάλη αλήθεια. Δεν είμαστε όλοι μεγαλοδικηγόροι και chartered accountants. Ίσως η λύση είναι να δουλεύουμε μερόνυκτα για να επιβιώνουμε και όσοι δεν έχουμε παιδιά, να φυλάμε λεφτά για κανά ταξίδι. Μήπως αυτό δεν είναι ποιότητα ζωής τελικά;

Έρωτες. Ελεγα χθες στην κολλητή μου, ότι δεν έχω όχι μόνο επιθυμία για σχέση, αλλά ούτε για φλέρτ. Και για να παραφράσω τον Καζαντάκη "Δεν θέλω κανένα, δεν με θέλει κανένας, είμαι λέφτερη". Η κολλητή φυσικά επιμένει πως με όλα όσα μου συνέβησαν το 2022, θα ήταν παράξενο να είχα αυτή την επιθυμία, θα ήταν ως και ανησυχητικό. Τείνω να συμφωνήσω, αν κρίνω από το γεγονός ότι σε αυτή τη φάση αποφεύγω το συγκεκριμένο θέμα γιατί μου προκαλεί αμηχανία και αδυναμία να κατανοήσω γιατί ο κόσμος παθιάζεται. Μάλλον είμαι πολύ κουρασμένη ε;

Αυτό το κείμενο δεν είναι γκρίνια. Κάθε άλλο. Απλά καταγράφω τις σκέψεις μου. Είμαι ήρεμη. 

Μήπως απλά πρέπει να αποδεχόμαστε τη φάση μας και να έχουμε πίστη στο σύμπαν ότι όλα έχουν το χρόνο τους και το χώρο τους;

(Post) Καλοκαίρι - Μέρος Β'

Δύο μήνες μέτα το τέλος του καλοκαιριού καταφέρνω να γράψω αυτό το κείμενο. Το είχα υποσχεθεί εξάλλου. 

Δεν πρόλαβα. Η ζωή μου έχει αναποδογυριστεί δυσάρεστα το 2022 και από τότε που έγραψα μέχρι τώρα, ζω πράγματα που δεν θα κάτσω να στα γράψω τώρα. Θα ήταν ωραία να ήταν τύπου μοιραία φιλοσοφικά αυτά που μου συμβαίνουν, αλλά ειναι μια ωμή πραγματικότητα που με καλεί απλά να είμαι πρακτική για να επιβιώσω ψυχολογικά και σωματικά.

Σήμερα το πρωί, σκέφτηκα "πόσο θα ήθελα να ήμουν 30". Δεν είμαι παρελθοντολάγνος, αλλά αυτή τη φορά στο μυαλό μου τα 30 τελικά δεν ήταν τόσο κακά όσο νόμιζα τότε. Φυσικά, ποτέ δεν ακυρώνουμε τι ήμασταν κάποτε και το τι θεωρούσαμε σοβαρό. Αλλά πραγματικά δεν ήταν (τόσο) σοβαρά. Δεν είχε πεθάνει κανείς, δεν υπήρχαν ασθένειες στη ζωή μου, δεν είχα φτάσει σε επαγγελματικό τέλμα, δεν σκεφτόμουν ότι ίσως μπορεί και να μην βρω ποτέ τον άνθρωπο μου. Απλά ημουν μοιραία και σκεφτόμουν "τι ζωή ειναι αυτή". Μια χαρά ζωή ηταν. Καμιά φορά διαβάζω τα παλιά μου post και γελώ. Άρχισα να υπάρχω ως τουλίπα από τα 29 μου. Άρα έχω όλα τα αποδεικτικά των σκέψεων μου καταγεγραμμένα εδώ. Τα διαβάζω και χαμογελώ. Θα ήθελα να ήμουν από καμιά γωνιά (μάλλον ενός μπαρ) να βλέπω τον τριαντάχρονο εαυτό μου και να της πω " Αμάν τουλίπα μου, δεν είναι όλα βουνό. Χαλάρωσε κούκλα μου. Μια χαρά είσαι. Πολύ καλύτερη από ότι νομίζεις. Αυτή η η παλιο-οπισθοδρομική κοινωνία σε διαλύσε και δεν φτάνει αυτό, όλη μέρα σκέφτεσαι. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Και όπως είπε κάποιος, το τέλος του κόσμου θα έρθει με το τέλος του κόσμου".

Φυσικά ποτέ δεν είναι αργά αγαπημένε μου αναγνώστη. Στα 45 μου περιμένω να τελειώσουν κάποιες πρακτικές καταστάσεις για να σκεφτώ τι θέλω να κάνω. 

Ξέρεις τι θέλω να κάνω; Να χρωματίσω τη ζωή μου. Με κάποιες εξαιρέσεις, από το 2019 είναι ένα γκρι σκούρο όλα. Μουντό κιόλας, γιατί το γκρι ως χρώμα μου αρέσει. Και για να μιλήσουμε πρακτικά, αυτό που θέλω είναι :

1) Ταξίδια. Για κάποιο λόγο μου καρφώθηκε στο μυαλό η Φλωρεντία. Είχα πάει πολύ παλιά αλλά δεν τη θυμάμαι. Θέλω να πάω βόρεια Γαλλία, road trip σε κάτι μεσαιωνικές πόλεις χωμένες στα βουνά. Στο μυαλό μου το Βιετνάμ παίζει πολύ, ιδιαίτερα η φύση του και ας μην μ' αρέσει η σούπα pho. Και όταν δεν γκρεμιστεί το σύμπαν, θα πάω ξανά στην πόλη μου, στη Νέα Υόρκη μου.

2) Λεφτά. Ω, ναι. Δεν ξέρω τι θα γίνει με τα επαγγελματικά αλλά είπαμε ωραία η δουλειά μου αλλά δεν είναι ανάγκη να το κάνουμε ως χόμπι. Θέλω λεφτά και να μην κάνω εκατόν δουλειές για να τα έχω.

3) Εραστή. Κάπου διάβασα το απίθανο: "Οι σύντροφοι είναι για την αριστερά, τα ζευγάρια για τα παπούτσια. Εμείς θέλουμε εραστή". Αυτό. Και να συνεννοούμαστε με αυτό τον εραστή, το οποίο σημαίνει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και ανάμεσα στη διαφορετικότητα του χαρακτήρα μας να αγαπιόμαστε.

4) Υπάρχει ένα μικρό τοιχαράκι στην παλιά Λευκωσία που είναι το αγαπημένο μου μυστικό σημείο. Κάθομαι εκεί, βασικά κρέμομαι γιατί είναι και ψηλό, και σκέφτομαι. Κάτι σαν πουλί πάνω στα καλώδια. Έχει 2-3 χρόνια να πάω. Θέλω να περνάω πιο πολύ χρόνο εκεί.

5) Βόλτες με φίλους, στην παλιά Λευκωσία, στην παλιά Λεμεσό, στα σοκάκια της Λάρνακας, στον παραλιακό της Πάφου, στις γειτονιές του Πεδουλά, στα πετρόκτιστα δρομάτια το Ομόδους και της Λόφου. Έχει να βγω από το σπίτι μου και να είμαι ανέμελη χωρίς deadline, τρία χρόνια. Μπορεί να τα θεωρείς βασικά πράγματα, αλλά για μένα που είμαι κλεισμένη για πολύ καιρό σε 80τμ, δεν είναι.

"Hold me down, I'm so tired now

Aim your arrow at the sky

Take me down, I'm too tired now

Leave me where I lie"

...ακούγεται τώρα η Florence από τα ηχεία, καθώς γράφω εδώ ξεκλέβοντας λίγη ώρα από τη δουλειά και τα διάφορα μου που τα κουβαλώ, με δυσκολία πια.

Είμαι κουρασμένη. Παίρνω βαθιές αναπνοές, κοιτάω λίγο τον Πενταδάκτυλο στο βάθος, ανάμεσα σε πολυκατοικίες από τα παντζούρια του "home office" μου και συνεχίζω.

Καλοκαίρι 2022 - Μέρος Α'

Ετεροχρονισμένη συνειδητοποίηση της υπάρξης του summer mode. Ημερομηνία συνειδητοποίησης: 15 Ιούλη.

Αποχή από παλιά πόλη - προς το παρόν.

Paloma, εσύ σουπερστάρ. Πάντα με αλάτι στο χείλος του ποτηριού, γιατί τεκίλα, γκρείπφρουτ, αλάτι και καύσωνας είναι ο τέλειος συνδιασμός.

Πολύ λίγο κρασί.

Μια φορά τη βδομάδα, πλύση λευκών ρούχων. Ο κάδος για πλύση σκουρόχρωμων, δύσκολα συμπληρώνεται.

"It is ok να μην κάνω εκείνα που πρέπει" - Βαθιά εκπνοή.

Διακοπές σε κυκλαδίτικο νησί και κάμια καταγραφή στα social media - Απελευθέρωση.

Καινούριο, μπλε μαγιώ.

Παγωτό καϊμάκι.

"Η απόλαυση του τώρα", θέλει πολλή δουλειά μέσα μας να αποδεκτόυμε αυτή την απλή αλλά τόσο αναγκαία φράση.

Grandbrothers - Άκου τους.

Ανάλαφρα βιβλία στο ipad.

Κορεάτικες σειρές στο Netflix και ντελίβερι σούσι.

Επιμονή, τελική ευθεία για εξετάσεις - Πρακτικότητα και όχι σκέψεις ανώφελες, τελικά σε όλα - Εισπνοή, εκπνοή και ξανά.

Μινιμαλισμός παντού- για πρώτη φορά και στα συναισθήματα. Θα ήθελα να το καταφέρω.

Μήπως είναι καιρός να σταματήσει να μπαίνει νερό στο κρασί;    

Κλισέ αλλά...ότι είναι να ρθει θα βρει το δρόμο του και θα έρθει. Εξαίρεση, τα επαγγελματικά. 

Μένω Εντός και αντέχω. Έχουμε ακόμα μια βδομάδα του Ιούλη και έναν ολόκληρο Αύγουστο.

 

Σκόρπιες και όχι τόσο σκόρπιες σκέψεις του Ιούλη

Σε αυτο το blog για πολλα χρόνια έγραφα όταν είχα πολλές εικόνες να αφηγηθώ ή κάποια αστεία ιστορία να πω. Για αρκετά χρόνια μετά, έγραφα όταν ήμουν λυπημένη οπότε το αποτέλεσμα ήταν μίζερα post. Εδώ και ένα χρόνο περίπου, γράφω εδώ ως μια επέκταση ψυχανάλυσης και σκέψεων που κάνω. Αυτή η διαδικασία μου αρέσει πολύ, νιώθω προνομιούχα που μπορώ να κάνω αυτό το self-discovery, που είναι και μια από τις αρχές του self-care. 

Οπότε ας μην το καθυστερώ, ας απαριθμίσω σε συγυρισμένα bullet point, τις τελευταίες σκέψεις μου.

•  Θεωρώ μεγάλη απελευθέρωση να μπορώ να εξηγώ γιατί δρω σε κάποια πράγματα με τον τρόπο που αντιδρώ. Είναι το πρώτο βήμα για να αλλάξω ότι δεν μου αρέσει. Πρώτο στην ατζέντα, την γκρίνια. Με περηφάνια μπορώ να πω πως δεν πολυγκρινιάζω - και ας λέει η μάνα μου το αντίθετο, αν δεν το έλεγε θα αγχωνόμουνα ότι έπαθε κάτι. Δηλαδή όταν λέω ότι κάτι με στεναχωρεί ή με προβληματίζει ή κάτι δεν μου αρέσει, το εννοώ. Δεν είναι γκρίνια. Απλά είναι αυτό.
• Τι ωραίο που είναι το φλερτ! Όταν ξαναφλερτάρω - συνειδητά, γιατί ασυνείδητα όλοι φλερτάρουμε όταν είμαστε χαλαροί - θα σε ενημερώσω αν έτσι για αλλαγή παίξει παιχνίδι της προκοπής. Το οποίο ιδανικά θα εξελιχθεί σε φάση της προκοπής.
• Είναι τόσο σημαντικό να μην μπλεκόμαστε στις ιστορίες των άλλων που μας λένε τα προβλήματα τους. Εσυναίσθηση με μέτρο. Να είσαι εκεί, να ακους, αλλά να μην προσπαθείς να γίνεις μέρος της ιστορίας. Δεν είναι η δική σου ιστορία να πεις, είναι των άλλων και εσύ απλά είσαι ένας θεατής που καμιά φορά, όπως το interactive theatre, σε ρωτάνε κάτι. Ως εκεί. Βρες δική σου ιστορία να πρωταγωνιστείς.
• Θέλει μεγάλη προσπάθεια να είσαι δίπλα στον άλλο στα προβλήματά του. Η καθημερινότητα μας τραβάει, οι σκέψεις μας ακόμα περισσότερο. Αλλά αν καταφέρεις και είσαι πάρον όταν ο άλλος περνά κάτι ζόρικο, έστω και ως επίσκεψη, εκτιμάται πάρα πολύ. Αυτό το σημείο με το προηγούμενο, διαχωρίζονται από μια λεπτή γραμμή.
• Το χιούμορ να το εκτιμάμε περισσότερο. Το δικό μας, του φίλου μας, του εραστή μας. Δεν είναι δεδομένο ότι μπορείς να κάνεις τον άλλο να γελάει και αυτός εσένα. Τώρα που το σκέφτομαι...δεν θυμάμαι πότε με έκανε αντικείμενο του πόθου να γελάσω.
• "Εχω μετανιώσει που δεν έχω ζήσει μια ερωτική ιστορίας της προκοπής", ξεστόμισα τις προάλλες. Η απάντηση " η λέξη μετάνοια όμως, σημαίνει αλλάζω νου". Ανακουφίστηκα. Θέλω να αλλάξω νου, ο έρωτας (ειδικά της προκοπής) είναι μια υπέροχη στιγμή στη διάρκεια της ζωής μας.
• Έχω πολύ δρόμο ακόμα να κάνω στις σκέψεις μου αλλά αυτό δεν με τρομάζει. Ίσα ίσα με χαροποιεί. Είναι ένα ταξίδι που το εκτίμω βαθιά, η κάθε στιγμή, η κάθε διαπίστωση, η κάθε connecting the dots φάση, μου είναι πολύτιμα.

Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το To The End (La Comedie) των Blur.

Πως να γράψεις ένα post σε 5' λεπτά ή αλλιώς η ζωή σε compact mode

"Το χρόνο εμείς τον δημιουργούμε" μου είπε μια φίλη ψυχολόγος και γω σκέφτομαι ότι αυτό ισχύει μάλλον γιατί η άλλη φράση " δεν έχω χρόνο" δεν ισχύει. Ισχύει το "δεν θέλω να έχω χρόνο για το τάδε πράγματα ή τον τάδε άνθρωπο". Άρα τα πιο κάτω είναι μερικά από τα πράγματα που δεν θέλω να έχω χρόνο το 2022 και απλα δηλώνω εδώ και στον έξω κόσμο "Δεν έχω χρόνο".

Δεν έχω χρόνο για οτιδήποτε δεν μου προσφέρει εμένα το χρόνο του. Επιμένω στη λέξη "αλισβερίσι" αν και ο Τέλσον διαφώνησε σε προηγούμενο post. Δεν έχω χρόνο για ανθρώπους που δεν θέλουν να μου προσφέρουν και εκείνοι χρόνο. 

Δεν έχω χρόνο για καριέρα. Αυτή την περίοδο διαβάζω για εκείνη την τρομερή τελική εξέταση του φθινοπώρου. Άρα τώρα μένω στάσιμη και απλά παίρνω ένα μισθό. Αποδοχή και βαθιές ανάσες μέχρι το τέλος το χρόνου. 

Δεν έχω χρόνο για φιλίες που χρειάζονται πολλή προσπάθεια εκ μέρους μου. Δυστυχώς το moleskine είναι ο καλύτερος μου φίλος και όλα μπαίνουν σε πρόγραμμα.

Δεν έχω χρόνο για πολλά έξω. Εδώ όμως δεν έχει να κάνει μόνο όμως με το ότι κάνω 2 δουλειές, έχω αναλάβει 1-2 εξτραδάκια και είναι και το διάβασμα. Έχει να κάνει με το οτι μπούκτισα. Εδώ και 20 χρόνια, βγαίνω λες και δεν υπάρχει αύριο. Και δεν υπήρχε κανένα αύριο ελεύθερο με το πρόγραμμά μου. Νιώθω ότι θέλω να κάνω μια όπισθεν, να δω το σπίτι μου μεταφορικά και κυριολεκτικά. Είναι μια διαδικασία που απολαμβάνω.

Δεν έχω χρόνο για πάθη. Εκείνα τα πάθη όμως που εσύ παθιάζεσαι, ειδωλοποιείς τον άλλο, τον βάζεις σε ένα βάθρο και στην πορεία διερωτάσαι γιατί δεν είσαι εκεί πάνω, δίπλα στο βάθρο μαζί του. Έχω χρόνο για πραγματικούς έρωτες, που όταν κάνω ένα βήμα, θα κάνει και ο άλλος ακόμα ένα. Έχω χρόνο για αμφίδρομες συνανα(σ)τροφές.

Δεν έχω χρόνο για οικογενειακά δράματα. Τα έζησα 2 και χρόνια. Διαπίστωσα ότι μόνη μου στεναχωριόμουν, μόνη μου φώναζα. Κανείς δεν με άκουσε ποτέ. Τελικά, το σπίτι μου εδώ είναι όντως το σπίτι μου. 

Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο, είπε ο Χατζηγιάννης. Χρόνια μετά, ψυχαναλύσεις πολλές μετά αρχίζω να το εμπεδώνω. 

Δεν έχω χρόνο για εκδρομές στο νησί. Έχω όμως χρόνο για ταξίδια στο εξωτερικό. Διψάει ο νους μου και όλες μου οι αισθήσεις για άλλες ιστορίες.

Δεν έχω χρόνο για social media. Ζω την απόλυτη απελευθέρωση από τη μέρα που άφησα το instagram. Το να μην βλέπω τι κάνει ο άλλος, το να μην ποστάρω για να το δουν συγκεκριμένοι, το να μην δίνω λογαριασμό για το που πήγα, τι έφαγα και τι ήπια, είναι λυτρωτικό.

 Δεν έχω χρόνο να αποδείξω ποια είμαι. Έχω χρόνο να ανακαλύψω αυτούς που θέλω εγώ.

Με φόρα στο 2022;

 Όταν άρχιζε το 2020, δεν είχαμε ιδέα πως θα ήταν η ζωή μας δύο χρόνια μετά. Θυμάμαι ότι τον Γενάρη του 2020 με απασχολούσαν κάτι οικογενειακά, άρχισα να μιλώ με κάποιον και στο μυαλο μου υπηρχε κατι και όσο αφορά στη δουλειά, άρχισα να σκέφτομαι μήπως ήταν καιρός να παραιτηθώ αφού ούτε καλά περνούσα, δυο χρόνια μετά που πήρα αυτή τη δουλειά, ούτε θα μάθαινα κάτι άλλο.

Φυσικά που να ήξερα ότι το σύμπαν τότε γελούσε με αυτές τις σκέψεις.

Δύο χρόνια μετά, τα οικογενειακά κακήν κακώς φτάσανε θέλω να πιστεύω στο τέλος. Η πρώτη εντύπωση παιδιά έιναι η πιο σωστή, μην ακούτε μαλακίες ότι ο άνθρωπος αλλάζει. Δεν αλλάζει. Ειδικά μετά από μια ηλικία (ποια ειναι αυτή δεν ξέρω, για τον καθένα ειναι διαφορετικά. Αλλά μετά τα 5 ο άνθρωπος δεν πολυαλλάζει). 

Τα "ερωτικά", μπήκαν σε εισαγωγικά γιατί ήταν μια ταλαιπωρία που δεν ξεκαθάρισε ποτέ. Απλά από μια συναναστροφή που ίσως είχε κάποια θέματα λόγω timing, κατάντησε μια χαζή ιστορία με μπόλικο μιξ αγένειας μέσα. Άρα τέλος και σε αυτό. Τότε έπρεπε να δω το pattern γιατί σαφώς και υπήρχε.

Δουλειά δεν άλλαξα. Ευτυχώς γιατί είχα μισθό σε περίοδο που τα καθήκοντα μου ήταν κάπως άχρηστα λόγω Covid. Δεν έμαθα νέα πράματα ακόμα, άρα το θέμα ειναι όχι αν θα μείνω, αλλά πότε θα φύγω. Ίσως όταν στρώσει το παζάρι και γίνει η αγορά πιο εξωστρεφής. Αυτό το θέμα με ενοχλεί πάρα πολύ. Νομίζω πρέπει να μάθω να το αποδέχομαι ώσπου να φύγω. Πάντως η λύση για μένα ειναι να δουλεύω με εταιρεία του εξωτερικού και να ζω εδώ. Βασικά, οι κυπριακές εταιρείας είναι τραγικές σαν το σενάριο του Σασμού.

Θέλω να πω με αυτό τον απολογισμό...μήπως ξέρουμε τι θα συμβεί το 2022; Όχι. Κάποτε σκέφτομαι ότι και το 2021 ήταν πάλι πάρα πολυ επεισοδιακό. Οι μαλακίες του 2020 απλά έφθασαν στο ζενίθ τους το 2021. Από την άλλη, ήταν ίσως η μόνη χρονιά στη ζωή μου, που εγώ βγήκα σε πιο βελτιωμένο version, θέλω να πιστεύω. Άρα δεν ήταν τόσο κακό. Καλύτερα να τρως τα μούτρα σου με συνείδηση παρά  να τα τρως και να μην κάνεις κάτι γι αυτό επειδή έμαθες αλλιώς όλα τα άλλα χρόνια.

Αυτή τη χρονιά θα επιθυμούσα το εξής: Να συνεχίσω να βελτιώνομαι, να συνεχίσω να αφήνω πράγματα πίσω, να συνεχίσω να καταλαβαίνω πως αν δεν αγαπάμε εμείς τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να το κάνει ο άλλος. Self loving φίλοι μου.

Τί θα ήθελες για το 2022 εσύ;

Περί ασκών Αιόλου

 Χθες το βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο. Ανάμεσα στις πολλές εικόνες, ήμουν σε έναν τόπο, στην παλιά Λευκωσία, απέναντι από το ταχυδρομείο εκεί στο παλιό Δημαρχείο. Ήμουν με κόσμο και σε κάποια φάση καποιος φώναξε και με αποκάλεσε urban tulip. Ένιωσα πολύ άσχημα για το "outing". Ένιωθα ότι δεν ήταν στο χέρι μου να το σταματήσω.

Αυτό το αίσθημα ότι κάποιος θα πει κάτι για μένα που δεν θα ήθελα και δεν θα μπορώ να το εμποδίσω από το να συμβεί είναι κάτι που σκεφτόμουν λίγες ώρες πριν κοιμηθώ. Καταραμένα social media.

Τους τελευταίους μήνες βλέπω πάρα πολλά όνειρα. Κάθε βράδυ σχεδόν και αντανακλούν κάθε φορά τις σκέψεις που κάνω κατά τη διάρκεια της μέρας. Το 2021 μου ήταν πολύ ενδιαφέρον, με την έννοια ότι χωρίς να καταλάβω το γιατί ή τι το προκάλεσε, το μέσα μου άρχισε να σκέφτεται αλλιώς. Προς το καλύτερο είμαι σιγουρη. Όταν λέω καλύτερο, άρχισαν να μπαίνουν κάποια πράγματα σε πιο σωστές διαστάσεις. Έχω δρόμο ακόμα φυσικά. 

Δεν ξέρω αν το περνά όλος ο κόσμος αυτό το στάδιο. Είναι από τη μια λυτρωτικό, από την άλλη πάρα πολύ βασανιστικό γιατί όταν ανοίξεις τους ασκούς του Αιόλου, δεν κλείνουν ούτε σύντομα, ούτε εύκολα.

Ταλαιπωρείται πολύ ο νους μου εδώ και μήνες. Ευτυχώς έχω γύρω μου κάποιους φίλους που με ηρεμούν. Τα βάζουμε κάτω, τα συζητούμε και κάπως καταλαγιάζει η κατάσταση. Μέχρι την επόμενη φορά και μετά τούμπαλιν. Ξέρω πως αυτη η διαδικασία είναι καλή και είναι απαραίτητη. Απλά πολλές φορές σκέφτομαι πότε θα τελειώσει. Από την άλλη, δεν με ανάγκασε κανείς να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Θα μπρούσα να ζω όπως ζουν πάρα πολλοί συμπολίτες μου. Απλά, χωρίς πολλά πολλά. Θα το άντεχα; Δεν ξέρω. Μπορεί όχι. 

Καθώς έγραφα αυτό το post πετάκτηκε μπροστά μου αυτό το positivity quote, ξερεις από εκείνα που είναι λίγο cheesy αλλά σου κάνουν ένα κλικ στον εγκέφαλο, έστω προσωρινά. Έγραφε: You are not selfish for wanting the same energy and love you give.

Λες και το σύμπαν (ή ο αλγόριθμος του Μαρκ) άκουσε την κουβέντα που έκανα το πρωί με την κολλητή μου. Ισχύει. Αυτό ίσως το αναλύσω σε άλλο ποστ.

To Love somebody

 Βρισκόμαστε στην τέταρτη μέρα της νέας χρονιάς. Η ώρα ειναι περίπου 4 το απόγευμα. Είμαι σπίτι και ψιλοδουλεύω. Αυτό το "μουδιασμένο" μεταβατικό στάδιο του Γενάρη πριν αρχίσει ο πανικός της δουλειάς, μου αρέσει πολύ γιατί μου δίνει ευκαιρία να συνέλθω από το υπερβολικό σε όλα Δεκέμβρη.

Έξω έχει ήλιο, μέρα για βόλτες. Στα ηχεία η Nina Simone, ζωντανά από το Casino Montreux, τραγουδά ένα από τα αγαπημένα μου και πιο τρυφερά τραγούδια, το To Love Somebody.

Είναι η πρώτη μέρα της νέας χρονιάς που είμαι κάπως ήρεμη. Από την πρώτη του μήνα μέχρι και χθες, έγιναν κάποια δυσάρεστα πράγματα που έφεραν δυσάρεστες σκέψεις και όνειρα. Διερωτήθηκα πότε θα κλείσουν αυτοί οι κύκλοι που ανάφερα στο περασμένο κείμενο. Προφανώς δυσκολεύομαι ακόμα να τους κλείσω, γιατί μετά θα έχω πάλι λευκό καμβά. Αλλά όταν το σκεφτείς, τι να την κάνεις τη ζωγραφιά που είναι σχεδιασμένη με λύπη; 

You don't know what it's like...to love somebody, the way I love you...

Ξέρεις τι σκέφτηκα; Όταν αγαπάμε, όταν δίνουμε ενέργεια ακόμα και όταν και δεν παίρνουμε πίσω αυτό που θέλουμε, το κάνουμε ξανά και ξανά. Γιατί είναι ένας τρόπος να νιώθουμε ζωντανοί και πολύχρωμοι. Κάπως έτσι το είπε και Αλμπέρ Καμύ που σήμερα είναι η μέρα του. Αλλά από ένα σημείο και μετά, δεν είναι καλά να λαμβάνουμε ότι δίνουμε; Είναι.

Αυτές τις μέρες και όλο το 2021, μιλώ κάθε μέρα υπό μορφή ψυχανάλυσης, με τη φίλη μου που πια είμαι σίγουρη ότι είναι my person.

Χθες συζητούσαμε για έρωτες, για δοσίματα, για απογοητεύσεις.

"Δεν έπρεπε τώρα που είμαστε πιο μεγάλες, να μην μας επηρεάζουν τόσο πολύ;" με ρώτησε

" Ίσα ίσα όσο μεγαλώνουμε, αφήνουμε πολυ λιγότερα περιθώρια μέσα στην όλο και πολύπλοκη καθημερινότητα μας, για κάτι έντονο, είτε αυτό είναι έρωτας είτε φιλία. Αλλά όταν συμβεί, είναι επειδή το θέλαμε πολύ, επειδή είναι πάρα πολύ έντονο και καταφέρνει να χωθεί σε αυτή την ζωή μας. Όταν όμως φεύγει, όπως δύσκολα μπήκε, τόσο δύσκολα βγαίνει. Και το κόστος είναι πολύ".

Αυτό δεν θα το σκεφτόμασταν στα 30 μας. Στα 30 πάνω κάτω, λυπάσαι, στεναχωριέσαι, γίνεσαι ένα με τα πατώματα. Για μέρες, μήνες. Αλλά δεν είναι όπως αυτό που νιώθεις στα 40+. Και ενδεχομένως δεν είναι όπως ειναι στα 50+.

Από την άλλη, δεν είναι δώρο να μπορείς να νιώθεις; Να αφήνεσαι που και που σε αυτά τα σπάνια και όχι καθημερινά συναισθήματα; Ίσως στο μέτρημα, να αξίζει περισσότερο να νιώσεις και ας πονάς μετά πολύ.

Και τελικά διαπιστώνω, όπως είπε και ο Τέλσον, ότι αυτό το post ίσως είναι και πάλι ένας απολογισμός. Και αυτές οι 3 μέρες ήταν μέρος του απολογισμού -επιλόγου για να μπορέσω να ανοίξω νέα κεφάλαια.

Περί κύκλων που κλείνουν όμορφα και ωραία

 Καταλαβαίνεις ότι έχουν κλείσει κύκλοι - παντού είδους - όταν:

1) Δεν κάνεις προσπάθεια. Απλά είσαι αξιοπρεπής. 

2) Τρως φωνές και δεν κάνεις τρελλή άμυνα, απαντώντας με φωνές γιατί ξερείς πως πρώτον δεν υπάρχει λόγος και δεύτερο, δεν είναι κομψο. Απλά μέσα σου ονειρεύεσαι την ηρωική έξοδο.

3) Δέχεσαι τα δεδομένα γιατί ξέρεις πως δεν θα υπάρχουν για πολύ καιρό αυτά.

4) Δεν δικαιολογείς πράξεις των άλλων, ούτε καν τις δικές σου. It is what it is. 

5) Δεν ψάχνεις για plan b. It is what it fucking is.

6) Έχεις μια ηρεμία, σαν να κάπνισες μια φυτεία χόρτο.

Υ.Γ. Αυτό το post δεν ειναι απολογισμός της χρονιάς; Ή μήπως είναι;