Summer snapshots & shots

8 μέρες, 7 νύκτες, μια μπύρα (στο μπαλκόνι), 6Χ8 ώρες δουλειάς μετά.
Περνάω 192 φωτογραφίες στο pc. Μια μικρή περίληψη του Αυγούστου και των φετινών διακοπών. Θυμάμαι που έβγαλα την κάθε φωτό, θυμάμαι τι λέγαμε σε κάθε παραλία, θυμάμαι τι πίναμε σε κάθε μπαράκι, θυμάμαι τι σκεφτόμουνα καθώς περπατούσα σε κάθε σοκάκι.
Θυμάμαι πολλά, φοβάμαι όμως πως θα τα ξεχάσω, έτσι όπως η καθημερινότητα προσγειώθηκε μπροστά μου. Πριν να συμβεί αυτό θα κάτσω να τα γράψω εδώ. Και θα τα βλέπω και θα τα διαβάζω ώσπου τελικά να γίνουν κάποιες άλλες όμορφες φωτό και εικόνες.

ΕΙΚΟΝΕΣ

1. Στο Αέρινο, το μπαράκι στη Χώρα. Παραγγέλνουμε mojito (με φρέσκια μέντα), ανεβαίνουμε στην ταράτσα. Είμαστε γύρω στα 15 άτομα. Η τελευταία νύκτα όλοι μαζί. Ο Β. βρίσκεται ήδη στο 3ο ποτό, εγώ στο 2ο. Η Α. κλασικά νυστάζει (μα τι έπαθες παιδάκι μου στις διακοπές σου και σύ!). Αποφασίζω να γίνω πολύ κοινωνική (γενικά το έπαιξα πολύ μινιμάλ στις διακοπές μου και δεν μίλαγα πολύ- ναι εγώ!). Μιλάω συνέχεια και με όλους. Πάνω μας, ένας ουρανός με τ' άστρα. Σκέφτομαι πως αν απλώσω το χέρι μου, σχεδόν τα φτάνω ( αυτό, με το τέλος και του δεύτερου mojito). Στο δρόμο προς το σπίτι, σταματάμε στο φούρνο κάτω από το Αέρινο. Τέλειες τυρόπιττες, η ιδανική γουρουνιά στις 2 το πρωί. Τις τρώμε μισομεθυσμένοι και παραπατώντας στα σοκάκια. Αυτό είναι ΑΝΕΜΕΛΙΑ.

2. Στο Καλό Αμπέλι, την πιο όμορφη ίσως παραλία της Σερίφου. Χρυσή άμμος, σμαραγδένια νερά. Τέλεια. Η διαδρομή για να φτάσουμε εκεί, όχι και τόσο τέλεια. Παρκάρουμε κάπου πάρα πολύ μακριά και περπατάμε μεταξύ κατσαβράχων, τσουκνίδων και βράχων. Γκρινιάζω από μέσα μου. Μαζί μας κουβαλάμε ότι πιο trash περιοδικό υπάρχει, από Ciao μέχρι Very Sorry (ιδανικά για καλοκαίρι - μην ακούσω σχόλια - απενεχοποίηση τώρα!). Η διαδρομή τύπου Παρίσι - Ντακάρ τελικά αξίζει τον κόπο. Χώνω τα πόδια μου στην άμμο και κοιτάω την τέλεια θάλασα. Ο διπλανός μου πετυχαίνει στο ραδιόφωνό του μουσική από ξένες ταινίες, ακούω και theme από αλμοδοβαρική ταινία. Ιδανικό soundtrack!

3. Στο Γάνεμα, 3η αγαπημένη παραλία. Κολυμπάμε με Μ. Μου λέει για την παρομοίωση περί ανδρών και γοργονών. Οι άνδρες λένε ότι η ιδανική γυναίκα είναι "ανάποδη γοργόνα", δηλαδή άνθρωπος από τη μέση και κάτω (για λόγους ευνόητους) και ψάρι από τη μέση και πάνω για να μην μιλάει. Σκάω στα γέλια. Αυτός είναι και ο ορισμός του ιδανικού άνδρα συμφωνούμε! Της υπόσχομαι να το γράψω στο blog.

4. Στον Πλατύ Γιαλό, η 2η αγαπημένη παραλία. Βοτσαλάκια σε λευκό χρώμα, εκεί που σπάει το κύμα. Η παραλία άντε να έχει το πολύ δέκα άτομα. Αφήστε που η κατάβαση δεν ήταν και πολύ επεισοδιακή, μόνο καμιά δεκαριά κατσάβραχα και τσουκνίδες. Το νερό Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο.

5. Στο Yacht Club, κάτω στο Λιμάνι. Δεν μου πολυαρέσει. Το mojito τους ούτε καν το δοκιμάζω (αμα έχεις πιει το mojito από το Αέρικο και από το δίπλα tap...) και το daquiri τους επίσης μέτριο. Με δουλεύουν γιατί ενώ πίνω υποτίθεται daquiri λεμόνι, μάλλον προς λεμονάδα και μάλιστα μπλιαξ φέρνει (όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά πως το λεμόνι και γώ βρισκόμαστε σε μόνιμη διάσταση). Αφήστε που αρχίζουν να μου την σπάνε οι διάφοροι σκαφάτοι με τα ριγέ lacoste μπλουζάκια ( και κλασικά με το γιακά σηκωμένο) και τις πλατινέ- γκόμενες ( μερικές εικόνες είναι τελικά διαχρονικές). Από την 5η μέρα αρχίζω να τη βγάζω πια στη Χώρα ( όπου η ξανθιές γλάστρες δυσκολέυονται να ανέβουν λόγω σκαλιών - θα λιώσει και η μάσκαρα από τον ιδρώτα λόγω ανάβασης).

6. Στον Στράτο, το καλύτερο καφενείο στην πλατεία της Χώρας. Ο Στράτος που λέτε, είναι ένας ντόπιος ο οποίος το καλοκαίρι κάνει χρυσές δουλειές. Όποιος γνωρίζει από Σέριφο ξέρει πως στον Στράτο θα φάει τον καλύτερο κορμό ( αυτό που εμείς στην Κύπρο λέμε "δούκισσα"). Φέτος λοιπόν έμαθα πως ο Στράτος φτιάχνει τα γλυκά μόνος του (!). Κορμός και κέηκ σολοκάτας to die for! Τα συστήνω! Επίσης συστήνω Στράτο αμέσως μετά την παραλία και με τα μαγιό, δεν υπάρχει λόγος να είμαστε comme il faut και εκεί! Α, επίσης στη Σέριφο, δεν φοράμε τακούνι...εκτός και αν θέλετε να το παίξετε ξυλοπόδαρες και τελικά να γκρεμοτσακιστείτε.

ΦΩΤΟ

Μέσα από τα σοκάκια της Χώρας, γυρνώντας απο την παραλία.



Υπέροχο αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα φεύγοντας από τον Πλατύ Γιαλό



Αχ η χρυσαφένια άμμος στο Καλό Αμπέλι & μαυρισμένο τουλιπένιο πόδι



Καθημερινή διαδρομή από το σπίτι - το αγαπημένο μου σοκάκι στη Χώρα.



Οι σκαφάτοι που λέγαμε ( μεταξύ μας, γαμάτο σκάφος και πολύ θα το ήθελα - αλλά πλατινέ ξανθιά δεν γίνομαι με τίποτα!)



Σοκάκια, σοκάκια πολλά.



Ναι, το street art υπάρχει και στη Χώρα της Σερίφου!



Οκ, έχω μανία με τα δρομάκια της Χώρας. Στο βάθος το "Στέκι" με τα ωραιότατα σουβλάκια την θεϊκή ψητή πατάτα με γεύση " πίτσα-μαγειρίτσα "



House on top of the rock!



View from the top - στο βάθος το λιμάνι και τα Λειβαδάκια (τέλεια φωτό ε;)




Η καλύτερη παραλία του νησιού, το Καλό Αμπέλι! (αν και μου βγήκε ο κ... να κατέβω και να ανέβω - μόνο αναρρίχηση με σχοινιά δεν έκανα)




Στην ταβέρνα στον Πλατύ Γιαλό (αχ εκείνα τα ρεβίθια στη γάστρα που καταφέραμε ως εκ θαύματος να πάρουμε την τελευταία μερίδα)



The leg of a very happy tulip - στον Πλατύ Γιαλό ( προσέξτε τα λευκά βοτσαλάκια εκεί που σπάει το κύμα - οκ σταματώ, άρχισα να γίνομαι γραφική)

Υ.Γ Πρόσεξα μια αλλαγή σήμερα στην ατμόσφαιρα - μήπως το παρακάναμε με την (ηλίθια κατ' εμένα) φράση"κεφάλια μέσα"; Αρνούμαι!

Όνειρα της Άμμου

I am back. Τουλάχιστον το σώμα. Το πνεύμα και το μυαλό βρίσκονται ακόμα κάπου σε μια απόμερη παραλία στο νησί.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα και καθώς καθόμουν στο μπαλκόνι πίνοντας καφέ ( συνήθεια που θα κοπεί σιγά σιγά, όταν πλέον μπω στο παιχνίδι της καθημερινότητας και απλά θα ξυπνώ 20λεπτά πριν πάω δουλειά) σκεφτόμουν πως για δέκα μέρες ξυπνούσα και έτρωγα πρόγευμα με θέα το λιμάνι και τα "Λειβαδάκια" της Σερίφου. Και μετά κατά τις 2, πηγαίναμε στην παραλία για να επιστρέψουμε κατά τις 9, αφού κάναμε μια στάση στις ταβέρνες για μαγειρευτά και χωριάτικη με μυζήθρα. Και το βράδι, τη βγάζαμε στη Χώρα, με mojito.
Όλα αυτά ήταν τα δεδομένα μου για δέκα μέρες.
Προς το παρόν, ζω με αυτά! Να δούμε ως πότε.
Λίαν συντόμως ενσταντανέ από διακοπές!

Καλοκαιρινοί απολογισμοί ( aka όχι σκόρπιες σκέψεις)

Μείνανε μόνο επτά μέρες. Μετά θα βρίσκομαι εδώ.

Άντε και βαρέθηκα τις ίδιες και τις ίδιες εικόνες. Δουλειά-σπίτι-δουλειά και καμία όρεξη για μπαράκια και clubbing ( λέτε να είναι επειδή κτύπησα τα 3-0;). Δεν παραπονιέμαι. Αυτό το καλοκαίρι ήταν/είναι ίσως ένα από τα καλύτερα μου. Σήμερα σκεφτόμουνα ότι και η χρονιά που πέρασε ( αν την πάρουμε στα χρονολογικά πλαίσια του σχολικού έτους!) ήταν τουλάχιστον επεισοδιακή ( με την κακή, την καλή και την πολύ καλή έννοια). Άρα το λιγότερο που μπορώ να εύχομαι είναι να "τελειώσει" με διακοπές εξίσου ξεχωριστές (μόνο με την πολύ καλή έννοια- δεν μπορώ άλλους παράξενους Αύγουστους).

Κλείνω τη χρονιά με απολογισμούς καλοκαιρινούς και σας φιλώ. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού παιδιά, να περνάτε σούπερ και να θυμάστε πως το να ζείτε καλά δεν είναι καθόλου εγωιστικό. Το oφείλετε στον εαυτό σας και σε αυτούς που αγαπάτε!

Θα τα πούμε αρχές Σεπτέμβρη. Besos!

Κάθε καλοκαίρι με πιάνει. Η κρίση. Όχι, αυτή του χειμώνα που απλά μου φταίνε όλα. Το καλοκαίρι βλέπω το φως (aka I see the light). Και διαπιστώνω ότι οι χειμωνιάτικες σκέψεις έρχονται και βρίσκουν τη λύση τους, το καλοκαίρι, σε μια παραλία, σε μια βουτιά και σε μια βεράντα τρώγοντας καρπούζι. Τόσο απλά. Σαν να ήταν όλο τον καιρό μπροστά μου όλο τον καιρό και εγώ απλά έκανα τα στραβά μάτια λες και με σύμφερε να μην κάνω παραδοχές.

• Τα κλισέ (βλέπε πιο πάνω «τρώγοντας καρπούζι στη βεράντα») είναι και οι πιο μεγάλες αλήθειες. Γιατί αν δεν ήταν, κανείς δεν θα τα χρησιμοποιούσε τόσο πολύ. Συμπέρασμα : Τα κλισέ είναι οι νέες ατάκες!
• Δεν υπάρχει λόγος για προγραμματισμούς και για κρατήσεις στα club καλοκαιριάτικα. Κράτα μόνο χώρο στο μυαλό και την καρδιά σου για όλα τα καινούρια και τα ρίσκα. Αν δεν σε πάρει το κύμα τώρα που είναι η light εποχή, πότε θα το κάνεις;
• Οι προτεραιότητες αλλάζουν. Το ίδιο και οι συνήθειες. Δεν υπάρχει πιο εγωιστική (και πιο αναληθής) δήλωση από το «Έτσι είμαι εγώ». Δες το και έτσι. Όσο υπέρμαχος του single life και να είσαι, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ωραιότερο από ένα γυμνό κορμί δίπλα σου.
• Οι διακοπές είναι για άραγμα και για να είσαι αυτό που δεν είσαι στην καθημερινότητα. Με λίγα λόγια αφήνουμε το δήθεν cool υφάκι, εκεί που είναι η θέση του, στο σπίτι και τη ναφθαλίνη. Και αν τα καταφέρουμε το κρατάμε εκεί και το χειμώνα.
• Η καριέρα επίσης ας μείνει στο ντουλάπι. Κανείς δεν έγινε πετυχημένος αυγουστιάτικα. Το ότι η καριέρα είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση για να αποφύγεις να ζήσεις πραγματικά, θα το έχεις ήδη διαπιστώσει.
• Την τηλεόραση την έχουμε όσο πιο κλειστή γίνεται αλλά το cd player όσο πιο δυνατά μπορούμε. Αυτό το καλοκαίρι άκου μόνο μουσική και φτιάξε εικόνες, αποκλειστικά δικές σου. Φτάνει δανεικές αναφορές. Let’s create our fairytales.
• «Πάρε εσύ τα χάδια τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα κι άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ καρδιά μου, στερεότυπά μου έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα και γι' αυτό θυμώνω που θα λέω στον πόνο σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ λες κι είμαστε αγκαλιά...» ( Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα)
• Μην προσπαθείς να «ταιριάξεις» με το πλήθος. Η αλήθεια είναι ότι το πλήθος δεν έχει ταυτότητα, μόνο χαρακτήρα αρνιού. Είναι καιρός για βοσκή;
• «Για να ανήκεις σε κάποιο πρέπει πρώτα να ανήκεις τον ίδιο σου τον εαυτό» (ατάκα κολλητής μια βραδιά στο μπαλκόνι). Και όταν το καταφέρεις, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα!
• Όταν κάνεις παραδοχές, τότε ξέρεις πως έχεις δυναμώσει αρκετά ώστε να μπορείς να τις αντιμετωπίζεις χωρίς να τρέχεις να κρυφτείς. Και αυτό είναι ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις για σένα.
• Πέρσι καθόμουνα και προσπαθούσα να βρω άκρη στο τι συνιστά ένα «καλό φίλο». Φέτος ξέρω. Είναι εκείνος που ξέρεις πως με ένα βλέμμα, βλέπει πέρα από τις άμυνές σου. Και αυτό το βλέμμα δεν συντηρείται μόνο με καφέδες και κοσμικές εξόδους. Θέλει πολλές μπαλκονοκουβέντες.
• Γιατί με ρωτάς τι σκέφτομαι; Δεν είναι αρκετό να ξέρεις ότι αισθάνομαι; Δεν είναι αρκετό που είμαι εδώ τώρα;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τελευταίο Υστερόγραφο της χρονιάς.
Υ.Γ2 Η σκέψη αριθμός 3, είναι εξαιρετικά αφιερωμένη :)
Υ.Γ3 Η φωτό είναι βγαλμένη από τις προπέρσινες διακοπές στη Σέριφο (εδώ η παραλία όπου βρίσκεται το παλιό Δημαρχείο)

Ιδανικό σενάριο ( για σήμερα)

Εικόνα: Μια απόμερη παραλία ή μια μικρή ταβερνούλα/μπαράκι πάνω στο κύμα κάπου στο Αιγαίο.
Σκηνικό: Παγωμένη μπύρα ή καφές και τσιγάρα.
Soundtrack: Χαλαρή μουσική στο background (όχι ελληνικά σκυλο-μπουζούκια).
Σενάριο: Διάβασμα βιβλίων.

Αυτή την εικόνα σκέφτομαι από το πρωί και έχει λιώσει ο εγκέφαλος μου πάνω από τα χαρτιά και τον τόνο δουλειάς. Αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Έτσι έχει από τις 10 που κάνω surfing στο ίντερνετ στον Ελευθερουδάκη και στο Amazon ψάχνοντας για βιβλία. Ακούω στο mp3 player Kiss Fm (γιατί αμέλησα να βάλω καινούρια τραγούδια). Και αργοπεθαίνω από πλήξη.


Είπα λοιπόν φέτος να διαβάσω το Ανιμάλ του Αύγουστου Κορτώ ( είναι παλιό αλλά τώρα το πέτυχα και μου το σύστησαν) . Διάβασα καμιά δεκαριά σελίδες και αν και τα τύπου αστυνομικά δεν μ αρέσουν, ευελπιστώ ότι απλά θα ειναι αρκετά ενδιαφέρουσα η γραφή ώστε να με κρατήσει.

Μετά θα διαβάσω το Φτωχή Μαργκό της Σώτης Τριανταφύλλου γιατί έμεινα πίσω όσο αφορά Σώτη. We love Soti, είναι urban.

Θα ακούσω πολύ Κωνσταντίνο Βήτα,

γιατί είναι πολύ μινιμάλ και "νύκτα καλοκαιριού ξάπλα σε ένα παρκέ κοιτάζοντας το ταβάνι" η μουσική του.

Έχετε κάποιο άλλο βιβλίο να προτείνετε; Κανά ταξιδιάρικο cdάκι;

Ύστατο χαίρε στα Twenties

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μπορώ να λέω "Είμαι είκοσι .... χρονών".
Αύριο είναι το μεγάλο 3- 0 ( μόνο με την παύλα στη μέση μπορώ να το δω και να το γράψω προς το παρόν). Μου λέγανε ότι θα πάθω μια "μικρή κρίση". Αλλά δεν φανταζόμουνα ποτέ να με πιάσει τόσο το υπαρξιακό και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Δεν το χωνεύω αυτό το νούμερο...όσα και να μου λένε.

Μου είπανε ότι από τα 3-0 και μετά είναι τα καλύτερα χρόνια γιατί από τη μια νιώθεις ότι είσαι αρκετά μικρός για να μπορείς να ονειρευτείς και από την άλλη αρκετά μεγάλος για να μπορείς να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου( ακούγεται καλό).


Μου είπανε πως θα νιώθω πως ξέρω τι θέλω ( σε σύγκριση με τα 20, αυτό μας έλειπε, να έχω ακόμα τα ίδια υπαρξιακά).
Μου είπανε ότι από αυτή την ηλικία και μετά δεν θα έχω τόση μεγάλη κρίση ταυτότητας (να το δω και να μην το πιστέψω).
Μου είπανε διάφορα. Θέλω να τα πιστέψω.
Προς το παρόν βρίσκομαι σε κατάσταση πλήρους πανικού.

Θυμάμαι πριν από κάτι μήνες που άρχισε η κρίση, σκεφτόμουνα ότι τα twenties μου τα πέρασα αρκετά δύσκολα. Παραήμουν σοβαρή και συγκρατημένη, έπαιρνα τα πάντα τοις μετρητοίς και σίγουρα δεν ήμουν αυτό που θα έλεγες "ανέμελο 25αρι". Πίστευα δε, με ένα διαστροφικό τρόπο πως ήμουν ώριμη και πως δεν μου πήγαινε να είμαι ένα επαναστατικό νιάτο. Το αποτέλεσμα είναι πως αμα κάνω ένα flashback διαπιστώνω ότι αν έκανα 100 μαλακίες, οι 99 ήταν πιθανόν ακίνδυνες και σίγουρα θα μπορούσα να κάνω ακόμα περισσότερες. Θα έτρωγα τα μούτρα μου αλλά δεν θα κατάφερα να σηκωθώ ξανά;


Στα twenties μου όμως πήρα και ρίσκα.

Άλλαξα δουλειές και τομείς. ( ποτέ δεν θα φανταζόμουνα να κάνω αυτό που κάνω τώρα). Δεν με ένοιαζε να παώ σε μια δουλειά που γούσταρα για πιο λίγα λεφτά και ας δούλευω από τις 8 το πρωί ως τις 12 το βράδι (μια από τις καλύτερες δουλειές που πήγα).

Δεν τα έφτιαξα με γκόμενους οι οποίοι για τα κυπριακά δεδομένα ήταν "σωστοί" ( δηλαδή καλή δουλειά, αυτοκίνητο, σπίτι και dad material). Και όταν έκανα το λάθος να σκεφτώ ότι αν έβγαινα με ένα από αυτούς θα έκανα ευτυχισμένους τους γονείς μου, μετά από λίγο καιρό συνειδητοποιούσα τη μαλακία μου και έφευγα. Για αυτό είμαι περήφανη. Και ας μην είναι οι δικοί μου. Sorry, my life my rules.


Στα twenties μου, γνώρισα πολύ κόσμο. Έκανα καινούριους φίλους, έχασα κάποιους άλλους παλιούς, έμαθα να "διαβάζω" κάπως καλύτερα τον κόσμο (αν και αυτό έγινε μετά κόπων και δακρύων) και τώρα πια ξέρω πως δεν μετριούνται οι φίλοι με τις φορές που πάς για cafe μαζί τους ή με το πόσο συχνά μιλάς στο τηλ. Αλλά με τις στιγμές.

Στα twenties μου, είχα πολλά θέματα να λύσω. Πολλές φορές αντί να κοιτάζω μέσα στο σπίτι και τον κόσμο, έβλεπα έξω από το παράθυρο. Έτσι γύριζα πλάτη σε αυτό που είχα και έκανα υποθέσεις για κάτι που δεν υπήρχε και αν κάποτε τελικά ερχότανε δεν θα εξαρτόταν από μένα και από το πόσο συχνά κοίταζα έξω από το παράθυρο.

Και τώρα; Τώρα πως πρέπει να είμαι;
E;
Κάποιος με πείρα;

Ταξίδια

Ακούω Nouvelle Vague στο repeat και το πειραγμένο με latin μπιτάκια Clocks των Coldplay. Είναι η μόνη μουσική που μπορεί να ανεχτεί ο εγκέφαλος μου αυτές τις μέρες. Όχι Killers και Snow Patrol, ούτε καν πήγα να πάρω το καινούριο δίσκο των White Stripes. Νομίζω αν ακούσω ροκ μπιτ απλά θα λιώσω και θα γίνω ζελέ.
Ούτε και στο blog ξέρω τι να γράψω. Περνώ καλά, αλλά με κάποιο τρόπο θέλω απλά να ζω και να έχω τις εικόνες μου μόνο στο δικό μου μυαλό. Αυτά.

Όμως! H Ξαδέρφη μου, μου έκανε πάσα για τα ταξίδια που μου έκαναν κλικ ως τώρα. Σιγά να μην την έπιανα. Έχουμε και λέμε:

Νέα Υόρκη, Οκτώβρης 2006

Νομίζω ποτέ δεν πέρασα τόσες πολλές μέρες με το στόμα ανοικτό ( καθόλου chic, το ξέρω). Όσες ταινίες και αν είχα δει, όσα και να είχα διαβάσει η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να μαγευτώ τόσο πολύ. Δέκα μέρες στη Νέα Υόρκη ήταν σαν καρέ από ταινίες του Γούντι και φάσεις από το Sex & the City. Του είπα «θα πάμε σε όλα τα Sex & the City» σημεία. «Χα, χα χα, αστειεύεσαι τουλίπα! Όλα αυτά δεν υπάρχουν». Αυτός όμως, φανατικός γουντιαλενικός, κατά βάθος ήθελε να γίνει ήρωας του Manhattan και του Annie Hall. Τσαντίστηκα. ΄Ετσι είσαι; Θα δεις! Δεν του είπα το σχέδιο μου, πως δηλαδή θα κάναμε το δικό μου και όχι μόνο δεν θα το έπαιρνε είδηση, θα του άρεσε κιόλας.

«Πάμε Central Park για βαρκάδα; ». Δέκτηκε αν και η ιδέα του να κάνει κουπί δεν του πολυέκατσε. «Ε ξέρεις, εδώ ήταν η σκηνή που η Carrie έπεσε με τον Big στη λιμνούλα». Με στραβοκοίταξε. «Πάμε να δούμε την πόλη, από το παρκάκι κάτω από την Brooklyn Bridge;”μου πρότεινε και εγώ ήξερα πως ήθελε να ζήσει εκείνη τη φάση που ο Γούντι αγκαλιάζει την Νταϊάν σε ένα παγκάκι με θέα τη γέφυρα.

Σάββατο βράδι. «Πάμε να φάμε στο Pastis και μετά για ένα ποτάκι στην ταράτσα χλιδάτου ξενοδοχείου εδώ στο Meatpacking District;». «Μα τι το ιδιαίτερο έχει το Pastis και κόλλησες;» Δεν του είπα φυσικά πως εδώ ερχότανε η Carrie με τη Samantha, τη Charlotte και την Miranda για brunch. Πάντως το φαγητό του άρεσε πολύ αν και διερωτήθηκε γιατί τις τελευταίες μέρες σε όποιο εστιατόριο πηγαίναμε κατάφερνε πάντα και παράγγελνε πιάτα όπου το συνοδευτικό ήταν φασόλια ( η εκδίκηση της Carrie – μουα χα χα).

Για να σταματήσει την γκρίνια, πήγαμε απέναντι στο hip ξενοδοχείο της πόλης, μπήκαμε στο ασανσέρ (και μετά σου λένε ότι δεν υπάρχουν σέξι ασανσέρ) και ανεβήκαμε στην ταράτσα, στον 10^ο όροφο. Τι ταινίες, τι σκηνές, τι σειρές….ότι και να σας πω, όποιο καρέ και αν σας περιγράψω, απλά δεν θα καταφέρω να σας μεταφέρω το αίσθημα του να πίνεις bellini και να έχεις απέναντι σου τα φώτα της Νέας Υόρκης! Πολύ Sex & the City. Ως και ο Γουντιαλενικός συμφώνησε!

Μαδρίτη, Μάιος 2007

Άμα έχεις δει από δέκα φορές όλες τις ταινίες του Almodovar, πλέον η Μαδρίτη σου φαντάζει πολύ οικεία. Είδα πολλές γυναίκες που έμοιαζαν στην Κika, δεν πρόλαβα όμως να ζήσω τις "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" ούτε και πήγα να δω “Matador” γιατί θεωρώ τις ταυρομαχίες βάρβαρες. Θα μπορούσα άνετα να αποκτήσω Dark Habits αν έμενα ακόμα ένα μήνα στις γειτονιές της Lavapies και της Malasana αλλά είναι καιρός για «Κακή Εκπαίδευση»;

Στη Μαδρίτη ακόμα και μια καλόγρια γίνεται αμαρτωλή, έτσι όπως τα λέει ο Πέδρο στις «Αμαρτωλές Καλόγριες», γιατί κανείς μα κανείς δεν δίνει δεκάρα για το τι κάνεις και για το πώς είσαι. Και όταν αρχίζεις να κατεβάζεις τα tinto ούτε και συ ενδιαφέρεσαι πλέον για τα «καθωσπρέπει». Μόνο να περάσεις καλά και να καταφέρεις χαράματα Κυριακής να φύγεις όρθιος (και ακόμα καλύτερα χορεύοντας) από το κλαμπ. Φεύγοντας ήμουν σχεδόν σίγουρη πως η πόλη μου ψιθύριζε “Volver”


Παρίσι, Οκτώβρης 2006

Ποτέ δεν είχα πάει Παρίσι. Είχα την διαστροφική αντίληψη ότι "μόνο με τον έρωτα μου θα πάω στην πόλη του φωτός". Χτύπησα όμως 29 και Παρίσι πουθενά! Ε και πήγα, στο κάτω κάτω τα ταξίδια είναι καθαρά δικές μας επιλογές και δικές μας πορείες. Στο Παρίσι έκατσα τρεις μέρες. Δεν πρόλαβα να δω και πολλά. Αλαφιασμένη από το τζετ λανγκ της Νέας Υόρκης μέσα σε τρεις ώρες πήγα Πύργο του Άιφελ, όπου κάθισα ακριβώς από κάτω για να τον εμπεδώσω, στο Λούβρο όπου περπάτησα μεταξύ των γυαλιών πυραμίδων, στο Pompidou και το Marais ( όπου έφαγα εξαιρετικό sushi).

Το βράδι πήγαμε στην Μονμάρτη να βρούμε την Sacre Coeur. Ξενυχτισμένοι και ολίγον αγεωγράφητοι δεν μπορούσαμε να την εντοπίσουμε. Σταματώ ένα κύριο και τον ρωτώ. Με βλέπει, ρίχνει ένα γελάκι και μου δείχνει ακριβώς μπροστά μου "Να εδώ είναι". Στραβομάρα. Καθίσαμε στα σκαλιά (εμείς και δεκάδες άλλοι ευρωπαίοι με κιθάρες και ποτά) και βλέπαμε την φωτισμένη πόλη.


Το επόμενο ταξίδι.

Θα είναι κάπου πολύ μακριά. Θα δω πράγματα καινούρια. Θα γεμίσω τη κάμερα και το μυαλό μου με εικόνες. Θα βάλω ακόμα ένα οδηγό Time Out ή Lonely Planet στο ράφι μου. Και θα συνειδητοποιήσω για άλλη μια φορά πως όσοι μπορούν να ταξιδεύουν είναι πολύ τυχεροί.

H παλέτα

Σου λένε πως την έχεις παραδεί ανεξάρτητη, πως έχεις σηκώσει τις άμυνές σου όσο δεν πάει άλλο και πως με τα μυαλά που κουβαλάς απορρίπτεις τους πάντες χωρίς να υποχωρείς.

Αυτό όμως που δεν ξέρουν είναι πως, βαθιά μέσα σου, νιώθεις μπλε. Εκείνο το μπλε της θλίψης και του φόβου πως δεν θα ξαναερωτευτείς. Και ότι αυτό που θες περισσότερο από όλα είναι κάποιον να βάλει λίγο κόκκινο στη ζωή σου.

Και το κόκκινο να ενωθεί με το πορτοκαλί και το πορτοκαλί με το κίτρινο το έντονο. Και τότε εσύ θα είσαι ευτυχισμένη. Γιατί δεν θα χάνεσαι πια στο βαθύ μπλε του μυαλού σου, αλλά θα ζεις σε ένα όνειρο φτιαγμένο από τα πιο έντονα χρώματα.

Και έρχεται κάποιος. Και ανατρέπει την καθημερινότητα σου. Και συ για ακόμα μια φορά βάζεις σε λειτουργία τον αυτόματο μηχανισμό των αμύνων. Όμως δεν πιάνει. Αυτός τελικά καταφέρνει να σου αλλάξει την παλέτα. Σου δίνει λίγο κόκκινο. Το παίρνεις. Σκέφτεσαι πως ότι είναι να ζήσεις θα το ζήσεις τώρα και δεν θα σκεφτείς το μετά. Και ας ξέρεις ότι υπάρχει ένα κόστος. Και ας είσαι σίγουρη ότι θα φας τα μούτρα σου. Όμως έχεις κουραστεί από το μπλε της ψυχής σου.

Και μια μέρα, η παλέτα αναποδογυρίζεται. Τα χρώματα σμίγονται. Και το μπλε ξαναεμφανίζεται και τα καλύπτει όλα. Αγωνίζεσαι να βρεις το κόκκινο σου. Αλλά πλέον δεν εξαρτάται από σένα. Το χειρότερο τελικά είναι να είσαι μέρος μιας κατάστασης που δεν περνά τίποτα από το χέρι σου. Ούτε καν το ίδιο σου το χρώμα.

Και μετά σου λένε «πρόσεχε». Αλλά εσύ έχεις τα αυτιά σου κλειστά.

Υ.Γ Θέλω να είμαι κόκκινη μαζί σου, γίνεται;

Ένα καλοκαιρινό ρομάντζο

Τα γνωστά καλοκαιρινά βιβλία της παραλίας, εκείνα με το μαλακό glossy εξώφυλλο αρχίζουν πάντα με τη φράση «Εκείνη κάθισε στο μπαλκόνι. Είχε μόλις χωρίσει». Έτσι μπαίνουμε στον κόσμο της ηρωίδας μας που ενώ ήταν πανέμορφη, πανέξυπνη και όλα τα «παν» δηλαδή, είναι κατά βάθος «νέα, ωραία και ατυχής» αφού έμπλεξε με ένα ομορφόπαιδο αλλά παλιοχαρακτήρα εν ονόματι Στέφανο. Στις αρχές του καλοκαιριού ο κόσμος της ανατρέπεται αφού πιάνει στα πράσα το Στέφανο με την καλύτερη της φίλη. Τώρα τι φίλη είναι αυτή, μην με ρωτάτε, έτσι και αλλιώς εξαφανίζεται στις πρώτες δέκα σελίδες.

Σε κατάσταση σοκ πάει σε ένα μπαρ, κατεβάζει 2-3 ποτά, ακούει τον σοφό μπάρμαν που της λέει την πιο μεγάλη σοφία ότι οι «οι άνθρωποι δεν μας ανήκουν» και αποφασίζει ότι ο μόνος τρόπος για να ξεχάσει είναι να πάει διακοπές. Έτσι και αλλιώς είναι καλοκαίρι, που να μείνει στην πόλη, μόνη σαν λεμόνι με 40 βαθμούς;

Στο επόμενο κεφάλαιο η ηρωίδα μας βρίσκεται πάνω στο φέρι προς το «νησί» (σχεδόν ποτέ δεν μαθαίνουμε ποιο είναι, αλλά έχει πάντα σοκάκια και σπίτια με βουκαμβίλιες).

Φτάνει και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πάει στο κεντρικό καφενείο με το σακ βουαγιάζ να πιει ένα καφέ και έτσι μαθαίνει από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, που είναι ο μόνος που είναι φιλικός μαζί της, πως η «κ. Ευαγγελία λίγο πιο πάνω νοικιάζει δωμάτια». Μεγάλη τύχη πάντως στη μέση του καλοκαιριού να καταφέρνει να βρίσκει δωμάτια άδεια.

Ανεβαίνει τα σοκάκια της Χώρας και βρίσκει το σπίτι που είναι υπέροχο και φυσικά γεμάτο βουκαμβίλιες. Η δε κ. Ευαγγελία είναι εξαιρετικά διακριτική και της συμπεριφέρεται σαν κόρη της (δώστε βάση εδώ).

Οι μέρες περνούν, η ηρωίδα μας τη βγάζει στη θάλασσα κάνοντας βόλτες και προσπαθώντας να βάλει σε «τάξη τις σκέψεις της». Ο χρόνος δεν μετράει και μετά από τριάντα σελίδες και δύο φραπέ ο αναγνώστης έχει εμπεδώσει τον ήχο του κύματος πάνω στα βράχια, τη θέα από το μπαλκόνι και την διαδικασία της απομυθοποίησης του Στέφανου (συνήθως από τη μέση του βιβλίου και μετά).

Μια μέρα βλέπει ένα «άγνωστο άνδρα» μέσα στο καφενείο του νησιού. Όλοι είναι πάρα πολύ χαρούμενοι που βλέπουν. Μαθαίνει από τον καφετζή/Reuters ότι είναι ο μεγάλος γιος της κυρίας Ευαγγελίας που έλειπε χρόνια στην Αμερική δουλεύοντας ως χειρούργος σε μεγάλο νοσοκομείο της Νέας Υόρκης αλλά τελικά και επέστρεψε για να αναλάβει το αγροτικό ιατρείο και να είναι πιο κοντά στις ρίζες του (τι να πω αγαπητοί αναγνώστες!). Φυσικά είναι και ένας άνδρας δυο μέτρα με «γκρίζους κροτάφους, ηλιοκαμένο πρόσωπο ΚΑΙ με διαπεραστικό βλέμμα το οποίο αμέσως την καρφώνει. Η ηρωίδα μας επειδή είναι βασανισμένη από άνδρες, τον φτύνει (στην αρχή, έχουμε ακόμα εκατό σελίδες). Τις επόμενες μέρες τον αποφεύγει ώσπου μια μέρα γκρεμοτσακίζεται από τα βράχια και πάει στο ιατρείο όπου την παραλαμβάνει ο γκόμενος γιατρός. Αφού της δένει το πόδι, της προτείνει να πάνε να τσιμπήσουν κάτι στην ταβερνούλα. Δέχεται, όχι τίποτα άλλο, αλλά που να ανεβαίνει τώρα τα σκαλιά της Χώρας σακατεμένη γυναίκα. Η νύκτα περνά και μετά από 2-3 καραφάκια κρασί, αρχίζει να χαλαρώνει μαζί του. Της αρέσει αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να πολεμήσει τους «εσωτερικούς δαίμονες» της. Στο κάτω κάτω δεν είναι όλοι οι άνδρες σαν τον Στέφανο. Και επειδή είστε έξυπνοι, μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει στις υπόλοιπες ενενήντα τρεις σελίδες ε; Περνά ακόμα ένας μήνας, του ψήνει το ψάρι στα χείλη, αυτός είναι εξαιρετικά υπομονετικός, πέφτει ένα τηλεφώνημα από το Στέφανο στο άσχετο, η ηρωίδα μας τον φτύνει και συνειδητοποιεί ότι τελικά είναι αρκετά δυνατή για να ξαναρχίσει τη ζωή της. Και η έναρξη γίνεται ένα ηλιοβασίλεμα κάπου σε μια παραλία, μαζί με τον γκόμενο γιατρό.
Και εμείς μένουμε με την απορία : Είναι ένα ακόμα summer love ή η ηρωίδα μας θα μείνει τελικά με τον γκόμενο γιατρό και μετά το καλοκαίρι; Η συνέχεια στο επόμενο βιβλίο!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την 1 Ιουλίου. Το θέμα ήταν "Καλοκαιρινές Ιστορίες".
Υ.Γ2 Αφιερωμένο στην κ. Μάρω Βαμβουνάκη που όποτε χώριζα διάβαζα ένα βιβλίο της, έβλεπα ότι υπάρχουν και χειρότερα και αισθανόμουν καλύτερα.

Donde estan el sol y el mar?

Διάβασα το τελευταίο ποστ του yo!reeka πριν λίγο και ταυτίζομαι απόλυτα. Γράφει πως τώρα το καλοκαίρι ο χρόνος έχει σταματήσει και τα σαββατοκύριακα έχουν μεγαλώσει. Συμφωνώ. Το κακό της υπόθεσης όμως είναι πως και η βδομάδα έχει μεγαλώσει αλλά και οι ώρες στο γραφείο που δεν περνάνε με τίποτα!

Αυτό είναι όμως το τίμημα του να έχει προηγηθεί ένα σούπερ σαββατοκύριακο στην παραλία, κάνοντας συνέχεια βουτιές, αράζοντας στην παραλία με φραπέ, τσιγάρο, τα πόδια χωμένα στην άμμο και με φίλους ως αργά αμπελοφιλοσοφώντας (ίσως και όχι τόσο Light τελικά) ως τη δύση του ήλιου.
Ο εγκέφαλος μου έχει νερουλιάσει. Δεν ξέρω αν φταίνε οι βουτιές ή ο καύσωνας. Πάντως IQ δεν έχω.
Είμαι "αλλού", δεν ξέρω που ακριβώς αλλά εκεί που βρίσκομαι όλα είναι πολύ "καθαρά". Υπάρχει θάλασσα, άμμος, πολύ λίγος κόσμος. Φίλοι καλοί. Βιβλία που τα ρουφάω. Θετική ενέργεια. Ήχος θάλασσας μόνο. Μυρωδιά καρύδας από το αντηλιακό. Φρέσκοι χυμοί. Βλέμματα. Βουτιές. Βυθός και γω να προσπαθώ να αντέξω όση περισσότερη ώρα μπορώ κάτω από το νερό. Απλά πράγματα.

Αυτό θέλω. Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι, ούτε να δουλεύω, ούτε να πρέπει να ακούω βλακείες του καθενός στο γραφείο! Και σίγουρα δεν θέλω τα "πρέπει" (πότε θα μάθει επιτέλους ο κόσμος να χαλαρώνει; - τα must είναι μια τόσο πασέ ιδέα!)

Πάρτε μπρατσάκια, κουβαδάκια, μαγιώ και πάμε!
(δεν περνάει η ώρα, λέμε!)

Το σαββατοκύριακο του τρόμου

Με τους προβληματισμούς (βλ. πιο κάτω post) ξέχασα να σας πω και για το σαββατοκύριακο του τρόμου! Αντί να περάσω δυο μέρες στην παραλία, με τα αντηλιακά μου, τα φραπέ , τα ποτά μου και με τους φίλους μου, την έβγαλα με ψηλοτάκουνα, φουστάνια, μακιγιάζ παρευρισκόμενη σε ένα γάμο και μια βάφτιση. Μάλιστα, αγαπητοί, ο κόσμος έχει θράσος και ταλαιπωρεί άλλο κόσμο (εμένα και πολλούς άλλους) από εκκλησιά σε εκκλησία και από τραπεζώματα σε χαιρετούρες μέσα στο κατακαλόκαιρο και με 40+ βαθμούς. Δεν θα καθίσω να σας τα περιγράψω γιατί δεν θέλω να τα θυμάμαι. Απλά θα σας αναφέρω κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες που με διέσωσαν από το death by boredom.

Μπαμπάς νύφης (κολλητή η νύφη και ελαφρώς σαλεμένη) την ώρα που τη συνόδευε στον γαμπρό ( ο οποίος έγινε κατακόκκινος από τη ζέστη) : "Άντε να τη δώσω να ησυχάσω".
Σημείωση: Δεν το είπε, τύπου χαριτωμενιά, κυριολεκτούσε ο άνθρωπος.

Μπαμπας γαμπρού συστήνει εμένα και τον μπαμπά μου που στεκόμασταν στη σκιά και περιμέναμε νύφη, στους συγγενείς του "Από δω ο κύριος Τάδε και η Τουλίπα". Δεν συμπληρώνει "η κόρη του". To αποτέλεσμα, οι συγγενείς να μας κοιτάνε από την κορφή μέχρι τα νύχια και να διερωτούνται τι σχέση έχουμε (σημειώστε δεν είναι η πρώτη φορά - και μετά μου λέτε για Οιδιπόδειο...)
Τουλιπα: "Λες να νόμισαν ότι είμαι γυναίκα σου; Τι ρεζίλι!"
Μπαμπάς ( θιγμένος) : "Δεν κατάλαβα! Λίγος σου πέφτω;"
Εγώ (με τσιρίδες) : "Α δεν το πιστεύω ότι μου κάνεις σκηνή! Μαμαααααα , μου κάνει σκηνή ο άντρας σου"!
Μαμά Τουλίπα κουνάει κεφάλι, την κάναμε ρεζίλι για ακόμα μια φορά.


Σκηνή στο τραπέζι των βαφτισιών, την επόμενη μέρα

Φίλη οικογενειακή προς τη μαμά μου " Θα πάρεις πρόωρη σύνταξη έ;"
Μαμά Τουλίπα (χαριτολογώντας) " Σε 1,5 χρόνο. Ε, άμα προκύψει και εγγονάκι θα χρειαστώ τον ελεύθερο χρόνο".
Τουλίπα, εγκαταλείπει διακριτικά το τραπέζι...
Υπολογίστε: 1,5 χρόνος = 18 μήνες. Εγκυμοσύνη = 9 μήνες. 18-9=9. Έχω 9 μήνες να γίνω σύζυγος και μάνα ( το μωρό θα έχει νόμιμο πατέρα, μην ακούω βλακείες). Θα προλάβω;

Οικογενειακή φίλη, παντρεμένη 25 χρόνια, κοιτάει τον άνδρα της και απελπισμένη μου λέει: "Τουλίπα μου, τα πράγματα έχουν ως εξής. Παντρεύεσαι κάποιο, τον παίρνεις σε γάμους, φοράει τα γιαλιά της πρεσβυωπίας και όλη την ώρα παίζει με το κινητό του. Έτσι καταντάς".
Άνδρας της, ο οποίος τελικά ακούει τι λέμε: "Και ποιός σου είπε να παντρευτείς τον πρώτο με τον οποίο έκανες σεξ;"
Οικογενειακή φίλη, σκάζει αναστενάζοντας.
Τουλίπα συνειδητοποιεί για ακόμα μια φορά, ότι όσο και να ψάχνει το θέμα, ο γκόμενος είναι καθαρά θέμα τύχης ( και νόμου του Μέρφι).


Οι επόμενες ατάκες λίαν συντόμως γιατί αυτό το καλοκαίρι θα το βγάλουμε μέσα στα τούλια και τα κουφέτα!

Υ.Γ: Αυτό που λένε, ότι άμα βάλεις κάτιω από το μαξιλάρι σου, κουφέτο του γάμου, θα δεις στον ύπνο σου το μελλοντικό σου σύζυγο, το έχετε δοκιμάσει;

Η ζωή των άλλων

Σας έχει τύχει πότε να διαπιστώνετε ότι κάποιος άλλος ζει τη ζωή που θα θέλατε να ήταν η δική σας;
»Φυσικά», θα μου απαντήσετε υποθέτω.... τη ζωή κάποιου με ένα σπίτι τέλειο, σε μια περιοχή σούπερ, μια δουλειά επίσης σούπερ, ένα δεσμό ακριβώς όπως θα θέλατε εσείς... τελικά νομίζω πολύ λίγοι άνθρωποι είναι πραγματικά ικανοποιημένοι με τη ζωή τους.

Πριν μερικά χρόνια, όταν είχα επιστρέψει από σπουδές ( και βάραγα φλέβες γιατί ήμουν η μόνη από την παρέα που ήλθε Κύπρο – μη χάσω, η ηλίθια) είχα αγοράσει ένα ανάλαφρο βιβλίο , το Bookend της Jane Green. Καταρχάς να σας πω ότι τα περισσότερα βιβλία που διαβάζω τα επιλέγω με βάση την περίληψη τους κατά πόσο δηλαδή υπάρχουν στοιχεία στο βιβλίο με τα οποία μπορώ να ταυτιστώ, που έχουν ένα μέρος της δικής μου ζωής. Αυτού του βιβλίου η περίληψη έλεγε « Είκοσι και κάτι ηρωίδα, δουλεύει σε εταιρεία κάνοντας κάτι που δεν της αρέσει, δεν βρίσκει γκόμενο, όλα της πάνε στραβά κτλ, αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της και να ανοίξει το δικό της βιβλιοπωλείο». Εν τω μεταξύ η ηρωίδα ζούσε στην συγκεκριμένη περιοχή του Λονδίνου που ήμουν και εγώ ως φοιτήτρια και επίσης βρήκα και ακόμα 2-3 στοιχεία με τα οποία μπορούσα να ταυτιστώ. Και έτσι το διαβάζω. Και παθαίνω φρίκη. Μου ήταν αδιανόητο! Η τύπισσα ζούσε τη ζωή που ήθελα να ζω εγώ! Από τη μια το βιβλιοπωλείο-café, από την άλλη το γεγονός ότι τόλμησε και παράτησε τη δουλειά της (παρόμοια με τη δική μου τότε) ΚΑΙ ότι βρήκε ένα γκόμενο έξυπνο και κούκλο , ήταν αρκετά για να μετατραπώ σε μια γυναίκα στα «πρόθυρα νευρικής κρίσης». Το πήρα κατάκαρδα και ας ήμουν μόνο 22 και ας ήξερα ότι θα μπορούσα κάλλιστα να κάνω τη δική μου μικρή επανάσταση ( έτσι και αλλιώς δεν είχα κάτι σταθερό, ούτε δουλειά, ούτε σπίτι, ούτε καν κύκλο). Αλλά κλασικά έμεινα στη θεωρία.

Τα χρόνια πέρασαν. Και εγώ ζούσα μια ζωή που συνειδητά κάθε μέρα ήξερα ότι είναι απλά μέτρια. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Ότι έχοντας τώρα μια δουλειά που τις περισσότερες μέρες μ αρέσει, ένα κύκλο με φίλους που νιώθω πολύ ευτυχισμένη που είναι στη ζωή μου, ένα σπίτι που επίσης μ αρέσει και μια εύκολη ζωή στα πρακτικά θέματα τουλάχιστον, ακόμα νιώθω το ίδιο που ένιωθα όταν τέλειωνα το βιβλίο, οκτώ χρόνια πριν. Μια απογοήτευση για τη δειλία μου.

Και σήμερα μαθαίνω ότι το atti μου, θα πάει Nέα Υόρκη….αχ τι ωραία!

Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα και της το είπα! Είμαι σίγουρη ότι θα έχει πολλές ιστορίες να μας λέει ( αν και της εύχομαι να μην έχει ώρα να μένει σπίτι, αλλά να γυρίζει όλη μέρα και νύκτα στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου).

Τελικά πέστε μου…είμαι αχάριστη; Μήπως να το πάρω απόφαση και να συμβιβαστώ με τη ζωή μου εδώ; Ουφ, help!!

Summer love? Τι έστι τελικά;

Πέρσι ολόκληρο καλοκαίρι δεν πήγα παραλία και η πρώτη φορά που κολύμπησα ήταν ήδη αρχές Σεπτεμβρίου (ναι!). Ήμουν με ένα φίλο σε μια απομονωμένη παραλία στην Πάφο. Ήταν αργά το απόγευμα, ο ήλιος έπεφτε, εμείς είχαμε γεμίσει αλμύρα και είναι αυτές τις ώρες που σε πιάνει το φιλοσοφικό σου. Τότε μου είχε κολλήσει κάτι στο μυαλό. Να ψάξω να βρω τον μεγάλο μου έρωτα του οποίου τα χνάρια χάθηκαν κάπου στην Αθήνα (στα μπαράκια και τα σοκάκια του Θησείου). Όμως όχι για να ξαναγίνει κάτι, έτσι και αλλιώς δεν πιστεύω στις «δεύτερες ευκαιρίες». Απλά ήθελα να τον δω. Ίσως έφταιγε και ότι κάποιες μέρες πριν άκουσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια το αγαπημένο του τραγούδι. Καθίσαμε λοιπόν συζητήσαμε το θέμα, βρήκαμε τα υπέρ και τα κατά και επειδή ο φίλος μου είναι εκ φύσεως ρομαντικός υποστήριξε με σθένος ότι πρέπει να κάνω τα πάντα να τον βρω. «Καλά ρε παιδί μου και τι να του πω; «γεια σου είμαι η τουλίπα, θυμάσαι πριν 200 χρόνια που ήμουν τρελή και παλαβή για σένα;» «Ε ναι! Τι θα πάθεις; Άσε που ο λόγος που το σκέφτηκες τώρα είναι επειδή δεν έχει κλείσει ο κύκλος. Και το άλλο, αν δεν το κάνεις θα νευριάζεις μετά που φάνηκες δειλή». Τον στραβοκοίταξα. Πες με ότι θες, αναβλητική, στην κοσμάρα μου, αλλά δειλή; Φύγαμε όταν ο ήλιος έδυσε. Στη διαδρομή δεν μιλούσα. Ήταν όντως θέμα κύκλου ή επειδή απλά τελείωνε το καλοκαίρι και με έπιανε το συναισθηματικό μου; Πάω λοιπόν σπίτι, κάνω μπάνιο, κάθομαι μπροστά από το pc και κάνω το εξής ρεζίλι (ναι το παραδέχομαι): Μπαίνω στο Google και βάζω το όνομα του τύπου στο search! Να μη σας τα πολυλογώ, εντόπισα κάτι σταθερά τηλέφωνα στην Αθήνα με το επίθετο του. Κανονική stalker. Τα έγραψα κάτω. Τις ακόλουθες μέρες έβλεπα το χαρτάκι αλλά κόλωνα. Έτσι έγραψα ένα σχετικό post στο blog μου. Τα παιδιά τότε που διάβασαν το κείμενο υποστήριζαν να κάνω την κίνηση, να τον βρω για να μην το σκέφτομαι, ότι έλεγε και ο άλλος δηλαδή. Από την άλλη, μερικοί άλλοι έγραφαν ότι «κανείς δεν θέλει ξαναζεσταμένη σούπα». Να μην σας τα πολυλογώ, τελικά δεν πήρα τηλέφωνο. Μεσολάβησε και ένα ταξίδι τότε και κάπως το ξέχασα.

Πολύ λογικά θα διερωτάστε πως μου ήλθε η φλασιά για εκείνη την περσινή μέρα. Ε, για όλα φταίει το καλοκαίρι!

Με το που μπήκε ο Ιούνιος πριν δύο βδομάδες, πήρα μαγιώ, μπρατσάκια, κουβαδάκια και την έκανα για εξωτικές παραλίες ( δηλαδή Πάφο). Ήμουν δε αποφασισμένη το φετινό καλοκαίρι να μην είναι όπως το περσινό το επεισοδιακό. Καθώς άραζα όμως και άκουγα στο ipod την Dido να τραγουδάει «When you see her sweet smile baby don't think of me…» θυμήθηκα εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη. Και νευρίασα με τον εαυτό μου που σκεφτόταν τα περσινά, ξαναζεσταμένα αλλά και κάποιες φετινές καταστάσεις που είχαν πολύ λιγότερη αξία από όση εγώ τους έδινα. Και έτσι εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως οι έρωτες και οι γκόμενοι του καλοκαιριού πρέπει να είναι όπως την εποχή. Ανάλαφροι, χρωματιστοί και πάρα μα πάρα πολύ απλοί. Και σε όποιον αρέσει!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 17/6 που ήταν αφιερωμένο στη σκηνογραφία. Το μόνο κοινό που είχα με το συγκεκριμένο θέμα είναι ότι ανέκαθεν έκανα πολύ θεατρικές σκηνές στους εκάστοτε γκόμενους. Τύφλα να χει η Μέρυλ Στριπ!

Υ.Γ2 Γράφτηκε μετά από το σαββατοκύριακο όπου περίμενα το γ&%^&^% sms που δεν ήλθε τελικά...Ακόμα ένας γκόμενος που δεν έγινε σχέση αλλά κατέληξε θέμα κειμένου...Μυθιστόρημα θα γράψω τελικά...

La Vida en Espana - Parte Dos "On the Road"

Νομίζω είμαι εθισμένη. Στα ταξίδια. Δεν υπερβάλλω. Πάρε με σε ένα αεροδρόμιο ή σε ένα άγνωστο δρόμο μιας ξένης χώρας και είμαι η πιο ευτυχισμένη τουλίπα. Έχω λοιπόν διαπιστώσει με τα χρόνια πως όσο ανοικτός πρέπει να είσαι όταν πρόκειται να πας σε ένα προορισμό άλλο τόσο πρέπει να ξέρεις πέντε πράγματα , αφενός για να περάσεις καλύτερα και αφετέρου για να μην μετράς την ώρα και τη στιγμή για να φύγεις.

1. Εκτός από τα tip του τύπου «που να πας, που να φας , που να πιεις και που να κοιμηθείς», είναι καλά να ξέρεις και το «γιατί πας» σε έναν τόπο. Για παράδειγμα στη Θαϋλάνδη θα πας για να κολυμπήσεις και να χαλαρώσεις και στη Νέα Υόρκη για να κάνεις τα πάντα εκτός από το να χαλαρώσεις!
2. Προσπαθείς να μάθεις πέντε λεξούλες της γλώσσας που μιλάνε σε εκείνη τη χώρα ακόμα και αν αυτή η χώρα είναι η Ιαπωνία. Είπαμε ότι τα αγγλικά είναι διεθνής γλώσσα αλλά πόσο δύσκολο είναι να μάθεις το grazia ή το sayonara;
3. Πρέπει να χαθείς τουλάχιστον μια φορά στην πόλη (είναι το συναρπαστικό της υπόθεσης). Κατά προτίμηση μέρα γιατί αν αυτό για παράδειγμα Σάββατο βράδι στις 3 το πρωί στις Favela ή στη Lavapies έχετε γεια βρυσούλες.
4. Ούτε κατά διάνοια δεν λέμε ατάκες του τύπου «αχ πεθύμησα κυπριακό φαγητό» ή «μακάρι να χα μια πίττα σουβλάκια» (μια βδομάδα μόνο λείπεις και όχι δέκα χρόνια μετανάστης). Αφού σ αρέσει τόσο πολύ το κυπριακό φαγητό γιατί άμα είσαι Κύπρο τρως συνέχεια κινέζικα και sushi;
5. Ποτέ μα ποτέ δεν τρώμε σε αλυσίδες εστιατόρια και φυσικά μένουμε μακριά από τα τουριστικά μέρη – κράχτες. Μαθαίνουμε από γνωστούς και φίλους που μένουν ή που έχουν ταξιδέψει εκεί ( εννοείται ότι εμπιστευόμαστε το γούστο τους) και πάμε σε τοπικά στέκια. Μόνο έτσι θα φας και θα πιεις καλά και αυθεντικά. Πόσα faux να ζήσει ο άνθρωπος σε αυτή τη ζωή;
6. Δεν τη βγάζεις στα καταστήματα όλες τις μέρες. Όπως επίσης δεν τη βλέπεις κουλτούρα και να ξημεροβραδιάζεσαι στα μουσεία, τις γκαλερί και τα θέατρα. Μια πόλη την μαθαίνουμε καλύτερα και όπως πραγματικά είναι άμα την περπατάμε, την αναπνέουμε, ακούμε τους ήχους της ή ακόμα και όταν καθόμαστε σε ένα café και χαζεύουμε τον κόσμο.
7. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα από το να βρίσκεσαι μέσα σε μια μεγάλη άγνωστη λεωφόρο, ανάμεσα σε ψηλά κτίρια (ειδικά όταν στη χώρα σου το πιο ψηλό κτίριο δεν ξεπερνά τα 15 πατώματα). Από την άλλη όμως στα σοκάκια, τα στενά δρομάκια και τις κρυφές πλατειούλες, είναι που βλέπεις τον πραγματικό χαρακτήρα της πόλης. Άρα βλέπε σημείο 3.
8. Φροντίζουμε να πάμε με την κατάλληλη παρέα, που έχει όρεξη να κάνει ταξίδια και να ανακαλύπτει από αξιοθέατα μέχρι μπαράκια. Σε καμία περίπτωση δεν πάμε με μουρόχαυλους φίλους απλά επειδή «ξέρουν την γλώσσα» ή έχουν «σπουδάσει εκεί». Ξενερωτίλα.
9. Δεν πάμε διακοπές με τον γκόμενο για να του ανακοινώσουμε, κάπου σε ένα νησί του ειρηνικού ή στα βάθη της Αφρικής πως «θέλω να χωρίσουμε». Γιατί μετά πως θα ξεφύγεις άμα ο άλλος σου προκύψει ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το πριόνι; Θα τρέχεις να κρυφτείς στις παγόδες και τη ζούγκλα;
10. Δεν παίρνουμε σουβενίρ τύπου “My girlfriend went to London and all I got was this lousy t-shirt” ή κάτι κεραμικές αηδιούλες. Που θα τα βάλεις ή μήπως υπάρχει περίπτωση να φορέσεις αυτό το t-shirt; Άσε που τα καλύτερα αναμνηστικά είναι οι στιγμές και οι εικόνες που δημιουργείς εσύ.

Και τώρα η παρουσίαση parte dos:

Κυριακή. Δύο ώρες πριν να φύγω. Στο Starbucks (βαρέθηκα να πίνω espresso con leche οκ;) στην Calle Fuencarral. Πολύς κόσμος, πολλά σκυλάκια ΚΑΙ γκραφίτι! Bliss!

Α ξέχασα να σας πω. Πήγα και Toledo. Είναι μόνο μισή ώρα μακριά με τραίνο. Το Toledo είναι σαν τα Λεύκαρα στην Κύπρο, αλλά στο πιο "κάστρο" φάση. Εδώ πριν να κάνουμε την μαραθώνια-ανηφόρα ( και γω να αρνηθώ πεισματικά να ανέβω ακόμα 1567 σκαλιά για να πιω ένα καφέ!) για να μπούμε στην πόλη. Αυτός είναι ο ποταμός Τάγος.

Ωραιότατα τα σοκάκια στο Toledo. Γραφικά, γεμάτα λουλουδάκια τα μπαλκόνια ΚΑΙ τα σεντόνια πάνω ( πολύ Δον Κιχώτης μου κάνουν) που προστατεύουν από τον ήλιο. Φυσικά αφού είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα, ήταν γεμάτα νερό. Οπότε με το που φύσαγε λίγο, κουνιόντουσαν τα σεντόνια και γινόμασταν παπιά (πάλι).



Αυτό είναι το σπίτι του κυρίου Δομίνικου aka El Greco. Ο κύριος Δον, προφανώς είχε πάρα πολλά λεφτά γιατί αυτό είναι ένα μόνο μέρος από το σπίτι του. Και είχε πολλά λεφτά γιατί ζωγράφιζε πολλά πορτραίτα πλουσίων για τα οποία αμοιβόταν παχυλά. Μάλιστα, μάλιστα! Και γω τον λυπόμουνα που έφυγε από την Κρήτη και ξενιτεύτηκε...



Αυτά είναι τα διάσημα γλυκάκια του Toledo, τα Μazapan (προφέρονται "Μάθαπαν"). Είναι με αμύγδαλο. Παρόμοια φτιάχνουν και στην Ιταλία, πολλές φορές σε σχήμα φρούτων. Εδώ στο Toledo είναι σε φιγούρες ζώων. Καλά είναι δεν λέω...



Πίσω στη Μαδρίτη. Λεπτομέρεια από οδό κάπου στην πόλη. Δεν είναι πολύ όμορφες οι πινακίδες των οδών; αχ! Με πιάνει το ρομαντικό μου (δεν θα ξανασυμβεί το υπόσχομαι)



Τώρα εδώ τι ακριβώς σερβίρουν;



Αυτό που λέγαμε για το ότι στην πόλη βρίσκεις από τα όμορφα μπαλκονάκια μέχρι και τα γκράφιτι; Εδώ κάπου στην Chueca, την gay περιοχή της πόλης (κάτι σαν το Γκάζι υποθέτω)



Σιγά που δεν θα σας έβαζα γκραφιτι! Εδώ στην Calle Fuencarral (ναι εκεί ήμουν όλη μέρα..υπέροχο vibe. hip, cool, ανεπίδευτο)



Κάπου στην La Latina. Πολλά μπαράκια στη σειρά. Μικρά, με πολύ λίγα τραπεζάκια, ίσα ίσα για να χωράει γύρω στα 30-40 άτομα. Δίπλα είχε ένα μπαράκι που σέρβιρε αψέντι και κακώς δεν μπήκα μέσα να δοκιμάσω.




Αχ αυτο το βοδινό...απίθανο! Σε ένα tapas bar στην Lavapies. Εκεί έφαγα και το πιο θεϊκό jamon από βοδινό.




ΚΑΙ τέλος, η εργασία της ημέρας. Ποιά είναι η αιθέρια ύπαρξη που χορεύει εξίσου θεϊκά με τον ομορφούλη Ισπανό;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύστηκε στο Υστερόγραφο στις 10/6. Το τεύχος είχε θέμα "transit" και επικεντρωνόταν γύρω από τη δουλειά του φωτογράφου Owe Ommer ο οποίος γύρισε τον κόσμό όλο σε 1424 μέρες και έβγαλε απίστευτες φωτογραφίες.
Υ.Γ2 Θα ακολουθήσει τρίτο μέρος Μαδρίτης por supuesto με θέμα φυσικά τις Τέχνες!

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ : Αγάπες του καλοκαιριού; Ναι καλά!

Έχω να κάνω δήλωση. Δώστε βάση:

Αν ξαναμιλήσω για γκόμενο, αν ξαναφανώ ρομαντική, αν ξαναδαγκώσω τη λαμαρίνα αντί να ψήσω το ψάρι στα χείλη, αν ξαναπεράσω σαββατοκύριακο να κοιτάω το κινητό κάθε 30 δευτερόλεπτα (και να σπάω τα νεύρα των διπλανών - οι "διπλανοί", είναι μέρος επαγγελματικού δείπνου), αν ξαναδηλώσω ότι "θέλω σχέση", αν προσπαθήσω όντως να δω το ηλιοβασίλεμα με ρομαντικό μάτι, αν υποκύψω σε φλερτ μιας βδομάδας αντί να συνεχίσω να είμαι cool, αν και αν...

ΤΟΤΕ!

θέλω να λθείτε ΟΛΟΙ , να σταθείτε στη σειρά και να με φτύσετε από ΠΕΝΤΕ φορές!

και τώρα συνεχίστε να διαβάζετε για την υπέροχη Μαδρίτη!

La vida en Espana - Parte Uno - "Η πρώτη γνωριμία"

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα μέρες από τη μέρα που ήλθα και για να είμαι ειλικρινής συνέβησαν τόσα πολλά, ιδιαίτερα κακά και 1-2 καλά (ο "ουρανοκατέβατος" δεν ξέρω ακόμα σε ποια κατηγορία ανήκει), που άρχισα και χάνω το αίσθημα της Μαδρίτης. Joder!
Αλλά μην νομίζετε ότι θα σας αφήσω ήσυχους. Απλά αντί να γράψω δέκα πόστ θα γράψω μόνο 3-4 :). Ας πάμε όμως να πάρουμε ένα αέρα Μαδρίτης: Ole!!

Από που να πρωτοαρχίσω;
Ας τα πάρω από τη αρχή και από τη γενική εικόνα για τη Μαδρίτη. Το δύσκολο της υπόθεσης φυσικά είναι πως τα έχω όλα στο μυαλό μου σαν μια ταινία unedited και από την άλλη όμως έχω τόσες πολλές εικόνες που θέλω να σας δείξω.

Πάω λοιπόν την πρώτη μέρα μετά από δώδεκα ώρες ταξίδι και στάση στη Φρανκφούρτη (τι ξενέρωτες που είναι οι αεροσυνοδοί της Lufthansa!).

Αφήνω μπαγκάζια στο ξενοδοχείο και με κολλητή και φίλο Ισπανό πάμε για την πρώτη γνωριμία. Εγώ κλασική εμφάνιση τουρίστα, με κάμερα και βλέμμα γεμάτο θαυμασμό! Καθόλου chic.
Καταρχάς έχω να πω ότι η Μαδρίτη είναι πανέμορφη. Έχει ένα 'κάτι΄( που δεν κατάφερα να προσδιορίσω, ούτε και τώρα που επέστρεψα) που σε τραβά. Δεν είναι chic σαν το Μιλάνο, ούτε ρομαντική σαν Παρίσι. Είναι κάτι άλλο, πιο cool και πιο "ξέρω ποια είμαι και δεν έχω ανάγκη να αποδείξω σε κανένα κάτι".
Πάμε λοιπόν στο κέντρο της πόλης και φυσικά το πρώτο πράμα που κάνουμε, είναι να κατευθυνθούμε προς την πλατεία Puerta Del Sol και το Kilometro Zero (το σημείο εκεί από όπου μετριούνται όλες οι αποστάσεις στην Ισπανία). Πιο πριν όμως ο ισπανός φίλος "χάρηκα-τόσο-πολύ-που-ήλθατε-που-θα-σας-δείξω-ΟΛΗ-την-πόλη-σε-μια-μέρα", μας τραβάει σε ένα tapas bar για Vino Y Bacalao δηλαδή κρασί και τηγανητό μπακαλιάρο. Παίρνεις το κρασάκι σου, παραγγέλνεις τα κομματάκια σου και αρχίζεις να τρως. Για να χορτάσεις δε, πρέπει να παραγγείλεις και άλλο κρασί και άλλο μπακαλιάρο. Με λίγα λόγια ώσπου να χορτάσεις γίνεσαι τύφλα! Σούπερ λέμε! (τώρα που το σκέφτομαι μια βδομάδα στην Μαδρίτη την έβγαλα πίνοντας πολύ vino ( πάντα από την περιοχή rioja) και σε πολύ χαρούμενο state of mine. Αυτή είναι η ζωή τελικά!).

Γενικά όμως αυτό το πέρασμα που κάναμε από το tapas bar εκφράζει και τον τρόπο ζωής των Ισπανών. Η Μαδρίτη με λίγα λόγια είναι ένα μεγάλο πάρτι. Ο κόσμος σχολνάει, πάει στα tapas bar, μετά πάει για φαγητό στις 10-10.30. Μετά από αυτό πάει στα μικρά μικρά μπαράκια ( πολύ χαριτωμένα και δεν είναι μεγάλα) που όταν είναι στη σειρά είναι πολύ εύκολο να κάνεις και bar crawl. Και αν έχουν όρεξη το σ/κ καταλήγουν κλαμπ κατά τις 3-4. Πάντως αν περπατήσετε στην πόλη στις 5 το πρωί θα δείτε πως είναι γεμάτη κόσμο. Στις πλατείες οι Ισπανοι γελάνε, χορεύουν ΚΑΙ ακούστε και το πιο εντυπωσιακό : έχει ζευγαράκια που φιλιούνται στη μέση του δρόμου!! (Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε κάτι τέτοιο; Μόνο η Μπέσυ Αργυράκη το τραγούδαγε κάποτε, θυμάστε;)

Προχωρώ.

Την πρώτη νύκτα που λέτε καταλήξαμε στη La Latina, μια από τις πιο σούπερ και ανερχόμενες περιοχές στην πόλη με πολλά μικρά μπαράκια και εστιατόρια. Δίπλα είναι η Lavapies, κάτι σαν το Soho, αλλά τη νύκτα είναι μεγάλη μαλακία να κυκλοφορείς γιατί το πιο πιθανόν να καταλήξεις σε χαντάκι! Εμείς πήγαμε δηλαδή (ως αδαείς τουρίστες) και φάγαμε σε ένα σουπερ τοπικό εστιατόριο (Το La Bodega) αλλά μετά οι αστυνομικοί μας είπανε να την κάνουμε ανάλαφρα.... (στη φωτό κάτω το La Bodega-φωτό από τα απομεινάρια ενός δείπνου σε άλλο ποστ)

Vale.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση την πρώτη μέρα όμως, ήταν οι πλατείες. Όπου πας σε όποια γωνιά στρίψεις υπάρχουν πλατείες μεγάλες όπως την Plaza Mayor και την Santa Ana μέχρι πιο μικρές. Θα δεις παρέες μεγάλες, μικρές, ζευγαράκια, μεγαλύτερους, πιο νέους, κολλητούς, τα πάντα. Και αμα το σκεφτείτε, ηταν 10 το βράδι και ήταν ακόμα μέρα, οπότε γιατί να πας σπίτι σου μετά τη δουλειά και να μην

καταλήξεις σε μια πλατειούλα να πιεις ένα tinto; (κάτι σαν σανγκρία αλλά με κρασί, λεμονάδα και φέτες λεμόνι- αυτό πίνουν οι Madrilenos). (στη φωτό δεξιά μέρος της πλατείας Santa Ana)

Την επόμενη μέρα ως κλασικές γυναίκες πήγαμε για ψώνια, πήραμε και τα Zara μας και τα Mango μας, σαρώσαμε το H&M (μάλλον προσκύνημα κάναμε) και φυσικά πήραμε αλμοδοβαρικές πλατφόρμες! Ως τις 6 το απόγευμα ήμαστε διαλυμένες. Τι και αν ο άλλος μας έδειχνε τη Plaza de Colon, που είναι αφιερωμένη στον Χριστόφορο Κολόμβο και που έχει τη μεγαλύτερη ισπανική σημαία στην χώρα. Εμείς μάθαμε το κόλπο και με το παραμικρό ψάχναμε για tapas bar. Αχ! (στη φωτό πάνω η Plaza de Colon) .

Εν τω μεταξύ εγώ δεν σταματούσα να βγάζω φωτογραφίες των κτιρίων. Ωραιότατη αρχιτεκτονική, με ζωγραφιές και χρωματιστά πλακάκι στους τοίχους και μπαλκόνια με πολλά πολλά λουλούδια. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι κυρίως κινηθήκαμε στο κέντρο, αλλά μου έκανε εντύπωση που μέσα σε όλο το αστικό περιβάλλον ( γιατί δεν είναι μονο αξιοθέατα, έχει και τα γκράφιτι της η πόλη- urban) έβλεπες παντού πολύχρωμα γεράνια(στα μπαλκόνια), πολλά δέντρα, βουκεμβίλιες και μικρά (αλλά και μεγάλα όπως θα δούμε μετά) παρκάκια. Και μετά λένε πως το urban δεν μπορεί να είναι ρομαντικό και καλαίσθητο...τς.

Αυτά είναι εν πρώτοις οι πρώτες εικόνες της Μαδρίτης. Ακολουθούν ζουμέρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) post και φυσικά post για τις τέχνες γιατί αυτό το blog φροντίζει ΚΑΙ για την πολιτιστική σας διαπαιδαγώγηση!

Εργασία για το σπίτι: Στη φωτό πιο κάτω κοιτάξτε προσεκτικά. Βλέπετε μπαλκόνια και παράθυρα; Ξανακοιτάκτε!

no news is χμμμ......no good!

Καλημέρα σας! Καλή βδομάδα!
Δεν πρόλαβα να ανεβάσω το post της Μαδρίτης, ήμουν στας παραλίας... και επίσης έπεσε στη ζωή μου ένας τύπος, μια περίπτωση ( ναι το ρήμα "έπεσε" ταιρίαζει γάντι σε αυτή τη φάση).
Ένα θα σας πω...οι τύποι που γνωρίζουμε είναι ανάλογοι ( η συμπεριφορά, ο τρόπος με τον οποίο τους γνωρίζουμε και η εξέλιξη της φάσης) της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε.
Άρα αντιλαμβάνεστε πόσο περιπτωσάρα είναι ο τύπος ε;
Τέσπα.
Το postάκι θα είναι έτοιμο αύριο.
Προς το παρόν, ακούω σχόλια για blog. Σ αρέσει το καινούριο look;
muchos besos!

Για την Αμαλία

Καλησπέρα παιδιά.
Επέστρεψα την Δευτέρα χαράματα και όπως ετοίμαζα το κείμενο μου και ανέβαζα φωτογραφίες μπήκα στο blog του yo!reeka's και διάβασα για την Αμαλία μας που έχει φύγει.
Είχα ξαναεπισκεφτεί παλιά το blog της και μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο θάρρος είχε αυτή η κοπέλλα.
Έτσι, δεν μπορώ και δεν θεωρώ σωστό αυτή τη στιγμή να ανεβάσω post. Θα σας γράψω τα της Μαδρίτης, τη Δευτέρα.

Προς το παρόν κάντε μια επίσκεψη στο blog της Αμαλίας.
Περάστε να δείτε το θάρρος και τη δύναμη της. Μακάρι αυτή η μαζική ευαισθητοποίηση να φέρει ένα αποτέλεσμα και να γίνει ένα έλεος με τα φακελάκια. Γιατί σαν την Αμαλία υπάρχουν πολλοί. Μακάρι να αλλάξει κάτι.

Κορίτσι μου...Αμαλίτσα...να είσαι καλά όπου και να είσαι...