Μία από τα ίδια

Και μετά σου λένε ,  there is no place like home.

Μωρέ  there is, αλλά είπαμε, κωλώνω...

Πως να μην τα κάνεις θάλασσα στον έρωτα και πως να καταφέρνεις να επιπλέεις

Αν μου έλεγαν να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο "Πως να έχετε μια πετυχημένη σχέση", το πιο πιθανόν όχι μόνο να μην πούλαγε ούτε ένα αντίτυπο αλλά θα μου έκαναν και μήνυση όσοι θα το διάβαζαν.
Είμαι χάλια στο θέμα. Πάντα ήμουν single. Ακόμα και όταν έβγαινα με κάποιο, η αντιμετώπισή μου επί του θέματος ήταν αυτή του άνθρωπου που έμαθε μόνος του. Δεν ξέρω γιατί είμαι έτσι. Ίσως είναι το σύνδρομο της μεγάλης αδελφής που όταν έγινε δύο χρονών γύρισε η μάνα της της είπε "άντε τώρα να φροντίσεις τον εαυτό σου είσαι μεγάλη, έχουμε να κοιτάξουμε και τη νεογέννητη αδελφή σου". Είδες ζημιά που κάνει η παιδική ηλικία;
Έφτασα στο σημείο ούτε τη λέξη "σχέση" να μην μπορώ να πω ( τη γράφω τώρα και διακρίνω ένα τρέμουλο στο χέρι μου).
Φυσικά στην πορεία ερωτεύτηκα. Και έγιναν διάφορα. Τις περισσότερες φορές δεν τα χειρίστηκα καλά, ούτε τον άνθρωπο δίπλα μου. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι ίσως να φταίει η ίδια η λέξη "χειρίζομαι". Ποτέ δεν μπορείς να ελέγξεις κάποιο άλλο, σύμφωνα με τα δικά σου ΄θέλω'. Ούτε μπορείς να του πεις τι να σου λέει για να νιώθεις καλά, ούτε να περιμένεις να σου δείξει εκείνο που θες. Είναι όλα ένα ρίσκο, δεν υπάρχει συνταγή και δεν ξέρεις που θα οδηγήσει. Απλά είσαι εκεί. Και αυτό πίστεψε το έμαθα και από την καλή και από την ανάποδη.
Όταν είσαι στις αρχές και υπάρχει το πάθος και οι έρωτες δεν σκέφτεσαι τίποτα απολύτως. Ζεις σε ένα άσπρο συννεφάκι ( σε σχήμα κρεβατιού).
Μετά σε κάποια φάση θα έλθει η καθημερινότητα (και στην προκειμένη το φθινόπωρο και τα "κεφάλια μέσα"). Εκεί κάτι πάει να αλλάξει αλλά δεν το διακρίνεις.
Ώσπου μια μέρα γίνεται κάτι και κάνει μια τρυπούλα το συννεφάκι. Σκέφτεσαι "λες να ανοίξει κι άλλο και να πέσω κάτω;". Και σε πιάνει το άγχος. Εκεί αρχίζει μια άλλη ιστορία.
Ένα panic attack. Σε αυτή ειδικά τη φάση το χειρότερο πράγμα είναι να έχεις πολλή φαντασία. Αυτό μόνο έχω να πω.
Όπως και να χει, αντε και ξεπερνάς αυτή τη μεγάλη κρίση. Και τελικά τα βρίσκεις. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς ακόμα να αρθρώσεις τη λέξη "σχέση" χωρίς να σου έλθει μια σκοταδίνη. Η δικιά μου αγαπημένη φράση είναι το "είμαστε μαζί". Γιατί αυτό δεν σημαίνει ότι απαρνείσαι το singleness της ζωής σου. Είναι έτσι και αλλιώς στάση ζωής όχι ερωτικό status.

Πάντως θέλω να μοιραστώ μαζί σου τα όσα έμαθα (με τον καλό και τον κακό τρόπο) για το θέμα. Όχι δεν είναι κανόνες, ούτε ο δεκάλογος. Είναι παρατηρήσεις μια γυναίκας που δεν έμαθε να κάνει σχέσεις.

1. Δεν προσπαθούμε να κάνουμε τον άλλο να σκέφτεται ή να ενεργεί όπως θέλουμε εμείς. Και αν φαίνεται στις αρχές ότι είμαστε πλήρως συμβατοί, η αλήθεια είναι ότι με το πέρασμα του χρόνου βλέπεις διαφορές. Αλλά δεν είναι κακό. Απλά μαθαίνεις τις μανούβρες και να αποδέχεσαι τον άλλο όπως είναι.
2. Προσπαθούμε να μην σκαλίζουμε το ερωτικό παρελθόν του. Η ουσία είναι ότι είναι εδώ, τώρα. Και στην τελική ναι σίγουρα θα ξαναείπε σε άλλο "σ αγαπώ" και όλα εκείνα τα γλυκόλογα που νομίζεις ότι μόνο σε σένα τα είπε. Αλλά και συ δεν έκανες κάποτε το ίδιο με κάποιο άλλο άτομο;
3. Δεν είμαστε αυτοκόλλητοι (δεν ξέρω πως γίνεται αυτό - πάντα τα έδινα όλα). Είναι ωραίο να πεθυμάς. Και να έχει ο καθένας τη ζωή του. Σ' αυτό προσθέτεις και μια γερή δόση εμπιστοσύνης για να δέσει.
4. Κάνουμε πράγματα μαζί. Μια βόλτα, μια εκδρομή, ακόμα και ένα παιχνίδι στο xbox. Ειδικά όταν περνούμε περίοδο άγχους από τη δουλειά. Γιατί αν δεν έχεις την αγκαλιά σου, τι σκατά να την κάνεις την καριέρα;
5. Όσο ωραίο είναι να κάνεις τη ζωή σου χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανένα, άλλο τόσο όμορφο είναι να νιώθεις ένα sense of belonginess.
6. Δεν παίζουμε με τις λέξεις. Γιατί ενώ εσύ δίνεις σημασία ως στον τελευταίο τόνο, και στο τι ακριβώς σου είπε στο e-mail, μπορεί ο άλλος να μην το σκέφτεται τόσο πολύπλοκα. Μπορεί.
7. Γενικά δεν δίνουμε πολλή σημασία. Τα λόγια είναι λόγια. Ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει ( η να μην λέει καν) γιατί μπορεί να έχει το κόλλημα του. Το μόνο που μένουν είναι οι πράξεις. Αν ο άλλος είναι "εκεί" μόνο αυτό έχει σημασία. Μάθε να ακούς αλλά να δίνεις σημασία σε πολύ λίγα.
8. Συζητούμε. Αν ο άλλος έχει πάθει παράνοια για κάτι , το μιλάς. Μια φορά. Για να κλείνει το θέμα. Αλλά δεν τον γράφεις.
9. Κατεβάζουμε άμυνες και δεν το παίζουμε μάγκες. Ξέρεις. Δεν θα ζήσουμε γι πάντα.
10.Άκου το "I melt with you" των Nouvelle Vague πριν να κάνεις καυγά.
11. Το σενάριο "μένω κάπου γιατί δεν μπορώ να μαι μόνος", δεν παίζει. Ο άλλος που ΘΕΛΕΙ να είναι μαζί σου δεν είναι μαλάκας να κάνει έκπτωση στα αισθήματά του.
12. Όπως είπε και η Edith Piaf όταν την ρώτησαν ποιες τρεις συμβουλές θέλει να δώσει, "aimer, aimer, aimer".

Δεν τα έχω μάθει όλα. Σίγουρα δεν εφάρμοσα και τα δώδεκα. Αλλά διαβάζοντας τα, τα καταλαβαίνω. Είναι μια καλή αρχή.

Εσύ τι έχεις μάθει;

Παιχνιδάκια

Έχει καιρό να παίξω παιχνιδάκια. Όπως επίσης έχει καιρό να διαβάσω βιβλία.
Ο street spirit μου έκανε την εξής πάσα:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

"A Woman with long Spanish hair sang a couple of songs, accompanied by two men who played guitars."

"The guitarists were grey-haired, neatly dressed in sports jackets and ties."

"Luke loved this tradition - and anything he loved, automatically became part of some 'tradition' or other - of the soberly dressed guitarist in polished shoes revealing a slight gap of the pale flesh between turn-up and sock".

(Paris Trance - A romance , Geoff Dyer)

Κάνω πάσα στους Φτερό, keimgreek, Allitnil, Trilian και November

Υ.Γ1 Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό δεν διαβάζω βιβλία. Μόνο το καλοκαίρι στις διακοπές. Αυτό το άρχισα το Οκτώβρη. Για να δούμε.
Υ.Γ2 Από δω και πέρα τα λόγια θα μένουν εκεί που ανήκουν. Στις σελίδες.

Πίσω από το τιμόνι και μπροστά από τους τροχούς + Οι φυλές των τροχών.

Επιτέλους παράγγειλα αυτοκίνητο. Μετά από ένα χρόνο ψάξιμο, ατέλειωτες συζητήσεις με πιο "έμπειρους" από μένα, οδήγημα μερικών μοντέλων, σερφάρισμα σε ιστοσελίδες να ζουμάρω στους τροχούς των μοντέλων, στο εσωτερικό, να ψάχνω τη σύνθεση από τη οποία είναι φτιαγμένο το κάθισμα, επιτέλους αποφάσισα να κάνω κάτι!
Δεν είμαι τελείως ενθουσιασμένη με την αγορά μου αλλά αυτό μας έλειπε, να κάνω και πανηγύρια για τέσσερις τροχούς! Τα ηχεία να είναι γαμάτα και τα υπόλοιπα δεν με ενδιαφέρουν (και να μην μένει στη μέση του δρόμου)
Φυσικά εδώ, το τι αυτοκίνητο οδηγείς παίζει για μερικούς (πολλούς) σημαντικό ρόλο.
Για παράδειγμα, ψες το βράδι πήγαμε σε μια όχι και τόσο high γειτονιά να φάμε σουβλάκια. Παρκάρω πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, άδειο. Μετά από ούτε μια ώρα τελειώνουμε και πάμε προς το αυτοκίνητο. Όπου πλησιάζοντας βλέπω πάνω στον κώλο μου ( του αυτοκινήτου δηλαδή) παρκαρισμένο ένα BMW. Από την οποία μάρκα έχει γεμίσει το νησί. Οκ, σκέφτομαι, με χωράει να κάνω όπισθεν. Μπαίνουμε μέσα, κάνω να ξεκινήσω και από το πουθενά ξεπετάγεται ένας 55άρης , λίγο γυφτόφατσα. "Μα εν σέβεστε το παρκινκ του άλλου;". Αντιδρώ ψύχραιμα, βαριέμαι και στην τελική όντως ανέβηκα πάνω σε πεζοδρόμιο. "Απολογούμαι, φεύγω τώρα", απαντώ ΠΑΡΑ πολύ ευγενικά. Δεν πτοείται ο βλάκας "Προσέχετε τωρά που εννα φεύκετε να μεν χτάρετε το αυτοκίνητο". Εγώ έξαλλη. Ε σιγά ρε φίλε που πήρες και εσύ ένα BMW και νομίζεις πως έχεις γίνει ο χλίδας. Γύφτε!
Ξέφυγα. Αυτά που λες. Με εκνευρίζει που το status μετριέται σε τροχούς και την αξία τους. Και αν ήταν δύο τροχούς να πω, οκ είναι όντως χλίδα να είσαι περιβαλλοντιστής στην Κύπρο. Αλλά παλιοσίδερα; Αρνούμαι.
Τελικά όντως ισχύει το "δείξε μου το αυτοκίνητο σου να σου πω ποιος είσαι". Για παράδειγμα.
Cabrio Mercedes, Saab = 40άρα κυράτσα, ενδεχομένως αγάμητη και σίγουρα χάλια οδηγός (παρατήρηση του "ντογκ μου".)
BMW = Από 55άρηδες γύφτους μέχρι 30άρηδες χωρίς ίχνος αισθητικής και πιθανόν μουρόχαυλοι που νομίζουν οτι έτσι θα γίνουν περιζήτητοι γαμπροί και γαμάτοι γκόμενοι
(μου α χα χα... καλά).
4x4 = Όσοι έχουν μείνει στην περασμένη δεκαετία, εκείνοι που την έχουν μικρή, εκείνοι που θέλουν να κάνουν αισθητοί την παρουσία τους στο δρόμο και ελάχιστοι που κάνουν κάτι θαλάσσια σπορτ και σκι και θέλουν να χωράνε τα διάφορά τους. ( Έτσι για να ξέρετε, χωράνε και σε πιο μικρά αυτοκίνητα αν σπρώξετε κάτω τα πίσω καθίσματα).
Διπλοκάμπινα = Έχεις παρατηρήσει ότι έχουν λιγοστέψει μέσα στις πόλεις; Επιτέλους συνειδητοποίησαν ότι τα διπλοκάμπινα πρέπει να κυκλοφορούν εκεί που πρέπει, στα χωράφια κ αι τους αγρούς.
Γαλλικά = Ενδεχομένως έχουν σπουδάσει Γαλλία ή είναι από εκείνους που δεν έχουν πτοηθεί από τους υπόλοιπους που δηλωνουν "μακριά από γαλλικά".
Ιταλικά = Μερακλήδες του ωραίου αυτοκινήτου. Δεν νικάει τίποτα το design μιας Brera και η Spider makes my heart beat. Δυστυχώς δεν τα προτιμάνε πολλοί γιατί έχουν αποκτήσει τη φήμη του "νευρικού εραστή".
Toyota, Honda κτλ = Δεν έχουν πτοηθεί από το trend των χλιδάτων γερμανικών. Ευτυχώς. Γιατί όπως και να το κάνεις είναι αυτοκίνητα που ποτέ δεν θα σου μείνουν στο δρόμο.

Ο έρωτας...και όλα εκείνα γύρω του.

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,

όνομα ουσιασιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από εδώ και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη,
Η μνήμη, η μνήμη , η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από εδώ και πέρα.

(Κική Δημουλά από το «Λίγο του κόσμου»)

Y.Γ1 Δεν ξέρω γιατί κολλάω και μερικές φορές δεν βλέπω την ουσία. Ότι δηλαδή σημασία έχει αυτό που νιώθω, που νιώθεις, που μου δείχνεις, που σου δείχνω όταν είμαστε μαζί. Να ξέρεις, πως μαθαίνω ακόμα...κάνε λίγη υπόμονη. Μόνο μαζί σου θέλω να είμαι κολλημένη.

Υ.Γ2 Πριν από μερικά χρόνια, έκανα ένα φεγγάρι ψυχανάλυση λόγω προσωπικού μπερδέματος. Η ψυχολόγος μου είχε πει " Έχεις άμυνες. Στην προσπάθεια σου να είσαι συναισθηματικά αποστασιοποιημένη, για να μην πληγωθείς, κλείνεις και τα παράθυρα και τις πόρτες." Τέσσερα χρόνια μετά, ένα έχω να πω : Να πάνε να γαμηθούνε και οι άμυνες και οι κλειστές οι πόρτες!

Υ.Γ3 Ο έρωτας είναι απλός, ε;

Από άνοιξη βλέπουμε

Επιτέλους, σήμερα έβρεξε και νιώσαμε λίγο χειμώνα. Μη νομίσεις, δεν είμαι παιδί του κρύου καιρού. Φανατική του καλοκαιριού και του mojito και μάλιστα σκληροπυρηνική. Τόσο πολύ που αν είχα την οικονομική άνεση, θα πήγαινα όπου υπάρχει ήλιος και παραλία όλο το χρόνο. Απλά η σπαστική μη εναλλαγή των εποχών μου τη δίνει. Πάνω που πας να αποδεκτείς ότι το μαύρισμά σου θα φύγει, ότι θα φυλάξεις τα αμάνικα, ότι θα κλειστείς σπίτι σου και ότι θα έχεις μια πιο «εσωτερική» ματιά στα πράγματα, τσουπ, να και τον ήλιο στο μέσο του χειμώνα! Ε πώς να σου βγει η ατμόσφαιρα! Ρε γαμώτο, το έχω καημό να φοράω γάντια, σάρπα, σκουφάκι και να τυλίγομαι σαν κρεμμύδι. Μόνο για τρεις μήνες.

Φέτος μου έτυχε καλός χειμώνας. Πολλές βραδιές εντός με καλή παρέα, κουβερτούλα και dvd. Πόσο το είχα ανάγκη. Τις προηγούμενες χρονιές ήμουν κάθε βράδι έξω. Σαν κυνηγημένη, από μπαράκι σε μπαράκι, μόνο και μόνο για να πιστεύω στην ψευδαίσθηση πως έτσι ζει ο κόσμος στα νιάτα του! Δεν είναι αστείο; Μεγάλη απελευθέρωση να συνειδητοποιείς ότι δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν βγεις ένα Σάββατο βράδι. Φέτος όμως ξεμυτίζω μόνο άμα ξέρω πως πραγματικά γουστάρω. Φτάνει πια ρόλους και καλούπια. Άσε που με εξιτάρει περισσότερο η ιδέα ενός τέλειου προγεύματος ή μόνη με καφέδες και εφημερίδες ή με την κατάλληλη παρέα και εφημερίδες.

Μα τι έλεγα; Α, ναι ο χειμώνας. Σήμερα που λες που είναι ψιλοχάλια, θα κλειστώ σπίτι. Και αύριο. Και μ αρέσει η ιδέα. Βαριέμαι να βγαίνω, στο ξανάπα ε; Περνώ φάση. Η ιδέα του να κανονίσω να βγω μου κάνει κάτι, κουραστικό. Άσε που απομυθοποίησα τη σκηνή «παίζει φάση στο μπαρ». Οποιαδήποτε φάση, όχι κατανάγκη ερωτική. Δεν ξέρω αν σου έτυχε πολλές φορές, αλλά εμένα και όλων όσων ξέρω, εδώ στην Κύπρο, σπάνια και μετρημένα. Μπορεί και να φταίει το υφάκι μας του τύπου «καλύτερα να έχεις έτοιμη ατάκα που θα με στείλει αλλιώς μην πλησιάσεις» ή ακόμα και η στάση του κόσμου «κρατώ ποτό, τσιγάρο και δεν το κουνάω ρούπι γιατί δεν είναι cool να χορεύω και φυσικά δεν σε καρφώνω γιατί είμαι υπεράνω».

Αλλά επειδή είναι χειμώνας, δεν θα το αναλύσω άλλο. Από άνοιξη, βλέπουμε!

Υ.Γ1 To post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το δίσκο των 1550..."φτάνει γι απόψε τι λες, μη σκοτώσεις άλλες λέξεις, ούτε και γώ...μόνο θυμήσου..."

Υ.Γ2 Το soundtrack του υπόλοιπου χειμώνα προβλέπεται να είναι το compilation του Rock 'n' Roll για τα 20χρονά του (να μας ζήσει - πολύ το γουστάρω - αγαπημένο χειμωνιάτικο μπαράκι - εκεί θυμάμαι σούπερ φάσεις)

Πως θα ήταν η ιδανική τηλεόραση

Η κυπριακή τηλεόραση έχει το μαύρο της το χάλι. Ούτε και η ελληνική είναι καλύτερη αφού είναι τίγκα στα τηλεπαιχνίδια, τις ηλίθες σειρές και τις ειδήσεις που πάνε μια ώρα και όλοι μαλώνουν.
Αλλά τα πράγματα εδώ είναι πραγματικά τραγικά. Σειρές ελληνικές αδιάφορες που ακόμα και όταν πάνε αν αντιγράψουν ξένες σειρές δεν τα καταφέρνουν. Κυπριακές, με σαχλό χιούμορ π.χ. Ζωή Ποδήλατο (δίνω λεφτά για να σταματήσει) ή δήθεν "σοβαρές" που προσπαθούν να περάσουν δήθεν ηθικά μηνύματα όπως το βλακωδέστατο "Μίλα Μου". Από την άλλη ειναι οι αθλητικές εκπομπές την Κυριακή που δεν παρακολουθώ έτσι κι αλλιώς αλλά και οι εκπομπές για την ύπαιθρο, την άμυνα (!) που έχουν μηδέν θεαματικότητα και τέλος είναι και οι 1-2 ψυχαγωγικές εκπομπές (πχ Πατάτες Αντινακτές) που έχουν το κοινό τους. Και μετά το χάος. Α, ξέχασα και τις λατινοαμερικάνικες μεταγλωτισμένες που τις βλέπουν άνθρωποι με χαμηλό IQ και που έχουν κολλήσει στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Δηλαδή αν σ' αρέσει η τηλεόραση και δεν έχεις συνδρομή σε μια Nova κτλ , καλύτερα να πετάξεις το κουτί από τον παράθυρο.
Και σκέφτομαι, τι καλά να μπορούσαμε να φτιάχναμε εμείς τα προγράμματα της τηλεόρασης. Σύμφωνα με το τι θέλουμε να βλέπουμε (όπως κάνει το TiVo στην Αμερική). Να μπορούσαμε δηλαδή να παίρναμε από κάθε κανάλι, τις εκπομπές που θέλαμε και να φτιάχναμε το τι θα βλέπαμε.
Το δικό μου τηλεοπτικό πρόγραμμα θα ήταν ως εξής:
1. Καταρχάς, θα έριχνα οβίδες στο ΡΙΚ, στο Σίγμα και στον ΑΝΤ1 για να γλυτώσει η ανθρωπότητα.
2. Θα άφηνα το Μέγα γιατί μέσα μέσα έχει κάποιες καλές ελληνικές σειρές ( φέτος δεν παρακολούθησα καμία, αλλά ίσως υπάρχουν).
3. Θα πρόσθετα travel chanel, national geographic για να μαθαίνουμε και κάτι χρήσιμο.
4. Τις Δευτέρες θα έβαζα επεισόδιο του House MD για να αρχίσει η βδομάδα καλά και στη τσίτα.
5. Την Τρίτη θα είχε heroes και Prison Break για να μπούμε σε μια άλλη διάσταση
6. Την Τετάρτη θα έβαζα παλιά επεισόδια των Τριών Χάριτων, Ντόλτσε Βίτα και Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή για να θυμηθούμε τι σημαίνει με έξυπνο χιούμορ.
7. Την Πέμπτη θα είχε Weeds, 4400 (η παρακολούθησή τους θα είναι υποχρεωτική για τους οι "ιθύνοντες" για να συνειδητοποιούν πόσο βλήματα είναι οι ίδιοι και οι σειρές τους) αλλά και pilot επεισόδια καινούριων σειρών. Και ο τηλεθεατής θα είχε σχετικό control για να ψηφίζει ποια σειρά θέλει να ξεκινήσει ( για να είμαστε και δημοκρατικοί- αν και ως γνωστό η μάζα ποτέ δεν ήταν έξυπνη).
8. Την Παρασκευή θα είχα μαραθώνιο σύγχρονων ταινιών. Όχι sci-fi, horror ή teen movies. Τις βαριέμαι αφάνταστα.
9. Το Σάββατο θα προβαλλόταν ευρωπαϊκός κινηματογράφος για εκείνους που εκ πεποιθήσεως δεν βγαίνουν τη μέρα των "λαϊκών".
10. Η Κυριακή θα ήταν αφιερωμένη σε εκπομπές μαγειρικής γιατί τη βρίσκω να αράζω χαλαρά στον καναπέ και να παρακολουθώ πως γίνεται η creme brulee.

Ώσπου να γίνει αυτό όμως ή ωσότου επανέλθει η "καλή" τηλεόραση θα αρκεστώ να νοικιάζω Weeds, Heroes, Prison Break, House, 4400, Dexter και να κατεβάζω Californication (με το θεό David Duchovny) και το ολοκαίνουριο Cashmere Mafia (πατάτα μου φάνηκε...).
Υ.Γ1 Νέα πώρωση, το Hell's Kitchen και το The F word με το θεό chef Gordon Ramsay.
Υ.Γ2 Δεν είμαι υπέρμαχος του κουτιού, αλλά όταν έχω τάσης καναπεδίασης, προτιμώ να βλέπω κάτι που δεν θα μου κάνει τα νεύρα μου noodles.

Μια συνηθισμένη βδομάδα

Η ώρα ειναι 8:27 μ.μ. Τέταρτη συνεχόμενη μέρα που βραδιάζει και είμαι ακόμα στο γραφείο. Έπεσε δουλειά. Νιώθω πολύ κουρασμένη. Ονειρεύομαι αφρόλουτρο με τις ώρες ( εγώ, που δεν το συνηθίζω - αν και είμαι πλήρως εξοπλισμένη με άλατα) και πάρα πολύ μασαζ.

Η βδομάδα ξεκίνησε σχετικά καλά. Δευτέρα, γραφείο, γυμναστήριο αργά, σπίτι, σαλατούλα από το Boston Deli (ωραία ήτανε), κανά δυο επεισόδια Shameless (νέα ανακάλυψη - αγαπημένη αγγλική σειρά με politically incorrect χιούμορ) και ύπνος.
Την επομένη, νεύρα και καυγάδες με προϊσταμένους, ας είναι καλά η ένταση. Πάω αργά σπίτι με τα νεύρα ΝΑ και αμέσως έρχεται να με πάρει φίλος να δούμε την παράσταση ON/OFF. H οποία αν και καλή μου θύμισε έντονα το "2" οπότε άμα κάτι δεν είναι πολύ πρωτότυπο και φρέσκο, ψιλοβαριέμαι. Τελειώνει η παράσταση, κατευθείαν σπίτι και ύπνος. Κομμάτια.
Τετάρτη ξυπνώ με ανεξήγητα νεύρα. Γραφείο. Ξανά πολλή δουλειά και ένταση. Στις 8 και κάτι φεύγω, πάω κατευθείαν για φαγητό με καλή παρέα. Δεν πολυμιλάω, κούραση. Σου έτυχε ποτέ απλά να ξέρεις πως ειναι η μέρα σου και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την ανεχτείς; Ε, για τέτοια κατάσταση μιλάμε. Σπίτι. Γίνεται μια ψιλοπαρεξήγηση, φταίω, αλλά δεν έχω τη δύναμη να κάνω κάτι γι αυτό. Just not my day.
Σήμερα, ξυπνώ, πάω για μια δουλειά, χαλάει το αυτοκίνητο. Τρεις ώρες να ανακαλύψουμε τρόπο να επανέλθει. Τελικά στις 12 λύνονται όλα. Πάω γραφείο. Είμαι σε καλή διάθεση πάραυτα. Είναι ηλιόλουστη μέρα και συνειδητοποίησα ότι μερικές φορές για να είσαι καλά, πρέπει να το δουλέψεις λίγο στον εγκέφαλό σου. Με φωνάζει μέσα το big boss. Κάθομαι. Με κοιτάζει και δηλώνει ότι από τη μέρα που με γνώρισε δεν πέρασε μια μέρα που να μην του προκαλέσω κάτι, από γέλια εως και κρίση. Του απαντάω ότι χαίρομαι που η σχέση μας είναι πολυεπίπεδη και καθόλου βαρετή. Μειδιάζει.
Και μου ανακοινώνει: "Τουλίπα, ετοιμάσου. Θα πας ταξίδι. Φρόντισε να κάνεις συνάλλαγμα".
Συνάλλαγμα = κάπου μακριά. Είμαι απίστευτα ευτυχισμένη. Μόνο που δεν τον φιλάω (θα του φέρω σουβενίρ). Δεν θα σου πω που πάω. Απλά αυτό ειδικά το ταξίδι, έπρεπε να το κάνω εγώ!

Η ώρα είναι 8:40 μμ. Ετοιμάζομαι να την κάνω. Θα περάσω πρώτα από το Costa Cafe για ένα καφεδάκι με φίλους. Τι βδομάδα!
Τελικά άξιζε τον κόπο το ξενύκτι!

Υ.Γ Τη ρουτίνα μου την κάνουν καλύτερη τα sweet nothings της καθημερινότητας (ξέρεις εσύ).

Πως να μεταμορφωθείς από Πολική Αρκούδα σε Χαρούμενη Πολική Αρκούδα

Πάχυνα. Το βλέπω από το παντελόνι μου. Στα δεξιά άμα πιάσεις , αντί ψωμάκια θα πετύχεις ένα bar Kit Kat Hazelnut. Και στ' αριστερά πατάτες τηγανητές. Οκ, είπαμε ότι είναι χειμώνας και κρύώνουμε και δικαιούμαι κάπως να μεταμορφωθώ σε πολική αρκούδα αλλά ψάχνω ωραία φορεματάκια αυτές τις μέρες και δεν λέει.
Είχε που λες ένα ντοκιμαντέρ σήμερα στην τηλεόραση (μου είπανε, δεν το είδα - κάνω καριέρα όπως είπα στο προηγούμενο ποστ) όπου ένας κύριος ψυχολόγος και μια κυρία διατροφολόγος μιλούσαν για τη συναισθηματική διατροφή. Είπαν ότι υπάρχουν μερικά φαγητά που κάνουν καλό στη διάθεσή μας, με λίγα λόγια μας "ανεβάζουν". Για να δούμε:

• Λιπαρά ψάρια - σολομό - Ναι, λατρεύω
  
• Καρύδια 10-12 - Όχι. Εκτός και αν είναι μέσα σε σοκολάτα ( μετράει;)
  
• Όσπρια και ιδιαίτερα φασόλια μαυρομάτικα (κοινώς λουβί) - Μ΄αρέσουν αλλά σπανίως τρώω πια (δεν χωνεύονται το μεσημέρι με τίποτα)
  
• Άπαχο κρέας (κοτόπουλο ή γαλοπούλα) - Φυσικά κοτόπουλο λατρεμένο αλλά και κάτι buffalo wings που δοκίμασα πριν κανά μήνα στην μπυρακία Chesters στη Λεμεσό... επίσης τέλεια.
  
• Ένα κουτάλι καφέ τη μέρα -Ναι, της σούπας. Να μην σου πω κουτάλι μεγάλο σερβιρίσματος της σούπας.
  
• Σοκολάτες - Δεν ξέρω αν ισχύει από τη στιγμή που άμα τρως σοκολάτες, γίνεσαι ένα βόδι και μετά δεν θες να βγαίνεις από το σπίτι...

Θα εφαρμόσω αυτή τη διατροφή. Όχι πως δεν είναι καλή η διάθεση μου ( οι καθημερινές μου είναι γεμάτες μικρές, όμορφες, φαινομενικά συνηθισμένες - που όμως δεν είναι- στιγμές). Αλλά έχω παραγεμίσει junk food και δεν μ' αρέσει. Και τα φορεματάκια...

Work Matters (?)

Β-Α-Ρ-Ε-Θ-Η-Κ-Α! Και κυρίως τη δουλειά μου. Πάρα πολύ. Μην με ρωτήσεις τι κάνω. Δεν έχει σημασία. Από τη μέρα που είπα ότι θα ασχοληθώ με αυτή τη δουλειά, όσα καλά μου έδωσε άλλα τόσα κακά ήλθαν και με βρήκαν. Δεν ξέρω τι κάνουν οι υπόλοιποι συνάδελφοι. Μια χαρά μου φαίνονται. Μάλλον είναι πιο οργανωμένοι από μένα. Και τη δουλειά τους κάνουν και τον ελεύθερο τους χρόνο υποθέτω πως έχω. Να σου πω την αλήθεια, χέστηκα. Δικό μου είναι το blog θα γκρινιάζω όσο θέλω. Και σήμερα νιώθω πολύ γκρινιάρα.

Για να μην μου βγαίνει, σημαίνει ότι δεν φταίω μόνο εγώ. Ή και να φταίω σημαίνει ότι πρέπει να κάνω κάτι εγώ για να το αλλάξω.
Είναι δική μου ιδέα μόνο ή είναι δύσκολο να κάνεις γενικά αλλαγές; Σε όλα; Δηλαδή έχει 1,5 χρόνο που κάθομαι και σου γράφω ότι θέλω να φύγω. Και δεν το κάνω γιατί απλά κωλώνω. Αλλά αυτό το συζητήσαμε άπειρες φορές, με βαρέθηκες και εσύ.
Ρε συ δεν με χωράει ο τόπος. Πόσα μπαράκια, εστιατόρια, cafe, κουβέντες με φίλους να αντέξει ο άνθρωπος; Ή μάλλον για πόσο μπορεί να το κάνει;

Πόσο καριερίστας μπορείς να γίνεις; Μερικές δουλειές απλά ως ένα σημείο σε φτάνουν. Άσε που μετά από κάτι μήνες και ξενύκτια σε προηγούμενη δουλειά, αποφάσισα ότι η καριέρα είναι η πιο μεγάλη δικαιολογία για να μην έχεις προσωπική ζωή. Γιατί άμα αγάπη μου, έχεις ένα άνθρωπο ( ή πολλούς), σε αγαπάει, τον αγαπάς, πηγαίνετε εκδρομές και ταξίδια, κάνεις ακόμα και όνειρα μαζί του, γιατί να σε νοιάζει αν θα γίνεις διευθυντής;
Και όταν είσαι και μόνος και σχολνάς στις 8 και δεν έχεις όρεξη να δεις κόσμο και γυρνάς σπίτι, επαναλαμβάνω μόνος, τι να κάνεις τη "γεμάτη ζωή" στη δουλειά; Βλακείες και παραπλανήσεις. Καπιταλιστικά συστήματα!

Γι αυτό σου λέω, πρέπει να κάνω κάτι. Ίσως να υπάρχει τελικά η "ιδανική" δουλειά. Εκείνη που σε γεμίζει ως άνθρωπο και σιγά σιγά απλά όλα στη ζωή σου γίνονται όπως τα θες. Ακόμα και αν αυτή η δουλειά σημαίνει να είσαι γκαρσόνα στην Κούβα η χορεύτρια στο Καρναβάλι του Ρίο!

Με το πουκάμισο ανοικτό

Πριν από 1.5 χρόνο είχες βρεις τον δικό σου παράδεισο. Τότε δεν το είχες συνειδητοποιήσει ότι εκείνο το καλοκαίρι θα σου άλλαζε ολόκληρη τη ζωή. Θυμάσαι που συζητούσαμε στο μπαλκόνι, όταν επέστρεψες; "Για να ανήκεις κάπου, πρέπει πρώτα να ανήκεις στον ίδιο σου τον εαυτό", μου είχες πει. Και συ αυτό έκανες. Έμαθες να ανήκεις σε σένα.

Από τότε έχεις αλλάξει πολύ. Έχεις ομορφύνει. Το βλέμμα σου είναι πιο ήρεμο. Ψάχνεσαι πάντα ( άμα το έχει ο άνθρωπος..) αλλά όχι για να βρεις δρόμους, αλλά γιατί τώρα μπορείς να διαλέξεις.
Ναι, έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο. Και τώρα ήλθε η ώρα. Να πας εκεί που θα βρεις τα όνειρά σου. Εκεί που έμαθες να γελάς σαν μικρό κορίτσι ( έχει αλλάξει το γέλιο σου, το έχεις προσέξει; Είναι πιο αθώο, πιο αυθόρμητο, πιο εσύ - μ αρέσει).

Βρεθήκαμε ψες, ίσως για τελευταία φορά (δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς). Ετοιμάζεσαι να την κάνεις για μέρη μακρινά. Χωρίς ατζέντα, χωρίς να ξέρεις κάποιο εκεί που πας, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς να πρέπει να έχεις αναφορές. Τι ελευθερία! Πως τα κατάφερες!

Μεγάλη σου μαγκιά φίλη μου. Μια ζωή θα στο αναγνωρίζω. Δεν κώλωσες. Δεν σκέφτηκες τη δουλειά, τα πρέπει ( ποια πρέπει; - τι είναι εκείνο που μας κρατάει πίσω; ειδικά όταν δεν έχουμε οικογένεια). Απλά βρήκες τον εαυτό σου. Και ξέρω πόσο δύσκολη διαδικασία ήτανε. Μέρα με τη μέρα, κάθισες και "μετρούσες όλα σου τα λάθη, και ήταν όλα εκεί" ( Αρβανιτάκη - "Μέτρησα" - θυμάσαι την πλάκα που πάθαμε όταν το πρωτακούσαμε;).
Και μέσα σε δύο χρόνια , "καθάρισες". Τόσο ώστε να μπορεις να φύγεις, όχι για χάρη της φυγής, αλλά γιατί είσαι ελεύθερη.

Ψες το βράδι, πριν φύγω, αγκαλιαστήκαμε. Σε έσφιξα όσο πιο δυνατά μπορούσα. Δεν μπορούσα να σε αφήσω. Θα μου λείψεις πολύ. Η αίσθηση ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που με ξέρει όσο κανείς άλλος. Τα βλέμματα μας καρφώθηκαν. Ναι,το ξέρω. Θα είσαι πάντα εδώ και εγώ θα είμαι εκεί. Ακόμα και τώρα που θα μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα και ούτε ξέρω και γω πόσες θάλασσες. Χαίρομαι, που θα βρεις τα όνειρα σου vida μου. Πάντα με το πουκάμισο ανοικτό.

Εις το επανιδείν :) Να μου προσέχεις.

4 μέρες μετά

Σκεφτόμουνα, να ανεβάσω το τελευταίο κείμενο που έγραψα στο Υ.Γ, που ήταν ένας απολογισμός/λίστα από διαπιστώσεις για το 2007. Αλλά σκέφτηκα πως ΟΚ το αγάπησα το 2007, ήταν από τις καλύτερες χρονιές μου, με τις περισσότερες "στιγμές διαύγειας" αλλά και τις περισσότερες φλασιές, όμως από την άλλη δεν είναι καλύτερα να κοιτάς μπροστά όσο πιο σύντομα μπορείς; Και έτσι συνέχισα τη ζωή μου. Κανονικά, χωρίς απολογισμούς και φυσικά χωρίς στόχους ( εσύ πές μου τήρησες του στόχους του 2007;). Πέρασαν τέσσερις ήσυχες μέρες, με βόλτες στην πόλη, με επιστροφή στη δουλειά και με αποχαιρετισμούς των φίλων που ζουν εξωτερικό.

Τέσσερις μέρες με το ευρώ. Φοβήθηκα να πάω στην τράπεζα, να μπω στις απίστευτες ουρές για να αλλάξω τις λίρες. Έτσι και αλλιώς με το να δίνεις λίρες, παίρνεις ρέστα ευρώ και είναι σαν να κάνεις την αλλαγή. Λένε πως σε 2 βδομάδες θα έχει αποσυρθεί το 90% της κυπριακής λίρας. Και μετά σου λένε, εμείς οι Κύπριοι δεν προσαρμοζόμαστε. Διαδόσεις. Όταν θέλουμε και όταν δεν πρόκειται για το χαρακτήρα μας (πχ νοοτροπία, τάσεις) μια χαρά αλλάζουμε συνήθειες! Και σε χρόνο dt! Πήγα που λες χθες βόλτα στα καταστήματα και πήρα 1-2 ρουχαλάκια (άρχισαν οι εκπτώσεις! - αν σποτάρεις πουθενά το σουπερ μαύρο παλτό, στείλε μήνυμα). Και πάω στο ταμείο. Και είναι ένας μουρόχαυλος. Περνάει τα ρούχα και λέει "82".Σκέτο. Τον κοιτάζω. Δεν πολυκαταλαβαίνω (είχα ξεχάσει να πάρω την απογευματινή δόση καφεϊνης). "Ευρώ ή Λίρες;" τον ρωτάω πολύ ευγενικά. "Ευρώ!", μου απαντάει με ένα υφάκι. Μαλάκας. Παρόμοια κατάσταση σε διπλανό κατάστημα "16 και 25". " Ευρώ ή Λίρες". "Ευρώ". Ε καλά ρε παιδιά, δεν φτάνει που είναι εκπτώσεις και οι τιμές συγχύζουν, είναι ανάγκη να μην βοηθάτε και εσείς; Πλήρης αποσυντονισμός. Ή εγώ είμαι ηλίθια ή η ενημέρωση για το ευρώ ήταν λίγη και ανεπαρκής. Δηλαδή εκτός από το να μας στείλουν τα gadget μετατροπής (το δικό μου δεν δουλεύει) και να μας πουν τα χρώματα, τι άλλο έχουν κάνει; Οκ, φτάνει γκρίνια.

Τέσσερις μέρες μετά που λες. Είμαι σε διάθεση υγιεινής ζωής. Όχι άλλες σοκολάτες (δεν μπορείς να φανταστείς πόσες έχω καταβροχθίσει - αλλά η νέα σειρά της Kit Kat είναι απόλυτα θεϊκή). Θα αρχίσω jogging. Τρώω πολύ δούλεμα γι αυτό.
Δεν πειράζει. Έχω αγοράσει φόρμες adidas με σούπερ τεχνολογία (και σε τέλεια χρώματα), πήρα τα Nike 360 (επίσης τέλεια), έχω ήδη mp3 player (εκτός από τα eighties τραγούδια που είναι τα πιο ξεσηκωτικά, θα προσθέσω και Counting Crows- τους ανακαλύπτω ξανά αυτές τις μέρες) ΚΑΙ θα γίνω μια urban αθλήτρια! Τώρα που ακριβώς θα τρέχω και πως θα καταφέρω να το κάνω, χωρίς να παίρνω αυτόκίνητο και να καταλήγω στα λαγκάδια εκτός Λευκωσίας αυτό είναι άλλο θέμα. Αν είχαμε ένα παρκάκι... Καμιά ιδέα κανείς;
Και αυτά ήταν τα πιο συναρπαστικά νέα μου για τις 4 μέρες του 2008. Είμαι πολύ περίεργη να μάθω τι θα γίνει αυτή τη χρονιά. Θα γίνουν τόσες αλλαγές, θα αλλάξουν τόσο πολύ οι απόψεις και το lifestyle μου; Θα δούμε! Καλή σου χρονιά!

Γιατί blogάρω

Άρχισα το blogging το Μάϊο του 2006. Οι λόγοι ήταν δύο: πρώτον, ήθελα κάπου να γράψω τις σκέψεις μου γιατί τότε περνούσα περίοδο στασιμότητας (σε όλους τους τομείς). Δεύτερον ήθελα να γράψω για όλα αυτά που σκέφτομαι, διατηρώντας μια ανωνυμία αλλά αρχίζοντας μια συνομιλία με άλλους bloggers και μη, χωρίς κατανάγκη αυτό να οδηγήσει σε σχέσεις/γνωριμίες εκτός.
Ένα και κάτι χρόνο μετά έγιναν πολλά σε αυτό το blog. Καταρχάς, γνώρισα κόσμο μέσα σε αυτό και ανταλλάξαμε ωραίες ατάκες και σκέψεις. Με μερικούς μίλησα/μιλάω κατά καιρούς στο msn και με 1-2 παιδιά ήπιαμε τον καφέ/κρασί/μπύρα μας. Αλλά γενικά ποτέ δεν επιδίωξα να είμαι κάτι άλλο εκτός από Urban Tulip εντός blog. Δεν με ενδιαφέρει να ξέρει κάποιος ποια είμαι (ακούγεται ψωνισμένο αλλά κατά βάθος δεν συμφωνείς;). Την ελευθερία που νιώθω όταν γράφω εδώ, την εκτιμώ όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Και μην μου πεις ότι και στη ζωή εκτός υπάρχει ελευθερία γιατί μπορώ σε 1 λεπτό να σου βρω 100 λόγους γιατί αυτό δεν ισχύει.
Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου. Η ουσία είναι ότι προτιμώ να blogάρω χωρίς να μπλογκάρω. Χωρίς να σκέφτομαι ότι πρέπει να παίξω ένα ρόλο που έτσι και αλλιώς στην καθημερινότητα μου, θέλοντας και μη, το κάνω. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να μην κρύβεσαι πίσω από ρόλους; Μου πήρε πολύ καιρό να το καταλάβω.
Το αστείο είναι ότι, όταν άρχισα να γράφω στο Υστερόγραφο, άκουγα διάφορους γνωστούς μου γύρω να διερωτούνται ποια είναι η Τουλίπα. Στην αρχή γέλαγα και έκανα παιχνίδι. Ήξερα φυσικά πως δεν ήταν επειδή τους άρεσαν τα κείμενα μου, αλλά ήταν μάλλον η περιέργεια να μάθουν ποια ήλθε ουρανοκατέβατη και υπογράφει ως Urban Tulip.
Μετά όμως άρχισα να βαριέμαι. Γιατί ρε φίλε θες να μάθεις κάτι περισσότερο από το αρκετό; Και γιατί θες να βάλεις πρόσωπο στα γραπτά και τις σκέψεις; Δεν σου φτάνουν;
Το blogging μ αρέσει πολύ. Σκοπεύω να γράφω περισσότερο και πιο συχνά. Ότι θέλω και χωρίς να σκέφτομαι αν θα αρέσουν τα κείμενά μου. Μεγάλωσα αρκετά για να επιζητώ την έγκριση (κρίση αυτογνωσίας). Και μακάρι αυτή η στάση να αρχίσει να υπάρχει και εκτός blog. Και αυτός θα είναι ο σκοπός μου για το 2008.

Υ.Γ1 Αφορμή για το κείμενο ήταν το τελευταίο post της Charlie Alexandra.
Υ.Γ2 Μεγάλη υπόθεση το να είσαι αληθινός...έστω και μέσα από τα κείμενα σου.

The Melody of a Fallen Tree.

Ολόκληρο σαββατοκύριακο, δεν άνοιξα το laptop. Μόνο τώρα, λίγο πριν να φύγω για σινεμά. Ακούω στο repeat το "The melody of a fallen tree". Υποτίθεται πρέπει να παραδώσω την τελευταία μου στήλη αύριο στο Υστερόγραφο ( μπορεί να ξαναγράψω σε κάποια φάση, αλλά όχι τακτικά). Και δεν ξέρω τι να γράψω. Εδώ καλά καλά μου έχουν τελειώσει τα λόγια. Ζω έντονες στιγμές. Αλλά είναι τόσο έντονες που η μόνη τους θέση είναι στην καρδία μου. Και μόνο αυτή ακούω τον τελευταίο καιρό.
Το μυαλό μου έχει πήξει στη σκέψη. Κουράστηκα ρε συ, πολύ. Αλλά δεν μπορώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου πια. Γιατί δεν υπάρχει λόγος. Και δεν το λέω επειδή ειμαι απαισιόδοξη. Απλά περνάω τη φάση που πρέπει να βρω ένα τρόπο να ξαναμαζευτώ, να ξαναγίνω χαρούμενη, να ξαναρχίσω να οργανώνομαι με φίλους, να ξαναβρώ τον εαυτό μου, να, να,να. Όμως, να σου πω την αλήθεια, αυτή τη φορά, σκέφτομαι διαφορετικά. Καταρχάς, δεν πρόκειται να αρχίσω τα μοιρολατρικά του στυλ "που να ξαναβρω κάποιο τώρα", "πρέπει να κυκλοφορώ" και σίγουρα δεν είμαι διατεθειμένη να φάω στα μούτρα όλα τα "πρέπει".
Τέλειωσε κάτι. Με πείραξε. Με πειράζει. Και κατά φάσεις με πιάνουν τα κλάματα (συχνά) . Δεν περνώ εύκολες φάσεις αυτή την περίοδο.
Όμως, δεν είμαι κυνική πια. Δεν μηδενίζω κάτι. Δεν ισοπέδωσα την όμορφη ιστορία που έζησα. Απλά θέλω σε κάποια φάση, να τύχει κάτι που να μην έχει τέλος.
Σκέψου, το λέω εγώ που στα 30, ερωτεύτηκα μόνο δύο φορές, είχα αρκετούς perhaps γκόμενους και πάντα με την πρώτη ευκαιρία την έκανα.
Πως αλλάζει ο άνθρωπος ε; Είναι το πιο ευχάριστο πράγμα που μου έχει τύχει. Να ξέρω ότι έχω ξεκλειδώσει. Να ξέρω ότι μπορώ πια να αντικρύζω το απέραντο της θάλασσας χωρίς να φοβάμαι αλλά έχοντας το πουκάμισο μου ανοικτό.

Y.Γ1 Προτιμώ το The Melody of a Rising Tree.
Υ.Γ2 Σκεφτόμουνα πριν λίγο...για να φυτέψεις ένα καινούριο δέντρο, δεν πρέπει να ανανεώσεις το χώμα ( τη βάση) και να του δώσεις χρόνο να "αναπνεύσει";

X-summer-mas

Πήγα με μια φίλη στη Μακαρίου τις προάλλες για να αγοράσουμε κανά ρουχαλάκι. Φυσικά με αυτό τον (υπερβολικά) καλό καιρό, το να μπαίνεις στη διαδικασία να αγοράζεις ρούχα χειμωνιάτικα, θέλει λίγη προσπάθεια. Πως θα μπω στη διάθεση να πάρω εκείνο το ωραίο παλτό που έβαλα στο μάτι αφού μόνο με τη σκέψη πως θα το φορέσω μου έρχεται λιποθυμία από τη ζέστη; Κάθε χρόνο η κατάσταση στην Κύπρο γίνεται χειρότερη. Ούτε στην Αφρική δεν έχουν τόσο πολύ ήλιο κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Να μην στα πολυλογώ, σκεφτήκαμε ότι που θα πάει θα πέσει η θερμοκρασία, άρα είναι «απαραίτητο» να πάμε για ψώνια αφού «ειλικρινά δεν έχουμε ρούχα να φορέσουμε». Κατεβαίνουμε κέντρο, μπαίνουμε στο πρώτο κατάστημα και τι βλέπω; Όλα στολισμένα χριστουγεννιάτικα! Φωτάκια να αναβοσβήνουν, δέντρα με κόκκινα και χρυσά στολίδια, κορδέλες, αγγελάκια, ούτε στην Oxford Street στο Λονδίνο να ήμαστε. Πάμε στα άλλα κατάστηματα, το ίδιο. Η κόρη της φίλης ενθουσιάστηκε και τσίριζε στη μέση του δρόμου «ήλθαν τα Χριστούγεννα, ουαααο!» Να ‘ναι καλά το κοριτσάκι, χάρηκε. Εγώ από την άλλη εκτός από το ότι έχω ένα θέμα με τα Χριστούγεννα ( άστο, θα στο εξηγήσω την άλλη φορά), με αυτό τον σχεδόν καλοκαιρινό καιρό, μόνο αν αφήσω την φαντασία μου να οργιάσει θα μπω στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Έτσι και αλλιώς εδώ δεν είναι ούτε Αυστραλία ούτε Καλιφόρνια, να βάλουμε τα μαγιό μας και να πάμε να στολίσουμε δέντρο στην παραλία. Απλά μένουμε εντός και περιμένουμε να μπούμε στο πνεύμα. Κάποτε τα Χριστούγεννα ήταν ταυτισμένα με το κρύο, τις βροχές και ακόμα πιο παλιά και με τα χιόνια ( ναι θυμάμαι κάτι white Christmas!).

Και σε ρωτάω, σε μια δυο βδομάδες που θα είναι και επίσημα η χριστουγεννιάτική περίοδος, πως θα δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα χωρίς λίγο χειμώνα, χωρίς να φοράμε τις σάρπες και τα ωραία μας παλτά και να κάνουμε βόλτες στους στολισμένους δρόμους; Πως θα νιώθεις όταν βλέπεις τις βιτρίνες με το περίγραμμα από ψεύτικο χιόνι φορώντας τα γυαλιά του ήλιου; Και πως θα λες στα παιδάκια σου ότι ο Αϊ Βασίλης θα έλθει από την καμινάδα αφού από τον καιρό που έχει να ανάψεις το τζάκι, εκείνα νομίζουν ότι είναι απλά μια τρύπα στον τοίχο; Για αυτό σου λέω, είναι σοβαρό θέμα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και εμείς το ζούμε σε όλο του το μεγαλείο!

Ο χειμώνας στην Κύπρο, είναι σαν τον κυπριακό γκόμενο. Όσο περισσότερο τον θέλεις και του το δείχνεις, τόσο πιο πολύ σε φτύνει και την κάνει με χίλια. Ακόμα και όταν ξέρεις πως κατά βάθος θέλει να έλθει κοντά σου. Και κλασικά όταν επιτέλους αποφασίσει να κάνει κίνηση εσένα έχουν ήδη γίνει τα νεύρα σου πουρές και έχεις χάσει κάθε ίχνος ενθουσιασμού! Σκέφτομαι όμως να κάνω κάτι και να μην κάτσω να περιμένω. Αν εφαρμόσω την τακτική «γραμματόσημο» και στην περίπτωση του χειμώνα, λες να ταρακουνηθεί επιτέλους; Αν δείξω αδιαφορία, αν το παίξω cool και άνετη, αν δεν θίγω συνέχεια το θέμα της θερμοκρασίας, αν δεν του ζητάω να δεσμευτεί σε μια σταθερή συμπεριφορά μπορεί και να έλθει στα συγκαλά του.

Είδες που καταντάει ο απελπισμένος άνθρωπος; Και να πεις είμαι παράλογη και θέλω το αδύνατο …Να κάθομαι στον καναπέ με ζεστό καφέ και να κοιτάζω έξω να βρέχει, να φοράω το αγαπημένο μου παλτό, την πολύχρωμη μου σάρπα και να περπατώ στο κρύο. Ζητάω πολλά;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο, στις 2/12. Θέμα, του τεύχους οι Γυναίκες της οδού Σαρρή στην Αθήνα. Στιλιζαρισμένες, ντυμένες από fashion designers και φωτογραφημένες από την Μαρίνα Σιακόλα. Φυσικά για μένα, οι ατάκες τους ήταν όλα τα λεφτά.

Υ.Γ2 Άρχισε να βρέχει δεν λέω...Αλλά πάλι, ακόμα να φορέσω μπότες. Ζέστη λέμε!

Υ.Γ3 Μπορεί να ήθελα χειμώνα, αλλά σίγουρα το μόνο που έτρεμα ήταν η ιδέα της χειμωνιάτικης καρδιάς. Και να που είναι έτσι τώρα. Ναι εδώ, θέλω καλοκαίρι!

The Art of Life ή The Life of Art

Για να μην παρεξηγούμαι, δεν είμαι φανατική της τέχνης. Η σχέση μου μαζί της αρχίζει και σταματά στο ότι μ’ αρέσει αυτό που βλέπω επειδή μου κάνει ένα κλικ και όχι επειδή είναι επώνυμο ή «ψαγμένο». Όμως η αλήθεια είναι ότι μ’ αρέσει πολύ η ιδέα των μουσείων και των γκαλερί. Την βρίσκω πολύ urban. Πολύ θα ήθελα να είχαμε περισσότερους τέτοιους χώρους και στην Κύπρο. Μεγάλα κτίρια, πολυχώρους, που θα έχουν μέσα και εκθέσεις, και βιβλιοπωλείο, και café.

Όποτε λοιπόν ετοιμάζομαι για ταξίδι, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να μπω online και να βρω τις εκθέσεις που θα υπάρχουν εκείνη την περίοδο. Είμαι το ίδιο ευτυχισμένη με το να κάθομαι σε ένα café και να χαζεύω τον κόσμο και με το να περπατώ στις αίθουσες του μουσείου, να διαβάζω τις λεπτομέρειες στο χαρτονάκι δίπλα από κάθε έργο και να κάθομαι στο παγκάκι μπροστά από ένα πίνακα που μου αρέσει. Και αν με ρωτήσεις για τις αναμνήσεις μου από πόλεις, σίγουρα μερικές από αυτές περιλαμβάνουν στιγμές όπως αυτές που σου περιέγραψα. Πολλές φορές συσχετίζω ταξίδια όχι με εκείνους που ταξίδευα μαζί, αλλά με τις εκθέσεις που επισκέπτομαι.(πάνω, Jackson Pollock στο MoMA. Οκτ. 2006)

Λονδίνο 1999 Είμαι ακόμα φοιτήτρια. Είναι Πάσχα και εγώ βρίσκομαι στο Piccadilly Circus λίγες ώρες πριν πάω σπίτι, να ετοιμάσω βαλίτσα και να έλθω για διακοπές. Τελευταία στιγμή θυμάμαι πως στο Royal Academy of Arts υπάρχει έκθεση του Monet. Δεν είμαι και πολύ του ιμπρεσιονισμού αλλά είπα να πάω και να χαζέψω για κανά μισάωρο. Έμεινα εκεί 2 ώρες. Την περισσότερη ώρα την πέρασα καθισμένη στο παγκάκι μπροστά από ένα τεράστιο πίνακα να ταξιδεύω σε μια λίμνη από νούφαρα. (Claude Monet, White Water Lillies)

Λονδίνο 2004. Επιστρέφω στην φοιτητική μου πόλη, αυτή τη φορά για δουλειά. Διαβάζω πως για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια ήλθε στη χώρα μεγάλη έκθεση του αγαπημένου μου ζωγράφου, του Edward Hopper. Εννοείται πως δεν χάνω ούτε λεπτό. Παίρνω underground και κατευθύνομαι προς Tate Modern (έχεις πάει ποτέ στο café της; - θα δεις την πιο τέλεια θέα προς τον Τάμεση). Υπάρχει ένας συγκεκριμένος πίνακας του Hopper που δεν ξέρω γιατί αλλά με συγκινεί. Ονομάζεται TheMorning Sun. Απεικονίζει ένα δωμάτιο, σε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Στο κέντρο ένα κρεβάτι όπου πάνω κάθεται μια γυναίκα, φορώντας ένα νυχτικό. Μόλις έχει ξυπνήσει και κοιτάζει με ένα μελαγχολικό ύφος έξω από το παράθυρο. Πίσω στην Tate Modern. Ανεβαίνω στον δεύτερο όροφο. Περπατώ, παρατηρώ τους πίνακες (τους ήξερα ήδη από τα βιβλία) και βρίσκομαι σε κατάσταση νιρβάνας. Ξαφνικά όλα παγώνουν. Σε μια γωνιά, στα αριστερά ενός δωματίου, o πίνακας μου, The Μorning Sun. (Edward Hopper, The Morning Sun)

Νέα Υόρκη 2006. Σε μια πάροδο της 5^ης λεωφόρου, στεκόμαστε ουρά για να μπούμε στο MoMA. Ένα θα σου πω. Μέσα σε τρεις ώρες είδα ότι μπορούσα να φανταστώ σε μοντέρνα τέχνη. Πίνακες του καρτουν pop καλλιτέχνη Lichtenstein και του βασιλιά της pop art Warhol, την εκπληκτική «κιθάρα»-γλυπτό του Picasso, το διάσημο πίνακα του Dali με τα λιωμένα ρολόγια (από κοντά είναι πολύ πιο εντυπωσιακός) αλλά και φωτογραφίες της Nan Goldin και της Diane Arbus. Και μετά καθίσαμε στον εσωτερικό κήπο του MoMA και σκεφτόμασταν τι ήταν όλο αυτό που μόλις ζήσαμε… (το MoMA ή μάλλον η θέα από το MoMA προς τα έξω...αχ)

Μαδρίτη 2006. Μαθαίνω πως στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Reina Sofia υπάρχει τεράστια συλλογή από Dali και Picasso. «Πρέπει οπωσδήποτε να πας στον δεύτερο όροφο», μου λέει φίλος Ισπανός. Όταν βρέθηκα εκεί, κατάλαβα γιατί επέμενε. H Guernica, είναι ότι πιο εντυπωσιακό έχω δει σε πίνακα. Τεράστια, επιβλητική, συγκινητική, με ψυχή. Ο φρουρός με κοίταζε που έμεινα με το στόμα ανοικτό. Χαμογέλασε. (η είσοδος του Reina Sofia, Μάης 2007).

(Το Thyssen Bornemisza στη Μαδρίτη. Κάπως συντηρητική συλλογή - αν και τα έχει όλα, ακόμα και τον αγαπημένο μου Lichtenstein- αλλά το κτίριο είναι σούπερ)

(η "Κιθάρα" του Πικασσό στο MoMA - δεν είμαι λάτρης του κυρίου Πάμπλο, αλλά μια συγκίνηση την έπαθα - ο φωτισμός δεν αναδεικνύει τις τρισδιάστατες γωνιές)

Εσύ θυμάσαι κάποιες στιγμές γεμάτες τέχνη;

Υ.Γ1 Το κείμενο παρουσιάστηκε στο Υστερόγραφο στις 18/11. Θέμα η ανάγκη για ύπαρξη μουσείου μοντέρνας τέχνης στην Κύπρο. Μακάρι να μην μείνει το θέμα στα υστερόγραφα και στα λόγια. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μια βόλτα σε ένα μουσείο όπου έστω και λίγο μπαίνεις σε ένα άλλο μαγικό κόσμο, κάνει μεγάλη διαφορά στην καθημερινότητά σου.

Υ.Γ2 Στην Αθήνα, το αγαπημένο μου μουσείο, είναι το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης στην πλατεία Ασωμάτων. Όχι μόνο για τα εκθέματά του, αλλά και για την αίσθηση που σου δίνει ο χώρος - πολιτισμός, ελευθερία, ευφορία. Α, και το κτίριο είναι υπέροχο.

Μια συνηθισμένη Κυριακή

Κυριακή πρωί. Ξύπνησα, άνοιξα παράθυρα, έβαλα να γίνεται καφές (άρχισα να πίνω πιο λίγο, σήμερα το παρατήρησα), άνοιξα pc και να 'μαι μπροστά στην οθόνη. Ακούω το καινούριο cd της Ευσταθίας....μμμ έχει κάποια καλά κομμάτια, άκουσε το. Σε λίγο θα ντυθώ ( το σύνδρομο φόρμας επανήλθε) και θα πάω στο πατρικό μου να φάω. Μετά θα κάτσω με τους γονείς μου να διαβάσουμε εφημερίδες. Νωρίς το απόγευμα θα βιαστώ να έλθω πίσω, να δουλέψω και να γράψω το κείμενο για το υ.γ της ερχόμενης Κυριακής. Ύστερα ίσως πάω για καφέ με μια φίλη μου και το βράδι θα έλθει από δω η κολλητή μου να αράξουμε στον καναπέ και να αναλύσουμε τις ζωές μας.

Ακόμα μια συνηθισμένη Κυριακή. Εκτός από κάτι: κατά φάσεις θα μου έρχονται εικόνες από κάποιες άλλες Κυριακές τότε που τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, γιατί εγώ - έτσι για αλλαγή - δεν ήμουν single. Και ξέρω πως θα τις σκέφτομαι και πως κατά φάσεις θα κλαίω σαν ηλίθια.
Δεν είναι πολύ παράξενο αίσθημα; Αυτό το "πένθος" μιας σχέσης που έχει τελειώσει; Έστω και αν ξέρεις πως έτσι έπρεπε να γίνει και πως τέλειωσε για να είστε και οι δύο καλύτερα (έστω και αν σημαίνει πως για να γίνει αυτό πρέπει να μην είστε μαζί). Πως τα καταφέρνεις να μην ζεις μια παράλληλη καθημερινότητα μαζί του; Δεν ξέρω ειλικρινά.

Ψες βγήκα. Ως το εστιατόριο κατάφερα να επιβιώσω. Δεν πήγα στο club όπως είχαμε προγραμματίσει. Δεν βαριέσαι,θα ένιωθα η ξενέρωτη ανάμεσα στο πλήθος.

Δεν ξέρω πως να αντιδράσω σε όλο αυτό που μου συμβαίνει αυτές τις μέρες. Μου έτυχε ακόμα μια φορά και τότε έκανα τρία χρόνια για να συνέλθω ( καλά ήταν ο πρώτος έρωτας και το δικαιολογώ). Αλλά τώρα; Τριαντάρα πια; Που νιώθω πως πλέον δεν θέλω ξεπέτες και έρωτες που να διαρκούν μόνο τα καλοκαίρια; Δεν θέλω να είμαι σκόρπια αυτό τον καιρό. Θέλω πολύ να είμαι ευτυχισμένη. Και αυτό να γίνει σύντομα και να διαρκέσει. Ζητάω πολλά; Θα τα καταφέρω λες;



Υ.Γ1 Συγχώρεσε με για τη μαυρίλα των τελευταίων βδομάδων.
Θα βρω ξανά το φωτεινό μου, στο υπόσχομαι.

Για την Εντίθ

Non Je Ne Regrette Rien

Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien

Ni Le Bien Qu`on M`a Fait, Ni Le Mal

Tout Ca M`est Bien Egal

Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien

C`est Paye, Balaye, Oublie, Je Me Fous Du Passe


Avec Mes Souvenirs J`ai Allume Le Feu

Mes Shagrins, Mes Plaisirs,

Je N`ai Plus Besoin D`eux

Balaye Les Amours Avec Leurs Tremolos

Balaye Pour Toujours

Je Reparas A Zero


Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien

Ni Le Bien Qu`on M`a Fait, Ni Le Mal

Tout Ca M`est Bien Egal

Non, Rien De Rien, Non, Je Ne Regrette Rien

Car Ma Vie, Car Me Joies

Aujourd`hui Ca Commence Avec Toi

Υ.Γ1 Πριν από δύο περίπου χρόνια έγινε το αγαπημένο μου τραγούδι. Θες οι στίχοι, θες η μουσική...
Υ.Γ2 Αφορμή που το πόσταρα εδώ, είναι ότι είδα το La Mome, δύο φορές την περασμένη βδομάδα. Υπέροχο, το χεις δει;

Τέλος Εποχής

Ε ναι...πόσο να διαρκούσε; Άμα δεν επενδύεις σε μια σχέση για διάφορους λόγους ( μερικοί ίσως και να ήταν κατανοητοί- δεν είμαι απόλυτη, ούτε μηδενίζω), γιατί να υπάρχει;
Είναι σαν να νοικιάζεις ένα διαμέρισμα. Επειδή στο μυαλό σου, ξέρεις ότι δεν θα μείνεις πολύ, δεν το επιπλώνεις όπως ιδανικά θες, δεν "σπαταλάς" την ώρα σου να το διακοσμείς. Αφού είναι προσωρινό. Ζεις μέσα αλλά σε κάποια φάση στη δίνει η διακόσμηση. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα ε;
Φυσικά για κάποιους άλλους είναι διαφορετικά. Θα επίπλωναν το διαμέρισμα, θα "σπαταλούσαν" ώρα να το κάνουν ξεχωριστό - για όσο καιρό έμεναν εκεί και όχι μόνο στην αρχή. Και ας μην ήταν για πάντα. Δεν θα επέτρεπαν με λίγα λόγια στο υπσυνείδητο τους να τους καταστρέψει τη στιγμή.

Έτσι είναι οι σχέσεις. Ποτέ δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσουν. Ούτε πως θα καταλήξουν. Όμως όσο καιρό είσαι εκεί, ΜΕΝΕΙΣ εκεί 100%. Μόλις αρχίσεις να νιώθεις πως το ποσοστό μειώνεται, φεύγεις. Για να μην χάνεις ούτε το δικό σου χρόνο, ούτε και του άλλου φυσικά.

Τέλος εποχής. Αρχή μιας άλλης; Για το πρώτο είμαι σίγουρη, για το δεύτερο μακάρι να αρχίσει σύντομα. Και η αλήθεια είναι πως θέλω πια να διακοσμήσω σπίτι και να μείνω εκεί καιρό. Δεν φοβάμαι πλέον να μείνω.


Για σένα: Είχα μερικές πολύ ωραίες στιγμές μαζί σου και με έκανες πραγματικά ευτυχισμένη για όσο διήρκησε. Κάποτε θα τα ξαναπούμε, ως φίλοι καλοί εύχομαι. Και θέλω να σε ευχαριστήσω γιατί μετά από αυτό που είχαμε νιώθω πως τελικά, ακόμα και εγώ, μπορώ να είμαι με ένα άνθρωπο 100% . Και πως έχω κάθε δικαίωμα να απαιτώ το ίδιο ακριβώς ποσοστό. Άντε Γεια.

It's only me

Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι και στα καλύτερα μου. Αν έχεις διαβάσει προηγούμενα ποστ, θα το έχεις διαπιστώσει. Φυσικά μπορεί να μην τα διάβαζες ως το τέλος , δεν σε αδικώ. Ούτε και γω θα ήθελα να χαλάω τα λίγα λεπτά που έχω για να σερφάρω στο ίντερνετ, να διαβάζω τα διάφορα απαισιόδοξα του καθενός.
Όταν είχα αρχίσει το blogging είχα πει ότι δεν θα έγραφα post, σε φάση που ήμουν στις μαύρες μου. Αλλά πλέον έχω διαπιστώσει πως από τη στιγμή που δεν έχω που αλλού να μιλήσω θα τα λέω εδώ. Και αν θες τα διαβάζεις....αλλιώς, έχει άλλα πιο χαρούμενα, πιο έξυπνα και πιο όμορφα blog ( δες λίστα δεξιά).

Γιατί δεν είμαι καλά; Υποψιάζομαι, αλλά δεν είμαι ακόμα σε φάση να σου πω τα πάντα. Εγώ νομίζεις καταλαβαίνω γενικά; Τα πιο κάτω δεδομένα πάντως δεν βοηθούν στην εξήγηση.
Έχω μετά από πολύ καιρό, έναν άνθρωπο που παρόλα τα διάφορα που είχαμε τις τελευταίες βδομάδες, είναι (ακόμα) από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί. Δεν ξέρω αν το πιστεύει, δεν έκανα και πολλά τον τελευταίο καιρό για να του το δείξω.
Έχω φίλους που αγαπώ. Το speed dial του τηλεφώνου μου έχει τηλέφωνα που ανά πάσα στιγμή μπορώ να σηκώσω το ακουστικό και να σχηματίσω τον αριθμό. Έχω και μερικούς που μπορεί να είναι μακριά αλλά πολλές φορές λειτουργούν σαν ο "από μηχανής θεός". Είναι και κάποιοι άλλοι που με ξέρουν απέξω και σε αντίθεση με μένα, πιστεύουν ότι έχω περισσότερα καλά παρά κακά.
Έχω μια οικογένεια που με αγαπά παρόλο που δεν ήμουν και η καλύτερη κόρη. Έχω μια αδελφή που είναι ένας άγγελος, ακόμα και αν δεν της το έχω πει ποτέ.
Έχω...έχω...έχω...
Είναι αρκετά.
Θέλω άλλα; Όχι, δεν έχω λίστα με τα 'θέλω΄μου. Ίσως είναι η φάση μου, αλλά δεν θέλω να ονειρεύομαι.
Γι αυτό σου λέω, δεν ξέρω.
Αν μπορούσα να ευχηθώ κάτι όμως, είναι να γίνει το μυαλό μου πιο απλό, να σκέφτομαι λιγότερο, να μην αναλύω, να μην ισοπεδώνω, να μην πνίγομαι. Αυτό θέλω μόνο.


Να σε ρωτήσω κάτι;
Ως ποια ηλικία δικαιούσαι να πεις στον άλλο "να με προσέχεις";

UPDATE: Δεν έχει να κάνει με ηλικία. Είναι κάτι άλλο πιο "βαθύ". Εγώ δεν το έχω ανακαλύψει ακόμα. Ούτε ξέρω αν θα βρεθεί τελικά αυτός που θα με κάνει να νιώσω πως με προσέχει.