Τα πράγματα αλλάζουν για να μένουν ίδια;

Άκου να δεις. Είμαι αποφασισμένη να μην σου μιλήσω ώσπου να συνέλθεις. Αλλά δεν το βλέπω να γίνεται και έτσι πάλι ως μια κλασσική ηλίθια/ευαίσθητη θα υποκύψω και θα έλθω να σε βρω. Μπορώ να φανταστώ τη σκηνή. Θα μπω και θα κάνω πως δεν έγινε ποτέ ο καυγάς ο προχθεσινός (όχι πολύ επιτυχημένα φυσικά). Και εσύ θα με δεις, θα ρίξεις εκείνο το εκνευριστικά συγκρατημένο χαμόγελο και θα προσποιείσαι πως τα πράγματα θα είναι και πάλι (έστω και προσωρινά) ΟΚ.
Αλλά ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα αυτούς τους ρόλους, τη σχέση μας και "Αυτό το έργο το χω ξαναδεί". Μακάρι να αλλάξει κάτι αλλά δεν το βλέπω. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει μετά τα 5.

Νευριάζω με μένα που σου δίνω τόση σημασία, έστω και αν τα χρόνια (και η επιστήμη) έχουν αποδείξει ότι τα δικά σου τα κολλήματα είναι αυτό που δημιουργεί τις κρίσεις μεταξύ μας.
Νευριάζω με σένα που σχεδόν έχω τριανταρήσει και μου συμπεριφέρεσαι σαν να είμαι δέκα. Απαιτείς δε, να είμαι όπως ήμουν παλιά και δεν αποδέχεσαι το γεγονός ότι ακόμα ΚΑΙ εγώ μπορεί να έχω μεγαλώσει.

Και δεν μπορείς να ρίχνεις ατάκες του στυλ "αν σε έβλεπα πιο συχνά θα ήσουν σε καλύτερη φάση". Ξέρεις τη φάση μου; Ξέρεις πως αν μου πουν αύριο "σήκω και πήγαινε σε άλλη χώρα" θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη;
Ξέρεις ότι βλέπω γύρω μου κόσμο μέσα στην τρελλή χαρά και διερωτούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα έτσι; Και υποθέτω πως δεν ξέρεις πως τα πράγματα μου πάνε στραβά τον τελευταίο καιρό, τόσο στραβά που είναι για να γελάς! Δεν ξέρεις και δεν ενδιαφέρεσαι να μάθεις.
Όταν σου πα τις προάλλες "αν έκανα ότι ήθελα οπως λες, θα ήμουν ευτυχισμένη" και συ απάντησες ειρωνικά "γιατί δεν είσαι;", έγινα έξαλλη. Ήθελα να ανοίξω το στόμα μου και να στα πω όλα. Αλλά σκέφτηκα να μην σε βάλω στη διαδικασία να σκεφτείς τι λάθος έχεις κάνει και σε πειράξει.

Και δεν γίνεται να ακούω εκείνο το τραγουδάκι της Τάνιας και να λούζομαι στα κλάματα, κάθε, μα κάθε, φορά συνειδητοποιώντας πως όσο περνούν τα χρόνια, όλο και περισσότεροι στίχοι του περιγράφουν ένα καρέ από τη ζωή μου και τη σχέση μας. Δεν γίνεται πια, μ ακούς;

Και ούτε γίνεται που σήμερα υποτίθεται γιορτάζεις, εγώ να μην έλθω να σε δω ή να μην σε πάρω καν τηλ. Με ενοχλεί αλλά πρέπει να το κάνω για να δεις επιτέλους και λίγο τα δικά μου όρια.

Γιατί δεν γίνεται να ξαναγράψω ακόμα ένα post σαν κι αυτό. Πλάκα πλάκα έχει κλείσει σχεδόν ένας χρόνος από τη μέρα που έγινα μια Αστική Τουλίπα και εσύ κατάφερες από την αρχή να γίνεις θέμα ενός ποστ.

Και τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει...

Οδηγίες προς μελλοντικό γκόμενο

Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα, τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Τα δεδομένα είναι τα εξής:

• Δεν είμαι νορμάλ, ούτε έχω ποτέ ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Άρα μην προσπαθείς να με φέρεις με τα νερά σου. Θα έλθω όταν νιώσω πως θα μπορώ να υπάρχω στον ίδιο παρανομαστή με σένα.

• Είμαι δύστροπη και ανάποδο παλούκι αλλά άμα σε ερωτευτώ πάει τελείωσε, θα λιώνω για σένα. Άρα αν περιμένεις χαριτωμενιές, η πόρτα στο βάθος δεξιά.

• Μη μου έλθεις με ολοκληρωμένο σχέδιο ζωής και πλήρη προγραμματισμό της σχέσης μας. «Πρώτο ραντεβού ντινέ και ποτό, «δεύτερο ραντεβού ντινέ, ποτό και ένα φιλί στο τέλος», «τρίτο ραντεβού ντινέ, ποτό, φιλί και λίγο παρακάτω». Δεν μπορώ να βάζω πρόγραμμα στη ζωή μου, πόσο μάλλον στον έρωτα.

• Μην περιμένεις να ξημεροβραδιαζόμαστε στα κλαμπ, να κάνουμε reserve τραπεζάκια και να είμαστε «καθωσπρέπει». Ετοίμασε διαβατήρια ή το αυτοκίνητό σου για βόλτες. Θέλω να γυρίσω τον κόσμο όλο και να ζήσω μαζί σου στιγμές έντονες, που να μείνουν χαραγμένες πάνω μου σαν tattoο.

• Μην μου πεις ότι είσαι άσχετος από κρασί. Και να είσαι, πες ένα ψέμα ή τουλάχιστον δήλωσε χαριτωμένα ότι είναι «θέμα ενστίκτου» και διάλεξε εσύ.
  

• Μην μου σκοτώνεις τον έρωτα ρε φίλε. Είπαμε πως δεν πιστεύω στις ατάκες του τύπου «βλέπω το ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου» αλλά κατά βάθος μ΄ αρέσουν τα παραμυθιάσματα.

• Μην περιμένεις να σου συγυρίζω το εργένικο σου σπίτι. Ούτε να είμαι η υπάκουη νοικοκυρά. Θα σου σιδερώσω τα πουκάμισα όταν το θέλω και όταν δεν θα βλέπεις θα χώνομαι στα σεντόνια για να μυρίζω το άρωμα σου.

• Μην περιμένεις να είμαι η τέλεια μαγείρισσα. Δεν είμαι αν και είναι γεμάτο το σπίτι βιβλία μαγειρικής. Μη γελάσεις όταν σου πω, πως μ αρέσουν οι εικόνες γι αυτό και τα αγοράζω. Θα μάθω να μαγειρεύω και θα πω της μαμάς σου να μου δώσει τη συνταγή από το αγαπημένο σου φαγητό. Να χαρείς, μόνο μην αρχίσεις τις συγκρίσεις. Εγώ δεν θα το κάνω ποτέ, άρα εσύ γιατί;

• Θα πηγαίνω μαζί σου ποδόσφαιρο αν θες, αλλά μην περιμένεις να αλλάξω και ομάδα. Δεν θα το ξέρεις, αλλά μέσα μου θα θέλω να έχουμε πολλά, άλλα τα ίδια

• Να χαρείς, μη συμπεριφέρεσαι σαν να είμαστε ένα ζευγάρι συνταξιούχων παντρεμένων πενήντα χρόνια, με λίγα λόγια, μην με κερνάς τσάγια. Θέλω να μεθώ και το βλέμμα μου να εστιάζει στο δικό σου.

• Μην με τραβολογάς από σινεμά σε σινεμά και από γκαλερί σε γκαλερί. Δεν είναι πιο ωραίο να δημιουργήσουμε τις δικές μας εικόνες; Τα δικά μας σενάρια;

• Αν κάποτε σου πω, πως θέλω λίγο χρόνο, δώσε μου τον. Μόνο μη φύγεις. Θα έλθω εγώ να σε βρω. Φτάνει να είσαι εκεί.

Υ.Γ Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 6.5. Γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το soundtrack του "Arizona Dream".
Υ.Γ2 Τελικά οι "perhaps" γκόμενοι χρησιμεύουν και σε κάτι. Αποτελούν πηγή έμπνευσης και δίνουν το παράδειγμα προς αποφυγή.

Μικρές και (εξαιρετικά) ασήμαντες στιγμές!

Ανοίγω pc. Μπροστά μου η άδεια σελίδα του word. Είναι Απρίλης, είμαστε στο μέσο της άνοιξης, τι να γράψω; Το θέμα «Βερολίνο» του Υ.Γ δεν με βοηθά καθόλου γιατί ακόμα δεν έχω αξιωθεί να πάω (καλά εδώ Παρίσι πρωτοπήγα μόλις πριν ένα χρόνο…). Αφήστε που ο καιρός είναι τόσο καλός αυτές τις μέρες, που δεν με βοηθά να συγκεντρωθώ. Είμαι λίγο σκόρπια τώρα τελευταία, σαν να επιπλέω σε μια θάλασσα γεμάτη σκέψεις, συναισθήματα, όλα κάπως ρευστά. Όχι πως με ενοχλεί, ίσως να γράψω για αυτό λοιπόν.

Φτιάχνω freddo, το πρώτο της σεζόν. Η κουζίνα μου χρειάζεται ανανέωση, πρέπει να φυλάξω τη μηχανή φίλτρου και να βάλω στη θέση της το smoothie maker. Θα γεμίσω το ψυγείο φρούτα, θα καλώ τους φίλους μου, θα φτιάχνουμε smoothies (με λίγη βότκα μέσα, φυσικά) και θα αράζουμε στη βεράντα. Αυτοί είναι σκοποί ζωής και όχι κάτι άλλες τάχαμου βαθυστόχαστες αερολογίες!

Μπαίνω στο MSN και στέλνω μήνυμα σε φίλη που ζει Λονδίνο « Τι καιρό κάνει εκεί;»
« Hey darling! Μουντή η πόλη, όπως μπορείς να φανταστείς αλλά κάνω spring cleaning αυτές τις μέρες και δεν με πολυνοιάζει». Καλά δεν περίμενα και τίποτα απ’ αυτή, μια ζωή σε πρόγραμμα. Μόνο άμα ερωτεύεται χάνει τα αυγά και τα καλάθια. Ακριβώς το αντίθετο από μένα δηλαδή που τα έχω μονίμως χαμένα. Κοιτάζω τα ντουλάπια μου. Λες να κάνω και εγώ ένα spring cleaning;

Παίρνω μαυροσάκουλα. Ρίχνω μέσα παλιά περιοδικά και εφημερίδες. Καιρός για καινούριες ειδήσεις. Στο μισάωρο πάνω, σταματώ, διαλύθηκε η μέση μου, δύσκολο πράγμα το καθάρισμα (και το ξεκαθάρισμα). Ή εγώ έχω ξεμάθει μάλλον. Γιατί όπως και να το κάνουμε, το χειμώνα, που οι περισσότεροι βρισκόμαστε σε χειμέρια νάρκη σαν αρκούδες, όχι μόνο δεν ξεκαθαρίζουμε, αλλά τα αφήνουμε όλα εκεί, να μας καταπιέζουν, να μας βαραίνουν. Νομίζω έχω βγάλει το μισό χειμώνα να φιλοσοφώ και να σκέφτομαι. Θα κάνω και στον εγκέφαλο μου spring cleaning. Από την Άνοιξη και ως το τέλος του καλοκαιριού, θα βάλω τις πολύπλοκες σκέψεις μου στη ναφθαλίνη.

Κλείνω το παραθυράκι του msn, αφήνω την άλλη να χωθεί στα ερμάρια της με την ησυχία της. Προφανώς η δική μου χαλαρότητα δεν ταιριάζει με τη φάση της. Συνεχίζω το surfing στο ίντερνετ, διαβάζω blogs για έμπνευση. Πού τέτοια τύχη, όλοι οι μπλογκόφιλοι είναι στην κοσμάρα τους. «Να σβήσω το blog ή να μην το σβήσω», λέει η Μαρκησία και εύχομαι να μην κάνει τη βλακεία, που αλλού θα διαβάζω για τον Ρολάν Μπαρτ; « Truth or dare?» διερωτάται η Argyrenia στο blog της και τελικά επιλέγει να μην διαλέξει. Mπράβο φιλενάδα, φτάνει διλήμματα, ας αράξουμε και να αφήσουμε τα πράγματα να έλθουν από μόνα τους. Ας γίνουμε έτσι για αλλαγή, λίγο πιο light.

Δυναμώνω την ένταση στο media player.Η φωνή της Nina Simone, γεμίζει το χώρο…»Here comes the sun little darling, and I say it’s alright». Έτσι λες Νina μου; Έτσι λέω και εγώ!

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 22/4. Το θέμα του τεύχους ήταν "Βερολίνο" (θεωρείται αυτή την περίοδο μια hot πόλη όπου συμβαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα). Και επειδή δεν πήγα (ακόμα, αλλά έλαβα όμως την περασμένη βδομάδα 2 προσκλήσεις για να πάω- γιουπι) έγραψα στην κυριολεξία ότι μου κατέβηκε!
Y.Γ2 Οι στίχοι της Νina αφιερωμένοι!

Should I stay (in) or should I go (out) ?

Χθες το βράδι έμεινα σπίτι. Το έχω αποφασίσει. Τα Σάββατα σπίτι μου ή σε σπίτια άλλων. Δεν μπορώ πια τη μαζική έξοδο στα κλαμπ. Τις τελευταίες φορές που βγήκα έξω τέτοια μέρα, είτε που είχα σκυλοβαρεθεί ως τις 2.30 και απλά περίμενα πότε να πάω σπίτι (αν και η παρέα ήταν καλή) ή που έβγαινα στις 12 και ως τις 4 κλείνανε τα κλαμπ και μεις απλά νευριάζαμε που δεν είμαστε Αθήνα να μπορούμε να ξενυκτήσουμε (να βγούμε χαράματα από το κλαμπ, ο ήλιος να έχει μόλις βγει, η πόλη να έχει πάρει εκείνή τη μπλε-κιτρινο-πορτοκαλί απόχρωση, να πάμε για κουλούρι και πριν να πάμε σπίτι να πάρουμε τις κυριακάτικες εφημερίδες από Ομόνοια-αχ). Ενώ εδώ, σκέτη ξενερωτίλα. Τελικά οι καλύτερες μέρες για έξω είναι οι καθημερινές και η Παρασκευή αμέσως μετά τη δουλειά όπου πας σε ένα μπαράκι και πίνεις ως τις 12-1.
Ψες που λέτε ξανακύρωσα έξοδο και άπλωσα στον καναπέ.
Έβαλα στο dvd, την "Καυτή Σάρκα" του Αλμοδοβάρ, μια από τις 2-3 ταινίες του που δεν είχα δει. Ο αγαπημένος μου Javier Bardem έπαιζε μέσα άλλα και ένα κουκλί, τον οποίο πρώτη φορά βλέπω σε ταινία του Αλμοδοβάρ. Δείτε την! Α, και μια και μιλάμε για φιλμ, το περασμένο σ/κ είδα το "Marie Antoinette" της Κόπολα. Πλάκα είχε και το soundtrack ήταν σούπερ.
Στο θέμα μας. Αυτά τα πρέπει δεν είναι εκνευριστικά; "Πρέπει να βγαίνεις Σάββατο βράδι" ή "Πρέπει να κυκλοφορείς για να βρεις γκόμενο" (μετά την τραυματική εμπειρία του "perhaps γκόμενου", ποσώς με ενδιαφέρει να πηγαίνω για γκόμενο-hunting αυτή την περίοδο).
Μόνο εγώ το βλέπω έτσι το θέμα; Δεν ξέρω αν οφείλεται και στη φάση που περνώ τώρα που απλά αυτή η πόλη και αυτή η χώρα δεν μου προσφέρουν κάτι. Ή δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει ταξιδάκι σε τρεις βδομάδες και θέλω να φυλάξω την ενέργεια μου για εκεί.
Τι λέτε; Να συνεχίσω τις προσπάθειες εναρμόνισης με τους υπόλοιπους ή να πάρω την απόφαση ότι τελικά Fitting in is just not my thing;

Πάντως το Σάββατο δεν είναι η αγαπημένη μου μέρα. Μηδένισα τελείως το θέμα ε;
Από την άλλη όμως έχω αποφασίσει πως θα κάνω καινούρια πράγματα. Έτσι τις υπόλοιπες μέρες όπου χαρά η τουλίπα πρώτη! Για παράδειγμα, έχω πάει σε συναυλίες (από Μπλε μέχρι Αρλέτα!), σε beach party (πριν 2 μέρες -ψοφήσαμε αλλά κάναμε τον απίστευτο χορό πάνω στην άμμο), ακόμα και σε γήπεδο να δω ντέρμπι (ναι εγώ!). Anything που να είναι διαφορετικό και όχι μια από τα ίδια! Απλά για να μην νιώθω πως περνά η ζωή μου και γω δεν είμαι παρούσα.

Και σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη γιατί θα πάω στο σπίτι ενός καινούριου φίλου, στην παλιά Λευκωσία, να καθίσουμε στην βεράντα με τα λουλουδάκια, να πιούμε το φραπέ μας και να μιλήσουμε για διαλογισμό (αυτός δηλαδή, εγώ ως τη yoga έχω φτάσει και αυτή ξώφαλτσα).

Καλό υπόλοιπο Σ/Κ και καλή βδομάδα!

Το τραγουδάκι είναι από το soundtrack της "Marie Antoinette". Enjoy!

the melody of a fallen tree by Windsor for the deby

Urban me

Το πρώτο λάθος έγινε τη μέρα σύλληψής μου. Ήταν στην Κύπρο, ένα πολύ μικρό νησί κάπου στη Μεσόγειο (η έμφαση στο «μικρό»). Το δεύτερο συνέβηκε 9 μήνες μετά με τη γέννηση μου στη Λευκωσία, μια ακόμα μικρότερη πόλη. Το τρίτο λάθος έγινε 18 χρόνια αργότερα όταν πήγα για σπουδές σε μια λιλιπούτεια πόλη που για να τη διασχίσεις με λεωφορείο χρειαζόσουνα μόνο 10 λεπτά.
Γιατί είναι λάθος όλα αυτά; Η απάντηση βρίσκεται στη λέξη URBAN ή μάλλον στην έλλειψη της από τα συγκεκριμένα σημεία αναφοράς της μέχρι τώρα ζωής μου. Έχω μια θεωρία. Πιστεύω πως σε κάθε άνθρωπο, ανάλογα με το χαρακτήρα του, ταιριάζει η ανάλογη πόλη και ο ανάλογος τρόπος ζωής. Για μερικούς είναι τέλεια μια μικρή πόλη ενώ για κάποιους άλλους ένα πιο urban περιβάλλον. Στα 20κάτι μου είχα υποψιαστεί πως μου πήγαινε περισσότερο το δεύτερο όταν έμεινα για ένα διάστημα σε μια πολύ μεγάλη πόλη. Τότε έγινε το κλικ. Για ένα ανεξήγητο λόγο οι αστικές αναφορές μου ήτανε οικείες και ο συγκεκριμένος urban τρόπος ζωής έβγαζε τα καλύτερα στοιχεία μου από μέσα μου ή μάλλον τα πιο αληθινά. Από τότε μέχρι σήμερα, στα τριάντα παρά κάτι μου, ταξίδεψα σε αρκετές πόλεις, στην Ευρώπη και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κάθε φορά λοιπόν που βρίσκομαι σε μια μεγάλη πόλη διαπιστώνω πως μπορώ να εναρμονιστώ με σχετική ευκολία με την urban culture της. Για παράδειγμα, το θεωρώ απολύτως φυσικό να στριμώχνομαι στο metro (να μην σας πω το απολαμβάνω κιόλας). Λατρεύω να περπατώ στην πόλη και από το πουθενά να ξεπετάγεται μπροστά μου το πιο όμορφο graffiti στον τοίχο ενός ξεχασμένου κτιρίου. Μ αρέσει να βλέπω κόσμο να κυκλοφορεί στην πόλη ολόκληρο το εικοσιτετράωρο. Με ξυπνά η αίσθηση του να χάνομαι στο πλήθος, να είμαι όποια θέλω και όπως θέλω χωρίς να πρέπει να δώσω λογαριασμό. Τι είναι λοιπόν urban για μένα; Είναι να κάθομαι σε ένα café ανάμεσα σε αγνώστους και να παρατηρώ τον κόσμο με τις ώρες. Είναι να ζω γρήγορα, έντονα και να νιώθω, μέχρι και το τελευταίο μου κύτταρο, ζωντανή. Urban είναι να ανακαλύπτω όλο και κάτι καινούριο στην πόλη και όχι τα ίδια αναμασημένα, ανακυκλωμένα. Να ξέρω πως η επικοινωνία στην πόλη είναι δύσκολη, όχι γιατί είναι δύσκολοι και «κλειστοί» οι άνθρωποι αλλά γιατί είναι πάρα πολλοί. Από την άλλη, urban είναι να πιάνω κουβέντα με τον άγνωστο διπλανό μου στο μπαρ, στο καφέ, στην ουρά του σινεμά, εύκολα και απλά. Είναι να έχω την πολυτέλεια να κάθομαι με τις ώρες σε γκαλερί και να χαζεύω ανενόχλητη. Να περνώ μια Κυριακή στο πάρκο με βιβλίο και καφέ. Να ξέρω πως ανά πάσα στιγμή η πόλη μου προσφέρει τόσες πολλές επιλογές που το μόνο μου άγχος είναι πως δεν καταφέρνω να πλήττω ποτέ.

Τελικά, δεν ξέρω αν ποτέ ζήσω όλες αυτές τις εικόνες, όχι πλέον μόνο σαν τουρίστρια. Ούτε είμαι σίγουρη αν με το να μην τις ζήσω θα είναι το τέταρτο μου λάθος. Τουλάχιστον όμως ξέρω για ένα πράγμα. Πως η urban culture είναι γραμμένη βαθιά μέσα στο DNA μου, σαν graffiti πάνω σε ένα τοίχο κάπου σε μια μεγάλη πόλη.

Υ.Γ1 Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 15/4. Το θέμα ήταν το Urban Culture και παρουσιάστηκαν θέματα όπως το graffitti, comics και οτιδήποτε συνιστά αυτό το είδος ζωής (το οποίο φυσικά, όπως έχετε διαπιστώσει έτσι που σας πρήζω, λατρεύω)

Υ.Γ2 Σήμερα ειδικά θέλω πάρα πολύ να βρεθώ σε ένα cafe στο Soho του Λονδίνου, να παρατηρώ τον κόσμο με τις ώρες, μετά να πάω στην Τate Modern και μετά ως δια μαγείας να βρεθώ πάνω στην Brooklyn Bridge και να κοιτάζω τους φωτισμένους ουρανοξύστες.

Σταματήστε να κατέβω!

Αχ δεν μπορώ! Δεν αναπνέω, το καταλαβαίνεις;Δεν μπορώ που είσαι τόσο "σωστός"! Δεν μπορώ τα comme il faut πια! Είμαι ιδιότροπη λες; Και απόλυτη; Μπορεί...
Όπως και να χει ΔΕΝ γουστάρω που μαζί σου νιώθω ένα συνετό και έτοιμο για παντρειά κορίτσι! Και δεν φτάνει που γεννήθηκα με τάσεις φυγής, εσύ με κάνεις να θέλω να ουρλιάξω "run for your lives"! Και γενικά να ουρλιάξω! Ξύπνα! Σύνελθε!

Μπορεί και να μην φταις. Εγώ έρχομαι και δηλώνω πως δεν χωράει άλλους συμβιβασμούς η ζωή μου.
Αλλά έχω μεγαλώσει πια και νιώθω πως δεν έχω περιθώριο να χάνω τον καιρό μου με τα "ίσως" και τα "αν αλλάξει αυτό, τότε μπορεί". Τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις από τα πρώτα πέντε λεπτά τελικά και από τα "butterflies" στο στομάχι σου.
Γουστάρω έναν άντρα που να μου πει κάτι που θα το θυμάμαι.
Γουστάρω έντονες φάσεις.
Γουστάρω να χάσω και τα αυγά και τα καλάθια.
Άντε Γειά!

Αφιερωμένο στον πρώην perhaps γκόμενο και νυν has been.

Coffee and friends

Πρώτη μέρα στη δουλειά. Από το πρωί νυστάζω τραγικά. Ψες δεν κοιμήθηκα καλά, έβλεπα ένα όνειρο ότι ήμουνα λέει στο cast του Lost ( αλλά δεν υπήρχαν οι others, απλά δυο όμαδες ναυαγών που ΞΕΡΑΜΕ ποιοί ήταν). Ξύπνησα που λέτε στις 530 ψάχνοντας μια βάρκα για να πάω στην άλλη πλευρά του νησιού. Τελικά όχι μόνο τη βάρκα δεν βρήκα αλλά έχασα και τον ύπνο μου! Να φανταστείτε σκεφτόμουνα να έλθω δουλειά από τις 630. Και δουλειά θα έκανα (που δεν έκανα τόσες μέρες, ούτε pc δεν άνοιξα) ΚΑΙ μπροστά από το κτίριο θα έβρισκα να παρκάρω, χλίδα. Τελικά από την πολλή σκέψη με ξαναπήρε ο ύπνος και ξύπνησα στις 9 και φυσικά πάλι πήγα καθυστερημένα στο γραφείο.
Τέλοσπάντων, η μέρα κουτσοκύλησε και τελικά έχω την εντύπωση ότι ήμουν η μόνη που είχε δουλειά τέτοια μέρα! Νυστάζω τραγικά, θέλω να πάω σπίτι μου ή έστω για καφέ και να λιαστώ.
Έτσι πριν λίγο άρπαξα το τηλ και μηχανικά πληκτρολόγησα το τηλ της κολλητής μου, να πάμε για ένα καφέ.
Αλλά...ξέχασα....σήμερα το πρωί έφυγε. Πήρε το αεροπλάνο και την έκανε για Ευρώπη για δουλειά για τρία χρόνια! Σκατά... Τους τελευταίου μήνες φύγανε και οι τρεις "παιδικοί" μου φίλοι.
Οι προηγούμενοι δύο την κάνανε το Νοέμβριο για Αγγλία για να βρουν καμιά δουλειά της προκοπής και τώρα αυτή. Σιγά μην μείνουν δηλαδή!
Ξέρετε, η διαφορά με τους φίλους τους παλιούς και αυτούς που κάνουμε στην πορεία είτε λόγω δουλειάς ή μέσω άλλων φίλων είναι πως οι πρώτοι, ότι και να γίνει , όσα χρόνια να περάσουν, λειτουργούν κάπως σαν η μνήμη σου. ΚΑι συ να ξεχάσεις για παράδειγμα τις μαλακίες που έκανες στα 19 σου, αυτοί τις θυμούνται. Το ίδιο και συ γι αυτούς.
Έτσι ένιωθα με αυτούς τους τρεις. Μας έδεναν πολλά. Το Λύκειο με την Ν, τα παιδικά χρόνια και το πανεπιστήμιο με τον Γ, το καλοκαίρι πριν από το μεταπτυχιακό με την Χ. Μαζί τους οδήγησα για πρώτη φορά αυτοκίνητο ( και φάγαμε 3 πρόστιμα για ταχύτητα σε ένα μήνα), ήταν η κάλυψη μου στα γκομενικά μου, μεθύσαμε πολλές φορές μαζί, ως και Λονδίνο έφτασε η χάρη μας. Δεν ξεχνάς εύκολα τέτοιες στιγμές. Και αργότερα όταν ο καθένας μας βρήκε δουλειά και κάναμε παρέα με συναδέλφους, ακόμα και όταν δεν βρισκόμασταν τόσο συχνά, πάντα ήξερα πως εκείνη τη φορά τη βδομάδα ή το μήνα, θα χρειαζόταν τη λιγότερη "προσπάθεια" για να περάσουμε καλά. Και αυτό γιατί ήξερε ο καθένας πως λειτουργούσε ο άλλος. Έτσι και αλλιώς στα τριάντα παρά κάτι μας ήδη γνωριζόμασταν τουλάχιστον δέκα χρόνια. Τουλάχιστον. Με το Γ. και τη Ν. τη βγάζαμε στα καφέ,με τις ώρες, στα σπίτια μας να βλέπουμε Friends και τα καλοκαίρια στην παραλία με μπύρες και τσιγάρα. Με την Χ. δεν αφήσαμε σινε φεστιβάλ που να μην είχαμε πάει, θέατρα, εκθέσεις, καφέ στην παλιά πόλη. Η Χ ήταν η culture buddy μου. Φυσικά τα τελευταία χρόνια εγώ την είδα "ποσότητα" ενώ η άλλη "εναλλακτική ποιότητα". Σε κάποια φάση άρχισα να εξαφανίζομαι και να είμαι στην κοσμάρα μου , το ίδιο και η Χ, μάλλον μας πήραν από κάτω οι "σοβαρότητες". Δεν τα λέγαμε τόσο συχνά όσο παλιά. Αλλά και πάλι με κάποιο τρόπο τα βρίσκαμε.
Το πιο σημαντικό ήταν ο τρόπος που επικοινωνούσαμε. Δεν χρειάζονταν πολλά πολλά. Είχαμε κώδικες που με τα χρόνια γίνονταν όλο και καλύτεροι, όλο και πιο "δικοί" μας.

Και τώρα αυτό τελείωσε! Τέλος κεφαλαίου; Αρχή καινούριου; Δεν ξέρω.
Σαν ορφανό νιώθω...πολύ παράξενο αίσθημα...

Forgive me Father for I have sinned...

Ανακάλυψα τις προάλλες ένα εθιστικό website, το www.blogthings.com και το οποίο περιέχει όλων των ειδών γρήγορα και ανώδυνα τεστ. Από το πόσο ρομαντική είσαι, αν ήσουν ροκ σταρ πως θα ήσουν μέχρι τι χρώμα να βάψεις το υπνοδωμάτιο σου. Είμαι ενθουσιασμένη, χάνω δημιουργικά την ώρα μου και για πέντε λεπτά τουλάχιστον μετά πιστεύω τα αποτελέσματα. Τις προάλλες που λέτε πετυχαίνω το επίκαιρο για τις μέρες τεστ «Πόσο Αμαρτωλή Είστε;» και το κάνω αν και μεταξύ μας ξέρω ήδη την απάντηση!

Ερώτηση πρώτη «Ονειρεύεστε…:» α) ότι είστε μια διασημότητα με πολλούς θαυμαστές, β) ότι ξεπερνάτε τον μεγαλύτερο σας ανταγωνιστή και ο κόσμος γνωρίζει πια ότι είστε η καλύτερη γ) Ονειρεύεστε συνέχεια. Κατακρίβειαν, ονειρεύεστε τόσο πολύ ώστε ονειρεύεστε πως ονειροπολείτε. δ) οποιοδήποτε σέξι άνδρα σας κινεί το ενδιαφέρει στο δρόμο. Σημειώνω το (γ) γιατί ένας υγιής άνθρωπος ζει σε πολλές διαστάσεις και στον ξύπνιο αλλά και στον ύπνο του και το (δ) γιατί είναι Άνοιξη και όπως λέει ένας φίλος όλα, μα όλα, ανθίζουν!

Ερώτηση δεύτερη «έχετε κακή διάθεση όταν…» α) δεν είστε το κέντρο της προσοχής, β) βλέπετε το γκόμενο σας να μιλάει σε κάποια άλλη, γ)δεν έχετε κάνει σεξ εδώ και καιρό, δ) πεινάτε και δεν βρίσκετε να φάτε. Σημειώνω το (β) γιατί ο γκόμενος δεν είναι για δημόσια χρήση (αυτό μας έλειπε…) και το (γ) γιατί δεν υπάρχει άτομο που να μην τον ενοχλεί όταν δεν κάνει σεξ συχνά (όποιος το αρνείται ή που έχει χαμηλή libido ή που δεν ξέρει τι του γίνεται).

Ερώτηση τρίτη «Ποια είναι η στάση σας απέναντι στα λεφτά;» α) τα λεφτά φέρνουν δύναμη, β) τα λεφτά φέρνουν γκόμενους, γ) είναι ωραίο να τα έχεις και να τα ξοδεύεις, δ) τα σκέφτεσαι συνέχεια, κατά βάθος θα ήθελες να ήσουν ο Ντόναλντ Τραμπ. Μα τι ερώτηση είναι αυτή; Το (γ) φυσικά! Ο γκόμενος που δεν έρχεται για σένα αλλά για τα συνοδευτικά σου είναι εξ ορισμού ξενέρωτος και επίσης τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία ( καλά, λέμε τώρα).

Ερώτηση τέταρτη «Όσο αφορά στην αγάπη…» α) ερωτεύεσαι τους ανθρώπους που σου δίνουν προσοχή, β) ζηλεύεις πολύ εύκολα, γ) την είδες Γκλεν Γκλόουζ και θέλεις να κάνεις κακό σε όλους τους πρώην σου, δ) ραντεβού; Ποιο ραντεβού; Κατευθείαν στο ψητό! Βάζω V στο (α) μεγάλη αλήθεια αλλά ως τουλίπα δεν έχω πρόβλημα να το παραδεκτώ, το (β) γιατί αίμα κυλάει και όχι νερό και το (δ) και ισχύει ξανά η παραδοχή λόγω blogger ταυτότητας.

Πατάω enter και τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις αρχικές μου υποψίες: «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα σας είναι: Ζήλεια 60%, Λαγνεία 60%, Απληστία 40%, Αλαζονεία 40%, Λαιμαργία 20%, Οκνηρία 0% και Οργή Ο%. Οι πιθανότητες να καταλήξετε στην κόλαση είναι 31% και το πιθανότερο να τα κακαρώσετε σε καυγά (!)». Τελικό συμπέρασμα; Είμαι μια αμαρτωλή ζηλιάρα και λυσσάρα αλλά την γλυτώνω γιατί μάλλον θα καταλήξω στον παράδεισο, εκτός και αν μπλέξω σε αιματηρό καυγά και την κάνω για hell’s kitchen!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 1/4 "Συγχώρεσε με", όπου ζητήθηκε από συγγραφείς και δημοσιογράφους να γράψουν για τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα.
Υ.Γ2 Δεν έκλεψα στο τεστ.
Υ.Γ3 Με όλη σας την ειλικρίνεια (που είμαι σίγουρη πως έχετε σε ποσότητα βεβαίως, βεβαίως), ποιό είναι το μεγαλύτερο σας αμάρτημα; Και ποιο δεν θα συγχωρούσατε ποτέ;

Single Tulip in the city

Ένα μεσημέρι Σαββάτου κατεβήκαμε για φαγητό στη Λήδρας. Τώρα που ανοίγει ο καιρός, οι πεζόδρομοι είναι ιδανικοί για βόλτες. Θεωρητικά. Γιατί για να περπατήσεις στη Λήδρας αυτές τις μέρες πρέπει να καταφέρεις να εκτελέσεις με δεξιότητα σλάλομ και ακροβατικά ανάμεσα στα 4Χ4 καροτσάκια με τα μωρά και τους περήφανους γονείς, τα παιδάκια που ανεμίζουν μπαλόνια, τα παιδάκια που τρέχουν με τα παγωτά προς τα πάνω σου και τα παιδάκια που τσιρίζουν μπροστά από τις βιτρίνες με τα παιχνίδια. Άρα δεν μιλάμε για βόλτα αλλά για το πένταθλο. Και όσο καλυτερεύει ο καιρός, τόσο περισσότερο πείθομαι πως η Λήδρας είναι για γερά νεύρα κάτι που προσωπικά δεν διαθέτω. Δεν μπορώ τα καροτσάκια πώς να το κάνουμε! Ακούγεται ρατσιστικό; Λοιπόν θέλω να σας πληροφορώ πως ως single γυναίκα σε αυτή τη χώρα, εγώ είμαι το θύμα ρατσισμού και όχι τα καροτσάκια. Και γιατί το λέω αυτό;

Μα όπως θα έχετε οι περισσότεροι συνειδητοποιήσει η Κύπρος είναι ιδανική για να κάνεις οικογένεια, όχι για να είσαι single. Με λίγα λόγια επιβιώνεις πιο εύκολα ως δυάδα, τριάδα, τετράδα παρά ως μονάδα. Δεν είναι ένα είδος ρατσισμού;

Οπότε από ένα σημείο και μετά πρέπει αναπτύξεις αντισώματα και μηχανισμούς αντιμετώπισης των πιο πάνω ομάδων. Φανταστείτε μια βραδιά με φίλους με σένα το μόνο single άτομο στην παρέα. Ας υποθέσουμε πως δεν ζηλεύουν οι γυναίκες των φίλων σου, πως εσύ είσαι οκ με το σκηνικό και πως όλα κυλούν ομαλά. Το κλου της υπόθεσης είναι πως αυτομάτως καλείσαι (χωρίς να τεθεί επίσημα) να υποδυθείς ένα ρόλο. Αυτόν του entertainer. Για παράδειγμα, όταν βγαίνω με φίλους μου ζευγάρια κάθομαι πάντα απέναντι τους – σαν ηθοποιός μπροστά από θεατές. Η παράσταση αρχίζει όταν αρχίζουν να ρωτάνε τα νέα μου (ως single είναι αυτονόητο πως έχω πάντα την ώρα και τη διάθεση να γυρίζω από μπαρ σε μπαρ, να κάνω ταξίδια και φυσικά να έχω μια ενδιαφέρουσα ερωτική ζωή). Κάθονται που λέτε και περιμένουν να τους πω κάτι συναρπαστικό, κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητα τους, κάτι που σαφώς δεν υπάρχει στη ζωή τους πια (ναι ξέρω, ρατσίστρια). Παλιά δεν μ άρεσε όλο αυτό, το θεωρούσα καταπιεστικό. Τώρα τελευταία όμως με εξιτάρουν τέτοιες συναντήσεις γιατί συνειδητοποίησα πως μ αρέσει να διηγούμαι ιστορίες μπροστά σε «διψασμένο» κοινό (όπου εννοείται πως αφήνω την φαντασία μου να οργιάσει, κάνω σκηνοθεσία, σκηνικά και χορογραφίες). Τους λέω έτσι διάφορα για τα κατά καιρούς γκομενικά που έχω, τα παρουσιάζω ως χολιγουντιανή παραγωγή και έτσι για να μην είμαι και εγωκεντρική τους ρωτάω και τη γνώμη τους. Και έτσι όλοι περνάμε καλά! Καροτσάκια- single τουλίπα σημειώσατε 2!

Υ.Γ1 Το κείμενο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Υστερόγραφο στις 25/3. Αν και το θέμα ήταν πολύ σοβαρό ("Γιατροί του Κόσμου") όλοι όσοι γράφουμε στήλες γράψαμε κάτι ανάλαφρο, επίτηδες. Έτσι κι αλλιώς, με το να είμαστε "σοβαροφανείς" ΕΔΩ και να γράφουμε δήθεν συγκινητικά κείμενα δεν βοηθούμε την κατάσταση στις χώρες ΕΚΕΙ.

Υ.Γ2 Λήδρας = Πεζόδρομος στην αρχή της παλιάς πόλης της Λευκωσίας (κατά καιρούς και ώρες ώρες κυκλοφορούν και αυτοκίνητα - μην με ρωτήσετε γιατί, άβυσσος η ψυχή των κυπριακών αρχών)

Υ.Γ3 Λίγες μέρες μετά κατέβηκα Λήδρας όχι ως single αλλά με ένα "perhaps" γκομενικό. Γιατί δεν υπήρχαν καροτσάκια τότε;;; Μήπως τελικά τα καροτσάκια επιτίθενται μόνο στους single; Τι ρατσισμός!

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω

Είχαν ρωτήσει τη Σώτη Τριανταφύλλου σε μια πρόσφατη συνέντευξη σε ένα περιοδικό της "Καθημερινής" αν μετανιώνει για πράγματα του παρελθόντος της. Και απάντησε πως ναι. Κόλλησα στην απάντησή της.
Πάντα δήλωνα με το μεγαλύτερο σθένος πως δεν μετανιώνω για τίποτα ή μάλλον πως δεν υπάρχει καν λόγος να το σκέφτομαι. Ίσως και να είναι ο σωστός τρόπος να προχωράς με τη ζωή σου. Όμως δεν ξέρω πια. Για πρώτη φορά παραδέχομαι πως μετανιώνω για μερικά πράγματα και πιάνω τον εαυτό μου να εύχεται όλο και πιο συχνά να μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω. Αν λοιπόν μπορούσε να συμβεί αυτό θα:

• Σπούδαζα κάτι άλλο.
• Την έκανα για Αμερική.
• Δεν θα ερχομουνα πίσω στο μικροσκοπικό νησί.
• Διεκδικούσα περισσότερο ένα συγκεκριμένο άτομο.
• Έδινα λιγότερα δικαιώματα σε κάποιους άλλους.
• Ήμουν πιο τυπική με τους φίλους μου και δεν θα εξαφανιζόμουνα κάθε τρεις και λίγο
• Θα έψαχνα περισσότερο τις τάσεις φυγής μου και δεν θα πνιγόμουνα τόσο πολύ κάθε φορά που με πλησιάζει κάποιο άτομο (φιλικό ή μη).
• Ζούσα αλλού. Α σορι, το ξανάπα αυτό.

Τώρα αυτή τη λίστα ( που αν αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο θα τη συμπληρώνει για άπειρες ώρες) για καλό την έκανα;

Μια βραδιά στην Αθήνα...αφιερωμένο

Βράδι Σαββάτου. Ακυρώνω την έξοδο και μένω μέσα. Με έχουν κουράσει τα ίδια και τα ίδια. Ντρέπομαι να το πω στους φίλους μου. Τους λέω πως έχω αρπάξει κρυολόγημα. White lies…

12:03 πμ. Μήνυμα από φίλο κάποια χιλιόμετρα μακριά «Μακάρι να ήσουνα εδώ, να γίνουμε flatmates και να αλωνίσουμε τα κοσμικά της Αθήνας». Χαμογελώ, ξαπλωμένη στον καναπέ. Απαντώ με αποσιωπητικά. Ο ανάδρομος Ερμής συστήνει αφωνία στο ζώδιο μου. Υπακούω, δεν είναι καιρός να πηγαίνω κόντρα (και) στους πλανήτες. Αλλά το μυαλό μου είναι ήδη εκεί, μαζί σου. Μου έρχονται οι εικόνες, ενσταντανέ από ένα βράδι στην Αθήνα. Θα αρχίζαμε κατά τις 9 με πρώτο ποτό στο El Pecado για τα τελευταία κουτσομπολιά της σόουμπιζ. Είναι το αστείο της παρέας πως είσαι από μόνος σου ένα κινητό Downtown. Εγώ όμως ξέρω πως είναι ο δικός σου τρόπος να βρεις ισορροπία μέσα στην (πληκτική) καθημερινότητά. Μου λες πως φέτος η Πέγκι Ζήνα την είδε ροκ και τραγουδά με συνοδεία γαρυφάλλων τον ύμνο των eighties «The Eye of the Tiger». Η άχρηστη πληροφορία του μήνα. Αλλά και πάλι μου φαίνεται πιο χρήσιμη από όλα όσα ακούω και ζω τον τελευταίο καιρό. Πιάνουμε (εύκολα) κουβέντα με την άγνωστη παρέα δίπλα. Δεν παίζει παιχνίδι του τύπου «σε βλέπω, αλλά μόλις εντοπίζεις το βλέμμα μου, κοιτάω αλλού». Ευτυχώς γιατί βαρέθηκα το συγκεκριμένο σενάριο. Προτιμώ τις σκηνές όπου θα σου πετάξει ο άλλος μια ατάκα και θα είναι τόσο έξυπνη ώστε να είναι αρκετός λόγος να σκέφτεσαι πως αξίζει που βγήκες απόψε. Με τα πόδια πεταγόμαστε λίγο πιο κάτω στην Κανέλλα για φαγητό. Η κολλητή μας περιμένει και γκρινιάζει που αργήσαμε. Αλλά στο Γκάζι δεν μπορείς ποτέ να περπατάς βιαστικά, δεν του πάει. Η ώρα πήγε μία. Τελειώνουμε βιαστικά το λικέρ μαστίχας και πεταγόμαστε για ένα δεύτερο ποτό στο Balthazar αν και είναι πολύ clean-cut για τα γούστα μου αυτό τον καιρό. Γουστάρω μπαράκια όπου παίζει παιχνίδι. Και ας μην καταλήξει κάπου. Όμως τουλάχιστον θα νιώσω ζωντανή. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και συναντούμε παρέα στο Rock ‘n’ Roll στο Κολωνάκι. Χορεύουμε πηδώντας πάνω κάτω και τραγουδώντας το ρεφραίν όσο πιο δυνατά μπορούμε. Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα μας δει και αν πρέπει να συμπεριφερόμαστε κάπως. Το comme il faut ποτέ δεν ωφέλησε κανένα και αυτή την περίοδο διαπιστώνω πως είναι καιρός να αρχίσω και εγώ να το αποβάλω από το σύστημά μου. Κατά τις πέντε, φεύγουμε. Στη έξοδο αρπάζουμε τα εβδομαδιαία freepress. Δίνουμε ραντεβού την επόμενη, για brunch και πολύ καφέ.

Πίσω στην καθημερινότητα και στον καναπέ μου. Την επόμενη μέρα σου στέλνω μήνυμα «Και όμως ήμουν εκεί!»

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 17/3. Γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "2" του Κωνσταντίνου Βήτα

Υ.Γ2 Το κείμενο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στους φίλους μου Α. (η οποία είναι σημαντικός λόγος για τον οποίο αγαπώ Αθήνα!) και τον Β. ο οποίος μου έστειλε αυτό το sms, είπε την ατάκα για τα ζώδια και χωρίς να το ξέρει αποτέλεσε την έμπνευση για αυτό το κείμενο. Παιδιά σας αγαπώ πολύ.

Εσύ τι πόλη είσαι;

Είδατε;; το λένε και τα κουίζ!

You Are New York

Cosmopolitan and sophisticated, you enjoy the newest in food, art, and culture. You also appreciate a good amount of grit - and very little shocks you. You're competitive, driven, and very likely to succeed. Famous people from New York: Sarah Michelle Gellar, Tupac Shakur, Woody Allen

What American City Are You?

Πολύ σκόρπια...

Νιώθω σκόρπια τον τελευταίο καιρό. Στις καλές μέρες μου είμαι η τρελή χαρά στη δουλειά. Στις κακές, είμαι για να μην με κάνεις παρέα. Αλλά όλα αυτά μόνο ως σκόρπια τα βιώνω. Πως λέμε συγκροτημένος χαρακτήρας, δυναμικός, που ξέρει τι θέλει και προσγειωμένος; Όχι εγώ. Σκόρπιες σκέψεις λοιπόν:

• Η δουλειά μου πάει καλά, γίνονται εξελίξεις που με κάνουν πολύ χαρούμενη. Πραγματικά. Σε σημείο που είναι αχάριστο και ηλιθιότητα να δηλώνω ότι θέλω να δουλέψω σε άλλη χώρα. Boss, thank you.
• Παιδάκια ανοίγει ο καιρός και η Άνοιξη είναι εδώ. Πολύ χαίρομαι, αλλά πρέπει να κάνω εκείνη τη διαιτα...για να μην περάσω τα ίδια οπως πέρσι και δεν μ αρέσω για ακόμα μια χρονιά.
• Ρε μαλάκα ποιος νομίζεις πως είσαι; Ο καραγκόμενος και πρέπει να σε τρέχω από πίσω για ένα date; Κατα βάθος δεν μ αρέσει η φάτσα σου, ούτε σε βρίσκω σέξι και χιούμορ έχουν οι φίλοι μου και ο Dr House (βλ προηγούμενο ποστ). Άρα εσύ χάνεις.
  
• Εσύ από την άλλη, μπήκες στη ζωή μου μέσα σε μια νύκτα, έμεινες πολύ λίγο, κάποιες ώρες αλλά μου αναποδογύρισες το σύμπαν για πολλές μέρες. Μου έβγαλες στην επιφάνεια συναισθήματα, σκέψεις και την αίσθηση του να είμαι ζωντανή , πράγματα που είχα ξεχασμένα και που καμιά δουλειά δεν μπορεί να αντικαταστήσει. Να 'σαι καλά. Δεν νομίζω όμως να θέλω να σε ξαναδώ.
• Επανέρχομαι στην καθημερινότητα των φίλων μου σιγά σιγά. Τους είχα γράψει, είχα απομακρυνθεί. Ακόμα το βρίσκω δύσκολο να βγω έξω μαζί τους τα βράδια και να περάσω σούπερ. Χρειάζεται προσπάθεια εκ μέρους μου να είμαι happy αυτόν τον καιρό. Αλλά τελικά όταν είδα το The pursuit of happyness κατάλαβα ότι όλα χρειάζονται πολλή προσπάθεια σε αυτή τη ζωή, ακόμα και το να είσαι ευτυχισμένος.
• Εσύ, η σκέψη, η ανάγκη που έχω μέσα μου....πότε θα σε αντιμετωπίσω; Να συνεχίσω να σε αγνοώ; Γαμώτο...
• Όταν έγραφα ένα κείμενο για το Υ.Γ, τις προάλλες ήμουν στις πολύ μαύρες μου. Δεν μ αρέσει να ειμαι χάλια και να γράφω, αλλά αφού είχα διωρία έπρεπε. Μήνυμα από διευθύντρια: "είναι το καλύτερο σου κείμενο ως τώρα!". Τι να πω πλέον...!
• Άρχισα power yoga και είμαι πανευτυχής! Εξαιρετικό!
• Μπορώ να κάνω restart τη ζωή μου;
• Βαριέμαι πάρα πολύ τα σ/κ, γιατί πρέπει να κάτσω να οργανώσω παρέα να βγούμε και στην πορεία να μην βαρεθώ και μείνω μέσα και τους στήσω για ακόμα μια φορά (όπως πολύ συχνά μου συμβαίνει τους τελευταίους μήνες)
• Just breathe λέει το τραγουδάκι δίπλα. Πόσες αναπνοές χρειάζονται όμως για να γίνουν όλα καλύτερα ε;
• Miss you...

Ας πάρουμε τα πράγματα με τις ΣΕΙΡΕΣ

Σας έχω υποσχεθεί post για σειρές. Έχω κάνει που λέτε μια εμπεριστατωμένη έρευνα στην οποία έχω επιλέξει (μόνο μερικές) από τις σειρές που έχουν πέσει στα χέρια μου τα τελευταία χρόνια. Για χάρη σας δε, έχω βάλει στο pause το 2ο κύκλο του House! Για να δείτε τι αδυναμία σας έχω! Έχουμε και λέμε λοιπόν.

H λατρεία άρχισε πριν από δύο και κάτι χρόνια. Τότε δούλευα ως αργά στη δουλειά, κτύπαγα κάτι 12ωρα. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, είχα ξενερώσει, δεν έκανα παρέα με κόσμο από το γραφείο, η μόνη φίλη που είχα εκεί είχε πάει αλλού. Και απλά δούλευα μόνο. Χάλια ψυχολογία και πολλά νεύρα. Ένα βράδι, κατά τις 10 που κτυπιούμουνα μπροστά από ένα pc στο γραφείο, κτυπά το τηλ. Μια φίλη. Απαντώ, της λέω τον πόνο μου. Απαντά πολύ ήρεμα "Θα σου πω τι θα κάνεις. Θα πας στον DVDα και θα πάρεις το ΟΖ. Και μετά πάρε με τηλ". Την επομένη εκτελώ το σχέδιο. Ο DVDας μου όταν πήγα να το πάρω, με έβλεπε κάπως του στυλ "πάει τον έχασε αυτή". Δεν έδωσα σημασία, έτσι και αλλιώς η σχέση μας ήταν πάντα κάπως ιδιόρρυθμη. Πάω σπίτι, βάζω το OZ στο dvd player. Η σειρά, της HBO, διαδραματιζόταν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Πρωταγωνιστές οι κρατούμενοι, όχι και τα καλύτερα παιδιά του πλανήτη. Το πρώτο επεισόδιο με σόκαρε. Πολλή βία, ακραία πράγματα. Σκηνοθεσία όμως σούπερ. Βάζω το ένα επεισόδιο μετά το άλλο να παίζει, δεν μπορώ να σταματήσω, πώρωση. Ενθουσιάστηκα. Τελειώνω τον πρώτο κύκλο μετά από 2-3 μέρες και παίρνω τη φίλη μου τηλέφωνο:
- "Το είδα".
- "Και;;"
- "Τέλειο! Έχω κάτι ιδέες για το πως να δολοφονήσω τους προισταμένους μου...!! Θα τους καρφώσω στο πάτωμα, θα τους βάλω σπασμένα γιαλιά στο φαγητό τους, θα...."
- "Ε! Μα δεν σου είπα να το δεις για να πάρεις ιδέες! Για να δεις ότι υπάρχουν και χειρότερα στη ζωή , στο πα"!
- "Αντε!!!"
Αυτή ήταν η πρώτη επαφή μου με τον κόσμο των ψαγμένων τηλεοπτικών σειρών. Στους επόμενους μήνες λοιπόν, έγινα η καλύτερη πελάτις του DVDα μου. Ανάλογα με την ψυχολογία μου έπαιρνα και την αντίστοιχη σειρά.
Σειρά πήρε το λατρεμένο 4400. Αυτός είναι ο αριθμός των ατόμων που εξαφανίστηκαν υπό μυστήριες συνθήκες, τα τελευταία 50 χρόνια. Μια καλή νύκτα λοιπόν, κάτι συμβαίνει και δίπλα σε μια λίμνη εμφανίζονται...οι 4400! Και κάτσε τώρα σκέψου τι να τους κάνεις και πως θα τους εξηγήσεις το γεγονός ότι όλα και όσα ξέρανε πάει bye bye. Το catch της υπόθεσης είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς έχουν "ειδικές" ικανότητες. Το αγαπημένο μου είναι το κοριτσάκι (που βλέπετε στη φωτό) το οποίο προβλέπει το μέλλον. Spooky! Η σειρά έχει μια πολύ καλή σκηνοθεσία, δεν βαριέσαι, δεν υπάρχουν UFO ( δεν μπορώ τα sci-fi), το θέμα είναι ενδιαφέρον γιατί όλα κινούνται μεταξύ πραγματικότητας και κάτι "άλλου" ΚΑΙ το τραγούδι της αρχής, το " Α place in Time" είναι εξαιρετικό! Τώρα περιμένουμε εναγωνιωδώς τον τρίτο κύκλο να βγει σε dvd.
Μετά αυτό με έπιασε η μανία με το έγκλημα. Βασικά δύο πράγματα με ενδιαφέρουν στις σειρές, τα εγκλήματα και τα νοσοκομεία. Με λίγα λόγια, give me blood!
Οπότε εντοπίζω το CSI, το Las Vegas συγκεκριμένα που είναι και το αυθεντικό (και με το καλύτερο cast). Αχ τι ωραία σειρά! Και εδώ πωρώνεσαι άσχημα. Άσε που αποκτάς την τάση και στην καθημερινότητά σου να ψάχνεις να βρεις τρίχες και μικροαντικείμενα με το τσιμπιδάκι γιατί μπορεί και να σημαίνουν κάτι για ένα έγκλημα που έχει συμβεί και που ΕΣΥ πιστεύεις πως μπορείς να εξιχνιάσεις! Σε αυτή τη σειρά έχω μείνει πίσω, έχω δει μόνο ως τον 3ο κύκλο, ενώ υπάρχουν ήδη 6 σε DVD. Α ο african-american αστυνομικός (στα αριστερά) είναι yummy!
Μετά από αυτό, παρέμεινα στο theme investigation & interrogation και βρήκα το The Closer. Πρωταγωνίστρια η Kyra Sedgwick η οποία υποδύεται την υπαστυνόμο Brenda Leigh Johnson. Ως εδώ όλα καλά και φυσιολογικά. Αυτό όμως που κάνει τη συγκεκριμένη σειρά, θεική, είναι οι χαρακτήρες και συγκεκριμένα η πρωταγωνίστρια. Αυτή η υπαστυνόμος είναι μια ιδιόρρυθμη, παράξενη αλλά εξαιρετική ανακρίτρια (γι αυτό και την αποκαλούν Closer, επειδή καταφέρνει να "κλείνει" με επιτυχία όλες τις ανακρίσεις). Δεν της ξεφεύγει τίποτα, παριστάνει την χαζή για να παίρνει πληροφορίες, δεν έχει και και τις καλύτερες επικοινωνιακές ικανότητες (κάτι μου θυμίζει αυτό) ΚΑΙ έχει μια μανία με τα γλυκά (επίσης κάτι μου θυμίζει). Την λατρεύω!! Περιμένω πως και πως να βγει 2ο κύκλος σε dvd τον Μάη!
Μετά από αυτό, είπα να δω λίγο αίμα σε χειρουργεία. Αλλά επειδή δεν ήθελα να μπλέξω με τις σειρές τύπου E.R. , νοικίασα το nip/tuck. Οι ήρωες είναι δύο πλαστικοί χειρουργοι στη νότια Florida. Είναι κολλητοί φίλοι από το πανεπιστήμιο και τους συνδέει επίσης η Τζούλια η γυναίκα του ενός και ο μεγαλύτερος έρωτας του δεύτερου. Ο πρώτος οικογενειάρχης και ηθικολόγος, ο δεύτερος αμετανόητος γυναικάς (κούκλος καλέ ομως!!) και με χεσμένη την ηθική. Το κάθε επεισόδιο έχει τίτλο του ονόματος του ατόμου που θα κάνει πλαστική. Ως τώρα έχω δει τους τρεις κύκλους και μπορώ ανά πάσα στιγμή να μπω σε χειρουργείοκαι να κάνω λιφτιγκ ΚΑΙ πλαστική στο στήθος με επιτυχία ! Η σειρά είναι ένα Perfect Drama όπως λένε και στα reviews. Φαινομενικά όλα είναι clean και αποστειρωμένα. Αλλά η ματαιοδοξία της ομορφίας δεν είναι ποτέ "καθαρή" ε;
Στην πορεία, οι φίλοι μου που ξέρουν τη μανία μου, δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως δεν είχα δει το Lost! Απαράδεκτη! Έτσι πήγα και το πήρα, όχι τίποτα άλλο, αλλά για να γλυτώσω και τα spoilers που πετάγανε όλη μέρα στη δουλειά και μου τη σπάγανε. Είδα το μισό πρώτο κύκλο. Το μισό;; θα διερωτάστε! Ναι δεν κατάφερα να το τελειώσω όλο. Βαρέθηκα. Οκ οι χαρακτήρες εξελίσσονται, οι "Άλλοι" είναι ένα ενδιαφέρον θέμα, η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή, το ίδιο και η μουσική. Αλλά δεν το κατάφερα. Ίσως δεν είναι η φάση μου αυτή την περίοδο. Υπόσχομαι να το ξαναπιάσω, μάλλον τέλος της άνοιξης το βλέπω, όταν θα είναι μεγαλύτερη η μέρα και δεν θα σκιάζομαι κάθε φορά που θα ακούω θόρυβο μέσα στη νύκτα!
Και συνεχίζω. Πέρσι τέτοιο καιρό, είχα νοικιάσει το Weeds. Σκεφτείτε το Desperate Housewives αλλά σε "high" version. Μια προσφάτως χήρα, που μένει στα πληκτικά καθώσπρέπει προάστεια, αποφασίζει πως ο μόνος τρόπος να συντηρήσει τα παιδιά της, το πανάκριβο σπίτι και το lifestyle στο οποίο συνήθισε, είναι να πουλά "χόρτο" (weed) σε ενήλικες (έχει αρχές η κοπέλα, απαγορεύεται σε ανήλικους). Πολύ μου άρεσε αυτή η σειρά, χιούμορ, ατάκες, κυλάει εύκολα. Νομίζω τελείωσα τον πρώτο κύκλο σε τρεις μέρες (και όχι δεν έγινα αντικοινωνική - και την high κοινωνική μου ζωή διατήρησα και όλα!). Έχει κανείς info για το πότε θα κυκλοφορήσει ο δεύτερος κύκλος; Α ξέχασα να σας πω, στα περσινά Emmy η πρωταγωνίστρια Mary Louise Parker κέρδισε στην κατηγορία Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά έχοντας ως ανταγωνίστριες στην κατηγορία και τις 4 Desperate Housewives! Ζήτω το Χόρτο!
Και επειδή με είχε πιάσει το ανάλαφρο μου, συνέχισα στο ίδιο μοτίβο, επιστρέφοντας όμως στα νοσοκομεία (μεγάλη αγάπη- γιατί δεν πήγα να γίνω γιατρός τελικά;). Η hot σειρά της περασμένης σεζόν στην Αμερική ήταν το Grey's Anatomy. Ηρωίδα η Meredith Grey, μια νεαρή εκπαιδευόμενη γιατρός η οποία μαζί με ακόμα τέσσερις καινούριος γιατρούς είναι τα νέα "ψαράκια" του νοσκομείου. Η Meredith κάνει όμως ένα one night stand που θα της αλλάξει ολόκληρη τη ζωή (σπάνιο αυτό φυσικά γιατί όπως ξέρετε τα one night stand δεν σου αλλάζουν τη ζωή,,μόνο τα φώτα). Μια μέρα πριν αρχίσει το intership ψαρεύει σε ένα μπαρ ενα πολύ χαριτωμένο άγνωστο. Ο οποίος όμως αποδεικνύεται πως είναι ο καινούριος της προϊστάμενος- ο αποκαλούμενος MacDreamy (είναι ο άτιμος)! Και εκεί αρχίζει ένα μπέρδεμα με γκομενικά όπου σιγά σιγά μπλέκεται όλο το προσωπικό. Α ναι ξέχασα, στην πορεία κάνουν και εγχειρίσεις. Σουπερ το soundtrack (απο εκεί ξεσήκωσα το Breathe 2am που βλέπετε δίπλα στο Στίχο) και ατάκες με πολύ γέλιο. Ταυτίζομαι με τη Sandra Oh που, suprise suprise, τα κάνει μαντάρα στα ερωτικά της! Έχοντας τελειώσει και το 2ο κύκλο περιμένω από Σεπτέμβρη και μετά μάλλον να δώ τον τρίτο.
Και ερχόμαστε στη νέα μου λατρεία! Τον Dr. House. Οπως καταλαβαίνετε, το theme Νοσοκομεία συνεχίζει και εδώ (τι λέει αυτό για τη ψυχολογική μου κατάσταση γιατρέ μου;). Εδώ όμως δεν πρόκειται για μια τυπική υπόθεση που διαδραματίζεται σε ένα νοσοκομείο, αφού η δουλειά του Dr. House και της ξεχωριστής ομάδας του είναι να βρίσκουν εκείνες τις αρρώστιες που η συμβατική ιατρική δεν μπορεί. Τώρα το ενδιαφέρον αυτής της σειράς δεν είναι τόσο η υπόθεση όσο ο ίδιος ο Dr House. Ο αγαπημένος μου, είναι ένα στριμμένο άντερο, με παράλυση στο δεξί του πόδι (αξεσουάρ το μπαστούνι με το οποίο ενίοτε "χειρίζεται" και κόσμο) και με ένα κυνισμό που σκοτώνει στην κυριολεξία! Νομίζω έχει πολύ καιρό να πιάσω τον εαυτό μου να γελά τόσο πολύ βλέποντας μια σειρά με αίματα και αρρώστους. Τώρα είμαι στον 2ο κύκλο και δεν θέλω να τελειώσει γιατί δεν ξέρω πότε θα κυκλοφορήσει ο τρίτος.
Το παραδέχομαι, I am in love with Dr. House and I want to marry him now!!
Στο τέλος της βδομάδας που θα επιστρέψω τον Dr House (κλαψ) θα πάρω το Rome. Είναι μια παραγωγή της HBO και έχω διαβάσει ότι η Ρώμη είναι όπως δεν την έχουμε ξαναδει! Προβλέπω όργια!
Μετά από αυτό θέλω με πολλή αγωνία να δω το Dexter, το οποίο είχα δει να διαφημίζεται στα subways της Νέας Υόρκης. Ήρωας ένας ιατροδικαστής ο Dexter ο οποίος έχει μια ιδιομορφία. Ενώ τη μέρα κάνει κανονικά τη δουλειά του, το βράδυ (αυτό είναι το κλου) μεταμορφώνεται σε δολοφόνο και σκοτώνει όσους ξέφυγαν από το νόμο! Θεικό; Και νοσοκομειακό ΚΑΙ με εγκλήματα! A series come true! Αλλά επειδή δεν θα το δω σύντομα, μάλλον θα αρχίσω το Prison Break (που πάλι το έχουν δει όλοι εκτός από μένα).
Αυτά τα ολίγα για τις σειρές. Θα χαρώ να γράψω και Β Μέρος, αν το θέλετε!

Y.Γ. Δεν δουλεύω σε DVDάδικο
Y.Γ2. Έχω ζωή

I have been tagged + το ρεζίλι των Όσκαρ

Αργησα; Καλά μαύρα μεσάνυκτα είχα γι αυτό το παιχνίδι. Λόγω δουλειών δεν κάνω πολλούς περιπάτους σε φίλους μπλογκερ. Σήμερα λοιπόν που έκανα μια μικρή περιοδεία είδα ότι η Evita, ο Crazy Cow και ο Dark Morpheus με έχουνε tagάρει. Οπότε πέντε ασήμαντα πράγματα για μένα είναι τα εξής:
1. Όταν με γνωρίσει κάποιος πιστεύει πως είμαι ένα καλό, ήσυχο και ίσως κάπως ιδιόρρυθμο κορίτσι. Τα πρώτα δύο δεν ισχύουν καθόλου, το τρίτο ναι αλλά σε υπερθετικό βαθμό. Όμως πάντα εκμεταλλευόμουνα το γεγονός ότι "φαίνομαι" αλλά δεν είμαι, με αποτέλεσμα να έχω κάνει διάφορα αίσχιστα που ούτε με βασανιστήρια γερμανικού τύπου δεν πρόκειται να αποκαλύψω!
2. Τα πράγματα που πραγματικά αν είχα επιλογή θα έκανα μόνο αυτά θα ήταν, με σειρά προτεραιότητας, το σεξ, να ακούω μουσική και να οδηγώ, να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο, να αράζω σε καναπέ και να παρακολουθώ αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές (βλ. House M.D., CSI κλπ) και τέλος να αράζω στην παραλία και να διαβάζω βιβλία και περιοδικά (με φραπέ).
3. Έχω πολλές μανίες, πολλά κολλήματα αλλά αν δεν είχα θα φοβόμουνα τον εαυτό μου πολύ. Και ένας από τους λόγους που έκανα αυτό το blog ήταν για να μπορέσω να τα γράψω κάπου, χωρίς να με ξέρει κάποιος. Καλά έκανα.
4. Με χαρακτηρίζει το γεγονός οτι δεν θέλω να μένω εδώ που μένω, θα ήθελα να αλλάξω τα πάντα στη ζωή μου, αλλά είμαι πολύ δειλή για να το κάνω. Το ότι το παραδέχομαι δεν το θεωρώ και τη μεγαλύτερη υπέρβαση του κόσμου.
5. Πολλές φορές με ενοχλεί που πρέπει να δείχνω κάτι πιο "λίγο" από εκείνο που είμαι για να μην απομακρύνω τον κόσμο. Και είναι ηλίθια στρατηγική αλλά ευελπιστώ πως με τα χρόνια θα πάψω να το κάνω. Ή αυτό ή απλά τελικά θα γίνω όντως πιο "λίγη".
Αυτά! Και τώρα πρέπει να προτείνω άλλα παιδιά αλλά δεν νομίζω να έχει μείνει κάποιος που δεν το έχει κάνει από τη λίστα μου....αλλά όποιος δεν έχει tagαριστει από τα παιδιά, θεωρείστε το ότι είναι η δική μου πρόσκληση για να μας πείτε 5 πράγματα.



Και τώρα τα Όσκαρ....δεν θα εντρυφήσω στο θέμα γιατί τι να πω και τι να αφήσω, αλλά ένα θα πω: ΝΤΡΟΠΗ και Προβλεπόμενες Μαλακίες! Μα το Βαβέλ να πάρει μόνο για το μουσικό score; Και το Departed, γιατί πήρε τόσα δηλαδή;; Τα Όσκαρ έχουν αποδείξει για μια ακόμα χρονιά πως είναι μια αμερικανιά και μισή και εγώ φταίω που κάθε χρόνο ξεχνάω και τους δίνω αξία! Παπαριές!

Cinema Paradiso

Τις προάλλες είχανε θέμα στο Υ.Γ το κινηματογράφο. "Α", σκέφτηκα από μέσα μου, "εδώ θα γράψω μια σούπερ στήλη". Μένω που λέτε στο γραφείο αργά να την κάνω με πολλή όρεξη και πάνω που έγραψα το μισό κείμενο πετάγεται από δίπλα ένας συνάδελφος που ξέμεινε και εκείνος 8 η ώρα μέσα και μου λεει " τι κανεις τι κάνεις;" Και πριν προλάβω να αντιδράσω, αρπάζει το mouse και ανοίγει το κείμενο! Νεύρα εγώ! Αυτόν χρειαζόμουνα να μάθει ποιά είμαι, αν και αμφιβάλλω αν διαβάζει Υ.Γ, μάλλον μόνο αθλητικές εφημερίδες μου κάνει να τον ενδιαφέρουν. Να μην σας τα πολυλογώ, αναγκάστηκα να αλλάξω όλο το κείμενο μπας και δεν καταλάβει. Το αποτέλεσμα δεν με ενθουσίασε. Δεν το βρήκα πολύ κινηματογραφικό. Ηere it is:

«ΚΑΡΕ 1 Πήγα για πρώτη φορά σε κινηματογράφο όταν ήμουν 7 όταν η θεία μου με είχε πάει να δω τη «Κουκλίτσα με τα ροζ» με την Μόλι Ριντγουολντ, στο Ζήνα Πάλλας. Η ταινία δεν ήταν σπουδαία, μάλλον μια τυπική για την εποχή εφηβική αμερικάνικη τσιχλόφουσκα. Αλλά για μένα ήταν μεγάλη στιγμή, μου φαινόταν μαγικό να βλέπω φιλμ σε μια τόσο μεγάλη οθόνη.
Η αμέσως επόμενη φάση που θυμάμαι ήταν όταν είδα στην τηλεόραση το «Ρωμαίο και την Ιουλιέττα» του Τζεφιρέλι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τον μαρασμό που έπαθα όταν ο Ρωμαίος πέθανε όταν είδε δίπλα του την νεκρή Ιουλιέτα (έτσι νόμιζε δηλαδή). Και μετά όταν εκείνη αυτοκτόνησε (τελικά), ένιωθα πως ήλθε το τέλος του κόσμου! Κάπου εκεί άρχισα να υποψιάζομαι, ότι δεν έπαιρνα τα φιλμ στο ντούκου. Όλα αυτά πριν κλείσω τα δέκα.
ΚΑΡΕ 2 Γύρω στα δεκατέσσερα, ξέθαψα από την αποθήκη των γονιών μου μια παλιά ασπρόμαυρη μικρή τηλεόραση. Την πήρα στο δωμάτιο μου και την έβαλα κάτω στο πάτωμα. Για να καταφέρω να δω τηλεόραση με καθαρή εικόνα (τότε μόνο το ΡΙΚ υπήρχε) παιδευόμουνα με την κεραία για πολλή ώρα. Σε εκείνη τη μικρή τηλεόραση είδα για πρώτη φορά το «Οργισμένο Είδωλο», τον Τζέικ Λα Μότα με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Θυμάμαι πόσο είχα εντυπωσιαστεί όταν είχα διαβάσει πως για το ρόλο του πήρε τριάντα κιλά. Διάβασα επίσης τότε ότι την ίδια μέθοδο ακολουθούσε και η Μέριλ Στριπ η οποία για μια ταινία, μπήκε και έμεινε μέσα σε ένα ψυγείο για αρκετή ώρα για να «νιώσει» την ταλαιπωρία. (Ποτέ δεν κατάφερα να βρω αυτή την ταινία που υποδυόταν την Εσκιμώα).
Μετά ακολούθησε μια πώρωση με τη Βίβιαν Λι γιατί είχα δει το Όσα παίρνει ο Άνεμος (στην έγχρωμη τηλεόραση στο σαλόνι) και μετά στο «Λεωφορείο ο Πόθος», να υποδύεται την Μπλανς, (στην ασπρόμαυρη τηλεόραση στο δωμάτιό μου).
Και δεν το συζητώ όταν πέτυχα τη «Καζαμπλάνκα» ( “from all the bars of the world you had to walk into mine” να λέει ο Μπόγκαρτ στην Μπέργκμαν) και τη «Γκίλντα» (να χορεύει η Χέιγουρθ με τη πιο αποκαλυπτική στριπτίζ όπου έβγαλε απλά ένα γάντι). Από εκείνη την περίοδο έμεινε ένα poster από την «Καζαμπλάνκα» κρεμασμένο στον τοίχο του παιδικού μου δωματίου.
Από εκείνη την περίοδο που έβλεπα με μανία παλιά φιλμς μου ξέφυγε ο «Πολίτης Κειν». Όταν βρίσκομαι σε παρέα σινεφίλ τρέμω τη στιγμή που θα έλθει η ώρα της μαγικής ερώτησης «Ποια ταινία σημαντική δεν είδες και ντρέπεσαι για αυτό;». Γιατί κάθε φορά που το ομολογώ (με κατεβασμένο βλέμμα) με κοιτάνε λες και σκότωσα άνθρωπο! Λες και δεν μετράει που έχω δει όλες σχεδόν τις ταινίες του Μπίλι Γουάϊλντερ, του Μπέργκμαν (και αυτό είναι πιστέψτε με μεγάλο κατόρθωμα) ΚΑΙ του Αλμοδοβάρ (προ- Πενελοπε Κρουζ εποχής)!
ΚΑΡΕ 3 Ο κινηματογράφος ήταν καθοριστικός παράγοντας και όταν έπρεπε να σκεφτώ που θα πήγαινα για σπουδές. Δεν υπερβάλλω. Κάπου στα 17 άρχισα να βλέπω φιλμ του Τζέιμς Αϊβορι, το «Δωμάτιο με Θέα», τα «Απομεινάρια μιας Μέρας» και το «Μορίς». Τότε αποφάσισα ότι ήθελα να σπουδάσω στην Αγγλία. Για να μπω σε εκείνο το σκηνικό, να γίνω μια ηρωίδα του Άϊβορι, να πίνω τσάι και να ζήσω ένα μεγάλο έρωτα μέσα σε βικτωριανό σπίτι. Αντιλαμβάνεστε ότι το σενάριο αυτό δεν έπαιξε. Γιατί ναι μεν βρήκα το βικτωριανό σπίτι (αυτό με τις μαύρες δοκούς και τους λευκούς τοίχους) και μάλιστα στην εξοχή, έπινα τσάι, αλλά ο έρωτας μάλλον από άλλη ταινία ( λιγότερο ρομαντική και περισσότερο «αστική») μου προέκυψε.
ΚΑΡΕ 4 Ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Δεν χρειάστηκε να ανακαλύψω την πόλη, την ήξερα ήδη μέσα από τις ταινίες. Περνούσαν δίπλα μου τα κίτρινα ταξί και έψαχνα πίσω από το τιμόνι τον Ρόμπερτ ντε Νίρο να με ρωτά «Are you talking to me?». Περπάτησα στο Central Park και το μάτι μου γύρευε το παγκάκι που κάθονταν ο Γούντι Άλλεν και η Νταϊάν Κίτον στο Annie Hall, κοντά στο Bethesda Fountain και έβλεπαν τους περαστικούς. Μπήκα στο Tiffany’s και φαντάστηκα δίπλα μου την Όντρει Χέμπορν να φοράει το Little Black Dress, τα μεγάλα μαύρα γυαλιά και να κοιτάζει τη βιτρίνα, έτσι όπως στο «Breakfast at Tiffany’s».
Τελικά τα φιλμ δεν είναι βγαλμένα από τη ζωή. Γιατί συνειδητοποιώ ότι η ζωή του καθενός μας είναι μια ταινία. Με τα δικά της καρέ, τις δικές τις κινηματογραφικές στιγμές και το δικό της μοναδικό σάουντρακ".

Τα δικά σας καρέ;

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 17/2. Εξώφυλλο είχε σκηνές από την (θεικη) ταινία ΒΑΒΕΛ ( από το ομώνυμο βιβλίο που εξέδωσε ο Taschen)

The V day

Πραγματικά τη σιχαίνομαι αυτή τη μέρα. Το ξέρω πως δεν είπα κάτι πρωτότυπο γιατί οι μισοί τρέφουν ακριβώς τα ίδια αισθήματα. Οι άλλοι μισοί δεν λένε πως τη λατρεύουν αλλά απόψε όλο και σε κάποιο ντινέ θα πάνε, θα τους έχουνε στείλει λουλούδια, θα τους καλέσουν σε πάρτι. Εγώ πάλι κανένα από όλα αυτά.

Φέτος ξέχασα να φορέσω ολο μαύρα αυτή τη μέρα. Πάει η ιδεολογία.

Μια συνάδελφος με ρώτησε πριν:

- Καλά ρε συ τουλίπα, άντε και γιόρταζες, τι θα έκανες; Θα περίμενες λουλούδια και σοκολατάκια και καρδούλες;; Δεν μου κάνεις για τέτοιος τύπος!

- Έχεις δίκιο. Το μόνο που θα απαιτούσα από τον γκόμενο θα ήταν σεξ με σοκολάτες. Μόνο.

Σήμερα θα έλθει ένας μπακουρόφιλος σπιτι μου. Είχαμε κανονίσει να πάμε για πότο, αλλά μόλις σκέφτηκε τι μέρα ειναι η σημερινή έπεσε μήνυμα "Τουλίπα δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορώ μέσα στις καρδίες! Σπίτι σου με dvd και φαγητό. Κάλεσε με"

Τον κάλεσα.

Οπότε για ακόμα μια νύκτα θα μαι σπίτι να entertain φίλο. Κάτι που κάνω πάρα πολύ συχνά τον τελευταίο μήνα ( πίστευα πως είναι μεθεόρτιο σύνδρομο, αλλά κοντεύει πάσχα, οπότε μάλλον εγκεφαλικό είναι). Δεν ξέρω αν ειναι και πολύ νορμάλ, η φάση που περνώ τον τελευταίο καιρό. Σε σπίτια, με ένα ή δυο φίλους (μαξιμουμ) για φαγητό. Ή σπίτι μόνη και στο msn. Άντε κανά σινεμά, κανά εστιατόριο. Όχι μπαράκια, όχι club, όχι μεθύσια, όχι ξενύκτια, όχι φλερτ.

Μια φίλη επιμένει πως αυτό είναι καλό γιατί τα βρίσκω με μένα, γιατί δεν αναλώνομαι σε πράγματα που δεν με γεμίζουν. Μ αρέσει η εκδοχή της. Είναι πιο αισιόδοξη από τη δική μου.

Αρχίζει να με φοβίζει η άνεση μου με μένα μόνο και κανένα άλλο.

Και μετά διάβασα το σημερινό πόστ της Αργυρένιας και με κάλυψε πλήρως.

Γ #$%#%#$ V Day.....με έριξες φέτος...

Δείξε μου το φετίχ σου

Πριν κάτι βδομάδες με πήραν τηλ από το Υ.Γ γιατί θα έκαναν ένα τεύχος με θέμα "ΣΕΞ" και διερωτούνταν αν θα μπορούσα να γράψω κάτι γι αυτό. Αποφάσισα, από τη στιγμή που συμμετέχω ως ιντερνετική περσόνα, να γράψω κάτι σε σχέση με το σεχ και το ίντερνετ. Έτσι σκέφτηκα να κάνω cyber sex και να καταγράψω την εμπειρία μου. Επειδή όμως αυτό το είχα ήδη κάνει σε ένα τεύχος Ιουλίου είπα να κάνω κάτι διαφορετικό. Έτσι είπα να κάνω Φετιχιστικό cyber sex. Και να δω τι παίζει. Το κείμενο που ακολουθεί περιγράφει την εμπειρία. Για λόγους ευνόητους δεν θα μπορούσα να δημοσιεύσω τις πραγματικές συνομιλίες ( ντρέπομαι και θα ντραπείτε και εσείς, αφήστε που θα με βάλουν μέσα επειδή διακινώ πορνογραφικό υλικό!).


Σάββατο βράδι. Μένω σπίτι αποφασισμένη να ανακαλύψω τον φετιχιστικό μου εαυτό, μέσα από τα chat rooms. Για συμπαράσταση (μάλλον για πλάκα) έχω δίπλα μου ένα φίλο. Και αυτός το έχει ξανακάνει. Το Cyber sex. Και όχι, δεν ήταν μαζί μου.
Κατά τις 12, μπαίνουμε στο internet. Μεταξύ μας, είχα μια μικρή αμφιβολία στο αν θα υπήρχαν κάποιοι που αντί να είναι έξω Σάββατο βράδι την βγάζουν μπροστά από ένα pc, βγάζοντας τα μάτια τους. Δεν θα καταφέρναμε όμως να βρούμε ένα άτομο σε όλη την υφήλιο;
Κάνουμε search στο Google: «fetish chat rooms».
Μας αραδιάζει κάμποσα. Κάνω κλικ πάνω σε ένα που από την περιγραφή δείχνει να έχει όλα όσα χρειάζομαι! ΚΑΙ s&m ΚΑΙ swinging ΚΑΙ role-playing! Ενθουσιάζομαι. Ο φίλος μου λιγότερο. ΄Η πολύ άνετος είναι ή απλά έχει μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που δέχθηκε να γίνει φετιχιστής.
Μπαίνουμε μέσα ως ζευγάρι, με ένα όνομα που πραγματικά ντρέπομαι ακόμα και να το γράψω! Αρκεί να σας πω ότι υπονοούσε ότι είμαστε πάρα πολύ πρόθυμοι να κάνουμε σεξ «όλοι μαζί παρέα».
Κάνουμε log in στο δωμάτιο #sex. Τι είχα πει πριν, πως δεν θα υπήρχε κανείς;
Το παίρνω πίσω! Το δωμάτιο ήταν τίγκα στον κόσμο.
Εντοπίζω τυχαία ένα όνομα που μου γυάλισε και του πιάνω κουβέντα σε ιδιωτικό παραθυράκι.
-Hi, how are you? ( υποθέτω πως ασχέτως σκοπού πρέπει να είμαστε ευγενικοί, ότι τάχα μου δεν συμβαίνει τίποτα και ότι δεν τσατάρουμε για να κάνουμε cyber)
- Hi. ASL; ( Age Sex Location)
Κατευθείαν στο ψητό ο άλλος. Δεν χάνω ώρα και του απαντώ ότι είμαστε ένα ζευγάρι και θέλουμε να πειραματιστούμε επειδή βαριόμαστε τη ζωή μας. (Καλέ τι γράφω;;). Ο τύπος αμέσως τσιμπάει! Τόσο εύκολα! Με ρωτάει τι μας αρέσει να κάνουμε, τι θέλω να κάνει στον γκόμενο μου και μετά μου λέει τι θέλει να μου κάνει αυτός. Αλλά βρε παιδί μου δεν μου έλεγε κάτι ενδιαφέρον! Γιατί οκ αγάπη μου έχουμε ξανακούσει για παρτούζες, ήμουν σίγουρη πως θα έλεγες ότι θες να κάνεις φάση μαζί μου και να βλέπει ο γκόμενός μου ( τι πρωτότυπο αλήθεια) και εννοείται ότι θες να με κάνεις να ζήσω «τους πιο έντονους οργασμούς της ζωής μου». Άρχισα να βαριέμαι και ακόμα δεν αρχίσαμε…
Δεν προλαβαίνω όμως να δακτυλογραφήσω κάτι για να αλλάξουμε κάπως ταχύτητες και τσούπ! Άλλο παραθυράκι ανοίγει, αυτή τη φορά από έναν με το όνομα HotMan25.
- Hi, ASL; τον προλαβαίνω.
- «25, male, Nicosia», απαντάει!
Ωχ, μας βρήκανε! Κάνω πως δεν επηρεάζομαι από το γεγονός ότι μπορεί αυτός να είναι ο γείτονάς μου ( ή ακόμα χειρότερα ο 16χρονος γιος του).
- «Φετίχ έχεις;», ρωτώ μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα γιατί η ώρα πήγε τρεις και αρχίσαμε να νυστάζουμε.
- «Πόδια», μου απαντάει πολύ απλά και απενοχοποιημένα.
- «Πόδια;», τον ρωτάω, δήθεν άνετη.
- «Ναι. Θες να στα γλύψω;» λέει.
Δεν απαντώ αμέσως. Φαντάζομαι την εικόνα και ανατριχιάζω ολόκληρη. Περιττό να σας πω ότι ο δίπλα μου είχε πεθάνει στα γέλια!
- «Ναι, θέλω πολύ! Αλλά μπορεί να παρακολουθεί και ο αρραβωνιαστικός μου;». Το βιολί μου εγώ. Εν τω μεταξύ χαίρομαι τόσο πολύ που εντόπισα ένα άνθρωπο με πραγματικό φετίχ που προχωρώ και τον ρωτάω αν θέλει να το κάνουμε s&m το θέμα.
- «Σόρι, δεν κάνω τέτοια πράγματα», απαντά και μου κλείνει το παραθυράκι στα μούτρα!
Μα τι είπα;; Έχει κάτι κολλήματα ο κόσμος δηλαδή…
Απτόητοι, συνεχίζουμε την αναζήτηση μας. Να μην σας τα πολυλογώ, πετυχαίνω ακόμα 2-3 τύπους με παρόμοια φετίχ, όχι πρωτότυπα δηλαδή. Πόσο φετιχιστικό σεξ, να κάνει το άτομο; Μετά από λίγο το βαριέσαι. Κατά τις 4 και ενώ ακόμα το sex chat room ήταν γεμάτο (καλά δεν κοιμούνται αυτοί;;), αποφασίζουμε να την κάνουμε, γεμάτοι εμπειρίες και φαντασιώσεις (τονίζω, όχι για πόδια)! Σώζω τα κείμενα, τα βάζω σε word file, κάνω ένα τσιγάρο και πάω για ύπνο.
Την επόμενη μέρα τα στέλνω με e-mail στο Υ.Γ. Μετά από λίγο χτυπάει το τηλέφωνο. Η αρχισυντάκτρια.
-«Ε, σ άρεσαν οι συνομιλίες μου;», την ρωτάω ενθουσιασμένη.
- Κοίτα να δεις, τουλίπα. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να δημοσιευτούν!


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την Κυριακή 11/2 με κάποιες αλλαγές ( που αναγκαστήκαμε να κάνουμε με την αρχισυντάκτρια γιατί στο τέλος της μέρας το περιοδικό διανέμεται μαζί με εφημερίδα που την διαβάζουν 40,000 και βάλε κόσμος - "κολλημένος")

Περί εκπτώσεων και άλλων δεινών

Είμαι ένα στριμμένο άντερο. Αυτό δεν το λέω εγώ αλλά οι φίλοι μου και οι γονείς μου (αν και από αυτούς το περιμένω). Μάλιστα. Μου το λένε κατάμουτρα και μετά είτε αποφασίζουν να μου το αναλύσουν (σπανίως) ή απλά να μου κόψουν την καλημέρα για μια δυο μέρες.
Γιατί είμαι ένα στριμμένο άντερο; Σύμφωνα με όλους αυτούς, είμαι πεισματάρα, θέλω να περνάει το δικό μου, τα πρωινά είμαι κακότροπη, τα βράδια το ίδιο, ειδικά όταν δεν θέλω να πάω σε «υποχρεώσεις» και επίσης δεν κάνω υποχωρήσεις.
Παραμένω στην τελευταία λέξη, γιατί τα υπόλοιπα κάπως ισχύουν αλλά δεν έχω ενοχές γιατί έτσι είμαι και ο άνθρωπος δεν αλλάζει μετά τα πέντε. Υποχωρήσεις που λέτε. Δεν τις κάνω, λένε.
Εγώ διαφωνώ καθέτως. Όταν ξέρεις γιατί θες ή δεν θες να κάνεις κάτι, όταν έχεις πλήρη συνείδηση της φάσης σου και ξέρεις πολύ καλά τι σου κάνει καλό και τι όχι, τότε θεωρείσαι πεισματάρης; Όχι ε;
Μα αυτό κάνω αγαπητοί μου! Συμπεριφέρομαι ως μια γυναίκα με γνώμη και άποψη, όπως λέει και το σλόγκαν γνωστού ελλαδικού περιοδικού.
Με λίγα λόγια, έχω αποφασίσει εδώ και καιρό (μετά από άπειρες μετωπικές συγκρούσεις με το παρελθόν και το παρόν μου και καταλήγοντας να πληρώνω σχεδόν πάντα όλες τις ζημιές) να αρχίσω σιγά σιγά να μην κάνω εκπτώσεις! Για να είμαι και εγώ καλά αλλά και οι γύρω μου ( αφού δεν θα συμπεριφέρομαι σαν «στριμμένο άντερο»!)
Για να εξηγούμαστε όμως, δεν είμαι εναντίον των εκπτώσεων. Είμαι υπέρ τους σε περιπτώσεις που μ αρέσει κάτι, το σποτάρω για μήνες στη βιτρίνα ( ή στο μπαρ) αλλά σκέφτομαι ότι σιγά μην δώσω το μηνιάτικο μου (και την ώρα μου) για κάτι που είτε θα το πατάω ή θα το πετάω από δω και από εκεί μέσα στα μπαρ και τους καπνούς ( ή δεν θα με έχει ξετρελάνει αρκετά).
Οπότε αν αξίζει τον κόπο, περιμένω τις εκπτώσεις ( ή κάνω «μικρές και προσωρινές εκπτώσεις») .
Σε γενικές γραμμές όμως με εκνευρίζουν. Και στην κυριολεκτική τους σημασία αλλά και στην μεταφορική τους. Και στις δύο περιπτώσεις, το μόνο που απομένει να θυμάσαι, σε φάση εκπτώσεων, είναι τους δρόμους (και τη ζωή σου) γεμάτους με άσχετους που δεν θέλουν σε τίποτα να παρκάρουν στη θέση που θες, να πάρουν εκείνο που ήθελες και αν πεις και κάτι δεν το έχουν σε τίποτα να έλθουν να σου ζητήσουν και τα ρέστα.
Για να το κλείνουμε το θέμα, οι εκπτώσεις δεν μ αρέσουν για ακόμα ένα λόγο. Γιατί εμπεριέχουν τη λέξη «πτώση». Και εκτός και αν πρόκειται να πέσεις στα μαλακά, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να σ αρέσουν! Υπάρχει;

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο, την περασμένη Κυριακή, 4/2. Το θέμα ήταν οι "Εκπτώσεις". Αυτές που έχουμε κάνει και μετανιώσαμε, αυτές που έπρεπε να κάνουμε, αυτές που δεν θα κάνουμε ποτέ. Οι δικές μας, των άλλων.

Εσύ τι προσωπικές εκπτώσεις έχεις κάνει;

Απλά γουστάρω

Βαριέμαι. Β-Α-Ρ-Ι-Ε-Μ-Α-Ι. Ναι, όσες φορές και να το γράψω, δεν αλλάζει. Έχει κάτι μήνες που αισθάνομαι έτσι. Δεν ξέρω από πότε ακριβώς. Ούτε που θυμάμαι τι έγινε και παθαίνω όλο και πιο συχνά κρίσεις "μαραμένης τουλίπας".
Ή μάλλον όχι μαραμένης...αυτό μου κάνει ξενέρωτη. Ούτε απογοητευμένης γιατί δεν περίμενα κάτι συγκεκριμένο στη ζωή μου και δεν έγινε ή έγινε αλλά όχι όπως το περίμενα.
Με λίγα λόγια, ρε συ, βαριέμαι τη ζωή μου. Πάρα πολύ. Αν δηλαδή μπορεί να πεθάνει κάποιος από βαρεμάρα, τότε είμαι ετοιμοθάνατη.
"Τι θες;" θα διερωτάσαι. Θα μπορούσα να σου πω την εύκολη απάντηση "Δεν ξέρω". Αλλά νομίζω πως ξέρω. Και νομίζω πως δυσκολεύομαι να εφαρμόσω την λύση. Γιατί δεν είναι απλή.
Γουστάρω να γίνει κάτι που θα με ταρακουνήσει. Κάτι καλό. Γιατί από κακά και αναπάντεχα, τον τελευταίο καιρό πάρα πολλά!
Γουστάρω κάτι δυνατό, κάτι που θα με κάνει το πρωί να ξυπνώ γιατί θα έχω λόγο.
Κάτι που θα με κάνει να θέλω να τελειώνω γρήγορα από τη δουλειά για να φεύγω να πάω να το βρω.
Κάτι που θα με κάνει να σταματήσω να χλαπακιάζω σοκολάτες και λοιπές μαλακίες. Κάτι που θα με κάνει να νιώθω πως όλα τα άλλα γύρω μου δεν έχουν πραγματικά σημασία.
Κάτι που θα με βγάλει από τη ρουτίνα μου, που θα με ξεβολέψει, που θα μόυ ανατρέψει τις ευκολίες της καθημερινότητας μου.
Κάτι που θα με κάνει να ξεφύγω από το εγώ μου.
Οκ, το παραδέχομαι, γουστάρω έρωτα μεγάλο.
Η διαφορά με άλλες φορές είναι ότι δεν το θέλω επειδή δεν έχω πράγματα να κάνω. Αμα θες να γεμίσεις τον καιρό σου πάς από μπαρ σε μπαρ, αγοράζεις xbox, παίζεις αμα λάχει ακόμα και paintball! Αν ζούσα στην έρημο, ίσως και να είχα πρόβλημα να γεμίσω τις ώρες μου.
Δεν το θέλω επειδή νιώθω μοναξιά. Δεν νιώθω μοναξιά γιατί όταν θέλω να μαι με κόσμο το κάνω και όταν δεν θέλω επίσης το κάνω πολύ εύκολα. Παλιά δεν μπορούσα στιγμή μόνη μου. Τώρα δεν με πειράζει, ίσα ίσα πολλές φορές το επιδιώκω. Έτσι είναι η φάση μου αυτή την περίοδο.
Δεν το θέλω επειδή χρειάζομαι κάποιον να με συμπληρώσει. Έμαθα μόνη μου να γεμίζω τα κενά μου. Επίσης έμαθα πως δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να γεμίσω τα κενά άλλου.

Απλά γουστάρω...