Φως

 Σε αντίσταση των πιο γρήγορων και social media καιρών, με τις αναλώσιμες εικόνες, reel και βιντεάκια, ξαναγράφω εδώ. 

Με κούρασε το παρόν, το γύρω μου, ο κόσμος που ζω, η δυστοπία σε κυπριακό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Με πιάνει απελπισία και δεν βλέπω τίποτα καλό άλλο γύρω μου.

Όμως θα το αλλάξω. Με άλλους ρυθμούς, όπως τους θέλω εγώ και οι φίλοι και ο κόσμος γύρω μου. Κάπου υπάρχει ομορφιά ε; 

Δεν ξύπνησα ξαφνικά σήμερα και είμαι αισιόδοξη. Καμία σχέση. Γνωρίζω ότι υποβόσκει μια μόνιμη θλίψη. Χθες μάλιστα, καθώς ήμουν σε φίλους το βράδυ για Τσικνοπέμπτη (και αυτό μια υπέροχη ευλογία, να μπορούμε ακόμα να μαζευόμαστε οι φίλοι. Όχι οι συγγενείς, αλλά οι φίλοι), είχα μια ξαφνική σκέψη.

Τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ για νέες αρχές σε πάρα πολλά μέτωπα. Στα επαγγελματικά - αφού πλέον δουλεύω με τον εαυτό μου -  και στα προσωπικά σε μεγάλα μέτωπα, το ένα είναι το κτίσιμο ενός καινούριου σπιτιού. Γνωρίζω πως το πιθανότερο σε δύο χρόνια η ζωή μου θα αλλάξει εντελώς. Μου λένε γύρω μου, για το καλύτερο, εγώ δεν έχω πειστει ακόμα.  Που λες, ψες είχα μια σκέψη: Θέλω να τα αφήσω όλα γύρω μου, την οικογένεια μου, τη δουλειά μου, τα άγχη αυτά που πρέπει να ζήσω και απλά να μετακομίσω σε μια άλλη χώρα. Μια άλλη χώρα κιόλας, πιο πολιτισμένη από το χάλι εδώ που ζούμε. Και καθώς το σκεφτόμουν αυτό, ένιωσα πως θα ήταν μια σανίδα σωτηρίας. Πως θα έκανα μια ολόφρεσκη αρχή, σε πολιτισμένη πόλη, με όμορφους δρόμους, ευγενικό κόσμο και συγυρισμένα τα έξω μου ( δεν ξέρω φυσικά πως θα ήταν τα μέσα μου).

Αλλά φυσικά, θα μείνω εδώ να παλεύω - δεν ξέρω 'όμως για ποιο λόγο. Διαβάζοντας το post της Μπεατρίξ, που έγραψε πως δεν έψαχνε τίποτα, εγώ κατάλαβα πως ψάχνω κάτι. 

Μια χαραμάδα φωτός.