Αυτές οι ερωτήσεις, είναι ένα είδος παιχνιδιού που έμαθα να κάνω σε φίλους όταν θέλω να μάθω τα βαθιά θέλω τους. Δεν είναι τόσο αθώο παιχνίδι βέβαια. Όταν αρχίζεις να απαντάς αυτές τις ερωτήσεις, σιγά σιγά ξεδιπλώνονται τα θέλω σου. Μερικές φορές είναι τρομακτικό.
Αυτός ο φίλος μου έκανε τις πιο πάνω ερωτήσεις γύρω στις 2011-2012, όταν καθόμασταν σε μια άλλη μπάρα. Εγώ ήμουν σε μια δουλειά (και μια άλλη ζωή), τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στον τομέα μου, είχα χάσει το ενδιαφέρον μου.
Τότε του είχα ξετυλίξει όλο μου το όραμα, που δεν ήξερα οτι το είχα. Μόλις του περιέγραψα μια ιδανική ζωή, συνειδητοπoίησα τι είπα και είδα την φάτσα μου στον καθρέφτη μπροστά. "Πώς θα το καταφέρω αυτό;" και "θα μπορόυσα ποτέ να έχω κάτι τέτοιο;"
Δεκαπέντε χρόνια μετά. Όντως έχω αλλάξει δουλειά, όντως προσπαθώ τώρα να κάνω εκείνο που του είχα πει στην δική μου περιγραφή. Άλλη πόλη βέβαια, άλλες συνθήκες και δυστυχώς όχι τόσο ιδανικές. Θα ήθελα μέχρι τώρα να το είχα στρώσει.
Μου είπε μια κολλητή σήμερα το εξης και με λύπησε "Μέχρι τώρα θα έπρεπε να είχες εσύ τη δική σου ομάδα". Της ειπα βεβαια οτι απο τη στιγμη που αρχισα δικη μου δουλεια πριν εναμιση χρονο ειναι διαφορετικα. Είναι ένας αγώνας και κυρίως είναι "trial and error". Προσπαθώ, σκέφτομαι ιδέες, δικτυώνομαι, βλέπω τα λάθη μου, προσπαθώ να ξεβολεύομαι. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Θα ήθελα μια μέρα να διαβάζω αυτό το post και να χαμογελώ.
Απο την αλλη...έχω αρχίσει και δεν θέλω να πολυδουλεύω. Οχι απο τεμπελιά. Δεν με εμπνέει κάτι, δεν προλαβαίνω να κάνω κάτι και έρχεται κάποιος πιο "πονηρός" και το παίρνει.
"Ισως πρέπει να γίνεις πιο ρεζίλισσα" μου είπε μια άλλη φίλη (γιατί κάθομαι και τα συζητώ κιόλας, δεν σκάω να δω τι θα κάνω).
Μπορεί. Πιο "ποθκιάντραπη" μάλλον εννοούσε.
Δεν ξέρω πως θα εξελιχθούν τα πράγματα, δεν έχω ιδέα πως θα είμαι. Αλλά το όνειρο ή μάλλον εκείνη η ιδανική καθημερινότητα που αφηγήθηκα εκείνη τη βραδιά στη μπάρα, θα ήθελα να τη ζήσω σε μια μορφή στην Κύπρο.
