Try

Σήμερα έβλεπα τα τελευταία 4-5 post μου. Όλα έχουν ένα κοινό, ή μάλλον γράφτηκαν με την ίδια διάθεση.
Μια ανάγκη να μείνω εδώ, να προσπαθήσω να μην φύγω ούτε εγώ , ούτε και το μυαλό μου. Καμία τάση φυγής. Το όφειλα στον εαυτό μου αλλά και σε ένα άνθρωπο που μπήκε ξαφνικά στη ζωή μου και έφερε τα πάνω-κάτω (ναι τα έφερες). Ένα μήνα μετά (ο Οκτώβρης μου φάνηκε αιώνας), διαπιστώνω πως προσπάθησα πολύ. Πραγματικά. Είμαι και λίγο περήφανη, γιατί όχι; Δεν περίμενα να μείνω. Αλλά έμεινα. Ξέρεις όταν είσαι ένας άνθρωπος που φύση θέση εισαι single ακόμα και όταν είσαι σε σχέση, είναι δύσκολο να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάποιος άλλος στη ζωή σου και ότι πρέπει να συντονίζεις το πρόγραμμα σου σύμφωνα με το δικό του. Το κατάφερα, σε μεγάλο βαθμό νομίζω.

Αν αυτή η προσπάθεια θα έχει αντίκρισμα, δεν ξέρω. Περνώ παράξενες μέρες και τα τελευταία τρία σαββατοκύριακα δεν ήταν ότι καλύτερο. Δύσκολο πολύ να συνυπάρξουν δύο άνθρωποι, που ήλθανμαζί ένα καλοκαίρι που όλα ήταν light (θυμάσαι;). Δύσκολο επίσης να μην αντιδράω άσχημα όταν αλλάζουν πολλά από εκείνα που μας έφερναν κοντά (ξέρεις). Ασχέτως αν ήξερα κατά βάθος ότι μας έδενε ΜΟΝΟ κάτι ανεξήγητο. Κάτι που δεν έιχε να κάνει με έλξη, ή με κοινά ενδιαφέροντα ακόμα και με ανάγκες. Ήταν απλά "κάτι".

Ψες το βράδι δεν κοιμήθηκα πολύ. Έκανα στο μυαλό μου διάφορα σενάρια. Πως θα είναι μετά; Θα υπάρξει κάτι ή όλα θα τελειώσουν; Αυτό το "κάτι" πως το κρατάω ζωντανό; Το ξέρω ότι δεν μπορώ να σκέφτομαι για άλλους και ειδικά για τον άλλον (ναι, το παραδέχομαι, δεν το θέλω). Αλλά έτσι είμαι. Παρατηρώ συμπεριφορές και σκηνοθετώ. Ίσως να είμαι κακή σκηνοθέτις, δεν ξέρω.

Αν τελειώσει, σκέφτομαι να κάνω παύση στο blog. Μερικοί λένε πως είναι πιο δημιουργικοί τις περιόδους που δεν πάει καλά η προσωπική τους ζωή. Εγώ πάλι, όχι.

Home is where the heart is.

«Αποφάσισα να φύγω από την Κύπρο». Μήνυμα κολλητού μια Κυριακή απόγευμα. Επέστρεφα από σαββατοκύριακο στας εξοχάς. Το έβλεπα, το ξανάβλεπα. Τόσο απόλυτο. Ούτε «νομίζω», ούτε «θέλω». Απλά «αποφάσισα». Μου το είχε ξαναπεί το καλοκαίρι. Αλλά τότε η δικαιολογία του μου φάνηκε τόσο χαζή που δεν του έδωσα σημασία. «Και γιατί θα φύγεις; Σε πνίγει η ζωή ε; Που δεν υπάρχουν επιλογές, που όλη μέρα κάνεις τα ίδια και τα ίδια, που η κοινωνία μας είναι γεμάτη καλούπια που σε πνίγουν και που για να δεις κάτι διαφορετικό πρέπει να πάρεις αεροπλάνο;», τον ρώτησα σχεδόν σίγουρη ότι θα μου έλεγε «Είσαι μέσα στο μυαλό μου Τουλίπα!» «Ε, όχι ακριβώς. Δεν με ενοχλούν αυτά που μου λες, μια χαρά είναι η ζωή της Κύπρου». Καλά αυτό το παιδί όσο καιρό τον ξέρω καταφέρνει πάντα να μου πετάει ατάκες που δεν μπορώ να ερμηνεύσω ή να αντικρούσω. «Απλά δεν αντέχω άλλο αυτή τη ζέστη!» συνέχισε και μου έκοψε τη φόρα για τα καλά. «Καλά, είχαμε ένα δύσκολο καλοκαίρι όπου οι μισοί κάτοικοι έπαθαν θερμοπληξία αλλά δεν είναι λόγος να αλλάξουμε χώρα», του είπα προσπαθώντας να μπω στη λογική του. Ο κολλητός ήταν αμετανόητος όμως. Θέλει λέει να ζήσει σε μια χώρα όπου βρέχει, η θερμοκρασία είναι κάτω από είκοσι βαθμούς και δεν χρειάζεσαι αντηλιακό και το χειμώνα. Του το εύχομαι πάντως να το κάνει. Έτσι και αλλιώς έχει δίκιο, δεν του πάει το καλοκαίρι.

Πριν από αυτόν, ακόμα τρεις κολλητοί έφυγαν για μέρη μακρινά. Και με έπιασε μεγάλη γκρίνια γιατί άλλαξε η καθημερινότητα μου (εκείνο το μέρος της που όταν βρεθείς για καφέ με συγκεκριμένα άτομα, δεν χρειάζεται να καταβάλεις μεγάλες προσπάθειες να περάσεις καλά επειδή απλά σε ξέρουν καλύτερα από σένα). Και απλά τώρα ανταλλάζουμε email όπου μου γράφουν για τα ταξίδια τους στην Ευρώπη και μου περιγράφουν την καθημερινότητα τους σαν να μου διηγούνται ταινία.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια εγώ ήμουν εκείνη στην παρέα που ονειρευόταν τη ζωή σε μια πολύ πιο μεγάλη πόλη. Φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να κάνω απλά πράγματα και θα ένιωθα γεμάτη, θα πήγαινα βόλτες τις Κυριακές στο πάρκο, θα μπορούσα να πάω σε ένα μικρό café μόνη μου χωρίς να νιώθω σαν ηλίθια, θα έπαιρνα το metro και γενικά πίστευα πως μόνο και μόνο που θα είχα τόσες επιλογές και ας μην μπορούσα να τις κάνω όλες, θα ένιωθα ευτυχισμένη.

Αλλά τα χρόνια πέρασαν και η παρέα άρχισε να σκορπίζεται κυριολεκτικά στις τέσσερις άκρες της Ευρώπης. Εγώ όμως έμεινα εδώ. Τελικά διαπίστωσα πως όσο μεγαλώνεις βλέπεις τα πράγματα με διαφορετικό μάτι. Επιλέγεις ότι σε χαλάει να το αγνοείς και προσπαθείς (πολύ) να μην γκρινιάζεις και να μην εκπέμπεις αρνητική ενέργεια. Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πως υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται παρόμοια. Και με αυτούς κάνω παρέα.

Είναι φυσικά και κάποιοι άλλοι. Που μια ζωή γκρινιάζουν για το νησί και ότι πολύ θα ήθελαν να φύγουν αλλά τελικά δεν το κουνάνε ρούπι. Δεν είναι ότι κωλώνουν. Απλά αν σε τέτοιους τύπους δώσεις μια στιγμή ευτυχίας, δεν θα ξέρουν τι να την κάνουν. Άσε που θα διαπιστώσουν ότι μπορούν και να μην κρύβονται πίσω από την ασπίδα της μιζέριας! Αυτούς τους αποφεύγω.

Πιστέψτε με δεν τα βλέπω πάντα ρόδινα τα πράγματα. Εννοείται πως νευριάζω με κάτι νοοτροπίες (είμαι σίγουρη πως ξέρετε ποιες είναι και συμφωνείτε) και πως κάτι στερεότυπα για το πώς «πρέπει» τάχαμου να είναι η ζωή μου προσπαθώ να τα αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. Σίγουρα δεν ξέρω αν έκανα καλά που δεν έφυγα. Ούτε θα το μάθω ποτέ.

Όμως τελικά τι έχει σημασία; Ο τόπος ή ο κόσμος σου;

Υ.Γ Το κείμενο παρουσιάστηκε στο Υ.Γ 21/10. Ακολούθησαν (και θα ακολουθήσουν) καφέδες με κολλητό για κατάστρωση στρατηγικού σχεδίου ώστε να καταφέρει να μετακομίσει σε άλλη χώρα. Αν μη τι άλλο, κάποιος τόλμησε.

how to be happy.

"Δεν χρειάζεται και πολύ για να είσαι δυστυχισμένη", μου είπες.
Όμως ούτε και πολύ χρειάζεται για να είμαι ευτυχισμένη...αυτό να το σημειώσεις.
Δεν χρειάζεται πολύ. Ούτε ΤΡΑΓΙΚΑ μεγάλες αλλαγές.

On the Road ( με δύο ρόδες)

Τον περασμένο μήνα, ήταν η Βδομάδα Ποδηλάτου στις Βρυξέλλες. Είχε βρεθεί εκεί μια φίλη μου και μου τα έλεγε κατενθουσιασμένη: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο όμορφη ήταν η πόλη με τον κόσμο πάνω στα ποδήλατα. Τα έβλεπα παντού, εκατοντάδες Βέλγοι από όλες τις ηλικίες στους δρόμους, στις πλατείες και ήταν υπέροχα!» Παρένθεση. Η φίλη μου, πάντα ήθελε να αγοράσει ένα όμορφο ποδήλατο με καλαθάκι και εγώ πάντα τη δούλευα πως άμα βάλει και μια μπαγκέτα μέσα στο καλαθάκι της θα μεταμορφωνόταν σε μια Amelie. Κλείνει η παρένθεση.

Τελειώνοντας τα των ποδηλάτων μου πέταξε και την θανατηφόρα ατάκα «Δεν θα ήταν ωραία να πηγαίναμε και εμείς εδώ στη δουλειά μας με ποδήλατα;» Συγκρατήθηκα πολύ να μην σχολιάσω το σουρεαλιστικό της φράσης. Εξάλλου θα ήταν κρίμα να ισοπεδώσω τα όνειρα της wanabe Amelie. Αφήστε που δεν μπορώ να με φανταστώ να καταφθάνω στη δουλειά ιδρωμένη, αφυδατωμένη και σε ανάγκη έκτακτης αναρρωτικής άδειας! Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Αλλά… ποδήλατα; Εδώ;

Και δεν υπερβάλλω. Σκεφτείτε μόνο την εξής εικόνα: Τις πόλεις της Κύπρου γεμάτες με ποδήλατα επί καθημερινής βάσης. Μπορείτε; Εγώ πάλι αδυνατώ. Και δεν είναι μόνο το θέμα της ζέστης που κακά τα ψέματα και να θες δεν το αγνοείς. Το κλου της υπόθεσης είναι άλλο: Αν και μιλάμε για πόλεις με μικρές αποστάσεις και άρα θα ήταν εύκολο να μετακινούμαστε με ποδήλατο και μερικές φορές με τα πόδια, εντούτοις οι πιθανότητες να επιβιώσει ένας ποδηλάτης ή ένας πεζός σε ώρα αιχμής στη Γρίβα Διγενή στη Λευκωσία είναι οι ίδιες με εκείνες που έχουμε να αποκτήσουμε κάποτε ως λαός οικολογική συνείδηση (στη στατιστική εξαιρούνται οι λίγοι που ψάχνουν αγωνιωδώς τους κλάδους ανακύκλωσης – εύγε παιδιά). Με λίγα λόγια, απελπιστικά ελάχιστες.

Και να πεις δεν προσπαθούμε; Κατά καιρούς γίνονται κάποιες απόπειρες «εξευρωπαϊσμού». Όπως η εκδήλωση που γίνεται μια φορά το χρόνο, η «Μέρα Χωρίς Αυτοκίνητο», σε διάφορες πόλεις και δήμους. Εκείνη τη μέρα βλέπεις γύρω στους ποδηλάτες, καμιά διακοσαριά πεζούς και 2-3 δημάρχους που ηγούνται περήφανοι (ας μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς) της «παρέλασης/διαμαρτυρίας/γιορτής». Δεν πείθουν και πολύ να σας πω την αλήθεια. Γιατί άμα δεν έχεις ποδηλατόδρομους, πεζόδρομους (πλατιούς, όχι εκείνους τους στενούς που είναι γεμάτοι παρκαρισμένα αυτοκίνητα που πρέπει να κάνεις ζιγκ ζαγκ ανάμεσά τους για να περπατήσεις) ότι και να κάνεις, όσες πορείες και γιορτές να διοργανώσεις είναι δύσκολο να πείσεις τον κόσμο να αλλάξει lifestyle. Ειδικά όταν ξέρει πως αν πάρει ποδήλατο είναι πολύ μεγάλες οι πιθανότητες να καταντήσει μια τυρόπιττα στη μέση του δρόμου.

Και να μην αναφερθώ στις ανύπαρκτες δημόσιες συγκοινωνίες (το ξέρω ότι δεν θα γίνει ποτέ στη χώρα μας metro – δεν τρέφω τέτοιες ελπίδες). Πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε σε λεωφορείο; Εγώ, αν θυμάμαι καλά, ήμουν 16 χρονών και έπρεπε να πάω από το σχολείο κάτω κέντρο. Ακόμα θυμάμαι την ταλαιπωρία που περίμενα και μετά όταν διασχίσαμε ΟΛΗ την πόλη για να καταλήξουμε κάπου τελοσπάντων. Αμ το άλλο; ΟΚ, είπαμε κινητή διαφήμιση και να βάφουμε τα λεωφορεία αλλά είναι ανάγκη να μπογιατίζουμε και τα παράθυρα; Η ιδέα και μόνο είναι κάπως. Και κλειστοφοβία να μην έχεις, με το που μπεις στο Μικρό Λεωφορείο του Τρόμου , σίγουρα με αυτή βγαίνεις αγκαζέ.

Η αλήθεια πάντως είναι πως άμα μαθαίναμε να αφήναμε τα αυτοκίνητα στο γκαράζ γιατί θα είχαμε επιλογές να κινηθούμε διαφορετικά, ίσως κάποτε είχαμε μια μέρα όπως εκείνη στις Βρυξέλλες. Και τότε η μικρή Amelie θα ήταν πανευτυχής.

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 14 του μήνα. Θέμα του τεύχους, τα παιδικά παραμύθια. Αλήθεια πως ήταν το πρώτο σου ποδήλατο;

Declaration of October

Απόκτησα καινούριο βίτσιο:

Λέω να μην έχω τάσεις φυγής. Για ένα μήνα. Δοκιμαστική περίοδος. Απλά για να δω αν θα μ' αρέσει το ρήμα "μένω".


Θα προσπαθήσω όταν ξυπνώ το πρωί να μην σκέφτομαι ότι δεν μ' αρέσει η καθημερινότητα μου. Ίσως να προσπαθήσω περισσότερο να μην εξαφανίζομαι από τους φίλους μου. Άντε θα χωθώ πάλι στη δουλειά ( όχι πως είναι καλό - αλλά πλέον δεν έχω το άλλοθι του καλοκαιριού). Τι λέγαμε για μπαράκια; Ε, θα τα αρχίσω και αυτά ( κάποιες μαζοχιστικές συνήθειες, δεν κόβονται). Α ναι και ένα ταξιδάκι Αθήνα...καιρός να προγραμματιστεί και αυτό. Ίσως και κάτι στην Ευρώπη; Χμ, ωραία ιδέα.

Φυσικά να σου πω, ακόμα δεν βρήκα τρόπο πως να κάνω κάτι άλλα πράγματα. Πως δηλαδή, χαλαρώνω και δεν λαμβάνω υπόψη τις ατάκες των γονιών για τα γνωστά θέματα; Ή πως βρίσκω την ισορροπία μεταξύ κοινωνικότητας και "ευεργετικής απομόνωσης" (aka κλείνομαι σπίτι και χαλαρώνω). Και το άλλο; Πως κάνω εκείνη την υγιεινή διατροφή; Και πως περιορίζονται οι σοκολάτες; Και πως θα καταφέρω να μην σκέφτομαι τόσο πολύ; Ζόρικος Οκτώβρης ε;

Y.Γ: Το βίτσιο δεν το απόκτησα έτσι στα καλά καθούμενα. Απλά...μερικά πράγματα για να τα ζήσεις πρέπει να είσαι εκεί

Που είναι το κλικ, οεο;

Εδώ και δυο τρεις βδομάδες σκέφτομαι τη στήλη μου στο Υστερόγραφο (ναι είμαι ψωνάρα οκ;). Σπάζω το κεφάλι μου και θέματα δεν βρίσκω. Είχα βλέπεις την φαεινή ιδέα φέτος να γράφω στήλη ανεξαρτήτως του θέματος του τεύχους. Και το αποτέλεσμα είναι αυτό, μια άδεια σελίδα.
Και να πεις δεν κυκλοφορώ ή δεν κάνω πράγματα...

Να σου πω, άσχετο αλλά χαίρομαι που τελειώνει ο Σεπτέμβρης. Ήταν ένας ηλίθιος μήνας πραγματικά. Στη δουλειά, το boss μπήκε δυναμικά με καινούρια project άρα άρχισα να οδηγώ και να τα σκέφτομαι, να τρώω και να τα σκέφτομαι, να τα βλέπω όνειρο και γενικά να ζω σε μια φάση μονομανίας. Όχι δεν είμαι της καριέρας. Αυτό το αποφάσισα τα τελευταία χρόνια. Και ας γκρινιάζει η μάνα μου ότι μόνο καριέρα βλέπει και γαμπρό πουθενά (ως και αυτή επανήλθε δυναμικά με τη νέα σεζόν). Απλά δεν έχω άλλη επιλογή από το να δουλεύω πολύ.

Μετά αρχίσανε κάτι πολιτιστικά φεστιβαλ και παραστάσεις. Πήγα σε 2-3 και ήταν πλήρης απογοήτευση. Δηλαδή ώρες ώρες διερωτούμαι, είμαστε μέτριοι ως λαός και απλά ως ένα σημείο φτάνει η φαντασία μας ή ως ένα σημείο εμείς θέλουμε να τη φτάσουμε; Απογοήτευση ειλικρινά. Να κλείνεσαι σε θέατρα και αμφιθέατρα και τελικά άμα τελειώνει η παράσταση και βγαίνεις έξω, να μην σου μένει κάτι. Ά τώρα που θυμήθηκα, έχεις δει το Death Proof του Ταραντίνου;

Το καλοκαίρι σκεφτόμουνα ότι άμα αρχίσει η ρουτίνα, θα ήταν ίσως η πρώτη φορά που θα τη χαιρόμουνα γιατί θα τη ζούσα μαζί με τον έρωτα μου (τελικά ίσως και μη φοβάμαι τις σχέσεις). Αλλά ούτε και αυτό μου έκατσε το Σεπτέμβρη. Αφού δεν καταφέραμε να συντονίσουμε τα ωράρια μας, τις δουλειές μας, ούτε εγώ να ξεφύγω από την κοσμάρα των project (βλ. πάνω), απλά φτάσαμε στο σημείο να είμαστε ευγνώμονες που καταφέρνουμε να περνούμε μια ώρα τη μέρα μαζί. (Δεν πειράζει αγάπη μου, ο Οκτώβρης ίσως μας κάτσει - αλλιώς η Λατινική Αμερική είναι μια καλή ιδέα). Τελικά δεν ξέρω τι είμαι, μια ηλίθια ρομαντική ή μια ρομαντικά ηλίθια;

Και ξέρετε τι έχω διαπιστώσει; Πως άμα νιώθεις πως υπάρχει κάποιος μαζί σου αλλά τα πράγματα το φέρνουν να μην είναι κοντά σου, είναι χειρότερο από το να είσαι single και να θες να μην είσαι ( κάνει νόημα;).

Και μετά είναι αυτά τα bar. Από τη μέρα που έγινα 30 ακούω συνέχεια την εξής ατάκα "σε αυτό το μπαράκι κυκλοφορούν της ηλικίας μας". Ώρες ώρες μου 'ρχεται να τους δείρω. Δεν με φτάνει η κρισάρα των τριάντα, τους έχω και αυτούς να με κάνουν να νιώθω προϊστορική.

Αυτά που λες. Γιατί ενώ συμβαίνουν τόσα πολλά, τίποτε δεν μου κάνει κλικ;

Υ.Γ Αποφάσισα να σου μιλώ στο δεύτερο πρόσωπο ενικού - έτσι και αλλιώς γουστάρω πιο πολύ τις one to one φάσεις.
Υ.Γ2 Επανήλθε ο perhaps γκόμενος ο οποίος έμαθε οτι ειμαι ερωτευμένη με άλλον και πειράκτηκε. Συμβουλή φιλική: άμα γουστάρεις κάποιο/α κάνεις κίνηση χωρίς να το σκέφτεσαι πολύ.

Faraway so close

“Έχεις αποστασιοποιηθεί συναισθηματικά από το blog σου», μου πέταξε μια φίλη τις προάλλες καθώς τρώγαμε σε ένα εστιατόριο. «Έχεις δίκιο», απάντησα μασουλώντας μια λιαστή ντομάτα. Φυσικά και είχε δίκιο, το ήξερα, αλλά δεν με πείραζε. Είχα συνειδητοποιήσει ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό δεν είχα σοβαρούς λόγους για να γκρινιάζω, ούτε και έγραφα σενάρια για γκόμενους, για δουλειά και για όλα όσα τελοσπάντων με νευριάζουν (που είναι πολλά). Με εκνεύριζαν φυσικά κάποια πράγματα αλλά δεν τους έδινα τις συνήθεις μεγάλες διαστάσεις. Άρα δεν με ενοχλούσε να «απέχω». Έτσι για αλλαγή ζούσα στη δική μου «φούσκα ασφαλείας» και περνούσα καλά.

Όχι πως τελικά αυτή η νιρβάνα κράτησε πολύ. Τις επόμενες μέρες, δυο - τρεις βδομάδες μετά που επέστρεψα από τις διακοπές, «εξωτερικοί παράγοντες» βάλθηκαν ντε και καλά να με προσγειώσουν στην βαρετή πραγματικότητα. Και έγινα έξαλλή γιατί μια χαρά κατάφερα να επιβιώσω των κρίσιμων πρώτων ημερών εντός (η συνταγή είναι εξής: μόλις επιστρέψετε από διακοπές, πηγαίνετε σουπερμάρκετ, παίρνετε προμήθειες, κλειδώνεστε σπίτι και απλά βλέπετε φίλους και γκομενικά στη ωραία σας βεράντα ).

Όλα άρχισαν με την πιο ηλίθια ατάκα που ακούμε λίγο πριν από το τέλος του καλοκαιριού. Βρίσκεσαι στην κοσμάρα σου, με το χρωματάκι σου και που λέει ο λόγος η τσάντα σου έχει ακόμα άμμο μέσα. Πας να φας κάπου και εκεί που κάνουν πρόποση, το ακούς: «Άντε και καλό χειμώνα»! Δεν υπάρχει πιο ξενέρωτο πράγμα ειλικρινά από αυτή τη φράση. Καταρχάς, ο κόσμος πάει θάλασσα μέχρι Οκτώβρη. Επίσης δεν έχουμε δα και τον τρομερό χειμώνα στην Κύπρο. Και τρίτο θα είχε κάποια λογική αυτή η ατάκα αν κάποιος στο τραπέζι ήταν γεωργός και του ευχόμασταν να βρέξει για να βλαστήσουν τα σπαρτά. Αλλά επειδή κανένας από τους τρεις λόγους δεν ισχύει, εγώ απλά ξενερώνω, δεν εύχομαι τίποτα και με αποκαλούν στριμμένο.

Το επόμενο κτύπημα ήλθε όταν διάβασα ένα κείμενο σε ένα περιοδικό όπου ο δημοσιογράφος έγραφε «και τώρα τα κεφάλια μέσα». Εκεί να δείτε πόσο εκνευρίστηκα, μου φάνηκε τελείως άκυρη ( και μεγάλο κλισέ) η συγκεκριμένη ατάκα. Εσύ ρε φίλε τι ζόρι τραβάς δηλαδή; Βάλε το δικό σου κεφάλι μέσα και άσε με να έχω το δικό μου έξω στο αεράκι, παρέα με τους φίλους μου και να πίνω μπύρες. Απλά σε κάποια φάση εσύ θα πάθεις ασφυξία ενώ εγώ θα καταφέρω να βλέπω την καθημερινότητα μου χαλαρά και Light ( όπως πρέπει).

Και δεν συζητώ κάποιες κουβέντες που άκουσα αυτές τις μέρες. Μου έλεγε μια φίλη που πήγε με μια φίλη της σε κάτι club και δεν τους βάλανε μέσα επειδή δεν είχανε κάνει κράτηση ( ναι όντως δύο άτομα θέλουν ολόκληρο το μπαρ και καμιά δεκαριά stool για να σταθούν) και σκέφτηκα ότι καθόλου δεν πεθύμησα τέτοιες συμπεριφορές. Αμ το άλλο; Που όλοι αποφασίζουν ότι «πρέπει να σοβαρευτούμε και να δούμε τι θα κάνουμε φέτος». Ε, δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να γίνει έξαλλος!

Για αυτό σας λέω, δεν υπάρχει κανένας λόγος σοβαρότητας ( δηλαδή σοβαροφάνειας). Το φθινόπωρο είναι απλά μια εποχή, η κοντινότερη παραλία είναι μισή ώρα μακριά, τα καλοκαιρινά μπαράκια καλά κρατούν και η μέρα είναι ακόμα αρκετά μεγάλη για να κάνουμε ότι γουστάρουμε! Και στην πορεία εμείς θα ζούμε τις ζωές μας χωρίς κεφάλια μέσα και χωρίς να περιμένουμε καρτερικά το χειμώνα.

Υ.Γ. Τώρα όλο αυτό θεωρείται γκρίνια;

Υ.Γ To κείμενο παρουσιάστηκε στο Υστερόγραφο στις 23/9. Το τεύχος είχε θέμα τις "Σημειώσεις". Τελικά αυτά τα σκόρπια χαρτάκια και τα post-it περιέχουν τις πιο μεγάλες αλήθειες.

Υ.Γ2 Η συναισθηματική αποστασιοποίηση από το blog - αν υπάρχει - οφείλεται σε καθαρά συναισθηματική ανάγκη.

On the Road

Έρχεται η στιγμή που πρέπει να αλλάξεις αυτοκίνητο. Η λέξη κλειδί είναι το "αλλάξεις" γιατί αυτό σημαίνει ότι διαθέτεις πια μια άλφα πείρα ως οδηγός ( καλός ή κακός δεν έχει σημασία).
Άρα ξέρεις τι σου πάει ως οδήγημα, τι αυτοκίνητο μπορείς να χειριστείς, τι θα ήθελες να δοκιμάσεις κτλ. Έτσι λογικά η αγορά του δεύτερου αυτοκινήτου θα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση.
Επείδη όμως μιλάμε για το δικό μου δεύτερο αυτοκίνητο η υπόθεση αυτή εξελιχθεί σε αίνιγμα, χειρότερο και από τον Da Vinci Code.
Το πρώτο βήμα ήταν να αποφασίσω για την καταγωγή του αυτοκινήτου. Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία κτλ. Αυτό ήταν εύκολο γιατί δεν πρόκειται να αλλάξω ήπειρο.
Το δεύτερο βήμα ήταν να βρώ τις μάρκες της χώρας που με ενδιαφέρει. Και εκεί ήταν ψιλοεύκολο, μετά που έκανα 2-3 επισκέψεις σε showroom (η αγένεια/"γράψιμο" κάποιων πωλητών υπήρξε καθοριστικός παράγοντας επίσης).
Το τρίτο βήμα, αφού προσδιορίστηκε το budget (μοναδικό κριτήριο: η μηνιαία δόση να μου επιτρέπει να κάνω ταξιδάκια - τι να κάνεις την ελευθερία στο δρόμο άμα δεν μπορείς να την "κάνεις" από τη χώρα μια φορά το τρίμηνο;) , έκανα μια λίστα με τα μοντέλα.
Το τέταρτο βήμα ήταν να με "φαναστώ" να οδηγώ συγκεκριμένο στυλ αυτοκινήτου. Θέλω σπορ να τρέχω , κάμπριο να μου παίρνει ο αέρας τα μαλλιά, μεγάλο να το παίζω "μεγάλη και ώριμη", μικρό/συμμαζεμένο και να είμαι urban city girl που παρκάρει όπου θέλει;

Από αυτό το σημείο και μετά άρχισαν να εμπλέκονται οι διάφοροι φίλοι, συγγενείς και φυσικά οι γονείς.

Φίλοι- γυναίκες: "Να πάρεις το κάμπριο και να μας πηγαίνεις βόλτες. Και πάρε μαύρο"

Φίλοι - άνδρες: "Πάρε το sport με τις 17άρες ζάντες, αυτή την ανάρτηση και τόσους ίππους και σπορ καθίσματα και οπωσδήποτε με κιβώτιο ταχυτήτων και..."

Συγγενείς: "Να πάρεις ένα BMW ή ένα Mercedes" (υπάρχει ένα κόλλημα με αυτές τις μάρκες γενικά και επίσης αυτοί το είδανε και ως γενικό συμπλήρωμα του πακέτου "καλή περίπτωση νύφης")

Γονείς - Μητέρα: "Να πάρεις Mercedes B Class ή το άλλο το Mercedes που έχει η φίλη μου η τάδε (κόλλημα μαμάς : Το B Class είναι ωραίο και χωράει άνετα και παιδικό κάθισμα. Το άλλο το Mercedes έχει το δικαιολογητικό "καλή περίπτωση νύφης").

Γονείς - Πατέρας: "Να πάρεις αυτό το μοντέλο της Audi, πολύ στέρεο αυτοκίνητο (σημείωση: το εν λόγω αυτοκίνητο έχει μήκος 15 χιλιάδες μέτρα και σίγουρα δεν πάει σε μια 30αρα τουλίπα το γενικό "σοβαρό" προφίλ του).

Το αποτέλεσμα; Έχει ήδη περάσει ένας χρόνος και αυτοκίνητο καινούριο πουθενά.
Αφήστε που κάθε σ/κ η ίδια συνομιλία με τον πατέρα-Τουλίπας:

Πατέρας: Πήγα και ξανάδα το αυτοκίνητο. Πολύ καλό! Αυτό να πάρεις.
Τουλίπα: Είναι τεράστιο! Πόσες φορές να σου εξηγήσω πως σε αντίθεση με σένα εγώ κυκλοφορώ ΜΕΣΑ στην πόλη;
Πατέρας: Λες βλακείες, παντού χωράει!
Τουλίπα: Είναι σαν μαούνα λέμε! Άσε που είναι για 40+ και για ΠΟΛΥΤΕΚΝΕΣ οικογένειες (σπόντα ότι είμαι ακόμα ανύπαντρη - εντούτοις επιλέγει να παραμείνει στο θέμα "αυτοκίνητο")
Πατέρας: Μα τι λες; Το ίδιο είναι όλα! Και για να στο αποδείξω, θα πάμε με το μέτρο/χάρακα στο showroom να μετρήσουμε το αυτοκίνητο!

Ναι, καλά διαβάσατε. Θα είμαστε οι μόνοι που ενδιαφέρονται για αυτοκίνητο και αντί να πάμε να δούμε μηχανή, μοντέλο, έξτρα θα πάρουμε το χάρακα και το μέτρο μαζί μας!

Το saga συνεχίζεται...

( ex ) Nirvana No2

Σιγά μην διαρκέσει. Η Νιρβάνα που λέγαμε στο προηγούμενο ποστ, μας άφησε χρόνους. Μάλιστα. Την κατάπιε με αργές κινήσεις η καθημερινότητα (που να της κάτσει).

Καταρχάς έπηξα στη δουλειά - είπαμε να κάνουμε καινούριο project και αντιλαμβάνεστε ότι γίνεται ένας ψιλοχαμός (στον εγκέφαλο μου δηλαδή - οι άλλοι συνάδελφοι είναι κάπως πιο cοοl).
Δεύτερο μέσα στο γενικό χαμό έχω να δω φίλους που χαθήκαμε λόγω διακοπών. Περιττό να σας πω ότι συχνά-πυκνά βαριέμαι να μετακινηθώ από τη βεράντα του σπιτιού και η αλήθεια είναι ότι θέλω να ζήσω τον έρωτα μου ανενόχλητη. Αφήστε που η ιδέα ενος μπαρ, γεμάτου με κόσμο που να με πατάει, να με γεμίζει καπνό (έκοψα και το κάπνισμα μέσα σε όλα τα κακά), κάπως δεν με ελκύει αυτές τις μέρες. Λέτε να φταίνε τα καταραμένα 30 μου χρόνια (ναι παραμένει αχώνευτη η ιδέα των thirty- μεγάλο ντέρτι); Γέρασα γμτ...
Τρίτο ψάχνω αυτοκίνητο και το θέμα δεν είναι τοσο απλό όσο ακούγεται. Απλά προβλέπω πως σε κανά μήνα θα με μάθουν όλες οι αντιπροσωπείες ως "η τρελλή που κάνει test drive και δεν αγοράζει". Λεπτομέρειες στο επόμενο post.
Τέταρτο, απέκτησα την κακή συνήθεια το πρωί, καθώς τρώω το πρόγευμα μου να βλέπω tv. Και ακόμα χειρότερα κάθομαι σαν ηλίθια και παρακολουθώ τα πολιτικά debate στην ελληνική τηλεόραση. Αυτό είναι αρκετό ώστε να έχω πονοκέφαλο όλη μέρα. ( μα γιατί μιλάνε ΟΛΟΙ ταυτόχρονα;;;)
Πέμπτο, βομβαρδίζομαι από παντού να προγραμματιστώ και ΔΕΝ θέλω!
Έκτο, άρχισα να κρυώνω και νευριάζω γιατί ειλικρινά δεν έχω ρούχα να φορέσω...:(
Έβδομο, θέλω διακοπές.
Όγδοο, μα γιατί να προγραμματιστώ;;;;
Ένατο, διαπιστώνω σιγά σιγά ότι είναι δύσκολη η καθημερινότητα και το να μπορέσεις να έχεις σώας τας φρένας, ακόμα και στην Κύπρο που υποτίθεται είναι ένα απλό νησί!
Δέκατο, άρχισα την γκρίνια...ουφ.

Nirvana

Όχι το συγκρότημα, το άλλο. Το θυμάστε; Εκείνο το αίσθημα που έρχεται συνήθως άμα είμαστε ήδη μια βδομάδα διακοπές και μετά αρχίζουμε σιγά σιγά να ηρεμούμε;
Ή όταν είμαστε ερωτευμένοι και όλα μας φαίνονται μια χαρά;
Ή ακόμα όταν κατά κάποιο μαγικό τρόπο, έχουμε ξεμπλέξει ( έστω και προσωρινά) τα θέματα και τις σκέψεις στο μυαλό μας και συνειδητοποιούμε ότι τα πράγματα και η ζωή μας για να αξίζουν πρέπει να είναι απλά;
Ε, αυτό.
Έχει τόσο καιρό να νιώσω έτσι, τόσο που τώρα που βρίσκομαι σε αυτό το state of mind είναι σαν να έπαθε σοκ ο εγκέφαλος μου!
Σήμερα το πρωί ξύπνησα, δεν σκεφτόμουνα αν είχα πολλές δουλειές , ούτε έψαξα να βρω κάτι κακό που θα είχε η μέρα (συνήθεια παλιά). Απλά ξύπνησα.Και η υπόλοιπη μέρα κύλησε, τόσο απλά. Δεν γκρίνιαξα και δεν ασχολήθηκα με τους γύρω.
Αυτό το "απλά" τελικά μου έχει λείψει πολύ. Και προφανώς ήμουν πάρα πολύ καιρό στο ακριβώς αντίθετο της νιρβάνας. ( πώς ονομάζεται άραγε;)
Πεθύμησα αυτή την κατάσταση του μυαλού. Που σου φτάνουν πέντε πράγματα για να χαμογελάς. Μόνο αυτά, όχι μεγάλα, αλλά μικρά μικρά. Που σταματάς να κάνεις μεγαλεπήβολες σκέψεις και να σκέφτεσαι το μέλλον.
Μια νιρβάνα όπου το μυαλό, έτσι για αλλαγή, δεν μοιάζει με ναυτικό κόμπο αλλά με zen κήπο . Αρμονικό, όμορφο, και πανέμορφα απλό.

Στο cd player αυτή την περίοδο παίζει το "Πόσο σ' αγαπώ" του Σταμάτη.

Summer snapshots & shots

8 μέρες, 7 νύκτες, μια μπύρα (στο μπαλκόνι), 6Χ8 ώρες δουλειάς μετά.
Περνάω 192 φωτογραφίες στο pc. Μια μικρή περίληψη του Αυγούστου και των φετινών διακοπών. Θυμάμαι που έβγαλα την κάθε φωτό, θυμάμαι τι λέγαμε σε κάθε παραλία, θυμάμαι τι πίναμε σε κάθε μπαράκι, θυμάμαι τι σκεφτόμουνα καθώς περπατούσα σε κάθε σοκάκι.
Θυμάμαι πολλά, φοβάμαι όμως πως θα τα ξεχάσω, έτσι όπως η καθημερινότητα προσγειώθηκε μπροστά μου. Πριν να συμβεί αυτό θα κάτσω να τα γράψω εδώ. Και θα τα βλέπω και θα τα διαβάζω ώσπου τελικά να γίνουν κάποιες άλλες όμορφες φωτό και εικόνες.

ΕΙΚΟΝΕΣ

1. Στο Αέρινο, το μπαράκι στη Χώρα. Παραγγέλνουμε mojito (με φρέσκια μέντα), ανεβαίνουμε στην ταράτσα. Είμαστε γύρω στα 15 άτομα. Η τελευταία νύκτα όλοι μαζί. Ο Β. βρίσκεται ήδη στο 3ο ποτό, εγώ στο 2ο. Η Α. κλασικά νυστάζει (μα τι έπαθες παιδάκι μου στις διακοπές σου και σύ!). Αποφασίζω να γίνω πολύ κοινωνική (γενικά το έπαιξα πολύ μινιμάλ στις διακοπές μου και δεν μίλαγα πολύ- ναι εγώ!). Μιλάω συνέχεια και με όλους. Πάνω μας, ένας ουρανός με τ' άστρα. Σκέφτομαι πως αν απλώσω το χέρι μου, σχεδόν τα φτάνω ( αυτό, με το τέλος και του δεύτερου mojito). Στο δρόμο προς το σπίτι, σταματάμε στο φούρνο κάτω από το Αέρινο. Τέλειες τυρόπιττες, η ιδανική γουρουνιά στις 2 το πρωί. Τις τρώμε μισομεθυσμένοι και παραπατώντας στα σοκάκια. Αυτό είναι ΑΝΕΜΕΛΙΑ.

2. Στο Καλό Αμπέλι, την πιο όμορφη ίσως παραλία της Σερίφου. Χρυσή άμμος, σμαραγδένια νερά. Τέλεια. Η διαδρομή για να φτάσουμε εκεί, όχι και τόσο τέλεια. Παρκάρουμε κάπου πάρα πολύ μακριά και περπατάμε μεταξύ κατσαβράχων, τσουκνίδων και βράχων. Γκρινιάζω από μέσα μου. Μαζί μας κουβαλάμε ότι πιο trash περιοδικό υπάρχει, από Ciao μέχρι Very Sorry (ιδανικά για καλοκαίρι - μην ακούσω σχόλια - απενεχοποίηση τώρα!). Η διαδρομή τύπου Παρίσι - Ντακάρ τελικά αξίζει τον κόπο. Χώνω τα πόδια μου στην άμμο και κοιτάω την τέλεια θάλασα. Ο διπλανός μου πετυχαίνει στο ραδιόφωνό του μουσική από ξένες ταινίες, ακούω και theme από αλμοδοβαρική ταινία. Ιδανικό soundtrack!

3. Στο Γάνεμα, 3η αγαπημένη παραλία. Κολυμπάμε με Μ. Μου λέει για την παρομοίωση περί ανδρών και γοργονών. Οι άνδρες λένε ότι η ιδανική γυναίκα είναι "ανάποδη γοργόνα", δηλαδή άνθρωπος από τη μέση και κάτω (για λόγους ευνόητους) και ψάρι από τη μέση και πάνω για να μην μιλάει. Σκάω στα γέλια. Αυτός είναι και ο ορισμός του ιδανικού άνδρα συμφωνούμε! Της υπόσχομαι να το γράψω στο blog.

4. Στον Πλατύ Γιαλό, η 2η αγαπημένη παραλία. Βοτσαλάκια σε λευκό χρώμα, εκεί που σπάει το κύμα. Η παραλία άντε να έχει το πολύ δέκα άτομα. Αφήστε που η κατάβαση δεν ήταν και πολύ επεισοδιακή, μόνο καμιά δεκαριά κατσάβραχα και τσουκνίδες. Το νερό Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο.

5. Στο Yacht Club, κάτω στο Λιμάνι. Δεν μου πολυαρέσει. Το mojito τους ούτε καν το δοκιμάζω (αμα έχεις πιει το mojito από το Αέρικο και από το δίπλα tap...) και το daquiri τους επίσης μέτριο. Με δουλεύουν γιατί ενώ πίνω υποτίθεται daquiri λεμόνι, μάλλον προς λεμονάδα και μάλιστα μπλιαξ φέρνει (όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά πως το λεμόνι και γώ βρισκόμαστε σε μόνιμη διάσταση). Αφήστε που αρχίζουν να μου την σπάνε οι διάφοροι σκαφάτοι με τα ριγέ lacoste μπλουζάκια ( και κλασικά με το γιακά σηκωμένο) και τις πλατινέ- γκόμενες ( μερικές εικόνες είναι τελικά διαχρονικές). Από την 5η μέρα αρχίζω να τη βγάζω πια στη Χώρα ( όπου η ξανθιές γλάστρες δυσκολέυονται να ανέβουν λόγω σκαλιών - θα λιώσει και η μάσκαρα από τον ιδρώτα λόγω ανάβασης).

6. Στον Στράτο, το καλύτερο καφενείο στην πλατεία της Χώρας. Ο Στράτος που λέτε, είναι ένας ντόπιος ο οποίος το καλοκαίρι κάνει χρυσές δουλειές. Όποιος γνωρίζει από Σέριφο ξέρει πως στον Στράτο θα φάει τον καλύτερο κορμό ( αυτό που εμείς στην Κύπρο λέμε "δούκισσα"). Φέτος λοιπόν έμαθα πως ο Στράτος φτιάχνει τα γλυκά μόνος του (!). Κορμός και κέηκ σολοκάτας to die for! Τα συστήνω! Επίσης συστήνω Στράτο αμέσως μετά την παραλία και με τα μαγιό, δεν υπάρχει λόγος να είμαστε comme il faut και εκεί! Α, επίσης στη Σέριφο, δεν φοράμε τακούνι...εκτός και αν θέλετε να το παίξετε ξυλοπόδαρες και τελικά να γκρεμοτσακιστείτε.

ΦΩΤΟ

Μέσα από τα σοκάκια της Χώρας, γυρνώντας απο την παραλία.



Υπέροχο αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα φεύγοντας από τον Πλατύ Γιαλό



Αχ η χρυσαφένια άμμος στο Καλό Αμπέλι & μαυρισμένο τουλιπένιο πόδι



Καθημερινή διαδρομή από το σπίτι - το αγαπημένο μου σοκάκι στη Χώρα.



Οι σκαφάτοι που λέγαμε ( μεταξύ μας, γαμάτο σκάφος και πολύ θα το ήθελα - αλλά πλατινέ ξανθιά δεν γίνομαι με τίποτα!)



Σοκάκια, σοκάκια πολλά.



Ναι, το street art υπάρχει και στη Χώρα της Σερίφου!



Οκ, έχω μανία με τα δρομάκια της Χώρας. Στο βάθος το "Στέκι" με τα ωραιότατα σουβλάκια την θεϊκή ψητή πατάτα με γεύση " πίτσα-μαγειρίτσα "



House on top of the rock!



View from the top - στο βάθος το λιμάνι και τα Λειβαδάκια (τέλεια φωτό ε;)




Η καλύτερη παραλία του νησιού, το Καλό Αμπέλι! (αν και μου βγήκε ο κ... να κατέβω και να ανέβω - μόνο αναρρίχηση με σχοινιά δεν έκανα)




Στην ταβέρνα στον Πλατύ Γιαλό (αχ εκείνα τα ρεβίθια στη γάστρα που καταφέραμε ως εκ θαύματος να πάρουμε την τελευταία μερίδα)



The leg of a very happy tulip - στον Πλατύ Γιαλό ( προσέξτε τα λευκά βοτσαλάκια εκεί που σπάει το κύμα - οκ σταματώ, άρχισα να γίνομαι γραφική)

Υ.Γ Πρόσεξα μια αλλαγή σήμερα στην ατμόσφαιρα - μήπως το παρακάναμε με την (ηλίθια κατ' εμένα) φράση"κεφάλια μέσα"; Αρνούμαι!

Όνειρα της Άμμου

I am back. Τουλάχιστον το σώμα. Το πνεύμα και το μυαλό βρίσκονται ακόμα κάπου σε μια απόμερη παραλία στο νησί.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα και καθώς καθόμουν στο μπαλκόνι πίνοντας καφέ ( συνήθεια που θα κοπεί σιγά σιγά, όταν πλέον μπω στο παιχνίδι της καθημερινότητας και απλά θα ξυπνώ 20λεπτά πριν πάω δουλειά) σκεφτόμουν πως για δέκα μέρες ξυπνούσα και έτρωγα πρόγευμα με θέα το λιμάνι και τα "Λειβαδάκια" της Σερίφου. Και μετά κατά τις 2, πηγαίναμε στην παραλία για να επιστρέψουμε κατά τις 9, αφού κάναμε μια στάση στις ταβέρνες για μαγειρευτά και χωριάτικη με μυζήθρα. Και το βράδι, τη βγάζαμε στη Χώρα, με mojito.
Όλα αυτά ήταν τα δεδομένα μου για δέκα μέρες.
Προς το παρόν, ζω με αυτά! Να δούμε ως πότε.
Λίαν συντόμως ενσταντανέ από διακοπές!

Καλοκαιρινοί απολογισμοί ( aka όχι σκόρπιες σκέψεις)

Μείνανε μόνο επτά μέρες. Μετά θα βρίσκομαι εδώ.

Άντε και βαρέθηκα τις ίδιες και τις ίδιες εικόνες. Δουλειά-σπίτι-δουλειά και καμία όρεξη για μπαράκια και clubbing ( λέτε να είναι επειδή κτύπησα τα 3-0;). Δεν παραπονιέμαι. Αυτό το καλοκαίρι ήταν/είναι ίσως ένα από τα καλύτερα μου. Σήμερα σκεφτόμουνα ότι και η χρονιά που πέρασε ( αν την πάρουμε στα χρονολογικά πλαίσια του σχολικού έτους!) ήταν τουλάχιστον επεισοδιακή ( με την κακή, την καλή και την πολύ καλή έννοια). Άρα το λιγότερο που μπορώ να εύχομαι είναι να "τελειώσει" με διακοπές εξίσου ξεχωριστές (μόνο με την πολύ καλή έννοια- δεν μπορώ άλλους παράξενους Αύγουστους).

Κλείνω τη χρονιά με απολογισμούς καλοκαιρινούς και σας φιλώ. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού παιδιά, να περνάτε σούπερ και να θυμάστε πως το να ζείτε καλά δεν είναι καθόλου εγωιστικό. Το oφείλετε στον εαυτό σας και σε αυτούς που αγαπάτε!

Θα τα πούμε αρχές Σεπτέμβρη. Besos!

Κάθε καλοκαίρι με πιάνει. Η κρίση. Όχι, αυτή του χειμώνα που απλά μου φταίνε όλα. Το καλοκαίρι βλέπω το φως (aka I see the light). Και διαπιστώνω ότι οι χειμωνιάτικες σκέψεις έρχονται και βρίσκουν τη λύση τους, το καλοκαίρι, σε μια παραλία, σε μια βουτιά και σε μια βεράντα τρώγοντας καρπούζι. Τόσο απλά. Σαν να ήταν όλο τον καιρό μπροστά μου όλο τον καιρό και εγώ απλά έκανα τα στραβά μάτια λες και με σύμφερε να μην κάνω παραδοχές.

• Τα κλισέ (βλέπε πιο πάνω «τρώγοντας καρπούζι στη βεράντα») είναι και οι πιο μεγάλες αλήθειες. Γιατί αν δεν ήταν, κανείς δεν θα τα χρησιμοποιούσε τόσο πολύ. Συμπέρασμα : Τα κλισέ είναι οι νέες ατάκες!
• Δεν υπάρχει λόγος για προγραμματισμούς και για κρατήσεις στα club καλοκαιριάτικα. Κράτα μόνο χώρο στο μυαλό και την καρδιά σου για όλα τα καινούρια και τα ρίσκα. Αν δεν σε πάρει το κύμα τώρα που είναι η light εποχή, πότε θα το κάνεις;
• Οι προτεραιότητες αλλάζουν. Το ίδιο και οι συνήθειες. Δεν υπάρχει πιο εγωιστική (και πιο αναληθής) δήλωση από το «Έτσι είμαι εγώ». Δες το και έτσι. Όσο υπέρμαχος του single life και να είσαι, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ωραιότερο από ένα γυμνό κορμί δίπλα σου.
• Οι διακοπές είναι για άραγμα και για να είσαι αυτό που δεν είσαι στην καθημερινότητα. Με λίγα λόγια αφήνουμε το δήθεν cool υφάκι, εκεί που είναι η θέση του, στο σπίτι και τη ναφθαλίνη. Και αν τα καταφέρουμε το κρατάμε εκεί και το χειμώνα.
• Η καριέρα επίσης ας μείνει στο ντουλάπι. Κανείς δεν έγινε πετυχημένος αυγουστιάτικα. Το ότι η καριέρα είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση για να αποφύγεις να ζήσεις πραγματικά, θα το έχεις ήδη διαπιστώσει.
• Την τηλεόραση την έχουμε όσο πιο κλειστή γίνεται αλλά το cd player όσο πιο δυνατά μπορούμε. Αυτό το καλοκαίρι άκου μόνο μουσική και φτιάξε εικόνες, αποκλειστικά δικές σου. Φτάνει δανεικές αναφορές. Let’s create our fairytales.
• «Πάρε εσύ τα χάδια τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα κι άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ καρδιά μου, στερεότυπά μου έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα και γι' αυτό θυμώνω που θα λέω στον πόνο σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ λες κι είμαστε αγκαλιά...» ( Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα)
• Μην προσπαθείς να «ταιριάξεις» με το πλήθος. Η αλήθεια είναι ότι το πλήθος δεν έχει ταυτότητα, μόνο χαρακτήρα αρνιού. Είναι καιρός για βοσκή;
• «Για να ανήκεις σε κάποιο πρέπει πρώτα να ανήκεις τον ίδιο σου τον εαυτό» (ατάκα κολλητής μια βραδιά στο μπαλκόνι). Και όταν το καταφέρεις, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα!
• Όταν κάνεις παραδοχές, τότε ξέρεις πως έχεις δυναμώσει αρκετά ώστε να μπορείς να τις αντιμετωπίζεις χωρίς να τρέχεις να κρυφτείς. Και αυτό είναι ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις για σένα.
• Πέρσι καθόμουνα και προσπαθούσα να βρω άκρη στο τι συνιστά ένα «καλό φίλο». Φέτος ξέρω. Είναι εκείνος που ξέρεις πως με ένα βλέμμα, βλέπει πέρα από τις άμυνές σου. Και αυτό το βλέμμα δεν συντηρείται μόνο με καφέδες και κοσμικές εξόδους. Θέλει πολλές μπαλκονοκουβέντες.
• Γιατί με ρωτάς τι σκέφτομαι; Δεν είναι αρκετό να ξέρεις ότι αισθάνομαι; Δεν είναι αρκετό που είμαι εδώ τώρα;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τελευταίο Υστερόγραφο της χρονιάς.
Υ.Γ2 Η σκέψη αριθμός 3, είναι εξαιρετικά αφιερωμένη :)
Υ.Γ3 Η φωτό είναι βγαλμένη από τις προπέρσινες διακοπές στη Σέριφο (εδώ η παραλία όπου βρίσκεται το παλιό Δημαρχείο)

Ιδανικό σενάριο ( για σήμερα)

Εικόνα: Μια απόμερη παραλία ή μια μικρή ταβερνούλα/μπαράκι πάνω στο κύμα κάπου στο Αιγαίο.
Σκηνικό: Παγωμένη μπύρα ή καφές και τσιγάρα.
Soundtrack: Χαλαρή μουσική στο background (όχι ελληνικά σκυλο-μπουζούκια).
Σενάριο: Διάβασμα βιβλίων.

Αυτή την εικόνα σκέφτομαι από το πρωί και έχει λιώσει ο εγκέφαλος μου πάνω από τα χαρτιά και τον τόνο δουλειάς. Αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Έτσι έχει από τις 10 που κάνω surfing στο ίντερνετ στον Ελευθερουδάκη και στο Amazon ψάχνοντας για βιβλία. Ακούω στο mp3 player Kiss Fm (γιατί αμέλησα να βάλω καινούρια τραγούδια). Και αργοπεθαίνω από πλήξη.


Είπα λοιπόν φέτος να διαβάσω το Ανιμάλ του Αύγουστου Κορτώ ( είναι παλιό αλλά τώρα το πέτυχα και μου το σύστησαν) . Διάβασα καμιά δεκαριά σελίδες και αν και τα τύπου αστυνομικά δεν μ αρέσουν, ευελπιστώ ότι απλά θα ειναι αρκετά ενδιαφέρουσα η γραφή ώστε να με κρατήσει.

Μετά θα διαβάσω το Φτωχή Μαργκό της Σώτης Τριανταφύλλου γιατί έμεινα πίσω όσο αφορά Σώτη. We love Soti, είναι urban.

Θα ακούσω πολύ Κωνσταντίνο Βήτα,

γιατί είναι πολύ μινιμάλ και "νύκτα καλοκαιριού ξάπλα σε ένα παρκέ κοιτάζοντας το ταβάνι" η μουσική του.

Έχετε κάποιο άλλο βιβλίο να προτείνετε; Κανά ταξιδιάρικο cdάκι;

Ύστατο χαίρε στα Twenties

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μπορώ να λέω "Είμαι είκοσι .... χρονών".
Αύριο είναι το μεγάλο 3- 0 ( μόνο με την παύλα στη μέση μπορώ να το δω και να το γράψω προς το παρόν). Μου λέγανε ότι θα πάθω μια "μικρή κρίση". Αλλά δεν φανταζόμουνα ποτέ να με πιάσει τόσο το υπαρξιακό και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Δεν το χωνεύω αυτό το νούμερο...όσα και να μου λένε.

Μου είπανε ότι από τα 3-0 και μετά είναι τα καλύτερα χρόνια γιατί από τη μια νιώθεις ότι είσαι αρκετά μικρός για να μπορείς να ονειρευτείς και από την άλλη αρκετά μεγάλος για να μπορείς να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου( ακούγεται καλό).


Μου είπανε πως θα νιώθω πως ξέρω τι θέλω ( σε σύγκριση με τα 20, αυτό μας έλειπε, να έχω ακόμα τα ίδια υπαρξιακά).
Μου είπανε ότι από αυτή την ηλικία και μετά δεν θα έχω τόση μεγάλη κρίση ταυτότητας (να το δω και να μην το πιστέψω).
Μου είπανε διάφορα. Θέλω να τα πιστέψω.
Προς το παρόν βρίσκομαι σε κατάσταση πλήρους πανικού.

Θυμάμαι πριν από κάτι μήνες που άρχισε η κρίση, σκεφτόμουνα ότι τα twenties μου τα πέρασα αρκετά δύσκολα. Παραήμουν σοβαρή και συγκρατημένη, έπαιρνα τα πάντα τοις μετρητοίς και σίγουρα δεν ήμουν αυτό που θα έλεγες "ανέμελο 25αρι". Πίστευα δε, με ένα διαστροφικό τρόπο πως ήμουν ώριμη και πως δεν μου πήγαινε να είμαι ένα επαναστατικό νιάτο. Το αποτέλεσμα είναι πως αμα κάνω ένα flashback διαπιστώνω ότι αν έκανα 100 μαλακίες, οι 99 ήταν πιθανόν ακίνδυνες και σίγουρα θα μπορούσα να κάνω ακόμα περισσότερες. Θα έτρωγα τα μούτρα μου αλλά δεν θα κατάφερα να σηκωθώ ξανά;


Στα twenties μου όμως πήρα και ρίσκα.

Άλλαξα δουλειές και τομείς. ( ποτέ δεν θα φανταζόμουνα να κάνω αυτό που κάνω τώρα). Δεν με ένοιαζε να παώ σε μια δουλειά που γούσταρα για πιο λίγα λεφτά και ας δούλευω από τις 8 το πρωί ως τις 12 το βράδι (μια από τις καλύτερες δουλειές που πήγα).

Δεν τα έφτιαξα με γκόμενους οι οποίοι για τα κυπριακά δεδομένα ήταν "σωστοί" ( δηλαδή καλή δουλειά, αυτοκίνητο, σπίτι και dad material). Και όταν έκανα το λάθος να σκεφτώ ότι αν έβγαινα με ένα από αυτούς θα έκανα ευτυχισμένους τους γονείς μου, μετά από λίγο καιρό συνειδητοποιούσα τη μαλακία μου και έφευγα. Για αυτό είμαι περήφανη. Και ας μην είναι οι δικοί μου. Sorry, my life my rules.


Στα twenties μου, γνώρισα πολύ κόσμο. Έκανα καινούριους φίλους, έχασα κάποιους άλλους παλιούς, έμαθα να "διαβάζω" κάπως καλύτερα τον κόσμο (αν και αυτό έγινε μετά κόπων και δακρύων) και τώρα πια ξέρω πως δεν μετριούνται οι φίλοι με τις φορές που πάς για cafe μαζί τους ή με το πόσο συχνά μιλάς στο τηλ. Αλλά με τις στιγμές.

Στα twenties μου, είχα πολλά θέματα να λύσω. Πολλές φορές αντί να κοιτάζω μέσα στο σπίτι και τον κόσμο, έβλεπα έξω από το παράθυρο. Έτσι γύριζα πλάτη σε αυτό που είχα και έκανα υποθέσεις για κάτι που δεν υπήρχε και αν κάποτε τελικά ερχότανε δεν θα εξαρτόταν από μένα και από το πόσο συχνά κοίταζα έξω από το παράθυρο.

Και τώρα; Τώρα πως πρέπει να είμαι;
E;
Κάποιος με πείρα;

Ταξίδια

Ακούω Nouvelle Vague στο repeat και το πειραγμένο με latin μπιτάκια Clocks των Coldplay. Είναι η μόνη μουσική που μπορεί να ανεχτεί ο εγκέφαλος μου αυτές τις μέρες. Όχι Killers και Snow Patrol, ούτε καν πήγα να πάρω το καινούριο δίσκο των White Stripes. Νομίζω αν ακούσω ροκ μπιτ απλά θα λιώσω και θα γίνω ζελέ.
Ούτε και στο blog ξέρω τι να γράψω. Περνώ καλά, αλλά με κάποιο τρόπο θέλω απλά να ζω και να έχω τις εικόνες μου μόνο στο δικό μου μυαλό. Αυτά.

Όμως! H Ξαδέρφη μου, μου έκανε πάσα για τα ταξίδια που μου έκαναν κλικ ως τώρα. Σιγά να μην την έπιανα. Έχουμε και λέμε:

Νέα Υόρκη, Οκτώβρης 2006

Νομίζω ποτέ δεν πέρασα τόσες πολλές μέρες με το στόμα ανοικτό ( καθόλου chic, το ξέρω). Όσες ταινίες και αν είχα δει, όσα και να είχα διαβάσει η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να μαγευτώ τόσο πολύ. Δέκα μέρες στη Νέα Υόρκη ήταν σαν καρέ από ταινίες του Γούντι και φάσεις από το Sex & the City. Του είπα «θα πάμε σε όλα τα Sex & the City» σημεία. «Χα, χα χα, αστειεύεσαι τουλίπα! Όλα αυτά δεν υπάρχουν». Αυτός όμως, φανατικός γουντιαλενικός, κατά βάθος ήθελε να γίνει ήρωας του Manhattan και του Annie Hall. Τσαντίστηκα. ΄Ετσι είσαι; Θα δεις! Δεν του είπα το σχέδιο μου, πως δηλαδή θα κάναμε το δικό μου και όχι μόνο δεν θα το έπαιρνε είδηση, θα του άρεσε κιόλας.

«Πάμε Central Park για βαρκάδα; ». Δέκτηκε αν και η ιδέα του να κάνει κουπί δεν του πολυέκατσε. «Ε ξέρεις, εδώ ήταν η σκηνή που η Carrie έπεσε με τον Big στη λιμνούλα». Με στραβοκοίταξε. «Πάμε να δούμε την πόλη, από το παρκάκι κάτω από την Brooklyn Bridge;”μου πρότεινε και εγώ ήξερα πως ήθελε να ζήσει εκείνη τη φάση που ο Γούντι αγκαλιάζει την Νταϊάν σε ένα παγκάκι με θέα τη γέφυρα.

Σάββατο βράδι. «Πάμε να φάμε στο Pastis και μετά για ένα ποτάκι στην ταράτσα χλιδάτου ξενοδοχείου εδώ στο Meatpacking District;». «Μα τι το ιδιαίτερο έχει το Pastis και κόλλησες;» Δεν του είπα φυσικά πως εδώ ερχότανε η Carrie με τη Samantha, τη Charlotte και την Miranda για brunch. Πάντως το φαγητό του άρεσε πολύ αν και διερωτήθηκε γιατί τις τελευταίες μέρες σε όποιο εστιατόριο πηγαίναμε κατάφερνε πάντα και παράγγελνε πιάτα όπου το συνοδευτικό ήταν φασόλια ( η εκδίκηση της Carrie – μουα χα χα).

Για να σταματήσει την γκρίνια, πήγαμε απέναντι στο hip ξενοδοχείο της πόλης, μπήκαμε στο ασανσέρ (και μετά σου λένε ότι δεν υπάρχουν σέξι ασανσέρ) και ανεβήκαμε στην ταράτσα, στον 10^ο όροφο. Τι ταινίες, τι σκηνές, τι σειρές….ότι και να σας πω, όποιο καρέ και αν σας περιγράψω, απλά δεν θα καταφέρω να σας μεταφέρω το αίσθημα του να πίνεις bellini και να έχεις απέναντι σου τα φώτα της Νέας Υόρκης! Πολύ Sex & the City. Ως και ο Γουντιαλενικός συμφώνησε!

Μαδρίτη, Μάιος 2007

Άμα έχεις δει από δέκα φορές όλες τις ταινίες του Almodovar, πλέον η Μαδρίτη σου φαντάζει πολύ οικεία. Είδα πολλές γυναίκες που έμοιαζαν στην Κika, δεν πρόλαβα όμως να ζήσω τις "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" ούτε και πήγα να δω “Matador” γιατί θεωρώ τις ταυρομαχίες βάρβαρες. Θα μπορούσα άνετα να αποκτήσω Dark Habits αν έμενα ακόμα ένα μήνα στις γειτονιές της Lavapies και της Malasana αλλά είναι καιρός για «Κακή Εκπαίδευση»;

Στη Μαδρίτη ακόμα και μια καλόγρια γίνεται αμαρτωλή, έτσι όπως τα λέει ο Πέδρο στις «Αμαρτωλές Καλόγριες», γιατί κανείς μα κανείς δεν δίνει δεκάρα για το τι κάνεις και για το πώς είσαι. Και όταν αρχίζεις να κατεβάζεις τα tinto ούτε και συ ενδιαφέρεσαι πλέον για τα «καθωσπρέπει». Μόνο να περάσεις καλά και να καταφέρεις χαράματα Κυριακής να φύγεις όρθιος (και ακόμα καλύτερα χορεύοντας) από το κλαμπ. Φεύγοντας ήμουν σχεδόν σίγουρη πως η πόλη μου ψιθύριζε “Volver”


Παρίσι, Οκτώβρης 2006

Ποτέ δεν είχα πάει Παρίσι. Είχα την διαστροφική αντίληψη ότι "μόνο με τον έρωτα μου θα πάω στην πόλη του φωτός". Χτύπησα όμως 29 και Παρίσι πουθενά! Ε και πήγα, στο κάτω κάτω τα ταξίδια είναι καθαρά δικές μας επιλογές και δικές μας πορείες. Στο Παρίσι έκατσα τρεις μέρες. Δεν πρόλαβα να δω και πολλά. Αλαφιασμένη από το τζετ λανγκ της Νέας Υόρκης μέσα σε τρεις ώρες πήγα Πύργο του Άιφελ, όπου κάθισα ακριβώς από κάτω για να τον εμπεδώσω, στο Λούβρο όπου περπάτησα μεταξύ των γυαλιών πυραμίδων, στο Pompidou και το Marais ( όπου έφαγα εξαιρετικό sushi).

Το βράδι πήγαμε στην Μονμάρτη να βρούμε την Sacre Coeur. Ξενυχτισμένοι και ολίγον αγεωγράφητοι δεν μπορούσαμε να την εντοπίσουμε. Σταματώ ένα κύριο και τον ρωτώ. Με βλέπει, ρίχνει ένα γελάκι και μου δείχνει ακριβώς μπροστά μου "Να εδώ είναι". Στραβομάρα. Καθίσαμε στα σκαλιά (εμείς και δεκάδες άλλοι ευρωπαίοι με κιθάρες και ποτά) και βλέπαμε την φωτισμένη πόλη.


Το επόμενο ταξίδι.

Θα είναι κάπου πολύ μακριά. Θα δω πράγματα καινούρια. Θα γεμίσω τη κάμερα και το μυαλό μου με εικόνες. Θα βάλω ακόμα ένα οδηγό Time Out ή Lonely Planet στο ράφι μου. Και θα συνειδητοποιήσω για άλλη μια φορά πως όσοι μπορούν να ταξιδεύουν είναι πολύ τυχεροί.

H παλέτα

Σου λένε πως την έχεις παραδεί ανεξάρτητη, πως έχεις σηκώσει τις άμυνές σου όσο δεν πάει άλλο και πως με τα μυαλά που κουβαλάς απορρίπτεις τους πάντες χωρίς να υποχωρείς.

Αυτό όμως που δεν ξέρουν είναι πως, βαθιά μέσα σου, νιώθεις μπλε. Εκείνο το μπλε της θλίψης και του φόβου πως δεν θα ξαναερωτευτείς. Και ότι αυτό που θες περισσότερο από όλα είναι κάποιον να βάλει λίγο κόκκινο στη ζωή σου.

Και το κόκκινο να ενωθεί με το πορτοκαλί και το πορτοκαλί με το κίτρινο το έντονο. Και τότε εσύ θα είσαι ευτυχισμένη. Γιατί δεν θα χάνεσαι πια στο βαθύ μπλε του μυαλού σου, αλλά θα ζεις σε ένα όνειρο φτιαγμένο από τα πιο έντονα χρώματα.

Και έρχεται κάποιος. Και ανατρέπει την καθημερινότητα σου. Και συ για ακόμα μια φορά βάζεις σε λειτουργία τον αυτόματο μηχανισμό των αμύνων. Όμως δεν πιάνει. Αυτός τελικά καταφέρνει να σου αλλάξει την παλέτα. Σου δίνει λίγο κόκκινο. Το παίρνεις. Σκέφτεσαι πως ότι είναι να ζήσεις θα το ζήσεις τώρα και δεν θα σκεφτείς το μετά. Και ας ξέρεις ότι υπάρχει ένα κόστος. Και ας είσαι σίγουρη ότι θα φας τα μούτρα σου. Όμως έχεις κουραστεί από το μπλε της ψυχής σου.

Και μια μέρα, η παλέτα αναποδογυρίζεται. Τα χρώματα σμίγονται. Και το μπλε ξαναεμφανίζεται και τα καλύπτει όλα. Αγωνίζεσαι να βρεις το κόκκινο σου. Αλλά πλέον δεν εξαρτάται από σένα. Το χειρότερο τελικά είναι να είσαι μέρος μιας κατάστασης που δεν περνά τίποτα από το χέρι σου. Ούτε καν το ίδιο σου το χρώμα.

Και μετά σου λένε «πρόσεχε». Αλλά εσύ έχεις τα αυτιά σου κλειστά.

Υ.Γ Θέλω να είμαι κόκκινη μαζί σου, γίνεται;

Ένα καλοκαιρινό ρομάντζο

Τα γνωστά καλοκαιρινά βιβλία της παραλίας, εκείνα με το μαλακό glossy εξώφυλλο αρχίζουν πάντα με τη φράση «Εκείνη κάθισε στο μπαλκόνι. Είχε μόλις χωρίσει». Έτσι μπαίνουμε στον κόσμο της ηρωίδας μας που ενώ ήταν πανέμορφη, πανέξυπνη και όλα τα «παν» δηλαδή, είναι κατά βάθος «νέα, ωραία και ατυχής» αφού έμπλεξε με ένα ομορφόπαιδο αλλά παλιοχαρακτήρα εν ονόματι Στέφανο. Στις αρχές του καλοκαιριού ο κόσμος της ανατρέπεται αφού πιάνει στα πράσα το Στέφανο με την καλύτερη της φίλη. Τώρα τι φίλη είναι αυτή, μην με ρωτάτε, έτσι και αλλιώς εξαφανίζεται στις πρώτες δέκα σελίδες.

Σε κατάσταση σοκ πάει σε ένα μπαρ, κατεβάζει 2-3 ποτά, ακούει τον σοφό μπάρμαν που της λέει την πιο μεγάλη σοφία ότι οι «οι άνθρωποι δεν μας ανήκουν» και αποφασίζει ότι ο μόνος τρόπος για να ξεχάσει είναι να πάει διακοπές. Έτσι και αλλιώς είναι καλοκαίρι, που να μείνει στην πόλη, μόνη σαν λεμόνι με 40 βαθμούς;

Στο επόμενο κεφάλαιο η ηρωίδα μας βρίσκεται πάνω στο φέρι προς το «νησί» (σχεδόν ποτέ δεν μαθαίνουμε ποιο είναι, αλλά έχει πάντα σοκάκια και σπίτια με βουκαμβίλιες).

Φτάνει και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πάει στο κεντρικό καφενείο με το σακ βουαγιάζ να πιει ένα καφέ και έτσι μαθαίνει από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, που είναι ο μόνος που είναι φιλικός μαζί της, πως η «κ. Ευαγγελία λίγο πιο πάνω νοικιάζει δωμάτια». Μεγάλη τύχη πάντως στη μέση του καλοκαιριού να καταφέρνει να βρίσκει δωμάτια άδεια.

Ανεβαίνει τα σοκάκια της Χώρας και βρίσκει το σπίτι που είναι υπέροχο και φυσικά γεμάτο βουκαμβίλιες. Η δε κ. Ευαγγελία είναι εξαιρετικά διακριτική και της συμπεριφέρεται σαν κόρη της (δώστε βάση εδώ).

Οι μέρες περνούν, η ηρωίδα μας τη βγάζει στη θάλασσα κάνοντας βόλτες και προσπαθώντας να βάλει σε «τάξη τις σκέψεις της». Ο χρόνος δεν μετράει και μετά από τριάντα σελίδες και δύο φραπέ ο αναγνώστης έχει εμπεδώσει τον ήχο του κύματος πάνω στα βράχια, τη θέα από το μπαλκόνι και την διαδικασία της απομυθοποίησης του Στέφανου (συνήθως από τη μέση του βιβλίου και μετά).

Μια μέρα βλέπει ένα «άγνωστο άνδρα» μέσα στο καφενείο του νησιού. Όλοι είναι πάρα πολύ χαρούμενοι που βλέπουν. Μαθαίνει από τον καφετζή/Reuters ότι είναι ο μεγάλος γιος της κυρίας Ευαγγελίας που έλειπε χρόνια στην Αμερική δουλεύοντας ως χειρούργος σε μεγάλο νοσοκομείο της Νέας Υόρκης αλλά τελικά και επέστρεψε για να αναλάβει το αγροτικό ιατρείο και να είναι πιο κοντά στις ρίζες του (τι να πω αγαπητοί αναγνώστες!). Φυσικά είναι και ένας άνδρας δυο μέτρα με «γκρίζους κροτάφους, ηλιοκαμένο πρόσωπο ΚΑΙ με διαπεραστικό βλέμμα το οποίο αμέσως την καρφώνει. Η ηρωίδα μας επειδή είναι βασανισμένη από άνδρες, τον φτύνει (στην αρχή, έχουμε ακόμα εκατό σελίδες). Τις επόμενες μέρες τον αποφεύγει ώσπου μια μέρα γκρεμοτσακίζεται από τα βράχια και πάει στο ιατρείο όπου την παραλαμβάνει ο γκόμενος γιατρός. Αφού της δένει το πόδι, της προτείνει να πάνε να τσιμπήσουν κάτι στην ταβερνούλα. Δέχεται, όχι τίποτα άλλο, αλλά που να ανεβαίνει τώρα τα σκαλιά της Χώρας σακατεμένη γυναίκα. Η νύκτα περνά και μετά από 2-3 καραφάκια κρασί, αρχίζει να χαλαρώνει μαζί του. Της αρέσει αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να πολεμήσει τους «εσωτερικούς δαίμονες» της. Στο κάτω κάτω δεν είναι όλοι οι άνδρες σαν τον Στέφανο. Και επειδή είστε έξυπνοι, μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει στις υπόλοιπες ενενήντα τρεις σελίδες ε; Περνά ακόμα ένας μήνας, του ψήνει το ψάρι στα χείλη, αυτός είναι εξαιρετικά υπομονετικός, πέφτει ένα τηλεφώνημα από το Στέφανο στο άσχετο, η ηρωίδα μας τον φτύνει και συνειδητοποιεί ότι τελικά είναι αρκετά δυνατή για να ξαναρχίσει τη ζωή της. Και η έναρξη γίνεται ένα ηλιοβασίλεμα κάπου σε μια παραλία, μαζί με τον γκόμενο γιατρό.
Και εμείς μένουμε με την απορία : Είναι ένα ακόμα summer love ή η ηρωίδα μας θα μείνει τελικά με τον γκόμενο γιατρό και μετά το καλοκαίρι; Η συνέχεια στο επόμενο βιβλίο!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την 1 Ιουλίου. Το θέμα ήταν "Καλοκαιρινές Ιστορίες".
Υ.Γ2 Αφιερωμένο στην κ. Μάρω Βαμβουνάκη που όποτε χώριζα διάβαζα ένα βιβλίο της, έβλεπα ότι υπάρχουν και χειρότερα και αισθανόμουν καλύτερα.

Donde estan el sol y el mar?

Διάβασα το τελευταίο ποστ του yo!reeka πριν λίγο και ταυτίζομαι απόλυτα. Γράφει πως τώρα το καλοκαίρι ο χρόνος έχει σταματήσει και τα σαββατοκύριακα έχουν μεγαλώσει. Συμφωνώ. Το κακό της υπόθεσης όμως είναι πως και η βδομάδα έχει μεγαλώσει αλλά και οι ώρες στο γραφείο που δεν περνάνε με τίποτα!

Αυτό είναι όμως το τίμημα του να έχει προηγηθεί ένα σούπερ σαββατοκύριακο στην παραλία, κάνοντας συνέχεια βουτιές, αράζοντας στην παραλία με φραπέ, τσιγάρο, τα πόδια χωμένα στην άμμο και με φίλους ως αργά αμπελοφιλοσοφώντας (ίσως και όχι τόσο Light τελικά) ως τη δύση του ήλιου.
Ο εγκέφαλος μου έχει νερουλιάσει. Δεν ξέρω αν φταίνε οι βουτιές ή ο καύσωνας. Πάντως IQ δεν έχω.
Είμαι "αλλού", δεν ξέρω που ακριβώς αλλά εκεί που βρίσκομαι όλα είναι πολύ "καθαρά". Υπάρχει θάλασσα, άμμος, πολύ λίγος κόσμος. Φίλοι καλοί. Βιβλία που τα ρουφάω. Θετική ενέργεια. Ήχος θάλασσας μόνο. Μυρωδιά καρύδας από το αντηλιακό. Φρέσκοι χυμοί. Βλέμματα. Βουτιές. Βυθός και γω να προσπαθώ να αντέξω όση περισσότερη ώρα μπορώ κάτω από το νερό. Απλά πράγματα.

Αυτό θέλω. Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι, ούτε να δουλεύω, ούτε να πρέπει να ακούω βλακείες του καθενός στο γραφείο! Και σίγουρα δεν θέλω τα "πρέπει" (πότε θα μάθει επιτέλους ο κόσμος να χαλαρώνει; - τα must είναι μια τόσο πασέ ιδέα!)

Πάρτε μπρατσάκια, κουβαδάκια, μαγιώ και πάμε!
(δεν περνάει η ώρα, λέμε!)

Το σαββατοκύριακο του τρόμου

Με τους προβληματισμούς (βλ. πιο κάτω post) ξέχασα να σας πω και για το σαββατοκύριακο του τρόμου! Αντί να περάσω δυο μέρες στην παραλία, με τα αντηλιακά μου, τα φραπέ , τα ποτά μου και με τους φίλους μου, την έβγαλα με ψηλοτάκουνα, φουστάνια, μακιγιάζ παρευρισκόμενη σε ένα γάμο και μια βάφτιση. Μάλιστα, αγαπητοί, ο κόσμος έχει θράσος και ταλαιπωρεί άλλο κόσμο (εμένα και πολλούς άλλους) από εκκλησιά σε εκκλησία και από τραπεζώματα σε χαιρετούρες μέσα στο κατακαλόκαιρο και με 40+ βαθμούς. Δεν θα καθίσω να σας τα περιγράψω γιατί δεν θέλω να τα θυμάμαι. Απλά θα σας αναφέρω κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες που με διέσωσαν από το death by boredom.

Μπαμπάς νύφης (κολλητή η νύφη και ελαφρώς σαλεμένη) την ώρα που τη συνόδευε στον γαμπρό ( ο οποίος έγινε κατακόκκινος από τη ζέστη) : "Άντε να τη δώσω να ησυχάσω".
Σημείωση: Δεν το είπε, τύπου χαριτωμενιά, κυριολεκτούσε ο άνθρωπος.

Μπαμπας γαμπρού συστήνει εμένα και τον μπαμπά μου που στεκόμασταν στη σκιά και περιμέναμε νύφη, στους συγγενείς του "Από δω ο κύριος Τάδε και η Τουλίπα". Δεν συμπληρώνει "η κόρη του". To αποτέλεσμα, οι συγγενείς να μας κοιτάνε από την κορφή μέχρι τα νύχια και να διερωτούνται τι σχέση έχουμε (σημειώστε δεν είναι η πρώτη φορά - και μετά μου λέτε για Οιδιπόδειο...)
Τουλιπα: "Λες να νόμισαν ότι είμαι γυναίκα σου; Τι ρεζίλι!"
Μπαμπάς ( θιγμένος) : "Δεν κατάλαβα! Λίγος σου πέφτω;"
Εγώ (με τσιρίδες) : "Α δεν το πιστεύω ότι μου κάνεις σκηνή! Μαμαααααα , μου κάνει σκηνή ο άντρας σου"!
Μαμά Τουλίπα κουνάει κεφάλι, την κάναμε ρεζίλι για ακόμα μια φορά.


Σκηνή στο τραπέζι των βαφτισιών, την επόμενη μέρα

Φίλη οικογενειακή προς τη μαμά μου " Θα πάρεις πρόωρη σύνταξη έ;"
Μαμά Τουλίπα (χαριτολογώντας) " Σε 1,5 χρόνο. Ε, άμα προκύψει και εγγονάκι θα χρειαστώ τον ελεύθερο χρόνο".
Τουλίπα, εγκαταλείπει διακριτικά το τραπέζι...
Υπολογίστε: 1,5 χρόνος = 18 μήνες. Εγκυμοσύνη = 9 μήνες. 18-9=9. Έχω 9 μήνες να γίνω σύζυγος και μάνα ( το μωρό θα έχει νόμιμο πατέρα, μην ακούω βλακείες). Θα προλάβω;

Οικογενειακή φίλη, παντρεμένη 25 χρόνια, κοιτάει τον άνδρα της και απελπισμένη μου λέει: "Τουλίπα μου, τα πράγματα έχουν ως εξής. Παντρεύεσαι κάποιο, τον παίρνεις σε γάμους, φοράει τα γιαλιά της πρεσβυωπίας και όλη την ώρα παίζει με το κινητό του. Έτσι καταντάς".
Άνδρας της, ο οποίος τελικά ακούει τι λέμε: "Και ποιός σου είπε να παντρευτείς τον πρώτο με τον οποίο έκανες σεξ;"
Οικογενειακή φίλη, σκάζει αναστενάζοντας.
Τουλίπα συνειδητοποιεί για ακόμα μια φορά, ότι όσο και να ψάχνει το θέμα, ο γκόμενος είναι καθαρά θέμα τύχης ( και νόμου του Μέρφι).


Οι επόμενες ατάκες λίαν συντόμως γιατί αυτό το καλοκαίρι θα το βγάλουμε μέσα στα τούλια και τα κουφέτα!

Υ.Γ: Αυτό που λένε, ότι άμα βάλεις κάτιω από το μαξιλάρι σου, κουφέτο του γάμου, θα δεις στον ύπνο σου το μελλοντικό σου σύζυγο, το έχετε δοκιμάσει;