Η σκέψη του μήνα ( που μόλις βγήκε από την τοστιέρα)

Τις τελευταίες μέρες είμαι κάπως. Θα μου πεις τώρα "και πότε δεν είσαι κάπως τουλίπα που μας έχεις πρήξει με τα υπαρξιακά σου;".

Σωστό. Επίσης έχω πλήρη συνείδηση ότι υπάρχει κόσμος με σοβαρά προβλήματα, που είναι μόνος του στον κόσμο, χωρίς φίλους, χωρίς στον ήλιο μοίρα κλπ. Και ότι εγώ όσο και να γκρινιάζω επί της ουσίας έχω κάλλο στον εγκέφαλο. Ο οποίος γίνεται πιο έντονος όταν είμαι single.

Όμως έμαθα το εξής. Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να είναι καλά και επίσης όλοι ζούμε περίπου την ίδια ζωή. Μια ευθεία με λίγα πάνω και λίγα κάτω. Ασχέτως αν η ευθεία είναι εκνευριστικά βαρετή. Την ανέχεσαι. Γιατί δεν έχεις επιλογές. Γιατί αν προσπαθείς να είσαι όλο πάνω, απλά θα χάσεις τον εαυτό σου. Ή αν είσαι όλο κάτω και σου φταίνε όλα, είναι σαν να κλωτσάς την ίδια σου τη ζωή.

Μεγάλη παγίδα, να νομίζεις πως όλοι οι άλλοι κάνουν τέλεια ζωή εκτός από εσένα. Το έχω περάσει, μην νομίζεις. Για χρόνια, μήνες, πίστευα πως εγώ κάνω κάτι λάθος και πως δεν ζω σωστά.

Μπούρδες. Δεν υπάρχει συνταγή. Δύσκολο να το εμπεδώσεις, αλλά έτσι είναι.

Θες να κλειστείς στο σπίτι σου να βλέπεις ταινίες όλη μέρα για ένα μήνα; Κάντο.

Θες να βγαίνεις συνέχεια, να γνωρίζεις κόσμο και να μην μένεις σπίτι; Επίσης μπορείς να το κάνεις.

Θες να κάνεις σεξ κάθε μέρα και με άλλο; Νιώσε ελεύθερα.

Θες να μην ξανακάνεις σεξ ώσπου να ερωτευτείς; Κάντο και άσε τους άλλους να λένε.

Ναι, υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί αυτή η φάση στην οποία βρίσκεσαι, να σε "εξαφανίσει". Να καταλήξεις μόνος ή να κάνεις κάτι που δεν θες.

Αλλά ρισκάρεις. Και αποδέχεσαι αυτό το συναίσθημα που είναι σαν να βουτάς από ψηλά στη θάλασσα, μη ξέροντας τι υπάρχει κάτω. Υπάρχει περίπτωση να μην νιώσεις τέλεια μετά όταν θα έχεις ήδη πηδήξει μέσα στη θάλασσα; Που τόλμησες να το κάνεις;

Άρα το ηθικό δίδαγμα: You lead your life regardless.

Τί λες;

Υ.Γ1 Νομίζω έπαθα ηλίαση για αυτό και οι φιλοσοφίες.

Υ.Γ2 Είναι πολύ μεγάλη μαγκιά να σχεδιάζεις εσύ τη ζωή σου και να μην κολλάς σε συνταγές.

Υ.Γ3 Μιλάω με την κολλητή μου, την Παρασκευή το βράδυ όταν με έπαιρνε σπίτι "Δεν χωράω πουθενά, τίποτα δεν μου κάνει", της λέω. Απάντησε " Το ξέρω. Προσπάθησε να μην το σκέφτεσαι". Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Αλήθεια.

The art of timing

Στη ζωή είναι όλα θέμα timing. Όχι τυχαίου όμως. Δεν κάθεσαι απλά κάπου και κάπως και απλά περιμένεις. Όχι φυσικά.

Το timing συμβαίνει αφού γνωρίζεις πέντε πράγματα για τον εαυτό σου και αφού θέτεις τις σωστές συνθήκες. Θέλουν όλα δουλειά, τι νόμιζες; Αναίμακτα θα βγάλεις αυτή τη ζωή;

Να σου δώσω ένα παράδειγμα περί timing.

Σήμερα ξύπνησα κανονικά αλλά δεν βιάστηκα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Είχα φύγει από το γραφείο στις οκτώ, όπως και τις προηγούμενες δέκα μέρες. Έτσι αποφάσισα σήμερα, ότι δικαιούμαι να πάω γραφείο στις δέκα. Και όποιος έχει θέμα, ας έρθει να μου μιλήσει.

Να μην στα πολυλογώ, τελικά επειδή δεν είχα γάλα σπίτι, ήρθα γραφείο να φάω το πρόγευμα μου. Παραγγέλνω το τοστ μου, κάνω τον καφέ μου και κάθομαι στην καρέκλα μου να τα απολαύσω.

Αμ δε. Μπαίνει μέσα το μπος, ορεξάτο και μου λέει "τουλίπα έλα να δούμε κάτι νέα θέματα που έχουν προκύψει", "δεν γίνεται μετά;", ρωτάω εγώ με θράσος και χωρίς να έχω πιει ούτε μια γουλιά καφέ - δώσε βάση εδώ. "Αφού μου είπες σήμερα ότι είσαι χαλαρή, άρα έλα. Τώρα." Και με κοιτάζει κάπως. Αφήνω ζεστό τοστ και αχνιστό καφέ και πάω μέσα. Για μια ώρα.

Με είχε στην τσίτα οπότε δεν είχα επιλογή παρά να είμαι σαν άλογο κούρσας.

Όμως με το που βγαίνω έξω - με 100 νέα πράματα να κάνω- συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πιει καφέ και ότι ο οργανισμός μου ουσιαστικά πήρε τον κατήφορο της χειμέριας νάρκης.

Πίνω καφέ, τρώω κρύο τοστ. Τίποτα. Πίνω ακόμα μια γουλιά καφέ. Ξανά τίποτα.

Είμαι καταδικασμένη. Θα βρίσκομαι σε χειμέρια νάρκη ολόκληρη τη μέρα. Και δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Το έχω ξαναπάθει, δεν είναι καν αστείο.

Για αυτό σου λέω. Υπάρχει timing.

Δεν υποτιμούμε την καφεΐνη. Εγώ πρέπει να την βάζω στο σύστημα πριν από τις 9, αλλιώς είμαι...όπως τώρα.

Επιστρέφω στη νάρκη μου. Ελπίζω να μην χρειαστεί κάτι το μπος σήμερα γιατί το βρίσκω αδύνατον να κάνω οποιαδήποτε κίνηση εκτός των τετραγωνικών του γραφείου μου.

Y.Γ1 Εκπληκτικοί καινούριοι Scissor Sisters. Fun, disco, so very gay και το ιδανικό soundtrack του καλοκαιριού. Δες το video clip του Fire with Fire. Έτσι είναι οι ζωές στην πόλη.

Υ.Γ2 Ψες στις 11, ήταν άδεια η Μακαρίου και μισοάδεια τα cafe. Είναι μόνο λόγω Μουντιάλ;

Υ.Γ3 Το φετινό καλοκαίρι είναι κάπως. Θα το έλεγα, βαρετό. Βαριέμαι ακόμα και να μπαίνω σε διαλογικές συζητήσεις με φίλους ή να βγάζω τα σώψυχα μου.

Prenez soin de vous

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή γιατί τότε είναι που βρίσκω τον πραγματικό μου εαυτό. Εκτός από τα έντονα χρώματα, τις βεράντες, την παραλία, τις μεγάλες φωτεινές μέρες, που μου ανεβάζουν τη διάθεση νιώθω πως τα πράγματα παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις αυτή την περίοδο.

Για παράδειγμα. Δεν έχω απωθημένα πλέον. Θυμάσαι τα τρία που είχα; Δεν τα έχω ( οκ, προσπαθώ ακόμα να πετάξω το δεύτερο, αλλά καλά πάει). Βαριέμαι να ασχοληθώ. Το παρελθόν, μπήκε σε ένα κουτάκι και το κουτάκι αυτό πετάχτηκε στον Ατλαντικό Ωκεανό.

Όποιος γουστάρει θα κάνει κίνηση. Μπορεί να είναι διακριτική, μπορεί να είναι loud. Το θέμα είναι πως θα κάνει. Μεγάλη βλακεία να θες κάτι που δεν σε θέλει τόσο ώστε να κάνει ένα μικρό βηματάκι.

Επίσης, θέλω για παράδειγμα να βγω με ένα φίλο ή μια φίλη έξω. Στέλνω το μήνυμά μου ή παίρνω τηλέφωνο. Όταν ακούω την ατάκα "ναι, άσε να δούμε", δεν ξανασχολούμαι. Χέστηκα. Δεν έχω τόση αδειάση να σε τρέχω από πίσω σαν λυσσάρα γκόμενα. Πάντως αυτό δουλεύει, γιατί εκείνοι που θέλουν να σε δουν καταβάλλουν την ίδια προσπάθεια. Άρα δεν νιώθεις ο μαλάκας της υπόθεσης.

Και το άλλο, ξαναμετρώ τη ζωή μου. Κάνω όνειρα - ή μάλλον επιτρέπω στον εαυτό μου να μπαίνει στη διαδικασία. Άρχισα αυτές τις μέρες να σκέφτομαι τι πραγματικά θέλω. Άσε, άσε τρόμαξα. Είναι τόσο διαφορετικά από όλα όσα κάνω και ζω αυτούς τους μήνες. Δηλαδή, αν θέλω να το παίξω ηρωίδα αμερικάνικης ταινίας, όπου συνήθως στο τέλος, τα παρατά όλα και κάνει εκείνο που θέλει, θα πρέπει να αναποδογυρίσω το σύμπαν μου.

Τελοσπάντων δεν μπορώ να σκεφτώ πολύ. Βαριέμαι.

Υ.Γ1 Η γαλλική φράση του τίτλου είναι παρμένη από το ομώνυμο project της Γαλλίδας Sophie Calle. Της την είπε ένας πρώην γκόμενος όταν της έγραψε ένα γράμμα για να τη χωρίσει. Αυτή ακολούθως το μετάτρεψε σε ολόκληρο project το οποίο παρουσίασε στην Μπιενάλε Βενετίας πριν από τρία χρόνια νομίζω. Σημαίνει "take care of yourself". Αφιερώνω αυτή την φράση στα πρώην απωθημένα και στους πρώην φίλους.

Υ.Γ2 Θέλω μια δουλειά όπου δεν θα είμαι πίσω από ένα γραφείο όλη μέρα. Κρίμα δεν είναι;

Lighten up, will you?

Σήμερα. Στο πατρικό. Έχει μέρες να πάω.

Μαμά: Πώς θα σου φαινόταν ο τάδε; Καλό παιδί μου έχουν πει.

Εγώ: Μαμά, είναι gay.

Μαμά: Όπως πάντα υπερβάλλεις. Δεν είναι όλοι gay.

Εγώ: Όχι δεν είναι, αλλά έχει τιγκάρει το νησί ΚΑΙ αυτός ο τύπος είναι. Επίσης τι θες να κάνω; Να παντρευτώ, έναν, να προκύψει gay και όταν μου λέει " τουλίπα, φέρε το μπιμπερό του μωρού", να σπάει ο καρπός του;

Μαμά: Ε! Και τί πειράζει;

Ουδέν σχόλιο. Δεν θα με χάλαγε πλάκα πλάκα. Έτσι και αλλιώς, οι καλύτεροι άνδρες είναι gay και είναι οι κολλητοί μου. Και δεν σπάει ο καρπός τους. Αγόρια, σας κάνω πρόταση γάμου. Αλλά θα με αφήνετε να γκομενιάζω ε;

Υ.Γ1 Οδηγώντας αργότερα προς το σπίτι μου, διαπίστωσα ότι σε αυτή τη φάση με τρομάζει αφάνταστα η ιδέα του να είμαι κάπου, με κάποιον. Νιώθω ανέτοιμη ρε παιδί μου. Από την άλλη, υπάρχει η θεωρία, πως όταν σου κάνει κλικ κάποιος, αλλάζουν οι κοσμοθεωρίες σου. Ξέρω και γω...

Υ.Γ2 Αγαπώ καλοκαίρι, βεράντα και φίλους μου. Αυτή ειναι η ουσία της ζωής, μαμά. Της δικής μου.

Bring the summer back

Βράδια του καλοκαιριού, αμάνικα μπλουζάκια, θάλασσα, γέλιο, light μουσική, light συναισθήματα, χαμόγελα, βόλτες με τα πόδια στο κέντρο της πόλης, καφές στα Καλά Καθούμενα, ΚΕΟ με κολλητή, χαλαρά χωρίς υποχρεώσεις και άγχη της δουλειάς, summer bar, ήλιος, αντηλιακό, καμένη πλάτη, "καμένη" από το μεθύσι αλλά καλά, φλέρτ, έρωτες, φιλιά, ματιές, the lightness of being.

Πού είναι αυτό το σενάριο και γιατί οι μέρες του φετινού καλοκαιριού έχουν βροχές, το πρωί συννεφιά και το βράδι βαρεμάρα;

Δεν μπορώ να πω. Άρχισε καλά. Αλλά όχι γιατί συνέβηκαν τα πιο πάνω.

Αλλά γιατί έτυχε να είμαι στο σωστό σημείο, τη σωστή ώρα. Καλά, άσε σου εξηγώ άλλη φορά.

Και αυτό όμως, διήρκησε πολύ λίγο.

Εύχομαι, ελπίζω, θα πεθάνω αν δεν συμβεί, το πιο πάνω σενάριο να αρχίσει να γίνεται.

Βαριέμαι αφόρητα.

Επίσης θέλω πολύ να ερωτευτώ.

Ανταλλάζω μηνύματα στο facebook με την Ο. αυτές τις μέρες. Διαβάζω τώρα αυτά που μου γράφει. Λέει σε κάποιο σημείο " Να μάθω να αποζητώ την αγάπη εκεί που μου χαρίζεται και όχι εκεί που μου δίνεται κατόπιν άιτησης μου. Διότι ότι χαρίζεται έχει, μεγαλύτερη αξία από αυτό που μου δίνεται".

Και κάθομαι και σκέφτομαι, σε συνδυασμό με κάτι ιστορίες που έχουν γίνει ή δεν έχουν γίνει αυτό τον καιρό.

Τι ωραίο συναίσθημα, να έρθει ο άλλος να σε βρει και να σου ΧΑΡΙΣΕΙ κάτι από αυτόν. Και όχι να ψάχνεις, να αναλύεις sms για να δεις αν κρύβεται κάτι πίσω από τις τελείες, τα αποσιωπητικά και τις λεξούλες. Μου έχει λείψει πάρα πολύ αυτό. Το απλό, αυτό για το οποίο δεν χρειάζεται να κάθομαι με τις ώρες με φίλους και να το αναλύουμε γιατί "μπορεί να γουστάρει". Μπορει...Ναι καλά. Καλαμάκια.

Σκέφτομαι κι άλλα, πάλι με αφορμή πράγματα που έχουν συμβεί και ατάκες που έχουν ειπωθεί.

Μου έχουν πει κι άλλοι πως όταν βλέπουν φωτό μου από ταξίδια στο εξωτερικό φαίνομαι εντελώς διαφορετική, αλλάζει το πρόσωπο μου, γίνεται πιο ευτυχισμένο. Με προβληματίζει αυτό. Μήπως σημαίνει ότι δεν μου έκατσε η Κύπρος ποτέ; Σημαίνει ότι χάνω το χρόνο μου; Ή μήπως σημαίνει πως πρέπει να κάτσω να βρω την ευτυχία εδω;

Δεν ξέρω. Βαριές σκέψεις πρωινιάτικα.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε ακούγοντας αρχικά Starsailor και "You never know what you get" και καταλήγοντας σε Regina Spektor και "Folding Chair".

Υ.Γ2 Ξέρω πολύ καλά πως το να κλειστώ σπίτι, να ταβανιάζομαι δεν είναι η λύση σε όλα όσα έχω πει. Ειδικά όταν είμαι σε φάση που θέλω να γνωρίσω κόσμο. Όμως κουράστηκα να μην παίρνω αυτά που θέλω.

Υ.Γ3 Για το μόνο που είμαι σίγουρη και το γράφω εδώ για να το θυμάμαι είναι πως πλέον θα είμαι αληθινή, ο εαυτός μου. Και σε οποιο αρέσει.

Υ.Γ4 Let's dive.

Μακριά από μένα ο ωρυλάς!

Έχω μύξα. Και ξερόβηχα και πυρετό και πρησμένα μάτια από το πολύ φτάρνισμα.

Είναι Ιούνης for God's sake!

Ως τώρα μόνο μια φορά έχω πάει παραλία και ευτυχώς σε όχι αυτό το χάλι.

Νέα; Χμ, όχι δεν έχω. Εκτός από τα 12ωρα που τα δίνω - απλόχερα- στην προσωπική μου ανέλιξη aka γραφείο, δεν βρίσκω και κάτι άλλο.

Α, αύριο μάλλον θα πάω Αλκίνοο. Μόλις έπεσε τηλεφώνημα. Θα πάω και για την παρέα γιατί μεταξύ μας καλός ήταν ο Αλκίνοος όταν ήμουν 19 και ήθελα να κυλιέμαι στα πατώματα. Τώρα όμως, το πιο "κουλτουρέ" που ακούω είναι Γαλάνη και αυτή σε ηλεκτρονικά remix.

Αλλά καλοκαίρι, Σκαλί Αγλαντζιάς, ουρανός, καλή παρεούλα, μπίρες...not bad!

Από την άλλη, κρυολόγημα που θα γίνει περισσότερο...θα μπορούσα να μείνω σπίτι. Όμως, δεν βαριέσαι. Το πολύ πολύ να κλείσει κι άλλο η φωνή και να μην μιλώ ή να κλείσουν κι άλλο τα αυτιά και να μην ακούω. Τα οποία και στις δύο περιπτώσεις, είναι καλά πράγματα να μου συμβούν αυτή την περίοδο.

Ήμουν κουφή πριν από μια βδομάδα - κρυολόγημα- και δεν άκουγα, ούτε το κωλόπαιδο στο διπλανό τραπέζι που τσίριζε, ούτε τον καθένα στη δουλειά που ότι θυμόταν έλεγε, ούτε το βλάκα στην ουρά μπροστά από το μηχάνημα της ATM που έβριζε τον μπροστινό του.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Βγες γυμνός/η στη βεράντα απόψε. Και μείνε αρκετή ώρα, ώσπου να γίνεις μπλε. Δεν θα το μετανιώσεις.

Λες;

"Ό,τι ονομάζεις Νόημα, κοσμοθεωρία και φιλοσοφία ζωής πρόκειται να αλλάξουν βαθιά. Τα πιστεύω, οι πεποιθήσεις, η θρησκευτική αίσθηση κλονίζονται. Κάθε εξουσία και αυθεντία θα κριτικαριστούν, κάθε άποψη που είχες μέχρι τώρα θα περάσει από τις συμπληγάδες της λογικής. Το εξωτερικό, οι σπουδές και τα ταξίδια γίνονται οι πόρτες της καινούργιας σου ταυτότητας".

Δεν το λέω εγώ, αλλά ο Πανόπουλος στην σημερινή Athens Voice. Το βρίσκω σημαδιακό. Ειδικά άμα σκεφτείς τι σου έλεγα στο προηγούμενο post. Ο μηδενισμός δεν μας πάει. Από την άλλη, οι στόχοι και τα όνειρα, ναι δαγκωτό.

Ας γίνει κάτι ρε γαμώτο. Είναι πολύ κουραστικό από τη μια να σκέφτεσαι ότι εσύ κινείς τα νήματα της ζωής σου και από την άλλη ότι προσπάθειες κάνεις να πέφτουν στο κενό. Είναι δυνατόν να μην κυλάει τίποτα; Και πόσο λάθος κάνω;

Ε, δεν γίνεται, κάτι θα γίνει.

Υ.Γ Η αλήθεια είναι πως έχει λίγο καιρό που νιώθω ότι κάτι μέσα μου αλλάζει. Δεν προσπαθώ για κάτι που ξέρω ότι δεν προσπαθεί αυτό για μένα. Αρνούμαι να πάω κάπου που θα είναι το ίδιο έργο σε επανάληψη. Αμφισβητώ τα ως τώρα δεδομένα μου. Νιώθω κάπως. Υπάρχει ένας φόβος ότι μπορεί και να μην έχω ποτέ αυτό που θέλω. Μερικές μέρες - όπως αυτές που ζω τώρα- ο φόβος μεγαλώνει. Από την άλλη, κάτι μέσα μου, μου λέει πως κάτι πάει σωστά.

Ακόμα όμως δεν μπορώ να το προσδιορίσω.

Waiting

Αδράνεια.

Ατυχία να νιώθεις ότι είσαι ακίνητος και ότι επί της ουσίας δεν σε επηρεάζει άμεσα κάτι.

Πριν από δυο βδομάδες, ένιωθα αλλιώς. Ότι κινούσα τα νήματα της ζωής μου, ότι έκανα κινήσεις και πήγαινα μπροστά ή μάλλον ότι προετοίμαζα το έδαφος. Για κάτι, κάπως απροσδιόριστο για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Όμως μου ήταν αρκετό.

Σήμερα όμως, ξύπνησα και σκέφτηκα ότι μια μέρα όπου θα δουλεύω μόνο, χωρίς καμιά "ωφέλιμη" συναναστροφή ( ένας φίλος, μια φίλη να πούμε τις αλήθειες και τα ψέματα μας), είναι μια μέρα ά-χρηστη. Ειδικά όταν δεν υπάρχει η επιλογή να αλλάξει η ρουτίνα.

Απόψε, θα πάω σπίτι στις 8, θα κάνω ένα μπάνιο, θα φάω κάτι υγιεινό, αν έχω τη δύναμη θα δουλέψω και μετά θα λιώσω στον καναπέ, βλέποντας το Glee ( αν είμαι στα πάνω μου) ή Damages ( αν μου έχει απομείνει ως εκείνη την ώρα, λίγο IQ). Θα κοιμηθώ κατά τις 1, θα ξυπνήσω στις 730, θα ντυθώ, θα πάω δουλειά, χωρίς να προλάβω να πιω καφέ πάλι, θα δουλέψω ως τις 8, θα πάω σπίτι, θα κάνω ένα μπάνιο, θα φάω κάτι υγιεινό, αν έχω τη δύναμη...

Αναμονή.

Για ποιο πράγμα; Δεν ξέρω, δεν περιμένω κάτι. Δεν κάνω όνειρα πια. Μην με λυπάσαι. Ούτε εγώ με λυπάμαι. Δεν νιώθω κάτι ιδιαίτερο αυτές τις μέρες έτσι κι αλλιώς.

Πώς μπορείς να λυπάσαι από τη στιγμή που δεν έχεις απέναντι σου τη χαρά για να τη ζηλεύεις;

ΟΚ.

Τα πράγματα είναι οκ. Υπό έλεγχο; Δεν είμαι και σίγουρη. Με πιάνει αυτές τις μέρες το OCD μου. Να θέλω να ελέγχω τα καθημερινά, ξεγελώντας έτσι τον εαυτό μου πως με αυτό τον τρόπο κοντρολάρω την ζωή μου. Τι μεγάλο ψέμα.

Αναμονή λοιπόν. Γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Υ.Γ Life looks better in goggles.

Γαϊτανάκι

Τις περισσότερες στιγμές της ζωής μας, τις περνάμε να σκεφτόμαστε "και αν...", "λες;", "τι να κάνω...". Υποθετικές φράσεις όπου τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει λύση. Ή κι αν νομίζουμε πως την έχουμε βρει, τελικά δεν είναι αυτή. Τις περισσότερες φορές, τα πράγματα δεν λύνονται. Όχι πριν από την ώρα που 'πρέπει΄ να λυθούν. Γιατί υπάρχει αυτή η ώρα. Και κάθε φορά που γίνεται κάτι καλό ή κακό, η θεωρία αυτή αποδεικνύεται περίτρανα.

Μου πήρε χρόνια να αποδεχθώ, ότι τα πράγματα παίρνουν από μόνα τους την πορεία τους. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι δεν μπορώ να ελέγξω αρκετές καταστάσεις. Και τελικά άμα το σκεφτείς, τί ελέγχεις;

Ελέγχεις πότε θα βάλεις καύσιμα στο αυτοκίνητό σου, πότε θα πας σουπερμάρκετ, πότε θα πλύνεις πιάτα, πότε θα φας. Ακόμα όμως και αυτά μπορούν να επηρεαστούν από εξωτερικούς παράγοντες.

Με αυτή τη λογική...ποια είμαι εγώ να απαιτώ από το σύμπαν, να ελέγχω τα πάντα γύρω μου;

Τα συναισθήματα μου, τις πράξεις τον άλλων που έχουν αντίκτυπο πάνω μου ακόμα και τον τρόπο που αισθάνονται προς εμένα. Εδώ καλά καλά δεν μπορώ να ελέγξω εγώ πως θα είμαι απέναντί τους.

Αυτή την περίοδο, ενώ δεν είμαι χαλαρή με τη δουλειά, προσπαθώ να είμαι Light με τη ζωή. Τις άμυνες μου προσπαθώ να τις έχω χαμηλά. Και πίστεψέ με, θέλει προσπάθεια.

Είναι σαν ένα πείραμα. Για να δω, αν τελικά αλλάζει κάτι.

Μια φίλη μου, μου είπε τις προάλλες, ότι νιώθει πως κάτι θα μου συμβεί. Κάτι καλό. Με τη λογική ότι γνωρίζω κόσμο καινούριο, γιατί απλά είμαι πιο ανοικτή σε καταστάσεις.

Εγώ πάλι δεν είμαι και σίγουρη αν θα γίνει κάτι καλό πια.

Ήταν μια επεισοδιακή χρονιά η φετινή, όπως εξάλλου και η περσινή.

Τώρα απλά ζω.

Και ζω καλά.

Υ.Γ Πριν από λίγες μέρες το blog και εγώ, γιορτάσαμε τα 4 χρόνια παρουσίας στην μπλογκόσφαιρα. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Τότε που τα blog ήταν της μόδας. Τώρα που δεν είναι...έμειναν μόνο οι καλοί.

Όμως

Μένω εδώ.

Ζω, κυκλοφορώ, γνωρίζω κόσμο, περνώ καλά, καλύτερα.

Αγαπώ φίλους, αγαπώ εύκολα πια, μιλώ, συνομιλώ, κοιτάζω στα μάτια, αγκαλιάζω, πολύ περισσότερο από παλιά, σαν να έχω εκπαιδευτεί να κατεβάζω προσωρινά τον "τοίχο".

Φοβάμαι λίγο, λιγότερο τη σκιά μου, έχω μικρές φοβίες που οι φίλοι μου βρίσκουν διασκεδαστικές.

Γελάω πολύ, μερικές φορές μέχρι δακρύων, οι ατάκες πάνε και έρχονται, όχι από πολλούς, αλλά έστω, παρά το απόλυτο ιντελεκτουέλ κενό, καλό και αυτό, και ας μην μου ανήκουν οι ατάκες, και ας μην έχουν κρυμμένα νοήματα, όσο και αν θα το ήθελα, έτσι για να υπάρχει το παιχνίδι.

Όμως...

Είμαι αλλού.

Ονειρεύομαι, χρωματιστά όνειρα, με κόκκινο και πορτοκαλί, κρυφές επιθυμίες που δεν τις λέω στους φίλους μου. Που ενδεχομένως να μην τις μάθει ποτέ κανείς.

Οδηγώ, συνέχεια, με τα ηχεία στο full, δεν χορταίνω τη διαδρομή, κατεβασμένα παράθυρα, με το κοντέρ να ξεπερνά τα 140. Φτάνω στον προορισμό και δεν μου είναι αρκετό. Δεν με περιμένει κάτι εκεί, όχι κάτι που θα ήθελα τελοσπάντων. Ο καθένας καθορίζει τη δική του Ιθάκη.

Πνίγομαι. Η ίδια διαδρομή, οι ίδιες μέρες και νύκτες. Βρήκα την αναλογία, 3-4 μήνες βαρετοί για 3-4 λεπτά, μπορείς και να τα πεις, συναρπαστικά. Αν αυτό δεν είναι μηδενισμός, τότε δεν ξέρω τι είναι.

Σκέφτομαι ταξίδια, εγώ και η φωτογραφική μου. Να μάθω, να με μάθω, να δω, να με δω ξανά, να κάτσω κάτω και να τα βρούμε με τον εαυτό μου. Έχουμε εκκρεμότητες. Τα "θέλω" μας κτυπάνε την πόρτα και δεν ξέρουμε ποιος θα την ανοίξει.

Παίρνω πίσω την τελευταία φράση του προηγούμενου ποστ.

Θέλω να φύγω. Θέλω να φεύγω. Συχνά. Όχι για πάντα.

Όμως.

Όχι ακόμα.

Χρονική έναρξη: Απροσδιόριστη. Τώρα, προς το παρόν, το παρόν.

Hamsa: Το χέρι της Φατίμα, κόρης του Μωάμεθ. Για καλή τύχη. Για εκείνο το ταξίδι στο Μαρόκο.

The Art of being Zen

Για πρώτη φορά μετά από βδομάδες, κατάφερα την Πέμπτη, να είμαι σπίτι στις 630. Είχα κάτι δουλίτσες να κάνω ( π.χ σουπερμαρκετ για φρούτα και λαχανικά, τα οποία όμως καταλήγουν πάντα σε μια άθλια απόχρωση του πράσινου του βάλτου, στο βάθος του ψυγείου), αλλά σκέφτηκα ότι δεν θα είχα άλλη ευκαιρία σύντομα να είμαι σπίτι μου και να είναι και μέρα.

Είχα ένα thing το βράδι, για κρασί και cheese στο Brew, οπότε για 3 ώρες θα έκανα ότι ήθελα.

Άφησα το λάπτοπ μέσα, για αλλαγή και άρχισα ποτίζοντας τα φυτά στη βεράντα. Ο βασιλικός έχει γίνει τεράστιος, η στεφανωτή σε λίγο θα καλύψει το ταβάνι και η μίνι ροδιά, μάλλον προς το μάξι πάει.

Έκανα μπάνιο τα χελωνονιτζάκια, τα τάισα, καθάρισα το ξύλινο τραπέζι και έβαλα να γίνεται διπλός espresso.

Στο cd player άρχισε να παίζει το ost της Frida. Έχεις ακούσει ποτέ το Floating Bed;

Δεν μπορώ να σου εξηγήσω ακριβώς τι μου προκαλεί αυτή η μελωδία. Νιώθω ότι βρίσκομαι, αραχτή σε μια αιώρα, μέσα σε ένα καταπράσινο κήπο, γεμάτο δέντρα με μεγάλα φύλλα. Απόλυτα ευτυχισμένη.

Μετά, έκανα το φρέντο μου, πήρα το Όλα τα Μήλα της Λαμπροπούλου, άπλωσα στην καρέκλα και διάβαζα.

Αυτό έκανα για δύο ολόκληρες ώρες.

Καιρό είχα να νιώσω τόσο γεμάτη.

Τόσο πολύ, που άμα αρχίσω να το σκέφτομαι, θα με πιάσει ο πανικός. Ώρες ώρες νιώθω ότι τίποτα δεν μου κάνει και τίποτε δεν με χωράει.

Ούτε οι ανάδρομοι, ούτε η πανσέληνος, ούτε το pms, ούτε κάτι σχετικά που συνήθως το παίρνω σαν δικαιολογίες και τα πιπιλάω.

Νιώθω στάσιμη.

Αλλά για πρώτη φορά δεν έχω τάση φυγής και δεν έχω ιδέα αν είναι καλό αυτό (ωρίμασα) ή κακό (συμβιβάστηκα).

Πάω να κάνω καφέ, να χώσω το ipod στα αυτιά και να αγνοήσω το γεγονός ότι έχει ήλιο έξω.

Υ.Γ1 Το κλικ που λέγαμε...υπάρχει μόνο όταν είναι αμοιβαίο.

Υ.Γ2 Το γκελ από την άλλη, δεν είναι αμοιβαίο. Είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.

Υ.Γ3 It's a lonely way to the top. Πολύ.

For no apparent reason

Το γκελ φέρνει το κλικ;
Αν το χεις, θα σου ρθει το άλλο;
Νομίζω πια, πως η εξίσωση είναι αυτή.


Υ.Γ1 Έχει δύο βδομάδες να ποστάρω προσωπικά κείμενα και αυτό μου έχει λείψει.
Υ.Γ2 Την ερχόμενη βδομάδα, θα ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος των ερωτικών ονείρων.

Παύση και αμηχανία.

Ψες, ήμουν στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας σπίτι. Δίπλα μου ένας φίλος. Τον παίρνει τηλέφωνο ο αδελφός του, που ζει Αθήνα. Καθώς κρατάει το ακουστικό, τον ακούω να λέει " Τι λες;;;". Κλείνει το τηλέφωνο, γυρίζει και μου λέει "Κάνανε διαδηλώσεις, σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι, η μια έγκυος".

Σοκ. Ως το "διαδηλώσεις", ήμουν ψύχραιμη. Όλη μέρα διαδηλώσεις, χωρίς ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Στο "σκοτώθηκαν", πήγε ο νους μου στα περσινά γεγονότα του Δεκέμβρη. Τα πράγματα έχουν αγριέψει. Στο "η μια έγκυος", κατάλαβα ότι ζούμε πια σε ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν, δύο γυναίκες και ένας άνδρας που ήθελαν να πάνε σπίτι για να μην βρεθούν στο μέσο της διαδήλωσης. Η μία από αυτές κουβαλούσε ένα μικρό παιδί μέσα της. Το "αφεντικό" της τράπεζας αρνήθηκε να τους αφήσει να σχολάσουν ( γιατί όντως, θα έχαναν πολύτιμα λεφτά από τις δεκάδες καταθέσεις της μέρας, αφού ως γνωστό όταν γίνονται διαδηλώσεις, ο κόσμος κάνει τις δουλειές του κανονικά).

Όλα αυτά, τρεις μέρες μετά την εξαγγελία των μέτρων και την έναρξη της δύσκολης περιόδου για την Ελλάδα.

Οι ανεγκέφαλοι που έριξαν τα μολότοφ, για ένα μαλακισμένο λόγο, αποφάσισαν ότι οι άνθρωποι μέσα σε εκείνη την τράπεζα είναι η εξουσία.

Που ήταν αυτοί οι ανεγκέφαλοι, όταν μια προς μια, οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, έκλεβαν κανονικά και με τον νόμο, τον απλό κόσμο; Όταν οι κυβερνήσεις έκαναν την πάπια για τις πυρκαγιές, όταν τα οικονομικά σκάνδαλα τα παρουσίαζαν ως σεξουαλικά για να γελάει ο κοσμάκης και να ξεχνά την πικρή πραγματικότητα;

Ο Γεωργελές στην σημερινή athens voice, γράφει στο editorial του:

"Η περίοδος άρνησης της πραγματικότητας τελείωσε. Τώρα θα φανεί αν η κοινωνία μας έχει δυνάμεις να αντιδράσει και να ξαναρχίσει από την αρχή. Θα το καταφέρει μόνο ενωμένη, όχι ο καθένας μόνος του. Μόνο υποψιασμένη, μόνο αν πάψει να είναι εύκολο θύμα στο λαϊκισμό και τη δημαγωγία."

Δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας που να αρνείται αυτή την πραγματικότητα. Λυπάμαι πολύ την κατάντια μιας τόσο όμορφης χώρας. Λυπάμαι που ο απλός ο κόσμος θα περάσει τόσες δύσκολες στιγμές.

Δεν έχω άλλα λόγια για τα χθεσινά γεγονότα. Δεν τολμώ να δω ειδήσεις σήμερα. Φοβάμαι τι έπεται να γίνει.

Θα καταντήσει η Ελλάδα σαν την Αργεντινή, το 2000, όπου εν τω μέσω της νυκτός, η χώρα χρεοκόπησε και τα τα χαρτονομίσματα, μετατράπηκαν σε απλά πολύχρωμα χαρτιά;

Θα ακολουθήσουν και άλλοι άδικοι θάνατοι; Πολύ πιθανόν.

Εύχομαι να βρει ο κόσμος τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του.

Υ.Γ Η μεγαλύτερη διαδήλωση και ο κόσμος να απαιτεί πίσω τα κλεμμένα. Ναι να τα δώσουν πίσω. Να τιμωρηθούν επιτέλους κάποιοι. Να μην γίνονται απλά υποσχέσεις. Τα λόγια δεν έχουν καμία αξία πια.

Wet Dreams - Η συνέχεια ( για να σκάσουν μερικοί)

Όχι πια ρομάντζο, μόνο σεξ

Μια φορά έβλεπα ότι ήμουν σε ένα δωμάτιο όπου υπήρχε μόνο ένα τεράστιο κρεβάτι και κάτι καθρέφτες. Τίποτε άλλο.

Πάνω στο κρεβάτι ξάπλωνε ένας άντρας που το μόνο που θυμάμαι από την φάτσα του είναι ότι ήταν καστανός με μαλλιά μέχρι τους ώμους κι ότι από πάνω δεν φορούσε τίποτα. Είχε ωραίους κοιλιακούς!

Πήγα εγώ κοντά του, ξάπλωσα δίπλα του κι αυτός ανέβηκε από πάνω μου, με φιλούσε στον λαιμό που είναι η αδυναμία μου και με χαΐδευε γύρω γύρω παντού χωρίς όμως να αγγίζει συγκεκριμένα σημεία (αυτό με τρελλαίνει!) και με έγδυνε σιγά σιγά.

Και μετά με βλέπω εντελώς γυμνή να κάθομαι από πάνω του στην εξής στάση:

Αυτός ξαπλωμένος ανάσκελα στο κρεβάτι αλλά τα πόδια του είναι εντελώς κλειστά και πατούν στο πάτωμα. Ήταν στην άκρη του κρεβατιού και τα πόδια του από τα γόνατα και κάτω κρέμμονταν και άγγιζαν τα πέλματα στο πάτωμα. Εγώ πατούσα στο πάτωμα με τα πόδια του ανάμεσα στα δικά μου, του είχα γυρισμένη την πλάτη, έγερνα ελαφρώς μπροστά και καθόμουν πάνω του (η κίνηση είναι όπως κάθεσαι σε μια καρέκλα). Δηλαδή έκανα εγώ όλη την κίνηση στην αρχή. Μετά θυμάμαι ότι με κρατούσε από την μέση και με σήκωνε ο ίδιος και μετά έσκυψα εγώ ολόκληρη μπροστά προς τα κάτω και τον κρατούσα από τα πόδια χαμηλά και έκανα εγώ την κίνηση πάλι. Εκεί ήταν που αυτός τρελλάθηκε.

Λεπτομέρεια: Μας έβλεπα στον καθρέφτη απέναντι μου όλη την ώρα.

Δεν είχε τέλος το όνειρο.

Ξύπνησα και ένιωθα τέτοια αναστάτωση λες και έκανα στα αλήθεια σεξ χωρίς τέλος για ώρες...!

Άγνωστη Χ.

Τουλιποανάλυση

• Αυτό το κείμενο προσγειώθηκε στο mail μου καθώς ήμουν στη δουλειά. Διαβάζοντας το, έμεινα με το στόμα ανοικτό. Τέτοια φαντασία... Άσε που αναστατώθηκε το μέσα μου ( δεν μιλώ για τον εσωτερικό μου κόσμο).
• "...μόνο ένα τεράστιο κρεβάτι και κάτι καθρέφτες". Το υπνοδωμάτιο των ονείρων μου. Ειδικά άμα ο καθρέφτης είναι πάνω από το κρεβάτι.
• "με χαΐδευε γύρω γύρω παντού χωρίς όμως να αγγίζει συγκεκριμένα σημεία". Σαν να λέμε, σφαιρική αντιμετώπιση.
• " και μετά έσκυψα εγώ ολόκληρη μπροστά προς τα κάτω και τον κρατούσα από τα πόδια χαμηλά και έκανα εγώ την κίνηση πάλι". Αν ως αυτή την φράση, έχεις καταλάβει τη στάση, σημαίνει ότι έχεις σπουδαία φαντασία! Πάντως, φίλη blogger σου βγάζω το καπέλο. Οι συγγραφείς του Kama Sutra μπροστά σου είναι νήπια!
• "Δεν είχε τέλος το όνειρο." Ούτε και το σεξ πρέπει να έχει τέλος. Άχ.

Wet Dreams - Η Πρεμιέρα

Ακατάλληλο για δήθεν!

Η πραγματικότητα Ι

Ο Σ. είναι Διευθυντής ενός τμήματος στην εταιρία που δουλεύω. Οι σχέσεις μας ενώ φαίνονται καλές πάντα κρέμονται από ένα τεντωμένο σχοινί. Είναι θέμα εξουσίας. Ποιος θα επιβληθεί σε ποιον. Έχει καταπληκτικά μπλε μάτια. Είναι πιο ψηλός από μένα. Με ωραίο σώμα. Αδύνατος. Χωρίς γούστο βέβαια. Δεν ξέρει να ντυθεί. Είναι ετεροφυλόφιλος, ή τουλάχιστον έτσι δηλώνει, ενώ οι παλιές καραβάνες στη δουλειά πιστεύουν ότι είναι gay και δεν το ξέρει. Εγώ πάλι πιστεύω ότι το ξέρει αλλά κάνει τον Κινέζο. Όπως επίσης πιστεύω ότι θα ήθελε πάρα πολύ να ήμασταν κολλητοί και ενίοτε να κάναμε όσα οι άντρες κάνουν μεταξύ τους χωρίς να το ομολογούμε. Αλλά το φίδι από την τρύπα δεν θέλησα να το βγάλω. Γιατί είναι ένα έργο που δεν θέλω να δω. Όσοι το έχουν δει πάντως έχουμε πληγωθεί. Τέλος πάντων, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.

Το όνειρο

Πρέπει να είναι 9 το πρωί. Κοιμάμαι ανυποψίαστος στο art deco κρεβάτι μου. Τώρα τελευταία τα όνειρά μου έχουν ερωτικά υπονοούμενα, αλλά light. Τίποτα συγκλονιστικό. Στο μεταξύ, είχα πολύ καιρό να δω όνειρα, οπότε τώρα που έκαναν την επανεμφάνισή τους έχω εντυπωσιαστεί. Βλέπω λοιπόν ότι είμαι με το σακίδιό μου σε μια μικρή παραλία. Ένα κολπίσκο, όπου έχει αράξει ένα σκάφος. Περπατώ παράλληλα με τη θάλασσα ώσπου ξαφνικά βλέπω τον Σ. να με πλησιάζει. Πως από εδώ μου λέει. Κάνω διακοπές του απαντώ. Εσύ; Ήρθαμε με το ταχύπλοο ενός φίλου για ένα γάμο. Αλλά όλοι έχουν πάει στην ταβέρνα κι έμεινα μόνος εδώ να προσέχω το σκάφος. Έλα να στο δείξω είναι σούπερ μου λέει. Πηγαίνω κι εγώ να κάνω την κοινωνική υποχρέωσή μου. Κι όταν ανεβαίνω στο σκάφος με πηγαίνει στο πλάι προς τη μεριά της θάλασσας. Και χωρίς να το καταλάβω αρχίζουν τα γλωσσόφιλα. Η αλήθεια είναι ότι φιλούσε ωραία. Ξεκινά ένα απίστευτο μπαλαμούτι όπου ούτε λίγο ούτε πολύ βρίσκομαι μπροστά στο θαύμα. Ένα τεράστιο καβλί, με λίγες ξανθές τρίχες. Καλοσχηματισμένο και όμορφο. Από εκείνα που δεν συναντάς συχνά. Κοίτα να δεις σκέφτομαι και δεν του το είχα. Τόσο μεγάλο και ωραίο πουλί. Σαν κυπριακός βίλλος που λέει μια φίλη μου. Μεταξύ μας δε μιλάμε. Απλά χουφτωνόμαστε κι επειδή νιώθω ότι αισθάνεται κάπως άβολα του παίρνω πίπα. Καταπληκτική αίσθηση. Δε χωρούσε όλο στο στόμα μου, αλλά αμέσως αντιλαμβάνομαι ότι είναι η πιο ωραία πίπα που του είχαν κάνει. Έβαλα κι εγώ τα δυνατά μου. Δεν το συνηθίζω αλλά όταν προκύψει έχω τον τρόπο μου. Όλα κι όλα imitation πράγματα δεν κάνω. Ή το κάνεις σωστά ή καλύτερα να μην το κάνεις καθόλου. Δεν σου περιγράφω την ένταση και το πάθος. Όλα τέλεια. Του χουφτώνω και τ’ αρχίδια και τρελαίνεται. Την ώρα που πάει να χώσει τη μούρη του στον πούτσο μου για να κάνει το ίδιο βλέπουμε μια βάρκα στα 2 μέτρα να πλησιάζει. Ήταν κάποια άσχετη γκόμενα μέσα με κάτι νεαρά κορίτσια. Πανικοβαλλόμαστε και εγώ γλιστράω και πέφτω στη θάλασσα. Ρε μαλάκα του φωνάζω πιάσε με να ανέβω πάλι. Κι αυτός πατάει ένα κουμπί και το σκάφος πηγαίνει πιο κάτω. Κολυμπώ και σκέφτομαι. Ρε πούστη μου, ήθελα τόσο πολύ να τον ψήσω για να τον γαμίσω στο τέλος. Φρικάρω με τις χαζογκόμενες που έχουν μείνει εμβρόντητες ενώ βλέπω το σακίδιο μου να γλιστρά κι αυτό στο νερό. Μένω λοιπόν με το σακίδιο να κολυμπώ μέχρι τη στεριά. Και με το πουλί στο χέρι. Τρόπος του λέγειν γιατί κολυμπούσα κιόλας.

Η πραγματικότητα ΙΙ

Ξυπνάω και σκέφτομαι πόσο πολύ καβλωμένος ήταν ο τύπος και πως τόσο καιρό θέλω να τον γαμίσω όταν με νευριάζει στη δουλειά και δεν μου κάθεται. Ξέρω βέβαια ότι θέλει ειδικό χειρισμό για να γαμίσεις έναν str8 που δεν παραδέχεται ότι το πλάθει το γιουβαρλάκι. Και ήμουν τόσο κοντά. Θα του έμενα αξέχαστος. Έπρεπε να έρθουν αυτές οι καρακάξες; Ξανακοιμάμαι με την αίσθηση ότι έχασα μια παρτίδα μπιρίμπα και έχω νεύρα.

Το συμπέρασμα

Είναι ένα. Όσο κι αν δεν παραδέχομαι ότι θέλω να μπλέξω μαζί του, λόγω του γεγονότος ότι είναι ειδικών «αναγκών», θα ήθελα πάρα πολύ να παιχτεί ένα σκηνικό. Γιατί τελικά τα παιχνίδια εξουσίας έχουν πολύ κάβλα.

One of the People.

Τουλιποανάλυση

• «Είναι ετεροφυλόφιλος, ή τουλάχιστον έτσι δηλώνει, ενώ οι παλιές καραβάνες στη δουλειά πιστεύουν ότι είναι gay και δεν το ξέρει» Δεν έχω γνωρίσει ένα γκει που να μην πιστεύει πως όλος ο κόσμος είναι γκει!
• «Και χωρίς να το καταλάβω αρχίζουν τα γλωσσόφιλα». Ma ούτε ένα κόλλημα; Τώρα θα μου πεις, στο όνειρο ότι βλέπει ο καθένας.
• «Ένα τεράστιο καβλί, με λίγες ξανθές τρίχες». Και μεις αυτό ονειρευόμαστε χρυσέ μου. Να είναι τεράστιο και να μην είναι τίγκα στον θάμνο.
• «Τόσο μεγάλο και ωραίο πουλί. Σαν κυπριακός βίλλος που λέει μια φίλη μου» Προφανώς δεν είμαι εγώ η φίλη που στο είπε. Γιατί αν ήταν έτσι ο τυπικός κυπριακός βίλλος, οι πιο διάσημοι πορνοσταρ θα ήταν Κύπριοι.
• «Απλά χουφτωνόμαστε κι επειδή νιώθω ότι αισθάνεται κάπως άβολα του παίρνω πίπα.» Επειδή αισθάνεται άβολα…λοιπόν μου βάζεις ιδέες. Θα δείχνω και γω ότι αισθάνομαι άβολα για να κάνω τον άλλο να κάνει ότι – πραγματικά- θέλω. Κορίτσια, καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάω.
• «Ή το κάνεις σωστά ή καλύτερα να μην το κάνεις καθόλου.» Α γεια σου! Τέλεια ατάκα!
• «Την ώρα που πάει να χώσει τη μούρη του στον πούτσο μου για να κάνει το ίδιο βλέπουμε μια βάρκα στα 2 μέτρα να πλησιάζει.» Συγγνώμη, σε δικό σου όνειρο, σε κόψανε στο καλύτερο; Είναι αυτό μάλλον, το ότι αυτός δεν θα το έκανε στην πραγματικότητα. Αχ, αυτό το υποσυνείδητο, να μην μας αφήνει να χαρούμε.
• «Κι αυτός πατάει ένα κουμπί και το σκάφος πηγαίνει πιο κάτω». Τι μαλάκας.
• «…θέλω να τον γαμίσω όταν με νευριάζει στη δουλειά και δεν μου κάθεται». Έτσι, έτσι. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι δεν υπάρχει κανείς στη δουλειά μου, που να μου το προκαλεί.

Lost in MSN

Πριν από 10 λεπτά, μπήκα αφηρημένα στο msn. Συνήθως το έχω κλειστό γιατί από τη μια έχουμε και δουλειές και από την άλλη, με βγάζει συνέχεια από εδώ στη δουλειά.

Πληκτρολογώ στοιχεία, μπαίνει από την πρώτη και χαίρομαι. Και εκεί που είμαι online, γίνεται κάτι τρελό και εξαφανίζονται όλα μου τα contacts! Μα όλα όμως.

Και έτσι τώρα δεν έχω κανέναν απολύτως στο msn μου.

Μου ξανάτυχε πριν από κανά χρονο. Μάλλον ήταν ιός ή καμιά άλλη βλακεία. Δεν θυμάμαι πως τα κατάφερα την περασμένη φορά και βρήκα ξανά τις περισσότερες επαφές μου. Νομίζω απλά έκανα add όσους θυμόμουνα και από κει και πέρα, όποιος μου μιλούσε από τους υπόλοιπους, εμφανιζόταν αυτόματα το όνομά του στη λίστα μου. Προφανώς με έβλεπαν online ενώ εγώ δεν τους έβλεπα.

Σου έχει τύχει; Αν ναι, πώς το έλυσες;

Και το άλλο...μήπως να το δω συμβολικά; Σαν ένα 'ξεκαθάρισμα" ;

Μήπως όσοι μου μιλήσουν στο msn και άρα με σκεφτούν, αυτόματα μπουν και στη λίστα μου και τη ζωή μου;

Αμ το άλλο...μέσα στα contacts που έχουν χαθεί είναι και το γνωστό απωθημένο Νο.2 ( βλέπε κινηματογραφική σκηνή, πέρσι το χειμώνα στην Αθήνα). Με το οποίο αν και είναι online σχεδόν ποτέ δεν μιλάμε. Ούτε που θυμάμαι την διεύθυνσή του για να τον κάνω add. Μήπως είναι ένα σημάδι ότι το παρελθόν ( που δεν είναι παρόν και δεν θα γίνει ποτέ μέλλον) είναι καλά να χάνεται στα πλοκάμια του ίντερνετ και στη μαύρη τρύπα του msn;

Υ.Γ1 Έχω στα χέρια μου, τρία όνειρα από τρεις σέξι blogger. Οι υπόλοιποι δεν βλέπετε ερωτικά όνειρα ή δεν τους δίνετε αρκετή σημασία. Κακώς. Το πρώτο όνειρο θα δημοσιευτεί first thing, την ερχόμενη Δευτέρα.

Υ.Γ2 Πόσο παχυντικά είναι τα παξιμάδια; Νομίζω περιέχουν μια ουσία που τα κάνει εθιστικά και δεν μπορείς να φας μόνο ένα. Ειδικά τα κριτσίνια.

Dream on

Ο καιρός αλλάζει, ο ήλιος αρχίζει να ζεσταίνει τις καρδιές - και τα λοιπά μέρη του σώματος-, το καλοκαίρι πλησιάζει και...η libido, βγαίνει επιτέλους από την χειμέρια νάρκη.

Ως αποτέλεσμα αυτού του φυσικού φαινομένου, ο κόσμος - όλος, μην ακούσω μυξοπαρθένικες μπούρδες ότι εσένα "δεν σου συμβαίνουν τέτοια πράματα"- βλέπει όνειρα.

Όμως όχι οποιαδήποτε όνειρα. Αλλά ερωτικά και σεξουαλικά όνειρα.

Επειδή σε αυτό το blog είμαστε όλοι ερωτικά όντα και όχι ξενέρωτοι - αρνούμαι να δεκτώ ότι υπάρχει κάποιος που διαβάζει αυτό το blog και δεν είναι ένα υπέροχο, θερμόαιμο πλάσμα- θα κάνουμε το εξής project, μαζί.

Θα βάλεις ένα ποτήρι κρασί/βότκα/ουίσκι/, θα διαλέξεις σέξι μουσική, θα καθίσεις μπροστά από το κομπιούτερ και με όλη σου την ειλικρίνεια και χωρίς καμία αναστολή θα γράψεις για ένα ερωτικό σου όνειρο.

Μπορεί να είναι ρομαντικό/ ερωτικό/σεξουαλικό/ τσόντα. Ότι σου βγει.

Ακολούθως, θα το βάλεις σε ένα word κείμενο και θα το στείλεις με περιστέρι στο

espresso317@hotmail.com.

Θα τα δημοσιεύω ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο blog. Με το όνομα του blogger ( εκτός και αν δεν θες οπότε θα βάλω "Jane Doe" ή "John Doe").

Ήδη έχω ένα στο τσεπάκι - αρκετά τσοντέ ( εύγε χρυσέ μου).

Περιμένω σύντομα και τα δικά σου.

Υ.Γ Και επειδή είναι δικό μου το blog, μετά την παρουσίαση του κάθε ονείρου θα ακολουθεί τουλιπένια ανάλυση του περιεχομένου του.