Black & White

WHITE

Αγαπημένες συνήθειες όταν βρέχει ( καλή ώρα όπως τις τελευταίες τρεις μέρες):

- Φρεσκοαλεσμένος καφές ( σήμερα οι τελευταίοι κόκκοι καφέ από το Cafe Nero- ειδική παραγγελία), να γεμίζει μυρωδιές το σπίτι..

- Καναπές, μόνη να σερφάρω ή να βλέπω ταινίες.

- Καναπές όχι μόνη και να βλέπω ταινίες ή να πίνω κρασάκι.

- Να μη βγαίνω έξω σε μπαράκια και ας με πιάνουν οι χιλιάδες ανασφάλειες.

- Να μου στέλνουν φίλοι νέα τραγούδια και να τα ακούω για πρώτη φορά.

- Να διαβάζω έξυπνα βιβλία. Τώρα είναι ο Αφανισμός του Νίκου του Κορτώ. ( μ' αρεσει ως τώρα)

- να κοιτάω έξω και να μην σκέφτομαι ( τι τέλεια αίσθηση, να είσαι απλά αφηρημένος).

- να κάνω μπάνιο με το παράθυρο μισάνοικτο. Σαν φιλλανδέζικη σάουνα.

- Μαγειρική. Νέες συνταγές. Διαλέγοντας κρασί.

- Για μεσημεριανό με καινούριο κόσμο. Να γίνεται το κλικ και να περνάμε σούπερ.

- Ψώνια από το M&S Home. Τέλειες συσκευασίες και ωραία γκατζετάκια για δώρα.

BLACK

Αυτό έγινε το σαββατοκύριακο που πέρασε και ήταν όμορφα.

Γενικά όμως περνάω φάση γκρίνιας και δεν με καταλαβαίνει απολύτως ΚΑΝΕΙΣ.

- Διαπιστώνω πως όλοι θέλουν να μιλάνε αλλά κανείς δεν ακούει.

- Είναι πολύ εκνευριστικό να είσαι δυο μέτρα μαντράχαλος και να με βλέπεις να μετακινώ έπιπλα και απλά να κάθεσαι στον καναπέ. Το γυμναστήριο σε μάρανε. Μυς χωρίς χρήση! Ωραίος φίλος...

- Εσύ που όλο γκρινιάζεις και η πρώτη σου ατάκα μόλις μιλήσουμε είναι "χάθηκες, πότε θα τα πούμε"...γιατί τότε προτείνω εγώ τις 10/10 φορές να βρεθούμε και τις 9,5/10 δεν μπορείς; Είμαι εγώ η ηλίθια που ασχολούμαι;

- Εσύ που θες τη γνώμη μου και στη δίνω και συμφωνείς πως έτσι θα κάνεις, γιατί κάθε μέρα μου λες τα ίδια; Για να σου απαντήσω τα ίδια και τα ίδια; Εσύ δεν θες συμβουλές, έναν τοίχο να μιλάς θες.

Και αυτή είναι αλήθεια που όταν δεν μας αρέσει την αποκαλούμε "γκρίνια", "ανασφάλειες" κλπ. κλπ.

Ε ναι, είμαι γκρινιάρα if it makes you feel better.

Christmas Mojito

Τα έχω παίξει με τον καιρό. Υποπτεύομαι πως το ίδιο ισχύει και για σένα αν ζεις Κύπρο.

Είναι δυνατόν να έχει τόσο πολύ ήλιο;

Οκ, από τη μια αυτό δεν είναι κακό αφου φωτολυόμαστε και δεν παθαίνουμε τις γνωστές καταθλιψάρες.

Όμως, εκει που πας να ρυθμίσεις τη θέρμανση, να υπολογίσεις τα λεφτά που θα δώσεις στον κύριο καύσιμο, εκεί που φυλάς φραπεδιέρα και βγάζεις καφεδιέρα και εκεί που αλλάζεις ντουλάπες, τσουπ, νατον.

Ο ήλιος ο μεγαλοπρεπής.

Που σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά είναι και χαμηλός και αυτό σημαίνει πως πρέπει να κυκλοφοράμε με κρέμες με ψηλό SPF.

Είμαι παιδί του καλοκαιριού. Αυτό σημαίνει πως αν μπορούσα να κυκλοφορώ με μαγιώ και havaianas ολόκληρο το χρόνο θα το έκανα.
Αλλά με αυτό τον καιρό ούτε θάλασσα μπορώ να πάω, ούτε ρούχα να βγάλω, ούτε Mojito να πιω.
Επίσης, δεν μπορώ να φορέσω τα χοντρά μου πλεκτά, να πάρω τη κουβέρτα μόνιμα στον καναπέ, να ανάψω το τζάκι ( αν είχα) ή να κοιτάζω από το παράθυρο μου τη βροχή.


Σήμερα στο γραφείο μιλούσαμε για τα ρεβεγιόν των γιορτών. Δεν μου κάνει κέφι να το σκεφτώ με τέτοιο καιρό. Μου φαίνεται μακρινό ενώ τα Χριστούγεννα είναι μονο 3 βδομάδες μακριά. Πως θα μπούμε σε εορταστικό mood από τη στιγμή που τα Χριστούγεννα που βλέπουμε σε ταινίες, ακούμε σε τραγούδια και φαντασιωνόμαστε στα όνειρα μας, έχουν χιόνι, καλτσούλες πλεκτές, τζάκι, Αη Βασίλη να βγαίνει από την καμινάδα κλπ ενώ επί της ουσίας, τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει εδώ;


On another note, τον τελευταίο καιρό είμαι (ανησυχητικά;) ήρεμη. Σαν να έκανα 10 απανωτά session yoga. Η καθημερινότητα μου από την άλλη, καμία σχέση. Σχολνάω στις 9, πνίγομαι στη δουλειά, ξεχνάω ονόματα και πράγματα, έχω χεσμένα τα τηλέφωνα που πρέπει να κάνω σε φίλους που έχουν "χαθεί" ( άντε μην αρχίσω πάλι), αν δεν βγω είμαι happy, βλέπω ταινίες, ακούω μουσική και ώρες ώρες απολαμβάνω όλα αυτά να τα κάνω μόνη μου ή με επιλεγμένη παρέα του ενός ατόμου.

Αντικοινωνική; Πιθανόν.

Χέστηκα; Πολύ πιθανόν.

Υ.Γ1 Κατεβάζω αβέρτα ταινίες. Ακολουθεί το Cherie με Μισελ Φαιφερ που έχω πεθυμήσει.

Υ.Γ2 Μα να μην παίζει ούτε μια συναυλία της προκοπής;

Υ.Γ3 Δεν είναι καθόλου τυχαίο που προτιμώ να κάνω παρέα με τα 25αρια συναδέλφους μου. Είναι fun ρε παιδί μου, δεν φιλοσοφούν, δεν κολλάνε και δεν έχουν τις δεκάδες υποχρεώσεις (και καλά) που έχουμε εμείς οι 30ρηδες. Θα επανέλθω με αυτό το θέμα.

Blood (y) Days

Πριν από λίγο με πήρε τηλέφωνο η μαμά μου να με ρωτήσει κάτι για μια δουλειά. Της απάντησα ότι θα μάθαινα από την τάδε φίλη η οποία ζει Αθήνα.

Μητέρα: - Είναι Ελληνίδα;

Τουλίπα: - Όχι είναι από Κύπρο αλλά μετακόμισε πριν από δύο χρόνια στην Αθήνα.

Μητέρα: - A, μάλιστα.

Τουλίπα: - Ναι έχουμε αρκετά κοινά. Μπορεί και να πάω και γω που ξέρεις.

Μητέρα:- Ποτέ και πουθενά. Ξέρω εγώ.

Τουλίπα:- ...

Κατάλαβες τι έκανε; Έβγαλε πόρισμα και χρησιμοποίησε ή μάλλον εκμεταλλεύτηκε τον τίτλο της ως μάνα για να το επικυρώσει. Τι να πω άλλο;

Τώρα θα μου πεις, θα πας Αθήνα τελικά; Τι να πω πλέον, ρεζίλι έχω γίνει.

Αλλά δεν ειναι αυτό. Είναι το πόρισμα! Να δεις ότι τώρα από αντίδραση θα αρχίσω να στέλνω βιογραφικά. Μια ζωή τέτοια ήταν η σχέση μας. Ότι μου έλεγε, έκανα το αντίθετο.

Το σαββατοκύριακο κύλησε όμορφα και πολύ ήσυχα. Παρασκευή βράδι, στης Α. για μακαρόνια και κιμά και ιταλικό κρασί. Έφυγα από εκεί κατά τις 2.

Το Σάββατο ήμουν όλη μέρα σαν ζόμπι ( η κούραση της βδομάδας βγαίνει τελικά το Σάββατο) αλλά πάλι με έπιασε η γνωστή κρίση τι να έκανα το βράδι αφού οι μισοί είχαν υποχρεώσεις και οι άλλοι έλειπαν εξωτερικό. Όπως ήμουν λοιπόν στον καναπέ, δουλεύοντας και ρίχνοντας ματιές στο facebook ( έχω αρχίσει να το μισώ και εκείνο και τα παιχνίδια του), κτυπάει το skype. Ήταν η φίλη που μένει μακριά. Πιάσαμε την κουβέντα για κανά δίωρο.

Μου είπε τα δικά της, της είπα τα δικά μου και της είπα και για την κρίση.

Μου άνοιξε τα μάτια "Καλά τουλίπα, αφού τώρα εσύ δεν περνάς ώρα με τον εαυτό σου. Έτσι κι αλλιώς αφού το ξέρεις και εσύ πως επί της ουσίας βαριέσαι να βγεις έξω αν δεν είναι για κάτι ουσιαστικό". Είχε δίκιο. Δεν ήθελα να βγω. Βαριόμουνα. Ήξερα πως άμα έπαιρνα 1-2 τηλέφωνα θα είχα κάτι να κάνω το βράδι. Αλλά όχι, δεν με ιντρίγκαρε τίποτα.

Έτσι έμεινα σπίτι, έκανα αυγά ποσέ , άπλωσα στον καναπέ και είδα ταινία.

Και ερωτεύτηκα.

Αχ, γιατί δεν με προειδοποίησε κάποιος για τον Edward Cullen; Αχ τι βρικόλακας...πω πω τι να πω. Είμαι ερωτευμένη με έναν 17χρονο βρικόλακα. Που παίζει σε μια εφηβική ταινία ( Twilight). Τελικά ρε παιδί μου, μπας και είμαι 16;

Δηλαδή, μια ζωή με αποκαλούσαν " πολύ ώριμη για την ηλικία της" κλπ. Και έπρεπε να κτυπήσω τα 30 για να αποφασίσω να δω τη ζωή πιο ανάλαφρα και πιο αθώα. Άσε που τα εικοσάρια είναι way cooler από τους συνομίληκους μου ( είμαστε η γενιά της βολεμένης μούχλας)

Υ.Γ1 Μήπως τελικά οφείλουμε στον εαυτό μας, ώρες στον καναπέ με βιβλίο/dvd και απομόνωση;

Υ.Γ2 Δεν λέω ότι θα μετακόμιζα μόνιμα αλλού, αλλά 1-2 χρόνια στο εξωτερικό δεν θα με χαλούσαν καθόλου.

"Going deep inside my mind"

Νιώθω πλέον πως δεν μπορώ να γράψω πραγματικα ότι θέλω στο blog. Μου έχει λείψει η ανωνυμία του 2006.

Αλλά και πάλι δεν ξέρω αν έχω και κάτι συνταρακτικό να πω αυτή την περίοδο. Η ζωή μου είναι ανοικτό βιβλίο.

Δουλεύω πολύ, προσπαθώ να αποδείξω ότι μπορώ να κάνω τη δουλειά μου καλά, σκέφτομαι το μέλλον μου, θα ήθελα να κάνω κάτι δημιουργικό, να αλλάξω παραστάσεις.

Βγαίνω σχετικά τακτικά και μιλώ με τον κόσμο που θέλω. Αυτό που είπε η Pink Fish στο προηγούμενο ποστ το σκεφτόμουνα συχνά αυτές τις μέρες και είπα να το εφαρμόσω. Σκέφτηκα ποιοι πραγματικά επιδιώκουν να είναι στη ζωή μου. Διαπίστωσα πως είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Αποφάσισα να προσπαθήσω να είμαι παρούσα στη ζωή τους.

Συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως η ζωή είναι ουσιαστικά "ο'τι κάτσει". Αν κυνηγήσεις πολύ κάτι και δεν σου κάθεται, δεν θα γίνει ποτέ. Συμφωνείς;

Μια φίλη με ρώτησε πριν από μερικές βδομάδες "υπάρχουν στιγμές που καταπιέζεις τα θέλω σου για να κάνεις τα πρέπει;"

Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, ήμουν σιγουρη ότι θα έβρισκα κάτι.

Τελικά δεν νομίζω να υπακούω και πολύ στα "πρέπει". Ή που έχω αμνησία ή που τελικά έχω γραμμένα τα "πρέπει". Των άλλων. Τα δικά μου μια χαρά τα υπακούω.

Λοιπόν για να μην λέω τα ίδια και τα ίδια - τα τελευταία ποστ ήταν η χαρά της αερολογίας και της ασάφειας- άκου αυτό το τραγουδάκι. Φανταστικό. Ακου στίχους και τη συγκλονιστική φωνή.

Υ.Γ1 Είμαι καλά.

Υ.Γ2 Η Λευκωσία είναι τίγκα στο φως. Θα ακουστώ γραφική αλλά μ αρέσει αυτό το φωτεινό σκηνικό. Επιτέλους "ΦΩΣ".

The Da Filoi Code

Πριν λίγο καιρό είπα σε μια φίλη ότι γράφω πολύ συχνά στο blog μου, κάνοντας ένα είδος ψυχανάλυσης (aka πρήζω εσένα που διαβάζεις τις κρισάρες μου). Ήθελε να της πω τη διεύθυνση να το διαβάσει. Αρνήθηκα. Ακόμα θέλει. Της έστειλα ένα κείμενο.Της έχω εμπιστοσύνη πως δεν πρόκειται να πει ποτέ σε κανένα ποια είμαι. Αλλά δεν είναι αυτό.

Είναι περισσότερο το γεγονός πως όταν γράφεις τα σώψυχα σου, δεν θες να τα διαβάζουν οι φίλοι ή οι γκόμενοι σου, γιατί μετά περιμένουν να τους τα αναλύσεις in person.

Για παράδειγμα, σε ρωτάει ο άλλος " Είσαι καλά;" και συ απαντάς μέσα στην καθημερινότητα και το χαβαλέ " ναι όλα καλά". Την ίδια περίοδο όμως, γράφεις στο blog σου ότι τα έχεις παίξει και ότι σε προβληματίζουν διάφορα. Όταν αυτός ο φίλος διαβάσει θα υποθέσει πως ή του λες ψέματα ή τον έχεις γραμμένο και δεν του λες τα σώψυχα σου. Και μετά κάτσε εξήγα πως είναι πιο εύκολο να τα γράφεις και να σε διαβάζουν άγνωστοι ιντερνετικοί φίλοι παρά να τα λες σε αυτούς που σε ξέρουν ήδη.

Είναι σαν ψυχανάλυση. Είναι πιο εύκολο να πας σε ένα ψυχολόγο να του πεις " Μου ρχεται να πεθάνω" και να του σκάσεις 50-60 ευρώ παρά σε ένα φίλο σου που και θα λυπηθεί και , μεταξύ μας τώρα, μέσα στην καθημερινότητα του, δεν θα ασχοληθεί μαζί σου όση ώρα θες.

Αυτά περί ανωνυμίας και (απόπειρας) προστασίας της.

Κατά τα άλλα, νομίζω πως οι φίλοι μου ανήκουν σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Αυτή που για να κινητοποιηθούν, να συντονιστούμε ώστε να κάνουμε κάτι από θέατρο μέχρι μπαρ, πρέπει να μεσολαβήσουν πολλά τηλεφωνήματα και να γίνει πολλή προσπάθεια. Υπάρχει η διάθεση και η όρεξη να κάνουμε πράματα " ω ναι να πάμε", "πάμε θέατρο; άντε τουλίπα κανόνισε", "ναι γουστάρω εκδρομή". Αλλά τελικά από τα 20 - από τα οποία τα 19 εγώ τα προτείνω- γίνεται το μισό. Και να πεις προτείνω να πάμε για κυνήγι κροκόδειλων ή για άγριο clubbing στο bling...

Τι στο καλό συμβαίνει; Μπορείς να μου πεις;

Ή που πάει κάτι λάθος στην μεταξύ μας επικοινωνία και την επικοινωνία γενικώς τη "σήμερον ημέρα" ή που δεν καίγονται να με δουν ιδιαίτερα.

Ουφ, είδες παραδοχή το δεύτερο σημείο; Που να πεις σε φίλο "φοβάμαι μην με έχουν γραμμένη οι φίλοι μου". Ακόμα και τώρα που το γράφω και ξέρω πως θα το διαβάσουν 2-3 φίλοι και 2-3 άλλοι που δεν θα ήθελα να διαβάζουν το blog αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό, νιώθω άσχημα. Πολύ. Σε σημείο που σκέφτομαι να σβήσω την πρόταση.

Μόνο σε εμένα συμβαίνει αυτό το πράμα με τους φίλους σε σημείο που να γράφω όλη μέρα για αυτό στο blog και να το σκέφτομαι συχνά;

Μεγάλος γρίφος.

Υ.Γ1 Όποιος λέει "Δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων" μην τον πιστεύεις. Όλους τους ενδιαφέρει να δώσουν μια συγκεκριμένη εικόνα προς τα έξω. Του καλού, του cool, του "τους έχω γραμμένους όλους στα αρχίδια μου", του " εγώ τα έχω βρει με τον εαυτό μου".

Υ.Γ2 Η Σώτη Τριανταφύλλου έβγαλε νέο βιβλίο, αυτοβιογραφικό. Για να δούμε.

Το κράνμπερι κάνει θαύματα

Παρασκευή απόγευμα. Γίνεται μια μικρή διαφωνία - το θέτω πολύ κομψά- δεν έχω καμία όρεξη να πάω σε ένα πάρτι και γενικά δεν έχω και πολλή όρεξη να κάνω οτιδήποτε.

Κάθομαι μπροστά από την οθόνη του laptop, κοιτάω το κενο, διαβάζω τα σχόλια σε μια ανάρτηση που έστειλα στον αγαπημένο athensville (λατρεμένο blog) και διαπιστώνω ότι γενικά κυκλοφορεί πολλή μιζέρια και γκρίνια ( για ένα λαθάκι στο κείμενο πέσανε να με φάνε). Δεν απαντώ με επίθεση, βαριέμαι, έτσι και αλλιώς έχω και γω τα δικά μου.

Τελοσπάντων, αποφασίζω να ντυθώ και να βγώ. Μπορεί και να περνούσα οκ.

Πάω στο πάρτι, βλέπω αγαπημένους φίλους και περνάμε όμορφα εκεί καμιά ώρα. Ώσπου ρίχνει την σωτήρια ιδέα μια πολύ καλή μου φίλη να πάμε για ποτό στη New Division. Ήξερε πως δεν ήμουν καλά και αν και κουρασμένη, έκανε τη θυσία. Στην πορεία έρχεται κολλητή, γνωστοί, φλερτ φίλων κλπ. Η New μισοάδεια, ήταν νωρίς ακόμα. Καθίσαμε στο βάθος, σε κάτι χαμηλούς καναπέδες, παραγγέλνω βότκα-κράνμπερι ( είναι αντιοξειδωτικό), ανάβω πουράκι και αράζω. Κοιτάζω γύρω μου. Όμορφη ατμόσφαιρα. Ο DJ έχει κέφια και βάζει από big bands μέχρι ροκ των 70s. Αθάνατη New. Τι Ζοο, Hustle και Σφηνάκια...

Η ώρα περνά, εγώ κατεβάζω τις βότκες σαν νερό και αρχίζω να τα βλέπω όλα ροζ ( το κράνμπερι θα έφταιγε). Η διάθεση αλλάζει, η παρέα μεγαλώνει, γνωρίζω νέο κόσμο, οι ατάκες δίνουν και παίρνουν. Και μετά σου λένε πως το ποτό δεν κάνει θαύματα. Φυσικά και κάνει, ειδικά άμα είσαι ώρες ώρες αντικοινωνικός.

Κατά τις 1 αποφασίζουμε μέσα στη θολούρα του μυαλού μας να πάμε Σκαλί. Μεθυσμένοι, σκασμένοι στα γέλια και με πολύ καλή διάθεση καταλήγουμε εκεί.

Πώς είναι κάτι σκηνές σε ταινίες του Αλμοδοβάρ; Έτσι ήταν το σκηνικό. Ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εγώ. Μου μίλησε άσχετος κόσμος, με κέρασε ποτό μια νέα φίλη, άραξα στα σκαλιά με άλλη φίλη, είπαμε μπούρδες, πρήξαμε τον DJ να βάλει Depeche Mode.

Κατά τις 230 νομίζω, ξεκολλήσαμε. Από εκείνη τη στιγμή που έφυγα από το Σκαλί μέχρι την ώρα που προσγειώθηκα στο κρεβάτι μου, το μόνο που θυμάμαι ήταν πως ο ουρανός ήταν γεμάτος όμορφα αστέρια. Ένας από την παρέα, είπε πως στη Αθήνα δεν φαίνονται τόσο καθαρά. Χμ, δεν το πρόσεξα ποτέ. Συνήθως όταν είμαι Αθήνα κοιτάζω ευθεία και τον κόσμο τριγύρω μου.

Εννοείται πως το υπόλοιπο σαββατοκύριακο πλήρωσα ακριβά τη βραδιά της Παρασκευής.

Το στομάχι έκανε rave πάρτι και δεν μπορούσα να φάω τίποτε άλλο εκτός από μπιφτέκια.

Η Κυριακή έκλεισε με ένα πολυ γλυκό τρόπο, με αγαπησιάρικες βόλτες στην άδεια Ονασαγόρου.

Και όλα αυτά επειδή την Παρασκεύη, αποφάσισα να ανατρέψω την κατάσταση.

Υ.Γ1 Έχω πεθυμήσει μικρές δημιουργικές στιγμές. Μ΄αρέσει να έχω γύρω μου, κόσμο που προσπαθεί να είναι δημιουργικός.

Υ.Γ2 Τι λέει ο "Αφανισμός του Νίκου" του Κορτώ; Το έχει διαβάσει κανείς;

Τα ίδια και τα ίδια ( τελείως κυριολεκτικά )

Σήμερα το πρωί είχα deja vu. Στεκόμουνα στην ουρά στο Starbucks, για να πάρω grande non-fat cappuccino και skinny blueberry muffin (πως με βρίσκεις; Ως και στις παρανομίες διώχνω μακριά το κακό και ύπουλο "fat"). Καθώς λοιπόν, περίμενα υπομονετικά τη σειρά μου και άκουγα στα ηχεία Norah Jones, έφαγα φλασιά.

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, ήμουν στο Starbucks, είμαι σίγουρη πως παράγγειλα τα ίδια πράγματα (μπορεί το muffin να μην ήταν non-fat όμως), έβλεπα τα χριστουγεννιάτικα φλιτζάνια και σκεφτόμουν πως θα αντιμετώπιζα τις γιορτές. Όπως και σήμερα.

Μετά, επέστρεψα γραφείο και έγραψα αυτό το post.

Σήμερα όμως κάτι άλλαξε. Κάποια πράγματα είναι αλλιώς. Νομίζω πέρσι σκεφτόμουνα τόσο πολύ το χωρισμό μου, που πραγματικά παρακαλούσα να συμβεί κάτι να με ξεσηκώσει. Το θεωρούσα άδικο να νιώθω τόσο άσχημα. Τελικά, αν θυμάσαι καλά, όχι μόνο συνέβηκε κάτι, αλλά έγιναν πολλά και με post-effect διαρκείας.

Φέτος...χμ. Παιδιά, καμία σχέση. Στο θέμα γκομενικά, είμαι καλά. Τώρα με απασχολεί τόσο πολύ η δουλειά που ως και τα άστρα μου το λένε ξεκάθαρα εδώ και μήνες " επαγγελματικά μόνο και μην διανοηθείς να σκεφτείς κάτι άλλο". Και αυτό ακριβώς γίνεται. Δουλειά και πάλι δουλειά, προτάσεις δεξιά και αριστερά και μια σκέψη να φρεσκάρω το CV μου.

Αν πρόσεξες από τα τελευταία post είμαι ξεσηκωμένη να κάνω κάτι διαφορετικό, να αλλάξω μάλλον τους κανόνες του παιχνιδιού. Οκ, γράφω τελείως αόριστα και ίσως έχω καταντήσει γραφική αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και σίγουρη τι είναι αυτό που θέλω να αλλάξω ώστε επιτέλους να γίνει κάτι.

Επιστρέφω στο deja vu.

Τελικά το blogging είναι χρήσιμο και σε αυτό. Γιατί αν συγκρίνεις παλιά γραπτά με τα τωρινά, μπορείς να δεις αν έχεις εξελιχθεί ή αν έχεις μείνει στα ίδια. Δεν ξέρω να σου πω τι ονομάζεται εξέλιξη. Είναι τελείως υποκειμενικό.

Μιλώντας για εξελίξεις, έχω αποφασίσει να πιέσω τον εαυτό μου, να μείνει σπίτι μερικές νύκτες και να γράψω. Τι ακριβώς, δεν έχω ιδέα. Τι λες;

Υ.Γ1 Η μεγαλύτερη μου επιθυμία σήμερα είναι να μου δώσει κάποιος εκπομπή στο ραδιόφωνο και να βάζω τη μουσική μου.

Υ.Γ2 Από πέρσι, το άλλο που θα επαναληφθεί σίγουρα είναι λίγες μέρες στην Αθήνα να δω φίλους. Όχι να περάσω τις γιορτές γιατί guess what θα μπω κουμπάρα σε ένα γάμο που θα γίνει μεταξύ Πρωτοχρονιάς και Χριστουγέννων. Τι να πω...άντε μην αρχίσω τώρα.

Acrobat

Αν υπάρχουν δύο πράγματα που δεν αντέχω στο θέατρο - με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι πρώτον τα μιούζικαλ - είναι γελοίο να λέει κάποιος τραγουδιστά τα λόγια του- και οι μονόλογοι. Ειδικά το δεύτερο, πρέπει να είναι πολύ καλή η ερμηνεία και σούπερ το κείμενο για να μην πάθω ένα μαρασμό.

Ψες το βράδι, είδα μια εξαίρεση. Ξεκίνησα από Λευκωσία στις 7 μ.μ. και έφτασα Λεμεσό για να δω μια παράσταση στο Ριάλτο.

Ηταν το θεατρικό Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α που έγραψε η ταλαντούχα και πολύ cool Λένα Κιτσοπούλου και ερμήνευε η επίσης πολύ ταλαντούχα Μαρία Πρωτοπαπά.

Ήταν από τις πολύ πολύ λίγες φορές που ένας μονόλογος "έλεγε" όσα δεν θα μπορούσε να πει μια παράσταση υπερπαραγωγή.

Μια αντι-ηρωίδα, στην ηλικία μου, 30συν, έχει μπουκτίσει πραγματικά με όλα. Δεν φοβάται να πει τα πράματα με το όνομα τους, δεν φοβάται να πει πως ναι καλύτερη η κατάθλιψη παρά να το παίζει "happy" και πως όταν λέμε " υγεία να χουμε και όλα έρχονται", επι της ουσίας, δεν έρχεται και τίποτε.

Και πως έχουμε καταντήσει να έχουμε "σπαγκάτο προσωπικότητας" ( άλλα κάνουμε και άλλα θέλουμε). Και καλύτερος ο πάτος παρά μια ήρεμη και μέτρια ζωή.

Την έβλεπα, την άκουγα και σκεφτόμουν : "λέει όσα σκέφτομαι, όσα θέλω να πω, όσα περνούν από το μυαλό μου και φοβάμαι να τα ξεστομίσω μην με πουν παράξενη και μηδενίστρια". Και είμαι σίγουρη πως πολλοί σκέφτονται έτσι αλλά φοβόμαστε να ανοίξουμε το στόμα μας και να το πούμε.

Γιατί η αλήθεια είναι πως ζούμε μια ζωή σε καλούπια, ακόμα και αν δεν το παραδεχόμαστε, ακόμα και αν νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι.

Αν θες να κάνεις κάτι, προηγούνται τόσα πολλά "ΠΡΕΠΕΙ" που χάνεις την μπάλα.

Για παράδειγμα, εγώ θα ήθελα να γυρίσω τον κόσμο και να μένω μερικούς μήνες αλλού. Νιώθω ότι σκέφτομαι μαλακίες και ότι αυτό που πραγματικά "πρέπει" να κάνω στα 32 μου είναι να βρω σύζυγο και να κάνω οικογένεια. Και να σκάσω.

Όμως έτσι είναι τα πράγματα; Και πόσο εύκολο είναι να ξεφύγεις από την προκαθορισμένη πορεία στην Κύπρο;

Καλά τα έχουμε πει τόσες φορές αυτά. Καλή η θεωρία, αλλά σε κάποια φάση της ζωής σου (μου) πρέπει να κάνεις ( κάνω) πράξεις. Και είναι το μόνο "πρέπει" που είναι καλά να έχουμε στη ζωή μας.

Το κείμενο της παράστασης, κυκλοφορεί σε βιβλίο. Να το βρεις και να το πάρεις. Διάβασε το και θα καταλάβεις τι εννοώ.

Υ.Γ1 Είναι δύσκολο να κάνεις όσα θες πράξη, αλλά αν σκέφτεσαι πως μόνο μια ευκαιρία έχεις για να είσαι ότι θες, τότε δεν είναι αρκετό για να πάρεις δύναμη;

Υ.Γ2 Ή αγαπημένη μου λέξη αυτή την περίοδο είναι το "παρωχημένο". Ζω και λειτουργώ σε τέτοιες καταστάσεις και έχω μπουκτίσει. Δεν θα ήθελα να φτάσω στο σημείο "Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α".

On a sunny day downtown ( Σάββατο 7 Νοεμβρίου)

Υποσχέθηκα φωτό από τη βόλτα του περασμένου Σαββάτου. Αυτές είναι μερικές. Και οι σκέψεις που τις συνόδευαν.

Το γκράφιτι στην Πλατεία Ελευθερίας υπάρχει ακόμα. Με "εξωτερικές" παρεμβολές, όμως δίνει ένα χρώμα. Τώρα που λένε πως θα γίνουν κάποια έργα τι θα απογίνουν οι εικόνες; Προτείνω να δοθούν στο Παζαράκι στις 6 Δεκεμβρίου και να πωληθούν για καλό σκοπό.

Τι παράξενη πόρτα! Σκέψου μπροστά από το σπιτι σου να έχεις ένα σήμα που να σου απαγορεύει την είσοδο! Αυτή είναι πίσω από τη Λήδρας.

Ποιοι μένουν εδώ; Αυτό το σπίτι δεν έχει μια απίστευτη προοπτική; Τα καλύτερα σπίτια της πόλης είναι εντός των τειχών και όχι εκείνα τα τάχαμου design που μπαίνουν στα περιοδικά.

Και αυτό. Κυκλικό, τέλειο.

Δεν κατάλαβα ποιο μέρος του σπιτιού πωλείται ακριβώς. Το πάνω μόνο; Και το πάνω και το κάτω; Θα το ήθελα. Να κάνε ένα μικρό στούντιο φωτογραφιας στο πάνω μέρος και κάτω να κάνω ένα ωραίο καθιστικό με αναπαυτικούς καναπέδες, ένα μεγάλο τραπέζι στη μέση και να έρχονται οι φίλοι μου, να καθόμαστε με τις ώρες.


Και εκεί που έβγαζα μόνο κτίρια και είχα τη κάμερα στραμμένη προς τα πάνω, κατέβασα το βλέμμα μου και είδα αυτό. Κόσμος σε ποδήλατα, σαν σκηνή από τη δεκαετία μου φαίνεται. Πρόσεξε τη λεπτομέρεια στο κάτω μέρος της μπλούζας του δεύτερου!

Μια φίλη μου φώναξε "έλα να σου δείξω ένα μυστικό κήπο". Στριμωχθήκαμε ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και βρέθηκα μπροστά από μια παλιά καφέ πόρτα. Κοίταξα μέτα από τη χαραμάδα και είδα αυτό. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το φωτογραφήσω όλο. Ήταν ένας πανέμορφος μυστικός κήπος :)

Φεύγοντας από την παλιά Λευκωσία και πηγαίνοντας προς το σπίτι, είδα αυτό. Αστειευτήκαμε πως είναι η "Νέα Υόρκη της Κύπρου"!

Υ.Γ1 Bonus photo, στο photoblog μου.

Υ.Γ2 " Πάντα για άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε". "Μεγάλωσα" από Χαρούλα. Το πήρα χθες. Έχει πολύ καιρό να ανυπομονώ τόσο να βάλω ένα cd στο player και να το ακούσω στη διαπασών.

post στα πετακτά

Σχόλασα σήμερα νωρίς από τη δουλειά - δηλαδή έφυγα με τη σκέψη πως όποιος τολμήσει να πει κάτι θα του τρίψω στη μούρη τα 12ωρα που κτυπώ εδώ και βδομάδες. Ήταν ακόμα μέρα ΚΑΙ ζέστη.

Πήρα μια σούπερ cool συνάδελφο, πήγαμε στη παλιά Λευκωσία, βρεθήκαμε στα Καλά Καθούμενα για καφέδες, πίτες με σπανάκι και γλυκάκι ( ου μου βρήκε μια καλή κοπέλλα όταν της είπα ότι αν δεν φάω γλυκό εκείνη την ώρα θα αναγκαστώ να βάλω ζάχαρη στον καφέ μου και αυτό θα ήταν απαράδεκτο) και αφού κάναμε δεκάδες κοινωνικά σχόλια, βολτάραμε και είδαμε μια έκθεση με τίτλο Beach Stories ( απέναντι από πάρκιγκ Φανερωμένης - όχι εκείνο κάτω από σχολείο, το άλλο όπως πας προς Τσαούση).

Πέρασα σούπερ.

Ο κόσμος έκανε τις βόλτες του, παιδιά διαβάζανε ή παίζανε με το laptop στα Καλά και εγώ κατάλαβα πόσο γελοίο είναι αυτό που μας συμβαίνει και ουσιαστικά δεν ζούμε τη μέρα αφού συνέχεια δουλεύουμε.

Ήταν τόσο όμορφα!

Έτσι όπως αυτό το τραγουδάκι που ακούς από τους Lemon Jelly!

Enjoy :)

Υ.Γ1 Το Σάββατο έβγαζα φωτογραφίες από το μεσημέρι μέχρι το ηλιοβασίλεμα και το απόλαυσα. Τελικά υπάρχει λόγος που ο κόσμος έχει χόμπι.

Υ.Γ2 Μπες στο site της Χαρούλας και άκουσε κάποια από τα τραγούδια της. Τι όμορφος καινούριος δίσκος. Τον τίτλο " Η αγάπη θα σε βρει όπου να σαι", θα τον κάνουμε σύνθημά μας.

Shine like a star

Αν μένεις Αθήνα πάρε οπωσδήποτε τη σημερινή Lifo- αν έχει μείνει φυσικά φύλλο. Αν μένεις Κύπρο , ελπίζω να ζήτησες από φίλους να στην κρατήσουν.

Σε αυτό το τεύχος, η Χαρούλα (για μας που την αγαπάμε, για τους υπόλοιπους Χάρις Αλεξίου) γίνεται guest editor. Τι σημαίνει; Ένα τεύχος με εικόνες, λόγια, ατάκες, όνειρα δικά της. Τι όμορφο που θα είναι!

Διάβασα τα Ημερολόγια Κουζίνας του Μιχάλη Μιχαήλ και έλεγε για την Χαρούλα πως αυτό που θα θυμάται εκείνος ήταν πως στο τέλος της βδομάδας και αφού έκανε τη δουλειά της, φόρεσε το κόκκινο παλτό της και έφυγε. Όμορφη εικόνα. Τόσο όμορφη όσο το να έχεις την τύχη να έχεις για μερικές στιγμές, δόσεις ενέργειας και έμπνευσης όπως αυτή.

Το πεθύμησα. Κάτι, κάποιος να μου πει κάτι, να μου προτείνει κάτι και γω αμέσως να τα δω όλα πολύχρωμα. Δεν μιλάω κατανάγκη για έρωτα. Μιλάω για εκείνες τις άλλες στιγμές που ίσως να έχουν σχέση με δουλειά, με κάτι που έχεις καταφέρει, με έναν στόχο που έβαλες και τον πέτυχες, με κάτι μαγικό που σου συμβαίνει και χαϊδεύει το μέσα σου.

Πολύ θα ήθελα να ήμουν με τη Χαρούλα στη Lifo. Να τη δω να εμπνέει κόσμο, να μιλάει για τη ζωή της, να τηλεφωνά σε φίλους της να συμμετάσχουν σε αυτό το επετειακό τεύχος.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν άστρο. Το πιστεύω ακράδαντα. Όχι οι κωλόφαρδοι που απλά το μαλακοσύμπαν τους τα έφερε εύκολα.

Όχι. Μιλάω για εκείνους που μπορεί να πέρασαν τα χίλια κακά αλλά έκτισαν το μέσα τους καλά και η παρουσία τους στη γη είναι δώρο γι εκείνους που είναι γύρω τους.

Θα το ήθελα πολύ να ήμουν μια από αυτούς.

Υποψιάζομαι όμως πως αν δεν κάνω εκείνο το μεγάλο βήμα που σου είπα στο προηγούμενο ποστ, δεν θα φωτιστεί ποτέ το άστρο μου.

Εσύ φοβάσαι το φως;

Υ.Γ1 Ακόμα ένα βράδι στο γραφείο με ξενύκτι, χωρίς δύναμη να πάω γυμναστήριο ή να δω τους φίλους μου. Διερωτούμαι αν όλο αυτό που ζω τώρα θα μου βγει σε καλό.

Υ.Γ2 Η Χαρούλα είναι η αγαπημένη μου. Την νιώθω βαθιά. Και νομίζω πως την καταλαβαίνω. Έχει περάσει πολλά η Χαρούλα.

Naked

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας για συγκεκριμένο λόγο.
Το καταλαβαίνεις όταν, για να τους γνωρίζεις συμβαίνουν διάφορα τυχαία γεγονότα, τα οποία όμως, όταν τα σκέφτεσαι εκ των υστέρων, διαπιστώνεις πως έγιναν με μαθηματική ακρίβεια για να συναντηθεί ο δρόμος σου με τη ζωή αυτού του ανθρώπου.
Το καταλαβαίνεις επίσης, όταν σου λένε μια λέξη ή και καμία και απλά σε κοιτάνε και συ αμέσως τους «πιάνεις». Δηλαδή δεν κρύβεστε πίσω από λέξεις και από προσχήματα.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου – δεν είναι και πολλοί, ούτε στα δάχτυλα του μισού χεριού δεν μετριούνται- είναι αυτή η φίλη μου , που κατά καιρούς γράφω γι’ αυτή. Αυτή που ρίχνει «Κοελικές» ατάκες και τις καταγράφω.
Αυτή λοιπόν, δεν είναι μέρος της καθημερινότητας μου. Δεν δουλεύουμε μαζί, οι δουλειές μας δεν έχουν καμία σχέση. Όταν όμως συναντηθούμε, ίσως μια φορά το μήνα, καταλαβαίνω πως δεν είναι τυχαία η συνάντηση. Πως έπρεπε να γίνει εκείνη την περίοδο και για πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Αυτό από τη δική μου πλευρά. Από τη δική της, μου αρκεί μόνο η ατάκα που μου πέταξε πριν κάτι μήνες και με αφόπλισε. «Εσύ με βλέπεις γυμνή».

Σε αυτήν έχω πει τα πάντα και εκείνη μου λέει πολλά που δεν έχει πει ποτέ στις κολλητές της. Άρα μεταξύ μας συμφωνούμε πως είμαστε απόλυτα ειλικρινείς γιατί πολύ απλά δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Μόνο να κερδίσουμε.

Με αυτή τη φίλη, βρέθηκα λοιπόν πριν από λίγες μέρες.
Είμαι σε μια παράξενη φάση. Μια η δουλειά, μια η ανάγκη μου να μην είναι όλα τα ίδια, είμαι γενικά «μουδιασμένη».
Συναντηθήκαμε. Παράγγειλε μαύρη ζαμπούκα με πάγο, άναψε τσιγάρο και με κοίταγε. Ήπια μια γουλιά από το gin ‘n’ tonic μου και έκανα τάχαμου πως κοίταγα τον κόσμο στα διπλανά τραπέζια.

Με ρώτησε για τη δουλειά. Πήγα να απαντήσω. Δεν πρόλαβα. «Δηλαδή συμβαίνει αυτό και αυτό;». «Ναι», της είπα. Με κοίταξε και τότε κατάλαβα πως για ακόμα μια φορά το έκανε! Με έβαζε σε διαδικασία να αμφισβητήσω τα πάντα και να σκεφτώ τι πραγματικά θέλω και τι πραγματικά με ανεβάζει.

Πως τα καταφέρνει κάθε φορά…ποτέ δεν κατάλαβα. Έίναι η ενέργεια της μάλλον.

Μου είπε τα δικά της όνειρα, τις σκέψεις της. Καμία σχέση με το άτομο που γνώρισα πριν από έξι περίπου χρόνια.

Και μετά ήρθε η σειρά μου. «Υποσχέσου μου πως θα το κάνεις», μου είπε καθώς την άφηνα σπίτι της.

Το υποσχέθηκα. Σε αυτή και σε μένα. The time is, indeed, right.

Y.Γ1 Γράφω από το γραφείο. Έχω συνηθίσει να είμαι σαν άλογο κούρσας. Η μόνη μαλακία είναι πως δεν ντοπάρομαι με κάτι και σε κάποια φάση απλά θα καταρρεύσω.

Υ.Γ2 Επόμενος "οικιακός" στόχος: να οργανώσω απογευματινό τέϊον σπίτι. Δηλαδή, καφέ, γλυκά και πολύ κουτσομπολιό με φιλενάδες.

Υ.Γ3 Είναι η πρώτη φορά που θέλω να πάω γυμναστήριο - αλλά δεν προλαβαίνω να είμαι και κοινωνική και γυμνασμένη.

The time is right

Σήμερα θα σχολάσω νωρις - ελπίζω- θα κάνω ένα διάλειμμα από τη δουλειά που θα πάρω έτσι και αλλιώς σπίτι και θα πάω καταστήματα. Δεν θα πάρω ρούχα, έχω μάθει να ψωνίζω από ταξίδια, αφού μόνο τότε έχω χρόνο να το κάνω. Θα κατέβω Λήδρας, θα μπω στο κατάστημα της Swatch και θα το αγοράσω.
Εκείνο το φανταστικό, με το έντονο χρώμα, ρολόι που δοκίμασα τις προάλλες.

Μου το έχει κάνει δώρο η μαμά για τα γενέθλια μου.

Τελευταία φορά που φόρεσα ρολόι ήταν πριν από πολλά χρόνια. Μπορεί από το 2000. Η τελευταία απόπειρα ήταν ένα skin πάλι της swatch.

"Γιατί θες να αφήσεις το χρόνο να σε καταπιέσει;", με ρώτησε μια φίλη τις προάλλες που ούτε και αυτή φοράει ρολόι.

Μια ζωή πάντα έτσι σκεφτόμουνα, ότι ο χρόνος δεν θα με πιέζει εμένα και άρα δεν θα του κάνω τη χάρη να φοράω ρολόι.

Λες να είναι συμβολικό που επιτέλους αποφάσισα να αγοράσω ένα;

Λες τελικά όντως να μετράω το χρόνο;

Έτσι και αλλιώς εδώ και κάτι μήνες με αγχώνει η παρουσία του.

"Είναι Δευτέρα πρέπει να το έχω τελειώσει ως την Τρίτη",

"Είναι 3, πρέπει να πάρω αυτό το τηλεφώνημα και να πάρω έγκριση ως τις 4",

"Είμαι 32 και ακόμα δεν είμαι σίγουρη αν κάνω τις σωστές επιλογές" κλπ. κλπ.

Θα το φοράω μόνο στη δουλειά εννοείται.

Υ.Γ1 Συμπαθητικό το "Julie and Julia", εξαιρετική η Meryl, αγαπημένο το soundtrack.

Υ.Γ2 Μπαίνω σε mood ψαξίματος. Να μείνω σπίτι, να δουλέψω, να κατεβάσω μουσικές ( καινούριο Flaming Lips), να δω καμιά ταινιά. Μόνη. Τώρα που είμαι καλά, ευκαιρία να το κάνω.

Υ.Γ3 Τελικά διαπιστώνω πως είμαστε πολλοί αυτοί που βαριόμαστε το nightlife του Σαββάτου. Ανακούφιση.

Dream a little bit ( πολύ bit όμως)

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, σκέφτηκα αν έχω κάτι που είναι πραγματικά χάλια στη ζωή μου - όχι-, σηκώθηκα, έφτιαξα kellogg's με γάλα και κάθισα στον καναπέ. Μπήκα στο facebook, έψησα κοτόπουλα και cake, έσπειρα και μετά μου ήρθε η φλασιά.

Πεθυμώ παραλία! Ναι! Δεν με έχει κουράσει το καλοκαίρι, δεν πεθυμώ το χειμώνα και ζεστούς καφέδες, δεν με ενδιαφέρουν τα τζάκια και τα βουνά. Μόνο καλοκαίρι.

Αν είχα λεφτά ρε παιδί μου, θα έπαιρνα μια ωραιότατη άδεια τα Χριστούγεννα και θα πήγαινα Μαρόκο! Ή έστω σε εκείνη τη μπούρδα το Σαρμ ελ Σειχ ( έτσι γράφεται;).

Βαριέμαι να φοράω πολλά ρούχα, λυπάμαι το μαύρισμα που θα αρχίσει να φεύγει σιγά σιγά ΚΑΙ νιώθω ξενέρωτη το χειμώνα. Παραλία, κύματα, ηλιοθεραπεία, μαγιό.

On another note, είδα Παπακαλιάτη ψες. Ήταν ένα αδιάφορο επεισόδιο. Επίσης, πραγματικά είναι σχεδόν το ίδιο με το Brothers & Sisters. Η μάνα επιτέλους μαθαίνει για την ερωμένη, ο μικρός γιος πάει σε κλινική απεξάρτησης ΚΑΙ το αντικείμενο πόθου του Παπακαλιάτη είναι η κόρη της ερωμένης του μπαμπά και μπορεί και να μας προκύψει και αδελφή του. Όλα αυτά τα ίδια ακριβώς στην αμερικάνικη σειρά. Αυτό που μου άρεσε όμως ήταν η συνομιλία του Χρ.Π με την τύπισσα στο αεροδρόμιο. Μου θύμισε κάτι δικές μου παλιές ιστορίες που τελικά δεν τόλμησα γιατί ο άλλος ήταν χίλια μίλια μακριά. Τελικά σε αυτή τη ζωή ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να παίρνεις ρίσκα. Γιατί είναι καλύτερα να τρως τα μούτρα σου από το να μην έχεις μούτρα να αντιμετωπίσεις τα θέλω σου.

Έξω βροντάει. Ουφ. Καλοκαίρι μου.

Παιδιά, δεν παλεύονται τα έξω τελικά. Βαρετά μπαράκια, αδιάφορος κόσμος. Μπορεί να τα βλέπω εγώ έτσι και να τα ισοπεδώνω. Το πιο πιθανόν. Αλλά την Παρασκευή που βγήκα, τρόμαξα με το πόσο χάλια μου φαίνονταν τα τρία μπαράκια που πήγα.

Άρχισα γυμναστήριο εντατικά. Αποφάσισα ότι πρέπει να αυξήσω τις happy hormones. Ανάμενε σχετικό ποστ.

Υ.Γ1 Βγάζει η Χαρούλα καινούριο δίσκο, που λένε πως θα είναι τόσο υπέροχος όσο η "Οδός Νεφέλης" ΚΑΙ θα έχει ηλεκτρονικές αναφορές. Αντε, να πάρουμε και κανά original cd.

Υ.Γ2 Δεν ξέρω αν η φάση ηρεμίας που περνώ τώρα σημαίνει κάτι. Δεν παίρνω ρίσκα. Είναι κακό;

Υ.Γ3 Είμαι απένταρη και (αυτό αφορά τις αναγνώστριες) δεν έχω ρούχα να φορέσω!

feeling numb

Περνάω φάση Παπακαλιατίτιδας.

Σήμερα το πρωί είδα 3 επεισόδια του "Κλείσε τα μάτια".

Διαπιστώνω το εξής. Τα γκομενικά ΤΟΥΣ είναι χειρότερα από τα δικά μου και όμως έχουν καλύτερο soundtrack, περνάνε καλύτερα, γελάνε, έχουν ωραία σπίτια ΚΑΙ ότι και να γίνει , κάτι μαγικό συμβαίνει και όλα ειναι σούπερ.

Τι παραμύθι Θεέ μου...

Πόσα ουφ πλέον;

Προειδοποίηση: Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια από τα ίδια, είναι απολύτως ειλικρινές, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις και δεν έχει ίχνος αισιοδοξίας.

Οι νύκτες στη Λευκωσία μου είναι αδιάφορες. Χμ ,λάθος. Πάμε ξανά.
Οι νύκτες και οι μέρες στην Κύπρο είναι τόσο άδειες που αν βάλω μια φωνή, θα ακουστώ ως την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κάπως καλύτερα.
Ή μήπως να το πω έτσι: Θέλω χρώμα. Οκ, το βρήκα.

Λέω τα ίδια και τα ίδια, σκέφτομαι δυο πράγματα συνεχώς. Βαρέθηκα.
Σήμερα το πρωί, ξύπνησα και τρόμαξα με την ιδέα ότι αύριο είναι Παρασκευή και μεθαύριο είναι Σάββατο. Φόρεσα το τζιν μου και κάθισα στην άκρη του κρεβατιού. Πω ρε φίλε, δεν αντέχεται τελικά.
Ελάχιστα πράγματα με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένη. Αυτά τα πράγματα για να συμβούν, πρέπει να συνωμοτήσει ολόκληρο το σύμπαν. Εγώ από μόνη μου δεν τα καταφέρνω. Κάνω κάτι λάθος; Πιθανόν. Χωρίς να μοιρολογώ, δηλώνω πως αν δεν κάνω εγώ τις κινήσεις, τίποτε δεν θα κανονιστεί. Άρα με μαθηματική ακρίβεια αν δεν προτείνω εγώ, αν δεν πάρω τα τηλέφωνα, μπορεί και να κολλήσω σπίτι Παρασκευή και Σάββατο και όλες τις άλλες μέρες και νύκτες. Όχι απαραίτητα για να βγω – ως και αυτό το έχω σιχαθεί γαμώτο. Αλλά για να γίνει κάτι. Με ένα άτομο, με ένα βλέμμα του, με μια παρέα που έχει χημεία, με ένα φίλο που περνάμε γαμάτα. Αλλά όχι, εμένα η ζωή μου δεν είναι τόσο εύκολη. Μα μόνο σε εμένα τυχαίνει αυτή η μαλακία; Και στα 32 μου; Μήπως τελικά όλοι αυτοί που κάνουν οικογένεια και κάθονται στα σπίτια τους με άλλους φίλους τους ζευγάρια, βρήκαν τη λύση και εγώ είμαι η άκυρη που κάθομαι και τους κατακρίνω;
Διάβασα ένα post σήμερα στο blog μιας αναγνώστριας της Lifo. Πόσο πολύ την καταλαβαίνω. Ένιωσα κάπως καλύτερα. Τελικά υπάρχουν κι άλλοι.

Ξέρω πολύ καλά πως είναι state of mind.
Έχω σκυλοβαρεθεί. Δεν μπορώ να το πω αλλιώς.

4

Μετά και από το δεύτερο επεισόδιο του «4» ( χθες κατάλαβα ότι ονομάζεται «Τέσσερις» και όχι «Τέσσερα») μπορώ να κάνω μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του νέου αριστουργήματος δια χειρός Παπακαλιάτη.

Καταρχάς με το που είδα τον μπαμπά στο πρώτο επεισόδιο έτοιμο να αυτοκτονήσει, υποψιάστηκα πως η σειρά από την οποία αποφάσισε να εμπνευστεί ο σεναριογράφος (καλά, κλέψιμο είναι αλλά επειδή ανέκαθεν το έκανε καλά αυτό, θα του δώσουμε ένα ελαφρυντικό), είναι η αγαπημένη μου Brothers and Sisters. Η οποία, αν δεν την έχεις δει, έχει να κάνει με μια μεγάλη οικογένεια (ανάμεσά τους και η Calista Flockhart) η οποία μαζεύεται ένα βράδι σπίτι για μια επέτειο. Η μαμά είναι η Sally Field (εδώ η Μεντή) και o μπαμπάς ο Τομ Σκέριτ (εδώ ο Μυλωνάς). Σε εκείνο το πρώτο επεισόδιο, ο μπαμπάς παθαίνει καρδιακή ανακοπή, πεθαίνει και εκεί αρχίζουν όλα. Αποκαλύπτεται η ερωμένη πολλών χρόνων (όπως και εδώ) με την οποία μοναδική σχέση έχει ο αδελφός της απατημένης συζύγου (όπως και εδώ). Σε όλο τον πρώτο κύκλο, ο μπαμπάς εμφανίζεται σε σκηνές flashback ενώ στο «4» όπως είδα ψες, μάλλον θα εμφανίζεται ως συνείδηση για να κάνει φανταστικούς διαλόγους με όλους (το «φανταστικό» είναι η νέα αγάπη του Χρ.Π μάλλον).

Τα αδέλφια είναι όλοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες που με ένα μαγικό τρόπο τα βρίσκουν μεταξύ τους, τρώνε σοκολατίνα στην κουζίνα, γελάνε όλοι μαζί, τα περνάνε όλοι μαζί, φλερτάρουν όλοι μαζί κλπ. Σαν αμερικάνικη feel good σειρά. Αυτό το στοιχείο, το «είμαστε όλοι μια παρέα» είναι αγαπημένο του Χρ. Π. Από δω υποθέτω πως ο Χρ.Π ή δεν έχει φίλους και κάνει wishful thinking πως έτσι θα ήθελε να είναι η ζωή του ή όντως έτσι είναι με τους φίλους του.

Ο Χρ.Π παίρνει πάντα το ρόλο του «μοιραίου» άνδρα. Σε αυτή τη σειρά ως ο Φθινόπωρος, έχει μια γλυκιά μελαγχολία στο βλέμμα και μια ζωή που αν και φαίνεται ήρεμη, ανατρέπεται με τον πιο «κινηματογραφικό» τρόπο.

Οι γυναίκες είναι πάντα ωραίες και λίγο μοιραίες. Από τη Ζέτα (η οποία ακόμα μόνο στο Παρά Πέντε μ άρεσε) μέχρι τη μικρούλα τη Σκιάδη που αν και ως τώρα με εκνευρίζει θα μας προκύψει μοιραία.

Υπάρχει πάντα ένας πρωταγωνιστής που είναι είτε μπλεγμένος στα ναρκωτικά ή είναι gay. Αλήθεια πως του ξέφυγε του Χρ.Π το gay στοιχείο σε αυτή τη σειρά; Μπορεί να γίνει η Zέτα όταν φάει το κέρατο από τον Χρ.Π.

Η μουσική όπως πάντα είναι σούπερ. Εύγε στον Χρ.Π και στον αδελφό του (είχα ακούσει παλιά πως αυτός επιλέγει αλλά είναι αφανής ήρωας)

Όλα είναι τόσο μα τόσο στιλιζαρισμένα. Ωραία σπίτια, όμορφα γραφεία, τέλεια ρούχα, τέλειες “Kodak moments”. Θέλω και εγώ αυτή τη ζωή.

Ο Χρ.Π λέει όπως πάντα το «γουστάρω» συνέχεια.

Τα ζευγάρια λένε πάντα μεταξύ τους «μωρό μου». Δεν έχει άλλες λέξεις αυτό το παιδί να γράψει;

Μπορεί να περνάνε τα χίλια μύρια, θανάτους, αποκαλύψεις, γράμματα, βαρετοί γάμοι, φανταστικές γκόμενες ΑΛΛΑ πάντα περνάνε καλά, παρεϊστικα και έχουν λεφτά και για ταξίδια.

Πάντα υπάρχουν σκηνές σε μια άλλη χώρα. Στο «Κλείσε τα Μάτια» ήταν το Λονδίνο, στο «Δυο Μέρες μόνο» το Παρίσι. Τώρα θα είναι η Νέα Υόρκη. Και μετά σου λένε, υπάρχει κρίση.

Αυτά. Πάντως εμένα ξέρεις που θα με βρίσκεις ΚΑΘΕ Δευτέρα. Μπροστά από την τιβι να βλέπω «4». Γιατί αν μη τι άλλο, ο Χρ.Π φτιάχνει όμορφα παραμύθια.

Getting Personal

Χάθηκα. Εξαφανίστηκα από προσώπου γης.
Δουλειά πολλή. Ντρέπομαι και που το λέω. Έχω καταντήσει εργασιομανής. Όχι γιατί με κ…νει η δουλειά μου. Τη συμπαθώ απλά. Αν ήταν γκόμενος θα ήταν όπως εκείνον που έβγαινα μαζί του γιατί το σεξ ήταν καλό. Αλλά χωρίσαμε επειδή δεν μου έκανε εγκεφαλικό «κλικ».
Χάθηκα. Βλέπω φίλους, προσπαθώ και παίρνω τηλέφωνα. Πρόοδος από άλλες φορές. Αυτή την περίοδο προσπαθώ να αλλάξω το παιχνίδι. Να προσπαθήσω λίγο περισσότερο. Είμαι λίγο τεμπέλα νομίζω. Και λίγο στην κοσμάρα μου.
Αν μου δώσεις καφέ, βιβλίο ή περιοδικό και wifi απλά θα ξεχάσω ότι υπάρχεις.
Μέσα σε αυτό το χάσιμο και την υπερβολική κούραση είδα και λίγη τηλεόραση – αφού δεν είχα τη δύναμη να κάνω κάτι άλλο-.
Είδα το «4» του Παπακαλιάτη. Την μόνη σειρά μαζί με το «Μίλα μου Βρώμικα» της Κοντοβά που αποφάσισα να βλέπω που και που φέτος. Όχι φανατικά, σιχαίνομαι να είμαι δέσμια του κουτιού. Από την άλλη έχω «κολλήσει» με την οθόνη του laptop. Διερωτούμαι αν θα καταφέρω να κάνω ποτέ απεξάρτηση.
Μια φίλη μου , δήλωσε τις προάλλες ότι είμαι «της νέας γενιάς». Όπως είναι τώρα τα 15χρονα και οι 20χρονοι που είναι πλήρως εξοικειωμένοι με την τεχνολογία. Guilty as charged. Έτσι και αλλιώς είναι πολύ πιο cool από τη δική μου «κολλημένη» γενιά.

Το επόμενο post πολύ σύντομα με τις πρώτες εντυπώσεις από το «4».

Υ.Γ1 Δεν έχω ακούσει κάτι εξαιρετικό. Συμπαθητική η Florence and the Machine.
Υ.Γ2 Αν δεν έχεις δει το Inglorious Basterds, σπεύσε. Ο Ταραντίνο σε όλο του το μεγαλείο.
Υ.Γ3 Άρχισε να επανέρχεται στο μυαλό μου το σκηνικό «καλώ φίλους σπίτι για δείπνο». Μ’ αρέσει!

Under my skin

Η μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα/ να κάθομαι σε μετρό μιας ξένης πόλης, να χαζεύω τον απέναντι και να κάνω σενάρια για τη ζωή του/ να ακούω/ να μην μιλάω πολύ/ να αυτοσαρκάζομαι/ espresso όχι expresso / να μην θέλω να τσακώνομαι/ να παθαίνω με βλέμματα/ να επιδιώκω το φιλί/ να πνίγομαι με τους πολλούς/ να μου "πάει" η οικειότητα/ να οδηγώ στο highway/ να δουλεύω πολύ/ "heavy cross"/ να περπατώ μόνη μου και να μαθαίνω μια πόλη/blogging/ να κάθομαι σε παγκάκια και να το "παίζω ντόπια"/ να κρέμονται μονίμως τα λευκά ακουστικά του shuffle από τα αυτιά μου/ Κόκκινο/ Κρασί/ Κρεβάτι και αγκαλιές/ Σεξ/ Καναπές/ Coffee Table books/ Νέα Υόρκη/ Soho Λονδίνο/ Αλμοδοβάρ/ sms/ Βιταμίνες Evening Primrose/ Βόλτα με το αυτοκίνητο στην παλιά Λευκωσία, από Ρηγαίνης μέχρι Πύλη Αμμοχώστου/ Εύη Λαμπροπούλου- Σχεδόν Σούπερ/ Sushi/ Γκάζι/ Κωνσταντινουπόλεως/ Συναυλίες στο Red/Περίπτερο στην Αρμενίας/ Conde Nast Traveller/ Monocle/ Γάλα τριαντάφυλλο/ Perfect Lips.

Υ.Γ Ας παίξουμε ένα παιχνιδάκι. Γράψε και συ στο blog σου τα δικά σου under your skin.

Χωρίς Άλλοθι

Απόγευμα Σαββάτου. Σερφάρω αφηρημένα στο ίντερνετ. Σε δύο ώρες θα ετοιμαστώ για γάμο στη Λεμεσό και ίσως μείνω και το βράδι για να πάω το πρωί θάλασσα με την κολλητή μου.

Σπίτι απόγευμα Σαββάτου. Χρησιμοποιώ ως άλλοθι το γάμο για να μείνω μέσα. Για να μην πάρω τα γνωστά τηλέφωνα για καφέδες και για bar μετά. Με πιάνουν ακόμα μια φορά τα γαμημένα τα υπαρξιακά μου. Ότι το τηλέφωνο δεν κτυπάει και άρα δεν είμαι μέρος της ζωής των φίλων μου.

Πότε άρχισε αυτό το παραμύθι ακριβώς δεν ξέρω. Προσπαθώ όμως να το λύσω χρησιμοποιώνταε την χειρότερη τακτική. Συζητώντας το με φίλους και με σένα εδώ. Κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου και τα λέω, νιώθω ότι είμαι loser ή μάλλον ότι φαίνομαι στα μάτια τους και τα δικά σου έτσι.

Έτσι είναι;

Το γεγονός ότι έχω πέντε στενούς φίλους και έχω την άνεση να πω την μαλακία που με βασανίζει μάλλον το παραβλέπω. Συγκεντρώνομαι στο γεγονός ότι δεν έχω τον «κύκλο» των 10 ατόμων για να πηγαίνω club. Μα τι ηλιθιότητα...αφού δεν μ΄αρέσουν τα club. Μια σταθερή μεγάλη παρέα όμως, που να έχει την εννοια μου και απλά να πηγαίνω να τους βρίσκω θα την ήθελα.

Ξέρεις τι μου λείπει;

Σήμερα το πρωί άκουγα εκείνο το καλοκαιρινό χιτάκι στο ραδιόφωνο. Εκείνο με το ακκορντεόν με το οποίο είχε πάθει εμμονή ο κολλητός μου. Ολόκληρο το καλοκαίρι, όποτε το άκουγε, στο Γκάζι, στο αυτοκίνητο στο δρόμο προς το κλαμπ, έκανε την κίνηση του ακκορντεόν με τα χέρια του. Μου την έδινε αυτό το τραγούδι, αλλά όταν τον θυμάμαι να χορεύει, χαμογελάω.

Μου λείπει η αίσθηση ελευθερίας που νιώθω βαθιά μέσα μου όταν είμαι Αθήνα. Drugs και μαλακίες...

Πάω στην κουζίνα. Φτιάχνω εσπρέσο με χαρμάνι Αιθιοποίας.

Ανοίγω το μαύρο μπαούλο της προ προ γιαγιας, που το χρησιμοποιώ σαν αποθηκευτικό χώρο. Φυλλλομετράω κάποια παλιά τεύχη Υστερόγραφου. Βρήκα ένα του 2006. Μέσα έχει ένα κείμενό μου. Από εκείνα τα πρώτα. Περιέγραφα ένα βράδι στο σπίτι της φίλης μου – αυτής που μας «δένει» ένα βλέμμα-. Τότε πριν από τρία χρόνια η ζωή μου δεν ήταν καθόλου μα καθόλου συναρπαστική. Δουλειά, βαρεμάρα, στασιμότητα. Σε όλα. Ως και η φίλη μου τότε με λυπότανε που ένιωθα τόσο καταπιεσμένη. Ανησυχούσε πως θα δεν έβρισκα το δρόμο μου. Αυτό μου το πε χρόνια μετά. Τώρα είμαι καλύτερα. Γιατί όμως τότε ένιωθα πως είχα το μέλλον μπρος στα πόδια μου; Και ότι απλά εγώ κώλωνα να κάνω τα βήματα; Τώρα με έχει φάει η ρουτίνα.

Ξέρω τι φταίει. Θέλω να ξαναγαπήσω τον εαυτό μου και να μην φοβάμαι να μένω μόνη. Γαμώτο. Πόσο πολύ με πιάνει αυτή η ανασφάλεια. Ακόμα και ανάμεσα σε κόσμο, φίλους.

Δεν είναι οι φίλοι, δεν είναι η αίσθηση της «παρέας», δεν είναι οι ανασφάλειες, δεν είναι τίποτε από όλα αυτά που σου γράφω τόσο καιρό.

Μια μέρα θα βρω τον τρόπο να στο παραδεκτώ.

Ανάβω πουράκι Partagas. Στο itunes παίζει στο repeat το “Wait for me” του Moby.

Καιρό είχα να απομονωθώ τόσο πολύ.

Τελικά δεν ήταν τόσο κακό...:)

Υ.Γ Ξέρω πως είμαι τυχερή που έχω κόσμο που τους αγαπώ και με αγαπούν βαθιά.

Iron - woman

Έχω ένα μικρό ελάττωμα. Ο πρώτος άνθρωπος που το εντόπισε ήταν μια καθηγήτρια που μου έκανε φυσιογνωστικά στο γυμνάσιο - εκείνη η μπούρδα που ήταν ένα κράμα βιολογίας, χημείας και ηλίθιας φυσικής. Πήγε η μάνα μου να ρωτήσει στα τέλη του τριμήνου και το πρώτο πράγμα που της είπε ήταν "Πολύ καλή, αλλά είναι εύθικτη". Έμεινα και την κοιτούσα. Τι σημαίνει "εύθικτη";

Χωρίς να το συζητήσω με τη μάνα μου - γιατί σίγουρα θα συμφωνούσε με την καθηγήτρια, αφού πάντα οι άλλοι έχουν δίκιο και όχι εγώ- το έψαξα στο λεξικό. Εύθικτος, είναι αυτός που θίγεται εύκολα. Μάλιστα. Θίγομαι εύκολα. Έτσι έλεγε. Εμ, άμα κυρά μου , μου τη λες, θα κάτσω να χαμογελώ; Και γιατί να μην εκνευριστώ όταν λες ότι όλοι στην τάξη είναι τεμπέληδες;

Τελικά ναι είμαι εύθικτη. Δεν μπορώ να πάρω κάτι light, ειδικά κάτι που εσύ το αποκαλείς χιούμορ και εγώ χοντράδα. Και ειδικά όταν εγώ προσέχω να μην πω κάτι και σου πατήσω τον κάλλο. Εσύ γιατί το κάνεις;

Το άλλο είναι πως νευριάζω εύκολα. Παλιά ήμουν "ηφαίστειο που ξυπνά". Με το παραμικρό νεύρα. Τώρα προσπαθώ να τα ελέγξω. Με την πιο ηλίθια τεχνική. Σκάω, σκάω, σκάω, περιμένω, περιμένω, περιμένω. Αλλά, όταν το παρακάνεις, αμέσως ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου, τα μάτια μου γυαλίζουν και είναι έτοιμα να βγουν έξω και με το ενα, με το δύο, με το τρία, ΑΡΧΙΖΩ. Και τότε ούτε ευγένειες σκέφτομαι, ούτε τακτ, τίποτα. Εννοείται πως ο άλλος που τρώει τις φωνές σκάει. Γιατί όταν φωνάζω , το κάνω με πολύ δημιουργικό τρόπο. Με ωραία επίθετα, με επιχειρήματα, με καταπληκτικά ρήματα. Βέβαια. Και όλα αυτά συνδυασμένα με το βλέμμα " die bitch die".

Άρα για να αποφύγω αυτές τις σκηνές που εκτός από ημικρανία, μου προκαλούν τύψεις - μα τι ηλίθια που είμαι- προσπαθώ να μην έρχομαι σε συγκρούσεις. Με αποτέλεσμα να με παίρνουν για παλαβή και ήσυχη.

Και εγώ απλά να πνίγομαι πως δεν θα βρω ποτέ το δίκιο μου.

Κατάλαβες;

Υ.Γ1 Αυτά παθαίνει ο άνθρωπος όταν δεν αλλάζει περιβάλλον. Και όταν έρχεται σουκού και δεν μπορεί να βρει ΕΝΑΝ καλό λόγο να πάει σε μπαρ.

Υ.Γ2 Πάντως τα ζώδια που διάβασα χθες στη Lifo και την Athens Voice μια χαρά τα λέγανε. Για "δοξασμένες μέρες" μιλούσανε. Άντε να δούμε. Κωλο-άστρα, θα αναγκαστώ να αλλάξω γαλαξία!

Υ.Γ3 Όλα θέλουν σπρώξιμο. Ακόμα και αυτά που νομίζεις πως θα έπρεπε να έρχονται φυσικά π.χ να κανονίσεις μια εκδρομή, μια έξοδο, ένα δείπνο.