Miles Away, 2 gin 'n' tonic και μια ληστεία - Part 2

Η μεγάλη μέρα έχει φτάσει. Σάββατο πρωί, λίγες ώρες πριν από την συναυλία της Βασίλισσας. Ξυπνάω πολύ αργά, στις 12 ( μα τι έχω πάθει;). Αράζουμε με φίλη στον καναπέ και κοπροσκυλιάζουμε με καφέ και φρυγανιές βλέποντας ντοκιμαντέρ για τη ζωή της Madonna. Έπρεπε να δεις το κλιπάκι που τραγουδάει το Holiday σε ένα gig πριν από χίλια χρόνια. Κουστούμι και βάτες! Η θέα! Τελοσπάντων, δεν φημιζόταν και ποτέ για τις στιλιστικές της επιλογές ( όπως λένε και στα περιοδικά). Στα δε ελληνικά κανάλια οι ρεπόρτερ οργίαζαν στην κυριολεξία, για το που θα μείνει, αν θα προσγειωθεί με ελικόπτερο, αν είχε παράλογες απαιτήσεις. Επειδή όμως η Maddie είναι γάτα και δεν έχει καμία σχέση με τις εγχώριες γλάστρες τους ξεγέλασε κανονικά αφού είπε ότι δεν θα έμενε αλλά μια χαρά κυκλοφορούσε στο St. George με μπουρνούζι και ο Guy πήρε τα τέκνα για βόλτα στην Ερμού. Αυτά φυσικά μαθεύτηκαν μια βδομάδα μετά. Μουα χα χα!

Που λες, η ώρα περνούσε. Κατά τις 5 αποφασίζουμε να οργανωθούμε. Στις 6 έρχεται μας παίρνει η αδελφή της φίλης, πάμε προς βόρεια και παρκάρουμε άνετα σε ένα δρομάκι. Πολύ άνετα όμως, όχι όπως στην Kylie που παρολίγο να αφήσουμε το αυτοκίνητο στη Λαμία. Αφού εντοπίσαμε το ΟΑΚΑ ( έχει δύο στάδια, ιδίου μεγέθους - που να ξέραμε ποιο ήταν), συναντηθήκαμε με ένα φίλο και κατευθυνθήκαμε για μέσα. Και πάνω που σκεφτόμουνα "πολύ χαλαρά βρε παιδάκι μου, λες η συναυλία να είναι αύριο;", το βλέπω πρός μου να κινείται παράλληλα με εμένα. Το μπουλούκι! Σαν ακολουθία επιτάφιου ήταν. Εκατοντάδες. Φτάνουμε λίγο πιο έξω, ο χαμός. Βλέπουμε γνωστούς, συναντάμε άλλους φίλους και κατά τις 7 λέμε να μπούμε μέσα. Στο δρόμο ξανασυναντάμε γνωστούς και φίλους και τελικά γινόμαστε μια παρέα 15 ατόμων.

Πάμε προς αρένα Α και διαπιστώνω ότι οι VIP θέσεις και οι κερκίδες γενικά είναι μια βλακεία αφού ήταν 50 μέτρα μακριά από τη σκηνή και και στην αρένα Β, ήταν χειρότερα αφού ήταν σαν σαρδέλες. Καθόμαστε χαλαρά χάμω με μπύρες και πατατάκια και περιμένουμε. Και περιμένουμε. Ώσπου ξεπηδάει από τη σκηνή (ξέχασα να σου πω, δεξιά και αριστερά υπήρχαν τεράστια πανό με ένα εξίσου τεράστιο M πάνω), μια ξανθιά σαν κοκόρι. Η οποία ήταν κάτι μεταξύ Madonna στο στυλ και Cindy Lauper στη φωνή. Η Robyn. Μην βιαστείς να πεις "ποια είναι αυτή η άσημη;", σε πληροφορώ ότι στο τελευταίο Now 70 έχει δικό της hit. Μας λέει καμιά δεκαριά τραγούδια, χορεύουμε για να ξεμουδιάσουμε και μετά φεύγει. Και περιμένουμε. Και περιμένουμε. Εν τω μεταξύ έχουμε και ωραίο σημείο, καμιά δεκαριά μέτρα μακριά. Μια χαρά. Πίσω μας το απόλυτο χάος.

Στις 920, κλείνουν τα φώτα. "αααααααααααα μαντάααααανααααα".

Tik tik tik tik....στο βάθος της σκηνής, εμφανίζεται πάνω σε ένα θρόνο η βασίλισσα. Με ένα χαμόγελο του τύπου "θα σας μαστιγώσω τώρα άτακτα παιδάκια". Θεά! Γίνεται χαμός, όλοι τσιρίζουν, ανάμεσά τους και γω. Άρχισε να χορεύει σαν τρελλή ( ναι gnapp ήταν σουπερ που έκανε σχοινάκι με τακούνια), με απίστευτη ενέργεια. Περιττό να σου πω ότι έχει το πιο γυμνασμένο κορμί. Μινιον με, τεράστιοι μυς δε. Λάτρεψα το στιγμή που τραγούδησε το αγαπημένο Borderline (από τα παλιά) και οκ δεν πέθανα στο Vogue αλλά ποτέ δεν μ' άρεσε το συγκεκριμένο. Λοιπόν, σε κάποια φάση γυρίζω και βλέπω ακριβώς δίπλα μου τη Βανδή. Με καπελάκι, τύπου ιγκόγνιτο. Έβλεπε προσεκτικά τη γιγαντοοθόνη. Σίγουρα σκεφτόταν "χμμμ πως να το αντιγραψω όλο αυτό;". Φυσικά μετά από λίγο χαλάρωσε και κατάλαβε πως ότι και να κάνει αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Επιστροφή στη συναυλία. Η Maddie συνεχίζει να κτυπιέται αλύπητα. Στα μέσα της συναυλίας κάνει το αναμενόμενο. Καθώς τραγουδάει το She's not me (ο ύμνος των απανταχού χωρισμένων), πάει στη μια χορεύτρια που είναι ντυμένη νύφη, της βάζει το τούλι στο πρόσωπο, της το τυλίγει στο λαιμό, την αρπάζει και τη φιλάει. Typical Madonna.
Τότε ακούς ολόκληρο το στάδιο να κάνει Ω ω ω ω, λές και δεν την ξανάδανε να φιλιέται με άλλες.

H άλλη φάση ήταν εκείνη που μας έβρισε , μας αποκάλεσε motherfuckers. Και καλά μας έκανε. Διάβασε το ποστ του yo!reeka για να καταλάβεις.

Η πιο απίστευτη σκηνή όμως ήταν όταν στη μέση της μακρόστενης σκηνής, υπήρχε ένα πράμα σαν φωτιστικό/μανητάρι με οθόνη πάνω. Σε ένα σημείο κατεβαίνει σιγά σιγά, είναι υπέροχο και δείχνει νερά και κύματα. Από μέσα ξεπροβάλλει σιγά σιγά η βασίλισσα με μια μαύρη κάπα. Τη βγάζει και μένει με ένα φούξια φόρεμα. Τέλειο.

Μετά ήλθαν οι τσιγγάνοι με τις κιθάρες, μας είπε ένα ρουμάνικο τραγούδι και το οποίο το ένωσε με το La Isla Bonita. Ήταν υπέροχη στο Miles Away ( το καλύτερο τραγούδι του δίσκου σύμφωνα με τον Unshaved Bastard).

Το τέταρτο μέρος όμως ήταν το καλύτερο. 4 minutes (sexy), Like a prayer ( oh yeah), Ray of light (το απόλυτο) , Hung up σε ροκ version (wow) και τελειώνει με το αγαπημένο μου, Give it to me. Εν τω μεταξύ εμείς ξεβιδωθήκαμε από το χοροπήδα πάνω κάτω και διαπίστωσα ότι μόνο άμα πίνω και εγώ το Καμπαλόνερο της Maddie θα αντέξω.

Κατά τις 1130 και αφού η θεά μας έδειξε αυτοκίνητα, πλανήτες να αιωρούνται, τον Justin σε video wall, σκηνές από την Evita, παλιές της φωτό κτλ κτλ, μας ρίχνει στα μούτρα ένα τεράστιο GAME OVER και φεύγει. Χωρίς encore, χωρίς τίποτα. Αλλά δεν διαμαρτυρηθήκαμε και κανείς δεν φώναξε "we want moooore". Τρελλοί είμαστε, να βγει με κανά μαστίγιο και να μας την πει;

What a night.

Υ.Γ1 Όποιος λέει "ναι ρε σιγά τη συναυλια", απλά ζηλεύει.
Υ.Γ2 Όποιος δηλώνει "εγώ είμαι άντρας και δεν πάω στην Madonna", απλά δεν βρήκε εισιτήρια.
Υ.Γ3 "I'm alright, don't be sorry, but it's true, When I'm gone you'll realize, That I'm the best thing that happened to you"...Miles Away.
Υ.Γ4 Ακολουθεί μέρος τρίτο, με την Κυριακή στην Αθήνα και τα 2 gin 'n' tonic.

Miles Away, 2 gin 'n' tonic και μια ληστεία - Part 1

I am back. Καλά ψες δεν επικοινωνούσα με το περιβάλλον ( όχι πως ήθελα) αφού μπήκα σπίτι 5 το πρωί. Σήμερα όμως είμαι εδώ. Στο γραφείο ( με καθυστέρηση 2 ωρών - no comment, το boss λείπει), με ένα κακοφτιαγμένο καφέ φίλτρου ( πρέπει να οργανωθώ να φέρνω καφέ από σπίτι) και με deadlines που πέφτουν πάνω μου σαν οβίδες. Όμως αγαπημένε/η εγώ θα σου πω για το 3ήμερό μου, όχι τίποτα άλλο, αλλά για να κλάψουμε παρέα. So here it is.

Πέμπτη φτάνω Αθήνα. Η απεργία των τελωνιακών σημαίνει ότι δεν υπάρχει βενζίνη, άρα οι δρόμοι ήταν ψιλοάδειοι, άρα πήρα ταξί. Ο κύριος ταρίφας μου είπε κλασικά την ιστορία της ζωής του και με ρώτησε πόσο καιρό μένω Αθήνα ( λες να απέκτησα προφορά και να μην το κατάλαβα;). Καταλήγω σπίτι της κολλητής, αφήνω τα πράγματα στο δωμάτιό μου ( ναι δικό μου, αφού απλά κάνω διαλείμματα και έρχομαι Κύπρο) και λέμε τα νέα μας. Διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε ιδιαίτερα συνταρακτική ζωή.

Την άλλη μέρα ξυπνώ στις 12 (!), φτιάχνω καφέ, βλέπω λίγα πρωινάδικα - χάλια ο Γρηγόρης, επίσης χάλια τα δύο βλήματα του ΑΝΤ1, ζήτω οι μπαρούφες της Ελενίτας- και αποφασίζω να κατέβω κέντρο επιτέλους. Παίρνω φωτογραφική, τσάντα και βγαίνω από σπίτι.
Καθώς που λες, περνάω δίπλα από τα ΕΛ.ΤΑ της γειτονιάς, ακούγοντας Maddie στο ipod, βλέπω να βγαίνουν έξω από το κτίριο δύο τύποι, να κοιτάνε δεξιά αριστερά, ο ένας να κατεβάζει τη μπλούζα του, να χώνει κάτι στο παντελόνι του και να τρέχουν σαν τρελλοί. "Κάτι δεν πάει καλά" σκέφτομαι και κοιτάζω πιο προσεκτικά. Και τι βλέπω φίλε/η; Μέσα καμιά δεκαριά κόσμο, να κάθιονται στο πάτωμα σκυφτοί! "Λες;" σκέφτομαι και παραμένω κάγκελό. Αμέσως βγαίνει ένας κύριος έξω, τρέχει στο δίπλα πεζοδρόμιο και βάζει μια φωνή "ΛΗΣΤΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Τρέχω βιαστικά, βγαίνω στον κύριο δρόμο και μετά από 5 λεπτά, ακούω σειρήνες και βλέπω περιπολικό γεμάτο αστυνομικούς να κατευθύνεται προς τη σκηνή του εγκλήματος. Γαμάτο ε; Πάλι καλά που δεν με πήραν όμηρο λες...

Παίρνω μετρό, βγαίνω σταθμό Μοναστηράκι και βολτάρω στη γύρω περιοχή για να βγάλω φωτό. Το πιο συναρπαστικό ήταν ότι πέτυχα κάτι skateboardάδες. Αποφασίσω να μείνω downtown γιατί υποψιάστηκα ότι θα ήταν γεμάτο το Κολωνάκι από μανιακούς Κύπριους να ψωνίζουν και να αράζουν στο da capo, το Jackson's και το Ciao. ( Τελικά είχα δίκιο, μου το επιβεβαίωσε μια φίλη που ήταν εκεί) . Συναντώ μια φίλη και τη σέρνω μαζί μου στα H&M και στο αγαπημένο μου Brazil by Brazil. Έκανα minimal ψώνια και καταλήξαμε στον αγαπημένο ΙΑΝΟ. Πήρα το βιβλίο "Η βιομηχανία του σεξ και το τηγανητό ψάρι" και ανεβήκαμε στο cafe. Αχ τι ωραία ήτανε. Φυσικά θα προτιμούσα να είχε λιγότερο καπνό και να ήμουν μόνη σε ένα καναπέ και να διαβάζω free press. Next Time. Καθίσαμε καμιά ωρίτσα ( I wanted more) και μετά την άφησα για να συναντήσω άλλη φίλη στο Θησείο.

Ξανάβαλα το ipod, πήρα κάτι συντόμια, απέφυγα το πλήθος που ψώνιζε μανιωδώς και βρέθηκα σε 5 λεπτά στην αγαπημένη περιοχή. Αποφασίσαμε να πάμε προς Ακρόπολη μεριά γιατί υποσχέθηκα στο νονό μου να βγάλω μια συγκεκριμένη φωτό με ηλιοβασίλεμα και έπρεπε να πετύχω τη σωστή τοποθεσία. Ανέβηκα, σαν επιδέξιος ακροβάτης στην υπέροχη BMW μηχανή και πήγαμε με τα χίλια ( στην κυριολεξία) για καφέ και τέλεια πάστα σοκολάτας. Σου είπα πόσο λατρεύω να βολτάρω στην Αθήνα με μηχανή; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας από αυτό!
Κατά τις 8 φύγαμε, γιατί άρχιζε να ψιχαλίζει και εγώ έπρεπε να ετοιμαστώ για το ντινέ.

10 παρά τέταρτο, παρκάρουμε στο πάρκιγκ απέναντι από το Γκαζάκι. Βγαίνω έξω, μυρίζω τη βρεγμένη βροχή, βλέπω δίπλα μου κόσμο να μπαινοβγαίνει στα μπαράκια, ακούω μουσική παντού. Νιώθω τέλεια. Αυτή είναι η ζωή. Όταν βγαίνεις έξω να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε γιορτή. Αυτό ένιωσα στο Γκάζι την Παρασκευή.
Συναντήσαμε την παρέα στο Μεσπηλέα. Δέκα άτομα, όλοι καλοί φίλοι. Το καραφάκι ροζέ κρασί δεν πρόλαβαινε να μείνει στο τραπέζι πάνω από πέντε λεπτά. Μας περιποιήθηκαν καλά στο εστιατόριο, ας είναι καλά τα κονέ. Αφού ψιλογίναμε ντίρλα, κατά τις 1230, πληρώσαμε και πήγαμε παρακάτω για ένα ποτό. Και έτσι βρεθήκαμε στην Κωνσταντινουπόλεως, στο Κ44. Ένας χώρος, σαν αποθήκη, με ωραία μουσικούλα, άνετο κόσμο ( εξαιρούνται τα αγόρια με τα ταγάρια - θα σας τα κάψω) και φθηνό ποτό ( που θα βρεις 5 ευρώ βότκα;). Κατά τις 3, είπαμε να την κάνουμε διακριτικά ( έμενα και περισσότερο αλλά η παρέα άρχιζε να διαλύεται). Και έτσι φύγαμε.

Την άλλη μέρα...ήταν η μέρα. (συνεχίζεται)

P.S.

Σήμερα πάω Αθήνα, για τη συναυλία, όπως και χιλιάδες άλλος κόσμος. Είμαι σίγουρη πως θα περάσω σούπερ. Όχι μόνο λόγω της Madonna, αλλά επειδή θα ξαναδώ τους φίλους μου, που τους πεθύμησα τόσο πολύ. Κάναμε πλάνα από νωρίς. Ποιος θα κλείσει το εστιατόριο, που θα παμε για καφέ, για βόλτες, τι βιβλία θα πάρω από τον Ελευθερουδάκη, ποια cd θα σποτάρω στο Metropolis, ποιους φίλους από τα παλιά θα ξαναδώ. Όμορφα πράγματα. Κάτι τέτοια, με κάνουν να συνειδητοποιώ ότι η φιλία είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Και ας το ξεχνώ πολλές φορές.

Όμως κάτι μέσα μου, μου θολώνει αυτές τις εικόνες. Εσύ. Η παρουσία σου ή μάλλον η απουσία σου. Έχω τόσα να σου πω, αλλά τελικά νομίζω τα ξέρεις και ας νομίζεις πως είμαι μια αναίσθητη "ψυχρή καρδιά" όπως με αποκάλεσες. Δεν σε παρεξηγώ όμως, περνάς δύσκολες φάσεις τώρα. Μακάρι τα πράγματα να ήταν αλλιώς, οι εικόνες να ήταν πολύχρωμες, το soundtrack να ήταν άλλο. Και μακάρι να...


Υ.Γ1 Το ξέρω πως όλα παιρνούν. Αλλά δεν έχω ιδέα το πότε. Θα ήθελα να μάθω. Θα ήθελα να είμαι ευτυχισμένη ξανά. Και light.
Υ.Γ2 Χωρίς να ρωτήσεις φίλε/η το γιατί ή το σε ποιον, σε παρακαλώ στείλε μπόλικη θετική ενέργεια σε ένα άνθρωπο που θέλω να είναι καλά. (Να προσέχεις...)
Υ.Γ3 Γκάζι.

One of those days

Και είναι μια από εκείνες τις μέρες. Που ξυπνάς το πρωί, σκέφτεσαι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, σε τι φάση είναι η ζωή σου, βγάζεις τη σούμα, το αποτέλεσμα δεν σου πολυαρέσει αλλά τελικά σηκώνεσαι από το κρεβάτι γιατί έχεις αργήσει. Στο δρόμο προς τη δουλειά, τρως τη φλασιά ότι σε έχουν φορτώσει τα χιλιάδες πράγματα με τη δικαιολογία "είσαι πολύ καλή στη δουλειά σου" ενώ ο μισθός σου έχει δυο χρόνια να κινηθεί. Ακους τα ίδια τραγούδια από το ραδιόφωνο γιατί προφανώς όλοι παίζουν με την εύκολη ιδέα του playlist. Και διερωτάσαι, "αφού όλοι τα κάνουν όλα πρόχειρα, γιατί εχω να μην;". Δεν προλαβαίνεις να λύσεις την απορία γιατί βιάζεσαι να παρκάρεις στη μοναδική θέση που υπάρχει, έστω και 100 μέτρα μακριά από το γραφείο.
Ανεβαίνεις πάνω, κάθεσαι στη θέση σου, λες καλημέρα και σκέφτεσαι με την πρώτη ευκαιρία να μιλήσεις στον προϊστάμενο για τα σκατά που σε φόρτωσε. Αλλά τις σκέψεις σου διακόπτουν οι συνάδελφοι που όλη μέρα λένε τις ίδιες ιστορίες για τα παιδιά τους. Δεν σε αφορά και δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να το υποστείς όλο αυτό. Σε μια χώρα που δεν συμβαίνει τίποτα, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να μείνεις έγκυος για "να αποκτήσει νόημα η ζωή σου". Α τέλεια...
Στο μυαλό σου γυρίζουν τα λόγια του άλλου που δεν καταλαβαίνει οτι κρατάς απόσταση γιατί ακόμα νιώθεις πολλά και δεν μπορείς να είσαι φίλη. Και έτσι αποφασίζει να σου στείλει έξαλλα sms. Επειδή απλά δεν απαντάς τα μηνύματα. Επειδή προσπαθείς για αλλαγή να βάλεις τον εαυτό σου πάνω από τις ανάγκες των άλλων.
Μαλακία η μετριότητα. Δεν ανυπομονείς για κάτι. Δεν συμβαίνει κάτι μικρό, κάτι ελάχιστο που να σου δώσει μια τόση δα σπιθούλα ζωντάνια. Που να σε κάνει να ανυπομονείς για κάτι.
Και σκέφτεσαι...τι στα σκατά κάνω λάθος;

Υ.Γ1 Το cd player παίζει yosebu.
YΓ.2 Χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογηθώ, γιατί κουράστηκα να είμαι το "καλό κορίτσι", απλά να σου πω ότι δεν είναι υπερβολές , δεν είναι οι "μέρες " μου και δεν έχω κανένα ανάδρομο να μου κάνει τα νεύρα τσατάλια.

Wonders never cease

Βράδι Σαββάτου. Ένα πάρτι κάπου παραλιακά.
Φόρεσε το φόρεμα της. Ένα strapless, μακρύ ως τους αστράγαλους φόρεμα. Και χρυσά σανδάλια. Άπλωσε την μπρονζε σκιά προσεκτικά, συμπλήρωσε με μολύβι, στο χρώμα της ελιάς. Λίγο lipgloss και άρωμα στα σωστά σημεία. Κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη. Ούτε θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωθε τόσο ζωντανή, τόσο έτοιμη για ένα κοσμικό γεγονός. Το πεθύμησε.
Βγήκε έξω στον κήπο, ακολούθησε τις δάδες και τα φαναράκια που κρέμονταν από τα ελαιόδεντρα. Έφτασε στο πάρτι. Ο κόσμος πολύς, όχι ακριβώς του γούστου της. Αλλά τον τελευταίο καιρο δεν ήταν σίγουρη αν τα δεδομένα του παρελθόντος της, της κάνουν πλέον.
Εντόπισε στο βάθος την παρέα. Πήρε ένα ποτήρι ροζέ σαμπάνια, χαιρέτισε τους οικοδεσπότες και περπάτησε προς το μέρος τους. Κάτι μέσα της, της έλεγε πως η νύκτα αυτή θα ήταν όμορφη.
Η μουσική της τράβηξε το ενδιαφέρον. Lounge χαλαρωτική με έξυπνες οριεντάλ πινελιές. Γύρισε προς την πλευρά του DJ. Ένα όμορφο αγόρι, με λευκό παντελόνι και ροζ πουκάμισο.Τον ήξερε. Resident DJ στο Buddha Bar. Τα cd του, τα άκουγε συχνά στο σπίτι όταν ήθελε να χαλαρώσει ή να φτιάξει ατμόσφαιρα. Του χαμογέλασε. Τι ελευθερία, να ρίχνεις ένα χαμόγελο και να μην σε νοιάζει να είσαι κάπως. Της το ανταπέδωσε.
Η βραδιά εξελίχθηκε όπως την είχε φανταστεί. Με πολύ χορό, vodka-cranberry να γίνεται refill συνέχεια, παγωτό λεβάντα και στο background το φως του φεγγαριού να φωτίζει τη θάλασσα.
Τρεις ώρες μετά. Στα ηχεία το "New York, Νew York", σε lounge έκδοση και εκείνη να χορεύει με τον Ruben.
-"So you have lived in New York..."
-"Yes, in Soho, I miss it"
-"Oh let's dance to that"

Υ.Γ1 Ηλιοβασίλεμα, το κοντέρ να πιάνει τα 150 και στο cd player να παίζει over the Hill από την Monika, στη διαπασών. Αυτό ναι με κάνει ευτυχισμένη. Και πολλές παρόμοιες στιγμές.
Υ.Γ2 Τα μικρά μικρά θαύματα, που θα πάει, θα οδηγήσουν σε ένα μεγάλο.

Ένας φίλος.

Το ξέρεις ότι σε σκεφτόμουνα αυτές τις μέρες; Έμπαινα στο blog σου αλλά καμιά ανάρτηση. Μάλλον θα ήσουν ακόμα διακοπές, σκεφτόμουνα.

Ήσουν από τους πρώτους που ξεχώρισα μόλις έφτιαξα το δικό μου. Μ ' άρεσε βλέπεις το όνομά σου, είχαμε κάτι κοινό.

Και μετά όποτε "μιλούσαμε" διέκρινα έναν άνθρωπο ήρεμο, έξυπνο, που έχει σκεφτεί πέντε πράματα παραπάνω. Μια ήρεμη δύναμη.

Όποτε μου έγραφες σχόλιο ένιωθα μια οικειότητα. "Να και ο φίλος μου ο σοφός'", σκεφτόμουνα.

Γιατί ποτέ δεν είπες κάτι που να μην ήταν για μένα σωστό.

Χάρηκα πολύ που παντρεύτηκες. Ακόμα θυμάμαι τη φωτό που ανέβασες στο blog σου. "Τυχερή κοπέλλα", είχα σκεφτεί. 

Και τώρα, έμαθα και το όνομά σου. Νικήτας.

Αλλά το έμαθα για λάθος λόγο.

Γιατί διάβασα ότι "έφυγες". Ότι έγινε ένα κουλό ατύχημα, έπαθες θρόμβωση και έτσι απλά άφησες τα πάντα.

Street μου....θα είσαι πάντα στην καρδιά μου το αγαπημένο μου "πνεύμα του δρόμου".

Και θα συνεχίσω να διαβάζω τα stories of the city, stories of the streets. Απλά θα πεθυμώ τα σχόλιά σου.

Γειά σου φίλε...

Out in the open

Ψες ήμουν σε ένα τραπέζι. Όταν ήλθε η ώρα της πρόποσης, πετάχτηκε ο απέναντι μου και τσίριξε "Καλό Χειμώνα!"
Καλό χειμώνα; Γυρίζω και τον βλέπω με ύφος εκνευρισμένο."Είναι ζέστη, ακόμα είμαστε μαυρισμένοι και πάμε θάλασσα". Δεν ήμουν πολύ ευγενική. Πρώτον, δεν συμπαθώ χειμώνα και δεύτερο μα ποιο χειμώνα καλέ; Εδώ; Αστείο.
Πάντως αν ήμουν ματσό, το Νοέμβρη θα την έκανα για νότιο ημισφαίριο. Βραζιλία, παραλία, αντηιλιακά, ήλιος, θάλασσα, open μπαράκια, open everything. Τέλεια.
Αλλά δεν είμαι οπότε θα φάω τις προπόσεις στη μούρη και θα σκάσω. Δεν είναι ότι με ενδιαφέρει που μπήκε ο Σεπτέμβρης και άρχισε η νέα χρονιά. Φέτος δεν μου κάνει αίσθηση. Δεν έχω τίποτα να περιμένω, εκτός από θέματα δουλειάς, οπότε άμα δεν σου κάνει κλικ κάτι, είσαι κάπως απαθής. Πέρσι ήταν διαφορετικά. Πέρσι είχα ένα άνθρωπο. Φυσικά τελικά δεν ήταν όπως το ήθελα, αλλά υποθέτω όλα συμβαίνουν ή συνέβηκαν για ένα λόγο. Άσχετο.
Φέτος, έχω τα μάτια μου ανοικτά για τα καινούρια πράγματα που παίζουν στην πόλη. Αποφάσισα να βγω επιτέλους από την αυτο-εξορία. Βαρέθηκα πραγματικά να μαζεύω κομματάκια από χάμω. Και όπως σου είπα κανείς δεν αξίζει τόσο πόνο. Κανείς.
Γίνονται πολλά αυτό το μήνα. Στο πρόγραμμα μπήκε από καιρό η Madonna, άρα Αθήνα, άρα Γκάζι, άρα φίλοι, άρα σούπερ. Και μετά είναι ο Tiesto. Κάτι διαφορετικό. Χορός μέχρι τελικής πτώσεως χωρίς να είμαστε σε κλαμπ, να στεκόμαστε με τη βότκα στο χέρι και διερωτούμαστε αν ο κόσμος χορεύει ή όχι. Στον Tiesto απλά θα χορέψουμε και θα εξαντληθούμε! Γουστάρω τρελλά.
Και μετά είναι αυτό το project, που κάνουν κάτι παιδιά στην παλιά Λευκωσία. Σε ένα χώρο που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Αυτή τη βδομάδα 9 καλλιτέχνες είναι κλεισμένοι σε ένα χώρο και δημιουργούν μαζί. Το κλου της υπόθεσης είναι ότι παρόν θα είναι και ένας ψυχολόγος να καταγράφει τα της συνύπαρξης. Ακούγεται ενδιαφέρον. Εγώ θα κάνω τις βόλτες μου από εκεί πάντως. Θα αλλάξει κάπως τις εικόνες μου. Χρειάζομαι αλλαγές. Με φοβίζει λίγο ο πληθυντικός. Όμως αν έμαθα κάτι τον τελευταίο χρόνο είναι πως μόνο άμα αλλάζεις παραστάσεις επιβιώνεις. Ειδικά σε αυτό τον μικρό τόπο όπου χρειάζεται προσπάθεια για να μείνεις ζωντανός.

Υ.Γ1 Για το project αυτό, μπες στο www.stoaaeschylou.blogspot.com. Είναι το blog της ομάδας.
Υ.Γ2 Άλλαξα το status στο msn και έγραψα "Sex as a state of mind". Οι μόνοι που το σχολίασαν - κάπως αμήχανα- είναι φίλες μου και γκει φίλοι μου . Δηλαδή άτομα που χέστηκαν αν σκέφτομαι το σεξ ή όχι. Οι υπόλοιποι "τρία πουλάκια κάθονταν". Apathy as a state of being!

Coming out of the oven

Η ηλίαση δεν είναι τόσο κακό πράγμα τελικά. Οκ, μπορεί να σκοτεινιάζουν όλα γύρω σου, να αχρηστεύεις το δέρμα σου κτλ, αλλά, αγάπη μου, αν δεν "ψηθεί" ο εγκέφαλος, δεν λειτουργεί. Έτσι σήμερα καθώς κολυμπούσα αφηρημένα πάνω κάτω, στις 3 η ώρα (όπου όλος ο νορμάλ κόσμος ξέρει ότι δεν είναι καλή ιδέα να γυρίζεις καλοκαιριάτικα τέτοια ώρα), μου έρχονταν αλλεπάλληλες φλασιές επιφοίτησης. Τόσες πολλές που πραγματικά δεν καταλαβαίνω εκείνο που μου έλεγε μια φίλη μου προχθές, ότι δηλαδή άμα κολυμπάς δεν σκέφτεσαι. Και τι να κάνεις; Και να σου πω την αλήθεια την ατάκα που ακούω συχνά-πυκνά "ε δεν το σκέφτομαι", δεν την πιστεύω. ''Οταν έχεις εγκέφαλο, δουλεύει. Τέσπα.
Που λες σκέφτηκα τα εξής, μπορεί ασήμαντα και κοινότυπα:
1. Άμα τα πράγματα είναι κάπως, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να χαλαρώσεις και που θα πάει θα σου έλθει ένα σημάδι και τότε θα ξέρεις τι θα κάνεις (όχι κατανάγκη από τον ουρανό).
2. Τα καλύτερα έρχονται σε εκείνους που περιμένουν. Κλεμμένο μεν, τώρα άρχισα να το πιστεύω δε. Άρα δες σημείο 1.
3. Η πολλή ευγένεια σκοτώνει. Για παράδειγμα, υπάρχουν μερικά blog που άμα σκοντάφτω πάνω τους (μετά από πολύωρη βαρεμάρα και σερφάρισμα) , διερωτούμαι γιατί δεν υπάρχει ένα "Υπουργείο υπάρξης blog" που να δίνει άδειες για λειτουργεία blog μετά από πολύωρη εξέταση της αίτησης. (τι κακιά έχω γίνει - η ηλίαση βλέπεις)
4. Όταν ο άλλος δεν σέβεται το χώρο σου, δεν σημαίνει ότι δεν σέβεται εσένα. Ίσως απλά να μην είναι σε θέση να "οριοθετήσει". Δεν πειράζει...η εσωτερική δύναμη παίζει παιχνίδια.
5. Τους φίλους μας τους αγαπάμε και δεν τους κρίνουμε. Γιατί έχουν γονείς να τους τη σπάνε, διευθυντή να τους κάνει καψόνια και γκομενικά που τους ψήνουν το ψάρι στα χείλη. Άρα αν θες να είσαι καλός φίλος, λειτουργείς σαν "μαξιλαράκι" για τους δικούς σου ανθρώπους. Τους αγαπάς και τους κάνεις τη ζωή πιο άνετη.
6. Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο εύκολα διακρίνω τα "θέλω" μου. Έχω δρόμο ακόμα. Όμως δεν μετανιώνω που σε αυτή τη φάση η πιο συχνή μου απάντηση είναι "δεν ξέρω". Κάποτε θα μάθω.
7. Δυστυχώς το να τα δίνεις όλα, μόνο κακό σου κάνει. Και σε αυτό δεν υπάρχει καμιά εξαίρεση.
8. Είναι μεγάλη κουβέντα να μπορείς να νιώθεις την ενέργεια του άλλου. Μπορεί και να είναι ο καλύτερος κριτής για το πως και με ποιούς θα φτιάξεις το μικρόκοσμό σου.
9. Τελικά μια σχέση δεν είναι τόσο φοβητσιάρικο πράγμα όπως πίστευα για 30 χρόνια. One day...
10. Just FLOW....flow...flow...flow :)

Y.Γ1 Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση Monika και Avatar. Έχω πάθει κόλλημα.
Υ.Γ2 Λυπάμαι που δεν είμαι τόσο "μαλακή" όσο θα ήθελα. Ήταν δύσκολη η χρονιά.

Σκηνές από ένα καλοκαίρι που πέρασε (όλες κατάλληλες ΚΑΙ για ανηλίκους - δυστυχώς)

- Σάββατο βράδι, σε μια μισοάδεια πόλη. Θερινό σινεμά Κωνστάντια. Από τα μεγάφωνα ακούγεται η ονειρεμένη μουσική του Henry Mancini. Σκηνή πρώτη, η Holly Golightly, κρατά στο ένα χέρι ένα χάρτινο ποτήρι καφέ, στο άλλο ένα ντόνατ και μέσα από τα wayfarers της, κοιτάει τις βιτρίνες του Tiffany's. Χαμογελάω, κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω στην μόνη πόλη που με κάνει να νιώθω απόλυτα ελεύθερη. "Moon River..."
- Μεσημέρι σε κάποια παραλία. Τηλεφωνάει η αγαπημένη φίλη, που έχω να τη δω εφτά μήνες και μου λέει ότι είναι στην ίδια παραλία με μένα. Σηκώνομαι με μαγιώ και ξεκινάω να τη βρω. Στη μέση ενός μικρού λόφου, τη βλέπω να έρχεται από μακριά. Φοράει ένα πράσινο μαγιό, τα μαλλιά της έχουν πάρει μια φυσική ξανθιά απόχρωση και το χαμόγελο της έχει γίνει ακόμα πιο πλατύ. Μου φωνάζει από μακριά " σαν σκηνή από ταινία". Αγκαλιαζόμαστε. Είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Μου έλειψε το βλέμμα σου.
- Δεύτερη βδομάδα διακοπών. Κλεισμένη στο εξοχικό. Δεν το κουνάω ρούπι. Ούτε θάλασσα πάω. Διαβάζω μόνο το "Instant Love", τρώω, σερφάρω στο ίντερνετ και μιλάω στο msn με φίλους. Οι γονείς μου χωρίς να ξέρουν κάτι, νιώθουν ότι ειδικά αυτή την περίοδο θέλω φροντίδα και αγάπη χωρίς εξηγήσεις. Μου τα δίνουν. Για πρώτη φορά η μάνα μου δεν κατακρίνει ότι κάνω. Νιώθω καλά.
- Λίγες μέρες πριν από τις διακοπές. Νιώθω "κολλημένη". Τίποτε δεν κινείται στη ζωή μου. Με καλεί στο γραφείο του το big big boss. Κρατάει στα χέρια του το βιογραφικό μου. "Θα κάνω ένα μεγάλο project και διαπιστώνω ότι είσαι το τέλειο άτομο γι αυτό. Που κρυβόσουν;" Έλα μου ντε. Keep your fingers crossed, να πραγματοποιηθεί το project. Δεν έχω κάτι άλλο να ανυπομονώ τόσο πολύ.
- Εκεί που δεν το περίμενα, εκεί που το ξεσκαρτάρισμα φίλων και μη, έπαιρνε άσχημη τροπή, ανατράπηκαν τα σχέδια μου. Τελικά, υπάρχουν. Και είναι ό' ι καλύτερο θα μπορούσα να ευχηθώ.
- Κλεφτές ματιές, πλατιά χαμόγελα, όμορφες κουβέντες. Yes, it's all a state of mind.

Δικές σου όμορφες στιγμές;

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "Όσα μπορείς" των 1550.
Υ.Γ2 Η διάθεση είναι σε επίπεδα low pressure. Δεν δέχομαι να ανέβει ο δείκτης με τίποτα.

Don't look back

Την Τρίτη επέστρεψα Πρωταρά για ένα δεύτερο γύρο διακοπών. Έτσι και αλλιως τα δύο βράδια και η μια μέρα στην Λευκωσία ήταν υπέραρκετα για να καταλάβω πως όσο αστική και να είμαι, σ' αυτή τη φάση η πόλη δεν μου ταιριάζει.  Το μόνο που απόλαυσα ήταν το πρωινό της Δευτέρας όπου πήγα στο Gloria Jeans και στην κυριολεξία "έλιωσα" να κάνω surfing στο ίντερνετ, να ποστάρω καινα κατεβάζω το δεύτερο κύκλο του "How I met your mother".  Να φανταστείς απόγευμα ξεκολλήσαμε από εκεί.

Όταν ξαναήλθα στο εξοχικό, δεν είχα κανένα φίλο μου εδώ (εκτός από μια παιδική φίλη) και ήταν μια ευκαιρία να δω και λίγο τους γονείς μου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ωραία και ασφαλής νιώθω. Το είχα ανάγκη φαίνεται. Να έχει κάποιος την έγνοια μου, να μου φέρει φαγητό, ένα φρούτο, να μην χρειάζεται να προσπαθώ να είμαι κοινωνική.

Υποτίθεται θα έφευγα σήμερα. Το ανέβαλα για αύριο. Και πάλι αν με ρωτήσεις, ούτε αύριο θέλω να πάω σπίτι. Το μόνο που σκέφτομαι είναι τις χελώνες και τα φυτά μου που θέλουν περιποίηση. 

Θέλω να μείνω εδώ.  Φοβάμαι λίγο την επιστροφή και την καθημερινότητα. Όμως το ότι έχω φίλους που με περιμένουν να βγούμε, που μου έχουν πει να πάμε εκδρομή           (missed you friend), που έχουμε συζητήσεις να κάνουμε σε μπαλκόνια, κάνει τα πράγματα πιο όμορφα. Κι ας μην έχω ένα άνθρωπο δίπλα μου. Έτσι και αλλιώς δεν μου πάνε τα ημίμετρα.

Αυτό το καλοκαίρι, μπορεί να μην ήταν όπως το φανταζόμουν ( better luck next one). Όμως έμαθα μερικά πράγματα. Τα περισσότερα στα είπα. 

Νιώθω πως η ζωή μου πάει καλά. Έχω κόσμο γύρω μου που εκεί που δεν το περιμένω, είναι δίπλα μου. Η δουλειά μου πάει καλά και προβλέπω καινούρια project στο δρόμο. Ξέρεις, ήμουν απορροφημένη στα δικά μου και σε πράγματα που τελικά δεν είχαν τόση μεγάλη σημασία και δεν έβλεπα πολλά.

Σε λίγες μέρες θα μπει Σεπτέμβρης, νέα αρχή υποτίθεται, άμα το δεις συμβολικά. Έχω δέκα μέρες να κάνω απολογισμό. Ήδη έχω φτάσει στα μισά. Έχω καταλάβει ότι αξίζω πολλά.

Το μόνο που χρειάζεται να βρω είναι την χαμένη μου αυτοπεποίθηση.

The best are yet to come, φίλε/η.

Υ.Γ1 Παίζουν ταξιδάκια. Ένα στο τσεπάκι και άλλα στα σκαριά. Θα ήθελα Μαρόκο. Μου κάνει πολύ ερωτικό και αισθησιακό.

Υ.Γ2 Ακόμα και όταν σου λένε πράγματα οι γύρω (φίλοι και μη) βάζε από το ένα και βγάζε από το άλλο. Ο καθένας ότι του καπνίσει ρίχνει. Γαμώτο, τρώει ενέργεια η απόκρουση.

Υ.Γ3 Weeds 3 rocks!

To "gut feeling"

Η βδομάδα των διακοπών τελείωσε χθες. Πέρασε πολύ όμορφα και πολύ αληθινά. Η χημεία της παρέας, άρχισε να φαίνεται μετά από κάποιες μέρες. Ξέρεις, στην αρχή, είσαι κάπως, διερωτάσαι πως θα συνυπάρξουν οι ανάγκες σας σε ένα σπίτι. Αλλά μετά βρήκαμε την πατέντα. Ξυπνάγαμε αργά, κάναμε καφέ ( 4 άτομα, 3 διαφορετικά είδη καφέ) και κατά τις 1230 πηγαίναμε παραλία. Ανακαλυψαμε ένα μικρό κολπάκι, με λίγο κόσμο, υπέροχη άμμο και τιρκουάζ νερά. Δεν κάναμε απόπειρα να πάμε στις  high παραλίες ( εκτός από μια μέρα που πήξαμε στο μποτιλιάρισμα στον γκρεμό στον Κόννο και ήμουν στα όρια εγκεφαλικού). Απλώναμε αντηλιακό, αράζαμε, διαβάζαμε βιβλία ( εγώ το Instant Love-αν το πετύχεις πάρτο) και μέναμε εκεί ως τις 6 περίπου (θα ήθελα περισσότερο). Μετά σπίτι, μπάνιο και εστιατόριο ή μπαράκι. Εκτός από τις μέρες που έρχονταν και άλλοι φίλοι και ο One of The People μας μαγείρευε τα πιο ΤΕΛΕΙΑ φαγητά. Και μπόλικο κρασί.

Λοιπόν ο Πρωταράς και η γύρω περιοχή είναι οκ για διακοπές αν κάνεις τα εξης: παραλία, 2-3 καλά εστιατόρια και για ποτό στο Cliff Bar. Τα υπόλοιπα είναι βλακείες.

Και έτσι περνούσαν οι μέρες. Να συζητάμε, να αναλύουμε, να μπλέκουμε θεωρίες, να κάνουμε υποθέσεις. Ώσπου μια μέρα ήλθε η φίλη από μέρη μακρινά, έριξε μια ατάκα και όλα απέκτησαν άλλη διάσταση: Η πολλή σκέψη είναι υπερτιμημένη. Αυτό που πρέπει να εμπιστευόμαστε, είναι εκείνο το συναίσθημα στο στομάχι. Γιατί δεν κάνει ποτέ λάθος.

Το σκεφτόμουν μέρες. Είναι αλήθεια τελικά. Τα πράγματα είναι απλά. Και αυτό το συναίσθημα που περιγράφει η φίλη είναι το gut feeling. 

Αν το "ακούσω" ίσως αρχίζουν τα πράγματα να μπαίνουν σε μια σειρά. Ήδη έμεινα πίσω. Νιώθω (το αγαπημένο μου ρήμα αυτή την περίοδο) πως αρχίζει ένα καινούριο κεφάλαιο. Δεν είναι εύκολο, περνάω δύσκολα, αυτό στο ξανάπα. Σιγά σιγά συνειδητοποιώ πως έχω εκκρεμότητες, με το μέσα μου. Αλλά όπως έλεγε και η φίλη      (μου έλειψες πολύ - αλλά ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα), αυτό είναι κάτι περισσότερο από το μισό. 

Όλα λοιπόν είναι θέμα...gut feeling.

Υ.Γ1 Μένω μακριά σου, γιατί τώρα δεν μου βγαινει να είμαι καλή φίλη. Και δεν είναι του χαρακτήρα μου να μην κάνω το καλύτερο που μπορώ. 

Υ.Γ2 Το cd player του αυτοκινήτου, αυτές τις μέρες παίζει το Avatar της Monika.

Y.Γ3 ...

Espresso

Δυο βδομάδες διακοπές. Δεν έχω κάνει συγκεκριμένα σχέδια. Φέτος, για πρώτη φορά η ιδέα είναι "μέρα με τη μέρα". Το μόνο δεδομένο είναι δύο πολύ καλοί φίλοι, ένα εξοχικό (ευχαριστίες στους γονείς για την ευγενική παραχώρηση), πολύ κρασί, απόπειρες μαγειρικής (όχι από μένα), παραλία και ίσως επισκέψεις σε all-white μπαράκια (για να τσεκάρω στη λίστα μου 1-2 κλισέ του καλοκαιριού- αλλά πάλι θα βλέπω γύρω μου δήθεν "κοσμικούς" και θα φρικάρω).

Κατά τη διάρκεια της βδομάδας, θα έρχονται φίλοι, ίσως 1-2 να μένουν, θα δείξει. Δεν είμαι πρότυπο οικοδέσποινας. Οτι βρέξει, ας κατεβάσει.

Προσέχω πως τον τελευταίο καιρό με πιάνει μια μανία να ελέγξω την καθημερινότητα μου, το πρόγραμμά μου αλλά και των φίλων μου. Ατάκες του τύπου "πω πω τι καταπιεστική που είσαι", 

"δεν ακούς κανένας, κάνεις ότι θες", "κάθε βράδι κανονίζεις ντινέ και έχεις πρόγραμμα για μια βδομάδα", είναι οι συνηθισμένες που ακούω αυτές τις μέρες. Άσε που με έπιασε ένα πράμα, φυτεύω κήπους και περιποιούμαι τον δικό μου, ως και γαντάκια πήρα.

Ξέρεις, υποπτεύομαι πως όλα αυτά δεν είναι ότι μια μέρα ξύπνησα και απόφάσισα από αμελής και χαμένη στο διάστημα Τουλίπα, θα μετατραπώ σε υπόδειγμα "τάξης και ηθικής". Καμία σχέση. Είμαι Λέων, όχι Παρθένος ή Αιγόκερως.

Απλά, ίσως είναι μια ανάγκη να "συγυριστώ". Να δω πως θα προχωρήσω τη ζωή μου μετά από αυτούς τους επεισοδιακούς μήνες. Δεν ξέρω αν τελικά τα καταφέρω. Νιώθω όμως πως δεν με συμφέρει να είμαι "φλου" πια. Δεν μου κάνει καλό. 

Τις προάλλες κατάλαβα πως είναι καλά να έχεις στόχους και να ακούς τις ανάγκες σου. 

Οι στόχοι  μου είναι απλοί. Στα επαγγελματικά μου ανοίγονται καινούριοι δρόμοι και πρέπει να κάτσω να δουλέψω για να προχωρήσω. Στα προσωπικά μου, αυτό που θέλω είναι ο άνθρωπος που θα επιλέξω (και θα με επιλέξει) θα έχει μια προοπτική. Όχι "μέλλον". Αυτό δεν το ξέρει κανείς. Απλά προϋποθέσεις για να γίνει "ο άνθρωπός μου". Αυτό το βρίσκω δύσκολο. Είμαι δύσκολη. Έχω άμυνες. Ανεβάζω ψηλά τον πήχη μου. Γιατί ξέρω πως δίνω πολλά. Και αυτό δεν το αξίζουν όλοι, ε;

Υ.Γ1 Η ζωή πρέπει να είναι σαν ένα φλιτζάνι εσπρέσο. Έντονη, με ουσία και ξεκάθαρες "γεύσεις"

Υ.Γ2 Στη φωτό, το νέο απόκτημα στο τουλιπoσπίτι. Η θεά καφετιέρα, η Εσπρεσούλα. (όχι σε ρόζ, φαντάσου την σε λευκό - αυτό μας έλειπε, να γίνω και Barbie)

Υ.Γ3 Θα εξαφανιστώ για καμιά βδομάδα καθότι δεν προνόησα να αγοράσω wifi πραγματάκι για το εξοχικό. I will be around though. Καλά μπλουμ μπλουμ....τα υπόλοιπα είναι μαλακίες.

Past is Now

Φέτος, συμβαίνει κάτι που όσα χρόνια είμαι Κύπρο (μετά από σπουδές) δεν μου ξανάτυχε κάτι παρόμοιο.
Δεν στο είχα πει, αλλά πριν από 3 περίπου μήνες, πέτυχα τυχαια την κολλητή που είχα στο πανεπιστήμιο. Ξέρεις, εκείνον τον άνθρωπο που επιλέγεις σε μια ξένη χώρα να κάνετε μαζί ταξίδια, να ξενυκτάτε στα δωμάτια και να μιλάτε με τις ώρες και που είναι παρόν την περίοδο που συμβαίνουν οι πιο σημαντικές αλλαγές στο μέσα σου. Για μένα ήταν αυτή. Δεν είχα ποτέ ξανά "κολλητή". Μια ζωή δεν μπορούσα (και ακόμα ισχύει) να δεκτώ ότι θα υπάρχει ένα άτομο, εκτός από σχέση, που θα περιμένει κάτι από μένα. Δεν είναι παράξενο; Να είσαι τόσο ανοικτός σε κόσμο και από την άλλη να έχεις κάτι άμυνες που ακόμα και αυτούς που εσύ επιλέγεις, να μην τους αφήνεις να πλησιάσουν;
Όπως και να έχει, με αυτήν άλλαξα κάπως. Για 3 χρόνια ήμαστε η μια για την άλλη. Χωρίς γκομενικά στη μέση, με κοινά όνειρα και με την απόλυτη πίστη ότι θα είμαστε για πάντα οι καλύτερες φίλες. Αλλά κάτι έγινε, μια μικρή αφορμή και δεν ξαναμιλήσαμε. Χρόνια μετά απλά σκεφτόμουνα ότι δώσαμε τόση πολλή αγάπη η μια στην άλλη, που μας τέλειωσε.
Και να που τον περασμένο Απρίλη, ξαναβρεθήκαμε. Ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα.

Την περασμένη βδομάδα, τη μέρα των γενεθλίων μου, κτυπάει το τηλέφωνο της δουλειάς. Απάντώ. "Γειά σου Τουλίπα, είμαι ο Γ. με θυμάσαι;". Φυσικά και τον θυμόμουνα. Τον γνώρισα πριν από δέκα χρόνια. Ήταν άνδρας μιας συναδέλφου του μπαμπά μου, σαραντάρης τότε. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν οι τρόποι του. Ένας μπον βιβέρ. Θυμάμαι ότι περάσαμε τη νύκτα να μιλάμε για πούρα και για ακριβά αυτοκίνητα. Μετά χαθήκαμε.
Και να που εμφανίστηκε. Ως φίλος, ελπίζω. Μου κάνει πολύ τζέντλεμαν για να θέλει κάτι άλλο. Θα με ενοχλούσε να σου πω την αλήθεια. Δεν είμαι σε φάση και δεν είμαι τέτοιος τύπος, που να κάνει κάτι με μεσήλικες παντρεμένους. Νέα φιλία; Μακάρι.
Το παρελθόν μου που λες, ήλθε και με βρήκε. Γύρισε ο τροχός; Άρχισαν να μπαίνουν κάποια πράγματα σε "σωστές" διαστάσεις;
Ο χρόνος θα δείξει.

Υ.Γ1 Την ίδια μέρα, των γενεθλίων, βρήκα ένα φίλο από τα παλιά. Από εκείνους που όσος καιρός και αν περάσει, είναι σαν να βρεθήκαμε μόλις χθες. Τον έπεισα να φτιάξει blog. Για πέρνα για ένα καφέ από τον One of the People. Και δώστου ένα τεράστιο φιλί από την Τουλίπα.
Υ.Γ2 Το soundtrack των ημερών είναι φυσικά το OST του Mamma Mia. Απενοχοποίηση τώρα. "You are the dancing queen..." :)

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ.

Ξέρεις κάτι; Θα σπάσω και αυτή την υπόσχεση. Δεν θα πάει διακοπές το blog. Θα μείνω εδώ να σου μιλάω, να σε βάζω στο μυαλό μου, να σε πρήζω, να σου δίνω τις εικόνες μου, να σου λέω τους φόβους, τις όμορφες στιγμές και τις (μπουρδουκλωμένες) σκέψεις μου.
Αυτό τον καιρό σκέφτομαι πολλά.
Μετά από τη σχέση που τέλειωσε, μετά από 3 μήνες κλάματα -που ευτυχώς αραίωσαν - και μετά από την υπόσχεση "ας μείνουμε φίλοι", νιώθω το μέσα μου κάπως.
Σκέφτομαι πως μου έμεινε ένας φόβος. Αν δεν βρω ποτέ κάποιον; Τώρα θα μου πεις, ότι υπερβάλλω και ότι "θα έλθει από εκεί που δεν το περιμένω". Και εγώ έτσι θα σου έλεγα, αν ήξερα ότι περνάς τέτοιο ζόρι.
Αλλά με ξέρω. Ξέρω την προϊστορία μου με τους άνδρες-αγόρια της ζωής μου.
Ποτέ δεν το θεώρησα εύκολη υπόθεση. Οι φίλοι μου άνδρες, με κάνουν παρέα γιατί τους καταλαβαίνω. Οι γκόμενοι-άνδρες απλά δεν καταλαβαίνουν εμένα. Sad but true. Φοβάμαι...
Νιώθω ότι θα μείνω για πάντα η "φίλη", η "θεία", η "νονά των παιδιών μου".
Μερικές φορές ξυπνώ το πρωί, κοιτάω αριστερά το άδειο μου κρεβάτι και με πιάνει απελπισία. Pathetic; Τι να σου πω...
Αλλά ακόμα κοιμάμαι στη μια άκρη του κρεβατιού και αφήνω χώρο στην άλλη. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ( και γω μαζί της ) .

Υ.Γ1 Για να αποφύγω λίγο το μιζέριασμα... απλά να σου πω πως βρίσκομαι σε άλλη χώρα έχω σουξέ. Γιατί;
Υ.Γ2 Δεν μπορώ να είμαι πολιτισμένη και να λέω "αχ τι ωραία που βρήκες άλλη σχέση, χαίρομαι για σένα". Ξανάδες τουλίπα αποστειρωμένη;
Υ.Γ3 Σήμερα είναι η τελευταία μέρα των 30 μου χρόνων. Τι χρονιά...Από αύριο, θα αλλάξουν όλα; Πες μου ναι...

I leave the summer to you

Έχω δύο επιλογές:

1. Να συνεχίσω να γράφω μίζερα ποστ και να βαρεθείς και εσύ και εγώ.

2. Να βάλω πινακίδα CLOSED και να σταματήσω να μαστιγώνω τη τουλίπα.

Καλό καλοκαίρι να έχεις, να περάσεις σούπερ και θα τα πούμε από Σεπτέμβρη.


Υ.Γ1 Θα ήθελα να κάνω ένα fast forward της ζωής μου να δω πως θα είμαι σε 2 χρόνια από τώρα. Φοβάμαι. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός μου τον τελευταίο καιρό.
Υ.Γ2 Νιώθω παρατημένη...
Υ.Γ3 Το email θα τσεκάρεται κάθε μέρα.

post χωρίς ουσία

Οι μέρες περνάνε πολύ γρήγορα. Κάνοντας πράγματα, οργανώνοντας βραδιές με φίλους σε βεράντες. Δεν είμαι για πολλά πολλά φέτος.
Όλα τα προηγούμενα κλισέ περασμένων καλοκαιριών, ξέχασα να τα κάνω. Ναι, ξέχασα.
1. Δεν πήγα στη Σχολή Τυφλών για να δω την καλοκαιρινή παράσταση του ΘΟΚ.
2. Δεν πήγα στο Ammos στη Λάρνακα ( πόσο με κούρασε η ιδέα "all white" μπαράκι)
3. Θερινό σινεμά ακόμα να πάω.
4. Δεν φύλαξα τη μηχανή του φίλτρου και δεν έβγαλα έξω το smoothie maker.
5. Το χειμωνιάτικο στρώμα ακόμα το έχω στην καρέκλα και το βλέπω.
6. Δεν ήπια όσα mojito θα έπινα υπό άλλες συνθήκες.



Όμως πάω θάλασσα κάθε σαββατοκύριακο, οδηγώ πολύ ( μέσα σε μια μέρα έκανα τη διαδρομή Πάφος-Πρωταράς and it felt great), ακούω τραγουδάκια ανώδυνα ( όχι ελληνικά), βλέπω sex & the city, αγοράζω βρεφικά δωράκια για τα μωρά των φίλων μου που θα αρχίσουν να γεννιούνται σύντομα, συζητώ για πράγματα που έτσι και αλλιώς γράφω εδώ, ανακαλύπτω νέους φίλους, ξεχνάω άλλους.

Και περιμένω.


Υ.Γ1 Μην με ρωτήσεις τι, δεν ξέρω.
Υ.Γ2 Χθες διαπίστωσα ότι από το 1996, κάθε τέσσερα χρόνια, τα καλοκαίρια μου είναι δύσκολα. Συνήθως ακολουθεί μια χρονιά που μου αλλάζει τα δεδομένα. Πότε αρχίζεις όμως να αλλάζεις και πλέον νιώθεις ότι κτίζεις;

Θερμοπληξία

Ζαλάδες, αναγούλα και τάση για εμετό.

Όχι δεν έβλεπα ειδήσεις ψες. Το διάβασα στην εφημερίδα σήμερα, αυτά είναι τα συπτώματα του "ιού του κλιματιστικού". Το να υπάρχει air condition όπου πας είναι η κατάρα του καλοκαιριού στην Κύπρου. Από την οποία δεν κατάφερα ούτε εγώ να ξεφύγω. Πέρσι, λόγω της έλλειψης κλιματιστικού για λίρες ώρες έπαθα θερμοπληξία, μάλιστα τη μέρα των γενεθλίων μου. Ψες το βράδι ζήτημα αν κοιμήθηκα 2 ώρες. Ανεβοκατέβαζα τη θερμοκρασία, άλλαζα συνεχώς θέση στο κρεβάτι ( ως single πια, κυλιέμαι παντού) και σκεφτόμουν κάτι που είχε γίνει μερικές ώρες πριν. Όλα μαζί ήταν αρκετά για να μην κλείσω μάτι. Δεν ξέρω τι συμβαίνει φέτος. Αυτός ο χωρισμός με επηρέασε πολύ περισσότερο από ότι περίμενα. Ψες κατάλαβα ότι η κατάσταση είναι τελείως μονόπλευρη. Κρίμα. Όχι τόσο όμως όσο να ακούω τη "Σκανδάλη" και να ρίχνω μαύρο δάκρι. Όλα αυτά είναι βλακείες. Δεν θα πω περισσότερα, έτσι και αλλιώς, τα λόγια έχουν χάσει την αξία τους. Το μόνο που θα κάνω είναι να μείνω μακριά, πολύ μακριά. Έχω ήδη σπαταλήσει πολύ καιρό να περιμένω κάτι να αλλάξει. Με δική μου ευθύνη. Γι αυτό λυπάμαι πραγματικά. Λυπάμαι επίσης που είμαι εδώ. Όχι πως θα κάνω κάτι για να το αλλάξω. Απλά είπα να στο πω. Το μόνο σίγουρο της υπόθεσης είναι ότι δεν θα κάνω άλλα σχέδια. Μεγαλεπήβολα και μη. Δεν έχει αξία και δεν είμαι σίγουρη αν θα τα τηρήσω. Εδώ καλά καλά αν με ρωτήσεις τι θέλω να αλλάξω για να είμαι καλά, θα σου πω, πως πραγματικά δεν ξέρω. Το μόνο καλό αυτού του καιρού είναι πως τα επαγγελματικά μου πάνε πραγματικά σούπερ. Και δεν με ενδιαφέρει αν αυτό σημαίνει να είμαι με ένα laptop όλο το καλοκαίρι.

Υ.Γ1 Αλήθεια σου λέω...κανείς δεν αξίζει τόσο κόπο...
Υ.Γ2 Ότι δεν λύνεται, κόβεται;

Y.Γ3 Πίσω πάλι στο "μπλε". Πέρσι, αυτή τη μέρα έγραψα αυτό . Ήξερα ότι αυτή η ιστορία δεν θα τελείωνε καλά. Αλλά και πάλι, ακόμα πονάει.

Τετάρτη βράδι, στο κέντρο της πόλης

Ψες πήγα σε ένα θερινό μπαράκι στην παλιά πόλη.
Η παρέα, φίλη παλιά και καλή (αυτή που με ένα μόνο βλέμμα, μπορούμε να "συνομιλούμε"), το γκομενικό της και φίλους τους. Κόσμο που πρώτη φορά γνώριζα. Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι αρκετά συχνά σε παρέες με καινούρια άτομα. Ίσως τελικά, να αλλάζει το σκηνικό της ζωής μου. Το έχω ανάγκη.
Η μουσική σούπερ - έκανα και μερικές παραγγελιές- , είδα σε διπλανά τραπέζια γνωστές μου φάτσες, έιπα μερικά γειά, βρέθηκα να κάνω αστεία με άγνωστους.
Κατά τις 2 έφυγα. Μόνη. Καθώς περπάταγα στα στενοσόκκακα, με τα ψηλά παπούτσια, το καλοκαιρινό φόρεμα και τη μουσική ακόμα να παίζει στο background, μου θύμισα τον εαυτό μου πριν από 3 περίπου χρόνια. Τότε που γύριζα σχεδόν κάθε βράδι στα μπαράκια, έβρισκα φίλους εκεί και μετά πολύ αργά, έφευγα. Μόνη. Εκείνη την περίοδο νευρίαζα που ήμουν single αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα να με φανταστώ να μοιράζομαι τη ζωή μου.
Και ψες σκέφτηκα..."μήπως ξαναεπέστρεψα στα παλιά; Ή είναι οι εικόνες παρόμοιες, απλά εγώ έχω αλλάξει πολύ;".
Ξέρεις, μπορεί τελικά να ισχύει το δεύτερο, γιατί ψες το βράδυ στις 2 και κάτι συνειδητοποίησα ότι ήμουν μόνη, σε ένα δρόμο, κάπου στην πόλη αλλά καθόλου δεν με ενοχλούσε. Κατάλαβα πως μόνο όταν νιώσω τελείως ελεύθερη θα μπορέσω να ανήκω κάπου.

Υ.Γ1 Το κείμενο δεν γράφτηκε με "κλαψιάρικη" διάθεση. Ούτε το γράφω για να περάσουν συγκεκριμένα μηνύματα ανεξαρτησίας και "single, white female". Με κούρασαν οι ταυτότητες.
Υ.Γ2 Αυτές τις μέρες το mp3, το laptop και το cd player του αυτοκινήτου παίζουν το compilation "Island 8".

The Godmother

Δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά έχω μια βαφτιστίρα. Τώρα είναι 14 και κάτι (τη βάφτισα όταν ήμουν 5) .
Είναι στις αρχές της εφηβείας της, οπότε καταλαβαίνεις το δράμα της υπόλοιπης οικογένειας. Το δωμάτιο της είναι γεμάτο ποστερ των HIM, είναι όλη μέρα κολλημένη στο laptop και βλέπει αμερικάνικες σειρές ( το πήρε από τη νονά) - αυτή την περίοδο παρακολουθεί Without a Trace- πιστεύει σε ένα "πράσινο πλανήτη", σε οτιδήποτε έχει να κάνει με φιλανθρωπικό σκοπό και λίγη μόδα π.χ. (RED) Products και εννοείται πως φοράει μπλουζάκια με μηνύματα ξεσηκωτικά ή ροκ συγκροτήματα.
Η βαφτιστίρα μου μαλώνει με όλους. Εκτός από μένα. Γιατί βρήκα τη λύση. Αφού είναι πνευματικό μου παιδί (χε χε), πηγαίνω με τα νερά της.
Προχθες το Σάββατο την έφεραν οι γονείς μου στο εξοχικό. Όχι δεν ήλθε για μας. Απλά θα συναντούσε κολλητές της την επομένη στο Figtree ( δημοφιλής παραλία του Πρωταρά που το σ/κ για να μπεις μέσα στο νερό χρειάζεσαι GPS) και ήθελε μεταφορικό.
Έτσι αποφάσισα να περάσω ποιοτική ώρα με το παιδί και να δω τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του.
Πήγαμε που λες σε αγαπημένη μου παραλία στην Αγία Νάπα - με ελάχιστους Κύπριους.
Διαπιστώνω ότι το βαφτιστίρι έχει μετατραπεί σε ολόκληρη γυναίκα όταν βγάζει το παντελονάκι και μένει με ένα μαγιώ , σούπερ τέλειο. Αχ πως περνάνε τα χρόνια...
Απλώνουμε αντηλιακά , βάζουμε γιαλιά και κοιτάζουμε το κενό. Σε κάποια φάση έχω την φαεινή ιδέα να ανταλλάξουμε ipod. Στο playlist της, him, 3 doors down και Πυξ Λαξ. Στο δικό μου Alanis, Sergio Mendes, Verve Remixed 4 και Juno OST.
Ακούω Πυξ Λαξ και είμαι έτοιμη να κυλιστώ στην άμμο από την απελπισία μου. Κοιτάζω δίπλα μου το έφηβο. Μές στην τρελλή χαρά. "Τι ακους και χαμογελάς"; "Χα χα πολύ αστεία τα τραγούδια που ακούς νονά". Δεν ήξερα πως να εκλάβω το σχόλιο. Έσκασα.
Μετά μπήκαμε στη θάλασσα. Όπου δεν κολυμπήσαμε γιατί υπήρχαν τόσα πολλά κύματα, που πραγματικά ήμουν στα όρια να κάνω μήνυση για σωματική κακοποίηση.
Μέσα στο νερό πιάσαμε τις φιλοσοφικές συζητήσεις. Την ρώτησα να μου βάλει την οικογένεια, τους φίλους, τους έρωτες και την προσωπική ανάπτυξη σε σειρά προτεραιότητας ( είναι πανέξυπνη, οκ;).
Απαντήσεις έφηβου :
1. Έρωτας - "Γιατί αν βρεθώ σε ένα νησί μαζί του δεν θα χρειάζομαι κάτι άλλο" ( wow!)
2. Οικογένεια - "Γιατί ότι και να τους κάνω, όσες φορές και αν τσακωθούμε, δεν μπορούν ποτέ να φύγουν και να με αφήσουν" ( η πικρή αλήθεια).
4. Φίλοι - " Γιατί κάποτε είναι καλοί. Αλλά δεν μπορείς να στηρικτείς πάνω τους όσο νομίζεις" ( και της πήρε μόνο 14 χρόνια να το καταλάβει)
5. Προσωπική Ανάπτυξη -" Εναλλάσεται με το 4. Νομίζω χρειάζεται" ( καλά αυτό θα το καταλάβει μετά).

Φυσικά η απόλυτη συγκίνηση ήλθε όταν την ρώτησα αν μπορούσε αυτή τη στιγμή να πάει κάπου στον κόσμο με όποιον θέλει που θα ήταν και τι θα έκανε:
"Στην Νέα Υόρκη, μαζί σου. Και να πάμε στο κατάστημα της Apple".

Αχ πόσο μου μοιάζει αυτό το παιδί...

Μετά τη θάλασσα πήγαμε για τις απόλυτες γουρουνιές. Για παγωτό στο Napolea (θεϊκό - παγωτό Ferrero Rocher) και πατατάκια στο δρόμο.

Και αυτή ήταν μια υπέροχη μέρα στη θάλασσα!

Υ.Γ1 Έχω πάθει την πλάκα μου με τον τρόπο που τραγουδούσε το "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο" η Χάρις Αλεξίου. Σύρθηκα στην άμμο λέμε.

Sex & the City: Μια αγάπη που δεν πεθαίνει ποτέ.

Οκ, είδα και εγώ το Sex & the City. Αφου πριν διάβασα κριτικές στις εφημερίδες, τα περιοδικά, τα blog. Εννοείται πως δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Όταν βλέπεις και τους 6 κύκλους δύο φορές το χρόνο, έχεις επιτραπέζιο παιχνίδι "Sex & the city" και το κυριότερο, το κάθε επεισόδιο σου θυμίζει κάτι από τη δική σου ζωή ή των φίλων σου, τότε γιατί να εμπιστευτείς την κριτική του καθενός;
Έτσι και αλλιώς αυτό ειδικά το φιλμ, δεν θα πας να το δεις για το περιεχόμενο ή την κινηματογραφική του αξία αλλά για να ξαναθυμηθείς τους λόγους που αγάπησες τη σειρά.
Που λες πήγα. Το κοινό από 16-60. Πέφτουν οι πρώτοι τίτλοι η αίθουσα χειροκροτεί. Ενθουσιασμός. Ωραία ατμόσφαιρα! Δεν σου κρύβω πως ψιλοσυγκινήθηκα. Είμαι και σε ευαίσθητη φάση, καταλαβαίνεις.
Οκ, τα πρώτα σχόλια μου. Είπανε πως ήταν μια παρέλαση ρούχων και fashion. So what? Γιατί να μην φοράνε υπέροχα ρούχα να χαρεί και μας το ματάκι μας; Ή γιατί πρέπει να είναι όλα ΤΟΣΟ ρεαλιστικά; Έχω πάει Νέα Υόρκη δυο φορές. Αν βρεθείς Upper East Side ή σε ένα από τα super χλιδάτα εστιατόρια και μπαράκια, ναι έτσι ντύνεται ο κόσμος. Όταν γυριστεί σειρά στο Village ή στο Soho, τότε ξαναμιλάμε. Μετά πρόσεξα ότι έχουν μεγαλώσει τα τέσσερα κορίτσια. Και αυτό είναι εμφανές όσο airbrush και διόρθωμα κάνανε. Δεν πειράζει, η ζωή προχωρά. Και αυτό το λέει και η Carrie στην αρχή που βλέπει μια παρέα από 30άρες να κυκλοφοράνε στους δρόμους. Αλλά ωριμάζουνε. Η Σάρλοτ είναι μια υστερικιά πλούσια με τα παιδάκια της και ευτυχισμένη. Η Μιράντα πνίγηκε στη μεσοαστή ζωή της ( κρίμα και ήταν η αγαπημένη μου), η Σαμάνθα μένει πιστή στον Σμιθ ( αν είναι δυνατόν) και η Κάρι είναι επιτέλους με τον Big και ετοιμάζονται να παντρευτούν. Άρα καμία σχέση με ότι ξέραμε. Όπως είπε και το ντογκ μου, δεν υπάρχει ούτε sex και στην τελική ούτε καν η ιδεά της πόλης. Δηλαδή, μέσα σε 2,5 ώρες δεν χορταίνεις την πόλη. Υπάρχει η κλασσική σκηνή στα Starbucks, μια ιδέα της Βιβλιοθήκης της ΝΥ και το Bryant Park όπου γίνεται το fashion week. Για μένα αυτό θα ήταν αρκετά για ένα επεισόδιο της μισής ώρας, όχι για μια ταινία. I wanted more of NY.
Στην ταινία, όλα παίζουν με τα "εντος". Τα σπίτια τους, τις καρδίες τους, το μέσα τους. Και ίσως αυτό να είναι μια φυσική συνέπεια από τη στιγμή που έχουν όλες πατήσει τα σαράντα και έχουν άλλες προτεραιότητες. Διαφορετικές από τις δικές μου....αλλά γι αυτό και θα συνεχίσω να βλέπω τους 6 κύκλους συνέχεια.
Για να μην στα πολυλογώ, ναι ρε παιδί μου συγκινήθηκα πολύ. Που τις είδα, που η Carrie και ο Big είχαν μια αυθεντική αγάπη ( με έκανε να ζηλέψω πολύ αλλά και να ελπίζω στον έρωτα) και που χόρτασα ένα δίωρο Sex & the City. Και ας μην ήταν η καλύτερη ταινία και ας μην "ταυτίζομαι" με τα θέματά τους και ας μην είναι σαν την σειρά. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή ( κακώς δηλαδή)

Y.Γ1 Η ζωή μου δεν έχει καμία σχέση με τη σειρά σε αυτή τη φάση. Είμαι ερωτευμένη με ένα άνθρωπο που με θέλει ως φίλη ( ένας υπέροχος άνθρωπος που μου ξύπνησε πολλά πράγματα και τον ευχαριστώ). Νιώθω ότι δεν θέλω να προχωρήσω ή να βγαίνω για να γνωρίσω κάποιο. Δεν ξέρω αν είναι αυτή η συνταγή, πάντως το ότι είμαι ακόμα "εκει" για μένα σημαίνει κάτι.
Υ.Γ2 Στον αντίποδα του Υ.Γ1 είναι οι στιγμές που ακούω το Incomplete της Alanis. Κάνε κλικ δεξιά στο playlist και άκουσέ του. Γιατί "μια μέρα..."

Να τολμήσω;

Ίσως είναι πολύ νωρίς για να το ξεστομίσω. Το συζητούσα ψες με μια φίλη ψυχολόγα (να 'ναι καλά με ακούει γενικά) και με την φίλη καρδιάς. Και θα το κάνω. Έτσι λέω τώρα, τέλη του Ιούνη. Εύχομαι να έχω τη δύναμη να το τηρήσω ακόμα μερικές βδομάδες.
Φίλη/ε, σκέφτομαι να πάω ταξίδι. Μόνη.
Πως σου φαίνεται; Το έχω ανάγκη νομίζω. Να μην βασίζομαι σε κανένα, να μην νιώθω ότι πρέπει να εκπληρώνω τις επιθυμίες κανενός. Επιτέλους να βάλω τα δικά μου "θέλω" σε προτεραιότητα που έτσι και αλλιώς τα έχω όχι μόνο βάλει σε δεύτερη μοίρα, αλλά στον πάτο μαζί με την διάθεσή μου.
Το μοναδικό μου δεδομένο είναι ένα: Κάπου που οι εικόνες, μυρωδιές, χρώματα που θα έχω να είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που ζω τώρα. Προφανώς σε μια άλλη ήπειρο.
Είναι δύσκολο πολύ, θέλει πολύ θάρρος, δεν ξέρω αν το έχω.
Το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως ότι δεδομένο έχω μπροστά μου αυτή τη στιγμή δεν μου κάνει. Όλα όμως. Χωρίς καμία εξαίρεση.

Δεδομένα

Δεδομένο πρώτο. Ένα σούπερ καλοκαίρι το ακολουθεί ένα μέτριο ως χάλια. Ποια η πιθανότητα να σου πάνε 12 μήνες τέλεια; Και όταν μιλώ για τέλεια δεν εννοώ αντικειμενικά "τέλεια". Αλλά σύμφωνα με σένα και με τις ανάγκες που έχεις τη δεδομένη φάση στη ζωή σου.

Για παράδειγμα, για μένα το "τέλειο" φέτος θα ήταν αν είχα ένα δεσμό με ένα άνθρωπο που θα ήμουν ερωτευμένη μαζί του (και ιδανικά και αυτός), να πήγαινα εκδρομές και να την έβγαζα στην παραλία όλη μέρα. Αυτό ήθελα από πέρσι, αυτό θέλω και φέτος. Και δεν είναι ότι με έπιασαν οι μοναξιές, μια χαρά είχα τη ζωή μου συγυρισμένη ως single. Απλά σε κάποια φάση έτυχε να ήμουν έτοιμη να τη μοιραστώ. Και ακόμα είμαι. Αυτό είναι το δεδομένο δεύτερο.

Το άλλο που σκέφτομαι αυτές τις μέρες, κοιτάζοντας τα ταβάνια, είναι πως όσο μεγαλώνω κάνω αρκετό ξεσκαρτάρισμα όσο αφορά φίλους. Τους τελευταίους μήνες που δεν ήμουν και στα καλύτερά μου, ήξερα ποιοι ήταν εκεί όταν τους χρειαζόμουν. Και ας μην ήξεραν ακριβώς τι έχω, απλά ήταν εκεί. Από την άλλη, ήταν και μερικοί που είναι στην καρακοσμάρα τους. 1-2 από αυτούς διαβάζουν το blog, προφανώς διάβασαν τα κλαψιάρικα κείμενα και δεν ήλθαν να πουν κάτι , ούτε απλά να τηλεφωνήσουν να πάμε μια βόλτα. Οι φίλοι λοιπόν φαίνονται σε όλα. Και στα δύσκολα και τα εύκολα. Και το κυριότερο, ακόμα και όταν γκομενιαστούν. Αυτό σημείωσέ το, είναι βασικό. Γιατί όταν εσύ είσαι στην τρελλή χαρά με το δεσμό σου, δεν κάνεις μια προσπάθεια να ξεστραβωθείς και να δεις και το φίλο σου; Κανείς δεν αξίζει να είναι στη ζωή μας δεύτερος, είδικά όταν κάποτε του συμπεριφερόμασταν σαν να ήταν ίσος ( και πολλές φορές πρώτος). Άρα δεδομένο τρίτο, στα πρώτα -άντα, αρχίζουν τα δύσκολα με φιλίες. Αλλά μένουν όσοι αξίζουν.

Δεδομένο τέταρτο και τελευταίο. Είναι τέλειο να μπορείς να θέτεις δεδομένα. Να βάζεις κάποια πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις στη θέση που τους αξίζει.
Μπορεί φυσικά στην πορεία να φας τις άπειρες χυλόπιττες, να διερωτάσαι γιατί σου συμβαίνουν εσένα όλα, να χάσεις φίλους, να βρεις άλλους, να απομονωθείς, ακόμα και να βγάλεις ένα καλοκαίρι μέσα στην μαυρίλα. Αλλά το μόνο που μπορείς να ελπίζεις και που ενδεχομένως να είναι και σωστό, είναι πως όλα γίνονται για ένα καλό λόγο.

Απορίες ( βρες απάντηση αν τολμάς)

1. Θέλω να μου πεις, πόσους κουβάδες κλάμα πρέπει να ρίξω για να νιώσω καλά. Υποτίθεται ότι οταν κλαις, εκτονώνεσαι. Εμένα γιατί δεν μου κάνει κάτι;
2. Αυτός ο γαμημένος χρόνος γιατί δεν έχει ένα fast forward;
3. Είναι ανάγκη να ακολουθώ τα στερεότυπα του καλοκαιριού; Sex, beach, fun, drinking κ.α; Δεν μου βγαίνει.
4. Δεν είναι γελοίο το "ζήσε τον έρωτα και ότι ας γίνει;". Γιατί όταν το "ότι ας γίνει" σου βγάζει τη ψύχή, να λείπουν και τα πάθη.
5. Αν υποθέσουμε ότι όλες οι εμπειρίες οδηγούν κάπου καλά και ότι κάποτε θα βρεις εκείνο που σου αξίζει, πόσες πρέπει να έχεις για να καταλήξεις κάπου και να ηρεμήσεις;
6. Δεν είναι πολύ υποτιμημένη η ιδέα της "σχέσης";
7. Δεν είναι πολύ υπερτιμημένες οι πολλές εμπειρίες;
8. Πόσο διάλειμμα χρειάζεσαι για να βρεις τον εαυτό σου;
9. Τι ταινίες να δω να ξεχαστώ;
10. Θα ήθελα να εξαφανιστώ. Είμαι υπερβολική;

Υ.Γ1 Έχω τη υποψία ότι έχω πέσει όσο πιο χαμηλά μπoρούσα. Για να δω, πόσο θα μείνω στον πάτο...
Υ.Γ2 Έτσι κτίζει ο κόσμος καριέρα....για να ξεχάσει.

Το 3ήμερο σε αριθμούς

Πάει και το τριήμερο. Απολογισμός:

1. Μια καμένη πλάτη

2. 1/2 μπουκαλάκι λάδι μαυρίσματος με δείκτη προστασίας 4.

3. Μια ωραία έκθεση φωτογραφίας, στους Χαροπόμυλους στη Λεμεσό, δες την

4. 12,456 ώρες στ' αυτοκίνητο, κολλημένη στον αυτοκινητόδρομο

5. Αριθμός ομπρέλων και ξαπλώστρων μπροστά από το δικό μας σημείο : 345.

6. Πρόσβαση στο νερό επιτεύχθη μετά από ακροβατικές προσπάθειες αντάξιες του Cirque du Soleil

7. Αριθμός μπίρων : 30

8. Αριθμός γύφτων, άσχετων, μεθυσμένων τουριστών και ατάλαντων τραγουδιστών σε φεστιβάλ: 5,7088

9. Επιστροφή στη Λευκωσία, διάρκεια 2 ώρες. Καθόλου άσχημα

10. Φορές που σκέφτηκα "μακάρι να μην σε σκεφτόμουν". Πολλές. 

Με ένα κατσαβίδι στο χέρι

Είμαι στο γραφείο, το δεύτερο δηλαδή δωμάτιο του διαμερίσματος. Προσπαθώ να συναρμολογήσω το κόκκινο έπιπλο που πήρα για cd από το ΙΚΕΑ. Μου περισσεύουν δύο βίδες, το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο το Πύργο της Πίζας. Δεν πειράζει. Έχει μια εικαστική άποψη. Στο laptop, παίζει Rock FM από Αθήνα. Γουστάρω τρελλά ροκιές.

Έχουμε μάθει προχθές για τη συναυλία της Madonna, λένε για τέλη του Σεπτέμβρη. Αρχίσαμε να οργανωνόμαστε. Φίλοι από εδώ έχουν ήδη ξεσηκωθεί και οι κολλητοί από Αθήνα ψάχνουνε τα σημεία προπώλησης.
Ήδη φαντάζομαι ένα κατάμεστο στάδιο και η παρέα να χορεύει πάνω κάτω. Και μετά θα φύγουμε, αποκαμωμένοι αλλά πλήρως ικανοποιημένοι. Ανυπομονώ. Περισσότερο από τις καλοκαιρινές μου διακοπές ( όχι δεν έχω οργανωθεί ακόμα).

Χθες μια φίλη με ρώτησε, τι θα ήθελα να κάνω ιδανικά φέτος το καλοκαίρι.
Σενάριο Πρώτο: Νέα Υόρκη, τρίμηνα μαθήματα δημιουργικής γραφής. Να γυρίζω στο Σόχο, να κάθομαι στη μέση του Bryant Park με το laptop και τα βράδια να τα πίνω με τους "καινούριους" φίλους σε μπαράκια του Μήλου.
Σενάριο Δεύτερο: Κάπου πολύ μακρινά με μια συγκεκριμένη κολλητή μου. Να πίνουμε mojito (κόλλημα!), να καπνίζουμε ( ότι βρούμε), να κοιτάζουμε τη θάλασσα, να μην πολυμιλάμε και να είμαστε απόλυτα ευτυχισμένες.
Η φίλη με κοίταξε. Σχολίασε "Απ' όλα αυτά που μου λες, κανένα δεν έχει να κάνει με τη ζωή σου εδώ"
Είχε δίκιο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κοιτάω έξω από το παράθυρο. Πολύ συνειδητά ξέρω ότι η ζωή εδώ δεν μου πάει. Δεν το λέω από σνομπισμό, στο ξαναεξήγησα. Είναι πολύ μικρή η πόλη, είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι, είναι ελάχιστα τα πράγματα που μπορείς να κάνεις μόνος. Αλλά το παραμύθι μου το εμπέδωσες: κωλώνω. Η αλήθεια όμως είναι πως τώρα, πιο πολύ από ποτέ θέλω να σπάσω το παράθυρο και να βγω έξω. Time will show.

Η ώρα έχει περάσει. Παίρνω τηλ. για delivery. Πως καταλαβαίνεις ότι είσαι το απόλυτο single material; Όταν ο ντελιβεράς ,ξέρει το όνομά σου και σου πιάνει κουβέντα. Την επόμενη φορά που θα πάρω και θα μου σχολιάσει τις διατροφικές μου συνήθειες θα ανησυχήσω!

Το σπίτι επιτέλους τακτοποιήθηκε. Μπήκαν τα καινούρια φωτιστικά , επιτέλους τα κιβώτια πήγαν στην αποθήκη και το cd έπιπλο στήθηκε. Ψιλοκουνιέται βέβαια αλλά δεν βαριέσαι. Τακτοποιώ τα cd. Η Τάνια έχει ένα ολόδικό της ραφάκι, όπως και ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Χατζιδάκις.

Ξέρεις κάτι; Ότι και να γίνεται στη ζωή σου, όσο δύσκολη και να είναι μια φάση, βάζεις ένα cd και "φεύγεις". Είναι τόσο απλό. Μου φαίνεται ότι θα κατασκηνώσω δίπλα από το κόκκινο επιπλάκι αυτό το μήνα. Θα καπνίζω πουράκια με γεύση σταφύλι ( και όμως είναι τέλεια -φτάνει πια προβλεπόμενες και βαρετές γεύσεις και "γεύσεις"), θα πίνω λικέρ μαστίχας με μπόλικο πάγο και θα ταβανιάζομαι.
Ω, πόσο μου έλειψε!

Έχω υποσχεθεί φωτό από τη συναυλία της Kylie:


Υ.Γ1 Το κείμενο γράφτηκε αποσπασματικά, κρατώντας κατσαβίδια και ακούγοντας Rock Fm
Υ.Γ2 Το μυαλό και η ψυχή όταν πιεστούν πολύ σε κάποια φάση απλά αρχίζουν και κάνουν delete από μόνα τους.
Υ.Γ3 Κάποιος, μου είπε σήμερα μια πανέμορφη κουβέντα και μου ανύψωσε το ηθικό. Και ας μην τρώει τηγανητές πατάτες :)

Summer mood ή Summer blues?

Έχω απίστευτη δουλειά, δεν μπορείς να φανταστείς. Φυσικά βρήκα ώρα να ρίξω μια λεξούλα στο post μου.
Σήμερα θα πάω συναυλία, στην Τσανακλίδου. Την έχω δει άπειρες φορές. Είναι η αγαπημένη μου. Θα είμαι με παρέα αλλά θα είμαι στην κοσμάρα μου. Η Τάνια και εγώ. Θα παραγγείλω βοτκες, θα καπνίσω ένα κουτί τσιγάρα ( το κοψα αλλά οκ, πολλά πράγματα είπα ότι δεν θα τα ξανακάνω και τα κανα - συνειδητά) , θα ακούω το "Μαμά Γερνάω" και θα πλαντάζω στο κλάμα. Μετά θα λέει η Τάνια το "Πάτωμα" και γω θα θέλω να βρεθώ σε ένα μεγάλο δωμάτιο, με ένα αυθεντικό παρκέ, σκούρου χρώματος, να κοιτάω το ταβάνι και να πίνω. Ωραία πράγματα!
Το καλοκαίρι μου είναι προς το παρόν, παράξενο. Δεν είναι ανέμελο, μάλλον ξενέρωτο θα το έλεγα. Δεν βούτηξα ακόμα και δεν "πνίγηκα" στα mojito ( αν και έκανα μαθήματα σαμπάνιας τις προάλλες και χόρτασα με το παραπάνω - 12 σε κάθε μάθημα, σύνολο 24).
Άρχισα χθες να διαβάζω το "Ντραιβ-ιν" της Μαρίας Μαρκουλή. Δεν τρελλάθηκα. Αν και γράφει για ταξίδια με αυτοκίνητο, δεν είναι "φευγάτο", σαν τα road μυθιστορήματα της Σώτης. Λείπει κάτι στο λόγο. Μια μαγκιά και αυτή η ατάκα στο τέλος του διηγήματος που θα σε "στείλει" ή που θα σε κάνει να σκεφτείς "ααα τώρα εξηγούνται όλα". Το βαρέθηκα. Άλλο τώρα. Χμ σίγουρα όχι το καινούριο της Σώτης, είναι πολύ συγκεκριμένο. Αν θες διάβασε εκείνα που έγραψε και η Krotkaya στο τελευταίο της post.


Υ.Γ Μου λείπουν οι φίλοι μου στην Αθήνα, μου λείπει το Γκάζι, μου λείπει να κάτσω στο πεζούλι σε μια γειτονιά στο μέσο της πόλης, να πίνω κρασί και μπύρα με φίλους και να μην θέλω τίποτα άλλο.
Υ.Γ2 Μου λείπει το summer mood.

Η πρώτη γκρίνια του καλοκαιριού

Πραγματικά εύχομαι η πρώτη μέρα του καλοκαιριού να μην αντιπροσωπεύει και το υπόλοιπο. Αν είναι έτσι...την έβαψα. Αλλά και εσύ γιατί θα φας την γκρίνια της ζωής σου ως τις 31 Αυγούστου.
Καταρχάς, αδιαθέτησα. Τι βλακεία. Άρα το σχέδιο παραλία αναβλήθηκε. Μετά έπαθα ένα πράγμα σαν αλλεργία, κρυολόγημα που με ταλαιπωρεί ως τώρα. Φταρνίσματα, χάλια στομάχι, μίξες. Ταυτόχρονα δεν ήθελα να τρώω ( υπό άλλες συνθήκες δεν είναι κακό) και ως αποτέλεσμα σερνόμουνα.
Όμως είχα ήδη αποφασίσει ότι θέλω να συγυρίσω το σπίτι μου, μπας και "συγυριστώ" και εγώ. Έτσι άρχισα να πετάω, να βάζω πράγματα σε κουτιά και να τα μεταφέρω στην αποθήκη. Στην πορεία έκανα διαλείμματα στον καναπέ γιατί όσο άσχημο είναι το pms μου άλλο τόσο χάλια είναι η διάρκεια ( οι γυναίκες που διαβάζουν με κατανοούν πλήρως).
Με τα χίλια ζόρια, το δωμάτιο-γραφείο έγινε τέλειο! Να φανταστείς φάνηκε το παρκέ.
Σύρθηκα να κάνω μπάνιο και να πάω για κινέζικα στη Λάρνακα. Μέτρια βραδιά.
Κυριακή πήγα με πόνους στους γονείς μου. Σχόλιο μάνας: " Καλά πως ντύθηκες έτσι;". Μάλιστα. Αποχώρησα αξιοπρεπώς, για να μην έχουμε αίματα.
Σπίτι. Έβλεπα τα κουτιά αλλά δεν είχα δύναμη να τα πάρω κάτω. Άραξα στον καναπέ, είπα όχι σε καφέδες και ντινέ και έβλεπα μανιωδώς "Sex and the City", τον πρώτο κύκλο. Τότε που η Carrie φόραγε καμπαρντίνες και δεν ήταν σαν να βγήκε από σελίδες της Vogue.
Κατά τις 11 το βράδι, έρχεται ο κολλητός. Μπαίνει μέσα, με βλέπει. Σχόλιο: " Καλά δεν σε έχω ξαναδεί σε τέτοιο χάλι". Συμφωνημένο το είχε με τη μάνα μου μάλλον. Και τι είχα; Και adidas από ΝΥ ήταν οι φόρμες μου και lime τα καλτσάκια μου. Δεν το ήξερα να φορέσω Dior τουαλέτα! Στο κάτω κάτω δικαιόμουνα και με το παραπάνω να είμαι χάλια, ειδικά μετά από όλα αυτά που συνέβαιναν τον τελευταίο μήνα.
Σήμερα, Δευτέρα. Είμαι απλά ευγνώμων που είμαι δουλειά.
Αντε βρε, καλό μας καλοκαίρι!

Υ.Γ Πέρσι είχα ένα υπέροχο καλοκαίρι. Αν και το ξέρω πως δεν θα ξαναεπαναληφθεί, εύχομαι απλά να μην είναι σαν το προπέρσινο. There must be hope...

(παρένθεση)

Η ώρα είναι 1030 και είμαι ακόμα σπίτι.

Το ξυπνητήρι άρχισε να κτυπάει από τις 8. Ξύπνησα και κοίταγα το ταβάνι. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Σκεφτόμουν διάφορα. Δεν βρήκα όμως ούτε ένα λόγο για να χαρώ ότι είναι Παρασκευή ή έστω κάτι για να ξεκολλήσω από το ταβάνι.

(σε σοκάρει η ειλικρίνειά μου;)

Στις 9 άρχισαν τα τηλέφωνα της δουλειάς. Οπότε σηκώθηκα. Αλλά μετα κάθισα στον καναπέ και πάλι δεν έκανα τίποτα. Απλά σκεφτόμουν πως ξύπνησα σε ένα άδειο κρεβάτι και πως πρέπει να κάνω κάτι εξαιρετικά δραστικό (σκέψου ένα extreme sport και πες μου). Η αλήθεια είναι πως πεθύμησα κάποιες χαρούμενες στιγμές που δεν διερωτούμουν τι σημαίνει η κάθε λέξη και τι σκέφτεται ο απέναντί μου.

Πρέπει να κάνω κάτι. Αλλά δεν ξέρω τι...

Προς το παρόν, πάω να ντυθώ, μη χάσω και το μισθό....

Καλό σαββατοκύριακο ε...πιες και για μένα ( αν θες μέθυσε, θα μ αρέσει)

DISCOnnected

Εδώ και ένα μήνα περίπου, λειτουργώ ασυνείδητα. Σαν να υπάρχουν δύο τουλίπες. Η μια παρορμητική η άλλη λογική. Η πρώτη κυριαρχεί στην προσωπική ζωή μου ή άλλη μόνο στη δουλειά.
Το αποτέλεσμα; Δεν θυμάμαι καταστάσεις, κάνω ή δεν κάνω πράγματα χωρίς να το συνειδητοποιώ. Σαν να είμαι θεατής μιας παράστασης που πολλές φορές δεν με αφορά.
Πήγα Αθήνα το περασμένο σαββατοκύριακο. Για τη συναυλία της Kylie (φωτό, έστω και κουνημένες στο επόμενο post). Τη μέρα περπατούσα πολύ -έκανα διάλειμμα για να δω φίλους που είχα να τους συναντήσω χρόνια - και επειδή ξέχασα να φορτίσω το mp3 player μου απλά άκουγα τους ήχους της πόλης. Ήμουν αφηρημένη. Στο μυαλό μου εικόνες από περασμένες φορές στην Αθήνα. Πιο ανέμελες και πιο χαρούμενες. Πέρασα όμορφα όμως με τους φίλους μου. Σταθερές αξίες. Ο καθένας με τα δικά του. Η μια δουλεύει πολύ και που καιρός για έρωτες, η άλλη προσπαθεί να συνυπάρξει γκομενικά και ο φίλος προσπαθεί να ανακαλύψει τα πιο hot μπαράκια και εστιατόρια της πόλης. Αυτός είναι ο καλύτερος. Όταν μπλέκεις με σχέσεις κτλ τραβάς μεγάλα ζόρια (ακόμα και όταν είσαι μέσα στη σχέση).
Πήγαμε στο art athina. Πλάκα είχε, οι καλλιτέχνες στην κοσμάρα τους. Τα καλύτερα ήταν τα ακαταλαβίστικα installations στο υπόγειο. Θα ήθελα περισσότερα ώρα να αποβλακωθώ μπροστά από ένα έργο τέχνης. Να μην σκέφτομαι τους γύρω και το μέσα μου.
Μετά σταθερά στο Γκάζι. Για δείπνο στα prosopa. Δεξιά και αριστερά μας δύο μπαράκια που βγάλανε έξω γιγαντοθόνες και μεταδίδανε τον τελικό της eurovision. Σκέψου, να βγαίνεις από το σπίτι για να μην δεις την απόλυτη ευρωπαϊκή παπαρολογία και να πέφτεις πάνω της ή μάλλον ανάμεσά της. Το Καλομοιράκι μια χαρά τα πήγε. Η τσαχπινιά δική της και η φωνή, της Βικτώριας Χαλκίτη. Δεν πειράζει. Έτσι και αλλιώς ο φετινός νικητής τα πλήρωσε (στην κυριολεξία) τα 12άρια.
Τώρα πίσω, μέσα στο πήξιμο. Πολλή δουλειά. Σε πλήρη αποστασιοποίηση από την καθημερινότητα μου.
Η μόνη μου έγνοια να βάλω 2Mkbps σπίτι και να εγκαταστήσω επιτέλους το router γιατί ο από πάνω από τον οποίο κλέβω σύνδεση (σόρι, ε) δεν έχει καλές ταχύτητες.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε ασυνείδητα με μουσική υπόκρουση το "I'm in love" του Moby.
Y.Γ2 Τραγούδαγε η Kylie to "I believe in you" και γω διερωτόμουν αν υπήρχε ένα άτομο στο οποίο να το αφιερώσω. Θα το ήθελα...

2.0

Με τα διάφορα που συμβαίνουν, σήμερα θυμήθηκα πως πριν 4 μέρες, στις 16 δηλαδή του μήνα, το blog είχε γενέθλια. Δύο χρόνια λοιπόν.
Στις 16 του Μάη του 2006, καθόμουν μπροστά από το laptop μου. Είχε μέρες που σκεφτόμουν πως είχα ανάγκη ένα χώρο στο διαδίκτυο όπου θα μπορούσα να γράφω κάτι σαν ημερολόγιο. Hθελα να γράφω ανώνυμα. Να μην το πω σε φίλους, σε κανένα. Μόνο έτσι θα μπορούσα να εκφραστώ πλήρως χωρίς κολλήματα και χωρίς να σκέφτομαι τι θα πει ο ταδε γνωστός και ο άλλος.
Μετά σκεφτόμουν το όνομα. Τότε άρχισε να με πιάνει η μανία με τις πόλεις και οτιδήποτε urban. Και ας μην είχα γεννηθεί σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Άρα η πρώτη λέξη ήταν URBAN. Μετά ήθελα κάτι να κάνει μεγάλη αντίθεση, έτσι όπως αισθανόμουν πως ήταν το μέσα μου σε σχέση με αυτό που έβγαζα προς τα έξω. Όταν σκέφτεσαι πόλεις δεν σου έρχεται στο μυαλό ένα λουλούδι, αλλά κτίρια. Άρα η δεύτερη λέξη θα ήταν λουλούδι. Τι όμως; Οι μαργαρίτες μου θύμιζαν το "μ' αγαπά δεν μ΄ αγαπά" και το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν και άλλα διλήμματα. Τα τριαντάφυλλα ήταν πολύ ρομαντικά για μένα, τα γαρίφαλλα μου θύμιζαν τα μπουζούκια στην Ιερά Οδό. Έτσι το μυαλό πήγε στην ΤULIP.
Και έτσι γεννήθηκε η urban tulip. Χωρίς παρελθόν, χωρίς άλλη ταυτότητα εκτός από αυτήν του blogger. Γούσταρα πολύ. Δεν με ενδιέφερε να με διαβάζουν πολλοί, όποιος το ανακάλυπτε και έμενε, εκτιμούσα οποιαδήποτε σχόλια μου έκανε για γραφή.
Σιγά σιγά, γνώρισα κόσμο, ωραίους bloggers. Μερικές φορές ότι έγραφαν, ήταν σαν να ήταν κάτι από τη δική μου ζωή. Αυτό για πρωτοτυπία.
Εννοείται πως κατά καιρούς διαβάζω blogs που θαυμάζω γραφή και ζηλεύω και λίγο.
Μέσα στα δύο αυτά χρόνια διαπιστώνω πως μου έκανε καλό το blogging. Έιχα γράψει και πιο παλιά γιατί blogάρω. Δεν είναι και καμιά φιλοσοφία.
Άντε έλα να σε κεράσω coconut mojito!

Υ.Γ Σκέφτομαι να γράφω πιο συχνά. Δεν υπόσχομαι όμως πως θα κάνουν νόημα τα όσα θα διαβάζεις.

" ..."

"Work will tear us apart". Βαρέθηκα πάλι αυτό το λούκι. Θέλω μασαζ, φροντίδα, αγάπη, παραλία και....
"Κι όμως είμαι ακόμα εδώ". Και κάνω όνειρα, ονειρεύομαι μπλε παντού, μοχίτο, έντονες στιγμές και....
"Ever fallen in love". Άλλαξα το τραγούδι στο repeat του cd player του αυτοκινήτου.

'Επηξα λέμε.

Υ.Γ1 Το "αλλού γι' αλλού" ποστ, γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "Who's gonna tell Juliet" των Raining Pleasure
Υ.Γ2 Ψυχολογία καλή, διάθεση οκ, έμπνευση μηδέν, όρεξη για socialising υπό το μηδέν.

Do something....(anything)!

Εκεί που λες να ηρεμήσεις, να δεις τη ζωή (σου) με άλλο μάτι, να βγεις έξω στη βεράντα να ποτίσεις τα φυτά και τα ζωντανά (χελώνες) , να αρχίσεις να βλέπεις καμιά ταινία με happy end, συνειδητοποιείς πως ο καθένας ο'τι θυμάται χαίρεται. Και πως δυστυχώς, αυτό επηρεάζει και εσένα.
Και αντί να χαλαρώνεις και να εισαι zen ( επιμένω μετά από πολύ ψυχολογικό μασάζ του μυαλού σου - το ότι είναι μονίμως τεντωμένο δεν βοηθάει), προσπαθείς να βρεις λόγους και τρόπους να βγάλεις τη μέρα.
Εν τω μεταξύ η κολλητή μου στέλνει πρωί πρωί mail "The buddist way....live the present moment" και περιμένει από μένα, να το εμπεδώσω. Καλά κρασιά...
Tώρα που είπα κρασιά, μου φυγε σήμερα και είπα της μάνας μου ότι θέλω να μεταναστεύσω και να βρεθώ κάπου σε ένα σπίτι στην Τοσκάνη, με πολλή ηρεμία και κρασί. Α και wi fi. Απάντησε "μμμ...τι βλακείες τουλίπα...για σύνελθε". Ισοπέδωση τώρα, όχι αστεία.
Συνεχίζω. Κάθε πρωί, παίρνω το καινούριο τουτού, βάζω στο τέρμα ( 6 μεγάφωνα σου λέω) το "Σε ένα κόσμο που δεν κάνει κάτι για μας" από το καινούριο δίσκο της Πρωτοψάλτη και πάω δουλειά. Και ξανά το ίδιο όταν φεύγω. Πεθύμησα να επαναστατήσω σε κάτι, ουσιαστικό όμως, όχι βλακεία. Π.χ. ενάντια στην ρουτίνα μου, σε όσους και όσα προσπαθούν να με αναγκάσουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω, στην κυτταρίτιδα, στην αποχή από το σεξ. Σε κάτι ρε παιδί μου.
Υποψιάζομαι πως αυτό θα συμβεί όταν ηρεμήσω. Τελικά μήπως να ακολουθήσω τη συμβουλή της κολλητής; Χμ, δεν ειναι κακή ιδέα.
Προς το παρόν, πάρε ένα πολύ όμορφο τραγούδάκι, πάλι από Πρωτοψάλτη.

"Πες μου ένα παραμύθι να κρατηθώ
βρες μου ένα παραμύθι να το πιστέψω
νιώθω τη σιωπή να φεύγει χωρίς σκοπό
ήρθε πάλι καλοκαίρι, πως θα τ' αντέξω
μα δεν μπορώ να καταλάβω
τι έχω κάνει κι έχω φτάσει ως εδώ
πως έχω γίνει ένα κουβάρι
και ικετεύω να ξεμπερδευτώ...

Υπάρχει ένα φως μακριά
το βλέπω είναι πολύ μικρό
υπάρχει ένα φως μακριά
μου φτάνει για να προσπαθώ...

Είναι η ζωή μου
μικρή μα δική μου
τη θέλω πίσω ξανά
άλλη μια φορά"...

Wanted

Playlists για το δρόμο. Τραγούδια που θα με ταξιδεύουν, που θα με κάνουν να ξεχνάω τα πάντα.

Αλλά που θα με κάνουν να θυμάμαι όμορφες στιγμές, να προκαλούν χαμόγελο για το παρόν και όνειρα για το μέλλον.

Αποκλείονται τραγούδια:

- Κλαψιάρικα για έρωτες που έχουν τελειώσει. Τελείωσαν τελεία και παύλα. Άρα όχι λαϊκα κτλ.

- Που να μιλάνε για έρωτες. Άρα, σε παρακαλώ, όχι μπαλάντες.

- Ιδεολογικά. Δεν πιστεύω στα λόγια πια. Μην ακούσω Μαχαιρίτσα και λοιπούς συγγενείς

- Με τον τίτλο "Αγάπη μου". Αυτή τη φράση την σβήνω, τουλάχιστον προσωρινά.

Έχεις εισηγήσεις;

Υ.Γ Για ακόμα μια φορά, βρίσκω διέξοδο στη μουσική. Φίλη απο Αθήνα, λέει ότι δεν είναι τυχαίο. Οταν ακούς μουσική, μου είπε, λειτουργείς με την καρδιά και όχι με το μυαλό. Ήθελα να της πω, ότι είναι που άκουσα την καρδιά μου και παθαίνω διάφορα. Αλλά κατά βάθος την πιστεύω.