DISCOnnected

Εδώ και ένα μήνα περίπου, λειτουργώ ασυνείδητα. Σαν να υπάρχουν δύο τουλίπες. Η μια παρορμητική η άλλη λογική. Η πρώτη κυριαρχεί στην προσωπική ζωή μου ή άλλη μόνο στη δουλειά.
Το αποτέλεσμα; Δεν θυμάμαι καταστάσεις, κάνω ή δεν κάνω πράγματα χωρίς να το συνειδητοποιώ. Σαν να είμαι θεατής μιας παράστασης που πολλές φορές δεν με αφορά.
Πήγα Αθήνα το περασμένο σαββατοκύριακο. Για τη συναυλία της Kylie (φωτό, έστω και κουνημένες στο επόμενο post). Τη μέρα περπατούσα πολύ -έκανα διάλειμμα για να δω φίλους που είχα να τους συναντήσω χρόνια - και επειδή ξέχασα να φορτίσω το mp3 player μου απλά άκουγα τους ήχους της πόλης. Ήμουν αφηρημένη. Στο μυαλό μου εικόνες από περασμένες φορές στην Αθήνα. Πιο ανέμελες και πιο χαρούμενες. Πέρασα όμορφα όμως με τους φίλους μου. Σταθερές αξίες. Ο καθένας με τα δικά του. Η μια δουλεύει πολύ και που καιρός για έρωτες, η άλλη προσπαθεί να συνυπάρξει γκομενικά και ο φίλος προσπαθεί να ανακαλύψει τα πιο hot μπαράκια και εστιατόρια της πόλης. Αυτός είναι ο καλύτερος. Όταν μπλέκεις με σχέσεις κτλ τραβάς μεγάλα ζόρια (ακόμα και όταν είσαι μέσα στη σχέση).
Πήγαμε στο art athina. Πλάκα είχε, οι καλλιτέχνες στην κοσμάρα τους. Τα καλύτερα ήταν τα ακαταλαβίστικα installations στο υπόγειο. Θα ήθελα περισσότερα ώρα να αποβλακωθώ μπροστά από ένα έργο τέχνης. Να μην σκέφτομαι τους γύρω και το μέσα μου.
Μετά σταθερά στο Γκάζι. Για δείπνο στα prosopa. Δεξιά και αριστερά μας δύο μπαράκια που βγάλανε έξω γιγαντοθόνες και μεταδίδανε τον τελικό της eurovision. Σκέψου, να βγαίνεις από το σπίτι για να μην δεις την απόλυτη ευρωπαϊκή παπαρολογία και να πέφτεις πάνω της ή μάλλον ανάμεσά της. Το Καλομοιράκι μια χαρά τα πήγε. Η τσαχπινιά δική της και η φωνή, της Βικτώριας Χαλκίτη. Δεν πειράζει. Έτσι και αλλιώς ο φετινός νικητής τα πλήρωσε (στην κυριολεξία) τα 12άρια.
Τώρα πίσω, μέσα στο πήξιμο. Πολλή δουλειά. Σε πλήρη αποστασιοποίηση από την καθημερινότητα μου.
Η μόνη μου έγνοια να βάλω 2Mkbps σπίτι και να εγκαταστήσω επιτέλους το router γιατί ο από πάνω από τον οποίο κλέβω σύνδεση (σόρι, ε) δεν έχει καλές ταχύτητες.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε ασυνείδητα με μουσική υπόκρουση το "I'm in love" του Moby.
Y.Γ2 Τραγούδαγε η Kylie to "I believe in you" και γω διερωτόμουν αν υπήρχε ένα άτομο στο οποίο να το αφιερώσω. Θα το ήθελα...

2.0

Με τα διάφορα που συμβαίνουν, σήμερα θυμήθηκα πως πριν 4 μέρες, στις 16 δηλαδή του μήνα, το blog είχε γενέθλια. Δύο χρόνια λοιπόν.
Στις 16 του Μάη του 2006, καθόμουν μπροστά από το laptop μου. Είχε μέρες που σκεφτόμουν πως είχα ανάγκη ένα χώρο στο διαδίκτυο όπου θα μπορούσα να γράφω κάτι σαν ημερολόγιο. Hθελα να γράφω ανώνυμα. Να μην το πω σε φίλους, σε κανένα. Μόνο έτσι θα μπορούσα να εκφραστώ πλήρως χωρίς κολλήματα και χωρίς να σκέφτομαι τι θα πει ο ταδε γνωστός και ο άλλος.
Μετά σκεφτόμουν το όνομα. Τότε άρχισε να με πιάνει η μανία με τις πόλεις και οτιδήποτε urban. Και ας μην είχα γεννηθεί σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Άρα η πρώτη λέξη ήταν URBAN. Μετά ήθελα κάτι να κάνει μεγάλη αντίθεση, έτσι όπως αισθανόμουν πως ήταν το μέσα μου σε σχέση με αυτό που έβγαζα προς τα έξω. Όταν σκέφτεσαι πόλεις δεν σου έρχεται στο μυαλό ένα λουλούδι, αλλά κτίρια. Άρα η δεύτερη λέξη θα ήταν λουλούδι. Τι όμως; Οι μαργαρίτες μου θύμιζαν το "μ' αγαπά δεν μ΄ αγαπά" και το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν και άλλα διλήμματα. Τα τριαντάφυλλα ήταν πολύ ρομαντικά για μένα, τα γαρίφαλλα μου θύμιζαν τα μπουζούκια στην Ιερά Οδό. Έτσι το μυαλό πήγε στην ΤULIP.
Και έτσι γεννήθηκε η urban tulip. Χωρίς παρελθόν, χωρίς άλλη ταυτότητα εκτός από αυτήν του blogger. Γούσταρα πολύ. Δεν με ενδιέφερε να με διαβάζουν πολλοί, όποιος το ανακάλυπτε και έμενε, εκτιμούσα οποιαδήποτε σχόλια μου έκανε για γραφή.
Σιγά σιγά, γνώρισα κόσμο, ωραίους bloggers. Μερικές φορές ότι έγραφαν, ήταν σαν να ήταν κάτι από τη δική μου ζωή. Αυτό για πρωτοτυπία.
Εννοείται πως κατά καιρούς διαβάζω blogs που θαυμάζω γραφή και ζηλεύω και λίγο.
Μέσα στα δύο αυτά χρόνια διαπιστώνω πως μου έκανε καλό το blogging. Έιχα γράψει και πιο παλιά γιατί blogάρω. Δεν είναι και καμιά φιλοσοφία.
Άντε έλα να σε κεράσω coconut mojito!

Υ.Γ Σκέφτομαι να γράφω πιο συχνά. Δεν υπόσχομαι όμως πως θα κάνουν νόημα τα όσα θα διαβάζεις.

" ..."

"Work will tear us apart". Βαρέθηκα πάλι αυτό το λούκι. Θέλω μασαζ, φροντίδα, αγάπη, παραλία και....
"Κι όμως είμαι ακόμα εδώ". Και κάνω όνειρα, ονειρεύομαι μπλε παντού, μοχίτο, έντονες στιγμές και....
"Ever fallen in love". Άλλαξα το τραγούδι στο repeat του cd player του αυτοκινήτου.

'Επηξα λέμε.

Υ.Γ1 Το "αλλού γι' αλλού" ποστ, γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "Who's gonna tell Juliet" των Raining Pleasure
Υ.Γ2 Ψυχολογία καλή, διάθεση οκ, έμπνευση μηδέν, όρεξη για socialising υπό το μηδέν.

Do something....(anything)!

Εκεί που λες να ηρεμήσεις, να δεις τη ζωή (σου) με άλλο μάτι, να βγεις έξω στη βεράντα να ποτίσεις τα φυτά και τα ζωντανά (χελώνες) , να αρχίσεις να βλέπεις καμιά ταινία με happy end, συνειδητοποιείς πως ο καθένας ο'τι θυμάται χαίρεται. Και πως δυστυχώς, αυτό επηρεάζει και εσένα.
Και αντί να χαλαρώνεις και να εισαι zen ( επιμένω μετά από πολύ ψυχολογικό μασάζ του μυαλού σου - το ότι είναι μονίμως τεντωμένο δεν βοηθάει), προσπαθείς να βρεις λόγους και τρόπους να βγάλεις τη μέρα.
Εν τω μεταξύ η κολλητή μου στέλνει πρωί πρωί mail "The buddist way....live the present moment" και περιμένει από μένα, να το εμπεδώσω. Καλά κρασιά...
Tώρα που είπα κρασιά, μου φυγε σήμερα και είπα της μάνας μου ότι θέλω να μεταναστεύσω και να βρεθώ κάπου σε ένα σπίτι στην Τοσκάνη, με πολλή ηρεμία και κρασί. Α και wi fi. Απάντησε "μμμ...τι βλακείες τουλίπα...για σύνελθε". Ισοπέδωση τώρα, όχι αστεία.
Συνεχίζω. Κάθε πρωί, παίρνω το καινούριο τουτού, βάζω στο τέρμα ( 6 μεγάφωνα σου λέω) το "Σε ένα κόσμο που δεν κάνει κάτι για μας" από το καινούριο δίσκο της Πρωτοψάλτη και πάω δουλειά. Και ξανά το ίδιο όταν φεύγω. Πεθύμησα να επαναστατήσω σε κάτι, ουσιαστικό όμως, όχι βλακεία. Π.χ. ενάντια στην ρουτίνα μου, σε όσους και όσα προσπαθούν να με αναγκάσουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω, στην κυτταρίτιδα, στην αποχή από το σεξ. Σε κάτι ρε παιδί μου.
Υποψιάζομαι πως αυτό θα συμβεί όταν ηρεμήσω. Τελικά μήπως να ακολουθήσω τη συμβουλή της κολλητής; Χμ, δεν ειναι κακή ιδέα.
Προς το παρόν, πάρε ένα πολύ όμορφο τραγούδάκι, πάλι από Πρωτοψάλτη.

"Πες μου ένα παραμύθι να κρατηθώ
βρες μου ένα παραμύθι να το πιστέψω
νιώθω τη σιωπή να φεύγει χωρίς σκοπό
ήρθε πάλι καλοκαίρι, πως θα τ' αντέξω
μα δεν μπορώ να καταλάβω
τι έχω κάνει κι έχω φτάσει ως εδώ
πως έχω γίνει ένα κουβάρι
και ικετεύω να ξεμπερδευτώ...

Υπάρχει ένα φως μακριά
το βλέπω είναι πολύ μικρό
υπάρχει ένα φως μακριά
μου φτάνει για να προσπαθώ...

Είναι η ζωή μου
μικρή μα δική μου
τη θέλω πίσω ξανά
άλλη μια φορά"...

Wanted

Playlists για το δρόμο. Τραγούδια που θα με ταξιδεύουν, που θα με κάνουν να ξεχνάω τα πάντα.

Αλλά που θα με κάνουν να θυμάμαι όμορφες στιγμές, να προκαλούν χαμόγελο για το παρόν και όνειρα για το μέλλον.

Αποκλείονται τραγούδια:

- Κλαψιάρικα για έρωτες που έχουν τελειώσει. Τελείωσαν τελεία και παύλα. Άρα όχι λαϊκα κτλ.

- Που να μιλάνε για έρωτες. Άρα, σε παρακαλώ, όχι μπαλάντες.

- Ιδεολογικά. Δεν πιστεύω στα λόγια πια. Μην ακούσω Μαχαιρίτσα και λοιπούς συγγενείς

- Με τον τίτλο "Αγάπη μου". Αυτή τη φράση την σβήνω, τουλάχιστον προσωρινά.

Έχεις εισηγήσεις;

Υ.Γ Για ακόμα μια φορά, βρίσκω διέξοδο στη μουσική. Φίλη απο Αθήνα, λέει ότι δεν είναι τυχαίο. Οταν ακούς μουσική, μου είπε, λειτουργείς με την καρδιά και όχι με το μυαλό. Ήθελα να της πω, ότι είναι που άκουσα την καρδιά μου και παθαίνω διάφορα. Αλλά κατά βάθος την πιστεύω.

Far and (very) away

Σήμερα θα πάρω το καινούριο τουτού. Ελπίζω δηλαδή. Όχι τίποτα άλλο, αλλά ειναι το καλύτερο πράγμα που θα μου συμβεί εδώ και καιρό. Τι κατάντια...να περιμένεις ένα αυτοκίνητο για να σου αλλάξει λίγο την καθημερινότητα.
Η πιο τέλεια φάση είναι να φτιάχνεις cd για το καινούριο σύστημα. θα κάνω compilations. Για το πρωί, το απόγευμα, για εκδρομές, για το καλοκαίρι, για μακρινές διαδρομές. Ειδικά για το τελευταίο, θα κάνω πολλά cd.
Σκοπεύω να κάνω ταξίδια. Να χαθώ στους δρόμους. Να κλείνω κινητά. Δεν θα έχω προορισμό. Απλά θα οδηγώ. Θα προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Πιθανόν να μην το καταφέρω.
Μακάρι το μυαλό μου να μην έπαιζε τόσα παιχνίδια. Μακάρι να τα έβλεπα όλα απλά. Μακάρι να ήμουν...αναίσθητη.
Σόρι, πάλι σκέφτηκα.

Υ.Γ Θα περίμενες να σχολιάσω κάτι. Μια σκέψη μου; Να δικαιολογήσω τις τάσεις φυγής μου; Όχι δεν θα το κάνω.

Oh my God!

Όσο πιο πολύ μεγαλώνω τόσο λιγότερο νιώθω το Πάσχα. Θυμάμαι όταν ήμαστε μικρά, τρέχαμε όλες οι φιλενάδες μαζί, να μαζέψουμε λουλούδια για τον Επιτάφιο, να βοηθήσουμε να συγυριστεί η εκκλησία και το βράδι στην περιφορά ψάχναμε η μια την άλλη για να περπατήσουμε μαζί. Μετά το Σάββατο, ολόκληρη η εκκλησία φωτιζόταν από το φως των κεριών. Ήταν μαγικό!
Τώρα; Τώρα αγάπη μου, δουλεύουμε μέχρι Μεγάλη Παρασκευή. Απόψε δεν θα πάω στην περιφορά, τι παπούτσια να φορέσω να μην με κόψουν; Τι να φορέσω; Έχω και τη μάνα μου, η οποία νομίζει ότι η εκκλησία είναι πασαρέλα και να ντυνόμαστε καλά - θέλω να πάω με το τζιν, πειράζει; Ναι!
Έχουμε και ένα παπά στην εκκλησία μας, που νομίζει ότι ανεβάζει παράσταση στο Broadway. Κάθε Μεγάλο Σάββατο, εδώ και χρόνια, περιμένω να δω τι κοτσάνα θα ρίξει μετά τον Καλό Λόγο. Πρόπερσι , αφού είπε το γνωστό "Χριστός Ανέση εν νεκρώ...", τελειώνοντας έριξε ένα "Άντε να ανοίξουμε τους φούρνους". Ήθελα να γελάσω, αλλά με έσπρωξε η μάνα μου. Τον μπαμπά μου δεν τον έφτανε, οπότε αυτός έριξε ένα γελάκι. Κάθε χρονιά, θέλω να αλλάξουμε εκκλησία, μπας και νιώσω αυτή την κατάνυξη. Αλλά κολλήσαμε με τον τρελό παπά!
Το μόνο που μ' αρέσει το Πάσχα είναι η Μεγάλη Πέμπτη.
Εδώ και τρία χρόνια πάμε με τον κολλητό μου, σε μια εκκλησία στη παλιά Λευκωσία. Ο κόσμος εκεί είναι πολύ απλός, θα δεις από την wanabe Carrie μέχρι τον Ρωσοπόντιο μετανάστη, την γιαγούλα που φόρεσε το καλό της το ταγιέρ, τα αγοράκια - προσκόπους που κρατάνε την τάξη, τους ψάλτες που νομίζουν όλοι ότι είναι ο Παβαρότι και ένα παπά, πολύ ταπεινό και απλό.
Πήγαμε και ψες (με το τζιν). Νομίζω ότι το είχα ανάγκη. Προσκυνήσαμε και μετά σταθήκαμε έξω κάμποση ώρα. Ηρεμία, κατάνυξη. Ήταν ωραία. Μετά πήγαμε για κρασιά. Είναι το έθιμό μας. Και ας μην έχει σχέση με τα υπόλοιπα "έθιμα". Εκεί θα κολλήσουμε; Αφού στην τελικά, τα πάντα καταλήγουν στο φαί της Κυριακής. Άντε, καλό Πάσχα!

Υ.Γ Όλο και περισσότεροι γνωστοί και φίλοι δηλώνουν ότι δεν πάνε εκκλησία το Πάσχα. Ή λένε πως υποχρεωτικά θα πάνε. Μήπως να το ψάχνανε οι παπάδες και να αφήσουν τις βλακείες; Δεν πάμε όλοι κατηχητικό και στο Άγιο Όρος εξάλλου!

Γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί μοναχοί στο Θιβέτ και στο Σταυροβούνι

Είμαι έξαλλη. Εδω και...τριάντα χρόνια. Μην με ρωτήσεις, δεν ξέρω να σου πω πότε και πως έγινα έτσι! Όταν με πειράζει κάτι, με πειράζουν όλα. Συχνά, πυκνά. Κάποτε η γκρίνια μου είναι δημιουργική (βλ. κείμενα στο Υστερόγραφο), άλλες φορές τη λες και χαριτωμένη (έτσι τουλάχιστον δηλώνουν οι φίλοι μου, που δεν έχουν επιλογή). Τις περισσότερες όμως φορές είναι ανυπόφορη, ακόμα και για μένα.

Καμιά φορά δηλώνω ότι φταίει το PMS μου ( εσύ που είσαι άνδρας και δεν το ζεις, είσαι τυχερός), αλλά και πάλι ένα μήνα; Δεν στέκει η δικαιολογία.

Η μάνα μου, μου έδωσε βιταμίνες Β, "για να δυναμώσουν τα νεύρα". Ου ναι...σίγουρα δυνάμωσαν!

Αλλά σήμερα ήταν μια άλλη ιστορία που θα έκανε έξαλλο ακόμα και τον πιο zen άνθρωπο. Ξύπνησα στις 8 , αφού πέρασα το διάστημα 5-6 να σκέφτομαι ότι με κούρασε η δουλειά μου. Το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν κάτι χτίστες να σπάνε το πεζοδρόμιο στη διπλανή πολυκατοικία. Αυτή η ιστορία πάει τρία χρόνια. Τώρα είναι αυτοί, πέρσι ήταν ο ίδιος ιδιοκτήτης που ανακαίνιζε το διαμέρισμα ( είναι και ισόγειο- τι στα σκατά, έπαυλη κτίζει ο μαλάκας, μέσα σε ένα δυάρι του χαμού;) και πρόπερσι ο άλλος γείτονας που έκτιζε ένα θεόρατο γκαράζ για να στεγάσει το Hummer του. Οπότε μιλάμε για 3 χρόνια απίστευτης φασαρίας. Κυριακές από το χάραμα, καθημερινές μέχρι τις 10 το βράδι. Και γω μέσα στα νεύρα.

Σήμερα όμως έπρεπε να γίνει κάτι. Πάμε εκεί, βρίσκουμε τους ρωσοπόντιους εργάτες. Τους δηλώνουμε ότι θα τους καταγγείλουμε. Λένε ότι θα σταματήσουν. Χεστήκανε επειδή είναι παράνομοι μάλλον. Πάμε για εφημερίδες. Γυρνάμε πίσω, και τι ακούω καθώς πίνω τον καφέ μου και διαβάζω το κείμενο της Ελένης Ξένου για τους μοναχούς του Θιβέτ;

Το τρυπάνι μέσα στα αυτιά μου! Ε, αυτό ήτανε!

Παίρνουμε τηλ. στην αστυνομία Ήδη φανταζόμουν το σκηνικό. Ένα περιπολικό παρκαρισμένο, έξω από το διαμέρισμα, ο αστυνομικός να πηγαίνει αποφασιστικός, να τους τραβάει την μπρίζα και ΗΣΥΧΙΑ! Αλλά, υπολόγιζαμε χωρίς το ξενοδόχο, τους νόμους. Εκτός από το ότι μας παράπεμψαν σε 1,235 άλλες υπηρεσίες, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: "Από τις 1230 ως τις έξι το πρωι ΜΟΝΟ δεν δικαιούνται να κάνουν οικοδομικές εργασίες". Με λίγα λόγια, οι 5,30 ώρες ύπνου είναι υπεραρκετές και να σκάσουμε. Άρα αν θέλω να κοιμάμαι, πρέπει να μετακομίσω και γω στο Θιβέτ μαζί με τους μοναχούς της Ελένης.

Έξαλλη, λέμε!

Little miss sunshine

Χθες εγκαινιάσαμε επίσημα το καλοκαίρι. Όχι δεν φόρεσα αμάνικα και την λουλουδάτη μου φούστα. Χθες που λες, πήγαμε στα Καλά Καθούμενα για το πρώτο φραπέ στο αγαπημένο καφενεδάκι της παλιάς πόλης. Ήταν όλοι εκεί. Φίλοι που χαθήκαμε το καλοκαίρι. Να πίνουν φραπέ, να παίζουν τάβλι. Αλλά και οι υπόλοιποι, οι μακρυμάλληδες ιδεολόγοι ( δεν το καταλάβανε ότι ως τα 25 παίζει το συγκεκριμένο look), οι τύπισσες με τα ταγάρια και τις πολύχρωμές φούστες ( αθάνατο  indian shop , έντυσες γενιές και γενιές) και οι γνωστοί κομικάδες του διπλανού comic bookstore. Τι ωραία!!

Πως αλλάζει ο άνθρωπος. Ρε συ, λες να είμαι πραγματικά μια τουλίπα και χάρηκα από τη φωτοσύνθεση; Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Άλλαξε  η διάθεση μου. Γελάσαμε, μιλήσαμε, λιαστήκαμε ( σαν ντομάτες). Ούτε ένα συννεφάκι.

Η Λήδρας άλλη φάση! Τίγκα στον κόσμο. Όλοι τρώγανε παγωτό. Λες και το άνοιγμα της οδού είναι ταυτισμένο με αυτό. Διαβατήριο-παγωτό-στάμπα-απέναντι. Εγώ, μόνο στο παγωτό έμεινα.

Όμως σύντομα θα πάω απέναντι. Χωρίς το παγωτό. Δεν θα δώ την κατεχόμενη Λευκωσία, τουριστικά. Έκανε δουλειά τελικά το αυτοκόλλητο "Δεν ξεχνώ" και το δεκάλεπτο φιλμάκι, την παραμονή Πρωτοχρονιάς πριν να αλλάξει ο χρόνος.

Σήμερα, Λεμεσός, βόλτα στη θάλασσα. Θα παίρναμε μαγιό αλλά πρώτον φυσάει ( και δεν ξέρω windsurfing) και δεύτερο δεν είμαι ψυχολογικά έτοιμη να τα βγάλω όλα. Μαμά μου!

 Καλή σου μέρα!

Υ.Γ1 Το ποστάκι γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το  OST του  Juno.

Υ.Γ2 Ακόμα μια πρόκληση στον κοινό μας δρόμο. Θα βρούμε την άκρη. Μαζί.

Blogging και μπλογκιγκ

Ιδανικά θα ήθελα να γράφω όσο πιο συχνά μπορώ. Και να μην με νοιάζει ποιος θα διαβάζει και τι γνώμη θα έχει. Αυτός ήταν ο σκοπός μου από την αρχή.

Δεν με ενδιαφέρει αν η φούσκα "blogging", έχει ξεφουσκώσει. Όσοι γράφανε μαλακίες                (υποκειμενικό - δεν δηλώνω ότι πάω για πουλιτζερ - καμία σχέση) απλά μια μέρα είχανε επιφοίτηση και τα κλείσανε. Ήταν και κάποιοι άλλοι που πέτυχαν τον στόχο τους π.χ. Ψιλικατζού και έκλεισε ο κύκλος. Πολύ σεβαστό και μαγκιά τους. Κάποιοι άλλοι από ανώνυμοι, έγιναν επώνυμοι και επίσης αναγκάστκαν να κλείσουν το  blog  τους. Σεβαστό επίσης. Για μια ελευθερία της γνώμης ζούμε.

Ώρες ώρες σκεφτόμουνα να κάνω το ίδιο. Όμως ούτε επώνυμη είμαι ( αν και θα μπορούσα να μείνω τελείως ανώνυμη), ούτε ο κύκλος μου έκλεισε. Ακόμα θέλω να γράφω ότι μου κατέβει. 

Τον τελευταίο καιρό όμως, το τι μου κατεβαίνει είναι απλά ελάχιστο. Πολλές φορές καθόλου εμπνευσμένο. Επίσης, δεν κάνω τόσο συχνές βόλτες στο διαδίκτυο και σε άλλους φίλους blogger, όσο παλιά. Έτσι και αλλιως οι μισοί από τη διπλανή λίστα, έχουν βάλει λουκέτο. Και κάτσε γύρευε. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν φρέσκιοι και καλοί μπλόγκερς. Θα σας ανακαλύψω. Δώστε μου απλά χρόνο.  

Ο μόνόλογος μου καταλήγει στο εξής : I am not giving up on blogging.

Απλά τώρα δεν θα με ενδιαφέρει καθόλου ποιος θα το διαβάζει. Δεν είμαι εφημερίδα, δεν θα πω για τα νέα της καθημερινότητας ( χέστηκα), ούτε θα σχολιάζω πολιτική, ποδόσφαιρο. Αυτά τα αφήνω στους σχετικούς ( αν υπάρχουν -γέμισε ο τόπος "έξυπνους"). Επίσης προσπαθώ να μην γράφω και καλά λογοτεχνικα ( βαρετό) και "μαυρα"!

Το μόνο που θα προσπαθήσω είναι να γράφω όσο πιο "τουλιπένια" ποστ γίνεται....δηλαδή πολύχρωμα!

Μιλώντας για χρώμα...παίζει  καμιά καλή ταινία; Επιτελους είδα το Juno. Πολύ καλό! Δες το. 

Από σειρές....σου είπα οτι βαρέθηκα το  Prison Break; Όλο αναποδιές. Το μόνο που άξιζε ήταν το τατουάζ του γκόμενου, το βλέμμα του και ο θεός αδελφός του.

Βλέπω  kitchen nightmares με  gordon ramsay - τέλειος τέλειος- και κατεβάζω το  lipstick jungle - είναι το  sex & the city με 40άρες. Πάλι διαδραματίζεται στην Νέα Υόρκη. Είμαι σίγουρη πως τα (straight)  boys που διαβάζουν τώρα σκέφτονται τι μαλακίες είναι αυτά. Ούτε και σε μένα αρέσουν τα πολεμικά και ο Νονός!

Ουφ τα είπα!

Αντε γεία!

Φλασιά της Δευτέρας

Ήμουν χωμένη στο δουλειά με το ολοκαίνουριο μου mp3 player ανά χείρας όταν ξαφνικά παίζει το Love Generation. Και εκεί που ήμουν κατσούφα με το γνωστό σύνδρομο "είναι Δευτέρα, δεν θέλω να είμαι εδώ, με εκνευρίζουν όλοι", ξαφνικά το μυαλό μου γέμισε ένα πολύχρωμο ροζ συννεφάκι.

Θυμάσαι φίλη; Ήταν χειμώνας. Ήμαστε ένα βράδι στο Zoo Lounge ( μπαράκι της Λευκωσίας). Ήταν Παρασκευή, γύρω στις 1100. Είχε αρχίσει να μαζεύει κόσμο. Εγώ, ως εκ φύσεως γκρινιάρα άρχισα τα γνωστά " μα δεν υπάρχουν άντρες, κοίτα γύρω σου". Εκείνη γέλαγε ( τι άλλο να έκανε η καημένη;). Ξαφνικά πετάει την ιδέα. "Είσαι να πάμε Λεμεσό; Βαρέθηκα.". Δεν ήθελα και πολλά. Βγήκαμε έξω. Γεμίσαμε το αυτοκίνητο βενζίνη, βάλαμε τη μουσική στη διαπασών, και μπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο.
Κάπου στα μέσα της διαδρομής και κάπου στα μέσα του απόλυτου τίποτα, ακούγεται το Love Generation απ' τα μεγάφωνα. Με κοιτάει και μου πιάνει το χέρι. "Και να μην φτάσουμε Λεμεσό, να το ξέρεις πως η διαδρομή που κάνουμε τώρα, αυτή έχει σημασία". Γέλασα. Είχε ένα τρόπο να τα κάνει όλα να φαίνονται μαγικά. Πάντα πίστευα , όταν πρωτογνωριστήκαμε πως το "σύμπαν συνωμότησε" για να βρεθούμε. Χωρίς να μιλάμε, λέγαμε πάντα τόσα πολλά.
Πριν προλάβω να της απαντήσω ( τελικά, είναι καλύτερα άμα δεν μιλάω - και σ' αυτό θα συμφωνήσουν πολλοί - συμπ. και της αγάπης μου), ξαναγυρίζει και μου λέει " Αυτό το καλοκαίρι ας το κάνουμε σούπερ". Ενθουσιάστηκα και πάτησα τα γκάζια. Φτάσαμε Λεμεσό.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη βραδιά.

Υ.Γ1 "Αυτό το καλοκαίρι", ήταν το καλοκαίρι του 2006. Θυμάσαι; Είχα κόψει χέρι, δεν κολύμπησα, γκρίνιαζα αλλά ένα μήνα μετά βρέθηκα στην πόλη των πόλεων και μετά , ναι όλα είχαν αλλάξει. Είχες δίκιο φίλη.
Υ.Γ2 Θα σου έγραφα για την Παρασκευή που φτάσαμε ως τα μέσα της "ανοικτής" Λήδρας. Αλλά δεν περάσαμε απέναντι. Όταν θα γίνει θα σου πω.

Job Matters (?)

Μετά που έχεις αλλάξει 3-4 δουλειές μαθαίνεις τα εξής (με τον καλό ή τον κακό τρόπο):

- Το να κάνεις παρέα με συναδέλφους δεν σημαίνει ότι θα γίνουν φίλοι σου. Άρα δεν υπάρχει λόγος να τα πηγαίνεις καλά με όλους. Ειδικά αν μερικοί από αυτούς είναι ανάποδα αγγούρια.

- Κανείς δεν θα σου πει μπράβο αν μένεις σαν μαλάκας ως τις 8 το βράδι. Ούτε θα σου κάνουν και αύξηση.

- Μιλώντας για αύξηση, μόνο αν αλλάξεις δουλειά ή αν μπεις μια μέρα στο γραφείο του boss και αρχίζεις να τσιρίζεις ( δεδομένου ότι σου βγαίνει η πίστη στη δουλειά) γίνεται κάτι.

- Τις περισσότερες φορές και ειδικά εδώ (aka μικρή χώρα), το να είσαι μέτριος είναι αρκετό.

- Αν είσαι έξυπνος βρίσκεις το κουμπί του προϊστάμενου σου. Και όχι, αυτό το κουμπί δεν έχει να κάνει με το πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου.

- Στο τέλος της μέρας, η καριέρα είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ειδικά όταν δεν είσαι σε μια σούπερ wow δουλειά όπου ανταμείβεσαι με ταξίδια, loft, αυτοκινητάρες και high life. ( Μόνο στα έργα).

- Απλά, take your money and run.

- Η δουλειά σου δεν είναι εσύ ( αυτό το ξεσήκωσα από τον Yalom).

Υ.Γ Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το Jumping Jesus των Counting Crows.

Υ.Γ2 Το κείμενο γράφτηκε υπό πίεση, βαρεμάρα και χρόνια ανάγκη για δημιουργικότητα.

Υ.Γ3 Α ναι, αυτό ξέχασα να το γράψω. Ήδη άρχισα να κάνω κάποιες ενέργειες για αυτό το "break" που έλεγα πιο κάτω. Θα πάω. Σύντομα. Αλλά προς το παρόν, μένω εδώ.

Diving

- Γιατί ήλθες δουλειά στις έντεκα παρά τέταρτο τουλίπα;
- Γιατί ψες έφυγα στις οκτώ.

Κι ας τολμήσει κάποιος να το κάνει θέμα. Αφορμή θέλω να την κάνω απο δω. Φυσικά είναι καλή η δουλειά μου. Είμαι από εκείνους που είναι σε προνομιακή θέση. Από την γκρίνια και τις απαιτήσεις μου κατάφερα να αποφύγω τις περισσότερες κακοτοπιές. Έτσι και αλλιώς τις είχα χορτάσει και με το παραπάνω στην προηγούμενη δουλειά. Τότε η ζωή μου άρχιζε και τελείωνε στο γραφείο. Για δύο ολόκληρα χρόνια.
Όμως , ακόμα και τώρα, κάτι λείπει.

Γύρω στα είκοσι, μεταξύ πρώτου πτυχίου και μεταπτυχιακού, σκεφτόμουν μια λαμπρή καριέρα. Σε μια μεγάλη εταιρεία. Όπου θα δούλευα και θα μου άρεσε εκείνο που θα είχα γιατί θα ήταν πολύ δημιουργικό. Δεν θα με ενοχλούσαν τα ξενύκτια γιατί θα οδηγούσαν κάπου. Θα έβγαινα με συναδέλφους μετά σε μπαράκια ( μάλλον αυτό το ξεσήκωσα από την Ally MacBeal) και σιγά σιγά θα ανέβαινα και θα έπαιρνα αρκετά λεφτά ώστε να κάνω τα πράγματα που θέλω. Το πίστευα αυτό το όνειρο. Λες να φταίνε οι αμερικάνικες ταινίες που έβλεπα; Που όλα είχαν ένα happy ending;

Ένα απλό όνειρο των twenties ήτανε τελικά.

Ψες το βράδι. Πήγα σπίτι 8 και κάτι, έκανα ένα βιαστικό ντουζ και βγήκα με τους κουμπάρους μου στη Λωξάντρα. Σπίτι στις 1130. Ψόφια από την κούραση.
Σήμερα δεν μπορούσα να σηκωθώ. Δεν έβρισκα κανένα λόγο να πάω δουλειά.

Ψες μου ήλθε μια εικόνα στο μυαλό.
Ένας βράχος και από κάτω θάλασσα. Κάποιοι κολυμπούν, μερικοί κάνουν βουτιές. Παιρνούν καλά. Εγώ όμως δεν είμαι μέσα. Είμαι κολλημένη πάνω στο βράχο. Κοιτάζω κάτω και τους ζηλεύω. Κατά φάσεις ανεβαίνει κάποιος πάνω να μου πει ένα γεια, να γελάσουμε λίγο. Μετά όμως ξαναβουτάει. Αλλά εγώ εκεί πάνω. Κολλημένη πάνω στο βράχο.

Δεν νιώθω δημιουργική. Αυτό είναι το θέμα μου όσο αφορά στη δουλειά. Το έχω ανάγκη. Περισσότερο από ένα τίτλο κολλημένο δίπλα από το όνομά μου. Και ούτε θέλω να φύγω για να φύγω. Το έχω ξεπεράσει.
Εδώ και λίγες μέρες παιρνούν κάποιες σκέψεις από το μυαλό μου. Αν έφευγα, εστω για λίγο; Αν έκανα ένα course; Αν κάποτε είχα δικιά μου δουλειά; Αν ξεκολλούσα επιτέλους;

Y.Γ Το post γράφτηκε με το "Anna Begins" των Counting Crows σε live performance.

Άδειασμα

Έχουν περάσει δέκα μέρες και ακόμα αδειάζω βαλίτσες. Δεν είναι ότι βαριέμαι να συγυρίζω, ίσα ίσα κάποτε με πιάνει ένα σπαστικό πράμα και θέλω να είναι όλα στη θέση τους. Και στο χώρο μου και στο μυαλό μου. Το πρώτο κάποτε το καταφέρνω, το δεύτερο σπάνια ως ποτέ. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια η τάση άρχισε να αραιώνει.

Σε αυτή την περίπτωση ξέρω γιατί έχω ακόμα δυο μεγάλες βαλίτσες ορθάνοικτες στο σαλόνι. Μπορεί να μην ήθελα να μπω σε "καθημερινό" mood ή όπως λέει το pc "safe mode". Αλλά σήμερα αναγκαστικά έκανα "Force Quit", που λένε και στα apple για να μην κακοφανίσω κανένα user.
Πάλι γέμισε ο τόπος ρούχα και σουβενίρ ( ευτυχώς όχι καρτ ποστάλ γιατί τις βαριέμαι αφόρητα). Πάλι γέμισε το μυαλό εικόνες που δεν ξεκολλάνε. Όμορφες, καθημερινές. Ένας δρόμος, ένα παγκάκι, ένας άγνωστος που μου έπιασε κουβέντα στο cafe, μια βόλτα στην πόλη μεσάνυκτα μόνη. Πράματα που δεν κάνω στην καθημερινότητά μου. Θες η έλλειψη χρόνου, θες εκείνο το αίσθημα ότι δεν έμαθα να αφήνομαι εδώ. Τι μαλακία. Σιχαίνομαι να μην θέλω να ζω στην πόλη μου. Γιατί δεν θέλω να νιώθω προσωρινή. Ακόμα ένα κουσούρι μου. Μ' αρέσει το αίσθημα του "μόνιμου". Ακόμα και αν ξέρω πολύ καλά πως τίποτε δεν είναι για πάντα, το επόμενο λεπτό μπορεί να ανατραπούν όλα και το κυριότερο πως το προσωρινό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι μια μεγάλη, σημαδιακή στιγμή.
Έφερα δώρα σε φίλους. Συμβολικά. Ξέρω τι αρέσει στον καθένα. Είναι αυτό που με κάνει να μην ξεκολλώ από εδώ. Έχω τους "δικούς" μου ανθρώπους. Και να σου απαντήσω στο προηγούμενο post, home is where the heart is. Απλά σε κάποια φάση πρέπει να την ακούσω πιο προσεκτικά.
Πάω να τελειώσω το άδειασμα.

Υ.Γ 1 Το κείμενο γράφτηκε με το Sullivan Street των Counting Crows στο repeat.
Υ.Γ 2 Μου πες να δίνω σημασία στις πράξεις...περισσότερο από τα λόγια. Τόσα χρόνια έμαθα στο ανάποδο. Γι' αυτό.

Μία από τα ίδια

Και μετά σου λένε ,  there is no place like home.

Μωρέ  there is, αλλά είπαμε, κωλώνω...

Πως να μην τα κάνεις θάλασσα στον έρωτα και πως να καταφέρνεις να επιπλέεις

Αν μου έλεγαν να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο "Πως να έχετε μια πετυχημένη σχέση", το πιο πιθανόν όχι μόνο να μην πούλαγε ούτε ένα αντίτυπο αλλά θα μου έκαναν και μήνυση όσοι θα το διάβαζαν.
Είμαι χάλια στο θέμα. Πάντα ήμουν single. Ακόμα και όταν έβγαινα με κάποιο, η αντιμετώπισή μου επί του θέματος ήταν αυτή του άνθρωπου που έμαθε μόνος του. Δεν ξέρω γιατί είμαι έτσι. Ίσως είναι το σύνδρομο της μεγάλης αδελφής που όταν έγινε δύο χρονών γύρισε η μάνα της της είπε "άντε τώρα να φροντίσεις τον εαυτό σου είσαι μεγάλη, έχουμε να κοιτάξουμε και τη νεογέννητη αδελφή σου". Είδες ζημιά που κάνει η παιδική ηλικία;
Έφτασα στο σημείο ούτε τη λέξη "σχέση" να μην μπορώ να πω ( τη γράφω τώρα και διακρίνω ένα τρέμουλο στο χέρι μου).
Φυσικά στην πορεία ερωτεύτηκα. Και έγιναν διάφορα. Τις περισσότερες φορές δεν τα χειρίστηκα καλά, ούτε τον άνθρωπο δίπλα μου. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι ίσως να φταίει η ίδια η λέξη "χειρίζομαι". Ποτέ δεν μπορείς να ελέγξεις κάποιο άλλο, σύμφωνα με τα δικά σου ΄θέλω'. Ούτε μπορείς να του πεις τι να σου λέει για να νιώθεις καλά, ούτε να περιμένεις να σου δείξει εκείνο που θες. Είναι όλα ένα ρίσκο, δεν υπάρχει συνταγή και δεν ξέρεις που θα οδηγήσει. Απλά είσαι εκεί. Και αυτό πίστεψε το έμαθα και από την καλή και από την ανάποδη.
Όταν είσαι στις αρχές και υπάρχει το πάθος και οι έρωτες δεν σκέφτεσαι τίποτα απολύτως. Ζεις σε ένα άσπρο συννεφάκι ( σε σχήμα κρεβατιού).
Μετά σε κάποια φάση θα έλθει η καθημερινότητα (και στην προκειμένη το φθινόπωρο και τα "κεφάλια μέσα"). Εκεί κάτι πάει να αλλάξει αλλά δεν το διακρίνεις.
Ώσπου μια μέρα γίνεται κάτι και κάνει μια τρυπούλα το συννεφάκι. Σκέφτεσαι "λες να ανοίξει κι άλλο και να πέσω κάτω;". Και σε πιάνει το άγχος. Εκεί αρχίζει μια άλλη ιστορία.
Ένα panic attack. Σε αυτή ειδικά τη φάση το χειρότερο πράγμα είναι να έχεις πολλή φαντασία. Αυτό μόνο έχω να πω.
Όπως και να χει, αντε και ξεπερνάς αυτή τη μεγάλη κρίση. Και τελικά τα βρίσκεις. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς ακόμα να αρθρώσεις τη λέξη "σχέση" χωρίς να σου έλθει μια σκοταδίνη. Η δικιά μου αγαπημένη φράση είναι το "είμαστε μαζί". Γιατί αυτό δεν σημαίνει ότι απαρνείσαι το singleness της ζωής σου. Είναι έτσι και αλλιώς στάση ζωής όχι ερωτικό status.

Πάντως θέλω να μοιραστώ μαζί σου τα όσα έμαθα (με τον καλό και τον κακό τρόπο) για το θέμα. Όχι δεν είναι κανόνες, ούτε ο δεκάλογος. Είναι παρατηρήσεις μια γυναίκας που δεν έμαθε να κάνει σχέσεις.

1. Δεν προσπαθούμε να κάνουμε τον άλλο να σκέφτεται ή να ενεργεί όπως θέλουμε εμείς. Και αν φαίνεται στις αρχές ότι είμαστε πλήρως συμβατοί, η αλήθεια είναι ότι με το πέρασμα του χρόνου βλέπεις διαφορές. Αλλά δεν είναι κακό. Απλά μαθαίνεις τις μανούβρες και να αποδέχεσαι τον άλλο όπως είναι.
2. Προσπαθούμε να μην σκαλίζουμε το ερωτικό παρελθόν του. Η ουσία είναι ότι είναι εδώ, τώρα. Και στην τελική ναι σίγουρα θα ξαναείπε σε άλλο "σ αγαπώ" και όλα εκείνα τα γλυκόλογα που νομίζεις ότι μόνο σε σένα τα είπε. Αλλά και συ δεν έκανες κάποτε το ίδιο με κάποιο άλλο άτομο;
3. Δεν είμαστε αυτοκόλλητοι (δεν ξέρω πως γίνεται αυτό - πάντα τα έδινα όλα). Είναι ωραίο να πεθυμάς. Και να έχει ο καθένας τη ζωή του. Σ' αυτό προσθέτεις και μια γερή δόση εμπιστοσύνης για να δέσει.
4. Κάνουμε πράγματα μαζί. Μια βόλτα, μια εκδρομή, ακόμα και ένα παιχνίδι στο xbox. Ειδικά όταν περνούμε περίοδο άγχους από τη δουλειά. Γιατί αν δεν έχεις την αγκαλιά σου, τι σκατά να την κάνεις την καριέρα;
5. Όσο ωραίο είναι να κάνεις τη ζωή σου χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανένα, άλλο τόσο όμορφο είναι να νιώθεις ένα sense of belonginess.
6. Δεν παίζουμε με τις λέξεις. Γιατί ενώ εσύ δίνεις σημασία ως στον τελευταίο τόνο, και στο τι ακριβώς σου είπε στο e-mail, μπορεί ο άλλος να μην το σκέφτεται τόσο πολύπλοκα. Μπορεί.
7. Γενικά δεν δίνουμε πολλή σημασία. Τα λόγια είναι λόγια. Ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει ( η να μην λέει καν) γιατί μπορεί να έχει το κόλλημα του. Το μόνο που μένουν είναι οι πράξεις. Αν ο άλλος είναι "εκεί" μόνο αυτό έχει σημασία. Μάθε να ακούς αλλά να δίνεις σημασία σε πολύ λίγα.
8. Συζητούμε. Αν ο άλλος έχει πάθει παράνοια για κάτι , το μιλάς. Μια φορά. Για να κλείνει το θέμα. Αλλά δεν τον γράφεις.
9. Κατεβάζουμε άμυνες και δεν το παίζουμε μάγκες. Ξέρεις. Δεν θα ζήσουμε γι πάντα.
10.Άκου το "I melt with you" των Nouvelle Vague πριν να κάνεις καυγά.
11. Το σενάριο "μένω κάπου γιατί δεν μπορώ να μαι μόνος", δεν παίζει. Ο άλλος που ΘΕΛΕΙ να είναι μαζί σου δεν είναι μαλάκας να κάνει έκπτωση στα αισθήματά του.
12. Όπως είπε και η Edith Piaf όταν την ρώτησαν ποιες τρεις συμβουλές θέλει να δώσει, "aimer, aimer, aimer".

Δεν τα έχω μάθει όλα. Σίγουρα δεν εφάρμοσα και τα δώδεκα. Αλλά διαβάζοντας τα, τα καταλαβαίνω. Είναι μια καλή αρχή.

Εσύ τι έχεις μάθει;

Παιχνιδάκια

Έχει καιρό να παίξω παιχνιδάκια. Όπως επίσης έχει καιρό να διαβάσω βιβλία.
Ο street spirit μου έκανε την εξής πάσα:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

"A Woman with long Spanish hair sang a couple of songs, accompanied by two men who played guitars."

"The guitarists were grey-haired, neatly dressed in sports jackets and ties."

"Luke loved this tradition - and anything he loved, automatically became part of some 'tradition' or other - of the soberly dressed guitarist in polished shoes revealing a slight gap of the pale flesh between turn-up and sock".

(Paris Trance - A romance , Geoff Dyer)

Κάνω πάσα στους Φτερό, keimgreek, Allitnil, Trilian και November

Υ.Γ1 Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό δεν διαβάζω βιβλία. Μόνο το καλοκαίρι στις διακοπές. Αυτό το άρχισα το Οκτώβρη. Για να δούμε.
Υ.Γ2 Από δω και πέρα τα λόγια θα μένουν εκεί που ανήκουν. Στις σελίδες.

Πίσω από το τιμόνι και μπροστά από τους τροχούς + Οι φυλές των τροχών.

Επιτέλους παράγγειλα αυτοκίνητο. Μετά από ένα χρόνο ψάξιμο, ατέλειωτες συζητήσεις με πιο "έμπειρους" από μένα, οδήγημα μερικών μοντέλων, σερφάρισμα σε ιστοσελίδες να ζουμάρω στους τροχούς των μοντέλων, στο εσωτερικό, να ψάχνω τη σύνθεση από τη οποία είναι φτιαγμένο το κάθισμα, επιτέλους αποφάσισα να κάνω κάτι!
Δεν είμαι τελείως ενθουσιασμένη με την αγορά μου αλλά αυτό μας έλειπε, να κάνω και πανηγύρια για τέσσερις τροχούς! Τα ηχεία να είναι γαμάτα και τα υπόλοιπα δεν με ενδιαφέρουν (και να μην μένει στη μέση του δρόμου)
Φυσικά εδώ, το τι αυτοκίνητο οδηγείς παίζει για μερικούς (πολλούς) σημαντικό ρόλο.
Για παράδειγμα, ψες το βράδι πήγαμε σε μια όχι και τόσο high γειτονιά να φάμε σουβλάκια. Παρκάρω πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, άδειο. Μετά από ούτε μια ώρα τελειώνουμε και πάμε προς το αυτοκίνητο. Όπου πλησιάζοντας βλέπω πάνω στον κώλο μου ( του αυτοκινήτου δηλαδή) παρκαρισμένο ένα BMW. Από την οποία μάρκα έχει γεμίσει το νησί. Οκ, σκέφτομαι, με χωράει να κάνω όπισθεν. Μπαίνουμε μέσα, κάνω να ξεκινήσω και από το πουθενά ξεπετάγεται ένας 55άρης , λίγο γυφτόφατσα. "Μα εν σέβεστε το παρκινκ του άλλου;". Αντιδρώ ψύχραιμα, βαριέμαι και στην τελική όντως ανέβηκα πάνω σε πεζοδρόμιο. "Απολογούμαι, φεύγω τώρα", απαντώ ΠΑΡΑ πολύ ευγενικά. Δεν πτοείται ο βλάκας "Προσέχετε τωρά που εννα φεύκετε να μεν χτάρετε το αυτοκίνητο". Εγώ έξαλλη. Ε σιγά ρε φίλε που πήρες και εσύ ένα BMW και νομίζεις πως έχεις γίνει ο χλίδας. Γύφτε!
Ξέφυγα. Αυτά που λες. Με εκνευρίζει που το status μετριέται σε τροχούς και την αξία τους. Και αν ήταν δύο τροχούς να πω, οκ είναι όντως χλίδα να είσαι περιβαλλοντιστής στην Κύπρο. Αλλά παλιοσίδερα; Αρνούμαι.
Τελικά όντως ισχύει το "δείξε μου το αυτοκίνητο σου να σου πω ποιος είσαι". Για παράδειγμα.
Cabrio Mercedes, Saab = 40άρα κυράτσα, ενδεχομένως αγάμητη και σίγουρα χάλια οδηγός (παρατήρηση του "ντογκ μου".)
BMW = Από 55άρηδες γύφτους μέχρι 30άρηδες χωρίς ίχνος αισθητικής και πιθανόν μουρόχαυλοι που νομίζουν οτι έτσι θα γίνουν περιζήτητοι γαμπροί και γαμάτοι γκόμενοι
(μου α χα χα... καλά).
4x4 = Όσοι έχουν μείνει στην περασμένη δεκαετία, εκείνοι που την έχουν μικρή, εκείνοι που θέλουν να κάνουν αισθητοί την παρουσία τους στο δρόμο και ελάχιστοι που κάνουν κάτι θαλάσσια σπορτ και σκι και θέλουν να χωράνε τα διάφορά τους. ( Έτσι για να ξέρετε, χωράνε και σε πιο μικρά αυτοκίνητα αν σπρώξετε κάτω τα πίσω καθίσματα).
Διπλοκάμπινα = Έχεις παρατηρήσει ότι έχουν λιγοστέψει μέσα στις πόλεις; Επιτέλους συνειδητοποίησαν ότι τα διπλοκάμπινα πρέπει να κυκλοφορούν εκεί που πρέπει, στα χωράφια κ αι τους αγρούς.
Γαλλικά = Ενδεχομένως έχουν σπουδάσει Γαλλία ή είναι από εκείνους που δεν έχουν πτοηθεί από τους υπόλοιπους που δηλωνουν "μακριά από γαλλικά".
Ιταλικά = Μερακλήδες του ωραίου αυτοκινήτου. Δεν νικάει τίποτα το design μιας Brera και η Spider makes my heart beat. Δυστυχώς δεν τα προτιμάνε πολλοί γιατί έχουν αποκτήσει τη φήμη του "νευρικού εραστή".
Toyota, Honda κτλ = Δεν έχουν πτοηθεί από το trend των χλιδάτων γερμανικών. Ευτυχώς. Γιατί όπως και να το κάνεις είναι αυτοκίνητα που ποτέ δεν θα σου μείνουν στο δρόμο.

Ο έρωτας...και όλα εκείνα γύρω του.

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,

όνομα ουσιασιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από εδώ και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη,
Η μνήμη, η μνήμη , η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από εδώ και πέρα.

(Κική Δημουλά από το «Λίγο του κόσμου»)

Y.Γ1 Δεν ξέρω γιατί κολλάω και μερικές φορές δεν βλέπω την ουσία. Ότι δηλαδή σημασία έχει αυτό που νιώθω, που νιώθεις, που μου δείχνεις, που σου δείχνω όταν είμαστε μαζί. Να ξέρεις, πως μαθαίνω ακόμα...κάνε λίγη υπόμονη. Μόνο μαζί σου θέλω να είμαι κολλημένη.

Υ.Γ2 Πριν από μερικά χρόνια, έκανα ένα φεγγάρι ψυχανάλυση λόγω προσωπικού μπερδέματος. Η ψυχολόγος μου είχε πει " Έχεις άμυνες. Στην προσπάθεια σου να είσαι συναισθηματικά αποστασιοποιημένη, για να μην πληγωθείς, κλείνεις και τα παράθυρα και τις πόρτες." Τέσσερα χρόνια μετά, ένα έχω να πω : Να πάνε να γαμηθούνε και οι άμυνες και οι κλειστές οι πόρτες!

Υ.Γ3 Ο έρωτας είναι απλός, ε;

Από άνοιξη βλέπουμε

Επιτέλους, σήμερα έβρεξε και νιώσαμε λίγο χειμώνα. Μη νομίσεις, δεν είμαι παιδί του κρύου καιρού. Φανατική του καλοκαιριού και του mojito και μάλιστα σκληροπυρηνική. Τόσο πολύ που αν είχα την οικονομική άνεση, θα πήγαινα όπου υπάρχει ήλιος και παραλία όλο το χρόνο. Απλά η σπαστική μη εναλλαγή των εποχών μου τη δίνει. Πάνω που πας να αποδεκτείς ότι το μαύρισμά σου θα φύγει, ότι θα φυλάξεις τα αμάνικα, ότι θα κλειστείς σπίτι σου και ότι θα έχεις μια πιο «εσωτερική» ματιά στα πράγματα, τσουπ, να και τον ήλιο στο μέσο του χειμώνα! Ε πώς να σου βγει η ατμόσφαιρα! Ρε γαμώτο, το έχω καημό να φοράω γάντια, σάρπα, σκουφάκι και να τυλίγομαι σαν κρεμμύδι. Μόνο για τρεις μήνες.

Φέτος μου έτυχε καλός χειμώνας. Πολλές βραδιές εντός με καλή παρέα, κουβερτούλα και dvd. Πόσο το είχα ανάγκη. Τις προηγούμενες χρονιές ήμουν κάθε βράδι έξω. Σαν κυνηγημένη, από μπαράκι σε μπαράκι, μόνο και μόνο για να πιστεύω στην ψευδαίσθηση πως έτσι ζει ο κόσμος στα νιάτα του! Δεν είναι αστείο; Μεγάλη απελευθέρωση να συνειδητοποιείς ότι δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν βγεις ένα Σάββατο βράδι. Φέτος όμως ξεμυτίζω μόνο άμα ξέρω πως πραγματικά γουστάρω. Φτάνει πια ρόλους και καλούπια. Άσε που με εξιτάρει περισσότερο η ιδέα ενός τέλειου προγεύματος ή μόνη με καφέδες και εφημερίδες ή με την κατάλληλη παρέα και εφημερίδες.

Μα τι έλεγα; Α, ναι ο χειμώνας. Σήμερα που λες που είναι ψιλοχάλια, θα κλειστώ σπίτι. Και αύριο. Και μ αρέσει η ιδέα. Βαριέμαι να βγαίνω, στο ξανάπα ε; Περνώ φάση. Η ιδέα του να κανονίσω να βγω μου κάνει κάτι, κουραστικό. Άσε που απομυθοποίησα τη σκηνή «παίζει φάση στο μπαρ». Οποιαδήποτε φάση, όχι κατανάγκη ερωτική. Δεν ξέρω αν σου έτυχε πολλές φορές, αλλά εμένα και όλων όσων ξέρω, εδώ στην Κύπρο, σπάνια και μετρημένα. Μπορεί και να φταίει το υφάκι μας του τύπου «καλύτερα να έχεις έτοιμη ατάκα που θα με στείλει αλλιώς μην πλησιάσεις» ή ακόμα και η στάση του κόσμου «κρατώ ποτό, τσιγάρο και δεν το κουνάω ρούπι γιατί δεν είναι cool να χορεύω και φυσικά δεν σε καρφώνω γιατί είμαι υπεράνω».

Αλλά επειδή είναι χειμώνας, δεν θα το αναλύσω άλλο. Από άνοιξη, βλέπουμε!

Υ.Γ1 To post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το δίσκο των 1550..."φτάνει γι απόψε τι λες, μη σκοτώσεις άλλες λέξεις, ούτε και γώ...μόνο θυμήσου..."

Υ.Γ2 Το soundtrack του υπόλοιπου χειμώνα προβλέπεται να είναι το compilation του Rock 'n' Roll για τα 20χρονά του (να μας ζήσει - πολύ το γουστάρω - αγαπημένο χειμωνιάτικο μπαράκι - εκεί θυμάμαι σούπερ φάσεις)

Πως θα ήταν η ιδανική τηλεόραση

Η κυπριακή τηλεόραση έχει το μαύρο της το χάλι. Ούτε και η ελληνική είναι καλύτερη αφού είναι τίγκα στα τηλεπαιχνίδια, τις ηλίθες σειρές και τις ειδήσεις που πάνε μια ώρα και όλοι μαλώνουν.
Αλλά τα πράγματα εδώ είναι πραγματικά τραγικά. Σειρές ελληνικές αδιάφορες που ακόμα και όταν πάνε αν αντιγράψουν ξένες σειρές δεν τα καταφέρνουν. Κυπριακές, με σαχλό χιούμορ π.χ. Ζωή Ποδήλατο (δίνω λεφτά για να σταματήσει) ή δήθεν "σοβαρές" που προσπαθούν να περάσουν δήθεν ηθικά μηνύματα όπως το βλακωδέστατο "Μίλα Μου". Από την άλλη ειναι οι αθλητικές εκπομπές την Κυριακή που δεν παρακολουθώ έτσι κι αλλιώς αλλά και οι εκπομπές για την ύπαιθρο, την άμυνα (!) που έχουν μηδέν θεαματικότητα και τέλος είναι και οι 1-2 ψυχαγωγικές εκπομπές (πχ Πατάτες Αντινακτές) που έχουν το κοινό τους. Και μετά το χάος. Α, ξέχασα και τις λατινοαμερικάνικες μεταγλωτισμένες που τις βλέπουν άνθρωποι με χαμηλό IQ και που έχουν κολλήσει στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Δηλαδή αν σ' αρέσει η τηλεόραση και δεν έχεις συνδρομή σε μια Nova κτλ , καλύτερα να πετάξεις το κουτί από τον παράθυρο.
Και σκέφτομαι, τι καλά να μπορούσαμε να φτιάχναμε εμείς τα προγράμματα της τηλεόρασης. Σύμφωνα με το τι θέλουμε να βλέπουμε (όπως κάνει το TiVo στην Αμερική). Να μπορούσαμε δηλαδή να παίρναμε από κάθε κανάλι, τις εκπομπές που θέλαμε και να φτιάχναμε το τι θα βλέπαμε.
Το δικό μου τηλεοπτικό πρόγραμμα θα ήταν ως εξής:
1. Καταρχάς, θα έριχνα οβίδες στο ΡΙΚ, στο Σίγμα και στον ΑΝΤ1 για να γλυτώσει η ανθρωπότητα.
2. Θα άφηνα το Μέγα γιατί μέσα μέσα έχει κάποιες καλές ελληνικές σειρές ( φέτος δεν παρακολούθησα καμία, αλλά ίσως υπάρχουν).
3. Θα πρόσθετα travel chanel, national geographic για να μαθαίνουμε και κάτι χρήσιμο.
4. Τις Δευτέρες θα έβαζα επεισόδιο του House MD για να αρχίσει η βδομάδα καλά και στη τσίτα.
5. Την Τρίτη θα είχε heroes και Prison Break για να μπούμε σε μια άλλη διάσταση
6. Την Τετάρτη θα έβαζα παλιά επεισόδια των Τριών Χάριτων, Ντόλτσε Βίτα και Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή για να θυμηθούμε τι σημαίνει με έξυπνο χιούμορ.
7. Την Πέμπτη θα είχε Weeds, 4400 (η παρακολούθησή τους θα είναι υποχρεωτική για τους οι "ιθύνοντες" για να συνειδητοποιούν πόσο βλήματα είναι οι ίδιοι και οι σειρές τους) αλλά και pilot επεισόδια καινούριων σειρών. Και ο τηλεθεατής θα είχε σχετικό control για να ψηφίζει ποια σειρά θέλει να ξεκινήσει ( για να είμαστε και δημοκρατικοί- αν και ως γνωστό η μάζα ποτέ δεν ήταν έξυπνη).
8. Την Παρασκευή θα είχα μαραθώνιο σύγχρονων ταινιών. Όχι sci-fi, horror ή teen movies. Τις βαριέμαι αφάνταστα.
9. Το Σάββατο θα προβαλλόταν ευρωπαϊκός κινηματογράφος για εκείνους που εκ πεποιθήσεως δεν βγαίνουν τη μέρα των "λαϊκών".
10. Η Κυριακή θα ήταν αφιερωμένη σε εκπομπές μαγειρικής γιατί τη βρίσκω να αράζω χαλαρά στον καναπέ και να παρακολουθώ πως γίνεται η creme brulee.

Ώσπου να γίνει αυτό όμως ή ωσότου επανέλθει η "καλή" τηλεόραση θα αρκεστώ να νοικιάζω Weeds, Heroes, Prison Break, House, 4400, Dexter και να κατεβάζω Californication (με το θεό David Duchovny) και το ολοκαίνουριο Cashmere Mafia (πατάτα μου φάνηκε...).
Υ.Γ1 Νέα πώρωση, το Hell's Kitchen και το The F word με το θεό chef Gordon Ramsay.
Υ.Γ2 Δεν είμαι υπέρμαχος του κουτιού, αλλά όταν έχω τάσης καναπεδίασης, προτιμώ να βλέπω κάτι που δεν θα μου κάνει τα νεύρα μου noodles.

Μια συνηθισμένη βδομάδα

Η ώρα ειναι 8:27 μ.μ. Τέταρτη συνεχόμενη μέρα που βραδιάζει και είμαι ακόμα στο γραφείο. Έπεσε δουλειά. Νιώθω πολύ κουρασμένη. Ονειρεύομαι αφρόλουτρο με τις ώρες ( εγώ, που δεν το συνηθίζω - αν και είμαι πλήρως εξοπλισμένη με άλατα) και πάρα πολύ μασαζ.

Η βδομάδα ξεκίνησε σχετικά καλά. Δευτέρα, γραφείο, γυμναστήριο αργά, σπίτι, σαλατούλα από το Boston Deli (ωραία ήτανε), κανά δυο επεισόδια Shameless (νέα ανακάλυψη - αγαπημένη αγγλική σειρά με politically incorrect χιούμορ) και ύπνος.
Την επομένη, νεύρα και καυγάδες με προϊσταμένους, ας είναι καλά η ένταση. Πάω αργά σπίτι με τα νεύρα ΝΑ και αμέσως έρχεται να με πάρει φίλος να δούμε την παράσταση ON/OFF. H οποία αν και καλή μου θύμισε έντονα το "2" οπότε άμα κάτι δεν είναι πολύ πρωτότυπο και φρέσκο, ψιλοβαριέμαι. Τελειώνει η παράσταση, κατευθείαν σπίτι και ύπνος. Κομμάτια.
Τετάρτη ξυπνώ με ανεξήγητα νεύρα. Γραφείο. Ξανά πολλή δουλειά και ένταση. Στις 8 και κάτι φεύγω, πάω κατευθείαν για φαγητό με καλή παρέα. Δεν πολυμιλάω, κούραση. Σου έτυχε ποτέ απλά να ξέρεις πως ειναι η μέρα σου και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την ανεχτείς; Ε, για τέτοια κατάσταση μιλάμε. Σπίτι. Γίνεται μια ψιλοπαρεξήγηση, φταίω, αλλά δεν έχω τη δύναμη να κάνω κάτι γι αυτό. Just not my day.
Σήμερα, ξυπνώ, πάω για μια δουλειά, χαλάει το αυτοκίνητο. Τρεις ώρες να ανακαλύψουμε τρόπο να επανέλθει. Τελικά στις 12 λύνονται όλα. Πάω γραφείο. Είμαι σε καλή διάθεση πάραυτα. Είναι ηλιόλουστη μέρα και συνειδητοποίησα ότι μερικές φορές για να είσαι καλά, πρέπει να το δουλέψεις λίγο στον εγκέφαλό σου. Με φωνάζει μέσα το big boss. Κάθομαι. Με κοιτάζει και δηλώνει ότι από τη μέρα που με γνώρισε δεν πέρασε μια μέρα που να μην του προκαλέσω κάτι, από γέλια εως και κρίση. Του απαντάω ότι χαίρομαι που η σχέση μας είναι πολυεπίπεδη και καθόλου βαρετή. Μειδιάζει.
Και μου ανακοινώνει: "Τουλίπα, ετοιμάσου. Θα πας ταξίδι. Φρόντισε να κάνεις συνάλλαγμα".
Συνάλλαγμα = κάπου μακριά. Είμαι απίστευτα ευτυχισμένη. Μόνο που δεν τον φιλάω (θα του φέρω σουβενίρ). Δεν θα σου πω που πάω. Απλά αυτό ειδικά το ταξίδι, έπρεπε να το κάνω εγώ!

Η ώρα είναι 8:40 μμ. Ετοιμάζομαι να την κάνω. Θα περάσω πρώτα από το Costa Cafe για ένα καφεδάκι με φίλους. Τι βδομάδα!
Τελικά άξιζε τον κόπο το ξενύκτι!

Υ.Γ Τη ρουτίνα μου την κάνουν καλύτερη τα sweet nothings της καθημερινότητας (ξέρεις εσύ).

Πως να μεταμορφωθείς από Πολική Αρκούδα σε Χαρούμενη Πολική Αρκούδα

Πάχυνα. Το βλέπω από το παντελόνι μου. Στα δεξιά άμα πιάσεις , αντί ψωμάκια θα πετύχεις ένα bar Kit Kat Hazelnut. Και στ' αριστερά πατάτες τηγανητές. Οκ, είπαμε ότι είναι χειμώνας και κρύώνουμε και δικαιούμαι κάπως να μεταμορφωθώ σε πολική αρκούδα αλλά ψάχνω ωραία φορεματάκια αυτές τις μέρες και δεν λέει.
Είχε που λες ένα ντοκιμαντέρ σήμερα στην τηλεόραση (μου είπανε, δεν το είδα - κάνω καριέρα όπως είπα στο προηγούμενο ποστ) όπου ένας κύριος ψυχολόγος και μια κυρία διατροφολόγος μιλούσαν για τη συναισθηματική διατροφή. Είπαν ότι υπάρχουν μερικά φαγητά που κάνουν καλό στη διάθεσή μας, με λίγα λόγια μας "ανεβάζουν". Για να δούμε:

• Λιπαρά ψάρια - σολομό - Ναι, λατρεύω
  
• Καρύδια 10-12 - Όχι. Εκτός και αν είναι μέσα σε σοκολάτα ( μετράει;)
  
• Όσπρια και ιδιαίτερα φασόλια μαυρομάτικα (κοινώς λουβί) - Μ΄αρέσουν αλλά σπανίως τρώω πια (δεν χωνεύονται το μεσημέρι με τίποτα)
  
• Άπαχο κρέας (κοτόπουλο ή γαλοπούλα) - Φυσικά κοτόπουλο λατρεμένο αλλά και κάτι buffalo wings που δοκίμασα πριν κανά μήνα στην μπυρακία Chesters στη Λεμεσό... επίσης τέλεια.
  
• Ένα κουτάλι καφέ τη μέρα -Ναι, της σούπας. Να μην σου πω κουτάλι μεγάλο σερβιρίσματος της σούπας.
  
• Σοκολάτες - Δεν ξέρω αν ισχύει από τη στιγμή που άμα τρως σοκολάτες, γίνεσαι ένα βόδι και μετά δεν θες να βγαίνεις από το σπίτι...

Θα εφαρμόσω αυτή τη διατροφή. Όχι πως δεν είναι καλή η διάθεση μου ( οι καθημερινές μου είναι γεμάτες μικρές, όμορφες, φαινομενικά συνηθισμένες - που όμως δεν είναι- στιγμές). Αλλά έχω παραγεμίσει junk food και δεν μ' αρέσει. Και τα φορεματάκια...

Work Matters (?)

Β-Α-Ρ-Ε-Θ-Η-Κ-Α! Και κυρίως τη δουλειά μου. Πάρα πολύ. Μην με ρωτήσεις τι κάνω. Δεν έχει σημασία. Από τη μέρα που είπα ότι θα ασχοληθώ με αυτή τη δουλειά, όσα καλά μου έδωσε άλλα τόσα κακά ήλθαν και με βρήκαν. Δεν ξέρω τι κάνουν οι υπόλοιποι συνάδελφοι. Μια χαρά μου φαίνονται. Μάλλον είναι πιο οργανωμένοι από μένα. Και τη δουλειά τους κάνουν και τον ελεύθερο τους χρόνο υποθέτω πως έχω. Να σου πω την αλήθεια, χέστηκα. Δικό μου είναι το blog θα γκρινιάζω όσο θέλω. Και σήμερα νιώθω πολύ γκρινιάρα.

Για να μην μου βγαίνει, σημαίνει ότι δεν φταίω μόνο εγώ. Ή και να φταίω σημαίνει ότι πρέπει να κάνω κάτι εγώ για να το αλλάξω.
Είναι δική μου ιδέα μόνο ή είναι δύσκολο να κάνεις γενικά αλλαγές; Σε όλα; Δηλαδή έχει 1,5 χρόνο που κάθομαι και σου γράφω ότι θέλω να φύγω. Και δεν το κάνω γιατί απλά κωλώνω. Αλλά αυτό το συζητήσαμε άπειρες φορές, με βαρέθηκες και εσύ.
Ρε συ δεν με χωράει ο τόπος. Πόσα μπαράκια, εστιατόρια, cafe, κουβέντες με φίλους να αντέξει ο άνθρωπος; Ή μάλλον για πόσο μπορεί να το κάνει;

Πόσο καριερίστας μπορείς να γίνεις; Μερικές δουλειές απλά ως ένα σημείο σε φτάνουν. Άσε που μετά από κάτι μήνες και ξενύκτια σε προηγούμενη δουλειά, αποφάσισα ότι η καριέρα είναι η πιο μεγάλη δικαιολογία για να μην έχεις προσωπική ζωή. Γιατί άμα αγάπη μου, έχεις ένα άνθρωπο ( ή πολλούς), σε αγαπάει, τον αγαπάς, πηγαίνετε εκδρομές και ταξίδια, κάνεις ακόμα και όνειρα μαζί του, γιατί να σε νοιάζει αν θα γίνεις διευθυντής;
Και όταν είσαι και μόνος και σχολνάς στις 8 και δεν έχεις όρεξη να δεις κόσμο και γυρνάς σπίτι, επαναλαμβάνω μόνος, τι να κάνεις τη "γεμάτη ζωή" στη δουλειά; Βλακείες και παραπλανήσεις. Καπιταλιστικά συστήματα!

Γι αυτό σου λέω, πρέπει να κάνω κάτι. Ίσως να υπάρχει τελικά η "ιδανική" δουλειά. Εκείνη που σε γεμίζει ως άνθρωπο και σιγά σιγά απλά όλα στη ζωή σου γίνονται όπως τα θες. Ακόμα και αν αυτή η δουλειά σημαίνει να είσαι γκαρσόνα στην Κούβα η χορεύτρια στο Καρναβάλι του Ρίο!

Με το πουκάμισο ανοικτό

Πριν από 1.5 χρόνο είχες βρεις τον δικό σου παράδεισο. Τότε δεν το είχες συνειδητοποιήσει ότι εκείνο το καλοκαίρι θα σου άλλαζε ολόκληρη τη ζωή. Θυμάσαι που συζητούσαμε στο μπαλκόνι, όταν επέστρεψες; "Για να ανήκεις κάπου, πρέπει πρώτα να ανήκεις στον ίδιο σου τον εαυτό", μου είχες πει. Και συ αυτό έκανες. Έμαθες να ανήκεις σε σένα.

Από τότε έχεις αλλάξει πολύ. Έχεις ομορφύνει. Το βλέμμα σου είναι πιο ήρεμο. Ψάχνεσαι πάντα ( άμα το έχει ο άνθρωπος..) αλλά όχι για να βρεις δρόμους, αλλά γιατί τώρα μπορείς να διαλέξεις.
Ναι, έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο. Και τώρα ήλθε η ώρα. Να πας εκεί που θα βρεις τα όνειρά σου. Εκεί που έμαθες να γελάς σαν μικρό κορίτσι ( έχει αλλάξει το γέλιο σου, το έχεις προσέξει; Είναι πιο αθώο, πιο αυθόρμητο, πιο εσύ - μ αρέσει).

Βρεθήκαμε ψες, ίσως για τελευταία φορά (δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς). Ετοιμάζεσαι να την κάνεις για μέρη μακρινά. Χωρίς ατζέντα, χωρίς να ξέρεις κάποιο εκεί που πας, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς να πρέπει να έχεις αναφορές. Τι ελευθερία! Πως τα κατάφερες!

Μεγάλη σου μαγκιά φίλη μου. Μια ζωή θα στο αναγνωρίζω. Δεν κώλωσες. Δεν σκέφτηκες τη δουλειά, τα πρέπει ( ποια πρέπει; - τι είναι εκείνο που μας κρατάει πίσω; ειδικά όταν δεν έχουμε οικογένεια). Απλά βρήκες τον εαυτό σου. Και ξέρω πόσο δύσκολη διαδικασία ήτανε. Μέρα με τη μέρα, κάθισες και "μετρούσες όλα σου τα λάθη, και ήταν όλα εκεί" ( Αρβανιτάκη - "Μέτρησα" - θυμάσαι την πλάκα που πάθαμε όταν το πρωτακούσαμε;).
Και μέσα σε δύο χρόνια , "καθάρισες". Τόσο ώστε να μπορεις να φύγεις, όχι για χάρη της φυγής, αλλά γιατί είσαι ελεύθερη.

Ψες το βράδι, πριν φύγω, αγκαλιαστήκαμε. Σε έσφιξα όσο πιο δυνατά μπορούσα. Δεν μπορούσα να σε αφήσω. Θα μου λείψεις πολύ. Η αίσθηση ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που με ξέρει όσο κανείς άλλος. Τα βλέμματα μας καρφώθηκαν. Ναι,το ξέρω. Θα είσαι πάντα εδώ και εγώ θα είμαι εκεί. Ακόμα και τώρα που θα μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα και ούτε ξέρω και γω πόσες θάλασσες. Χαίρομαι, που θα βρεις τα όνειρα σου vida μου. Πάντα με το πουκάμισο ανοικτό.

Εις το επανιδείν :) Να μου προσέχεις.

4 μέρες μετά

Σκεφτόμουνα, να ανεβάσω το τελευταίο κείμενο που έγραψα στο Υ.Γ, που ήταν ένας απολογισμός/λίστα από διαπιστώσεις για το 2007. Αλλά σκέφτηκα πως ΟΚ το αγάπησα το 2007, ήταν από τις καλύτερες χρονιές μου, με τις περισσότερες "στιγμές διαύγειας" αλλά και τις περισσότερες φλασιές, όμως από την άλλη δεν είναι καλύτερα να κοιτάς μπροστά όσο πιο σύντομα μπορείς; Και έτσι συνέχισα τη ζωή μου. Κανονικά, χωρίς απολογισμούς και φυσικά χωρίς στόχους ( εσύ πές μου τήρησες του στόχους του 2007;). Πέρασαν τέσσερις ήσυχες μέρες, με βόλτες στην πόλη, με επιστροφή στη δουλειά και με αποχαιρετισμούς των φίλων που ζουν εξωτερικό.

Τέσσερις μέρες με το ευρώ. Φοβήθηκα να πάω στην τράπεζα, να μπω στις απίστευτες ουρές για να αλλάξω τις λίρες. Έτσι και αλλιώς με το να δίνεις λίρες, παίρνεις ρέστα ευρώ και είναι σαν να κάνεις την αλλαγή. Λένε πως σε 2 βδομάδες θα έχει αποσυρθεί το 90% της κυπριακής λίρας. Και μετά σου λένε, εμείς οι Κύπριοι δεν προσαρμοζόμαστε. Διαδόσεις. Όταν θέλουμε και όταν δεν πρόκειται για το χαρακτήρα μας (πχ νοοτροπία, τάσεις) μια χαρά αλλάζουμε συνήθειες! Και σε χρόνο dt! Πήγα που λες χθες βόλτα στα καταστήματα και πήρα 1-2 ρουχαλάκια (άρχισαν οι εκπτώσεις! - αν σποτάρεις πουθενά το σουπερ μαύρο παλτό, στείλε μήνυμα). Και πάω στο ταμείο. Και είναι ένας μουρόχαυλος. Περνάει τα ρούχα και λέει "82".Σκέτο. Τον κοιτάζω. Δεν πολυκαταλαβαίνω (είχα ξεχάσει να πάρω την απογευματινή δόση καφεϊνης). "Ευρώ ή Λίρες;" τον ρωτάω πολύ ευγενικά. "Ευρώ!", μου απαντάει με ένα υφάκι. Μαλάκας. Παρόμοια κατάσταση σε διπλανό κατάστημα "16 και 25". " Ευρώ ή Λίρες". "Ευρώ". Ε καλά ρε παιδιά, δεν φτάνει που είναι εκπτώσεις και οι τιμές συγχύζουν, είναι ανάγκη να μην βοηθάτε και εσείς; Πλήρης αποσυντονισμός. Ή εγώ είμαι ηλίθια ή η ενημέρωση για το ευρώ ήταν λίγη και ανεπαρκής. Δηλαδή εκτός από το να μας στείλουν τα gadget μετατροπής (το δικό μου δεν δουλεύει) και να μας πουν τα χρώματα, τι άλλο έχουν κάνει; Οκ, φτάνει γκρίνια.

Τέσσερις μέρες μετά που λες. Είμαι σε διάθεση υγιεινής ζωής. Όχι άλλες σοκολάτες (δεν μπορείς να φανταστείς πόσες έχω καταβροχθίσει - αλλά η νέα σειρά της Kit Kat είναι απόλυτα θεϊκή). Θα αρχίσω jogging. Τρώω πολύ δούλεμα γι αυτό.
Δεν πειράζει. Έχω αγοράσει φόρμες adidas με σούπερ τεχνολογία (και σε τέλεια χρώματα), πήρα τα Nike 360 (επίσης τέλεια), έχω ήδη mp3 player (εκτός από τα eighties τραγούδια που είναι τα πιο ξεσηκωτικά, θα προσθέσω και Counting Crows- τους ανακαλύπτω ξανά αυτές τις μέρες) ΚΑΙ θα γίνω μια urban αθλήτρια! Τώρα που ακριβώς θα τρέχω και πως θα καταφέρω να το κάνω, χωρίς να παίρνω αυτόκίνητο και να καταλήγω στα λαγκάδια εκτός Λευκωσίας αυτό είναι άλλο θέμα. Αν είχαμε ένα παρκάκι... Καμιά ιδέα κανείς;
Και αυτά ήταν τα πιο συναρπαστικά νέα μου για τις 4 μέρες του 2008. Είμαι πολύ περίεργη να μάθω τι θα γίνει αυτή τη χρονιά. Θα γίνουν τόσες αλλαγές, θα αλλάξουν τόσο πολύ οι απόψεις και το lifestyle μου; Θα δούμε! Καλή σου χρονιά!

Γιατί blogάρω

Άρχισα το blogging το Μάϊο του 2006. Οι λόγοι ήταν δύο: πρώτον, ήθελα κάπου να γράψω τις σκέψεις μου γιατί τότε περνούσα περίοδο στασιμότητας (σε όλους τους τομείς). Δεύτερον ήθελα να γράψω για όλα αυτά που σκέφτομαι, διατηρώντας μια ανωνυμία αλλά αρχίζοντας μια συνομιλία με άλλους bloggers και μη, χωρίς κατανάγκη αυτό να οδηγήσει σε σχέσεις/γνωριμίες εκτός.
Ένα και κάτι χρόνο μετά έγιναν πολλά σε αυτό το blog. Καταρχάς, γνώρισα κόσμο μέσα σε αυτό και ανταλλάξαμε ωραίες ατάκες και σκέψεις. Με μερικούς μίλησα/μιλάω κατά καιρούς στο msn και με 1-2 παιδιά ήπιαμε τον καφέ/κρασί/μπύρα μας. Αλλά γενικά ποτέ δεν επιδίωξα να είμαι κάτι άλλο εκτός από Urban Tulip εντός blog. Δεν με ενδιαφέρει να ξέρει κάποιος ποια είμαι (ακούγεται ψωνισμένο αλλά κατά βάθος δεν συμφωνείς;). Την ελευθερία που νιώθω όταν γράφω εδώ, την εκτιμώ όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Και μην μου πεις ότι και στη ζωή εκτός υπάρχει ελευθερία γιατί μπορώ σε 1 λεπτό να σου βρω 100 λόγους γιατί αυτό δεν ισχύει.
Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου. Η ουσία είναι ότι προτιμώ να blogάρω χωρίς να μπλογκάρω. Χωρίς να σκέφτομαι ότι πρέπει να παίξω ένα ρόλο που έτσι και αλλιώς στην καθημερινότητα μου, θέλοντας και μη, το κάνω. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να μην κρύβεσαι πίσω από ρόλους; Μου πήρε πολύ καιρό να το καταλάβω.
Το αστείο είναι ότι, όταν άρχισα να γράφω στο Υστερόγραφο, άκουγα διάφορους γνωστούς μου γύρω να διερωτούνται ποια είναι η Τουλίπα. Στην αρχή γέλαγα και έκανα παιχνίδι. Ήξερα φυσικά πως δεν ήταν επειδή τους άρεσαν τα κείμενα μου, αλλά ήταν μάλλον η περιέργεια να μάθουν ποια ήλθε ουρανοκατέβατη και υπογράφει ως Urban Tulip.
Μετά όμως άρχισα να βαριέμαι. Γιατί ρε φίλε θες να μάθεις κάτι περισσότερο από το αρκετό; Και γιατί θες να βάλεις πρόσωπο στα γραπτά και τις σκέψεις; Δεν σου φτάνουν;
Το blogging μ αρέσει πολύ. Σκοπεύω να γράφω περισσότερο και πιο συχνά. Ότι θέλω και χωρίς να σκέφτομαι αν θα αρέσουν τα κείμενά μου. Μεγάλωσα αρκετά για να επιζητώ την έγκριση (κρίση αυτογνωσίας). Και μακάρι αυτή η στάση να αρχίσει να υπάρχει και εκτός blog. Και αυτός θα είναι ο σκοπός μου για το 2008.

Υ.Γ1 Αφορμή για το κείμενο ήταν το τελευταίο post της Charlie Alexandra.
Υ.Γ2 Μεγάλη υπόθεση το να είσαι αληθινός...έστω και μέσα από τα κείμενα σου.

The Melody of a Fallen Tree.

Ολόκληρο σαββατοκύριακο, δεν άνοιξα το laptop. Μόνο τώρα, λίγο πριν να φύγω για σινεμά. Ακούω στο repeat το "The melody of a fallen tree". Υποτίθεται πρέπει να παραδώσω την τελευταία μου στήλη αύριο στο Υστερόγραφο ( μπορεί να ξαναγράψω σε κάποια φάση, αλλά όχι τακτικά). Και δεν ξέρω τι να γράψω. Εδώ καλά καλά μου έχουν τελειώσει τα λόγια. Ζω έντονες στιγμές. Αλλά είναι τόσο έντονες που η μόνη τους θέση είναι στην καρδία μου. Και μόνο αυτή ακούω τον τελευταίο καιρό.
Το μυαλό μου έχει πήξει στη σκέψη. Κουράστηκα ρε συ, πολύ. Αλλά δεν μπορώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου πια. Γιατί δεν υπάρχει λόγος. Και δεν το λέω επειδή ειμαι απαισιόδοξη. Απλά περνάω τη φάση που πρέπει να βρω ένα τρόπο να ξαναμαζευτώ, να ξαναγίνω χαρούμενη, να ξαναρχίσω να οργανώνομαι με φίλους, να ξαναβρώ τον εαυτό μου, να, να,να. Όμως, να σου πω την αλήθεια, αυτή τη φορά, σκέφτομαι διαφορετικά. Καταρχάς, δεν πρόκειται να αρχίσω τα μοιρολατρικά του στυλ "που να ξαναβρω κάποιο τώρα", "πρέπει να κυκλοφορώ" και σίγουρα δεν είμαι διατεθειμένη να φάω στα μούτρα όλα τα "πρέπει".
Τέλειωσε κάτι. Με πείραξε. Με πειράζει. Και κατά φάσεις με πιάνουν τα κλάματα (συχνά) . Δεν περνώ εύκολες φάσεις αυτή την περίοδο.
Όμως, δεν είμαι κυνική πια. Δεν μηδενίζω κάτι. Δεν ισοπέδωσα την όμορφη ιστορία που έζησα. Απλά θέλω σε κάποια φάση, να τύχει κάτι που να μην έχει τέλος.
Σκέψου, το λέω εγώ που στα 30, ερωτεύτηκα μόνο δύο φορές, είχα αρκετούς perhaps γκόμενους και πάντα με την πρώτη ευκαιρία την έκανα.
Πως αλλάζει ο άνθρωπος ε; Είναι το πιο ευχάριστο πράγμα που μου έχει τύχει. Να ξέρω ότι έχω ξεκλειδώσει. Να ξέρω ότι μπορώ πια να αντικρύζω το απέραντο της θάλασσας χωρίς να φοβάμαι αλλά έχοντας το πουκάμισο μου ανοικτό.

Y.Γ1 Προτιμώ το The Melody of a Rising Tree.
Υ.Γ2 Σκεφτόμουνα πριν λίγο...για να φυτέψεις ένα καινούριο δέντρο, δεν πρέπει να ανανεώσεις το χώμα ( τη βάση) και να του δώσεις χρόνο να "αναπνεύσει";

X-summer-mas

Πήγα με μια φίλη στη Μακαρίου τις προάλλες για να αγοράσουμε κανά ρουχαλάκι. Φυσικά με αυτό τον (υπερβολικά) καλό καιρό, το να μπαίνεις στη διαδικασία να αγοράζεις ρούχα χειμωνιάτικα, θέλει λίγη προσπάθεια. Πως θα μπω στη διάθεση να πάρω εκείνο το ωραίο παλτό που έβαλα στο μάτι αφού μόνο με τη σκέψη πως θα το φορέσω μου έρχεται λιποθυμία από τη ζέστη; Κάθε χρόνο η κατάσταση στην Κύπρο γίνεται χειρότερη. Ούτε στην Αφρική δεν έχουν τόσο πολύ ήλιο κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Να μην στα πολυλογώ, σκεφτήκαμε ότι που θα πάει θα πέσει η θερμοκρασία, άρα είναι «απαραίτητο» να πάμε για ψώνια αφού «ειλικρινά δεν έχουμε ρούχα να φορέσουμε». Κατεβαίνουμε κέντρο, μπαίνουμε στο πρώτο κατάστημα και τι βλέπω; Όλα στολισμένα χριστουγεννιάτικα! Φωτάκια να αναβοσβήνουν, δέντρα με κόκκινα και χρυσά στολίδια, κορδέλες, αγγελάκια, ούτε στην Oxford Street στο Λονδίνο να ήμαστε. Πάμε στα άλλα κατάστηματα, το ίδιο. Η κόρη της φίλης ενθουσιάστηκε και τσίριζε στη μέση του δρόμου «ήλθαν τα Χριστούγεννα, ουαααο!» Να ‘ναι καλά το κοριτσάκι, χάρηκε. Εγώ από την άλλη εκτός από το ότι έχω ένα θέμα με τα Χριστούγεννα ( άστο, θα στο εξηγήσω την άλλη φορά), με αυτό τον σχεδόν καλοκαιρινό καιρό, μόνο αν αφήσω την φαντασία μου να οργιάσει θα μπω στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Έτσι και αλλιώς εδώ δεν είναι ούτε Αυστραλία ούτε Καλιφόρνια, να βάλουμε τα μαγιό μας και να πάμε να στολίσουμε δέντρο στην παραλία. Απλά μένουμε εντός και περιμένουμε να μπούμε στο πνεύμα. Κάποτε τα Χριστούγεννα ήταν ταυτισμένα με το κρύο, τις βροχές και ακόμα πιο παλιά και με τα χιόνια ( ναι θυμάμαι κάτι white Christmas!).

Και σε ρωτάω, σε μια δυο βδομάδες που θα είναι και επίσημα η χριστουγεννιάτική περίοδος, πως θα δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα χωρίς λίγο χειμώνα, χωρίς να φοράμε τις σάρπες και τα ωραία μας παλτά και να κάνουμε βόλτες στους στολισμένους δρόμους; Πως θα νιώθεις όταν βλέπεις τις βιτρίνες με το περίγραμμα από ψεύτικο χιόνι φορώντας τα γυαλιά του ήλιου; Και πως θα λες στα παιδάκια σου ότι ο Αϊ Βασίλης θα έλθει από την καμινάδα αφού από τον καιρό που έχει να ανάψεις το τζάκι, εκείνα νομίζουν ότι είναι απλά μια τρύπα στον τοίχο; Για αυτό σου λέω, είναι σοβαρό θέμα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και εμείς το ζούμε σε όλο του το μεγαλείο!

Ο χειμώνας στην Κύπρο, είναι σαν τον κυπριακό γκόμενο. Όσο περισσότερο τον θέλεις και του το δείχνεις, τόσο πιο πολύ σε φτύνει και την κάνει με χίλια. Ακόμα και όταν ξέρεις πως κατά βάθος θέλει να έλθει κοντά σου. Και κλασικά όταν επιτέλους αποφασίσει να κάνει κίνηση εσένα έχουν ήδη γίνει τα νεύρα σου πουρές και έχεις χάσει κάθε ίχνος ενθουσιασμού! Σκέφτομαι όμως να κάνω κάτι και να μην κάτσω να περιμένω. Αν εφαρμόσω την τακτική «γραμματόσημο» και στην περίπτωση του χειμώνα, λες να ταρακουνηθεί επιτέλους; Αν δείξω αδιαφορία, αν το παίξω cool και άνετη, αν δεν θίγω συνέχεια το θέμα της θερμοκρασίας, αν δεν του ζητάω να δεσμευτεί σε μια σταθερή συμπεριφορά μπορεί και να έλθει στα συγκαλά του.

Είδες που καταντάει ο απελπισμένος άνθρωπος; Και να πεις είμαι παράλογη και θέλω το αδύνατο …Να κάθομαι στον καναπέ με ζεστό καφέ και να κοιτάζω έξω να βρέχει, να φοράω το αγαπημένο μου παλτό, την πολύχρωμη μου σάρπα και να περπατώ στο κρύο. Ζητάω πολλά;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο, στις 2/12. Θέμα, του τεύχους οι Γυναίκες της οδού Σαρρή στην Αθήνα. Στιλιζαρισμένες, ντυμένες από fashion designers και φωτογραφημένες από την Μαρίνα Σιακόλα. Φυσικά για μένα, οι ατάκες τους ήταν όλα τα λεφτά.

Υ.Γ2 Άρχισε να βρέχει δεν λέω...Αλλά πάλι, ακόμα να φορέσω μπότες. Ζέστη λέμε!

Υ.Γ3 Μπορεί να ήθελα χειμώνα, αλλά σίγουρα το μόνο που έτρεμα ήταν η ιδέα της χειμωνιάτικης καρδιάς. Και να που είναι έτσι τώρα. Ναι εδώ, θέλω καλοκαίρι!