Ημέρα Αργίας

 Η ώρα είναι 549 το απόγευμα Καθαράς Δευτέρας.

Έχω επιστρέψει σπίτι από οικογενειακό γεύμα, ξάπλωσα λίγο και έχω αρνηθεί απογευματινή πρόταση για καφέ και ηθελημένα μένω σπίτι και απολαμβάνω την άνω τελεία του μήνα μου. Μια μέρα πραγματικής αργίας.

Διαβάζω τη συνέντευξη της δημοσιογράφου Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου (εδώ) και συγκινούμαι από την μεστότητα του λόγου της και την ουσιαστική σκέψη της. Πάντα μου άρεσε να την διαβάζω. Τώρα επιλέγει να βάλει τελεία στην αρθογραφία. Λέει χαρακτηριστικά "Παλιότερα ένιωθα και εισέπραττα ότι υπήρχε αντίκτυπος. Σε διάβαζε ο κόσμος, προβληματιζόταν, θίγονταν οι εξουσίες κι ενίοτε έπαιρναν τηλέφωνο για εξηγήσεις, να πουν τη δική τους εκδοχή. Πλέον, το αφήνουν να περάσει. Κανένας δεν συγκινείται. Δεν θυμάμαι πότε κάποιος επικοινώνησε μαζί μου τα τελευταία χρόνια, που να ένιωσε θιγμένος, να μου πει ότι τον αδίκησα και δεν είναι έτσι τα πράγματα. ".  

Πλέον τέτοιες φωνές χάνονται μέσα στον θόρυβο των social media. Όμως είναι εκεί, απλά διακριτικά και απαλά. Μας περιμένουν στοϊκά να μπούμε στη διαδικασία να τις γυρέψουμε. Έτσι όπως κάναμε πάντα με μουσικές, ταινίες, βιβλία, άρθρα σε περιοδικά lifestyle. Η ουσία δεν χάνεται ποτέ.

Περπατώ με φίλους στην παλιά πόλη, κάνουμε χιλόμετρα. Συζητάμε για διάφορα θέματα. Προσπαθούμε κυρίως να βρούμε τρόπους να μην χάσουμε αυτό  που είμαστε. 

Σε μια εποχή εντελώς δυστοπική, σε μια κοινωνία που βιάζεται αλλά μάλλον δεν ξέρει που πάει - αν πάει κάπου -, η αντίσταση είναι να επιμένεις στους ρυθμούς που σε κάνουν να νιώθεις άνθρωπος και ο εαυτός σου.

Φως

 Σε αντίσταση των πιο γρήγορων και social media καιρών, με τις αναλώσιμες εικόνες, reel και βιντεάκια, ξαναγράφω εδώ. 

Με κούρασε το παρόν, το γύρω μου, ο κόσμος που ζω, η δυστοπία σε κυπριακό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Με πιάνει απελπισία και δεν βλέπω τίποτα καλό άλλο γύρω μου.

Όμως θα το αλλάξω. Με άλλους ρυθμούς, όπως τους θέλω εγώ και οι φίλοι και ο κόσμος γύρω μου. Κάπου υπάρχει ομορφιά ε; 

Δεν ξύπνησα ξαφνικά σήμερα και είμαι αισιόδοξη. Καμία σχέση. Γνωρίζω ότι υποβόσκει μια μόνιμη θλίψη. Χθες μάλιστα, καθώς ήμουν σε φίλους το βράδυ για Τσικνοπέμπτη (και αυτό μια υπέροχη ευλογία, να μπορούμε ακόμα να μαζευόμαστε οι φίλοι. Όχι οι συγγενείς, αλλά οι φίλοι), είχα μια ξαφνική σκέψη.

Τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ για νέες αρχές σε πάρα πολλά μέτωπα. Στα επαγγελματικά - αφού πλέον δουλεύω με τον εαυτό μου -  και στα προσωπικά σε μεγάλα μέτωπα, το ένα είναι το κτίσιμο ενός καινούριου σπιτιού. Γνωρίζω πως το πιθανότερο σε δύο χρόνια η ζωή μου θα αλλάξει εντελώς. Μου λένε γύρω μου, για το καλύτερο, εγώ δεν έχω πειστει ακόμα.  Που λες, ψες είχα μια σκέψη: Θέλω να τα αφήσω όλα γύρω μου, την οικογένεια μου, τη δουλειά μου, τα άγχη αυτά που πρέπει να ζήσω και απλά να μετακομίσω σε μια άλλη χώρα. Μια άλλη χώρα κιόλας, πιο πολιτισμένη από το χάλι εδώ που ζούμε. Και καθώς το σκεφτόμουν αυτό, ένιωσα πως θα ήταν μια σανίδα σωτηρίας. Πως θα έκανα μια ολόφρεσκη αρχή, σε πολιτισμένη πόλη, με όμορφους δρόμους, ευγενικό κόσμο και συγυρισμένα τα έξω μου ( δεν ξέρω φυσικά πως θα ήταν τα μέσα μου).

Αλλά φυσικά, θα μείνω εδώ να παλεύω - δεν ξέρω 'όμως για ποιο λόγο. Διαβάζοντας το post της Μπεατρίξ, που έγραψε πως δεν έψαχνε τίποτα, εγώ κατάλαβα πως ψάχνω κάτι. 

Μια χαραμάδα φωτός. 

Χειμώνας 2025

Μου σχολίασες στο προηγούμενο post, πως ευχόσουν να είχα καλό Φθινόπωρο. Δεν είχα τι να απαντήσω γιατί δεν θυμάμαι. Ήταν γεμάτο, είχα πολλή δουλειά, πολύ άγχος και μέχρι να φύγει το καλοκαιρινό μαύρισμα, μπήκα σε μια απίστευτη ταχύτητα.

Έτσι ανάτρεξα στο Moleskine planner μου και θυμήθηκα τι έκανα το Φθινόπωρο. Λοιπόν πήγα 2 ταξίδια, ένα με οικογένεια και ένα για δουλειά. Ωραία και τα δυο, κάπως ταραχώδες αυτό με την οικογένεια. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Αλλά γιατι να αλλάξουν; Ειδικά οι δυναμικές της οικογένειας.

Οι υπόλοιποι μήνες ήταν ένα τρέξιμο. Και όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ αγχώνομαι. Γιατί δεν σταμάτησα εκ τοτε.

Στα 48 μου περνω μια προσωπική "κρίση". Βλέπω το παρελθόν, βλέπω πόσο δούλεψα και θυμάμαι πόσο πολύ δεν θυμάμαι πολλά άλλα πράγματα εκτός δουλειάς. Και λυπάμαι.

Κάπου διάβασα πως είναι προχώρημα αυτό, το να "σκάβεις" όλη σου τη ζωή.

Σίγουρα είναι και θέμα ηλικίας. Δεν ξέρω όμως αν ειναι προχώρημα τελικά.

Γιατί εαν δεν το αλλάξω, δεν σημαίνει κάτι.

Και μπαίνουμε στο Χειμώνα.

Ένας Δεκέμβρης που από τα μέσα του είχα αποφάσισα ότι θα μπορούσα να ξεκουραστώ. Αφού είχα περάσει όλο το Φθινόπωρο να δουλεύω για τους επόμενους μήνες, το δικαιούμουν. Τελικά έβγαλα τις γιορτές σπίτι, γιατί αρρώστησα. Να δεις όμως που δεν με ενόχλησε. Κοιμήθηκα, είδα σειρές και ταινείες, πέρασα χρόνο με τα γατιά μου. Κάπως απομονωμένη. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν ανυπομονούσα για κάτι άλλο έτσι κι αλλιώς. 

Ο Γενάρης με βρήκε σε ένα τρέξιμο πάλι. Ήταν λογικό αλλά ήταν απότομο. Αναπολούσα εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη. Συνέχισε ο Γενάρης με μια αδιαφορία. Ναι έβγαινα, ναι έβλεπα κόσμο, αλλά...κενό. 

Φεβρουάριος. Μπήκε όχι πολύ όμορφα. Ξαναρρώστησα. Η γάτα μου έχει θέμα υγείας και έχουμε δρόμο και οι γείτονες μου που τα βρίσκαμε μετακόμισαν και αυτό με πείραξε πολύ - λες και μέναμε μαζί.

Δεν ξέρω πως θα είναι οι επόμενες μέρες. Δεν έχω αισιοδοξία. Αλλά σίγουρα ξέρω πως πρέπει να μάθω να διαχειρίζομαι τις αλλαγές. Προφανώς δεν είμαι καλή σε αυτό.

Ίσως ξαναρχίσω να γράφω εδώ πιο τακτικά. Να βάλω όλες μου τις σκέψεις κάτω, όπως παλιά. Να επικοινωνούμε κιόλας.

Έτσι κι αλλιώς παρατηρώ πως ο κόσμος αναπολεί την "λιγότερο social media" εποχή. 

Το ίδιο και εγώ.

UT