I have been tagged + το ρεζίλι των Όσκαρ

Αργησα; Καλά μαύρα μεσάνυκτα είχα γι αυτό το παιχνίδι. Λόγω δουλειών δεν κάνω πολλούς περιπάτους σε φίλους μπλογκερ. Σήμερα λοιπόν που έκανα μια μικρή περιοδεία είδα ότι η Evita, ο Crazy Cow και ο Dark Morpheus με έχουνε tagάρει. Οπότε πέντε ασήμαντα πράγματα για μένα είναι τα εξής:
1. Όταν με γνωρίσει κάποιος πιστεύει πως είμαι ένα καλό, ήσυχο και ίσως κάπως ιδιόρρυθμο κορίτσι. Τα πρώτα δύο δεν ισχύουν καθόλου, το τρίτο ναι αλλά σε υπερθετικό βαθμό. Όμως πάντα εκμεταλλευόμουνα το γεγονός ότι "φαίνομαι" αλλά δεν είμαι, με αποτέλεσμα να έχω κάνει διάφορα αίσχιστα που ούτε με βασανιστήρια γερμανικού τύπου δεν πρόκειται να αποκαλύψω!
2. Τα πράγματα που πραγματικά αν είχα επιλογή θα έκανα μόνο αυτά θα ήταν, με σειρά προτεραιότητας, το σεξ, να ακούω μουσική και να οδηγώ, να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο, να αράζω σε καναπέ και να παρακολουθώ αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές (βλ. House M.D., CSI κλπ) και τέλος να αράζω στην παραλία και να διαβάζω βιβλία και περιοδικά (με φραπέ).
3. Έχω πολλές μανίες, πολλά κολλήματα αλλά αν δεν είχα θα φοβόμουνα τον εαυτό μου πολύ. Και ένας από τους λόγους που έκανα αυτό το blog ήταν για να μπορέσω να τα γράψω κάπου, χωρίς να με ξέρει κάποιος. Καλά έκανα.
4. Με χαρακτηρίζει το γεγονός οτι δεν θέλω να μένω εδώ που μένω, θα ήθελα να αλλάξω τα πάντα στη ζωή μου, αλλά είμαι πολύ δειλή για να το κάνω. Το ότι το παραδέχομαι δεν το θεωρώ και τη μεγαλύτερη υπέρβαση του κόσμου.
5. Πολλές φορές με ενοχλεί που πρέπει να δείχνω κάτι πιο "λίγο" από εκείνο που είμαι για να μην απομακρύνω τον κόσμο. Και είναι ηλίθια στρατηγική αλλά ευελπιστώ πως με τα χρόνια θα πάψω να το κάνω. Ή αυτό ή απλά τελικά θα γίνω όντως πιο "λίγη".
Αυτά! Και τώρα πρέπει να προτείνω άλλα παιδιά αλλά δεν νομίζω να έχει μείνει κάποιος που δεν το έχει κάνει από τη λίστα μου....αλλά όποιος δεν έχει tagαριστει από τα παιδιά, θεωρείστε το ότι είναι η δική μου πρόσκληση για να μας πείτε 5 πράγματα.



Και τώρα τα Όσκαρ....δεν θα εντρυφήσω στο θέμα γιατί τι να πω και τι να αφήσω, αλλά ένα θα πω: ΝΤΡΟΠΗ και Προβλεπόμενες Μαλακίες! Μα το Βαβέλ να πάρει μόνο για το μουσικό score; Και το Departed, γιατί πήρε τόσα δηλαδή;; Τα Όσκαρ έχουν αποδείξει για μια ακόμα χρονιά πως είναι μια αμερικανιά και μισή και εγώ φταίω που κάθε χρόνο ξεχνάω και τους δίνω αξία! Παπαριές!

Cinema Paradiso

Τις προάλλες είχανε θέμα στο Υ.Γ το κινηματογράφο. "Α", σκέφτηκα από μέσα μου, "εδώ θα γράψω μια σούπερ στήλη". Μένω που λέτε στο γραφείο αργά να την κάνω με πολλή όρεξη και πάνω που έγραψα το μισό κείμενο πετάγεται από δίπλα ένας συνάδελφος που ξέμεινε και εκείνος 8 η ώρα μέσα και μου λεει " τι κανεις τι κάνεις;" Και πριν προλάβω να αντιδράσω, αρπάζει το mouse και ανοίγει το κείμενο! Νεύρα εγώ! Αυτόν χρειαζόμουνα να μάθει ποιά είμαι, αν και αμφιβάλλω αν διαβάζει Υ.Γ, μάλλον μόνο αθλητικές εφημερίδες μου κάνει να τον ενδιαφέρουν. Να μην σας τα πολυλογώ, αναγκάστηκα να αλλάξω όλο το κείμενο μπας και δεν καταλάβει. Το αποτέλεσμα δεν με ενθουσίασε. Δεν το βρήκα πολύ κινηματογραφικό. Ηere it is:

«ΚΑΡΕ 1 Πήγα για πρώτη φορά σε κινηματογράφο όταν ήμουν 7 όταν η θεία μου με είχε πάει να δω τη «Κουκλίτσα με τα ροζ» με την Μόλι Ριντγουολντ, στο Ζήνα Πάλλας. Η ταινία δεν ήταν σπουδαία, μάλλον μια τυπική για την εποχή εφηβική αμερικάνικη τσιχλόφουσκα. Αλλά για μένα ήταν μεγάλη στιγμή, μου φαινόταν μαγικό να βλέπω φιλμ σε μια τόσο μεγάλη οθόνη.
Η αμέσως επόμενη φάση που θυμάμαι ήταν όταν είδα στην τηλεόραση το «Ρωμαίο και την Ιουλιέττα» του Τζεφιρέλι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τον μαρασμό που έπαθα όταν ο Ρωμαίος πέθανε όταν είδε δίπλα του την νεκρή Ιουλιέτα (έτσι νόμιζε δηλαδή). Και μετά όταν εκείνη αυτοκτόνησε (τελικά), ένιωθα πως ήλθε το τέλος του κόσμου! Κάπου εκεί άρχισα να υποψιάζομαι, ότι δεν έπαιρνα τα φιλμ στο ντούκου. Όλα αυτά πριν κλείσω τα δέκα.
ΚΑΡΕ 2 Γύρω στα δεκατέσσερα, ξέθαψα από την αποθήκη των γονιών μου μια παλιά ασπρόμαυρη μικρή τηλεόραση. Την πήρα στο δωμάτιο μου και την έβαλα κάτω στο πάτωμα. Για να καταφέρω να δω τηλεόραση με καθαρή εικόνα (τότε μόνο το ΡΙΚ υπήρχε) παιδευόμουνα με την κεραία για πολλή ώρα. Σε εκείνη τη μικρή τηλεόραση είδα για πρώτη φορά το «Οργισμένο Είδωλο», τον Τζέικ Λα Μότα με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Θυμάμαι πόσο είχα εντυπωσιαστεί όταν είχα διαβάσει πως για το ρόλο του πήρε τριάντα κιλά. Διάβασα επίσης τότε ότι την ίδια μέθοδο ακολουθούσε και η Μέριλ Στριπ η οποία για μια ταινία, μπήκε και έμεινε μέσα σε ένα ψυγείο για αρκετή ώρα για να «νιώσει» την ταλαιπωρία. (Ποτέ δεν κατάφερα να βρω αυτή την ταινία που υποδυόταν την Εσκιμώα).
Μετά ακολούθησε μια πώρωση με τη Βίβιαν Λι γιατί είχα δει το Όσα παίρνει ο Άνεμος (στην έγχρωμη τηλεόραση στο σαλόνι) και μετά στο «Λεωφορείο ο Πόθος», να υποδύεται την Μπλανς, (στην ασπρόμαυρη τηλεόραση στο δωμάτιό μου).
Και δεν το συζητώ όταν πέτυχα τη «Καζαμπλάνκα» ( “from all the bars of the world you had to walk into mine” να λέει ο Μπόγκαρτ στην Μπέργκμαν) και τη «Γκίλντα» (να χορεύει η Χέιγουρθ με τη πιο αποκαλυπτική στριπτίζ όπου έβγαλε απλά ένα γάντι). Από εκείνη την περίοδο έμεινε ένα poster από την «Καζαμπλάνκα» κρεμασμένο στον τοίχο του παιδικού μου δωματίου.
Από εκείνη την περίοδο που έβλεπα με μανία παλιά φιλμς μου ξέφυγε ο «Πολίτης Κειν». Όταν βρίσκομαι σε παρέα σινεφίλ τρέμω τη στιγμή που θα έλθει η ώρα της μαγικής ερώτησης «Ποια ταινία σημαντική δεν είδες και ντρέπεσαι για αυτό;». Γιατί κάθε φορά που το ομολογώ (με κατεβασμένο βλέμμα) με κοιτάνε λες και σκότωσα άνθρωπο! Λες και δεν μετράει που έχω δει όλες σχεδόν τις ταινίες του Μπίλι Γουάϊλντερ, του Μπέργκμαν (και αυτό είναι πιστέψτε με μεγάλο κατόρθωμα) ΚΑΙ του Αλμοδοβάρ (προ- Πενελοπε Κρουζ εποχής)!
ΚΑΡΕ 3 Ο κινηματογράφος ήταν καθοριστικός παράγοντας και όταν έπρεπε να σκεφτώ που θα πήγαινα για σπουδές. Δεν υπερβάλλω. Κάπου στα 17 άρχισα να βλέπω φιλμ του Τζέιμς Αϊβορι, το «Δωμάτιο με Θέα», τα «Απομεινάρια μιας Μέρας» και το «Μορίς». Τότε αποφάσισα ότι ήθελα να σπουδάσω στην Αγγλία. Για να μπω σε εκείνο το σκηνικό, να γίνω μια ηρωίδα του Άϊβορι, να πίνω τσάι και να ζήσω ένα μεγάλο έρωτα μέσα σε βικτωριανό σπίτι. Αντιλαμβάνεστε ότι το σενάριο αυτό δεν έπαιξε. Γιατί ναι μεν βρήκα το βικτωριανό σπίτι (αυτό με τις μαύρες δοκούς και τους λευκούς τοίχους) και μάλιστα στην εξοχή, έπινα τσάι, αλλά ο έρωτας μάλλον από άλλη ταινία ( λιγότερο ρομαντική και περισσότερο «αστική») μου προέκυψε.
ΚΑΡΕ 4 Ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Δεν χρειάστηκε να ανακαλύψω την πόλη, την ήξερα ήδη μέσα από τις ταινίες. Περνούσαν δίπλα μου τα κίτρινα ταξί και έψαχνα πίσω από το τιμόνι τον Ρόμπερτ ντε Νίρο να με ρωτά «Are you talking to me?». Περπάτησα στο Central Park και το μάτι μου γύρευε το παγκάκι που κάθονταν ο Γούντι Άλλεν και η Νταϊάν Κίτον στο Annie Hall, κοντά στο Bethesda Fountain και έβλεπαν τους περαστικούς. Μπήκα στο Tiffany’s και φαντάστηκα δίπλα μου την Όντρει Χέμπορν να φοράει το Little Black Dress, τα μεγάλα μαύρα γυαλιά και να κοιτάζει τη βιτρίνα, έτσι όπως στο «Breakfast at Tiffany’s».
Τελικά τα φιλμ δεν είναι βγαλμένα από τη ζωή. Γιατί συνειδητοποιώ ότι η ζωή του καθενός μας είναι μια ταινία. Με τα δικά της καρέ, τις δικές τις κινηματογραφικές στιγμές και το δικό της μοναδικό σάουντρακ".

Τα δικά σας καρέ;

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 17/2. Εξώφυλλο είχε σκηνές από την (θεικη) ταινία ΒΑΒΕΛ ( από το ομώνυμο βιβλίο που εξέδωσε ο Taschen)

The V day

Πραγματικά τη σιχαίνομαι αυτή τη μέρα. Το ξέρω πως δεν είπα κάτι πρωτότυπο γιατί οι μισοί τρέφουν ακριβώς τα ίδια αισθήματα. Οι άλλοι μισοί δεν λένε πως τη λατρεύουν αλλά απόψε όλο και σε κάποιο ντινέ θα πάνε, θα τους έχουνε στείλει λουλούδια, θα τους καλέσουν σε πάρτι. Εγώ πάλι κανένα από όλα αυτά.

Φέτος ξέχασα να φορέσω ολο μαύρα αυτή τη μέρα. Πάει η ιδεολογία.

Μια συνάδελφος με ρώτησε πριν:

- Καλά ρε συ τουλίπα, άντε και γιόρταζες, τι θα έκανες; Θα περίμενες λουλούδια και σοκολατάκια και καρδούλες;; Δεν μου κάνεις για τέτοιος τύπος!

- Έχεις δίκιο. Το μόνο που θα απαιτούσα από τον γκόμενο θα ήταν σεξ με σοκολάτες. Μόνο.

Σήμερα θα έλθει ένας μπακουρόφιλος σπιτι μου. Είχαμε κανονίσει να πάμε για πότο, αλλά μόλις σκέφτηκε τι μέρα ειναι η σημερινή έπεσε μήνυμα "Τουλίπα δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορώ μέσα στις καρδίες! Σπίτι σου με dvd και φαγητό. Κάλεσε με"

Τον κάλεσα.

Οπότε για ακόμα μια νύκτα θα μαι σπίτι να entertain φίλο. Κάτι που κάνω πάρα πολύ συχνά τον τελευταίο μήνα ( πίστευα πως είναι μεθεόρτιο σύνδρομο, αλλά κοντεύει πάσχα, οπότε μάλλον εγκεφαλικό είναι). Δεν ξέρω αν ειναι και πολύ νορμάλ, η φάση που περνώ τον τελευταίο καιρό. Σε σπίτια, με ένα ή δυο φίλους (μαξιμουμ) για φαγητό. Ή σπίτι μόνη και στο msn. Άντε κανά σινεμά, κανά εστιατόριο. Όχι μπαράκια, όχι club, όχι μεθύσια, όχι ξενύκτια, όχι φλερτ.

Μια φίλη επιμένει πως αυτό είναι καλό γιατί τα βρίσκω με μένα, γιατί δεν αναλώνομαι σε πράγματα που δεν με γεμίζουν. Μ αρέσει η εκδοχή της. Είναι πιο αισιόδοξη από τη δική μου.

Αρχίζει να με φοβίζει η άνεση μου με μένα μόνο και κανένα άλλο.

Και μετά διάβασα το σημερινό πόστ της Αργυρένιας και με κάλυψε πλήρως.

Γ #$%#%#$ V Day.....με έριξες φέτος...

Δείξε μου το φετίχ σου

Πριν κάτι βδομάδες με πήραν τηλ από το Υ.Γ γιατί θα έκαναν ένα τεύχος με θέμα "ΣΕΞ" και διερωτούνταν αν θα μπορούσα να γράψω κάτι γι αυτό. Αποφάσισα, από τη στιγμή που συμμετέχω ως ιντερνετική περσόνα, να γράψω κάτι σε σχέση με το σεχ και το ίντερνετ. Έτσι σκέφτηκα να κάνω cyber sex και να καταγράψω την εμπειρία μου. Επειδή όμως αυτό το είχα ήδη κάνει σε ένα τεύχος Ιουλίου είπα να κάνω κάτι διαφορετικό. Έτσι είπα να κάνω Φετιχιστικό cyber sex. Και να δω τι παίζει. Το κείμενο που ακολουθεί περιγράφει την εμπειρία. Για λόγους ευνόητους δεν θα μπορούσα να δημοσιεύσω τις πραγματικές συνομιλίες ( ντρέπομαι και θα ντραπείτε και εσείς, αφήστε που θα με βάλουν μέσα επειδή διακινώ πορνογραφικό υλικό!).


Σάββατο βράδι. Μένω σπίτι αποφασισμένη να ανακαλύψω τον φετιχιστικό μου εαυτό, μέσα από τα chat rooms. Για συμπαράσταση (μάλλον για πλάκα) έχω δίπλα μου ένα φίλο. Και αυτός το έχει ξανακάνει. Το Cyber sex. Και όχι, δεν ήταν μαζί μου.
Κατά τις 12, μπαίνουμε στο internet. Μεταξύ μας, είχα μια μικρή αμφιβολία στο αν θα υπήρχαν κάποιοι που αντί να είναι έξω Σάββατο βράδι την βγάζουν μπροστά από ένα pc, βγάζοντας τα μάτια τους. Δεν θα καταφέρναμε όμως να βρούμε ένα άτομο σε όλη την υφήλιο;
Κάνουμε search στο Google: «fetish chat rooms».
Μας αραδιάζει κάμποσα. Κάνω κλικ πάνω σε ένα που από την περιγραφή δείχνει να έχει όλα όσα χρειάζομαι! ΚΑΙ s&m ΚΑΙ swinging ΚΑΙ role-playing! Ενθουσιάζομαι. Ο φίλος μου λιγότερο. ΄Η πολύ άνετος είναι ή απλά έχει μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που δέχθηκε να γίνει φετιχιστής.
Μπαίνουμε μέσα ως ζευγάρι, με ένα όνομα που πραγματικά ντρέπομαι ακόμα και να το γράψω! Αρκεί να σας πω ότι υπονοούσε ότι είμαστε πάρα πολύ πρόθυμοι να κάνουμε σεξ «όλοι μαζί παρέα».
Κάνουμε log in στο δωμάτιο #sex. Τι είχα πει πριν, πως δεν θα υπήρχε κανείς;
Το παίρνω πίσω! Το δωμάτιο ήταν τίγκα στον κόσμο.
Εντοπίζω τυχαία ένα όνομα που μου γυάλισε και του πιάνω κουβέντα σε ιδιωτικό παραθυράκι.
-Hi, how are you? ( υποθέτω πως ασχέτως σκοπού πρέπει να είμαστε ευγενικοί, ότι τάχα μου δεν συμβαίνει τίποτα και ότι δεν τσατάρουμε για να κάνουμε cyber)
- Hi. ASL; ( Age Sex Location)
Κατευθείαν στο ψητό ο άλλος. Δεν χάνω ώρα και του απαντώ ότι είμαστε ένα ζευγάρι και θέλουμε να πειραματιστούμε επειδή βαριόμαστε τη ζωή μας. (Καλέ τι γράφω;;). Ο τύπος αμέσως τσιμπάει! Τόσο εύκολα! Με ρωτάει τι μας αρέσει να κάνουμε, τι θέλω να κάνει στον γκόμενο μου και μετά μου λέει τι θέλει να μου κάνει αυτός. Αλλά βρε παιδί μου δεν μου έλεγε κάτι ενδιαφέρον! Γιατί οκ αγάπη μου έχουμε ξανακούσει για παρτούζες, ήμουν σίγουρη πως θα έλεγες ότι θες να κάνεις φάση μαζί μου και να βλέπει ο γκόμενός μου ( τι πρωτότυπο αλήθεια) και εννοείται ότι θες να με κάνεις να ζήσω «τους πιο έντονους οργασμούς της ζωής μου». Άρχισα να βαριέμαι και ακόμα δεν αρχίσαμε…
Δεν προλαβαίνω όμως να δακτυλογραφήσω κάτι για να αλλάξουμε κάπως ταχύτητες και τσούπ! Άλλο παραθυράκι ανοίγει, αυτή τη φορά από έναν με το όνομα HotMan25.
- Hi, ASL; τον προλαβαίνω.
- «25, male, Nicosia», απαντάει!
Ωχ, μας βρήκανε! Κάνω πως δεν επηρεάζομαι από το γεγονός ότι μπορεί αυτός να είναι ο γείτονάς μου ( ή ακόμα χειρότερα ο 16χρονος γιος του).
- «Φετίχ έχεις;», ρωτώ μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα γιατί η ώρα πήγε τρεις και αρχίσαμε να νυστάζουμε.
- «Πόδια», μου απαντάει πολύ απλά και απενοχοποιημένα.
- «Πόδια;», τον ρωτάω, δήθεν άνετη.
- «Ναι. Θες να στα γλύψω;» λέει.
Δεν απαντώ αμέσως. Φαντάζομαι την εικόνα και ανατριχιάζω ολόκληρη. Περιττό να σας πω ότι ο δίπλα μου είχε πεθάνει στα γέλια!
- «Ναι, θέλω πολύ! Αλλά μπορεί να παρακολουθεί και ο αρραβωνιαστικός μου;». Το βιολί μου εγώ. Εν τω μεταξύ χαίρομαι τόσο πολύ που εντόπισα ένα άνθρωπο με πραγματικό φετίχ που προχωρώ και τον ρωτάω αν θέλει να το κάνουμε s&m το θέμα.
- «Σόρι, δεν κάνω τέτοια πράγματα», απαντά και μου κλείνει το παραθυράκι στα μούτρα!
Μα τι είπα;; Έχει κάτι κολλήματα ο κόσμος δηλαδή…
Απτόητοι, συνεχίζουμε την αναζήτηση μας. Να μην σας τα πολυλογώ, πετυχαίνω ακόμα 2-3 τύπους με παρόμοια φετίχ, όχι πρωτότυπα δηλαδή. Πόσο φετιχιστικό σεξ, να κάνει το άτομο; Μετά από λίγο το βαριέσαι. Κατά τις 4 και ενώ ακόμα το sex chat room ήταν γεμάτο (καλά δεν κοιμούνται αυτοί;;), αποφασίζουμε να την κάνουμε, γεμάτοι εμπειρίες και φαντασιώσεις (τονίζω, όχι για πόδια)! Σώζω τα κείμενα, τα βάζω σε word file, κάνω ένα τσιγάρο και πάω για ύπνο.
Την επόμενη μέρα τα στέλνω με e-mail στο Υ.Γ. Μετά από λίγο χτυπάει το τηλέφωνο. Η αρχισυντάκτρια.
-«Ε, σ άρεσαν οι συνομιλίες μου;», την ρωτάω ενθουσιασμένη.
- Κοίτα να δεις, τουλίπα. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να δημοσιευτούν!


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την Κυριακή 11/2 με κάποιες αλλαγές ( που αναγκαστήκαμε να κάνουμε με την αρχισυντάκτρια γιατί στο τέλος της μέρας το περιοδικό διανέμεται μαζί με εφημερίδα που την διαβάζουν 40,000 και βάλε κόσμος - "κολλημένος")

Περί εκπτώσεων και άλλων δεινών

Είμαι ένα στριμμένο άντερο. Αυτό δεν το λέω εγώ αλλά οι φίλοι μου και οι γονείς μου (αν και από αυτούς το περιμένω). Μάλιστα. Μου το λένε κατάμουτρα και μετά είτε αποφασίζουν να μου το αναλύσουν (σπανίως) ή απλά να μου κόψουν την καλημέρα για μια δυο μέρες.
Γιατί είμαι ένα στριμμένο άντερο; Σύμφωνα με όλους αυτούς, είμαι πεισματάρα, θέλω να περνάει το δικό μου, τα πρωινά είμαι κακότροπη, τα βράδια το ίδιο, ειδικά όταν δεν θέλω να πάω σε «υποχρεώσεις» και επίσης δεν κάνω υποχωρήσεις.
Παραμένω στην τελευταία λέξη, γιατί τα υπόλοιπα κάπως ισχύουν αλλά δεν έχω ενοχές γιατί έτσι είμαι και ο άνθρωπος δεν αλλάζει μετά τα πέντε. Υποχωρήσεις που λέτε. Δεν τις κάνω, λένε.
Εγώ διαφωνώ καθέτως. Όταν ξέρεις γιατί θες ή δεν θες να κάνεις κάτι, όταν έχεις πλήρη συνείδηση της φάσης σου και ξέρεις πολύ καλά τι σου κάνει καλό και τι όχι, τότε θεωρείσαι πεισματάρης; Όχι ε;
Μα αυτό κάνω αγαπητοί μου! Συμπεριφέρομαι ως μια γυναίκα με γνώμη και άποψη, όπως λέει και το σλόγκαν γνωστού ελλαδικού περιοδικού.
Με λίγα λόγια, έχω αποφασίσει εδώ και καιρό (μετά από άπειρες μετωπικές συγκρούσεις με το παρελθόν και το παρόν μου και καταλήγοντας να πληρώνω σχεδόν πάντα όλες τις ζημιές) να αρχίσω σιγά σιγά να μην κάνω εκπτώσεις! Για να είμαι και εγώ καλά αλλά και οι γύρω μου ( αφού δεν θα συμπεριφέρομαι σαν «στριμμένο άντερο»!)
Για να εξηγούμαστε όμως, δεν είμαι εναντίον των εκπτώσεων. Είμαι υπέρ τους σε περιπτώσεις που μ αρέσει κάτι, το σποτάρω για μήνες στη βιτρίνα ( ή στο μπαρ) αλλά σκέφτομαι ότι σιγά μην δώσω το μηνιάτικο μου (και την ώρα μου) για κάτι που είτε θα το πατάω ή θα το πετάω από δω και από εκεί μέσα στα μπαρ και τους καπνούς ( ή δεν θα με έχει ξετρελάνει αρκετά).
Οπότε αν αξίζει τον κόπο, περιμένω τις εκπτώσεις ( ή κάνω «μικρές και προσωρινές εκπτώσεις») .
Σε γενικές γραμμές όμως με εκνευρίζουν. Και στην κυριολεκτική τους σημασία αλλά και στην μεταφορική τους. Και στις δύο περιπτώσεις, το μόνο που απομένει να θυμάσαι, σε φάση εκπτώσεων, είναι τους δρόμους (και τη ζωή σου) γεμάτους με άσχετους που δεν θέλουν σε τίποτα να παρκάρουν στη θέση που θες, να πάρουν εκείνο που ήθελες και αν πεις και κάτι δεν το έχουν σε τίποτα να έλθουν να σου ζητήσουν και τα ρέστα.
Για να το κλείνουμε το θέμα, οι εκπτώσεις δεν μ αρέσουν για ακόμα ένα λόγο. Γιατί εμπεριέχουν τη λέξη «πτώση». Και εκτός και αν πρόκειται να πέσεις στα μαλακά, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να σ αρέσουν! Υπάρχει;

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο, την περασμένη Κυριακή, 4/2. Το θέμα ήταν οι "Εκπτώσεις". Αυτές που έχουμε κάνει και μετανιώσαμε, αυτές που έπρεπε να κάνουμε, αυτές που δεν θα κάνουμε ποτέ. Οι δικές μας, των άλλων.

Εσύ τι προσωπικές εκπτώσεις έχεις κάνει;

Απλά γουστάρω

Βαριέμαι. Β-Α-Ρ-Ι-Ε-Μ-Α-Ι. Ναι, όσες φορές και να το γράψω, δεν αλλάζει. Έχει κάτι μήνες που αισθάνομαι έτσι. Δεν ξέρω από πότε ακριβώς. Ούτε που θυμάμαι τι έγινε και παθαίνω όλο και πιο συχνά κρίσεις "μαραμένης τουλίπας".
Ή μάλλον όχι μαραμένης...αυτό μου κάνει ξενέρωτη. Ούτε απογοητευμένης γιατί δεν περίμενα κάτι συγκεκριμένο στη ζωή μου και δεν έγινε ή έγινε αλλά όχι όπως το περίμενα.
Με λίγα λόγια, ρε συ, βαριέμαι τη ζωή μου. Πάρα πολύ. Αν δηλαδή μπορεί να πεθάνει κάποιος από βαρεμάρα, τότε είμαι ετοιμοθάνατη.
"Τι θες;" θα διερωτάσαι. Θα μπορούσα να σου πω την εύκολη απάντηση "Δεν ξέρω". Αλλά νομίζω πως ξέρω. Και νομίζω πως δυσκολεύομαι να εφαρμόσω την λύση. Γιατί δεν είναι απλή.
Γουστάρω να γίνει κάτι που θα με ταρακουνήσει. Κάτι καλό. Γιατί από κακά και αναπάντεχα, τον τελευταίο καιρό πάρα πολλά!
Γουστάρω κάτι δυνατό, κάτι που θα με κάνει το πρωί να ξυπνώ γιατί θα έχω λόγο.
Κάτι που θα με κάνει να θέλω να τελειώνω γρήγορα από τη δουλειά για να φεύγω να πάω να το βρω.
Κάτι που θα με κάνει να σταματήσω να χλαπακιάζω σοκολάτες και λοιπές μαλακίες. Κάτι που θα με κάνει να νιώθω πως όλα τα άλλα γύρω μου δεν έχουν πραγματικά σημασία.
Κάτι που θα με βγάλει από τη ρουτίνα μου, που θα με ξεβολέψει, που θα μόυ ανατρέψει τις ευκολίες της καθημερινότητας μου.
Κάτι που θα με κάνει να ξεφύγω από το εγώ μου.
Οκ, το παραδέχομαι, γουστάρω έρωτα μεγάλο.
Η διαφορά με άλλες φορές είναι ότι δεν το θέλω επειδή δεν έχω πράγματα να κάνω. Αμα θες να γεμίσεις τον καιρό σου πάς από μπαρ σε μπαρ, αγοράζεις xbox, παίζεις αμα λάχει ακόμα και paintball! Αν ζούσα στην έρημο, ίσως και να είχα πρόβλημα να γεμίσω τις ώρες μου.
Δεν το θέλω επειδή νιώθω μοναξιά. Δεν νιώθω μοναξιά γιατί όταν θέλω να μαι με κόσμο το κάνω και όταν δεν θέλω επίσης το κάνω πολύ εύκολα. Παλιά δεν μπορούσα στιγμή μόνη μου. Τώρα δεν με πειράζει, ίσα ίσα πολλές φορές το επιδιώκω. Έτσι είναι η φάση μου αυτή την περίοδο.
Δεν το θέλω επειδή χρειάζομαι κάποιον να με συμπληρώσει. Έμαθα μόνη μου να γεμίζω τα κενά μου. Επίσης έμαθα πως δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να γεμίσω τα κενά άλλου.

Απλά γουστάρω...

Μια βιογραφία

Το παρόν τεύχος όπως βλέπετε είναι αφιερωμένο στις βιογραφίες. Θεωρώ λοιπόν καθήκον μου να παρουσιάσω μια πολύ σημαντική βιογραφία, με την οποία είμαι σίγουρη πως θα δουν στοιχεία δικά τους μέσα, πολλές αναγνώστριες. Τίτλος της «Η βιογραφία μιας κύπριας τριαντάρας ».
Η Κύπρια, εν ονόματι Κυπρούλα, έζησε στις αρχές του 21ου αιώνα στην Κύπρο. Παιδί μεσοαστών, μεγάλωσε με όνειρα (των γονιών της) και με απωθυμένα (δικά της). Στα 18 της πήγε για σπουδές οικονομικών στην Αγγλία. Μετά από τέσσερα χρόνια σπουδών αλλά και ταξιδιών, επέστρεψε στα πάτρια εδάφη (με τα χίλια ζόρια). Φάνηκε τυχερή γιατί την ίδια περίοδο είχαν προκηρυχθεί θέσεις σε τράπεζα και «δεν έπρεπε να αφήσει τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη γιατί πολλοί θα ήθελαν αυτή τη δουλειά», όπως της έλεγαν πολύ σοφά και οι γονείς της. Μετά από την επιτυχία στις εξετάσεις και 2-3 τηλεφωνήματα σε σημαίνοντα πρόσωπα, η Κυπρούλα κέρδισε τη θέση. Έτσι η ζωή της πήρε, όπως άρχισε να πιστεύει και η ίδια την (προβλεπόμενη) πορεία της. Κάπως την ενοχλούσε αυτό, αλλά διαβάζοντας φανατικά Κοέλο και Αλιέντε ήλπιζε κατά βάθος, ότι που θα πάει θα ζούσε έντονες στιγμές και στην Κύπρο. Τις ελεύθερες ώρες της, πήγαινε για καφέ σε «ψαγμένα» café της παλιάς πόλης αλλά και για cappuccino caramel για να θυμηθεί τα φοιτητικά της χρόνια. Τα σαββατοκύριακα βρίσκανε την Κυπρούλα στα club με τις φίλες της. Στην πορεία είχε ένα δυο δεσμούς, αλλά δεν είχε γνωρίσει τον άνδρα που θα την απογείωνε αλλά μεταξύ μας δεν βιαζόταν ιδιαίτερα γιατί εναπόθετε τις ελπίδες της στο σύμπαν. Οι γονείς της όμως πάλι όχι. Απελπισμένοι μεν, αποφασισμένοι δε, της γνώριζαν τους γιους των φίλων τους. Η Κυπρούλα, τίποτα. Και αυτό ήταν το πρόβλημα. Των δικών της. Τα χρόνια περνούσαν. Η Κυπρούλα έπαιρνε προαγωγές, ζούσε ως μια ανεξάρτητη single white female, ταξίδευε, ερωτευόταν, χώριζε και έτσι κατάφερνε να ξεχνάει πότε πότε ότι ζούσε σε ένα μικρό τόπο. Αυτό όμως δεν διήρκησε πολύ. Μόλις η Κυπρούλα πάτησε τα 28, έγινε κάτι ανεξήγητο. Οι γονείς της άρχισαν να τις ρίχνουν σπόντες (μάλλον ταβανόπροκες) για το ότι πρέπει να σταματήσει να είναι εγωίστρια και τι θα πει ο κόσμος που κοντεύει να τριανταρήσει και δεν σοβαρεύτηκε (δηλαδή να παντρευτεί, γιατί η Κυπρούλα μια χαρά σοβαρή ήτανε, με τα κολληματάκια της και όλα τα σχετικά). «Λες να έχουν δίκιο;» σκεφτόταν. Στο κάτω κάτω, οι μισές της φίλες ήταν αρραβωνιασμένες ενώ όσοι άνδρες γνώριζε την αντιμετώπιζαν ως τη μελλοντική μάνα των παιδιών τους. Αλλά και πάλι δεν πειθόταν. Πίστευε ακράδαντα πως μέσα σε αυτή τη ζωή αν μπορούσε να επιλέξει κάτι ήταν το έτερο της ήμισυ. Όταν είδε όμως ότι ούτε οι πιέσεις σταματούσαν, ούτε συναρπαστική ζωή είχε και ότι η ατάκα του Κοέλο περί σύμπαντος ήταν μια μπούρδα και μισή (στην Κύπρο τουλάχιστον), πήρε τη μεγάλη απόφαση.
Αποχαιρέτισε συγγενείς και φίλους και πήρε το πρώτο της one way εισιτήριο. Είχε συνειδητοποιήσει πια ότι η ζωή της ήταν δική της.
Η Κυπρούλα ζει αυτή τη στιγμή στην Βραζιλία, ευτυχισμένη, τριαντάρα και χωρίς ίχνος ενοχής!

Η «Βιογραφία μιας κύπριας τριαντάρας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ράφι.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την Κυριακή 28/1. Το τεύχος ήταν αφιερωμένο στις Βιογραφίες, στο πως η πραγματική ζωή και η δημιουργία ταυτίζονται, άλλότε πολύ και άμεσα και άλλοτε λιγότερο και πιο έμμεσα. Νομίζω πως ήταν ένα από τα πιο ωραία Υ.Γ που έχω διαβάσει!

H ντροπή του σινεφίλ

Εγώ! Ναι αγαπητοί μου, ψες έκανα το πλέον απαράδεκτο πράγμα όσο αφορά στην σινεφιλική μου περσόνα. Σινεφίλ όλου του κόσμου, διώξετε με από το κλαμπ!
Όχι δεν είδα το American Pie 4 ούτε και αγόρασα το Borat σε limited edition.
Έκανα κάτι χειρότερο.
Έφυγα στο διάλειμμα ταινίας. And get this: Μιας πολύ καλής ταινίας!
Κοιτάκτε να δείτε τώρα τι έγινε, να δικαιολογήσω στη στάση μου.
Ψες είχε μια έκτακτη προβολή, την πρώτη στην Κύπρο, της καινούριας ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη "Η Ψυχή στο στόμα". Αυτή η ταινία βραβεύτηκε ως η καλύτερη της χρονιάς από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών (αν δεν κάνω λάθος) και επίσης έφτασε ως τις Κάννες ( στην Εβδομάδα Κριτικής). Άρα μια πολύ αξιόλογη ταινία.
Πάμε. Πριν την έναρξη, είπε λίγα πράματα ο σκηνοθέτης, ένα συμπαθέστατο αγόρι. Μεταξύ άλλων είπε "Αυτή δεν είναι μια βίαιη ταινία, είναι μια ταινία για τη βία. Αυτή δεν είναι μια ζοφερή ταινία, είναι μια ταινία για το ζόφο". Πάντως αν θέλετε να φύγετε σε κάποια φάση δεν υπάρχει πρόβλημα. Είναι αναμενόμενο γιατί είναι σκληρή ταινία"
"Ωχ, σκέφτηκα από μέσα μου, δηλαδή τι έχω να δω; Είναι δυνατόν τώρα να πάθω τόσο πολύ ταράκουλο όπως λέει; Εδώ το Old Boy πήγα να δω με δυο φίλους μου και όσο εκείνοι χώνονταν μέσα στα μπουφάν τους εγώ μια χαρά ήμουνα". Οπότε εγώ ήμουν κάπως οκ.
Το θέμα όμως είναι ότι πήγα με μια φίλη μου η οποία ναι μεν είναι σινεφιλ, αλλά είναι το πιο αγχωτικό, που προκαλεί στον εαυτό του ψυχολογικό τρόμο, άτομο που έχω δει ποτέ!
Και αρχίζει αυτή να παραμιλά "ωχ και τι θα γίνει; Είναι μακρυά η είσοδος;" Και να αρχίζει να ξεφυσά.
Ε δεν ήθελα και γω πολύ και έτσι μπήκα σε τριπάκι να έχω τρομοκρατηθεί. Ούτε καν οι τίτλοι δεν είχανε αρχίσει!
Εναρκτήρια σκηνή. Ένας τύπος, γύρω στα 45, χώνει το κεφάλι του (το ξυρισμένο) κάτω από μια βρύση με νερό. Δωμάτιο σκοτεινό. Το φως, υποκίτρινο, σχεδόν αρρωστιάρικο. Σηκώνει το κεφάλι του, με ένα βλέμμα κενό-ταλαιπωρημένο, βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη και λέει "Όλα καλά. (παύση). Όλα καλά ρε (με άλλο τόνο). Όλα καλά (με άλλο τόνο πάλι)". Αυτό θα το πε και καμιά δεκαριά φορές.
Άρχισε να με πιάνει κάτι, να με ενοχλεί. Η δε δίπλα μου, άρχιζε να αλλάζει χρώμα.
Να μην σας τα πολυλογώ, μέσα σε δέκα λεπτά ήταν το ίδιο περίπου σκηνικό, με άλλους χαρακτήρες να κάνουν κάτι παρόμοια παράξενα (και αποκρουστικά) πράματα. Η υπόθεση ήταν ότι αυτός ο 45αρης ο Τάκης, βυθίζεται μέσα στη σαπίλα της κοινωνίας. Συνέχεια. Παντού και από όλους. Τον εξευτελίζουν, τον ταπεινώνουν, τον βρίζουν. Αλλά αυτός τίποτε. Δεν αντιδρά.

Ώσπου μια μέρα... κάνει το μπαμ ( λογικό- και αν δεν το κανε αυτός, θα το κανα εγώ-τόσο pathetic ήταν ο τύπος).
Τι να σας λέω όμως. Ο σκηνοθέτης βασικά ήθελε να μεταφέρει και σε εμάς αυτό το αίσθημα της σαπίλας. Και το πέτυχε. Είδα ή μάλλον άκουσα τις χειρότερες βρισιές, τη λέξη μαλάκα μέσα σε μια πρόταση να επαλαμβάνεται 10 φορές ( η πρόταση να χει 11 λέξεις). Μου σπάσανε τα νεύρα. Γιατί άμα ακούω σε επανάληψη πολλές φορές την ίδια βρισιά με πιάνει κάτι. Εγώ και η λεκτική βία δεν τα πάμε πολύ καλά (με τη σωματική βία όμως -στις ταινίες πάντα- δεν έχω ιδιαιτερο πρόβλημα. Σκέφτομαι ότι απλά είναι κέτσαπ το αίμα που πετάγεται από δω και από εκεί)
Η δε ατάκα της ταινίας και που θυμάμαι ακόμα ήταν όταν δύο τύποι λέγανε για την γκόμενα του ενός που αυτός την έσπασε στο ξύλο ("πετάγονταν τα δόντια της ρε μαλάκα της σκρόφας") και ο άλλος του λέει " Η γκόμενα ρε μαλάκα θέλει Πούτσα και Ξύλο! Πούτσα και Ξύλο! Πούτσα και Ξύλο και Σούβλα".
Αρχίσανε να σας σπάνε τα νεύρα;
Ε φανταστείτε εμάς!
Να μην σας το πολυλογώ. Άρχισα να νευριάζω και η φίλη μου ( που το μισό έργο είδε αφού χώθηκε μέσα στο κάθισμα) έπαθε κρισάρα. Οποτε αποφασίζουμε...να φύγουμε στο διάλειμμα. Όχι αγάπη μου, δεν θα κάτσω εγώ να μου βγει η ψυχή (από το στόμα) για την τέχνη. Αρκετά είδαμε, το νόημα το πήραμε, η ταινία μας απέδειξε το "point" της και στην τελική μας επηρέασε και εμάς.
Α ξέχασα να σας πω ότι φύγανε και 2-3 (πριν το διάλειμα...τς τς δεν ντρέπονται!)
Κάνει διάλειμμα, βγαίνουμε έξω και πέφτουμε φάτσα κάρτα στον σκηνοθέτη. Η δε φίλη μου αποφασίζει να του συστηθεί και να του πει για την ταινία. Οπότε μας λέει ο τύπος "και που θα πάτε κορίτσια τώρα;".
Τι ρεζίλι...Αναγκάζομαι να επιστρατεύσω το χαμόγελο "γυναίκα με νάζι" και του λέω "Η ταινία ήταν πάρα πολύ καλή! Να φανταστείτε τόσο πολύ μας επηρέασε που πραγματικά, δεν μπορώ να ξαναμπώ στην αίθουσα να δω στο τέλος".
Με κοιτάει. Τον κοιτάω (το χαμόγελο σταθερό). Χαμογελάει κάπως αμήχανα. Σίγουρα θα σκέφτηκε ότι είμαστε γλάστρες και "δήθεν κουλτουριάρηδες".

Και έτσι φύγαμε (με τη ψυχή στο στόμα). Αργότερα πήγαμε στο πάρτι που κάνανε μετά την προβολή (σιγά μην χάσουμε τα πανηγύρια). Μας σποτάρει ο Οικονομίδης και φωνάζει "βρε καλώς τα κορίτσια"!

...

Για να σοβαρευτούμε πάντως ( και για διασώσω όσο μπορώ τη σινεφίλ ταυτότητά μου), τρεις μέρες μετά έχω να πω ότι αυτή η ταινία είναι πάρα πολύ καλή. Πολύ ωμή και πολύ αληθινή. Και αν και στο δικό μου κόσμο δεν υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις, είμαι σίγουρη πως κάπου κοντά μου, υπάρχουν καείναι και χειρότερες.

bloggers απο Ελλάδα, η ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται στο σινεμά Μικρόκοσμο στις 22/2.

bloggers από Κύπρο: ουυυυ ναι κάτσε να βρει διανομή...!

Η μάμα μου, εγώ και ο γάμος (μου)

Κυριακή. Μόλις επέστρεψα από το πατρικό μου. Εδώ και δύο και κάτι χρόνια, επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία. Πάω στους γονεις μου να φάμε μαζί και επίσης για να μην λένε ότι τους ξεχνάω. Κάθε φορά σχεδόν φεύγω στην καλύτερη με τη ψυχή στο στόμα και στην χειρότερη με την ουρά στα σκέλια. Ο λόγος...οι σποντάρες της μάνας μου περί γάμου! Είχα ξαναπεί ότι το τρίγωνο τουλίπα-μαμά τουλίπα-γάμος, είναι μια μεγάλη και πονεμένη ιστορία. Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από σας, οι single ιδιαίτερα, συμπάσχετε. Οι υπόλοιποι γελάτε σαφώς γιατί τα έχετε περάσει και τώρα ξεχνάτε. Τώρα θα μου πείτε "σιγα πως κάνεις έτσι, μην δίνεις σημασία". Και γω σας ρωτώ, ποιά η περίπτωση να μην δίνω σημασία στις εξης ατάκες;

Στιχομυθία 1 (πριν δύο χρόνια)

Εγώ: Μαμά, πήγα σινεμά προχθές και είδα τις "Νύφες" του Βούλγαρη. Ωραία ταινία. Και αληθινή ιστορία. Πηγαίνανε οι καημένες με τα πλοία στην Αμερική να βρούνε σύζυγο

Μαμά: Αχ, μακάρι να υπήρχαν και στις μέρες μας πλοία!

Εγώ: ....

Στιχομυθία 2 (πέρσι)

Εγώ: Μαμά πήρα προαγωγή!

Μαμά: Μπράβο παιδί μου!΄Αντε τώρα να ασχοληθείς και με τη ζωή σου λίγο.

Εγώ: Γιατί ρε μάνα τόσο καιρό τι κάνω; Ασχολούμαι με των άλλων;

Μαμά: Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις!

Στιχομυθία 3 (πριν τρεις μέρες)

Μαμά: Γνώρισα μια εξαιρετικά κοπέλα νοσοκόμα, η οποία έχει δύο παιδάκια. Την ρώτησα πόσο είναι και έχει παιδιά που πάνε νηπιαγωγείο και μου πε 27!

Εγώ: .... (αλλη δουλειά δεν είχε αυτή η κοπέλλα μάλλον...σκέφτομαι)

Μαμά: (αναστενάζει) και γω τι να πω; Ότι οι κόρες μου έχουν μπαγιατέψει;;

( εγώ 29 και η αδελφή μου 27)

Στιχομυθία 4 (λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από την Νέα Υόρκη)

Εγώ: Αχ τι ωραία η Νέα Υόρκη, μαμά!

Μαμά: Ναι έφαγες όλα τα ντόνατ και κοίτα πως έγινες! Και μεις με τον μπαμπά σου τι να κάνουμε;

Εγώ: Kάτι χάνω από το επεισόδιο; Τι σχέση εχουνε τα ντόναντ με τον μπαμπά εσένα και στην τελική με τη χαρά μου για τη Νέα Υόρκη!!!!

Μαμά: Μα έχεις παχύνει! Πως θα βρεις γαμπρό;;; Και να έλθουν να μας πούνε για κάποιο καλό παιδί εμείς δεν μπορούμε να πούμε κάτι!

Εγώ: Μα τι λες;;;;;

Μαμά: Οχι να μας το πεις αν δεν θες να παντρευτείς, για να ξέρουμε να μην επενδύουμε πάνω σου!

Στιχομυθία 5 ( Ιούλιος του 2004 - όταν εισήλθε ο Κρόνος στον Λέων)

Εγώ: Μισώ αυτόν τον Κρόνο που μπήκε στο ζώδιο μου!

Μαμά: Μια χαρά είναι ο Κρόνος! Θα σου βρει και σύζυγο!

Στιχομυθία 6 (πριν κανα δυο μήνες)

Εγώ: Λέω να αλλάξω αυτοκίνητο. Αλλά θα πάρω μικρό αυτή τη φορά.

Μαμά: Αυτή η τάση σου να μην σκέφτεσαι το μέλλον σου...

(προφανώς σκεφτόταν πως πρέπει να πάρω μεγάλο αυτοκίνητο για να χωράνε τα καθίσματα των εγγονιών της)

Στιχομυθία 7 (σήμερα)

Μαμά: Πω πω πολύ έχουνε ακριβύνει τα σπίτια σήμερα.

Εγώ: Ε καλά.... (γελώ)

Μαμά: Mη γελάς, όπως πάμε θα πρέπει να κτίσεις πάνω από το σπίτι σου το σπιτι των παιδιών σου

Εγώ: Μεγάλο γυφταριό αυτό!

Μαμά: Καλααααα.....αχ αχ τι έχω φταίξει σε αυτή τη ζωή...

(μετά από αυτό αναγκάστηκα να φύγω μην με κάψει καμιά σπίθα!)

Και μετά μου λέτε Ζήτω το Σαββατοκύριακο!

Ζήτω οι καθημερινές!

Σαν δεν ντρέπονται!

Κάθε πρωί πριν να πάω δουλειά παίρνω μια εφημερίδα και συνήθως διαβάζω τους τίτλους όταν ανεβαίνω τις σκάλες. Σήμερα την παίρνω λοιπόν και διαβάζω κάτι που με έκανε να μείνω στις σκάλες, δέκα λεπτά για να διαβάσω ολόκληρο το άρθρο.

Άκουσον άκουσον! Ελεγε ότι Ε/Κύπριοι χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο της Τύμβου (παράνομο αερδρόμιο στα κατεχόμενα) για να πάνε οργανωμένες εκδρομές στην Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη. Επίσης, έγραφε ότι μόνο για το Δεκέμβριο τους δώσαμε, σύμφωνα με τα στοιχεία της JCC ( πιστωτικές κάρτες) λίγο πιο κάτω από μισό εκατομμύριο λίρες (γύρω στις 700,000 ευρώ). Κάποια από αυτά τα λεφτά οι Ε/Κ τα ξόδεψαν στο καζίνο (την ιστορία που "έπαιξαν" την ταβέρνα Ειρηνιά-γνωστή κυπριακή παραδοσιακή- και τη χάσανε με αποτέλεσμα να δίνουν τα κέρδη στο καζίνο τα ξέρετε;). Προσθέστε λοιπόν και τα λεφτά που δώσανε σε μετρητά. Ούτε να κάνω ένα υπολογισμό δεν θέλω.

Δηλαδή, τι να πρωτοπω και τι να πρωτοσκεφτώ....Πάντως εμενά η απορία μου είναι μια: Τριάντα δυο χρόνια, κυκλοφορούμε με αυτό το στικεράκι "Δεν Ξεχνώ" στο γιαλί του αυτοκινήτου. Για τριαντα δύο παραμονές πρωτοχρονιάς , δέκα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος το κρατικό μας κανάλι, μας δείχνει εικόνες από την Κερύνεια, την Αμμόχωστο και άλλα κατεχόμενα μέρη. Επισης σκεφτείτε, ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους Ε/Κ που ξοδεύουνε αυτή τη περίοδο τα λεφτά τους από εκεί και ταξιδεύουνε μέσω κατεχομένων στην Τουρκία, γεννήθηκαν λίγο πριν και λίγο μετά της εισβολή. Είναι δηλαδή παιδιά του πολέμου.

Όλα αυτά δηλαδή δεν μετράνε πια; Μόνο δέκα μαλάκες απομείναμε να μας ενοχλεί;

Εδώ υπάρχει κόσμος ξένος που έρχεται και βλέποντας την πράσινη γραμμή και τα φυλάκια παθαίνει κάτι ( δείτε το τελευταίο ποστ της αγαπημένης μου Κrotkaya ).

Εγώ είμαι από αυτούς που μεγάλωσε με αυτά. Που μεγάλωσε με το φόβο ότι αν πλησιάσει σε φυλάκια θα το "αρπαξουν οι Τούρκοι". Που όταν γνώριζε Τ/Κυπρίους ήταν πολύ επιφυλακτική στην αρχή. Που βλέπει τη φωτισμένη πλέον σημαία του ψευδοκράτους στον Πενταδάκτυλο και γίνεται έξαλλη.

Θυμάμαι πήγα για πρώτη φορά στα κατεχόμενα λόγω δουλειάς (πονεμένο θέμα η συγκεκριμένη δουλειά), ενιώσα το στομάχι μου να δένετει κόμπο. Ήμουν σαν ξένη, δεν αναγνώριζα τίποτα από ότι έβλεπα.

Τη δεύτερη φορά πήγα με τους γονείς μου στη Μόρφου. Εκεί το ήθελα εκείνο το ταξίδι. Ο μπαμπάς μου ήθελε να δει το γυμνάσιό του. Τα συναισθήματα ήταν πάλι ανάμικτα, αλλά ήμουν πιο ψύχραιμη. Σε εκείνο το ταξίδι κατάλαβα ότι δεν είναι κακό να ξαναπάω ( αν και είμαι πολύ εναντίον στο να δείχνω διαβατήριο στην ίδια μου τη χώρα) γιατί με αυτό τον τρόπο είναι σαν να λέω στο τόπο μου "Δεν σε ξεχνώ".

Μακάρι να το έλεγαν και κάποιοι άλλοι (και να το έδειχναν)...

Μια υπέροχη μέρα!

Σήμερα ξύπνησα με μια ακατανόητη θετική διάθεση!

Δεν πήγα και δουλειά, ακόμα ένας λόγος δηλαδή για να μαι καλά. Χθες το βράδι πέρασα υπέροχα. Κάλεσα τρεις φίλες μου, τους έκανα σουπίτσα, ήπιαμε ένα ωραίο κρασάκι, φάγαμε και σπιτικό ψωμάκι και είπαμε ωραία πραγματάκια ( για άνδρες, για ταξίδια, αλληλολιβανιστήκαμε για το "πόσο κούκλες, υπέροχες γκόμενες είμαστε").

Τώρα που το σκέφτομαι ίσως γι αυτό σήμερα ξύπνησα και για πρώτη φορά μετά από καιρό δεν μπορούσα να σκεφτώ ούτε ένα λόγο γιατί να ΜΗΝ είμαι καλά!

Σήμερα που λέτε, έκανα καφέ, ανοιξα τις κουρτίνες ( μουσική υπόκρουση το "Αλλιώτικη μέρα" της Τσανακλίδου) , είδα ότι έβρεχε και αμέσως χάρηκα γιατί αυτό σήμαινε ότι δεν ήταν ανάγκη να βγω έξω και να κάνω δουλειές (αυτό δεν κάνει ο υπόλοιπος κόσμος συνήθως όταν είναι με άδεια;).

Έτσι αποφάσισα να μείνω στο ζεστό σπιτάκι μου και να απολάυσω μερικές στιγμές ηρεμίας.

Οπότε, βάζω καφέ, κάθομαι στον καναπέ...

...και παίρνω στα χέρια μου το μοχλό του xbox μου ( σας το είπα οτι σκέφτηκα ότι αφού το να είμαι σοβαρή δεν μου πάει, αποφάσισα να αγοράσω κονσόλα; - προχθές). Αρχίζω να παίζω Sims ( όσοι δεν το ξέρετε θα αναφερθώ σε ποστ για αυτό το παιχνίδι simulation). Αυτό στις 1μμ.

Κατά τις 130,κτυπάει το τηλ, ένας φίλος:

- Έλα τι κάνεις; δουλεύεις;

- Ε...όχι ειμαι με άδεια (προσηλωμένη στην τιβί και σε μια μάλλον ημι-υπνωτισμένη κατάσταση). Να μιλήσουμε μετά;

- Γιατί; αφου δεν έχεις δουλειά!! (κάνε φίλους να δεις καλό σου λένε....)

- εεε...εχω μια δουλίτσα τώρα... (μα γιατί επιμένει; θα με αναγκάσει τώρα να του πω τι κάνω ακριβώς",σκέφτομαι)

- Τι δουλεια εχεις ρε παιδάκι μου;

- (εγώ να αρχισω να εκνευρίζομαι, αλλά δεν μπορώ και να πω και ψέματα.). Ε... παίζω...

- Καλά το κατάλαβα! Το ξερα ότι θα κολλήσεις με εκείνο το παιχνίδι!Εσύ η ίδια μου είπες τις προάλλες ότι είσαι επιρρεπής στις εμμονές ( ότι τον συμφέρει θυμάται τελικά...ή μάλλον ότι συμφέρει να μου το κτυπά, θυμάται)

- Καλα καλά μιλάμε μετά, του λέω και του κλείνω το τηλέφωνο στη μούρη.

Περνά 1 ώρα ( στην πορεία μια φίλη να μου στέλνει απανωτά μηνύματα και γω να απαντώ κάνοντας pause) και ξανακτυπά το τηλέφωνο, αυτός ο φίλος μου πάλι.

- Έλα τι κάνεις; ( "τι στο καλό να κάνω ρε συ;; Άχαλίνωτο σεξ στο μπαλκόνι....")

- Προσπαθώ να ανεβάσω τη ψυχολογία του sim μου, βάζοντας τον να κάνει τραμπολίνο, έτσι ώστε να πάει με καλή διάθεση στη δουλειά, να πάρει προαγωγή και να βγάλει λεφτά.

- .... (σιγή ιχθύος).

- αντε σε κλείνω, γεια.

Μέτά απο 4 ώρες παιχνιδιού και 2-3 αναπάντητες κλήσεις ( η μια απο αυτό το φίλο που προφανώς ειναι πολύ καλός φίλος γιατί δεν πτοήθηκε από την συμπεριφορά μου), έσωσα το παιχνίδι ( πήρε προαγωγή ο sim μου) και αποφάσισα να επιστρέψω στην καθημερινότητα μου (έχασα κάτι;)

Αχ τι υπέροχη μέρα!

Καλό σας απόγευμα, πάω να πιω εκείνο τον καφέ μην με πουν και αντικοινωνική!

Το 2006 σε ΕΝΑ αριθμό

Λίγες μονο στιγμές πριν τελειώσει το 2006 (αλήθεια, πόσο γρήγορα πέρασε!) έχω αποφασίσει να κάνω ένα μικρό απολογισμό αυτής της χρονιάς. Όχι πως θα με προετοιμάσει για το 2007, αλλά μεταξύ Στόχων (που ξέρω ότι δεν θα τηρήσω κανένα - ποιο κοροιδεύουμε άλλωστε!) και Απολογισμού, προτιμώ σαφώς το δεύτερο. Όλα αυτά που έγιναν το 2006 λοιπόν θα τα θυμηθώ σε σχέση με τη λέξη ΈΝΑ (όχι δεν ζήλεψα την Πέγκυ). Έχουμε και λέμε λοιπόν:

• Άλλαξα μία δουλειά - Ευελπιστώ σε κάποια φάση να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι κάθε μήνα με τη δουλειά μου
• Πήγα ένα μεγάλο ταξίδι ζωής και έζησα μια υπέροχη εμπειρία ( Ι Heart NY).
• Έσβησα ένα τηλέφωνο από το κινητό μου ( φυσικα ή μαλακία ήταν ότι σβήνοντας το, υποσυνείδητα το αποστήθισα!)
• Ξαναμπήκε στη ζωή μου μια, ας τη πούμε φίλη, αλλά πριν από ένα μήνα ξανάφυγε (Ότι και να κάνεις στο μέλλον, σου εύχομαι μια καλή ζωή).
• Μου κίνησε το ενδιαφέρον αρκετά ώστε να κάνω κάτι ένας και πλην ένας άνδρας (άρα μηδέν στο σύνολο)
• Διάβασα ένα σπουδαίο βιβλίο, το "Μήπως" των Καραπάνου-Τσαλιγοπούλου
• Είδα για μια ακόμα φορά έργα του αγαπημένου μου Hopper ( στο MoMA και πάλι συγκινήθηκα).
• Είδα μια καινούρια ταινία του Αλμοδοβάρ, το Volver, και θυμήθηκα για άλλη μια φορά γιατί είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.
• Δημιούργησα ένα blog και γνώρισα πολύ και καλό κόσμο μέσω αυτού. Να 'στε καλά!
• Απόκτησα μια στήλη σε εβδομαδιαίο έντυπο, το Υ.Γ.
• Επίσης είχα μπλοκάρει για ένα ολόκληρο μήνα και αδυνατούσα να γράψω κάτι που θα μου άρεσε.
• Συνειδητοποίησα (κάπως αργά) ότι τη ζωή μου τη ζω μια φορά μόνο.
• Απόκτησα μια πληγή στο σώμα μου...(σας έχω πει ότι τώρα με τα κρύα έχει γίνει δελτίο καιρού το σημάδι; αλλάζει χρώμα με τις αλλαγές θερμοκρασίας)
• Πήγα μόνο μια φορά θάλασσα το καλοκαίρι (ντροπή - αλλά το χέρι αν θυμάστε)
• Άρχισα να υποψιάζομαι γιατί είναι πιο σημαντικό να έχω ένα φίλο που να ξέρει όλα μου τα μυστικά (σε λυπάμαι αλλά τι να σου κάνω, τα θελες και τα παθες), ένα μεγάλο έρωτα , μια όμορφη οικογένεια και μια δική μου γνώμη (δύσκολο τη σήμερον ημέρα δεν βρίσκετε;) παρά πολλά και δανεικά ή λίγο απ΄όλα.
• Γνώρισα περισσότερο από έναν όμορφους ανθρώπους (αυτό φαντάζομαι μετριάζει κάπως το κενό των σημείων 3 και 4).
• Γνώρισα επίσης (δυστυχώς) περισσότερα από ένα ψώνια. Ακόμα να βρω ένα τρόπο της προκοπής να τα χειρίζομαι!

Φαντάζομαι θα έχουν γίνει και άλλες μοναδικές στιγμές το 2006, τις οποίες όμως δεν θυμάμαι. Αλλά μακάρι οι καλές να επαναληφθούν και οι κακές να εξαφανιστούν.

Αγαπημένοι μου,

Σας εύχομαι τα καλύτερα για το 2007. Έχω το προαίσθημα ότι θα είναι μια σπουδαία χρονιά. Να περάσετε καλά αυτές τις τελευταίες στιγμές της χρονιάς αυτής και να υποδεχθείτε με το δικό σας ξεχωριστό τρόπο την καινούρια. Άντε, τα λέμε του χρόνου! Φιλιά τουλιπένια πολλά!

Παράξενα Χριστούγεννα

Φίλη μου αγαπημένη,

Εύχομαι το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά. Ξέρω ότι δεν πολυγιορτάζεις τα χριστούγεννα, αλλά όπως και να χει είμαι σίγουρη ότι βρήκες τον τρόπο να περνάς σούπερ, έχεις αυτή τη μαγική ιδιότητα!

Εγώ πέρασα δύσκολα τα φετινά χριστούγεννα. Πολύπλοκα, με διαφορετικές εικόνες και στιγμές. Αν μη τι άλλο, ανατράπηκε η ρουτίνα μου. Το δύσκολο της υπόθεσης φυσικά είναι ότι αυτό έγινε γιατί περάσαμε τις γιορτές στο νοσοκομείο. Και τώρα που σου γράφω, είμαστε στο μέσο της περιπέτειας. Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που κάπως νιώσαμε οικογένεια.

Ξέρεις φίλη μου, αμα συμβαίνουν αυτά τα πράματα που σου ανατρέπουν τη ζωή, θέλοντας και μη σταματάς το δικό σου καθημερινό τρέξιμο και σκέφτεσαι πέντε πράματα.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι αλλάζουμε και μεις και η οικογένεια μας. Υπάρχουν οι καλές αλλά και οι κακές στιγμές. Και όταν γίνεται κάτι και ανατρέπεται η καθημερινότητα σου και οι αναφορές σου, εκείνες στις οποίες βασιζόσουν μια ζωή, δεν μπορούν να σε στηρίξουν πλέον, εκεί συνειδητοποιείς ότι αλλάζεις και εσύ. Καμιά φορά είναι καλό γιατί εκεί που φοβόσουν ή ανέβαλλες να πάρεις κάποιες ευθύνες, τώρα βρίσκεσαι κάπου στο πουθενά και θέλoντας και μη, παίρνεις δύναμη, σκάβεις μέσα σου βαθιά και γίνεσαι ο leader. Για να σώσεις τους δικούς σου, εκείνους που τόσα χρόνια ήταν εκεί όταν έκανες τα δικά σου και έσπαζες τα μούτρα σου. Τώρα γίνεσαι αυτή που τους προσέχεις. Τώρα αλλάζεις, κάνεις upgrade που λέει και ένας φίλος μου.

Δεν είναι εύκολο φίλη μου το να περάσεις από το ένα στάδιο στο άλλο, ειδικά άμα το κεφάλαιο Οικογένεια είναι σημαντικό στη ζωή σου.

Δεν ξέρω αν το χω καταφέρει αυτές τις μέρες. Μπορεί.

Σε φιλώ (ειδικά κάποιες στιγμές και ειδικά όταν ακούω κάποια τραγούδια συγκεκριμένα, μου λείπεις πολύ :) )

ub

'Οσα μου 'μαθε η lifo

Προχθες που λέτε, ήμουνα Αθήνα. Πέρασα σούπερ αν και είχα επεισοδια, πριν να πάω, καθότι ήταν το πάρτι της δουλειάς μου το προηγούμενο πάρτι και έκανα εκείνο που δεν έπρεπε! Μέθυσα! Ναι, μάλιστα! Δεν πολυθυμάμαι ότι έγινε αλλά είμαι σίγουρη ότι πήγα και αυτοσυστήθηκα στο big boss...τα υπόλοιπα αφήστε τα, γιατι δεν είναι και το θέμα μας (επίσης ντρέπομαι πάρα πολύ να τα γράψω- ρόμπα έγινα).
Τελοσπαντων, ξεκινώ να πάω Αθήνα την επόμενη μέρα, σε ημιλιπόθυμη κατάσταση. Κουτσά στραβά βγήκε και η μέρα. Κλασικά το βράδι, βρέθηκα κάπου στο Γκάζι και κλασικά όπως φεύγουμε από το ρεστωραν (αν πάτε στην Κανέλλα - πάρτε μια σαλάτα με κοτόπουλο και ανθότυρο που χει, πολύ καλή), παίρνω την Lifo.
Και μεταξύ άλλων διαβάζω το εξής στη στήλη media:

Ρουκέτα πια ο Πιτσιρίκος, τώρα γράφει και σε εφημερίδα της Κύπρου (την καλύτερη). Η ίδια εφημερίδα κυκλοφορεί με το arty ένθετο «Υ.Γ.», στο οποίο ξεχωρίζουμε τις στήλες Urban Tulip (!), Hμερολόγιο Κοριτσιού στην Πόλη, και το ολοσέλιδο φωτογραφικό σχόλιο του Σωκράτη Σωκράτους. Πολύ οικεία, όλα!

Προσέξατε την τελευταία ατάκα; Υπό άλλες συνθήκες θα σκεφτόμουνα, τι καλα που είναι το όνομά μου στη lifo, γιουπι γιούπι! Γιατί τη διαβάζω την εφημερίδα αυτή όπως και όλα τα περιοδικά του tsagar, από το εξαιρετικό 01, το καταπληκτικό symbol, ακόμα και εκείνο το απαίσιο το lifestyle μαγκαζινο που ούτε θυμάμαι το όνομά του που έβγαλε στο μέγαρο Κωστόπουλου.
ΑΛΛΑ εκείνη η ατάκα....καταρχάς είναι πολύ μεγάλη κακία να αναφέρεις ένα έντυπο ( το οποίο δεν ειναι καν arty-το υποβιβάζεις με αυτό τον τρόπο-αν θες πέστο ART οχι κάτι λιγότερο) και αμέσως να ρίχνεις μπηκτές ότι σε αντίγραψε ( με το γάντι "πολύ οικεία όλα"). Το θέμα επισης ειναι ότι δεν υπάρχει πλέον παρθενογένεση ( όταν έγινε η lifo, μια χαρά ξεσήκωσε το πατρόν της athens voice).

Μπορώ φυσικά να κάθομαι και να νευριάζω να κάνω κάτι άλλο πιο "συνετό". Όταν τρώω μπηκτές ότι το δικό μου το όνομα και η στήλη, αντιγράφει, υποθέτω το Urban Lab, να το δεκτώ! Γιατί ΝΑΙ η λέξη urban ανήκει αποκλειστικά στη lifo. Δική της δημιουργία, δική της και η παρθενογένεση που λέγαμε πριν. Άρα εγώ πως τολμάω να δηλώνω ότι είμαι Urban Tulip. Σαν δεν ντρέπομαι! Φτου μου! Και σίγουρα εμπνεύστηκα από τη στήλη urban lab, του κατά τα άλλα συμπαθή Ρηγόπουλου (που έγραψε για την ΝΥ σε αυτό το τεύχος και μ άρεσε πολύ) γιατί εγώ δεν μπορώ να το σκεφτώ μόνη μου.

Συγγνώμη αγαπητή lifo, δεν θα σε ξαναντιγράψουμε! Δύσκολο φυσικά γιατί μετά από σένα το χάος!

Xmas Spirit! Ουαο!

Εχει κατι μέρες που η πόλη στολίστηκε, με λίγα λόγια ο αγαπητός μας δήμαρχος την μετέτρεψε για ακόμα μια φορά σε μια κακόγουστη λατέρνα λίγο πριν τη στείλουμε για σερβις. Τη μέρα που την "παρουσιάσανε" και επίσημα στους τυχερούς δημότες, ήταν και η τελευταία μου μέρα στη προηγούμενη δουλειά. Όπως οδηγούσα που λέτε αφηρημένη να παω να βρώ κατι συναδέλφους σε μια μικρή μάζωξη προς τιμή μου ( βασικά θέλανε να βεβαιωθούνε ότι όντως φεύγω και ότι τη Δευτέρα δεν θα εμφανιζόμουνα πάλι φάντης μπαστούνι μπροστά τους), ακούω ένα σαματα! Μπαμ και μπουμ! Και ξαφνικά βλέπω τον ουρανό να φωτίζεται και να γίνεται μωβ, μετά πράσινος, μετά μπλε!! Πυροτεχνήματα!! Εμένα το μυαλό μου φυσικά δεν πήγε στο ότι ήταν οι εορτασμοί για τη πρώτη μέρα που η πόλη έβαλε τα καλά της ( τι καλα...τελοσπαντων). Υπέθεσα απλά ότι ο αγαπημένος μου καινούριος διευθυντής χάρηκε τόσο πολύ που θα πήγαινα μαζί του να δουλέψω και το γιόρταζε!

Αυτή η χαρά μου όμως διήρκησε μόλις ένα λεπτό. Γιατί μετά προχωρώντας προς την πλατεία, είδα αυτό το θέαμα: φωτάκια παντού,καρουζελ (τα περσινά φαντάζομαι), κάμποσα νιαναρα με μπαλόνια, οι κορμοί των δέντρων-αξεσουάρ να πνίγονται (στην κυριολεξία) με φωτάκια ΚΑΙ φάτσα κάρτα να κρέμεται στη μέση της πλατείας ένα τεράστιο, ολόφωτο 2007!!
Ναι αγαπητοί μου, αυτό είναι το χριστουγεννιάτικο πνεύμα που επικρατεί τώρα στην πόλη μας! Δεν είμαστε πάρα πολύ τυχεροί; Οτι και να σας πω είναι λίγο. Περπατώ και νιώθω ότι βρίσκομαι τουλάχιστον στην Oxford Street ή ακόμα και στο Rockefeller Centre! Γιατί για ακόμα μια φορά διακοσμήθηκε η πόλη με φαντασία, όρεξη και όραμα για να μοιάζει με χριστογεννιάτικο παραμύθι. Περπατάς και νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο εργαστήρι του Άη Βασίλη στην Λαπωνία!
Ένα σκέτο όνειρο!
Αχ έχω μπει στο Xmas Spirit!

Άντε βρε, καλες γιορτές να χουμε και φέτος!

(στη φωτό όπως καλά έχετε μαντέψει, είναι η φωτισμένη Λευκωσία!)

Δυο ασήμαντα/σημαντικά

Δεν θέλω το τελευταίο post του blog μου, να είναι ένα λυπημένο κείμενο ( δεν θα πω μίζερο, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι δεν αποδέχομαι τη φάση που ήμουνα εχθες, αλλά βιάστηκα να την μαυροπινακίσω). Και σήμερα συνέβησαν κάποια σημαντικά-ασήμαντα πραγματα που με έκαναν να χαμογελάσω.

1) Με πήρε τηλ μια φίλη των γονιών μου, ήθελε ινφο για τις σπουδές του γιου της. Χωρίς να της πω κάτι, μου είπε ότι με ένιωσε κάπως λυπημένη. Δεν της το κρυψα γιατί δεν είχα και καμιά ανάγκη να το παίξω τρελλή χαρά. Εκείνο όμως που με συγκίνησε, ήταν κάτι που μου πε στο τέλος "θα προσευχηθώ για σένα τώρα και θα σου στείλω θετική αύρα και ενέργεια". Παιδιά μη βιαστείτε να πείτε ότι δεν πιστεύετε στις αύρα γιατί τελικά πιάνει όλο αυτό. Κλείνω το τηλ και ξεχνάω αυτό που μου πε. Μετά από μια ώρα περίπου κάτι έγινε εδώ στη δουλειά και χάρηκα, γελάσαμε κιόλας. Και τώρα που είναι 930, και πάω να κλείσω τα πραγματα μου να φύγω μου λθε το φλας! Λες;

2) Διάβασα μια σπουδαία ατάκα στο έντιτο το Γεωργελέ για την παράσταση του Παπαϊωάνου, που έλεγε ότι θα θυμάται την εξής φράση από την παράσταση:

"Δεν χρειάζεται δύναμη, απλά σπρώξε".

Τι είπε ο Σάκης;

"Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα;"

Οκ αγαπητοί είναι η τρίτη μέρα. Όχι δεν αρχίσαν τα δύσκολα. Τι ειναι δύσκολο την σήμερον ημέρα εξάλλου; Όλα στο χέρι μας είναι που λέει και η γιαγιά μου.

Επίσης γιατί να είναι δύσκολο αμα φεύγεις από τη δουλειά στις 8 το βράδι, πας για κανά καφε, σινεμα (για να μην χανεις και επαφη με την πραγματικότητα) και καταληγεις σπιτι σου στις 12; Απλά για να κοιμηθείς, απλά για να ποτίσεις τα φυτά, να ταισεις τα κατοικίδια που έχουν ξεχάσει τη φάτσα σου και όταν σε βλέπουν απλα σκέφτονται "κατι μου θυμίζεις εσύ αλλά δεν ξέρω".

Επίσης γιατί να είναι δύσκολο που έχεις ένα συνάδελφο δίπλα σου υπερενεργητικό (καλά κάνει δεν λέω -μακάρι να μουν και εγώ έτσι) που και τραγουδα και τσιρίζει στα τηλέφωνα και πάνω που πάεις να εκραγείς σου λέει μια κουβέντα και χαμογελάς γιατί έχει και χιούμορ;

Και γιατί να είναι δύσκολο που έχεις χάσει οποιαδήποτε επαφή με τους κολλητούς σου γιατί δεν έχεις ωρα και ενέργεια να στείλεις ένα μήνυμα ( αντε και το στειλες και σε ρωτήσουν ΄τι νέα", εσυ θα κάτσεις να τα γράψεις μέσα σε ένα sms;;)

Και γιατί να είναι δύσκολο που έχεις γίνει πάρα πολύ γκρινιάρης, χωρίς επαφή με την πραγματικότητα, με σένα, με τις δικές σου ανάγκες;

Τίποτα δεν ειναι δύσκολο αγαπημένοι. Μέσα σε αυτή τη ζωή όλα είναι θέμα πειθαρχίας. Καλώς ή κακώς. Αν είσαι μάγκας και πειθαρχήσεις θα τα βρεις και με σένα και θα τα κάνεις να δουλεύουν και όλα ρολόι. Και τον εαυτό σου θα προσέχεις, και το χώρο σου θα έχεις και τις τρέλλες σου θα κάνεις χωρίς να σε νοιάζει από τους άλλους και και και...

Το δύσκολο της υπόθεσης είναι να πείσεις τον άλλο που δεν τα καταφέρνει να έχει πειθαρχία, πως όλα είναι ΤΟΣΟ εύκολα και τίποτα δεν είναι δύσκολο!

New new new !

Επίσημα και με το νόμο, είμαι επιτέλους στην καινούρια μου δουλειά.
Ξύπνησα από τις 6, έκανα καφέ, πήγα να δουλέψω λίγο ( είμαι το μόνο άτομο στον πλανήτη που δουλεύει και στην προηγούμενη δουλειά του ταυτόχρονα με την καινούρια - προφανώς κανείς δεν πτοείται από τους διευθυντές μου, να με αφήσουν λίγο στην ηρεμία μου) . Ντύθηκα που λέτε, έπλυνα το μήλο μου, αποφάσισα να μην φέρω το κασονάκι μου με τα μολύβια μου, το φλιτζάνι μου, το χρυσόψαρο και το bamboo από την πρώτη μέρα και ξεκίνησα για το μεγάλο ταξίδι προς την επιτυχία (κάποιος πρέπει να το πιστέψει).

Ήλθα σχετικά στην ώρα μου, βρήκα να παρκάρω( γιουπι γιουπι αλλά για παν ενδεχόμενο θα το αφήσω για τους υπόλοιπους μήνες εκεί- που να ψάχνω τώρα και είναι και δύσκολο σημείο), μπαίνω στο γραφείο, χαιρετω, πολυ πολυ ευγενικά χαμογελαστά ( τονίζω την τελευταία λέξη γιατί Δευτέρα πρωί, μετά από ένα σαββατοκύριακο κραιπάλης, ξενυκτιού, άγχους, έντονης συγκίνησης κτλ κτλ ΚΑΙ αμα λάβουμε υπόψη ότι είμαι ναι μεν τουλίπα, αλλά όχι από τις ροζότερες) και παω στο γραφειο που μου δώσανε.
Καλά, εκτός από το ότι είναι σε ένα απαίσιο χρώμα, είναι και πολύ μικρό και στη μέση του κτιρίου και με ακόμα δυο παιδιά (πολύ καλά δεν λέω). Αλλά αν όμως θελω να γραψω το blog μου, θα το βλέπουν όλοι. Κακώς αν με ρωτάτε.
Τεσπα, παω να κάτσω και βλέπω μια άλλη ( συμπαθέστατη κατά τα άλλα κοπελλίτσα) στη θέση μου ΚΑΙ το γραφείο δεν είχε pc. Και μετά μου λέτε, να πηγαίνω στην ώρα μου στη δουλεια....μια φορά πήγα και όλα είναι άνω κάτω. Δεν θα ξανασυμβεί.
Οπότε μέσα σε πέντε λεπτά έχω ξεσηκώσει υπέυθυνο προσωπικού, προισταμενο μου ΚΑΙ διευθυντή να μου βρούνε pc και κάπου να κάτσω!

Τώρα δεν ξέρω τι εντύπωση έχω δώσει με την έντονη παρουσία μου και ακόμα 11 δεν είναι!

Προς το παρόν έχω παρκάρει στο pc ( το αργό) μιας κοπέλλας που είναι με άδεια. Και ο θεός βοηθός....

Αφήστε που δεν έμαθα ακόμα το κόλπο με τον καφέ!

Τεσπα, παω να κάνω καμιά δουλειά μπας και προλάβω τίποτα σήμερα...

How to do things ( Ένα μικρό κουίζ)

1. Πώς να κρατήσετε μακρία από τα χωράφια σας, εισβολείς:

• Τους πυροβολείτε. Και φυσικά ειναι πολύ σοβαρό να μπαίνουν στα χωράφια σας ( πως τολμούν). Σιγά, πέντε ζωές ,τι αξία έχουν; ( μην λάβετε υπόψη κανένα που λέει ότι το πιο πιθανόν να χρειάζεστε δέσιμο- απλά σας ζηλεύουν)
• Τους πυροβολείτε στα γόνατα και τα χέρια ( όπως κάνουν στο NYPD). Απλά τους δίνετε ένα μάθημα και τους αφήνετε να φύγουν ζωντανοί.
• Τους βάζετε τις φωνές και κάνετε καυγά. Και φεύγουν ζωντανοί.
• Περιφράζετε τα χωράφια και αγοράζετε και 4-5 ντόμπερμαν να τα φυλάνε. Και έτσι γλυτώνουμε τα αίματα.

2. Πως να γίνετε δήμαρχος:

• Γεμίζετε ΟΛΑ τα γραμματοκιβώτια της περιοχής με φυλλάδια που έχουν πάνω τη φάτσα σας και όλα όσα ΘΑ κάνετε. Ακολούθως βγαίνετε στις τηλεοπτικές εκπομπές και "θάβετε" το έργο του προηγούμενου δημάρχου, για να καταλάβει και ο κόσμος ότι εσείς είστε ο σωτήρας της πόλης.
• Αρχίζετε να κυκλοφορείτε ( επιτέλους) μέσα στην πόλη. Έτσι και θα σας δουν και θα "καταλάβουν" οτι τη ζείτε τη πόλη και δεν την προσπερνάτε απλά με το BMW σας.
• Γεμίζετε τις εφημερίδες με καταχωρισεις, με όλα όσα έχετε ήδη κάνει και όσα ΘΑ κάνετε. Φυσικά θα σας διαβάσουν και θα πειστούν, δεν τίθεται θέμα
• 4 χρόνια πριν τις εκλογές φροντίζετε σιγά σιγά να εμφανιστείτε στο προσκήνιο. Έτσι δεν θα σας αποκαλέσουν "τυχαιους" και δεν θα πουν "από που ξεφύτρωσε αυτος". Μακριά το θαψιμο!

3. Πως να ενταχθείτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να έχετε κανένα ευρωπαϊκό παρελθόν:

• Κάνετε την πάπια και κάνετε άιτηση! Δεν θα καταφέρει να διακρίνει κανείς πίσω από το κύμα θράσους σας, την πραγματική σας ταυτότητα.
• Θεωρείτε τον εαυτό σας ήδη Ευρωπαίο, οπότε καλά κάνουν να σας εντάξουν γιατί θα γίνει κι άλλη γενοκτονία!
• Παίρνετε με το μέρος σας άλλες ευρωπαϊκές χώρες ( με τις οποίες είχατε ένα παρελθόν, όχι πολύ καλό, αλλά αμα δεν τους νοιάζει εκείνους θα σας ενδιαφέρει εσας;)
• Προσπαθείτε πάρα πολύ σκληρά να υιοθετήσετε ευρωπαϊκούς τρόπους και με δημοκρατικές διαδικασίες και επιμονή τα καταφέρνετε.

4. Πως να περάσετε όμορφα ( και ανώδυνα) τις γιορτές:

• Αρχίζετε από τώρα να πίνετε ασύστολα. Μετά τη δουλειά, μετά τα after work drinks, βγαίνετε Παρασκευή, Σάββατο standard ΚΑΙ Τετάρτες και Πέμπτες.
• Τη βγάζετε σε καταστήματα με χριστουγεννιάτικα στολίδια για να μπείτε στο κλίμα (βίτσια ειναι, δεν κατακρίνουμε κανένα). Επίσης κάνετε έρευνα για την τέλεια συνταγή μελομακάρονου και κουραμπιέ από τώρα.
• Κλείνεστε από τώρα στο σπίτι σας. Δεν ειναι κακό να μην σας αρέσουν οι γιορτές. Και παρά να πάθετε κατάθλιψη από την καταπίεση των ρεβεγιόν και τη φάση "ειμαστε όλοι χαρούμενοι γιατί είναι χριστούγεννα" καλύτερα στην κοσμάρα σας. Δεν ειναι κακό.
• Κλείνετε εισιτήριο και την κάνετε για άλλες χώρες. Γιατί καλό ειναι να αλλάζεις παραστάσεις και να πηγαίνεις σε φίλους που κάνουν καλά πάρτι!

Είδατε πόσες επιλογές έχουμε στη ζωή μας; Άρα κομμένες οι δικαιολογίες!

You won't feel a thing....ναι καλα!

Από σήμερα, μου μεινε μόνο μια βδομάδα ως την τελευταια μέρα εδώ. Και δεκα μέρες ως την καινούρια. Έχω Σ-Κ-Υ-Λ-Ο-Β-Α-Ρ-Ε-Θ-Ε-Ι! Ξέρετε ποιο ειναι το χειροτερο όμως; Δεν ανυπομονώ να πάω στην καινούρια δουλειά ( αν το διαβαζετε κ. καινούριε διευθυντα μου μην το πάρετε προσωπικά - απλά είμαι σε φασάρα φάση).

Άστε που ήλθαν και με βρήκαν τα καινούρια project ενώ εχω και κάτι παλιά να τελειώσω πριν να φύγω. Με λίγα λόγια....γ. (δεν θα το πω ολόκληρο - ειναι και ηθικόν blog).

Ενώ ξέρετε τι έπρεπε να είχα κάνει; Να είχα ΕΝΑ μήνα διακοπές και να την έκανα για τη Νέα Υόρκη ( ναι το ξέρω πρωτοτύπησα και πάλι).

Αλλά αντί αυτού κάθομαι εδώ και μαλακίζομαι...σκατά. Και το χειρότερο δεν σας το πα....νομίζω ότι έχω στερέψει από ιδέες. Το οποίο εκτός από το blog μου ( που για ακόμα ένα ποστ αερολογώ) επηρεάζει και τη δημιουργικότητα στη δουλειά μου. Και φοβάμαι ότι θα πάω στην καινούρια δουλειά με πεσμένο ηθικό, πεσμένη διάθεση, μηδαμινή έμπνευση αλλά με μπόλικες σκοταδίνες, ωραίοτατους πόνους στο στομάχι, μια πανέμορφη πεσσιμιστική διάθεση για το μέλλον μου ( " το ποιο;") και ένα τεράστιο ΜΗΔΕΝ! Που να βρω την έμπνευση ο ε ο;;;

Καμιά ιδέα;

Απορρίπτονται ατάκες του τύπου:

1."Βγες έξω δες κόσμο" - βγαίνω και αρχισα και βαριέμαι το ίδιο club, τα ίδια μπαράκια (και μην νομίζετε οτι υπάρχει και τρελλη επιλογή από μπαράκια εδώ που μαι- σκατά).

2. "Μείνε σπίτι και ηρέμησε" - τρελλαίνομαι!

3. "Σκάσε και κολύμπα" - Α δεν μπορώ τους αυταρχισμούς

4. "Κάλεσε κόσμο σπιτι σου" - Κάνω και τίποτα άλλο;

5. " Βρες γκομενο" - Το βλεπω πια σαν μια μακρινή πιθανότητα ( διαπιστώνω ότι ο τελευταίος που μ άρεσε τόσο πολύ ώστε να θέλω κάτι περισσότερο ήταν ο Φίκος...σκατά σκατά)

6. "Μετανάστευσε" - Α τέλεια ιδέα!