I (heart) NY - Μερος B' "SoHo"

Το Μανχάταν όμως δεν είναι οι μόνο οι ουρανοξύστες. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι μέσα σε ένα τόσο μικρό νησάκι ( το Μανχάταν έχει πλάτος 3χλμ και μήκος 12χλμ) υπάρχουν τόσες διαφορετικές γειτονιές. Καθώς περπατάς δηλαδή, ανάμεσα στους καπιταλιστικούς ουρανοξύστες, στρίβεις στη γωνιά και αντικρίζεις, μια γειτονιά! Τη δεύτερη μέρα που λες...

πήρα το subway και κατέβηκα SoHo ( South of Houston) .

Περπάτησα δίπλα από "χαμηλά" κτίρια με εξωτερικές σκάλες, συνάντησα τη Φίμπι στο δρόμο να παίζει κιθάρα, χαιρέτησα τη Κάρι μέσα από το παράθυρο του deli Dean Deluca στην West Broadway και προχωρώντας, λιγο πιο κάτω

σταμάτησα στο 2ο παλαιότερο εστιατόριο του Μανχάταν το Fanelli΄s το οποίο όπως λέει και στο Time Out, κάνει τα καλύτερα burger της πόλης.

Φυσικά την επόμενη φορά που πήγα SoHo ( που δεν άργησε) δεν μπορούσα να μην περάσω απο το αγαπημένο στέκι των SoHo-maniacs, το Balthazar.

και συνέχισα τη βόλτα μου ανάμεσα στο πλήθος σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της πόλης.

H Κυριακή με βρήκε σε ένα γαλλικό cafe στο West Village. Έξω έβρεχε, τα παράθυρα ήταν μεγάλα, στα μεγάφωνα Edith Piaf, παράγγειλα ένα cafe au lait, διαβαζα Sunday Times, πότε πότε κοίταζα έξω, έβλεπα τα yellow cabs να περνούν. Ήμουν ευτυχισμένη.


Neon lights, agent provacateur, σκάλα πυροσβεστική. This, my friends is Soho!

Μια πολύ τζαζ εικόνα.



Freedom of expression and Art; Art κατάστημα στη Greene Street.



Η άλλη πλευρά του Μανχάταν.

To be continued...

I (heart) NY - Μέρος Α΄ "Skyscrapers"

Έχω επιστρέψει πίσω εδώ και μια βδομάδα. Φυσικά ακόμα παραμιλώ από την αλλαγή ώρα και είμαι γενικά "αλλού" (όχι πως αυτό δεν συμβαίνει έτσι κι αλλιώς). Αλλά τώρα είναι που συνειδητοποιώ τι ήταν όλο αυτό που έζησα για δέκα μέρες. Ότι και να σας πω είναι λίγο. Ήδη νιώθω ότι δεν θα καταφέρω να τα μεταφέρω όπως πραγματικά τα είδα. Αλλά θα προσπαθήσω.

Καταρχάς, δεν μπορείς απλά να πεις " πηγα Νέα Υόρκη και ήταν οκ".

Μπορείς δηλαδή, αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν κατάφερες να πάρεις το vibe της πόλης αυτής. Γιατί πάνω απ' όλα η Νέα Υόρκη είναι grand.

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη στιγμή που την πρωτοαντίκρυσα. Μέσα στο ταξί (είναι μύθος ότι τα ταξί είναι yellow cabs γιατί είναι πορτοκαλί!), προς το κέντρο. Περνάμε μια γέφυρα, αρχίζει να γίνεται πιο πυκνή η κίνηση και εγώ στην κοσμάρα μου. Ώσπου ανεβαίνουμε λίγο πάνω, και μπροστά μου απλώνεται το πιο υπέροχο θέαμα! Μια σειρά από...ουρανοξύστες, σαν κουτάκια ψεύτικα, και κάπου στο βάθος το Empire State Building. Αυτό ήταν. Από εκείνη τη στιγμή, το στόμα μου έμεινε ανοικτό για τις επόμενες 4-5 μέρες (μετά προσαρμόστηκα και έγινα "cool"). Μπαίνοντας πιο μέσα στο Μανχάταν, έβλεπα τους ουρανοξύστες να έρχονται όλο και πιο κοντά, να ψηλώνουν και γω να νιώθω όλο και πιο μικρή. Αφήνουμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο και διασχίζοντας την Madison Αv προχωράμε πρός την 5η Λεωφόρο. Περπατάμε, κοιτάζοντας πάντα προς τα πάνω (δεν μπορείς να το αποφύγεις). Το Empire μεγάλο και εντυπωσιακό. Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια επισης μεγάλα. Παντού ταξί, και κόσμος, πολύς κόσμος. Περνάμε την New York State Library με τα πολλά σκαλιά στην είσοδο και τα δέντρα. Πάντως παντού στην Νέα Υόρκη υπάρχουν πολλά δέντρα και λουλούδια. Και αρχίζει το όνειρο. Τα πιο ψηλά κτίριο, κάνεις το κεφάλι σου πάνω 180 μοίρες και ακόμα δεν μπορείς να δεις που τελειώνει. "Καλά υπάρχουν άνθρωποι μέσα;" διερωτάσαι. Και το σκέφτεσαι συνέχεια όταν βλέπεις αυτά τα υπέροχα κτίρια. Είτε αυτό είναι το Chrysler (πανέμορφο, το πιο New York κτίριο κατ' εμένα), το Empire ( τα βράδια η κορυφή του αλλάζει χρώμα, λευκό, κόκκινο, εξαρτάται και από τις γιορτές που έχουν), το Flatiron ( κάποτε ο πιο ψηλός ουρανοξύστης, τώρα απλά ένα χαριτωμένο "μικρό" κτίριο), τα κτίρια στην Wall Street ( βλέποντας το σημείο που υπήρχαν οι Twin Towers συνειδητοποιείς πόσο μεγάλη ζημιά είχε γίνει) είτε ακόμα και το το Trump Tower ( μέσα είναι διακοσμημένο σε χρυσό και ξύλο - πολύ κιτς, ένα σοκ το έπαθα). Αλλά πραγματικά δεν μπορώ να τα περιγράψω. So have a look:

( Το Empire State Building, στην αρχή της 5ης Λεωφόρου- το δέος)

(5η Λεωφόρος και παντού φυσικά η αμερικανική σημαία -η πιο γοητευτική λεωφόρος)

(Τhe Times Square. Δεν ξανάδα τόσα πολλά φώτα μαζί. Η χαρά του τουρίστα)

(κάπου στην 5η. Καλέ που τελειώνει αυτό; - Αγνή απορία τουλίπας)

(δίπλα από το Moma. Αν και μοιάζει στραβό, δεν είναι! Είναι απλά huge)

(Το Flatiron, στη Union Square. Κάποτε ο πιο μεγάλος ουρανοξύστης ( σε σχήμα cake) )

(Brooklyn Bridge. Ηλιοβασίλεμα και ένα από τα όμορφα σημεία της πόλης)

(Wall Street. Προσέξτε το αεροπλανάκι)

(H θέα από το Empire State. Ασύλληπτο. Μοναδικό θέαμα)

(Ground Zero. Once ypon a time there were...)

(Staten Island Ferry Boat. Κάπου στα αριστερά το άγαλμα της Ελευθερίας. Τhis is New York!)

Back to Basics

Ναι, τελικά πήρα το αεροπλάνο και ήλθα. Και όχι δεν ξέχασα το αγαπημένο μου blog και εσάς. Όταν επέστρεψα ΚΑΙ από το Παρίσι, κάθισα να γράψω το πρώτο από τα 10 post για την Νέα Υόρκη και να προσθέσω φωτογραφίες. Γιατί ότι και να πω, αγαπημένοι μου, αυτό που έζησα τις δέκα μέρες στο Μεγάλο Μήλο, δεν περιγράφεται τόσο καλά με λέξεις. Θέλω να σας δείξω όλα όσα είδαν τα ματάκια μου.

Αλλά τελικά τα σχέδια μου ανατράπηκαν γιατί ο αγαπητός blogger δεν μου τις ανεβάζει. Οπότε θα συνεχίσω να επιμένω. Αλλά αν ξέρει κάποιος/α από έσας πως να λύσω αυτό το προβληματάκι θα είμαι ευγνώμων.

Μιας και άρχισα να μιλώ όμως, ας πω λίγα πράγματα.

Καταρχάς υπάρχουν δύο ειδών ταξίδια: τα τουριστικά και τα πιο "υποψιασμένα". Η Νέα Υόρκη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με αυτό το ταξίδι αναβαθμίζεις το image bank σου. Είδα τόσα ψηλά κτίρια, τόσα loft, τόσα πάρκα, ποικιλία κόσμου, αρχιτεκτονικής, urban lifestyle που δεν είχα δει στα τόσα ταξίδια μου στην Ευρώπη.

Κατά δεύτερον, αν και ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στη Νέα Υόρκη, ένιωθα με κάποιο τρόπο ότι δεν ήταν η πρώτη. Αυτές τις εικόνες, τις έχω δει, ακριβώς τις ίδιες, στις ταινίες πολλές φορές. Οι περισσότεροι μεγαλώσαμε με άυτές τις αναφορές. Και πιστέψτε με, ότι βλέπαμε στα φιλμ, ε ακριβώς το ίδιο και καλύτερο!

Δεν θα συνεχίσω γιατί νιώθω ότι θα "χαλάσω" τη μαγεία των φωτογραφιών που κάποτε ευελπιστώ να σας δείξω.

Αλλά θα πω κάτι τελευταίο:

Ι (Heart) NY!

New York State of Mind

Ναι, επιτέλους την κάνω! New York here I come ( μουσική υπόκρουση από του Νew York, New York του Frank).

Soho, Tribeca, Hell's Kitchen, 5th Avenue, Greenwich Village, Central Park, Brooklyn Bridge...

Είμαι σχεδον έτοιμη. Εχω διαβασει το μισο Time Out New York, το 1/3 Where to Wear New York ( οδηγος για καταστήματα!), τη Village Voice αυτης της βδομάδας KAI έχω δει το Fame στο DVD (θυμάσαι την Debbie Allen, τον "Leroy";) .

Εχω βρει τα θέατρα, τα μουσεία και έχω μάθει λίγα μυστικά της πόλης.

Νομίζω τώρα δικαιούμαι να είμαι "αλλου".

Μπορεί να συμβούν τα εξής τινά όταν επιστρέψω:

1. Να κλαίγομαι ότι θα ήθελα να μείνω εκεί ( οπότε πρέπει να με ανεκτείς)

2. Να ξέρω breakdance, να φοράω adidas φόρμες και χρυσές αλυσίδες και να λέω συνέχεια yo yo man ( οπότε πρέπει να με ανεκτείς)

3. Να πω ότι σαν τον τόπο μου δεν έχει πουθενά αλλου ( οποτε ΔΕΝ πρέπει να με ανεκτείς γιατί θα ψεύδομαι ασυστόλως).

Autumn in new york
Why does it seem so inviting
Autumn in new york
It spells the thrill of first-nighting
Glittering crowds and shimmering clouds
In canyons of steel
They re making me feel - I m home
Its autumn in new york
That brings the promise of new love
Autumn in new york
Is often mingled with pain
Dreamers with empty hands
They sigh for exotic lands
Its autumn in new york
Its good to live it again
Autumn in new york
The gleaming rooftops at sundown
Oh, autumn in new york
It lifts you up when you run down
Yes, jaded rou‚s and gay divorces
Who lunch at the ritz
Will tell you that its divine
This autumn in new york
Transforms the slums into mayfai
rOh, autumn in new york
You ll need no castles in spain
Yes, lovers that bless the dark
On the benches in central park
Greet autumn in new york
Its good to live it again
Autumn in new york
That brings the promise of new love
Autumn in new york
Is often mingled with pain
Dreamers with empty hands
They sigh for exotic lands
Its autumn in new york
Its good to live it again

(Ella Fitzerald - Αutumn in New York)

Πριν να φυγω όμως (αυριο), πες μου σε ποιο σημείο της πόλης θέλεις να σε σκεφτώ;

Αλήθεια;

Το ζώδιο της βδομάδας λέει:

"Δεν γίνεται να μη συμμετέχεις ενεργά στην πραγματικότητα που περιέχει πολέμους, τραστ που συγκρούνονται, φύλα που ανταγωνίζονται, προσωπικές μάχες για την επιβίωση, χωρισμούς, ασθένειες, απώλειες, φόβους... Δεν μπορείς ανεβάζοντας απλά τον ήχο στο σιντί σου να παραβλέψεις τη φωνή του Kρόνου, που φωνάζει: «Πιέζεσαι τώρα, θα με ευγνωμονείς αργότερα». Mε την έκλειψη Hλίου επιπλέον πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι: 1)Tο να είσαι αξιαγάπητος δεν σημαίνει κιόλας ότι οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να σε αγαπάνε και 2)Ότι τα χρήματα δεν είναι τίποτα, αλλά καλώς ή κακώς επηρεάζουν τα πάντα. Mπορεί να έχεις εμπεδώσει αυτό το κλισέ, αλλά ο τρόπος που μερικοί τα χαλάνε σε αρρωσταίνει αφού εσύ ξέρεις καλύτερους τρόπους για να το ξοδέψεις. Σε αυτή τη φάση, που βρίσκεσαι με τη γλώσσα στο πάτωμα, σκέπτεσαι ότι κάποιος μπορεί να έρθει να σε σώσει από την αναταραχή. Tα καλά νέα: Mπορεί να συμβεί. Tα κακά νέα: Eίσαι μόνος σου ακόμα κι αν είσαι μαζί" ( κύριος Πανόπουλος στην Athens Voice αυτής της βδομάδας).

Αν λάβω υπόψη και κάποιες άλλες κουβέντες φιλοσοφικές και μή ( για το νόημα της ζωής, όπως γράφει και ο enteka στο τελευταίο του post) διαπιστώνω τα εξής:

1. Δεν έχω συμπληρώσει το budget για το ταξίδι μου, πλησιαζουν οι μερες και με ζωνουν τα φιδια.

2. Ξέρω πολύ καλούς τρόπους να ξοδέψω λεφτά, είναι αλήθεια

3. Η "γλωσσα στο πάτωμα". Δοκίμασε και συ να ξυπνάς από τις 6 κάθε πρωι και να δουλεύεις. Αν και αρχισε να μ αρεσει, ειναι σαν να προλαβαινεις τη μέρα (όχι δεν θα το κανω και συνήθεια).

4. Δεν θα έλθει κανείς να σε σώσει γιατί ναι μπορείς να εισαι χαριτωμένος/χαριτωμένη αλλά στην τελική ολοι κοιτάνε πως θα επιβιώσουν στη δική τους ζωή. Και όχι ο γκομενος/η γκομενα δεν εξαιρούνται γιατί "ο έρωτας ειναι μια εγωιστική συνήθεια" όπως έγραψε και ο Καραγάτσης στον Κίτρινο Φάκελο (αναλυση σε επομενο post). Και επίσης όπως τραγούδησε και η Madonna στο Jump, "the only thing you can depend on is your family".

5. Στη ζωή όλα τα περνάς μόνος ακόμα και όταν δεν είσαι μόνος ( ατάκα φίλης).

6.Είναι πολύ ζόρικος ο Κρόνος τελικά...Κάπου διάβασα ότι μαθαίνεις από τα ζόρια. Ισχύει;

7. "Συμμετέχω ενεργά στην πραγματικότητα". Τι ακριβώς σημαίνει, αλήθεια;

8. Λεω να πάρω τους δρόμους όπως τον Gelial και να αρχίσω να βγάζω φωτό.

9. Ξερεις ταινίες που να έχουν theme τη Νέα Υόρκη; ( οκ δεν ειναι διαπιστωση αυτό αλλα επείγομαι)

10. "Μπορεί να συμβει"...άντε να δούμε!

One more time

Παντα υποστήριζα το moto "δεν πιστεύω στις δεύτερες ευκαιρίες". Και πάντοτε το ακολουθούσα ειδικά όταν ήξερα ότι αν κάτι χάλαγε για ουσιαστικούς λόγους και όχι για μικροαφορμές, δεν υπήρχε λόγος να το ξαναδοκιμάσω. Πριν από έξι περίπου χρόνια, γνώρισα κάποιο, ο οποίος αποδείχθηκε ο πρώτος και μοναδικός άντρας που ερωτεύτηκα. Η ιστορία τελείωσε απότομα και κακήν κακώς. Θες η απόσταση, η διαφορά ηλικίας, η διαφορά φάσης μας. Μου πήρε τρία χρόνια να ξεπεράσω την κατάσταση. Όχι πως βγήκα αλώβητη, τρώγωντας τα μούτρα μου απέκτησα και τη "μαγική ικανότητα" της άμυνας. Τελοσπαντων. Τον τύπο δεν τον ξαναδα, εσβησα τηλέφωνα και email. Και οι κοινοί μας φίλοι έχασαν επίσης τα ίχνη του.

Πριν ένα χρόνο όμως, είχα βρεθεί Αθήνα για δουλειά. Δεν ξέρω αν ήταν η ιδέα μου, αλλά για πρώτη φορά όλα θύμιζαν εκείνον. Μπορεί να ήμουν αφηρημένη στο ταξί και τη στιγμή που κοίταζα έξω από το παράθυρο να έβλεπα Εκείνο το σημείο που έγινε η πρώτη συνάντηση. Ή άκουσα για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια Εκείνο το τραγούδι που έπαιζε στο ραδιόφωνο Εκείνη τη στιγμή μαζί του. Και διάφορα. Άρχισα να τον σκέφτομαι. Θα ήθελα να τον ξαναδώ ξέρεις. Δεν ήξερα τότε γιατί είχα αυτή την ανάγκη. Φέτος, τους τελευταίους 2-3 μήνες άρχισα να τον ξανασκέφτομαι, πιο έντονα. Στα τελευταία μου δυο ταξίδια στη Αθήνα, είχα περάσει πάλι τυχαία, από την παλιά του γειτονιά, από την παλιά του δουλειά. Τι στο καλο....κάτι γινόταν που δεν με άφηνε αδιάφορη.

Χθες στην παραλία, έλεγα στον κολλητό μου ότι πρέπει να ψάξω να τον βρω. Ο δε κολλητός υποστήριξε ότι έχω αυτή την ανάγκη επειδή νιώθω ότι δεν έχει κλείσει ο κύκλος. Δεν ξέρω. Συνήθως όταν ακόυω το ένστικτό μου, αυτό αποδεικνύεται σωστό.

Όταν με ρώτησε αν θα έκανα κάτι ξανά με αυτόν , μετά που (αν) θα τον έβρισκα, δεν μπορούσα να του απαντήσω. Αφού δεν πιστεύω στις δεύτερες ευκαιρίες. Και 6 χρόνια μετά, θα έχει αλλάξει και αυτός φαντάζομαι. Εγώ σίγουρα. Ντρέπομαι αλλά το ομολογώ...κρύβεται ο εγωισμός πίσω από την ανάγκη μου να ψάξω να τον βρω. Έτσι το βράδι, μπήκα στον τηλεφωνικό κατάλογο, βρήκα δυο τηλέφωνα σταθερά που μπορεί να είναι της μαμάς του, βρήκα τις οδούς στο χάρτη...κανονική stalker δηλαδή! Αλλά δεν τολμώ να πάρω τηλέφωνο και σε σταθερό κιόλας!

Πως θα μάθω όμως αν έχει κλείσει ο κύκλος;

www.schizo-diet.com

Σήμερα, ήταν η μέρα της κρίσεως aka η μέρα που θα πήγαινα για δεύτερη φορά στον διαιτολόγο. Μέσα σε 17 περίπου μέρες παρανόμησα ελάχιστες φορές. Άρα, λογικά, δεν θα εχανα έστω μισό κιλό; Ένα φόβο όμως τον είχα. ( Θυμάσαι που σου ειπα οτι ο διαιτολόγος-Γκιούλιβερ δεν ειναι και ο πιο επικοινωνιακός τύπος που έχω γνωρίσει). Εν τω μεταξύ έμαθα από ένα συνάδελφο που πάει και εκείνος σ' αυτόν, ότι ο διαιοτολόγος, όταν δεν χάσεις τα κιλά που θέλει, σου φωνάζει! Δηλαδή μπορεί να πει "μα ποιος νομίζεις πως εισαι ε;;;; να με δουλευεις εμενα;;;" και τέτοια!! Οπότε αντιλαμβάνεσαι ότι σήμερα ήμουν κάπως τρομοκρατημένη πριν πάω. Ξυπνώ που λές κατα λάθος αργά και πάω αντί στις 9 ( καλα, ώρα ειναι αυτή;) , στις 910. Μπαίνω μέσα και τον βλεπω...απέναντι, ψυχρό, μουτρωμένο, λες και μόλις του είπα ότι του έριξα το αυτοκίνητο στο γκρεμό. Με βλέπει, ΔΕΝ λέει καλημέρα ( αυτο το θεωρώ απαράδεκτο), και μου δείχνει τη ζυγαρια. " Μαμα μου, ήλθε η ώρα μου", σκέφτηκα. Πάω, ανεβαίνω πάνω, ζυγίζομαι. Επειδή δεν θυμόμουνα πόσα ήμουν την περασμένη φορά ( δεν θυμαμαι τιποτα πριν από καφέ τα ξαναπαμε), δεν ήξερα αν ήταν καλα ή κακα τα νέα. Πάω στο γραφείο του, κάθομαι και τον περίμενω. Έρχεται κρατώντας ένα ροζ χαρτάκι. Δεν με κοιτάζει (surprise surprise) και λέει "έχασες 3 κιλά και 100 γραμμάρια". Εγώ μέσα μου να βλέπω πυροτεχνήματα, εκρήξεις ωω!! "Καλα ειναι δηλαδή;" τον ρώτησα αθώα και δήθεν ανήξερα. Δεν απαντά, απλά γνέφει καταφατικά ( αυτό το Γκιουλιβερακι εχει κάτι από Μπόγκαρτ τελικά). Και συνεχίζει " Η δίαιτα συνεχίζεται κανονικά, δεν αλλάζω κάτι. Έτσι και αλλιώς δεν νομίζω να πεινάς". "Ναι ρε μαλάκα, φάε εσύ μπρόκολα μετά από μια μέρα γ.... στη δουλειά και τα ξαναλέμε", είπα (φυσικά από μέσα μου). Εγώ εν τω μεταξύ συνεχίζω να πάιζω το ρόλο της αθώας " Να πίνω και καμιά βιταμίνη Β;" ( ήδη έπινα, μου άρεσε η ιδέα ότι ενισχύω τον οργανισμό μου), τον ρώτησα. Με αγριοκοιτάζει, με ύφος "don't push your luck" και λέει "είπα εγώ ότι μπορείς; είδα αναλύσεις; ε;". "Καλά", απάντησα με χαμηλωμένο το κεφάλι, έτοιμη να απλώσω το χέρι να μου τις βρέξει. Δίνουμε ραντεβού, για τις 26 του μήνα, τον χαιρετώ, δε με χαιρετάει (μμμ πως το παθε) και φεύγω....ματωμένη, τρομοκρατημένη ΑΛΛΑ πιο λίγη!

Does that make me crazy?

I remember when, I remember, I remember when I lost my mind
there was something so pleasant about that place.
even your emotions had an echo in so much space
and when you're out there without care,yeah,
I was out of touch

but it wasn't because I didn't know enough I just knew too much

does that make me crazy
does that make me crazy
does that make me crazy

probably

and I hope that you are having the time of your life
but think twice, that's my only advice
come on now, who do you, who do you, who do you, who do you think you are,
ha ha ha bless your soul
you really think you're in control

well, I think you're crazy
I think you're crazy
I think you're crazy
just like me

my heroes had the heart to lose their lives out on a limb
and all I remember is thinking, I want to be like them
ever since I was little, ever since I was little it looked like fun
and it's no coincidence I've come and I can die when I'm done

maybe I'm crazy
may be you're crazy
may be we're crazy

probably

Οι αλήθειες της φίλης μου

Αγαπημενο μου ημερολόγιο,

Είναι μέρες τώρα που δεν ξέρω τι να γράψω. Είναι ποτέ δυνατόν να στερέψουν οι ιδέες και οι σκέψεις και να μην μπορείς να σκεφτείς κάτι καινούριο; Το τελευταίο καιρό πέρασε πολλές φορές από το μυαλό μου αυτή η σκέψη. Αλλά ψες τελικά κατάλαβα ότι αυτό δεν ισχύει. Γιατί δεν μπορεί ποτέ να παραμένει ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε κάποια πράγματα. Όχι, αν περνά από το χέρι μας ( και από τη καρδιά μας).

Ψες πήγα για ντινέ με μια φίλη. Είχε λέει να μου πει, για τις διακοπές της σε ένα τόπο μακρινό. Ενιωθα ότι θα μου έλεγε κάτι...όχι απλά το πως πέρασε, αλλά κάτι...Έτσι κι αλλιώς αυτή η φίλη μου, είναι κάπως διαφορετική από τους υπόλοιπους φίλους. Γνωριστήκαμε τυχαία, απομακρυνθήκαμε κάπως όχι τυχαία και ξαναβρεθήκαμε και πάλι όχι τυχαία. Και ψες, καναμε,μια όχι και τόσο τυχαία, αληθινη κουβέντα. Αγαπημενο μου ημερολογιο, ξερεις ποσο καιρό έχει να ακούσω αληθειες; Όχι αερολογίες και φιλοσοφίες του τύπου " Η ζωή είναι...μπλα μπλα". Αλλά αλήθειες, απλές και καθαρές. Η φίλη μου, που λες, μου πε, για τις μέρες της σε ένα τοπο άγνωστο, με κόσμο που δεν σε ρωτά που δουλεύεις, αλλά που έχεις ταξιδέψει. Με κόσμο που παίρνει τις πιο μεγάλες του αποφάσεις, μέσα στη φύση και όχι μέσα σε ένα μπαρ. Με κόσμο που δεν χρειάζεται να επιδείξει το κοινωνικό του στάτους και σχετικές βλακείες. Η φίλη μου ένιωσε εκεί ο εαυτός της. Μου είπε οτι, για πρώτη φορά είδε τους ανθρώπους όπως είναι και όχι όπως είναι μέσα από αυτή. Ξέρεις ποσο δύσκολο είναι να μην σχετίζεις τα πάντα με σένα; Για ένα περίπου μήνα, ζούσε, χωρίς να ανησυχεί για λογαριασμούς, δουλειά, αυτοκίνητα, κίνηση, κινητά, καθωσπρεπισμούς. Ζούσε όπως πρέπει να ζούμε, απλά και βασικά. Ίσως τελικά όταν βγάζεις όλα τα "ρουχα" τις άμυνές σου δηλαδή, να μπορείς να δεις πραγματικά μέσα σου. Και αυτή είδε μέσα της. Και έτσι, όχι τυχαία, ήλθε μια νύκτα και μου είπε τις αλήθειες της. Εκεί πάνω που χρειαζόμουν κάποιες αλήθειες για να ξεκινήσω να βρω τις δικές μου.

Strike one, strike two, strike three

Σήμερα απόκτησα ακόμα ένα τίτλο...της μέλλουσας μάνας. Πρόσεξε, τίτλο, όχι ιδιότητα. Δεν ήλθε ακόμα ο καιρός.
Πήγα που λες σήμερα το πρωί (οδηγώντας με ένα μάτι ανοικτό και χωρίς καφέ - don't try this at home), σε ένα διατροφολόγο. Είπα να συμμαζευτώ λίγο (σιχαίνομαι τη λέξη που αρχίζει από "δ"), από τη μια γιατί υπάρχει ένα ταξίδι στον ορίζοντα και από την άλλη γιατί έβαλα στο μάτι ένα τζινάκι Seven. Πάω (όλως παραδόξως στην ώρα μου) και περιμένω. Έρχεται η σειρά μου ( είναι απίστευτό πόσοι άνθρωποι θέλουν να χάσουν κιλά πριν τις 930 το πρωί!). Μπαίνω μέσα. Ένα γραφείο, γεμάτο χαρτιά και βιταμίνες. Και πίσω κρυμμένος, αυτός. Γύρω στα 55, με φατσούλα που σαν να βγήκε από τα παραμύθια του Γκιούλιβερ. Δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα στριφνός (απαραίτητο κριτήριο ώστε να αγχώνομαι αρκετα και να μπω στη διαδικασία να ακολουθώ πρόγραμμα). "Χμ", σκέφτηκα "τι θα μου κάνει τώρα αυτός, ο μαλθακός;" Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη σκέψη. Άρχισε. Χωρίς να με κοιτάζει (να δει καμιά αντίδραση, τα δέχομαι όλα αυτά, δεν τα δέχομαι;), άρχισε ένα κατεβατό. Θυμάμαι μόνο τις λέξεις "βραστό", "στη σχάρα", "χορτα", "νερό". Πάνε τα μπισκότα, πάνε τα παγωτά, πάει και το σούσι. Αλλά όπως σου είπα και στην αρχή, έγινε και κάτι άλλο. Τελειώνοντας το βασανιστικό (για μένα, όχι για κείνο) πρόγραμμα των επόμενων δυο βδομάδων, με κοίταξε επιτέλους. Και ρώτησε. " Πες μου, έχεις γεννήσει ποτέ;". "Ε...ε....ε....ε.....ε...όχι...", ψέλλισα. Συνέχισε: "Έχεις κάνει ποτέ αποβολή;" Εδώ απάντησα πιο γρήγορα " Φυσικά όχι, είμαι εναντίον" (αχρείαστο αλλά έπρεπε να δείξω ότι εχω και μια γνώμη επιτέλους!). Και το τελειωτικό κτύπημα πριν φύγω " Να μου φέρεις αναλύσεις αίματος. Ίσως να έχεις χαμηλό σίδηρο. Και τώρα βρίσκεσαι σε γόνιμη περίοδο". Εγώ....κάγκελο! Απλά έγνεψα με κατεβασμένο κεφάλι και έφυγα γρηγορα!

post - summer παραλήρημα

Όπως θα περίμενες από μια αστική τουλίπα, οι διακοπές μου εκτός πόλης δεν ήταν ότι πιο ομαλό. Λες τελικά να έχω το "σύνδρομο του τσιμέντου" και να μην μπορώ μακρυά από την πόλη; Καλα, δεν θα κάτσω να σου πω, που κτύπησα πάλι ( ναι, πάλι!). Απλά όταν την περασμένη βδομάδα που είχα πει να μείνω μακρυά από blog και γενικά από οτιδήποτε θύμιζε οθόνη pc ( συμπεριλαμβανομένου και του microwave), ένα μικρό σύνδρομο στέρησης το απόκτησα. Να φανταστείς πήρα μαζί με αντηλιακα, μαγιώ, βιβλία, mp3 και το laptop ( οκ το παραδέχομαι δούλεψα λίγο). Και όπως συμβαίνει στις διακοπές, αρχίζεις να ηρεμείς περίπου 4-5 μέρες μετά. Και στην περίπτωση μου αυτό έγινε. "Που είναι το προβλημα σου τοτε και γκρινιάζεις (πάλι)" θα μου πεις. Το πρόβλημα μου είναι οτι μετά από αυτές τις 4-5 μέρες ξαναήλθα αμέσως δουλειά! Άρα χαλάρωσα περίπου....12 ώρες. Να μην στα πολυλογώ. Χθες έκατσα να γράψω κανα ποστακι, τίποτα. Μπήκα σε άλλα blog, σχολίασα ( ασυναρτησίες, το ξέρω) αλλά και πάλι...δεν ήξερα τι να γράψω στο δικό μου. Τώρα στην μη e-ζωή μου, αρχίσανε τα μήτιγκ, η διευθύντρια μου διερωτάται γιατί δεν έκανα εκείνα που μου είπε, μια μέρα πριν να πάω διακοπές και γω μάταια προσπαθώ να της εξηγήσω ότι εκτός από εμάς όλος ο κόσμος είναι σε διακοπές και δεύτερον δεν τα έκανα γιατί απλά ήμουν... σε διακοπές! Το σενάριο αυτό δεν το κατάλαβε. Τελοσπαντων.

Νιώθω λίγο "καμένη" να σου πω την αλήθεια. Όχι από τον ήλιο ( ας είναι καλά τα αντηλιακά Κορές με μυρωδιά καρπούζι), αλλά γενικά. Λες και δεν ήλθε φέτος καλοκαίρι, λες και ο χρόνος κυλάει χωρίς να έχει σημασία πια ( χθες νόμιζα όλη μέρα ότι έχουμε 2005).

Δεν είναι ότι είμαι απαισιόδοξη. Ίσα ίσα εκτός από τα υπαρξιακά που έχουν όλες οι νορμάλ τουλίπες, είμαι καλά!.Απλά, ξέρεις, μου λείπουν τα πολύ απλά: ένα όμορφο βράδι, ένα βλέμμα, κουβέντες όμορφες. Κάτι που να μην είναι fast food, προβλέψιμο και μέτριο. Πεθύμησα κάτι...όμορφο. Ζητάω πολλά;

Οι μέρες του "ΟFF"

Αφου δεν μπορώ να πολεμήσω τη γκαντεμιά του Αυγούστου, λέω να αφεθώ τελείως. Το πολύ πολύ να γκρεμιστεί το σπίτι μου...

Σ' αφήνω για λίγες μέρες. Εχω να κάνω διάβασμα...

Να πάρω ένα χρωματάκι ( έτσι για τα προσχήματα)...

Και να γεμίσω μπαταρίες για να σκεφτώ τι μου έμαθε και αυτός ο Αύγουστος ( λες τελικά όλη αυτή η κακοτυχία να θέλει να μου πει ότι κάτι πρέπει να αλλάξω; χμ!) και για να αρχίσω να ονειρεύομαι (μου 'χει λέιψει)...

Να περνάς πολύ καλά και να θυμάσαι...

"There's only yes...we must let go, to know what's right... no other course, no other day, no day but today" ( RENT)

Pencils

Ψες το βραδι, βρήκα σπίτι για το σκυλάκι. Η γειτονισσα μου πάνω. Αυτή και περισσότερη ώρα έχει από μένα, και παιδάκι κτλ... Ψες ευχήθηκα να είχα σπίτι με κήπο και παιδάκια.

Όταν έφυγε, ακουγα το γαύγισμα του πάνω. Με πείραξε. Η ζωή όμως συνεχίστηκε κανονικά. Δεν είχα όρεξη να μιλήσω με κανένα, ούτε και να βγω. Είχα πει όμως ότι αυτές τις μέρες θα αργώ λίγο να πηγαίνω σπίτι. Ξέρω γιατί αλλά δεν θέλω να το αναλύσω.

Σήμερα, ξύπνησα νωρίς, ντύθηκα και καθώς οδηγούσα να πάω δουλειά, άλλαξα κατεύθυνση. Πήγα σ ένα βιβλιοπωλείο. Από ένστικτο. Άλλοι όταν αισθάνονται "κάπως" πηγαίνουν shopping therapy σε καταστήματα, εγώ στα βιβλιοπωλεία. Γύριζα στους διαδρόμους ψάχνοντας, τουριστικούς οδηγούς. Κατα λάθος πέρασα από το διάδρομο με τα βιβλία για κατοικίδια. Τι ειρωνία. Προχώρησα γρήγορα. Εφτασα στο διάδρομο με τα ξένα βιβλία. Πήρα το Lunar Park του Bret Easton Ellis και το κάπως πιο ανάλαφρο ( καλοκαίρι δεν είναι;;) Lipstick Jungle της Candace Bushnell. Και τα δύο με σκηνικό την Νέα Υόρκη. Έχω 1,5 μήνα να μπω στο τριπάκι. Μετά πέρασα από το Travel και πήρα το TIME OUT PARIS. Έχω δυό μήνες να μπω σε αυτό το τριπάκι. Πριν πάω στο ταμείο πήρα (κλασσικά) 3 μολύβια Faber&Castell ( έχω και γω η τουλίπα ένα φετίχ) και ένα journal για να γράψω για τα ταξίδια μου.

Ε και τελικά, αποφάσισα να έλθω γραφείο.... and life goes on.

All the Augusts in my life

Τα τελευταία τρία χρόνια, κάθε Αύγουστος ήταν επεισοδιακός. Όσα είχα ζήσει μέσα στο χρόνο, με έβρισκαν πολλαπλασιασμένα σε ένα μονο μήνα. Μιλάμε για απίστευτες ανατροπές στη ζωή μου. Μια φίλη μου , είχε πει ότι ήταν για καλό που συνέβαιναν τα διάφορα. Εγώ πάλι, που δεν είμαι τόσο σε φάση Πάολο Κοέλο, μένω απλά...εκτός. Και για να μην νομισεις ότι ειμαι υπερβολική να μια μικρή καταγραφή:

Αύγουστος 2003 Με παρέα στην Πάτμο. Να έχει προηγηθεί ένα τριήμερο στην Αθήνα επεισοδιακό. Ο τότε πιστός φιλος να αρχίζει να με φλερτάρει, εγώ να μην το παίζω γενικά δύσκολη αν και ήξερα οτι είχε στο μάτι άλλη. Πηγαίνουμε Πάτμο και...γίνεται η ζημιά. Εγώ να κολλώ με τον τύπο και αυτός να δηλώνει " μα εγώ το κάνω με όλες μου τις φίλες". Λες και εγώ τότε στα 26 έπρεπε να φιλοσοφήσω το θέμα και να το δώ ΤΟΣΟ ανάλαφρα. Ε δεν το κανα, πες με "αφελή". Κόλλησα. Επιστρέφουμε Αθήνα, ο τύπος να είναι ψυχρός και να το παίζει άνετος. Φυσικά το σεξ να παίζει γενικά. Εγώ σε φάση πανικού. Το αποτέλεσμα να καταφέρω να κάψω το πόδι μου πάνω στο μηχανάκι στην Κηφισίας και να χάσω 8 κιλά σε ένα μήνα επειδή απλά δεν έτρωγα από τη μαύρη δυστυχία μου.

Αύγουστος 2004 Βγαίνω με έναν τύπο από το Φεβρουάριο. Φανατικός ποδοσφαιράκιας. Εγώ φυσικά δεν κατέχω. Επί Euro κατασκοτωθήκαμε για διάφορους λόγους. Στο τελικό, χωρίζουμε. Κλαμα εγώ. Εν τω μεταξύ μετακομίζω στο διαμέρισμα μου, χάνω τη δουλειά μου και γενικά χάνω τα πόδια μου. Καταλήγω Αθήνα στους Ολυμπιακούς να γυρίζω σαν την άδικη κατάρα μέσα στα μουσεία.

Αύγουστος 2005 Με παρέα στην Πάρο. Εγώ με σούπερ ψυχολογία. Διαλυμένη από τη δουλειά μεν, αλλά ευγνώμων που είχα καλή παρέα, μια καλή δουλειά και έκανα διακοπές επιτέλους μετά από δύο χρόνια. ΑΛΛΑ. Κάποιος στην παρέα αποφασίζει ότι εγώ του ανήκω. Και έτσι πάλι γιναμε κώλος. Αυτός δηλαδή μαζί μου. Γιατί εγώ είχα αποφασίσει ειδικά εκείνη τη χρονιά ότι θα περνούσα καλά. Αλλά και πάλι μου έκανε πλάκα ο Θεός. Τα κάναμε πλακάκια, διάλυσα το γόνατο μου στην Πούντα και την έκανα με ανάλαφρα πηδηματάκια για Σέριφο ( όπου όλως παραδόξως πέρασα σούπερ)

Αύγουστος 2006 Από την Τρίτη δηλαδή. Παιδιά, δεν ξέρω τι γίνεται αλλά είναι ένας χαμός στη ζωή μου για ακόμα μία χρονιά. Πρώτον τα σπασα με το διευθυντη μου, δεύτερον απομυθοποίησα ένα άτομο (και καλά του κανα νομίζω) και τρίτο βρήκα μεν το αδέσποτο, δέθηκα μαζί του, αλλά ρεαλιστικά σε ένα διαμέρισμα 80τμ μέσα και 20τμ βεράντα και με μένα να δουλεύω αρκετές ώρες, το σκυλί δεν μπορεί να μείνει. Και έχει τέσσερις μέρες που το κλάμα δίνει και παίρνει. Και όσο με κοιτάζει το σκυλί να το δάκρι κορόμηλο. Λέω να το δώσω...

Ωραιότατος μήνας, δεν μπορώ να πω!!

To δεύτερο μου κείμενο στο περιοδικό Υ.Γ

(αυτο δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή. Ήταν ένα τεύχος που είχε το concept "γράφουμε καρτ ποστάλ σε όποιο θέλουμε και έχουμε σαν βάση τις διακοπές")

Αγαπητέ κ. Διευθυντά μου,
Σας σκεφτόμουνα και είπα να σας στείλω μια καρτ ποστάλ, από τη Σέριφο. Εδώ και μερικές μέρες ζω ένα παράδοξο και σπάνιο φαινόμενο. Τη ζωή εκτός γραφείου. Μου πήρε κάποιες ώρες να προσαρμοστώ κύριε διευθυντά μου στην ιδέα ότι αυτές τις μέρες δεν μπορώ να κάνω «καριέρα» ( αδιανόητο το ξέρω ειδικά μετά που με πείσατε ότι ο λόγος που πρέπει να μένω γραφείο μετά τις 8 είναι για να κτίσω την καριέρα και άρα και τη ζωή μου, βεβαίως βεβαίως). Φοβάμαι όμως ότι σας έχω νέα! Κάτι μου λέει ότι τελικά το concept «καριέρα» ίσως και να μην μου πάει. Από την άλλη όμως είμαι σίγουρη ότι μου πάνε οι παραλίες στο Μέγαλειβάδι, τη Ψιλή Άμμο και το Yacht Club στο λιμάνι. Κύριε Διευθυντά μου αν με βλέπατε τώρα δεν θα με αναγνωρίζατε. Έχω πάρει ένα χρώμα... κάτι μεταξύ μαύρης σοκολάτας και μαυροτσούκαλου. Είμαι σίγουρη ότι τώρα που διαβάζετε την κάρτα μου έχετε πάρει και σεις ένα ανάλογο μαύρο χρωματάκι.
Η ζωή εδώ, που λέτε, κυλά πάρα πολύ αργά. Οι μόνες κινήσεις που κάνω είναι να βάζω αντηλιακό, να γυρίζω τις σελίδες στο βιβλίο μου ( της Corinne Maher, «Καλημέρα Τεμπελιά» που μου δάνεισε η γραμματέας σας) και να πίνω καφέ.
Ξυπνώ σχετικά αργά (ξέρω ότι σκέφτεστε ότι και εκεί το κάνω- υπερβάλλετε όμως), και λόγω συνήθειας η πρώτη μου σκέψη είναι τα deadlines. Φυσικά σε κάποια φάση συνειδητοποιώ που βρίσκομαι και προσπαθώ να μην σκέφτομαι ημερομηνίες. Και αυτό το τικ που είχα , ξέρετε εκείνο με το δεξί μου χέρι που ψάχνει πάντα ένα mousse, άρχισε να αραιώνει. Και σιγά σιγά έμαθα να μην βάζω 0 όταν πρόκειται να τηλεφωνήσω. Είδατε; Και μετά μου λέτε ότι δεν προσαρμόζομαι εύκολα. Η λέξη κλειδί κύριε διευθυντά μου είναι όπως πολύ σοφά μου λέγατε πάντα, θέληση!
Κάθε μέρα, κάνω και αναγκαστικά κάποια «business lunch». Τι άγχος και αυτά κύριε διευθυντά μου. Να πρέπει να τρέχω τώρα με το παρεό και όλη την αλμύρα της Μεσογείου πάνω μου, να τρώω στον «Μανώλη» ντοματοκεφτέδες, σπιτική μυζήθρα και παγωμένη μπύρα με την παρέα μου (και αυτοί καριερίστες σαν και μένα). Σχεδόν πάντα ξεχνιόμαστε και είμαστε οι τελευταίοι που φεύγουμε, την κλείνουμε τη ταβέρνα. Τι να σας λέω τώρα. Και το άλλο; Όλα αυτά τα σκαλιά της Χώρας; Ανέβα, κατέβα, εντελώς σπατάλη χρόνου όπως θα λέγατε και σεις. Και προς τι; Για να πάμε στην πλατεία, με το γραφικό Δημαρχείο ( μη φανταστείτε τώρα κανα υπέροχο γυάλινο κτίριο- όλα λευκά είναι), και να πιούμε ρακόμελα. Και εκεί πάλι το κλείνουμε το μαγαζί. Αφήστε τα, ούτε ένα χρονοδιάγραμμα δεν τηρείται σε αυτό το νησί! Σας αφήνω τώρα, μπαίνω σε meeting. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα πεταχτούμε μέχρι τη Σίφνο αύριο.

Σας ασπάζομαι,
Η πάντα πιστή σας υπάλληλος Urban Tulip

Υ.Γ Παραιτούμαι

Today is THAT day of the year

Ναι ναι....σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα τουλίπων! Για να το γιορτάσουμε, θα κάνουμε ένα πάρτι στην Ολλανδία ασφαλώς. Φέρτε και τα ποτιστήρια σας! Θα γίνει τρελλό πάρτι!

Το πρώτο μου κείμενο στο περιοδικο Υ.Γ

ΕNJOY!!!

CYBER LOVERS

«Γράψε ένα κείμενο για το σεξ στο ίντερνετ», μου είπε η κολλητή. Δεν μπορούσα να μην το κάνω. Γιατί της κέντρισα το ενδιαφέρον όταν μια νύκτα κάθισα και της διηγήθηκα, με απόλυτη φυσικότητα μερικές από τις cyber εμπειρίες μου. «Μα εσύ;», με ρώταγε σκασμένη στα γέλια. Καταλάβαινα από την αντίδρασή της, πως προφανώς δεν το περίμενε. Αλλά σε αντίθεση με το «πραγματικό» σεξ, στο cyber sex, είσαι ότι φανταστείς και ότι δηλώσεις. Και αυτός είναι ο πρώτος κανόνας. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
ENTER. LOGIN. USERNAME: tulip.
Το ίντερνετ το είχα μάθει ένα χειμώνα κάποια χρόνια πριν. Φοιτήτρια κάπου στη Αγγλία. Όταν έχει πολύ κρύο και δεν μπορείς να βγεις τότε τι κάνεις; Σερφάρεις στο ίντερνετ και «μιλάς», κάνεις δηλαδή chat στο IRC. Έμπαινα σε συγκεκριμένα rooms, όπως το #greece, το #hellas και κάποτε στο #spain και το #italy. Γνώριζα κόσμο, μιλούσαμε για άσχετα θέματα και έτσι η ώρα περνούσε. Ούτε θυμάμαι πότε το chat έγινε μια καθαρά σεξουαλική e-πόθεση. Εκείνη την περίοδο «μιλούσα» χαλαρά και ανυποψίαστα με έναν τύπο με τον οποία, μετά από καμιά εικοσαριά sessions chatting, είχαμε αποκτήσει μια οικειότητα. Ούτε ήξερα πως έμοιαζε, ούτε και με ενδιέφερε ( οκ παραδέχομαι ότι ήμουν λιγάκι περίεργη). Και ξαφνικά, ένα βράδι καθώς μιλούσαμε στο κοινό room, μου κάνει pvt ( =private δηλαδή συνομιλία σε ξεχωριστό ιδιωτικό παραθυράκι) και με ρωτάει τι φοράω. Ωπ τι έγινε! Το παιχνίδι άλλαξε; Κόλλησα. Αυτό δεν μου είχε ξανατύχει. Αλλά δεν ήμουν και τελείως άσχετη (γενικά). Και έτσι αφού κοίταξα δεξιά και αριστερά και βεβαιώθηκα ότι δεν έβλεπε κανένας την οθόνη μου, έγραψα « φοράω… σχεδόν τίποτα». ENTER. Απάντησε με ένα πονηρό χαμογελάκι. Και μετά, όλα άρχισαν. Και αυτή ήταν η πρώτη μου φορά….στο ίντερνετ.
Σιγά σιγά έμαθα τα περί cyber sex και για μερικά χρόνια το IRC είχε γίνει το σημείο «συνάντησής» μου με άγνωστους. Γνώρισα αρκετούς. Σε ελληνικά sites, σε sites που παίζαμε online τάβλι, σε sites για κινηματογράφο, για μουσική κτλ. Έκανα cyber sex με Έλληνες, Αμερικάνους σέρφερ, Γάλλους φοιτητές, Αυστραλούς . Είχα εμπειρίες σε παραλίες, σε ξενοδοχεία, σε σκοτεινά δρομάκια, σε μπαλκόνια. Είχα και καλούς και μέτριους και κακούς παρτενέρ. Αλλά ένα ήταν το σίγουρο, το cyber sex δεν ήταν ποτέ μονότονο!

Όλα αυτές οι εμπειρίες μου έμαθαν τα εξής για το cyber sex:
1. Όσο περισσότερη φαντασία τόσο καλύτερο και το cyber sex. Το οποίο σημαίνει, πολλές περιγραφές και φυσικά δεν περιμένουμε από τον άλλο να κάνει το πρώτο βήμα. Είναι γελοίο να το παίζεις cyber-μυξοπαρθένα.
2. Τα σενάρια «παίζουν» και στο cyber sex. Για παράδειγμα μπορεί εσύ να υποδύεσαι την νοσοκόμα και αυτός το γιατρό. Σε αυτή την περίπτωση δεν περιγράφεις εγχειρίσεις. Με λίγα λόγια δεν το ξεχειλώνουμε το σενάριο. Και φυσικά όταν ρίχνεις ατάκες όπως « Είσαι πυροσβέστης; Έλα να σβήσεις τη φωτιά μου» ή « Είμαι γιαπωνέζα μαθήτρια και χρειάζομαι το δάσκαλό μου» πρέπει να είσαι προετοιμασμένη να συνεχίσεις το σενάριο ( βλ. σημείο 1)
3. Φράσεις όπως «Ntrepomai», « Den to exw 3anakanei» είναι γελοίο και να τις γράφεις και να τις σκέφτεσαι. ΔΕΝ σε ξέρει και ΔΕΝ θα σε δει ποτέ!
4. Πάντα «φοράμε» , οι γυναίκες, σέξι εσώρουχα πχ μαύρα με δαντέλες ή μποξεράκι για άντρες. Παίζει και το concept «molis bgika apo to ntouz kai foraw mono mia petseta». Ο άλλος δεν είναι ηλίθιος. Ξέρει ότι δεν κάθεσαι μπροστά από το pc φορώντας ζαρτιέρες. Και για να αποφύγεις το ξενέρωμα μην ανταλλάξετε φωτογραφίες.
5. Όταν γράφει «ψηλός, με κοιλιακούς, πλάτες σχεδόν ένα μέτρο και προσοντούχος» το πιο πιθανόν να είναι «16αρης, με σπυριά και εφηβικές ορμές». Αλλά δεν σε νοιάζει το τι πραγματικά είναι αλλά το πώς σε κάνει να τον φαντάζεσαι!
6. Όταν γράφει « 25άρα ξανθιά, με πόδια δυο μέτρα και σαρκώδη χείλη» σημαίνει « σαραντάρα, με δύο παιδιά, με άντρα που με έχει γραμμένη και με σεξουαλικά απωθυμένα». Αλλά είπαμε, εδώ είναι cyber sex
7. Το όνομα είναι πολύ σημαντικό. Για παράδειγμα, με το nick «tulip» είχα πολλές επιτυχίες. Χαριτωμένο, φαινομενικά αθώο και γεμάτο εκπλήξεις! Είναι πεζό να μπαίνεις με το δικό σου πχ «Antroulla» και «Kokos» όπως είναι και γελοίο να κυκλοφορείς με ονόματα του τύπου «Andreas2big» ή «Sabrina4all». Στην πρώτη περίπτωση είναι απίθανον να κεντρίσεις το ενδιαφέρον του άλλου και στη δεύτερη ναι μεν θα σου κάνουν pvt αλλά το πιο πιθανόν να είναι ανήλικοι κάτω των 15 και άσχετοι. Και πίστεψε με δεν το θες.
8. Όπως και στο κανονικό σεξ, το foreplay ( τα προκαταρκτικά) είναι πολύ σημαντικό. Δεν είναι μπαμ και κάτω. Κάνεις ένα παιχνίδι και δεν βιάζεσαι (εκτός και αν είσαι δουλειά και δεν έχεις ώρα – αλλά ποιος σου είπε να κάνεις cyber sex στο γραφείο;)
9. Όταν ο partner σου απαντά, από ένα σημείο και μετά (όχι από την αρχή) πολύ πολύ αργά….ξέρεις τι κάνει. Γράφει με το ένα χέρι. Και είναι αυτονόητο το γιατί. Εσύ ΔΕΝ δείχνεις ότι σοκάρεσαι. Ίσα ίσα θα έπρεπε να χαίρεσαι που έκανες τόσο καλό cyber sex!
10. Το cyber sex είναι όπως το one night stand. Δεν δίνεις υποσχέσεις και δεν το παίρνεις στα σοβαρά. Απλά το απολαμβάνεις!


URBAN TULIP

( παιδιά σχόλια...αν έχετε...και μπορείτε να πειτε ΟΤΙ θέλετε... όλα τα αντέχω, ως πολιτισμένη τουλίπα-ξαδερφη σκάσε μη γελάς)

Γκρίνιες!

Ο τίτλος προειδοποιεί. Δεν φέρω ευθύνη για τα ακόλουθα.

Λοιπον, ειμαι ΕΞΑΛΛΗ!! Πάρα πολύ. Τι καλοκαίρι και αυτό ε;; Τι στο καλό; Συνομωτεί το σύμπαν εναντίον μου ( όχι ρε συ δεν έχω μανία καταδίωξης - κάποιοι πχ εγώ όντως καταδιώκονται!).

Πήγα που λες για τρίτη φορά στο γιατρό να δει το χέρι μου. Υποψιάστηκα ότι κάτι δεν πάει καλά το μεσημέρι. Επιβεβαιώθηκα! Η γιατρός, είπε ότι ναι έπρεπε να είχα πάρει άδεια για καμιά βδομάδα ( ακούς κυρία διευθύντρια) γιατί όταν το κινώ έιναι πολύ λογικό να μην κολλά η πληγή. Και μετά τι μου λέει;; Ότι δεν μπορώ να το βρέξω για ακόμα καμιά βδομάδα ( πόσο καιρό θα κάνω μπάνιο με το αριστερό; - είναι και άβολο) ΚΑΙ ότι άκόμα δεν ξέρει πότε θα ξανακολυμπήσω..... Ε εκεί έχασα τη ψυχραιμία μου. Με άκουσε όλο το Πρώτων Βοηθειών. Έξαλλη σου λέω! Τι καλοκαίρι είναι αυτό;; Χωρίς θάλασσα; Δεν φτάνει που θα μείνω εντός!

Οπότε :

1. Μην διανοηθεί οποιοσδήποτε από εσάς ( όσο και αν σας αγαπώ) να με παρηγορήσει. Θα τον πάρει και θα το σηκώσει.

2. Λέξεις όπως ΠΑΡΑΛΙΑ, ΘΑΛΑΣΣΑ, ΚΟΛΥΜΠΙ, ΔΙΑΚΟΠΕΣ είναι απαγορευμένες σε αυτό το Blog. Σε όποιον δεν αρέσει, να μην μπαίνει εδώ.

3. Ότι ποτά έχετε, όσες βότκες και αν έχετε σπίτι, γίνεται έρανος για τη μαραμένη τουλίπα. Μαζέψετε τις και φέρτε τις στον κήπο μου.

4. Μαλακία καλοκαίρι το φετινό...

Σας αφήνω, πάω να πιώ

Υ. Γ1 Κάτι ήξερα που ανέβαλλα να πάρω καινούριο μαγιώ

Υ.Γ2 Όσοι με αγαπάτε, έχω να πω ότι την περασμένη Κυριακή απέκτησα και έντυπο κήπο ( στο υπέροχο έντυπο Υ.Γ). Και θα υπάρχω εκεί και την Κυριακή που μας έρχεται. Και για μετά...θα δούμε ( να και ένα καλό αυτού του ηλίθιου κατά τα άλλα καλοκαιριού)

Παρελθόν; Ποιό παρελθόν;

Μόλις έχω διαβάσει το ζώδιο της βδομάδας που μπαίνει. Και χαμογέλασα, σχεδόν συνομωτικά. Με τον εαυτό μου. Γιατί έγραφε: "ΛΕΩΝ Yπήρξαν στιγμές στη ζωή σου που οι φαντασιώσεις σε οδήγησαν στην καταστροφή, κι έτσι έμαθες πόσο επικίνδυνα μπορούν να γίνουν τα όνειρα. Όμως αν δεν υπήρχαν ψευδαισθήσεις, αυταπάτες, παραμύθια, δεν θα υπήρχαν γεύματα με κεριά ούτε ερωτικά ρομάντζα. Oι άνθρωποι δεν θα ερωτεύονταν και ένας Θεός ξέρει πώς θα έρχονταν στον κόσμο τα μωρά. Mε την Aφροδίτη πλέον στον Kαρκίνο, τον Άρη στην Παρθένο, από την Kυριακή, και με μια νέα Σελήνη στον Λέοντα, την επόμενη Tετάρτη, δεν είναι ποινικό αδίκημα να αφήσεις χαλαρά για λίγο τα χαλινάρια, ούτε να κάνεις μερικά χατίρια στον εαυτό σου. Mια προειδοποίηση, παρόλα αυτά: την τρελαμένη επιθυμία σου για αγάπη και τρυφερότητα δεν μπορούν να στην ικανοποιήσουν όλοι οι άνθρωποι που συναντάς και καθόλου άνθρωποι από το παρελθόν. Eίναι εξαιρετικά προσβλητικό κάποιος/α που σε έκαψε στο παρελθόν να γυρίζει να σε ρωτήσει αν πονάς ακόμα. "

Και γιατί μέσα σε όλα αυτά διάβασα, αυτό που από καιρό είχα υποψιαστεί. Ότι, θέλοντας και μη έχω πλέον πάρει τη ζωή μου στα χέρια μου (κάτι που αρνόμουν πεισματικά να κάνω για πολύ καιρό) . Και ότι τελικά ο έρωτας αν και όταν έλθει , δεν είναι προς το παρόν εδώ. Οπότε ακυρώνονται και τα διάφορα που υπήρχαν στη ζωή μου τα τελευταία δύο χρονια. Αλλά δεν με πειράζει. Φτάνει να μην έλθουν να απαιτούν από μένα να δώσω. Γιατί δεν πρόκεται. Γιατί απλά τα φυλάω για μένα και για ότι καλό έλθει...μετά!

Παλιμπαιδισμοί

Σήμερα ξύπνησα με κρυολόγημα, χαρτομάντηλα στο χέρι, μύτη ολοκόκκινη (όχι ξαδέρφη δεν είναι όλα τα κόκκινα βαμπ), δεν πολυακούω και το μαλλί μου βρίσκεται σε "κατάσταση εκτάκτου ανάγκης". Και όχι δεν είναι ότι ειναι Δευτέρα ( ναι τη μισώ αλλά όχι τόσο).

Με λυπάστε ε;; χμμ όταν σας πώ γιατί είμαι έτσι μάλλον θα τσιρίζετε οτι καλά να πάθω και να μην γκρινιάζω ( αφου είμαι άρρωστη η η η η). Χθες που λέτε, την έβγαλα ΟΛΗ μέρα σε μια πισίνα, γύρω στις 12 ώρες. Το πρωι φαινοταν ακόμα μια νορμάλ, χαλαρωτική μέρα. Αποφάσισα έτσι για αλλαγή να μην ανοίξω pc και να μη δουλέψω. Έτσι σαν ενήλικας που είμαι (και γυναίκα με καριέρα), πήρα τις τρεις εφημερίδες μου, ένα βιβλίο, ένα τεράστιο ποτήρι φραπέ, αντηλιακά ( προσώπου SPF30 γιατί μεγαλώνουμε και αρχίσαν οι ρυτίδες και ένα λάδι σώματος SPF4 γιατί ναι θα μείνω εντός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαι και ασπρουλιάρα) και άραξα cool στην πισίνα. Με τη ξαδέλφη μου. Ήρεμα. Χαλαρά. Κολυμπούσαμε λίγο, βγαίναμε, απλώναμε επιμελώς αντηλιακά, διαβάζαμε. Ωραία πράματα. Στις 3 φθάνει μια φίλη μου. ΚΑΙ τότε άλλαξαν όλα. Δεν ξέρω τι έγινε , δεν θυμάμαι και πολύ.

Έχω κάποιες πολύ θολές εικόνες στο μυαλό μου. Άπλά θυμάμαι ότι ήμαστε συνέχεια μέσα στο νερό, κάνοντας πατητές (το ξέρω ότι δεν ειμαι 5, οκ;) , βουτιές ( που βγάλανε το μισό νερό έξω), κατακόρυφους, τσιρίδες ( μας έκαναν παρατήρηση). Α και δεν θυμάμαι να βάζω αντηλιακό ( εκεί ήταν η αρχή της ντεκαντάνς). Ασε που βρήκαμε και μια μπάλα και το παίζαμε "πρωταθλήτριες συγχρονικής κολύμβησης με σφαίρα". Και όλα αυτά με ανύποπτο κόσμο γύρω μας. Φάγαμε σουβλάκι, ήπιαμε milkshake ( ΟΧΙ ειπα, δεν ειμαι 5). Τελικά αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε την πισίνα στις 10 ( γιατί έχουμε και δουλεία ΚΑΙ καριέρα)

Τα αποτελέσματα τα βλέπετε σήμερα....(αχ το κεφάλι μου)

ΑΛΛΑ πέρασα τόσο υπέροχα!

Και διαπίστωσα ότι τον τελευταίο καιρό παραείμαι "σοβαρή" και δεν μ αρέσει....