Μια βιογραφία

Το παρόν τεύχος όπως βλέπετε είναι αφιερωμένο στις βιογραφίες. Θεωρώ λοιπόν καθήκον μου να παρουσιάσω μια πολύ σημαντική βιογραφία, με την οποία είμαι σίγουρη πως θα δουν στοιχεία δικά τους μέσα, πολλές αναγνώστριες. Τίτλος της «Η βιογραφία μιας κύπριας τριαντάρας ».
Η Κύπρια, εν ονόματι Κυπρούλα, έζησε στις αρχές του 21ου αιώνα στην Κύπρο. Παιδί μεσοαστών, μεγάλωσε με όνειρα (των γονιών της) και με απωθυμένα (δικά της). Στα 18 της πήγε για σπουδές οικονομικών στην Αγγλία. Μετά από τέσσερα χρόνια σπουδών αλλά και ταξιδιών, επέστρεψε στα πάτρια εδάφη (με τα χίλια ζόρια). Φάνηκε τυχερή γιατί την ίδια περίοδο είχαν προκηρυχθεί θέσεις σε τράπεζα και «δεν έπρεπε να αφήσει τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη γιατί πολλοί θα ήθελαν αυτή τη δουλειά», όπως της έλεγαν πολύ σοφά και οι γονείς της. Μετά από την επιτυχία στις εξετάσεις και 2-3 τηλεφωνήματα σε σημαίνοντα πρόσωπα, η Κυπρούλα κέρδισε τη θέση. Έτσι η ζωή της πήρε, όπως άρχισε να πιστεύει και η ίδια την (προβλεπόμενη) πορεία της. Κάπως την ενοχλούσε αυτό, αλλά διαβάζοντας φανατικά Κοέλο και Αλιέντε ήλπιζε κατά βάθος, ότι που θα πάει θα ζούσε έντονες στιγμές και στην Κύπρο. Τις ελεύθερες ώρες της, πήγαινε για καφέ σε «ψαγμένα» café της παλιάς πόλης αλλά και για cappuccino caramel για να θυμηθεί τα φοιτητικά της χρόνια. Τα σαββατοκύριακα βρίσκανε την Κυπρούλα στα club με τις φίλες της. Στην πορεία είχε ένα δυο δεσμούς, αλλά δεν είχε γνωρίσει τον άνδρα που θα την απογείωνε αλλά μεταξύ μας δεν βιαζόταν ιδιαίτερα γιατί εναπόθετε τις ελπίδες της στο σύμπαν. Οι γονείς της όμως πάλι όχι. Απελπισμένοι μεν, αποφασισμένοι δε, της γνώριζαν τους γιους των φίλων τους. Η Κυπρούλα, τίποτα. Και αυτό ήταν το πρόβλημα. Των δικών της. Τα χρόνια περνούσαν. Η Κυπρούλα έπαιρνε προαγωγές, ζούσε ως μια ανεξάρτητη single white female, ταξίδευε, ερωτευόταν, χώριζε και έτσι κατάφερνε να ξεχνάει πότε πότε ότι ζούσε σε ένα μικρό τόπο. Αυτό όμως δεν διήρκησε πολύ. Μόλις η Κυπρούλα πάτησε τα 28, έγινε κάτι ανεξήγητο. Οι γονείς της άρχισαν να τις ρίχνουν σπόντες (μάλλον ταβανόπροκες) για το ότι πρέπει να σταματήσει να είναι εγωίστρια και τι θα πει ο κόσμος που κοντεύει να τριανταρήσει και δεν σοβαρεύτηκε (δηλαδή να παντρευτεί, γιατί η Κυπρούλα μια χαρά σοβαρή ήτανε, με τα κολληματάκια της και όλα τα σχετικά). «Λες να έχουν δίκιο;» σκεφτόταν. Στο κάτω κάτω, οι μισές της φίλες ήταν αρραβωνιασμένες ενώ όσοι άνδρες γνώριζε την αντιμετώπιζαν ως τη μελλοντική μάνα των παιδιών τους. Αλλά και πάλι δεν πειθόταν. Πίστευε ακράδαντα πως μέσα σε αυτή τη ζωή αν μπορούσε να επιλέξει κάτι ήταν το έτερο της ήμισυ. Όταν είδε όμως ότι ούτε οι πιέσεις σταματούσαν, ούτε συναρπαστική ζωή είχε και ότι η ατάκα του Κοέλο περί σύμπαντος ήταν μια μπούρδα και μισή (στην Κύπρο τουλάχιστον), πήρε τη μεγάλη απόφαση.
Αποχαιρέτισε συγγενείς και φίλους και πήρε το πρώτο της one way εισιτήριο. Είχε συνειδητοποιήσει πια ότι η ζωή της ήταν δική της.
Η Κυπρούλα ζει αυτή τη στιγμή στην Βραζιλία, ευτυχισμένη, τριαντάρα και χωρίς ίχνος ενοχής!

Η «Βιογραφία μιας κύπριας τριαντάρας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ράφι.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την Κυριακή 28/1. Το τεύχος ήταν αφιερωμένο στις Βιογραφίες, στο πως η πραγματική ζωή και η δημιουργία ταυτίζονται, άλλότε πολύ και άμεσα και άλλοτε λιγότερο και πιο έμμεσα. Νομίζω πως ήταν ένα από τα πιο ωραία Υ.Γ που έχω διαβάσει!

H ντροπή του σινεφίλ

Εγώ! Ναι αγαπητοί μου, ψες έκανα το πλέον απαράδεκτο πράγμα όσο αφορά στην σινεφιλική μου περσόνα. Σινεφίλ όλου του κόσμου, διώξετε με από το κλαμπ!
Όχι δεν είδα το American Pie 4 ούτε και αγόρασα το Borat σε limited edition.
Έκανα κάτι χειρότερο.
Έφυγα στο διάλειμμα ταινίας. And get this: Μιας πολύ καλής ταινίας!
Κοιτάκτε να δείτε τώρα τι έγινε, να δικαιολογήσω στη στάση μου.
Ψες είχε μια έκτακτη προβολή, την πρώτη στην Κύπρο, της καινούριας ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη "Η Ψυχή στο στόμα". Αυτή η ταινία βραβεύτηκε ως η καλύτερη της χρονιάς από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών (αν δεν κάνω λάθος) και επίσης έφτασε ως τις Κάννες ( στην Εβδομάδα Κριτικής). Άρα μια πολύ αξιόλογη ταινία.
Πάμε. Πριν την έναρξη, είπε λίγα πράματα ο σκηνοθέτης, ένα συμπαθέστατο αγόρι. Μεταξύ άλλων είπε "Αυτή δεν είναι μια βίαιη ταινία, είναι μια ταινία για τη βία. Αυτή δεν είναι μια ζοφερή ταινία, είναι μια ταινία για το ζόφο". Πάντως αν θέλετε να φύγετε σε κάποια φάση δεν υπάρχει πρόβλημα. Είναι αναμενόμενο γιατί είναι σκληρή ταινία"
"Ωχ, σκέφτηκα από μέσα μου, δηλαδή τι έχω να δω; Είναι δυνατόν τώρα να πάθω τόσο πολύ ταράκουλο όπως λέει; Εδώ το Old Boy πήγα να δω με δυο φίλους μου και όσο εκείνοι χώνονταν μέσα στα μπουφάν τους εγώ μια χαρά ήμουνα". Οπότε εγώ ήμουν κάπως οκ.
Το θέμα όμως είναι ότι πήγα με μια φίλη μου η οποία ναι μεν είναι σινεφιλ, αλλά είναι το πιο αγχωτικό, που προκαλεί στον εαυτό του ψυχολογικό τρόμο, άτομο που έχω δει ποτέ!
Και αρχίζει αυτή να παραμιλά "ωχ και τι θα γίνει; Είναι μακρυά η είσοδος;" Και να αρχίζει να ξεφυσά.
Ε δεν ήθελα και γω πολύ και έτσι μπήκα σε τριπάκι να έχω τρομοκρατηθεί. Ούτε καν οι τίτλοι δεν είχανε αρχίσει!
Εναρκτήρια σκηνή. Ένας τύπος, γύρω στα 45, χώνει το κεφάλι του (το ξυρισμένο) κάτω από μια βρύση με νερό. Δωμάτιο σκοτεινό. Το φως, υποκίτρινο, σχεδόν αρρωστιάρικο. Σηκώνει το κεφάλι του, με ένα βλέμμα κενό-ταλαιπωρημένο, βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη και λέει "Όλα καλά. (παύση). Όλα καλά ρε (με άλλο τόνο). Όλα καλά (με άλλο τόνο πάλι)". Αυτό θα το πε και καμιά δεκαριά φορές.
Άρχισε να με πιάνει κάτι, να με ενοχλεί. Η δε δίπλα μου, άρχιζε να αλλάζει χρώμα.
Να μην σας τα πολυλογώ, μέσα σε δέκα λεπτά ήταν το ίδιο περίπου σκηνικό, με άλλους χαρακτήρες να κάνουν κάτι παρόμοια παράξενα (και αποκρουστικά) πράματα. Η υπόθεση ήταν ότι αυτός ο 45αρης ο Τάκης, βυθίζεται μέσα στη σαπίλα της κοινωνίας. Συνέχεια. Παντού και από όλους. Τον εξευτελίζουν, τον ταπεινώνουν, τον βρίζουν. Αλλά αυτός τίποτε. Δεν αντιδρά.

Ώσπου μια μέρα... κάνει το μπαμ ( λογικό- και αν δεν το κανε αυτός, θα το κανα εγώ-τόσο pathetic ήταν ο τύπος).
Τι να σας λέω όμως. Ο σκηνοθέτης βασικά ήθελε να μεταφέρει και σε εμάς αυτό το αίσθημα της σαπίλας. Και το πέτυχε. Είδα ή μάλλον άκουσα τις χειρότερες βρισιές, τη λέξη μαλάκα μέσα σε μια πρόταση να επαλαμβάνεται 10 φορές ( η πρόταση να χει 11 λέξεις). Μου σπάσανε τα νεύρα. Γιατί άμα ακούω σε επανάληψη πολλές φορές την ίδια βρισιά με πιάνει κάτι. Εγώ και η λεκτική βία δεν τα πάμε πολύ καλά (με τη σωματική βία όμως -στις ταινίες πάντα- δεν έχω ιδιαιτερο πρόβλημα. Σκέφτομαι ότι απλά είναι κέτσαπ το αίμα που πετάγεται από δω και από εκεί)
Η δε ατάκα της ταινίας και που θυμάμαι ακόμα ήταν όταν δύο τύποι λέγανε για την γκόμενα του ενός που αυτός την έσπασε στο ξύλο ("πετάγονταν τα δόντια της ρε μαλάκα της σκρόφας") και ο άλλος του λέει " Η γκόμενα ρε μαλάκα θέλει Πούτσα και Ξύλο! Πούτσα και Ξύλο! Πούτσα και Ξύλο και Σούβλα".
Αρχίσανε να σας σπάνε τα νεύρα;
Ε φανταστείτε εμάς!
Να μην σας το πολυλογώ. Άρχισα να νευριάζω και η φίλη μου ( που το μισό έργο είδε αφού χώθηκε μέσα στο κάθισμα) έπαθε κρισάρα. Οποτε αποφασίζουμε...να φύγουμε στο διάλειμμα. Όχι αγάπη μου, δεν θα κάτσω εγώ να μου βγει η ψυχή (από το στόμα) για την τέχνη. Αρκετά είδαμε, το νόημα το πήραμε, η ταινία μας απέδειξε το "point" της και στην τελική μας επηρέασε και εμάς.
Α ξέχασα να σας πω ότι φύγανε και 2-3 (πριν το διάλειμα...τς τς δεν ντρέπονται!)
Κάνει διάλειμμα, βγαίνουμε έξω και πέφτουμε φάτσα κάρτα στον σκηνοθέτη. Η δε φίλη μου αποφασίζει να του συστηθεί και να του πει για την ταινία. Οπότε μας λέει ο τύπος "και που θα πάτε κορίτσια τώρα;".
Τι ρεζίλι...Αναγκάζομαι να επιστρατεύσω το χαμόγελο "γυναίκα με νάζι" και του λέω "Η ταινία ήταν πάρα πολύ καλή! Να φανταστείτε τόσο πολύ μας επηρέασε που πραγματικά, δεν μπορώ να ξαναμπώ στην αίθουσα να δω στο τέλος".
Με κοιτάει. Τον κοιτάω (το χαμόγελο σταθερό). Χαμογελάει κάπως αμήχανα. Σίγουρα θα σκέφτηκε ότι είμαστε γλάστρες και "δήθεν κουλτουριάρηδες".

Και έτσι φύγαμε (με τη ψυχή στο στόμα). Αργότερα πήγαμε στο πάρτι που κάνανε μετά την προβολή (σιγά μην χάσουμε τα πανηγύρια). Μας σποτάρει ο Οικονομίδης και φωνάζει "βρε καλώς τα κορίτσια"!

...

Για να σοβαρευτούμε πάντως ( και για διασώσω όσο μπορώ τη σινεφίλ ταυτότητά μου), τρεις μέρες μετά έχω να πω ότι αυτή η ταινία είναι πάρα πολύ καλή. Πολύ ωμή και πολύ αληθινή. Και αν και στο δικό μου κόσμο δεν υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις, είμαι σίγουρη πως κάπου κοντά μου, υπάρχουν καείναι και χειρότερες.

bloggers απο Ελλάδα, η ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται στο σινεμά Μικρόκοσμο στις 22/2.

bloggers από Κύπρο: ουυυυ ναι κάτσε να βρει διανομή...!

Η μάμα μου, εγώ και ο γάμος (μου)

Κυριακή. Μόλις επέστρεψα από το πατρικό μου. Εδώ και δύο και κάτι χρόνια, επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία. Πάω στους γονεις μου να φάμε μαζί και επίσης για να μην λένε ότι τους ξεχνάω. Κάθε φορά σχεδόν φεύγω στην καλύτερη με τη ψυχή στο στόμα και στην χειρότερη με την ουρά στα σκέλια. Ο λόγος...οι σποντάρες της μάνας μου περί γάμου! Είχα ξαναπεί ότι το τρίγωνο τουλίπα-μαμά τουλίπα-γάμος, είναι μια μεγάλη και πονεμένη ιστορία. Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από σας, οι single ιδιαίτερα, συμπάσχετε. Οι υπόλοιποι γελάτε σαφώς γιατί τα έχετε περάσει και τώρα ξεχνάτε. Τώρα θα μου πείτε "σιγα πως κάνεις έτσι, μην δίνεις σημασία". Και γω σας ρωτώ, ποιά η περίπτωση να μην δίνω σημασία στις εξης ατάκες;

Στιχομυθία 1 (πριν δύο χρόνια)

Εγώ: Μαμά, πήγα σινεμά προχθές και είδα τις "Νύφες" του Βούλγαρη. Ωραία ταινία. Και αληθινή ιστορία. Πηγαίνανε οι καημένες με τα πλοία στην Αμερική να βρούνε σύζυγο

Μαμά: Αχ, μακάρι να υπήρχαν και στις μέρες μας πλοία!

Εγώ: ....

Στιχομυθία 2 (πέρσι)

Εγώ: Μαμά πήρα προαγωγή!

Μαμά: Μπράβο παιδί μου!΄Αντε τώρα να ασχοληθείς και με τη ζωή σου λίγο.

Εγώ: Γιατί ρε μάνα τόσο καιρό τι κάνω; Ασχολούμαι με των άλλων;

Μαμά: Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις!

Στιχομυθία 3 (πριν τρεις μέρες)

Μαμά: Γνώρισα μια εξαιρετικά κοπέλα νοσοκόμα, η οποία έχει δύο παιδάκια. Την ρώτησα πόσο είναι και έχει παιδιά που πάνε νηπιαγωγείο και μου πε 27!

Εγώ: .... (αλλη δουλειά δεν είχε αυτή η κοπέλλα μάλλον...σκέφτομαι)

Μαμά: (αναστενάζει) και γω τι να πω; Ότι οι κόρες μου έχουν μπαγιατέψει;;

( εγώ 29 και η αδελφή μου 27)

Στιχομυθία 4 (λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από την Νέα Υόρκη)

Εγώ: Αχ τι ωραία η Νέα Υόρκη, μαμά!

Μαμά: Ναι έφαγες όλα τα ντόνατ και κοίτα πως έγινες! Και μεις με τον μπαμπά σου τι να κάνουμε;

Εγώ: Kάτι χάνω από το επεισόδιο; Τι σχέση εχουνε τα ντόναντ με τον μπαμπά εσένα και στην τελική με τη χαρά μου για τη Νέα Υόρκη!!!!

Μαμά: Μα έχεις παχύνει! Πως θα βρεις γαμπρό;;; Και να έλθουν να μας πούνε για κάποιο καλό παιδί εμείς δεν μπορούμε να πούμε κάτι!

Εγώ: Μα τι λες;;;;;

Μαμά: Οχι να μας το πεις αν δεν θες να παντρευτείς, για να ξέρουμε να μην επενδύουμε πάνω σου!

Στιχομυθία 5 ( Ιούλιος του 2004 - όταν εισήλθε ο Κρόνος στον Λέων)

Εγώ: Μισώ αυτόν τον Κρόνο που μπήκε στο ζώδιο μου!

Μαμά: Μια χαρά είναι ο Κρόνος! Θα σου βρει και σύζυγο!

Στιχομυθία 6 (πριν κανα δυο μήνες)

Εγώ: Λέω να αλλάξω αυτοκίνητο. Αλλά θα πάρω μικρό αυτή τη φορά.

Μαμά: Αυτή η τάση σου να μην σκέφτεσαι το μέλλον σου...

(προφανώς σκεφτόταν πως πρέπει να πάρω μεγάλο αυτοκίνητο για να χωράνε τα καθίσματα των εγγονιών της)

Στιχομυθία 7 (σήμερα)

Μαμά: Πω πω πολύ έχουνε ακριβύνει τα σπίτια σήμερα.

Εγώ: Ε καλά.... (γελώ)

Μαμά: Mη γελάς, όπως πάμε θα πρέπει να κτίσεις πάνω από το σπίτι σου το σπιτι των παιδιών σου

Εγώ: Μεγάλο γυφταριό αυτό!

Μαμά: Καλααααα.....αχ αχ τι έχω φταίξει σε αυτή τη ζωή...

(μετά από αυτό αναγκάστηκα να φύγω μην με κάψει καμιά σπίθα!)

Και μετά μου λέτε Ζήτω το Σαββατοκύριακο!

Ζήτω οι καθημερινές!

Σαν δεν ντρέπονται!

Κάθε πρωί πριν να πάω δουλειά παίρνω μια εφημερίδα και συνήθως διαβάζω τους τίτλους όταν ανεβαίνω τις σκάλες. Σήμερα την παίρνω λοιπόν και διαβάζω κάτι που με έκανε να μείνω στις σκάλες, δέκα λεπτά για να διαβάσω ολόκληρο το άρθρο.

Άκουσον άκουσον! Ελεγε ότι Ε/Κύπριοι χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο της Τύμβου (παράνομο αερδρόμιο στα κατεχόμενα) για να πάνε οργανωμένες εκδρομές στην Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη. Επίσης, έγραφε ότι μόνο για το Δεκέμβριο τους δώσαμε, σύμφωνα με τα στοιχεία της JCC ( πιστωτικές κάρτες) λίγο πιο κάτω από μισό εκατομμύριο λίρες (γύρω στις 700,000 ευρώ). Κάποια από αυτά τα λεφτά οι Ε/Κ τα ξόδεψαν στο καζίνο (την ιστορία που "έπαιξαν" την ταβέρνα Ειρηνιά-γνωστή κυπριακή παραδοσιακή- και τη χάσανε με αποτέλεσμα να δίνουν τα κέρδη στο καζίνο τα ξέρετε;). Προσθέστε λοιπόν και τα λεφτά που δώσανε σε μετρητά. Ούτε να κάνω ένα υπολογισμό δεν θέλω.

Δηλαδή, τι να πρωτοπω και τι να πρωτοσκεφτώ....Πάντως εμενά η απορία μου είναι μια: Τριάντα δυο χρόνια, κυκλοφορούμε με αυτό το στικεράκι "Δεν Ξεχνώ" στο γιαλί του αυτοκινήτου. Για τριαντα δύο παραμονές πρωτοχρονιάς , δέκα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος το κρατικό μας κανάλι, μας δείχνει εικόνες από την Κερύνεια, την Αμμόχωστο και άλλα κατεχόμενα μέρη. Επισης σκεφτείτε, ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους Ε/Κ που ξοδεύουνε αυτή τη περίοδο τα λεφτά τους από εκεί και ταξιδεύουνε μέσω κατεχομένων στην Τουρκία, γεννήθηκαν λίγο πριν και λίγο μετά της εισβολή. Είναι δηλαδή παιδιά του πολέμου.

Όλα αυτά δηλαδή δεν μετράνε πια; Μόνο δέκα μαλάκες απομείναμε να μας ενοχλεί;

Εδώ υπάρχει κόσμος ξένος που έρχεται και βλέποντας την πράσινη γραμμή και τα φυλάκια παθαίνει κάτι ( δείτε το τελευταίο ποστ της αγαπημένης μου Κrotkaya ).

Εγώ είμαι από αυτούς που μεγάλωσε με αυτά. Που μεγάλωσε με το φόβο ότι αν πλησιάσει σε φυλάκια θα το "αρπαξουν οι Τούρκοι". Που όταν γνώριζε Τ/Κυπρίους ήταν πολύ επιφυλακτική στην αρχή. Που βλέπει τη φωτισμένη πλέον σημαία του ψευδοκράτους στον Πενταδάκτυλο και γίνεται έξαλλη.

Θυμάμαι πήγα για πρώτη φορά στα κατεχόμενα λόγω δουλειάς (πονεμένο θέμα η συγκεκριμένη δουλειά), ενιώσα το στομάχι μου να δένετει κόμπο. Ήμουν σαν ξένη, δεν αναγνώριζα τίποτα από ότι έβλεπα.

Τη δεύτερη φορά πήγα με τους γονείς μου στη Μόρφου. Εκεί το ήθελα εκείνο το ταξίδι. Ο μπαμπάς μου ήθελε να δει το γυμνάσιό του. Τα συναισθήματα ήταν πάλι ανάμικτα, αλλά ήμουν πιο ψύχραιμη. Σε εκείνο το ταξίδι κατάλαβα ότι δεν είναι κακό να ξαναπάω ( αν και είμαι πολύ εναντίον στο να δείχνω διαβατήριο στην ίδια μου τη χώρα) γιατί με αυτό τον τρόπο είναι σαν να λέω στο τόπο μου "Δεν σε ξεχνώ".

Μακάρι να το έλεγαν και κάποιοι άλλοι (και να το έδειχναν)...

Μια υπέροχη μέρα!

Σήμερα ξύπνησα με μια ακατανόητη θετική διάθεση!

Δεν πήγα και δουλειά, ακόμα ένας λόγος δηλαδή για να μαι καλά. Χθες το βράδι πέρασα υπέροχα. Κάλεσα τρεις φίλες μου, τους έκανα σουπίτσα, ήπιαμε ένα ωραίο κρασάκι, φάγαμε και σπιτικό ψωμάκι και είπαμε ωραία πραγματάκια ( για άνδρες, για ταξίδια, αλληλολιβανιστήκαμε για το "πόσο κούκλες, υπέροχες γκόμενες είμαστε").

Τώρα που το σκέφτομαι ίσως γι αυτό σήμερα ξύπνησα και για πρώτη φορά μετά από καιρό δεν μπορούσα να σκεφτώ ούτε ένα λόγο γιατί να ΜΗΝ είμαι καλά!

Σήμερα που λέτε, έκανα καφέ, ανοιξα τις κουρτίνες ( μουσική υπόκρουση το "Αλλιώτικη μέρα" της Τσανακλίδου) , είδα ότι έβρεχε και αμέσως χάρηκα γιατί αυτό σήμαινε ότι δεν ήταν ανάγκη να βγω έξω και να κάνω δουλειές (αυτό δεν κάνει ο υπόλοιπος κόσμος συνήθως όταν είναι με άδεια;).

Έτσι αποφάσισα να μείνω στο ζεστό σπιτάκι μου και να απολάυσω μερικές στιγμές ηρεμίας.

Οπότε, βάζω καφέ, κάθομαι στον καναπέ...

...και παίρνω στα χέρια μου το μοχλό του xbox μου ( σας το είπα οτι σκέφτηκα ότι αφού το να είμαι σοβαρή δεν μου πάει, αποφάσισα να αγοράσω κονσόλα; - προχθές). Αρχίζω να παίζω Sims ( όσοι δεν το ξέρετε θα αναφερθώ σε ποστ για αυτό το παιχνίδι simulation). Αυτό στις 1μμ.

Κατά τις 130,κτυπάει το τηλ, ένας φίλος:

- Έλα τι κάνεις; δουλεύεις;

- Ε...όχι ειμαι με άδεια (προσηλωμένη στην τιβί και σε μια μάλλον ημι-υπνωτισμένη κατάσταση). Να μιλήσουμε μετά;

- Γιατί; αφου δεν έχεις δουλειά!! (κάνε φίλους να δεις καλό σου λένε....)

- εεε...εχω μια δουλίτσα τώρα... (μα γιατί επιμένει; θα με αναγκάσει τώρα να του πω τι κάνω ακριβώς",σκέφτομαι)

- Τι δουλεια εχεις ρε παιδάκι μου;

- (εγώ να αρχισω να εκνευρίζομαι, αλλά δεν μπορώ και να πω και ψέματα.). Ε... παίζω...

- Καλά το κατάλαβα! Το ξερα ότι θα κολλήσεις με εκείνο το παιχνίδι!Εσύ η ίδια μου είπες τις προάλλες ότι είσαι επιρρεπής στις εμμονές ( ότι τον συμφέρει θυμάται τελικά...ή μάλλον ότι συμφέρει να μου το κτυπά, θυμάται)

- Καλα καλά μιλάμε μετά, του λέω και του κλείνω το τηλέφωνο στη μούρη.

Περνά 1 ώρα ( στην πορεία μια φίλη να μου στέλνει απανωτά μηνύματα και γω να απαντώ κάνοντας pause) και ξανακτυπά το τηλέφωνο, αυτός ο φίλος μου πάλι.

- Έλα τι κάνεις; ( "τι στο καλό να κάνω ρε συ;; Άχαλίνωτο σεξ στο μπαλκόνι....")

- Προσπαθώ να ανεβάσω τη ψυχολογία του sim μου, βάζοντας τον να κάνει τραμπολίνο, έτσι ώστε να πάει με καλή διάθεση στη δουλειά, να πάρει προαγωγή και να βγάλει λεφτά.

- .... (σιγή ιχθύος).

- αντε σε κλείνω, γεια.

Μέτά απο 4 ώρες παιχνιδιού και 2-3 αναπάντητες κλήσεις ( η μια απο αυτό το φίλο που προφανώς ειναι πολύ καλός φίλος γιατί δεν πτοήθηκε από την συμπεριφορά μου), έσωσα το παιχνίδι ( πήρε προαγωγή ο sim μου) και αποφάσισα να επιστρέψω στην καθημερινότητα μου (έχασα κάτι;)

Αχ τι υπέροχη μέρα!

Καλό σας απόγευμα, πάω να πιω εκείνο τον καφέ μην με πουν και αντικοινωνική!

Το 2006 σε ΕΝΑ αριθμό

Λίγες μονο στιγμές πριν τελειώσει το 2006 (αλήθεια, πόσο γρήγορα πέρασε!) έχω αποφασίσει να κάνω ένα μικρό απολογισμό αυτής της χρονιάς. Όχι πως θα με προετοιμάσει για το 2007, αλλά μεταξύ Στόχων (που ξέρω ότι δεν θα τηρήσω κανένα - ποιο κοροιδεύουμε άλλωστε!) και Απολογισμού, προτιμώ σαφώς το δεύτερο. Όλα αυτά που έγιναν το 2006 λοιπόν θα τα θυμηθώ σε σχέση με τη λέξη ΈΝΑ (όχι δεν ζήλεψα την Πέγκυ). Έχουμε και λέμε λοιπόν:

• Άλλαξα μία δουλειά - Ευελπιστώ σε κάποια φάση να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι κάθε μήνα με τη δουλειά μου
• Πήγα ένα μεγάλο ταξίδι ζωής και έζησα μια υπέροχη εμπειρία ( Ι Heart NY).
• Έσβησα ένα τηλέφωνο από το κινητό μου ( φυσικα ή μαλακία ήταν ότι σβήνοντας το, υποσυνείδητα το αποστήθισα!)
• Ξαναμπήκε στη ζωή μου μια, ας τη πούμε φίλη, αλλά πριν από ένα μήνα ξανάφυγε (Ότι και να κάνεις στο μέλλον, σου εύχομαι μια καλή ζωή).
• Μου κίνησε το ενδιαφέρον αρκετά ώστε να κάνω κάτι ένας και πλην ένας άνδρας (άρα μηδέν στο σύνολο)
• Διάβασα ένα σπουδαίο βιβλίο, το "Μήπως" των Καραπάνου-Τσαλιγοπούλου
• Είδα για μια ακόμα φορά έργα του αγαπημένου μου Hopper ( στο MoMA και πάλι συγκινήθηκα).
• Είδα μια καινούρια ταινία του Αλμοδοβάρ, το Volver, και θυμήθηκα για άλλη μια φορά γιατί είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.
• Δημιούργησα ένα blog και γνώρισα πολύ και καλό κόσμο μέσω αυτού. Να 'στε καλά!
• Απόκτησα μια στήλη σε εβδομαδιαίο έντυπο, το Υ.Γ.
• Επίσης είχα μπλοκάρει για ένα ολόκληρο μήνα και αδυνατούσα να γράψω κάτι που θα μου άρεσε.
• Συνειδητοποίησα (κάπως αργά) ότι τη ζωή μου τη ζω μια φορά μόνο.
• Απόκτησα μια πληγή στο σώμα μου...(σας έχω πει ότι τώρα με τα κρύα έχει γίνει δελτίο καιρού το σημάδι; αλλάζει χρώμα με τις αλλαγές θερμοκρασίας)
• Πήγα μόνο μια φορά θάλασσα το καλοκαίρι (ντροπή - αλλά το χέρι αν θυμάστε)
• Άρχισα να υποψιάζομαι γιατί είναι πιο σημαντικό να έχω ένα φίλο που να ξέρει όλα μου τα μυστικά (σε λυπάμαι αλλά τι να σου κάνω, τα θελες και τα παθες), ένα μεγάλο έρωτα , μια όμορφη οικογένεια και μια δική μου γνώμη (δύσκολο τη σήμερον ημέρα δεν βρίσκετε;) παρά πολλά και δανεικά ή λίγο απ΄όλα.
• Γνώρισα περισσότερο από έναν όμορφους ανθρώπους (αυτό φαντάζομαι μετριάζει κάπως το κενό των σημείων 3 και 4).
• Γνώρισα επίσης (δυστυχώς) περισσότερα από ένα ψώνια. Ακόμα να βρω ένα τρόπο της προκοπής να τα χειρίζομαι!

Φαντάζομαι θα έχουν γίνει και άλλες μοναδικές στιγμές το 2006, τις οποίες όμως δεν θυμάμαι. Αλλά μακάρι οι καλές να επαναληφθούν και οι κακές να εξαφανιστούν.

Αγαπημένοι μου,

Σας εύχομαι τα καλύτερα για το 2007. Έχω το προαίσθημα ότι θα είναι μια σπουδαία χρονιά. Να περάσετε καλά αυτές τις τελευταίες στιγμές της χρονιάς αυτής και να υποδεχθείτε με το δικό σας ξεχωριστό τρόπο την καινούρια. Άντε, τα λέμε του χρόνου! Φιλιά τουλιπένια πολλά!

Παράξενα Χριστούγεννα

Φίλη μου αγαπημένη,

Εύχομαι το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά. Ξέρω ότι δεν πολυγιορτάζεις τα χριστούγεννα, αλλά όπως και να χει είμαι σίγουρη ότι βρήκες τον τρόπο να περνάς σούπερ, έχεις αυτή τη μαγική ιδιότητα!

Εγώ πέρασα δύσκολα τα φετινά χριστούγεννα. Πολύπλοκα, με διαφορετικές εικόνες και στιγμές. Αν μη τι άλλο, ανατράπηκε η ρουτίνα μου. Το δύσκολο της υπόθεσης φυσικά είναι ότι αυτό έγινε γιατί περάσαμε τις γιορτές στο νοσοκομείο. Και τώρα που σου γράφω, είμαστε στο μέσο της περιπέτειας. Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που κάπως νιώσαμε οικογένεια.

Ξέρεις φίλη μου, αμα συμβαίνουν αυτά τα πράματα που σου ανατρέπουν τη ζωή, θέλοντας και μη σταματάς το δικό σου καθημερινό τρέξιμο και σκέφτεσαι πέντε πράματα.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι αλλάζουμε και μεις και η οικογένεια μας. Υπάρχουν οι καλές αλλά και οι κακές στιγμές. Και όταν γίνεται κάτι και ανατρέπεται η καθημερινότητα σου και οι αναφορές σου, εκείνες στις οποίες βασιζόσουν μια ζωή, δεν μπορούν να σε στηρίξουν πλέον, εκεί συνειδητοποιείς ότι αλλάζεις και εσύ. Καμιά φορά είναι καλό γιατί εκεί που φοβόσουν ή ανέβαλλες να πάρεις κάποιες ευθύνες, τώρα βρίσκεσαι κάπου στο πουθενά και θέλoντας και μη, παίρνεις δύναμη, σκάβεις μέσα σου βαθιά και γίνεσαι ο leader. Για να σώσεις τους δικούς σου, εκείνους που τόσα χρόνια ήταν εκεί όταν έκανες τα δικά σου και έσπαζες τα μούτρα σου. Τώρα γίνεσαι αυτή που τους προσέχεις. Τώρα αλλάζεις, κάνεις upgrade που λέει και ένας φίλος μου.

Δεν είναι εύκολο φίλη μου το να περάσεις από το ένα στάδιο στο άλλο, ειδικά άμα το κεφάλαιο Οικογένεια είναι σημαντικό στη ζωή σου.

Δεν ξέρω αν το χω καταφέρει αυτές τις μέρες. Μπορεί.

Σε φιλώ (ειδικά κάποιες στιγμές και ειδικά όταν ακούω κάποια τραγούδια συγκεκριμένα, μου λείπεις πολύ :) )

ub

'Οσα μου 'μαθε η lifo

Προχθες που λέτε, ήμουνα Αθήνα. Πέρασα σούπερ αν και είχα επεισοδια, πριν να πάω, καθότι ήταν το πάρτι της δουλειάς μου το προηγούμενο πάρτι και έκανα εκείνο που δεν έπρεπε! Μέθυσα! Ναι, μάλιστα! Δεν πολυθυμάμαι ότι έγινε αλλά είμαι σίγουρη ότι πήγα και αυτοσυστήθηκα στο big boss...τα υπόλοιπα αφήστε τα, γιατι δεν είναι και το θέμα μας (επίσης ντρέπομαι πάρα πολύ να τα γράψω- ρόμπα έγινα).
Τελοσπαντων, ξεκινώ να πάω Αθήνα την επόμενη μέρα, σε ημιλιπόθυμη κατάσταση. Κουτσά στραβά βγήκε και η μέρα. Κλασικά το βράδι, βρέθηκα κάπου στο Γκάζι και κλασικά όπως φεύγουμε από το ρεστωραν (αν πάτε στην Κανέλλα - πάρτε μια σαλάτα με κοτόπουλο και ανθότυρο που χει, πολύ καλή), παίρνω την Lifo.
Και μεταξύ άλλων διαβάζω το εξής στη στήλη media:

Ρουκέτα πια ο Πιτσιρίκος, τώρα γράφει και σε εφημερίδα της Κύπρου (την καλύτερη). Η ίδια εφημερίδα κυκλοφορεί με το arty ένθετο «Υ.Γ.», στο οποίο ξεχωρίζουμε τις στήλες Urban Tulip (!), Hμερολόγιο Κοριτσιού στην Πόλη, και το ολοσέλιδο φωτογραφικό σχόλιο του Σωκράτη Σωκράτους. Πολύ οικεία, όλα!

Προσέξατε την τελευταία ατάκα; Υπό άλλες συνθήκες θα σκεφτόμουνα, τι καλα που είναι το όνομά μου στη lifo, γιουπι γιούπι! Γιατί τη διαβάζω την εφημερίδα αυτή όπως και όλα τα περιοδικά του tsagar, από το εξαιρετικό 01, το καταπληκτικό symbol, ακόμα και εκείνο το απαίσιο το lifestyle μαγκαζινο που ούτε θυμάμαι το όνομά του που έβγαλε στο μέγαρο Κωστόπουλου.
ΑΛΛΑ εκείνη η ατάκα....καταρχάς είναι πολύ μεγάλη κακία να αναφέρεις ένα έντυπο ( το οποίο δεν ειναι καν arty-το υποβιβάζεις με αυτό τον τρόπο-αν θες πέστο ART οχι κάτι λιγότερο) και αμέσως να ρίχνεις μπηκτές ότι σε αντίγραψε ( με το γάντι "πολύ οικεία όλα"). Το θέμα επισης ειναι ότι δεν υπάρχει πλέον παρθενογένεση ( όταν έγινε η lifo, μια χαρά ξεσήκωσε το πατρόν της athens voice).

Μπορώ φυσικά να κάθομαι και να νευριάζω να κάνω κάτι άλλο πιο "συνετό". Όταν τρώω μπηκτές ότι το δικό μου το όνομα και η στήλη, αντιγράφει, υποθέτω το Urban Lab, να το δεκτώ! Γιατί ΝΑΙ η λέξη urban ανήκει αποκλειστικά στη lifo. Δική της δημιουργία, δική της και η παρθενογένεση που λέγαμε πριν. Άρα εγώ πως τολμάω να δηλώνω ότι είμαι Urban Tulip. Σαν δεν ντρέπομαι! Φτου μου! Και σίγουρα εμπνεύστηκα από τη στήλη urban lab, του κατά τα άλλα συμπαθή Ρηγόπουλου (που έγραψε για την ΝΥ σε αυτό το τεύχος και μ άρεσε πολύ) γιατί εγώ δεν μπορώ να το σκεφτώ μόνη μου.

Συγγνώμη αγαπητή lifo, δεν θα σε ξαναντιγράψουμε! Δύσκολο φυσικά γιατί μετά από σένα το χάος!

Xmas Spirit! Ουαο!

Εχει κατι μέρες που η πόλη στολίστηκε, με λίγα λόγια ο αγαπητός μας δήμαρχος την μετέτρεψε για ακόμα μια φορά σε μια κακόγουστη λατέρνα λίγο πριν τη στείλουμε για σερβις. Τη μέρα που την "παρουσιάσανε" και επίσημα στους τυχερούς δημότες, ήταν και η τελευταία μου μέρα στη προηγούμενη δουλειά. Όπως οδηγούσα που λέτε αφηρημένη να παω να βρώ κατι συναδέλφους σε μια μικρή μάζωξη προς τιμή μου ( βασικά θέλανε να βεβαιωθούνε ότι όντως φεύγω και ότι τη Δευτέρα δεν θα εμφανιζόμουνα πάλι φάντης μπαστούνι μπροστά τους), ακούω ένα σαματα! Μπαμ και μπουμ! Και ξαφνικά βλέπω τον ουρανό να φωτίζεται και να γίνεται μωβ, μετά πράσινος, μετά μπλε!! Πυροτεχνήματα!! Εμένα το μυαλό μου φυσικά δεν πήγε στο ότι ήταν οι εορτασμοί για τη πρώτη μέρα που η πόλη έβαλε τα καλά της ( τι καλα...τελοσπαντων). Υπέθεσα απλά ότι ο αγαπημένος μου καινούριος διευθυντής χάρηκε τόσο πολύ που θα πήγαινα μαζί του να δουλέψω και το γιόρταζε!

Αυτή η χαρά μου όμως διήρκησε μόλις ένα λεπτό. Γιατί μετά προχωρώντας προς την πλατεία, είδα αυτό το θέαμα: φωτάκια παντού,καρουζελ (τα περσινά φαντάζομαι), κάμποσα νιαναρα με μπαλόνια, οι κορμοί των δέντρων-αξεσουάρ να πνίγονται (στην κυριολεξία) με φωτάκια ΚΑΙ φάτσα κάρτα να κρέμεται στη μέση της πλατείας ένα τεράστιο, ολόφωτο 2007!!
Ναι αγαπητοί μου, αυτό είναι το χριστουγεννιάτικο πνεύμα που επικρατεί τώρα στην πόλη μας! Δεν είμαστε πάρα πολύ τυχεροί; Οτι και να σας πω είναι λίγο. Περπατώ και νιώθω ότι βρίσκομαι τουλάχιστον στην Oxford Street ή ακόμα και στο Rockefeller Centre! Γιατί για ακόμα μια φορά διακοσμήθηκε η πόλη με φαντασία, όρεξη και όραμα για να μοιάζει με χριστογεννιάτικο παραμύθι. Περπατάς και νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο εργαστήρι του Άη Βασίλη στην Λαπωνία!
Ένα σκέτο όνειρο!
Αχ έχω μπει στο Xmas Spirit!

Άντε βρε, καλες γιορτές να χουμε και φέτος!

(στη φωτό όπως καλά έχετε μαντέψει, είναι η φωτισμένη Λευκωσία!)

Δυο ασήμαντα/σημαντικά

Δεν θέλω το τελευταίο post του blog μου, να είναι ένα λυπημένο κείμενο ( δεν θα πω μίζερο, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι δεν αποδέχομαι τη φάση που ήμουνα εχθες, αλλά βιάστηκα να την μαυροπινακίσω). Και σήμερα συνέβησαν κάποια σημαντικά-ασήμαντα πραγματα που με έκαναν να χαμογελάσω.

1) Με πήρε τηλ μια φίλη των γονιών μου, ήθελε ινφο για τις σπουδές του γιου της. Χωρίς να της πω κάτι, μου είπε ότι με ένιωσε κάπως λυπημένη. Δεν της το κρυψα γιατί δεν είχα και καμιά ανάγκη να το παίξω τρελλή χαρά. Εκείνο όμως που με συγκίνησε, ήταν κάτι που μου πε στο τέλος "θα προσευχηθώ για σένα τώρα και θα σου στείλω θετική αύρα και ενέργεια". Παιδιά μη βιαστείτε να πείτε ότι δεν πιστεύετε στις αύρα γιατί τελικά πιάνει όλο αυτό. Κλείνω το τηλ και ξεχνάω αυτό που μου πε. Μετά από μια ώρα περίπου κάτι έγινε εδώ στη δουλειά και χάρηκα, γελάσαμε κιόλας. Και τώρα που είναι 930, και πάω να κλείσω τα πραγματα μου να φύγω μου λθε το φλας! Λες;

2) Διάβασα μια σπουδαία ατάκα στο έντιτο το Γεωργελέ για την παράσταση του Παπαϊωάνου, που έλεγε ότι θα θυμάται την εξής φράση από την παράσταση:

"Δεν χρειάζεται δύναμη, απλά σπρώξε".

Τι είπε ο Σάκης;

"Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα;"

Οκ αγαπητοί είναι η τρίτη μέρα. Όχι δεν αρχίσαν τα δύσκολα. Τι ειναι δύσκολο την σήμερον ημέρα εξάλλου; Όλα στο χέρι μας είναι που λέει και η γιαγιά μου.

Επίσης γιατί να είναι δύσκολο αμα φεύγεις από τη δουλειά στις 8 το βράδι, πας για κανά καφε, σινεμα (για να μην χανεις και επαφη με την πραγματικότητα) και καταληγεις σπιτι σου στις 12; Απλά για να κοιμηθείς, απλά για να ποτίσεις τα φυτά, να ταισεις τα κατοικίδια που έχουν ξεχάσει τη φάτσα σου και όταν σε βλέπουν απλα σκέφτονται "κατι μου θυμίζεις εσύ αλλά δεν ξέρω".

Επίσης γιατί να είναι δύσκολο που έχεις ένα συνάδελφο δίπλα σου υπερενεργητικό (καλά κάνει δεν λέω -μακάρι να μουν και εγώ έτσι) που και τραγουδα και τσιρίζει στα τηλέφωνα και πάνω που πάεις να εκραγείς σου λέει μια κουβέντα και χαμογελάς γιατί έχει και χιούμορ;

Και γιατί να είναι δύσκολο που έχεις χάσει οποιαδήποτε επαφή με τους κολλητούς σου γιατί δεν έχεις ωρα και ενέργεια να στείλεις ένα μήνυμα ( αντε και το στειλες και σε ρωτήσουν ΄τι νέα", εσυ θα κάτσεις να τα γράψεις μέσα σε ένα sms;;)

Και γιατί να είναι δύσκολο που έχεις γίνει πάρα πολύ γκρινιάρης, χωρίς επαφή με την πραγματικότητα, με σένα, με τις δικές σου ανάγκες;

Τίποτα δεν ειναι δύσκολο αγαπημένοι. Μέσα σε αυτή τη ζωή όλα είναι θέμα πειθαρχίας. Καλώς ή κακώς. Αν είσαι μάγκας και πειθαρχήσεις θα τα βρεις και με σένα και θα τα κάνεις να δουλεύουν και όλα ρολόι. Και τον εαυτό σου θα προσέχεις, και το χώρο σου θα έχεις και τις τρέλλες σου θα κάνεις χωρίς να σε νοιάζει από τους άλλους και και και...

Το δύσκολο της υπόθεσης είναι να πείσεις τον άλλο που δεν τα καταφέρνει να έχει πειθαρχία, πως όλα είναι ΤΟΣΟ εύκολα και τίποτα δεν είναι δύσκολο!

New new new !

Επίσημα και με το νόμο, είμαι επιτέλους στην καινούρια μου δουλειά.
Ξύπνησα από τις 6, έκανα καφέ, πήγα να δουλέψω λίγο ( είμαι το μόνο άτομο στον πλανήτη που δουλεύει και στην προηγούμενη δουλειά του ταυτόχρονα με την καινούρια - προφανώς κανείς δεν πτοείται από τους διευθυντές μου, να με αφήσουν λίγο στην ηρεμία μου) . Ντύθηκα που λέτε, έπλυνα το μήλο μου, αποφάσισα να μην φέρω το κασονάκι μου με τα μολύβια μου, το φλιτζάνι μου, το χρυσόψαρο και το bamboo από την πρώτη μέρα και ξεκίνησα για το μεγάλο ταξίδι προς την επιτυχία (κάποιος πρέπει να το πιστέψει).

Ήλθα σχετικά στην ώρα μου, βρήκα να παρκάρω( γιουπι γιουπι αλλά για παν ενδεχόμενο θα το αφήσω για τους υπόλοιπους μήνες εκεί- που να ψάχνω τώρα και είναι και δύσκολο σημείο), μπαίνω στο γραφείο, χαιρετω, πολυ πολυ ευγενικά χαμογελαστά ( τονίζω την τελευταία λέξη γιατί Δευτέρα πρωί, μετά από ένα σαββατοκύριακο κραιπάλης, ξενυκτιού, άγχους, έντονης συγκίνησης κτλ κτλ ΚΑΙ αμα λάβουμε υπόψη ότι είμαι ναι μεν τουλίπα, αλλά όχι από τις ροζότερες) και παω στο γραφειο που μου δώσανε.
Καλά, εκτός από το ότι είναι σε ένα απαίσιο χρώμα, είναι και πολύ μικρό και στη μέση του κτιρίου και με ακόμα δυο παιδιά (πολύ καλά δεν λέω). Αλλά αν όμως θελω να γραψω το blog μου, θα το βλέπουν όλοι. Κακώς αν με ρωτάτε.
Τεσπα, παω να κάτσω και βλέπω μια άλλη ( συμπαθέστατη κατά τα άλλα κοπελλίτσα) στη θέση μου ΚΑΙ το γραφείο δεν είχε pc. Και μετά μου λέτε, να πηγαίνω στην ώρα μου στη δουλεια....μια φορά πήγα και όλα είναι άνω κάτω. Δεν θα ξανασυμβεί.
Οπότε μέσα σε πέντε λεπτά έχω ξεσηκώσει υπέυθυνο προσωπικού, προισταμενο μου ΚΑΙ διευθυντή να μου βρούνε pc και κάπου να κάτσω!

Τώρα δεν ξέρω τι εντύπωση έχω δώσει με την έντονη παρουσία μου και ακόμα 11 δεν είναι!

Προς το παρόν έχω παρκάρει στο pc ( το αργό) μιας κοπέλλας που είναι με άδεια. Και ο θεός βοηθός....

Αφήστε που δεν έμαθα ακόμα το κόλπο με τον καφέ!

Τεσπα, παω να κάνω καμιά δουλειά μπας και προλάβω τίποτα σήμερα...

How to do things ( Ένα μικρό κουίζ)

1. Πώς να κρατήσετε μακρία από τα χωράφια σας, εισβολείς:

• Τους πυροβολείτε. Και φυσικά ειναι πολύ σοβαρό να μπαίνουν στα χωράφια σας ( πως τολμούν). Σιγά, πέντε ζωές ,τι αξία έχουν; ( μην λάβετε υπόψη κανένα που λέει ότι το πιο πιθανόν να χρειάζεστε δέσιμο- απλά σας ζηλεύουν)
• Τους πυροβολείτε στα γόνατα και τα χέρια ( όπως κάνουν στο NYPD). Απλά τους δίνετε ένα μάθημα και τους αφήνετε να φύγουν ζωντανοί.
• Τους βάζετε τις φωνές και κάνετε καυγά. Και φεύγουν ζωντανοί.
• Περιφράζετε τα χωράφια και αγοράζετε και 4-5 ντόμπερμαν να τα φυλάνε. Και έτσι γλυτώνουμε τα αίματα.

2. Πως να γίνετε δήμαρχος:

• Γεμίζετε ΟΛΑ τα γραμματοκιβώτια της περιοχής με φυλλάδια που έχουν πάνω τη φάτσα σας και όλα όσα ΘΑ κάνετε. Ακολούθως βγαίνετε στις τηλεοπτικές εκπομπές και "θάβετε" το έργο του προηγούμενου δημάρχου, για να καταλάβει και ο κόσμος ότι εσείς είστε ο σωτήρας της πόλης.
• Αρχίζετε να κυκλοφορείτε ( επιτέλους) μέσα στην πόλη. Έτσι και θα σας δουν και θα "καταλάβουν" οτι τη ζείτε τη πόλη και δεν την προσπερνάτε απλά με το BMW σας.
• Γεμίζετε τις εφημερίδες με καταχωρισεις, με όλα όσα έχετε ήδη κάνει και όσα ΘΑ κάνετε. Φυσικά θα σας διαβάσουν και θα πειστούν, δεν τίθεται θέμα
• 4 χρόνια πριν τις εκλογές φροντίζετε σιγά σιγά να εμφανιστείτε στο προσκήνιο. Έτσι δεν θα σας αποκαλέσουν "τυχαιους" και δεν θα πουν "από που ξεφύτρωσε αυτος". Μακριά το θαψιμο!

3. Πως να ενταχθείτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να έχετε κανένα ευρωπαϊκό παρελθόν:

• Κάνετε την πάπια και κάνετε άιτηση! Δεν θα καταφέρει να διακρίνει κανείς πίσω από το κύμα θράσους σας, την πραγματική σας ταυτότητα.
• Θεωρείτε τον εαυτό σας ήδη Ευρωπαίο, οπότε καλά κάνουν να σας εντάξουν γιατί θα γίνει κι άλλη γενοκτονία!
• Παίρνετε με το μέρος σας άλλες ευρωπαϊκές χώρες ( με τις οποίες είχατε ένα παρελθόν, όχι πολύ καλό, αλλά αμα δεν τους νοιάζει εκείνους θα σας ενδιαφέρει εσας;)
• Προσπαθείτε πάρα πολύ σκληρά να υιοθετήσετε ευρωπαϊκούς τρόπους και με δημοκρατικές διαδικασίες και επιμονή τα καταφέρνετε.

4. Πως να περάσετε όμορφα ( και ανώδυνα) τις γιορτές:

• Αρχίζετε από τώρα να πίνετε ασύστολα. Μετά τη δουλειά, μετά τα after work drinks, βγαίνετε Παρασκευή, Σάββατο standard ΚΑΙ Τετάρτες και Πέμπτες.
• Τη βγάζετε σε καταστήματα με χριστουγεννιάτικα στολίδια για να μπείτε στο κλίμα (βίτσια ειναι, δεν κατακρίνουμε κανένα). Επίσης κάνετε έρευνα για την τέλεια συνταγή μελομακάρονου και κουραμπιέ από τώρα.
• Κλείνεστε από τώρα στο σπίτι σας. Δεν ειναι κακό να μην σας αρέσουν οι γιορτές. Και παρά να πάθετε κατάθλιψη από την καταπίεση των ρεβεγιόν και τη φάση "ειμαστε όλοι χαρούμενοι γιατί είναι χριστούγεννα" καλύτερα στην κοσμάρα σας. Δεν ειναι κακό.
• Κλείνετε εισιτήριο και την κάνετε για άλλες χώρες. Γιατί καλό ειναι να αλλάζεις παραστάσεις και να πηγαίνεις σε φίλους που κάνουν καλά πάρτι!

Είδατε πόσες επιλογές έχουμε στη ζωή μας; Άρα κομμένες οι δικαιολογίες!

You won't feel a thing....ναι καλα!

Από σήμερα, μου μεινε μόνο μια βδομάδα ως την τελευταια μέρα εδώ. Και δεκα μέρες ως την καινούρια. Έχω Σ-Κ-Υ-Λ-Ο-Β-Α-Ρ-Ε-Θ-Ε-Ι! Ξέρετε ποιο ειναι το χειροτερο όμως; Δεν ανυπομονώ να πάω στην καινούρια δουλειά ( αν το διαβαζετε κ. καινούριε διευθυντα μου μην το πάρετε προσωπικά - απλά είμαι σε φασάρα φάση).

Άστε που ήλθαν και με βρήκαν τα καινούρια project ενώ εχω και κάτι παλιά να τελειώσω πριν να φύγω. Με λίγα λόγια....γ. (δεν θα το πω ολόκληρο - ειναι και ηθικόν blog).

Ενώ ξέρετε τι έπρεπε να είχα κάνει; Να είχα ΕΝΑ μήνα διακοπές και να την έκανα για τη Νέα Υόρκη ( ναι το ξέρω πρωτοτύπησα και πάλι).

Αλλά αντί αυτού κάθομαι εδώ και μαλακίζομαι...σκατά. Και το χειρότερο δεν σας το πα....νομίζω ότι έχω στερέψει από ιδέες. Το οποίο εκτός από το blog μου ( που για ακόμα ένα ποστ αερολογώ) επηρεάζει και τη δημιουργικότητα στη δουλειά μου. Και φοβάμαι ότι θα πάω στην καινούρια δουλειά με πεσμένο ηθικό, πεσμένη διάθεση, μηδαμινή έμπνευση αλλά με μπόλικες σκοταδίνες, ωραίοτατους πόνους στο στομάχι, μια πανέμορφη πεσσιμιστική διάθεση για το μέλλον μου ( " το ποιο;") και ένα τεράστιο ΜΗΔΕΝ! Που να βρω την έμπνευση ο ε ο;;;

Καμιά ιδέα;

Απορρίπτονται ατάκες του τύπου:

1."Βγες έξω δες κόσμο" - βγαίνω και αρχισα και βαριέμαι το ίδιο club, τα ίδια μπαράκια (και μην νομίζετε οτι υπάρχει και τρελλη επιλογή από μπαράκια εδώ που μαι- σκατά).

2. "Μείνε σπίτι και ηρέμησε" - τρελλαίνομαι!

3. "Σκάσε και κολύμπα" - Α δεν μπορώ τους αυταρχισμούς

4. "Κάλεσε κόσμο σπιτι σου" - Κάνω και τίποτα άλλο;

5. " Βρες γκομενο" - Το βλεπω πια σαν μια μακρινή πιθανότητα ( διαπιστώνω ότι ο τελευταίος που μ άρεσε τόσο πολύ ώστε να θέλω κάτι περισσότερο ήταν ο Φίκος...σκατά σκατά)

6. "Μετανάστευσε" - Α τέλεια ιδέα!

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος (επαγγελματικού) ραντεβού

Ψες το βράδι θα ερχόταν σπίτι μου ένας καινούριος συνεργάτης για να δούμε μαζί κάποια πράγματα της δουλειάς. Αυτός ο τύπος μου ψιλοάρεσε από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησα. Δεν είναι πολύ όμορφος ( καλά υποκειμενικό αυτό, γιατί έχω παθιαστεί και με πολύ άσχημους, σε σημείο που ακόμα να μου το θυμίζουν οι φιλοι μου), αλλά είχε χιούμορ, ήταν ευγενικός, χαμογελαστός ΚΑΙ δούλευε Νέα Υόρκη για μια περίοδο!

Οπότε το χρονικό της μέρας χθες ήταν το εξής:

1100 πμ Συνειδητοποιώ ότι ειναι η μέρα που θα έλθει σπίτι μου. Το άγχος αρχίζει.

1200 μμ Μια συνάδελφος μου δημιουργεί την Ομάδα Υποστήριξης Πρώτου Ραντεβού, την ΟΥΠΡ ( ο τύπος φυσικά θα ερχόταν για επαγγελματικό λόγο και εμεις καναμε πανηγύρια μόνες μας).

0400 μμ Παίρνω στυλιστικές συμβουλές από μια φίλη στυλίστρια ( να ντυθώ casual chic).

0600μμ Η ΟΥΠΡ μου δίνει τη λίστα με το μενού που θα παραγγείλω από το εστιατόριο να μου φέρουν ( αφού ήδη είπα στον τύπο να φέρει εκείνος το γλυκό)

0800μμ Παραγγέλνω από το γραφείο ( ναι ακόμα ήμουν εκεί) τα φαγητά. Καπάκι με παίρνει ο τύπος τηλ, χαρούμενος να με ρωτήσει τι να φέρει και τι ποτό να πιούμε. Το τηλέφωνο μου πεθαίνει από μπαταρία και γίνομαι ρεζίλι.

0830μμ Είμαι σπίτι μου, βάζω το κινητό να φορτιστεί και τον παίρνω τηλ. Αυτός να έχει πεθάνει στο γέλιο ( είμαι και αστεία, πόσο σέξι ειναι αυτό τώρα;;;)

0845μμ Μπαίνω στο μπάνιο για απολεπιση, ενυδάτωση κτλ κτλ

0900μμ Συμμαζεύω το σπίτι

0920μμ Ντριν ντριν

1000μμ Έχουμε ήδη φάει, του άρεσε παρα πολύ το φαγητό μου ( να ναι καλά)!

1115μμ Καθόμαστε στον καναπέ ( ο καθένας παίρνει από μια άκρη) και κοιτάζουμε τη δουλειά, τρώγωντας τις πάστες μας ( σε κάποιο σήμείο έχουμε κιόλας ανταλλάξει πάστες). Βλέπει τη δουλειά μου, του αρέσει. Και κάνει ΤΟ σχόλιο "μπράβο ρε μαλάκα, είναι τέλειο". Εγώ....απαντώ με ένα ύφος "με είπες μαλάκα; γιατι δεν με λες και dude κιόλας;;". Γελάει ( σταθερή αξία το γέλιο).

1140μμ Μου λέει οτι θα κάνει πάρτι την πρωτοχρονιά. εγώ απαντώ "σόρι θα είμαι εκτός πόλης".

1200πμ Μιλάμε για Νέα Υόρκη

1230πμ Μιλάμε για Νεα Υόρκη

1250πμ "Ειναι άργά, αντε να φεύγω τώρα, έχω και πρωινό ξύπνημα"

1255πμ " Σε ευχαριστώ για όλα, μου άρεσε η δουλειά σου, θα σου στείλω με email τις λεπτομέρειες". - Καληνύκτα. - Καληνύκτα.

0110πμ Στο κρεβάτι μου, με τις ριγέ πιτζάμες και τη μπλούζα που γράφει "Hard Rock Cafe London" να σκέφτομαι ότι...ουφ

0115πμ ντριν ντριν. Η κολλητή, που είχε ραντεβού και εκείνη ( καλά εκείνης ήταν πραγματικό ραντεβού) με παίρνει να αναλύσουμε τους άνδρες

0200μμ sleep

0930πμ. Σήμερα. Μήνυμα από τον τύπο " Ορίστε οι λεπτομέρειες. Σου χρωστάω πάρτι".

Αυτά...Είμαι σε κατάσταση κάπως. Ούτε ξέρω αν θα επικοινωνήσει, αν θα γίνει κάτι, ούτε ξέρω αν ύπήρχε ένα παραμικρό ενδιαφέρον. Γενικά δεν ξέρω...

Είναι μια σπαζοκεφαλιά όλο αυτό με τους άνδρες τελικα...

Δεν έχω ιδέα!

Εδώ και αρκετές μέρες δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι θα γράψω στο blog μου.
Και οι λόγοι είναι οι εξής:
1. Δεν διαβάζω εφημερίδα, δεν βλέπω τηλεόραση ( μονο αμερικάνικες σειρές στο dvd), δεν ακούω ειδήσεις στο ραδιόφωνο, εν ολίγοις δεν έχω ιδέα για το τι συμβαίνει γύρω μου. Μαθαίνω όμως κάποια πράγματα όταν συζητάνε οι φίλοι μου τα της επικαιρότητας και αναγκαστικά τους ακούω (φυσικά μετά από 5 λεπτά συζήτησης, αφαιρούμαι και κοιτάζω το ταβάνι του cafe, τον τύπο στο διπλανό τραπέζι, τον τύπο στο παραδίπλα τραπέζι ή ακόμα διαβάζω περιοδικά με αποτέλεσμα οι φίλοι μου να με αποκαλούν "απρόθυμη"!).
2. Τα δε περιοδικά που διαβάζω δεν με ενημερώνουν για την επικαιρότητα της χώρας μου. Γιατί τώρα πόσο χρήσιμα να είναι το Vanity Fair και το Conde Nast Traveller εδώ που ζω;
3. Τα πράγματα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη ζωή μου, ειδικά όσο αφορά το θέμα της δουλειάς, αν κάτσω να τα γράψω, πρώτον θα γεμίσουμε post και δεύτερο θα είναι σαν να περιγράφω σκηνή τρόμου και δεν πρόκειται να το κάνω αυτό και να επηρεάσω την αύρα του blog μου.
4. Δεν είμαι ρομαντική ( ποτέ δεν ήμουνα) για να γράφω ωραία λόγια και να περιγράφω όμορφες εικόνες. Δεν με ενοχλεί όμως να τα διαβάζω σε άλλα blog ( αν και δυσκολεύομαι να τα σχολιάσω).
5. Δεν κάνω όνειρα για το μέλλον μου οπότε δεν μπορώ να κάτσω να γράψω γι αυτά. Γιατί; Γιατί έτσι, γιατί περνώ τη φάση που είμαι "αλλού", σε χώρες που δεν με βλέπω να πηγαίνω στο άμεσο μέλλον.
6. Ο Νιόβρης ποτέ δεν ήταν μήνας ενδιαφέροντος. Το πολύ πολύ να αρχίσουν δειλά δειλά οι πρώτες κουβέντες για τα Χριστούγεννα και το μονο ενδιαφέρον που βρίσκω σε αυτό είναι να σκέφτομαι που θα πάω και να προγραμματίσω έγκαιρα ( από τα λίγα πράγματα που είμαι εξαιρετικά τυπική) καμιά μέρα άδεια.
7. Ακούω πάρα πολλή μουσική τώρα τελευταία αλλά δεν νομίζω να ενδιαφέρει κανένα η γνώμη μου για το τελευταίο cd των Scissor Sisters ( σούπερ για χορό!) ή για την πορεία της δουλειάς της Νικολακοπούλου ( η αλήθεια είναι ότι παράγινε "εγκεφαλική") .

8. Δεν μου πάει να γράφω "σοβαρά" post, οπότε άμα η διάθεση μου είναι χάλια ( το σύνδρομου του χειμώνα-που είσαι ήλιε μου, παραλία μου;) αντιλαμβάνεστε ότι τηρώ σιγή ιχθύος. Και απλά περιμένω στωικά τη στιγμή που θα γίνει κάτι και θα μου ανεβάσει τη διάθεση ώστε να μπορώ να γράψω. Καθόλου παραγωγικό το ξέρω.

9. Δεν μου πάει να γράφω "μινιμαλιστικά" post του τύπου μια φωτογραφία και μια φράση ή δύο φράσεις και τελεία. (Τα post για τη Νέα Υόρκη ήταν εξαίρεση)

10. Δέκατο λόγο γιατί αδυνατώ να γράψω; Δεν έχω ιδέα!

Moby featuring Debbie Harry - New York New York

Δεν μπορούσα να μην το βάλω και αυτό!

Enough is Enough

Τις τελευταίες μέρες, φαντάζομαι θα έχετε ίσως προσέξει ότι έχει γίνει ένα μικρό θέμα με τα blogs και μερικούς bloggers. Όλα άρχισαν με τη μήνυση κατά του site blogme.gr, κάτι που θύμιζε τουλάχιστον χουντική συμπεριφορά. Τα blogs, όπως ήταν φυσικό πήραν φωτιά και τάχθηκαν κατά της συγκεκριμένης απόφασης. Ως εδώ, όλα καλά. Είμαστε εξάλλου συνειδητοποιημένοι πολίτες. Πριν από κάτι μέρες όπως έκανα surfing σε διάφορα άλλα blogs, είδα ότι γινόταν χαμός με ένα θέμα ποηυ αφορούσε γνωστούς bloggers. Στην υπόθεση μπλέκονται απολύσεις από δουλειές ( αν είναι δυνατόν), ένα εκδότη γνωστού αθηναϊκού free press κτλ. Διάβαζα συκοφαντίες, κακίες και ποστ με διάφορες γνώμες. Δεν τόλμησα να σχολιάσω. Ένιωθα ότι το θέμα δεν με αφορούσε και δεν έπρεπε να με αφορά. Πάντως με λύπησε. Γιατί το blogging μετατράπηκε από ένα ενδιαφέρον τρόπο να χρησιμοποιείς το ιντερνετ και ίσως ένα νέο μέσο γραπτής έκφρασης, σε ένα ριγκ! Πολύ τυπικό αν με ρωτάτε της ράτσας μας. Γίνεται κάτι, μια αδικία και αντί να επικεντρωθούμε σε αυτό, τρωγώμαστε μεταξύ μας.

Εύχομαι όλο αυτό να σταματήσει. Γιατί είναι κρίμα. Γιατί αυτούς τους 6 μήνες που μπαίνω σε blogs, έχω διαβάσει πολύ ωραία ποστ, έχω μάθει πράματα, έχω ζηλέψει γραφές, φωτογραφίες και ιδέες και πάνω απ΄όλα περνούσα πολύ καλά.

Και νομίζω ότι αυτή είναι η ιδέα του blogging, να περνάς καλά διαβάζοντας ή γράφοντας ή σχολιάζοντας ανθρώπους που δεν ξέρεις προσωπικά και όμως "μαθαίνεις" μέσω αυτής της μπλογκοσφαίρας. Χώρος για τσακωμούς, συκοφαντίες και κακό κλίμα δεν υπάρχει στα blogs. Γιατί αυτά τα βρίσκουμε και στην καθημερινότητα μας. Δεν μπορώ να φανταστώ κανένα από εσάς που να μην έχει τα δικά του θέματα και να μην αγωνίζεται να επιβιώσει την κάθε του μέρα. Αλλά όταν έρχεται η στιγμή που θα περάσεις μια ρημαδοώρα μπροστά από την οθόνη να διαβάσεις πέντε ανθρώπους, θέλεις τουλάχιστον να μην διακρίνεις και εκεί μιζέρια. Τουλάχιστον.

I (heart) NY - Mέρος Γ' "Πράματα και θάματα"

Και συνεχίζω το New York State of Mind, αφού εξέφρασα την πρόσφατη κρίση μου, ακούγοντας και φωνές από τον Afrikano ότι δεν πράττω ( και είχε και λίγο -λιγουλάκι δίκιο). Τελικά είναι απλά να συνειδητοποιείς και να αποδέχεσαι ότι ο λόγος που υπάρχουν τα ρίσκα είναι για να σου ταρακουνούν λίγο τα δεδομένα της ζωής σου και να την κάνουν πιο ενδιαφέρουσα.

Έχει περάσει, λοιπόν, ακριβώς ένας μήνας, από τη μέρα που επέστρέψα από την πιο ερωτεύσιμη πόλη του πλανήτη ( είπαμε δεν θέλω αντιρρήσεις γιατί δεν θα το πάρω ψύχραιμα το θέμα).

Λοιπόν, όσο το σκέφτομαι τόσο συμφωνώ με την ατάκα, ότι η Νέα Υόρκη είναι η πόλη όπου συμβαίνουν τα πάντα ( και σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορεις να καταφέρεις τα πάντα).

Γιατί που αλλου:

Θα έβλεπες να φυτρώνει, ένα μικρός κήπος, πάνω σε ένα ουρανοξύστη στη μέση της πιο μεγάλης και πολυάσχολης λεωφόρου ( 5th Av);

Θα έβλεπες κινηματογραφικές σκηνές, όπως για παράδειγμα αυτή τη σκηνή που θυμίζει την ταινία Big με τον Tom Hanks; ( Θυμάστε τη σκηνή που ο μεγάλος-μικρός Tom Hanks, προσλαμβάνεται στην πιο μεγάλη εταιρεία παραγωγής παιχνιδιών, το όνειρο του κάθε μικρού; Εδώ γυρίστηκε, στο διάσημο κατάστημα παιχνιδιών FAΟ Scwarz στην 5th)

Θα περπατούσες, μια συνηθισμένη καθημερινή μέρα στο δρόμο, και θα πετύχαινες ένα μίνι κονσέρτο του Rod Steward, έτσι απλά;

Θα έβλεπες τα πιο μεγάλα, τα πιο εντυπωσιακά billboards και θα καταλάβαινες την σημασία του να είναι κάποιος σταρ και να είναι στο New York Times, στην καρδιά της μητρόπολης;

Θα πετύχαινες μια φωτισμένη, αψίδα McDonald's, σαν να βρίσκεσαι στο Las Vegas;

Θα υπάρχει το επάγγελμα του Dog Walker ( και γω θέλω να πληρώνομαι να παίρνω βόλτα σκυλάκια!);

Θα περπατούσες το δρόμο και θα έβρισκες μηχανές που όταν βάζεις κέρμα αντί να δίνουν τσίχλα, δίνουν λιχουδιές για σκύλους;

Θα περπατούσες στο δρομο ( και συγκεκριμένα στο Tribeca) και θα πετύχαινες τέτοιες φράσεις;


Πιστέψτε με πουθενά αλλού. Η πόλη αυτή είναι τόσο μεγάλη, τόσο "απ' όλα" που ότι και να κάνεις ότι και να δεις, μετά από κάποιες μέρες, απλά αποδέχεσαι το γεγονός ότι η κάθε μέρα που περνάς εκεί, όλο και κάτι θα σου αποκαλύψει και θα σε κάνεις να πεις από μέσα σου wow!

Άσε με να ρισκάρω!

Διακόπτω το υπέροχο state of mind στο οποίο βρίσκομαι ( ή μάλλον βρισκόμουνα ως μια βδομάδα πριν) αναγκαστικά. ( Όχι krot μην χαίρεσαι, θα επανέλθω στο NY state μου).

Εδώ και μερικές μέρες ζω τη φάση του "να ρισκάρω ή να μην ρισκάρω". Βλέπεις, είχα μια πρόταση για δουλειά. Μετά από κάτι χρονάκια στην υφιστάμενη, άρχισα να βαριέμαι και να επαναλαμβάνομαι ( τι είναι χειρότερο η επανάληψη ή του να μην συμβαίνει τίποτα;). και έτσι όπως ήμουν στην κοσμάρα μου και σκεφτόμουνα την πιο όμορφη πόλη του κόσμου και έβλεπα τις βαλίτσες στο σαλόνι μου ( ακόμα εκεί είναι-αρνούμαι να τις μετακινήσω), μου λθε η πρόταση. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα. Ήταν καθαρά θέμα πιο "ποιοτικής" φάσης στη δουλειά. Και αποδέκτηκα.

Το αποτέλεσμα, για τέσσερις συνεχόμενες μέρες να δέχομαι πιέσεις από το διευθυντή μου ( και τον ιδιοκτήτη της εταιρείας) να μην φύγω. Ξέρεις τι σημαίνει να θες να παραιτηθείς και να μην μπορείς; Τους το πα, δεν το καταλαβανε, τους το έγραψα, τίποτα. Ως και sms τους έστειλα. Σήμερα επιτέλους το εμπεδώσανε.Όμως από όλη αυτή την κατάσταση, εγώ βγήκα κάπως διαλυμένη. Γιατί ναι ρε φίλε, δεν με αφήνεις να φύγω, αλλά με σκέφτηκες που έπαθα μια καταθλιψούλα και δεν βγαίνω από σπίτι; Δεν με σκέφτηκες που πάω σπίτι μου το βράδυ μετά τη δουλειά και νιώθω ότι έχουν περάσει χρόνια από το πρωί που έφυγα;

Και όλα αυτά γιατί είπα και εγώ να πάρω ένα ρίσκο. Να ανέβει λίγο η αδρεναλίνη μου. Να ανεβάσω λίγο τον προσωπικό μου πήχη. Να μπώ (για άλλη μια φορά) στα βαθιά.

Τόσο παράξενο είναι ε; Ε;