(Ξε) καθαρίσματα

Μένω σε ένα διαμέρισμα. Αρκετά μεγάλο και ευρύχωρο. Φωτεινό.
Αυτό το διαμέρισμα το έχω σχεδόν 14 χρόνια (πως περνάει ο καιρός).
Όλα αυτά τα χρόνια, μαζεύω πράγματα. Από περιοδικά, βιβλία, μέχρι σουβενίρ από ταξίδια και ρούχα ( τα περισσότερα ανήκουν στην κατηγορία "μπορεί να μην τα ξαναφορέσω, αλλά έχω τόσες αναμνήσεις"). Α και να μην ξεχνάω, τα τάπερ ( ποτέ δεν είναι αρκετά). Πολλά τάπερ.

Το αποτέλεσμα ειναι ότι το σπίτι σε κάποια φάση, το ένιωθα να με "πνίγει". Πράγματα παντού, ντουλάπες γεμάτες.

Έτσι άρχισα να πετάω, να ανακυκλώνω, να χαρίζω. Να καθαρίζω ντουλάπια. Να σπαταλάω σαββατοκύριακα , να συγυρίζω μετά μανίας.

Άρχισα να νιώθω καλύτερα. Σαν να ήταν μια συμβολική κίνηση. Σαν να ξεκαθάριζα τη ζωή μου.

Έχουν περάσει 6 μήνες από αυτή τη διαδικασία. Το σπίτι, έχει αλλάξει ή τουλάχιστον εχώ έτσι το νιώθω. Είναι πιο...αεράτο!

Άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου. Τρώω καθαρές γεύσεις , μαγειρεύω περισσότερο. Ψωνίζω φρέσκα φρούτα και λαχανικά, δεν βάζω πολύ λάδι στο φαγητό μου, παίζω με τα μπαχαρικά.
Σήμερα ξύπνησα, καλά. Χωρίς να με πονάει το στομάχι μου.

Φύτεψαμε τον κήπο με τον μπαμπά.
"Θέλω πρασινάδες μπαμπά και απλά λουλούδι. Γεράνια να μου βάλεις, ωραία φωτεινά. Και καλαμάκια , αυτά με τα μεγάλα πράσινα φύλλα".
Ποτίζω τον κήπο. Βλέπω τα φυτά και τα λουλούδια μου να μεγαλώνουν. Οι μέρες της βεράντας πλησιάζουν.

Καθαρά. Ξεκάθαρα. Ξεκαθαρίσματα.
Οι μέρες του φωτός ειναι εδώ.

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα;

Μπορεί τελικά.
Τι μαλακία, να κάνεις δουλειές, και να περνάς το 1/3 - τουλάχιστον - της μέρας σου σε κάτι που "κλωτσά" μέσα σου.
Θα μου πεις "ξέρεις τουλίπα... το παν δεν ειναι η δουλεια".
Όχι δεν είναι. Ομως είναι σημαντική για αυτούς που θέλουν να αγαπούν αυτό που κάνουν και που έχουν επενδύσει χρόνο, χρήμα για να μαθαίνουν διαρκώς.

Από την άλλη, μεγαλώνοντας, θεωρώ πολύτιμο τον ελεύθερο χρόνο. Έχω δώσει τόσες ώρες απο τη ζωή μου στο να δουλεύω, δεν μπορείς να φανταστείς.Και τώρα είμαι θυμωμένη που στη νέα δουλειά μου στερούν σαββατοκύριακα και βράδια. Πολύ θυμωμένη.

Το μετανιώνω τελικά που δούλεψα τόσο πολύ στη ζωή; Λίγο. Η αλήθεια είναι ότι με πήρε κάπου σημαντικά, επαγγελματικά τουλάχιστον. Όμως θα ήθελα κατά βάθος τελικά, να είμαι μια από αυτούς που έχουν σε προτεραιότητα άλλα πράγματα.

Αλήθειες που μόνο αργά το βράδι, όταν όλα έχουν ηρεμήσει, μπορώ να αποδεχθώ και να γράψω κάτω.
Κάτι καίει μέσα μου.
Δεν θέλω να είμαι η δουλειά μου...

Πάω να πιω ουίσκυ. Σπίτι μου. Σκατά.

Υ.Γ. Το post γράφτηκε με το spotify να παίζει το "If I could" των Simon & Garfunkel.

On the Road ή αλλιώς " Μια τρελλή πήρε τους δρόμους"

Τρέχω αυτό τον καιρό. Η νέα μου δουλειά, έχει πολύ οδήγημα (οχι δεν ειμαι πλασιέ) και αυτό έχει τα εξής:
 Πλεονεκτήματα:
1. Βγήκα επιτέλους απο το σπίτι και από τα πλαίσια της γειτονιάς μου, όπου είχα κολλήσει εδώ και αρκετούς μήνες.
2. Ακούω πάρα πολλή μουσική, ενισχύω το spotify μου, ανακαλύπτω τραγούδια και έχω βελτιώσει τις φωνητικές μου ικανότητες. Η Florence and the Machine, έβγαλε νέο τραγούδι, το οποίο πόσταρε χθες το βράδι στις 2 το βράδι, ένας φίλος. Δεν το έχω ακούσει ακόμα, όμως ελπίζω το "Sky Full of Song" να είναι τόσο μαγικό όσο ήταν το "Wish you were here".
3. Γνωρίζω πολύ κόσμο. Δεν είναι πάντα καλό αυτό, γιατί ο κόσμος, και ειδικά ο κυπριακός, είναι τρελλός και ημιμαθής. Αλλά κάποτε, ο ένας στους 50, είναι μια ενδιαφέρουσα γνωριμία.
4. Έχω γίνει πιο alert. Μου είχε λείψει αυτό. Μπορεί να συνεχίσει αυτό το mood και σε άλλους τομείς της ζωής μου.

Μειονεκτήματα:
1. Έχω διαλυθεί σωματικά. Πονάω παντού. Νομίζω όμως πως είναι θέμα γυμναστικής. Κολλητός, μου έταξε σήμερα να με κάνει Wonder Woman. Τη Δευτέρα θα μας δείτε κάπου να τρέχουμε στα λειβάδια της Λευκωσίας. Εγώ με ένα μπουκάλι gin στο χέρι.
2. Είναι μικρή η Κύπρος τελικά.
3. Πόσο βαρετό αυτό το highway Λευκωσία- Λεμεσός.

Υ.Γ. Ξανάδα το Mona Lisa Smile. Στο τέλος, η ηρωίδα λέει "Not all those who wander are lost". Χαμογέλασα.

Σκόρπιες σκέψεις στη βεράντα

Μεγάλη Παρασκευή.
Πήρα άδεια. Και σήμερα και χθες. Είχε πολύ καιρό να το κάνω αυτό, την άδεια. Σε προηγούμενες δουλειές, υπήρχαν χρονιές που δεν είχα επιλογή από το να δουλέψω όλη τη Μεγάλη Βδομαδα, 15αύγουστο κλπ. Όταν δε, ήμουν freelancer, πάντα δούλευα.
Και αυτές τις μέρες θα δουλέψω, αλλά για να κάνω τα δικά μου.
Τα δικά μου είναι λίγο γράψιμο, δημιουργία.
Μου έβαλε την ιδέα μια φίλη, να γράψω ένα σενάριο για ταινεία. Λες;

Δημιουργία. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει σε άλλες χώρες, αλλά στην ασφυκτική Κύπρο, όπου εαν δεν εισαι πια 20 και έχεις ζήσει όλα τα σενάρια ( τα έξω, τους καφέδες, τις εκδρομές), θες να δημιουργείς. Για να μην πεθάνεις από τη βαρεμάρα.

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου. Μισοφυτεμένο, θέλει ακόμα ο κήπος δουλειά. Ο πατέρας μου δεν με αφήνει να τα κάνω μόνη μου. Θέλει ο ίδιος να τον φτιάξει. Θέλω φέτος, πολλούς φίλους στη βεράντα. Παγωμένο κρασί, gin 'n' tonic, μπίρες παράξενες.

Έκανα το πρώτο παγωμενο καπουτσίνο της σεζόν. Άνοιξα το laptop, και άρχισα να γράφω σε μια φίλη tips για την Μαδρίτη. Πεθυμώ Ισπανία. Πεθυμώ χώρες χαλαρές. Δεν θεωρώ πως η Κύπρος είναι χαλαρή. Πριν κανά μήνα, ήμουν Αθήνα για δουλειά. Ήταν Παρασκευή βράδι, έπινα βότκες με μια φίλη, αργά κατά τις 11. Σε κάποια φάση πρόσεξα πως ο κόσμος γύρω μου ηταν εντελώς χαλαρά ντυμένος. Γυναίκες με αθλητικά παπούτσια, άνδρες με απλά μπλουζάκια. Αυτό το σκηνικό, το urban, μου λείπει πολύ στην καθημερινότητα μου. Μικρό νησί, μικρή κοινωνία, μικρά κολλημένα μυαλά.

Έγινε κάτι στη νέα δουλειά και με χάλασε πολύ. Πάρα πολύ. Δυο μέρες μετά διαπιστώνω ότι είναι μέρος του "αγώνα" μου να μάθω επιτέλους να βάζω όρια στους άλλους. Δεν θέλω να ζω για τη δουλειά μου πια. Ούτε θέλω να μου δώσει κάποιος έξτρα λεφτά για να δουλεύω 15 ώρες. Θέλω τη ζωή μου. Θέλω να έχω την επιλογή να χαλαρώσω.

Είμαι το πιο τσιτωμένο άτομο που γνωρίζω. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Τις προάλλες διάβαζα παλιά μου post εδώ. Είχα πλάκα. Τώρα θα μου πεις, ήμουν και 10 χρόνια πιο μικρή. Αλλά αν και γκρίνιαζα - πόσο λάθος είχα τελικά - είχα ένα "χρώμα". Τώρα ζω σε μια σοβαρότητα, δεν ειμαι πια cool.
Λέω να αρχίσω γιόγκα.

Αυτές τις μέρες, σκέφτομαι πολύ έντονα πως έκανα μεγάλη βλακεία που δεν έφυγα για εξωτερικό. Γιατί έχω φτάσει σε ένα μεγάλο συναισθηματικό τέλμα που δεν απολαμβάνω τίποτα πια. Όμως...εαν έφευγα, θα έκανα όλους αυτούς τους φίλους, που αγαπώ και είμαι ευγνώμων που είναι στη ζωή μου;

Σκόρπιες σκέψεις...ίσως η αρχή του μυαλού που άρχισε να ξυπνά.

Μονάδα.

Καθώς άρχισα να ξαναγράφω στο blog, άρχισα να διαβάζω τα blog που έχω στη λίστα μου. Χαίρομαι που μαθαίνω τα νέα των άλλων bloggers. Οι πιο πολλοί έχουν παντρευτεί, οπότε διαβάζω για τα παιδιά τους και για την ανάγκη τους για ισορροπία στην καθημερινότητα ή για το πως είναι ο έγγαμος βίος. Σύμφωνα με τα δεδομένα της κοινωνίας, αυτοί έχουν προχωρήσει στη ζωή τους.

Σκέφτομαι όμως αυτές τις μέρες, με αφορμή και κάτι όνειρα που βλέπω, τι σημαίνει "προχωρώ στη ζωή μου".

Η δική μου ζωή είναι αυτή του single.  Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω άλλο άτομο πιο single από μένα. Ίσως 1-2 φίλους. Μπορεί και μόνο έναν.

Έχω μπει σε αυτό το τριπάκι δουλειάς τα τελευταία χρόνια. Δουλεύω πολύ, αλλάζω δουλειές, προσπαθώ να κάνω αυτά που μου αρέσουν. Η αλήθεια είναι πως πέρασα από πάρα πολλά στάδια. Αν η καριέρα μου ήταν γκόμενος, θα ήταν ένα πέρασμα από διαζύγιο, μετά από one night stands, μια ιδέα από S&M σχέσεις και τώρα αρραβώνας με τα νέα δεδομένα.
Άρα κάποιος θα πει οτι έχω προχωρήσει. Κι όμως...

Βρίσκω τον εαυτό μου να απολογούμαι για αυτό. Και στους άλλους, αλλά και στον εαυτό μου.
Οι ατάκες του τύπου " δεν το κάνω επίτηδες, να ειμαι single", "δεν μπορώ να είμαι ΑΠΛΑ με κάποιο επειδή δεν ειμαι πια 30αρα ώστε να έχω κάποιες άλφα αντοχές στο ΑΠΛΑ", " δύσκολα βρίσκεις κόσμο στην Κύπρο", είναι καθημερινές πια.

Έχω κουραστεί όμως πολύ με αυτό το θέμα.

Όχι, δεν θέλω να ειμαι single. Ναι, θέλω να ερωτευτώ ξανά. Ναι ρε παιδι μου, πιστεύω στον έρωτα και στο lust, τι θες , να απολογηθώ ΚΑΙ γι αυτό;
Ναι γνωρίζω επίσης, ότι έχω γινει συγκεκριμένη. Επαναλαμβάνω, δεν θέλω να απολογούμαι και γι αυτό. Θέλω να κάνει νόημα η παρουσία του άλλου στη ζωή μου.
Ναι, υποψιάζομαι ότι κινούμαι εντελώς λάθος. Μου αρέσουν 2-3 άτομα κατά φάσεις, αλλά δεν είναι περιπτώσεις να τις πάρω και στα σοβαρά. Και να ήταν, εγώ δεν κάνω κίνηση. Ναι καλέ, παραδέχομαι ότι φταίω. Κότα.
Ναι, εκνευρίζομαι που μου λένε "βρες κάποιο απλά για σεξ". Αν μου αρέσει τόσο για σεξ, είναι επειδή με τραβάει και εγκεφαλικά. Άρα γιατί να μην παίξει και κάτι άλλο; Επίσης δεν έχω περιθώρια χρονικά για μαλακίες, ουτε και διάθεση.

Από την άλλη... με έχει κουράσει αυτό το νησί. Ο κόσμος του. Και γω Κύπρια είμαι, θα μου πεις. Αλλά είναι όλα τοσο ίδια.
Έχω γίνει και γω βαρετή. Και έχω αραιώσει τα έξω. Όταν βγαίνω, πάω σε μπαρ που μου αρέσουν, σε εστιατόρια που θέλω να φάω. Βγαίνω για να δω τους φίλους μου. Κατά φάσεις κοιτάω γύρω γύρω. Τίποτα. Κανένας. Μοναξιά.

Τα βράδια κοιμάμαι και σκέφτομαι ότι έχω πολύ καλό κύκλο φίλων, μια οικογένεια που προς το παρόν κάνει παύση στον πόλεμο που δεν έχω κάνει οικογένεια, μια δουλειά που είναι ο τομέας που μου αρέσει, ένα σπίτι που αγαπώ, τα ζώα μου.
Και αυτό που λείπει όμως...εαν δεν έρθει ποτέ;

Αν μείνω για πάντα single;
Τουλίπα μόνη. Ψάχνει;

Ω, τι ( κυπριακός) κόσμος μαμά!

Στη νέα μου δουλειά, έχω πολλή επικοινωνία με κόσμο. Πάρα πολλή. Περισσότερο και από την προηγούμενη δουλειά. Αυτό το μήνα που γυρίζω σε όλη την Κύπρο, έχω γνωρίσει και συνανατραφεί επαγγελματικά με τις εξής κατηγορίες ανθρώπων/πελατών:

1. Ο ξερόλας: "Ναι, ο τιτλος σου δειχνει οτι μπορει να ξερεις πραγματα αλλα εγω τα ξέρω όλα και δεν με ενδιαφέρει τι θα μου πεις"

Σε αυτή την περίπτωση κάνω: Με υπομονή, την πάπια

Τι θα ήθελα να κάνω: Να τον αποκεφαλίσω χωρίς να καταφέρει να πει ακόμα μια λέξη παραπάνω.

2. Ο ημιμαθής " Δεν τα ξέρω όλα, αλλά κάνω πως τα ξέρω όλα. Φυσικά δεν θα σε αφήσω να μιλήσεις ποτέ γιατί είμαι πελάτης και έχω πάντα δίκιο"

Σε αυτή την περίπτωση κάνω: Με προσπάθεια, ευγενικό διάλογο. Πολλή προσπάθεια. Δεν πετυχαίνω πάντα.

Τι θα ήθελα να κάνω: Να αποχωρήσω με χάρη από το τραπέζι και καθώς το κάνω να ρίξω πίσω μου μια βόμβα.

3. Ο αμαθής " Δεν ξέρω τίποτα. Δεν έχει σημασία. Δεν με ενδιαφέρει ότι τα ξέρεις εσύ. Μίλα μου για λεφτά μόνο".

Σε αυτή την περίπτωση κάνω: Πάσα στον οποιοδήποτε βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων γιατί διαπιστώνω ότι δεν έχω πια τόση υπομονή.

Τί θα ήθελα να κάνω: Να ανοίξω ένα μπαρ στην Κούβα και αυτό το μπαρ να μην μπορεί να το εντοπίσει κάποιος, ούτε από δορυφόρο.

4. Ο αμαθής νούμερο 2: " Δεν ξέρω τίποτα όμως εσύ ξέρεις και σε ακούω"

Σε αυτή την περίπτωση κάνω: Πάρτι. Τον ευχαριστώ και του δηλώνω με γενναιοδωρία  "ότι θες μου λες, πάρε με τηλέφωνο ότι ώρα θες"

Τι θα ήθελα να κάνω: Να τον φιλήσω και να του πω " ευτυχώς που υπάρχεις και εσύ".

5. Ο γνώστης "Ας μιλήσουμε. Ας μιλήσουμε ουσιαστικά και ευγενικά"

Σε αυτή την περίπτωση κάνω: Μεγάλη χαρά που θα ξεσκονίσω τις γνώσεις μου και θα μάθω κάτι και από τον άλλο.

Τί θα ήθελα να κάνω: All of the above.

Όπως βλέπεις ζω μια συναρπαστική περίοδο. Θα επανέλθω.

Η τράπουλα

Πρώτο φλιτζάνι καφέ.

Ξανακατεύοντας την τράπουλα.
Νέα χρονιά δεν είπαμε; Καινούρια δεν θέλουμε;
Το σύμπαν με ένα μαγικό τρόπο, με άκουσε.
Αλλαγές λοιπόν, με το που μπήκε το 2018. Σύγχυση, σκέψη, ποιο ειναι το σωστό βήμα;
"Δεν υπάρχει σωστό βήμα", μου λένε οι φίλοι μου όταν συζητώ αυτή την πρόταση για μια δουλειά που δεν έχω ξανακάνει στη ζωή μου.
Από την άλλη, ξέρεις μέσα σου, εαν αυτό το επόμενο βήμα είναι για σένα.
Οπότε ξέρω και θα το πάρω, έχω αποφασίσει. Τέλη της βδομάδας θα δείξει.
Είναι και αυτή η φούσκα ασφαλείας που έχω μπει τον τελευταίο χρόνο που είναι καιρός να σπάσει.
Έτσι όπως έσπασε πριν 2,5 χρόνια όταν εκείνη τη χρονιά, άλλαξε τόσο πολύ η ζωή μου.
Είναι καιρός.
Θα μου λείψει η ασφάλεια μου. Από την άλλη, είναι καιρός για άλλους ουρανούς.

Δεύτερο φλιτζάνι καφέ.

Μιλώ στο messenger με μια καινούρια φίλη.
Οι νέες φιλίες είναι σαν τους νέους έρωτες. Η περίοδος που ανακαλύπτεις τον άλλο, τον μαθαίνεις είναι η αγαπημένη μου. Όσο φυσικά ειναι και εκείνη η περίοδος που πια έχουμε μάθει τόσο πολύ ο ένας τον άλλο, που μπορούμε να χειριζόμαστε καλά τις αλήθειες μας. Απαιτούμε να λέμε μόνο αλήθειες.

Μιλάμε για έρωτες. Δεν ξέρω εαν θα μου ξανατύχει, εαν η ζωή μου έχει ποτέ αυτό το στοιχείο. Δεν περιμένω κάτι. Γνωρίζω κόσμο, βγαίνω εκείνα τα αμήχανα πρώτα ραντεβού. Προς το παρόν μένω στα πρώτα. Δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχεις εσύ. Που θα θέλω να σε ξαναδώ. Που θα θες και εσύ να με ξαναδείς. Αλλά το πιο σημαντικό...που δεν θα "πρέπει" να ξαναβγούμε, αλλά θα είναι μια φυσική εξέλιξη.

Τσακώνομαι με έναν τύπο στο ιντερνετ για το χθεσινό πολιτικό debate. "Καμία γυναίκα", γράφω εγώ. "Εσείς φταίτε που δεν συμμετέχετε ", απαντά. Ξεφυσώ, ριχνω μια γελοία ατάκα, ειρωνική. Κάνει επίθεση. Προβλέψιμος. Κρίμα. Νεαρός άνθρωπος.

Ακούω στον Εν Λευκώ "The light will stay on" από τους Walkabouts.

It will.

X,
UT

Τέσσερις μέρες πριν

Πώς ήταν το 2017;
Ακόμα μια ανακατωμένη και δύσκολη χρονιά. Και κουραστική και με πολλές ώρες δουλειές και πολλές φορές με εμένα να κοιτώ το κενό και να σκέφτομαι "υπάρχει Θεός γιατί κάτι παίζει με την υπομονή και την αντοχή μου".
Φυσικά θα πει κάποιος πως το 2016 ήταν επίσης μια μαλακία και μισή. Μπορεί και να ήταν. Ήταν σίγουρα πιο αδιάφορο. Και αυτό κάνει το 2017 συγκριτικά, καλύτερο.
Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα πια. Έχω σβήσει πολλές εικόνες, αναμνήσεις από το μυαλό μου και τις έχω γεμίσει με πράγματα της καθημερινότητας, της δουλειάς μου που εμένα μου είναι χρήσιμα.
Μπορεί να το κάνεις και εσύ αυτό. Καμιά φορά όμως δεν σκέφτεσαι, πως είναι κρίμα που σβήνονται εικόνες, που πολλές φορές μπορεί να είναι και πιο ανέμελες, ενός άλλου εαυτού;

Καταλαβαίνεις πως έχω μπει σε mode απολογισμού.
Μπήκα λίγο στα blog που έχω στη λίστα μου. Είδα κόσμο να έχει παιδάκια, να κάνει δεύτερα, να έχει αλλάξει χώρα κλπ.
Τα δικά μου νέα είναι κατά βάση νέα δουλειάς, καριέρας, ότι και αν είναι αυτό.
Νέα που κυλούν τόσο γρήγορα , που πλέον τα λέω σε φίλους που έχω καθημερινή επαφή γιατί μετά βαριέμαι να αρχίσω να μιλάω και να μονολογώ όταν με ρωτάνε "πώς πάει η δουλειά;". Και αρχίζω και μιλώ, και μιλώ και μιλώ και μετά κλείνω με τη φράση " σόρι, απλά με πορώνει αυτό που κάνω".
Και απλά μετά μιλάμε για θέματα που καταλαβαίνουμε όλοι.

Φυσικά αν θέλει κάποιος να σκάσω το μόνο που έχει να κάνει ειναι να με ρωτήσει "τουλίπα πότε θα κάνεις χώρο για κάποιο στο ζωή σου;"
Και καθώς φαντάζομαι την ερωτική μου ζωή να μεταμορφώνεται σε ένα γκαράζ και ο γκόμενος/σύντροφος/σύζυγος/ κλπ. να είναι on wheels ( χμ τι μοντέλο θα ήταν), περνά η ώρα και αυτός που με ρώτησε, αλλάζει ερώτηση.
Γιατί τί μπορείς να πεις; Κατά καιρούς φυσικά λέω τα εξής
α) Πότε θα κάνω χώρο; Ε, να εδώ εχω 10 στη σειρά που με περιμένουν να διαλέξω.
β) Η Κύπρος είναι μικρή, το ποσοστό single ειναι ελαχιστο. Δεν είμαστε δα και Μανχάταν.
γ) Καλά που μου το είπες, να το γράψω στη λίστα To Do στο moleskin μου.

Ξέρεις τι θέλω για το 2018; Λίγο όνειρο, έτσι λίγο ρομάντζο, γιατί όχι; Και πιο θετική διάθεση και λιγότερη μιζέρια. Έτσι βρε παιδί μου, για το κινηματογραφικό της υπόθεσης.

Χ,
UT

Το 2

Έχεις παρατηρήσει πως όσο μεγαλώνουμε, ξαφνικά όλα "σοβαρεύουν" όσο και αν εμείς το αρνούμαστε;
Και όταν λέω σοβαρεύουν, δεν μιλώ για τα ανάλαφρα, αλλά για τα πιο ουσιαστικά.
Κόσμος γύρω σου, δικοί σου άνθρωποι, αρρωσταίνουν, πεθαίνουν.
Φίλοι σου έχουν προβλήματα στο γάμο τους, δεν έχουν δουλειά, έχουν οικονομικά θέματα.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, θα ήθελα να μην ήταν η απαισιοδοξία μου που ομολογουμένως με έχει καταπλακώσει αυτή τη χρονιά, αλλά γίνονται πράγματα που μου υπενθυμίζουν δύο πράγματα:
1. Η ζωή δεν είναι καθόλου εύκολη.
2. Η ζωή είναι μικρή.

Και από τη μια, ξέρω πως το 2, είναι καλά να το σκέφτομαι όταν προκύπτει το 1, γιατί είναι η αλήθεια, αλλά από την άλλη έχει φορές που σκέφτομαι μόνο το 1 και δεν θυμάμαι το 2.

Κάπου χάνω την μπάλα μέσα σε όλο αυτό των κυκεώνα των κακών και δυσάρεστων πραγμάτων που ακούω, που διαβάζω, που καμιά φορά ζω.

Και με πιάνει μια λύπη, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλη.
Είναι από αυτές τις λύπες του καλοκαιριού, που σε διαλύουν ακόμα περισσότερο, γιατί οι άλλοι γύρω σου είναι στις παραλίες, ποστάρουν φωτό στα κοινωνικά μέσα με τις χαρούμενες στιγμές τους (δεν ξέρω αν το εννοούν, αν ποζάρουν δηλαδή για τη στιγμή και μετά προσγειώνονται σε μια άλλη πραγματικότητα), και εσύ κοιτάς τα ταβάνια του ζεστού - κυριολεκτικά - σπιτιού σου και σκέφτεσαι ότι είσαι αχάριστος.
Αχάριστος γιατί την υγεία σου, προς το παρόν την έχεις. Τα άλλα λύνονται. Οι άλλες αποτυχίες, κακοτυχίες περνάνε. Είναι μέρος της ζωής εξάλλου, δεν είναι μαμά;

Αλλά είναι αυτή η λύπη του χρόνου που περνάει. Και που τα πράγματα αλλάζουν. Κόσμος "φεύγει" και φεύγει. Και νιώθεις πως δυσκολεύουν οι καταστάσεις. Οι σχέσεις, η καθημερινότητα.

Και ξέρεις πως σου λείπουν πράγματα, ένας άνθρωπος. Τόσο πολύ που δεν μπορείς να το εκφράσεις.
Αλλά μετά ίσως κοιτάς στα μάτια τους κολλητούς σου και χαίρεσαι ότι είναι εκεί, ίσως βλέπεις τα ζώα που έχεις σπίτι, να κάνουν γκάφες και χαμογελάς έτσι αμυδρά.
Εσύ μου έμαθες μπαμπά, να αγαπώ τα ζώα και σε ευχαριστώ τόσο.

Κα μέσα σου σκέφτεσαι "Αχ, και να χαμογελούσα πιο συχνά, πιο πολύ, αχ και να το εννοούσα".

Γιατί είναι αυτό το 2. Αυτό το 2.

Ο Σταθμός Σκαρίνου

Είναι και αυτές οι φάσεις στην ερωτική μας ζωή, που τις έχουμε περάσει όλοι.

Καλές και κακές.

Υπάρχει όμως μια φάση, από αυτές, που είναι αψυχολόγητη, βασανιστική, που δεν κάνει νόημα, που είναι σημάδι ότι μαζοχίζεσαι άγρια.

Αυτή η φάση, φίλη/ε μου, ονομάζεται "Σταθμός Σκαρίνου".

Το σενάριο έχει ως εξής. Σου αρέσει ένα άτομο. Πάρα πολύ. Καταφέρνεις και μπαίνεις στη ζωή του. Κάνετε παρέα. Πολλή παρέα. Ξέρεις, τα γνωστά. Μηνύματα στο facebook, κανένα whatsapp, άντε και κανένα sms. Μέσα, μέσα βρίσκεστε κιόλας. Για ποτό, φαγητό, βόλτα, εκδρομή, θάλασσα.

Εσύ θες περισσότερο αυτό το άτομο. Δεν είπατε ποτέ ο ένας τον άλλοι "φίλοι", αλλά και να το είπατε ξέρεις πως κάτι αιωρείται στην ατμόσφαιρα. Αλλά δεν λες, ούτε κάνεις κάτι γιατί ξερεις ότι είτε χώρισε πρόσφατα, είτε δεν σου δείχνει αυτό που θες ή είσαι αρκετά στην κοσμάρα σου ώστε να μην βλέπεις κανένα σημάδι ( αν υποθέσουμε ότι υπάρχει, γιατί είπαμε, είσαι στην κοσμάρα σου, οπότε και να υπάρχει δεν το βλέπεις).

Περνάει ο καιρός. Αυτό το είπαμε. Η παρέα συνεχίζεται. Δεν είναι φυσικά ο/η κολλητός/η σου που του λές όλα σου τα σώψυχα. Κρατάς και ένα ρόλο. 

Αρχίζεις να ανυπομονείς. Θες να πας στο επόμενο στάδιο. Κολώνεις. Δεν κάνεις τίποτε. Για όλους τους πιο πάνω λόγους. 

Περνούν οι μήνες. 

Το άτομο είναι πλέον μέρος της καθημερινότητάς σου, επικοινωνεί μαζί σου, πολύ φιλικά, πολύ άνετα. Κάποτε θα ρίξει υπονοούμενα, κάποτε θα ρίξει ένα βλέμμα. Αλλά δεν γίνεται κάτι. Ποτέ.

Και εσύ είσαι εκεί. Στη ζωή του, όποτε θέλει, όποτε μπορεί, όποτε επικοινωνεί. 

Αρχίζεις να βαριέσαι. Υποψιάζεσαι ότι μπήκες στο friend zone. Όχι από την πλευρά σου φυσικά. Εσύ ακόμα, μαζοχιστικά είπαμε, καραγουστάρεις.

Όμως φίλε/η μου η αλήθεια είναι πως αυτό που είσαι για τον άλλο, είναι απλά....ο Σταθμός Σκαρίνου.

Δηλαδή, το σημείο, όπου απλά θα σταματήσει να βάλει βενζίνη, θα περάσει. Δεν θα κάτσει. Δεν θα μείνει ώρα. Γιατί στον Σταθμό Σκαρίνου δεν έχει τίποτε να κάνεις, παρά μόνο στάση για λίγο.

Μπροστά.

Η πιο σπουδαία συμβουλή που μου έδωσε κάποιος φέτος, ήταν...."Κοίτα μπροστά. Όχι τι κάνει ο άλλος. Κοίτα τα δικά σου".

Ακούγεται εύκολο ε;
Αναγκαστικά σε φάσεις που ίσως να μην νιώθεις τόσο δυνατός, κοιτάς δεξιά και αριστερά. Τί κάνουν οι άλλοι; Εσύ γιατί κάνεις κάτι διαφορετικό; Μήπως να κάνεις και εσύ ότι κάνουν οι άλλοι; Γιατί να ταλαιπωρείσαι και να αιωρείσαι επειδή έτσι σου την βίδωσε; Μήπως να ταιριάξεις; Μήπως αντί πέστροφα που πάει αντίθετα στο ρέμα, να γίνεις μια τσιπούρα;

Είναι μια μεγάλη παγίδα αυτό το τριγύρω τελικά.

Πολλές φορές θα κάνεις αυτό που "πρέπει".
Θα σπουδάσεις για μια δουλεια "σίγουρη". Για ένα επάγγελμα που μάλλον δεν θα σου ταιριάζει, αλλά έτσι έμαθες, μεγαλώνοντας. Έτσι έκαναν και οι συνομίληκοι σου. Έτσι κάνουν και στη χώρα σου. Έτσι κάνουν σχεδόν ΌΛΟΙ. Γιατί εσύ να το παίξεις καμικάζι;

Θα κάνεις μια σχέση, που θα είναι "αποδεκτή". Έλα, μην διαμαρτύρεσαι. Όλοι κάναμε μια τέτοια σχέση. Για τον Α ή Β λόγο. Γιατί νομίζαμε ότι αυτό είναι το καλό για μας. Γιατί μας έδινε ασφάλεια. Και η ασφάλεια είναι μεγάλη κουβέντα. Ποιος δεν θέλει, σε κάποια φάση της ζωής του να νιώσει αυτή την ασφάλεια;

Θα κάνεις μια οικογένεια. Μπορεί να το θες πραγματικά και συνειδητά. Μπορεί όμως να το κάνεις επειδή το έκαναν όλοι οι άλλοι γύρω σου. Γιατί να είσαι ο single της παρέας; Γιατί να περάσεις την ανασφάλεια της μοναξιάς ελπίζοντας να βρεις σε κάποια φάση τον άνθρωπο που πραγματικά σου ταιριάζει; Παντρεύεσαι λοιπόν. Με τον άνθρωπο που συμπαθάς περισσότερο από όλους. Μπορείς να μην τον έχεις ερωτευτεί ή να μην τον έχεις ποθήσει ( γιατί θα μου πεις, σίγά τι είναι ο έρωτας. Αλλά ο πόθος, πρέπει αν υπάρχει ως βάση και έστω στην αρχή). Θα κάνεις παιδιά. Γιατί όλοι κάνουν παιδιά.

Θα έχεις μια δουλειά με σταθερά ωράρια, με πρόγραμμα, με σίγουρο μισθό. Θα σε ενοχλεί φυσικά που διαλύεται η δημιουργικότηττα σου, που δεν "είσαι εσύ". Αλλά όλοι αυτό κάνουν. Εσύ γιατί δηλαδή να το παίξεις Δον Κιχώτης;

Στα γράφω, έχοντας υποκύψει και γω σε πολλά από τα πιο πάνω. Και παραδέχομαι πως πολλά πράγματα στη ζωή μου, τα κάνω γιατί κοιτάω δεξιά και αριστερά.
Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα που τα κάνω κοιτώντας μπροστά. Έστω και αν το μπροστά ειναι θολό και πολλές φορές μαύρο. Έστω και αν πολλές φορές, δεν αντέχω, από φόβο και ανασφάλεια, την πορεία αυτή που διάλεξα. Αλλά αφού την διάλεξα...σκάω και κολυμπώ.

"Κοίτα μπροστά", μου είπε ο σοφός άνθρωπος. Στις φάσεις που μόνο δεξιά, αριστερά και πίσω μου κοίταζα, με φόβο.

Δεν είναι εύκολο. Καθόλου.
Τα θέλω σου πρέπει να είναι τόσο δυνατό ώστε το βλέμμα σου να μην ξεφεύγει από το στόχο σου.
Και μην βιαστείς να πεις οτι δεν έχεις στόχο.
Δεν είναι η ευτυχία, ο πιο μεγάλος στόχος;

Μέρα της Μητέρας

Ξυπνάς το πρωι, ποστάρεις στο facebook, φωτό της μάνας σου, μόνη της, τώρα ή στα νιάτα της, μαζί σου, τώρα ή όταν ήσουν βρέφος. Λεζάντα τύπου "Μάνα, μανούλα σ' αγαπώ". Πριν πας το μεσημέρι για φαγητό - είναι Κυριακή - πετάγεσαι από το ανθοπωλείο, παίρνεις μια ωραία ανθοδέσμη. Πας, σχεδόν συγκινημένος/η. 

Φτάνεις στο πατρικο. Μπαίνεις σπιτι. Τη βλέπεις στην κουζίνα να ετοιμάζει το φαγητό. Συγκινείσαι. Της προσφέρεις την ανθοδέσμη. Την αγκαλιάζεις σφικτά. Σου χαμογελάει. Συγκρατημένα.

Σε ευχαριστεί για την ανθοδέσμη "αν και τα αγαπημένα της λουλούδια είναι τα κρινάκια". Χαμογελάς αμήχανα.

Τρώτε, σιωπηλά. "Ωραίο το φαγητό" σχολιάζεις. "Ναι, ναι" σιγοντάρει από απέναντι ο μπαμπάς σου.

Γνέφει καταφατικά.

Της λες ότι πόσταρες φωτό της στο facebook. "Ελπίζω να είμαι καλή, να μην έχω γίνει ρεζίλι".

Χαμογελάς. Αμήχανα.

Μπαίνει facebook, βλέπει, εγκρίνει τη φωτό. Κατεβαίνει, βλέπει τα ποστ των άλλων " όλες μου οι φίλες είναι μανάδες και γιαγιάδες", λεεί. Το προσπερνάς. Τι να πεις πια.

Πας να φύγεις. "Τελικά την πιο ωραία φωτό, την έβαλε η τάδε. Με την γιαγιά της. Την επισκέπτεται την γιαγιά της συχνά αυτή". Θες να πεις " πες τώρα τι σκέφτεσαι...είναι που αυτή έχει παιδιά και την εγκρίνεις. Και εγώ δεν έχω".

Φεύγεις πας στην γιαγιά σου. Ξαπλώνεις δίπλα της " Χρόνια πολλά δυο φορές μάνα μου". Σε αγκαλιάζει. Δεν σε κρίνει. Μένεις εκεί ακίνητη.

Φεύγεις μουδιασμένη.

Πας στο σπίτι σου. Εδώ ειναι το σπίτι ΣΟΥ. Εδώ ανήκεις.

Μόνη, ξεμόνη, αυτό είσαι.

Ναι ο αγώνας μάνας- κόρης είναι αρχέγονος και πάντα ξέρουμε ποιος χάνει το παιχνίδι.

Οι χαραμάδες

Τι φθινόπωρο κι αυτό...
Πήξιμο. Τρέξιμο.΄Άγχος. Επιβίωση ( αυτή την τελευταία λέξη την ξέρουν πολύ καλά όσοι έχουν δικές τους δουλειές).
Πεθυμώ καλοκαίρι. Έστω εκείνες τις τελευταίες 4 μέρες του Αυγούστου, που την έβγαζα με κολλητούς στο αγαπημένο μου beach bar. Έστω και αν την τελευταία μέρα, η μάνα μου κατάφερε να τα κάνει όλα σκατά. Συνηθισμένες ιστορίες, αρχαίας τραγωδίας. Τι να λέμε τώρα..

Ξέρεις όμως τι πεθυμώ περισσότερο απ όλα;
Εμένα.
Όπως ήμουν πριν 4-5 χρόνια.
Που μπορεί να γκρίνιαζα, αλλά δεν ένιωθα συνέχεια αυτό.
Το τέλμα. Το άχρωμο. Το ανούσιο.

Η ζωή μου είναι ανούσια.
Για μένα. Για τους άλλους, που την παρακολουθούν ως θεατές, έχει ενδιαφέρον.
Όμως εμένα μου λείπουν πράγματα.
Επί της ουσίας, μου λείπω εγώ. Τα χρώματά μου.
Δεν είναι γκρίνια, δεν είναι απαισιοδοξία.
Είναι μια βαθιά ανάγκη για μια ηλιακτίδα φωτός. Που ξαφνικά θα έρθει στη ζωή μου, θα φωτίσει εκείνες τις γωνιές. Όπως έλεγε και ο Λέοναρντ Κοέν, όλα τα πράγματα έχουν σχισμές και χαραμάδες. Γιατί μόνο έτσι μπαινει το φως μέσα.
Θέλω να ανοίξουν μαγικά οι χαραμάδες μου. Να μπει φως μέσα. Αρκετό. Όχι λίγο, όχι ψίχουλα.
Ποιος ανοίγει τις χαραμάδες; Εμείς;
Ή μόνες τους, καρμικά και με το χρόνο τους;
Δεν ξέρω, ξέρεις;

Δεν τα γράφω για να μου πει κάποιος κάτι. Έτσι κι αλλιώς, ξέρω πως σε κάποια φάση θα έρθουν και καλές στιγμές. Ελπίζω όμως πως σε κάποια φάση μια ηλιακτίδα φωτός θα έρθει και θα μείνει.
Αυτό ελπίζω. Αυτό φοβάμαι μην γίνει. Αυτό θέλω.
Προς το παρόν....αμηχανία. Σιωπή.

State of Mind

Κάθε πρωί ξυπνώ, κάθομαι στο κρεβάι και σκέφτομαι ότι θα είναι μια όμορφη μέρα και όλα θα είναι μια χαρά. Το επαναλαμβάνω, από μέσα μου ή το λέω, μερικές φορές και μετά σηκώνομαι.

Αυτή την "άσκηση" άρχισα να την κάνω εδώ και μια βδομάδα.
Πάνω στη στιγμή που συνειδητοποίησα και από στόμα άλλων, ανθρώπων που δεν με ξέρουν τόσο, ότι βλέπω τα πράγματα απαισιόδοξα.
Όλα.

Εδώ και μια βδομάδα, μια μικρή, μικρούλα αλλαγή έχει γίνει.
Και είναι καλύτερα.
Όλα.

Αύγουστος σε μια όχι και τόσο άδεια Λευκωσία

Αυτό το καλοκαίρι, μένω εντός. Πιο εντός δεν γίνεται.
Και έχει καιρό να απολαύσω τόσο πολύ, τη Λευκωσία που αδειάζει, που "μουδιάζει".
 Για τους εξής λόγους.

Άδειοι δρόμοι. Οδηγάς σαν βασιλιάς ( καλά, μερικοί σαν βλήματα - κάτι τους κάνει η ιδέα της "άπλας").

Σουβλάκι σε αυλάδες στην παλιά πόλη, με παρέα. Μπίρα παγωμένη, σαλάτα με φρέσκα λαχανικά, σουβλάκι, σιεφταλιές, ουρανός, αργοί ρυθμοί, όμορφες κουβέντες. Αγαπώ.

Καφενεδάκια και όχι 'bar restaurant". Φτηνό κρασί με παγάκια (δεν ειναι ώρα για wine tasting), ποικιλίες με χαλούμι και λούντζα. Χαλαρά.

Βιβλίο χαλαρά στον καναπέ. Σταματάει ο χρόνος. Δεν το πεθύμησες;

Μουσικές του κόσμου. Yasmin Levy, πόσες νύκτες μου έκανες παρέα

Gin 'n' Tonic στο σπίτι, με ανοικτά παντζούρια. Στο βάθος τα κτίρια της πόλης, με έναν μωβ ορίζοντα. Ηρεμία.

Μπαλκόνια, βεράντες, φίλοι. Κρασιά, αυτοσχέδια κοκτέιλ, μουσική στο βάθος.

Σεντόνια, δροσερά, να μυρίζουν μαλακτικό.

Νερό με δυόσμο και φέτες αγγούρι στο ψυγείο.

Λευκό και ροζέ κρασί.

Αυθόρμητες ολοήμερες αποδράσεις στη θάλασσα. Το καλό του να είσαι από νησί.

Νυκτερινές βουτιές. Και αν είναι με το αντικείμενο του πόθου, ακόμα καλύτερα!

Μαχαλεπί, μυρωδάτο. Μια φούξια οάση!

Βόλτες στην παλιά πόλη - κρυφοκοιτώντας μέσα από τα ορθάνοικτα παράθυρα.

Μαραθώνιος σειρών. Τη μέρα του 15αύγουστου είναι όλα κλειστά ετσι κι αλλιώς. Άρα αυτό ή παγωνιέρα με κρασί, πάρκο και καλή παρέα.

Κουβέντες με τις φίλες, εκεί που σπάει το κύμα. Χωρίς άγχος. Τι ωραία!

Μουσικές του κόσμου, στο αυτοκίνητο, στη διαπασών με ανοικτά παράθυρα και με έναν πορτοκαλί ήλιο να σε κοιτάει κατάματα.

Γνωρίμιες. Και επειδή είναι καλοκαίρι για ως δια μαγείας, είμαστε πιο χαλαροί με κατεβασμένες άμυνες, αυτές οι γνωριμίες είναι εύκολες, όμορφες και ουσιαστικές!

Μια ανεξήγητη χαλαρότητα. Αργοί ρυθμοί σε όλα, για όλους. Αγαπώ.


Θες να συμπληρώσεις; 

(not) a summer story.

Μήπως αντί να κοιτάζεις τα αστέρια και να κάνεις ευχές, να βλέπεις τη γη, να την πατάς σταθερά και να βλέπεις τα δεδομένα;



Y.Γ είδα κάπου γραμμένο αυτό:
"-Make a wish.
 - You".

Πόνεσε.

Εκεινα που δεν τα περιμένεις, είναι τα πιο όμορφα.

Το Βερολίνο είναι όμορφο. Να πας.
Δεν το ερωτεύτηκα, αλλά με ιντρίγκαρε. Θέλω να ξαναπάω. Έχει κάτι το διαφορετικό.
Δεν μιλάω για τα γκράφιτι και για την αντίθεση ανατολικού και δυτικού, αν και είναι σημεία που ορίζουν την πόλη. Είναι η ενέργεια της, κάτι μοναδικό.

Επιστροφή πίσω λοιπόν. Με καινούρια πρότζεκτ τα οποία θα με καρφώσουν στην καρέκλα για ολόκληρο το καλοκαίρι. Με μικρές κρίσεις πανικού και πολλούς καφέδες. Αλλά ήθελα freelance...:)

Με το που επέστρεψα, άρχισα να βλέπω εφιάλτες και να ξυπνώ στο μέσο της νύκτας πανικοβλημένη. Το θέμα είναι ότι η ψυχολογία μου είναι καλά. Ιδιαίτερα μετά που έκλεισαν κι άλλοι κύκλοι και κάποια πράγματα μπήκαν ωραία και αθόρυβα, στις σωστές τους διαστάσεις. Άρα δεν ξέρω γιατί ταλαιπωρούμαι στον ύπνο μου.

Ένα από τα πιο ωραία πράγματα σε αυτόν τον κόσμο, είναι οι κουβέντες και τα απρόσμενα κλικ με κόσμο που δεν το περίμενες.
Ο φίλος, που βρισκόμασταν πάντα σε πάρτι ή μπαράκια, με άλλους φίλους στην Κύπρο και τώρα ζει Βερολίνο, μου είπε υπέροχα πράγματα καθώς περπατούσαμε στις όχθες του ποταμού Spree, εκείνη την ηλιόλουστη Δευτέρα. Για τις σχέσεις, για τους ανθρώπους, για τις ενέργειες, για τα ζώδια. Υπέροχα. Μια κουβέντα ωρών, καθώς περνούσαμε δίπλα από το Checkpoint Charlie, το Topography of Terror, καθώς αράζαμε σε έναν καφενέ στο Kreuzberg για μπίρες και πατάτες τηγανητές.

Αργότερα στην Κύπρο, σε ένα δείπνο, η νέα φίλη είπε την ατάκα πως όταν έρθει η ώρα να έχεις απέναντι σου εκείνον που σου κάνει κάτι, δεν θα σκεφτείς στρατηγικές, δεν θα κολώσεις να κάνεις το επόμενο βήμα. Μιλώντας για κολλήματα και για τη χρονιά που απλά έκανα ένα βήμα και μετά κάτι με κράταγε πίσω. Απλή κουβέντα, αλλά ουσιαστική. Με έναν άνθρωπο που δηλώνει πως 'δυστυχώς' δεν έχει φίλτρα όταν μιλάει και εγώ της απάντησα ' ευτυχώς που δεν έχεις. Είναι ανακουφιστικό'.

Και σιγά σιγά έρχεται ο Ιούλης. Πέρσι, 1η Ιουλίου ήταν η πρώτη μέρα του freelance μου και όπως έδειξε η χρονιά, ήταν η αρχή ενός μεγάλου, όμορφου και απρόσμενου κεφαλαίου που άλλαξε πολλά και ουσιαστικά πράγματα. Αυτό στο άλλο ποστ.

Η στιγμή του Eat Pray Love

Τέτοιες μέρες, πριν ακριβώς ένα χρόνο, είχα πάει δύο ταξίδια απανωτά.

Αυτά τα ταξίδια δεν ήταν συνηθισμένα, δεν ήταν απλά διακοπές.

Σε αυτά τα ταξίδια, είχα πει πως θα αποφάσιζα τι θα έκανα με τη δουλειά μου.

Σκεφτόμουν, πως αλλάζοντας δυο πόλεις μέσα σε πέντε μέρες, κάπου θα έβλεπα ένα σημάδι που θα μου 'ξεκλείδωνε' τις σκέψεις και τότε θα ήξερα τι θα έκανα.

Οπότε έζησα ένα μικρό Eat Pray Love.

Στο ένα ταξίδι, έκανα το Eat. Έφαγα και ήπια πολύ. Εκεί είδα δύο φίλες. Η μια δεν ήταν σίγουρη για τη σκέψη μου να φύγω. Λογικό, τα πράγματα είναι δύσκολα και εγώ ήθελα να παραιτηθώ επειδή πνιγόμουνα;

Η άλλη φίλη, σε επίσης φάση σκέψης για τη δουλειά, υποστήριξε την απόφαση μου.

Έφυγα.

Πήγα σε άλλη χώρα, σε άλλη πόλη.

Έμεινα σε μια φίλη. Έφτασα μεσάνυκτα διαλυμένη, αφού άλλαξα δύο αεροπλάνα. Με παρέλαβε, μου έκανε σούπα να φάω. Δεν μίλησα. Πήγα πτώμα στο κρεβάτι.

Την άλλη μέρα, ξύπνησα και τη βρήκα στην κουζίνα.

'Φαίνεσαι χάλια ψυχολογικά και σωματικά', μου είπε.

'Ναι, δεν είμαι καλά. Ήταν μια χρονιά που συνέβησαν τόσα πράγματα. Σκέφτομαι να κάνω το επόμενο βήμα. Θα παραιτηθώ', ψέλλισα κοιτάζοντας το πάτωμα.

Έμεινε και με κοίταζε. 'Είσαι τρελλή, δεν θα το κάνεις', απάντησε σχεδόν απόλυτα.

Τότε πήρα βαθιές αναπνοές και άρχισα να μιλάω. Για όσα έγιναν, για όσα δεν γίνονται, για όσα θέλω, για όσα με κρατάνε πίσω. Μίλαγα, μίλαγα.

Μετά από αρκετή ώρα, γύρισε με κοίταξε. 'Μόλις πας πίσω θα παραιτηθείς, τι συζητάμε;'.

Έφτιαξα ένα σακίδιο, πήγα για το βράδι να μείνω σε φίλη, πρώην συμφοιτήτρια. Με μάζεψε από το σταθμό. Πήγαμε σπίτι της. Καθώς ετοιμάζομασταν να πάμε στο πάρκο, της πετάξα οτι θα παραιτηθώ.

'Είσαι τρελλή παιδάκι μου;' η φυσική απάντηση.

Στο λεωφορείο, άρχισα να μιλάω και να λέω ακριβώς τι σκέφτομαι. Πλέον είχα φτάσει στο σημείο, που όλα κυλούσαν σαν χείμαρρος από το στόμα μου. Έπρεπε να προχωρήσω. Δεν μπορούσα πια να κοιτάω πίσω.

Φτάσαμε στο πάρκο. Καθώς απλώναμε στο γκαζόν και γω χάζευα το πελώριο δέντρο μπροστά μου, η φίλη γύρισε και με κοίταξε 'εννοείται πως θα παραιτηθείς".

Πλησίαζα. Άρχισα να βλέπω το στόχο πιο καθαρά. Ήμουν σε φάση Pray.

Την επομένη, συνάντησα τη φοιτήτρια βαφτιστίρα μου, στους δρόμους της μεγάλης πόλης.

Περπατήσαμε άπειρες ώρες. Φάγαμε κορεάτικα, πήγαμε σε απογευματινά μπαράκια.

Καθώς πίναμε, ένα μαρτίνι εγώ, ένα spritz εκείνη, τη ρώτησα 'τι κάνω πια και που πάω;'
Ίσως ήθελα ένα μικρό, τελικό σπρώξιμο. Και μου το έδωσε.

'Ότι και να κάνεις, είμαι δίπλα σου και είμαι περήφανη για σένα'.

Εκείνη τη στιγμή δεν θα τη ξεχάσω ποτέ.

Δυο μέρες μετά επέστρεψα Κύπρο, πήγα γραφείο και κτύπησα την πόρτα του διεθυντή μου.

Το μόνο που μου απόμεινε είναι το Love :)

Y.Γ. Το blog αυτές τις μέρες έκλεισε 10 ολόκληρα χρόνια ζωής. Αυτό το ποστ δεν ήταν καθόλου τυχαίο τελικά.

Το "μετά"

Η χειρότερη ατάκα που μπορεί να σου πει κάποιος, όταν τελειώσει μια φάση ( φλερτ, σχέση κλπ) είναι 'συγκεντρώσου σε σένα τώρα" ή "κάνε πράγματα, δούλευε".

Τι εννοεις ρε φίλε να συγκεντρωθώ σε μένα; Να αρχίσω διαλογισμό, γιόγκα; Να πάω βόλτα στο πάρκο της Αθαλάσσας ή στην παραλία;
Ας υποθέσουμε ότι κάνω όλα τα πιο πάνω. Ε, παρακάτω.
Μερικές φορές, το spiritual δεν είναι αυτό που θες τη δεδομένη στιγμή.
Το "αυτό" μπορεί να είναι απλά κάτι πιο απλό. Ας μην επεκταθώ.

Μετά σου λένε " συγκεντρώσου στην καριέρα σου".
Μα κι άλλο;
Δηλαδή, από ένα σημείο και μετά, όταν έχεις συνειδητοποιήσει ότι αυτό έκανες μια ζωή και ήταν και μια πολύ ωραια δικαιολογία για να μην κάνεις σχέσεις, το να κάτσεις να δουλεύεις κι άλλο, είναι η εύκολη μη-λύση.


Τα πράγματα είναι απλά όπως τα βλέπω σήμερα και τα συζητούσα με μια παιδική φίλη, χθες σε ένα πάρτι.
ΌΛΑ (τα γκομενικά) περνάνε με άλλα γκομενικά. Ο έρωτας με έρωτα.
Η αυτοπεποίθηση τονώνεται με φλερτ, με ανταπόκριση, με σεξ.
Πλησιάζει και καλοκαίρι.


Φυσικά η ατάκα της φίλης " Φαίνεσαι δυναμική και femme fatale και αυτό φοβίζει", δεν βοήθησε ιδιαίτερα στην τόνωση του ηθικού. Αυτό, άλλη ιστορία.

Πως κλείνουν οι κύκλοι

Δεν ξέρω τι φύλλα δάφνης μάσησα στο προηγούμενο ποστ, αλλά ήταν προφητικό.
Η ιστορία, η ρομαντική, το crush, μας τέλειωσε.
Η ατάκα...."είναι κακό timing". Και δεν ήταν δική μου.
Είμαι άϋπνη . Θα περάσει.
Κλείνουν κύκλοι και αυτή η ενέργεια του κλεισίματος, βοηθά να ανοίξουν άλλοι, πιο στέρεοι.
Το ξέρω απο πείρα. Το έχω ξαναδεί το έργο.
Και, αν ζεις κάτι παρόμοιο να ξέρεις...όλα θα πάνε καλά.
Καταλήγουμε με ανθρώπους που ταιριάζουν στη φάση μας.
Και είναι καλό αυτό.
Πάω να κάνω δεύτερο καφέ και να κλείσω αεροπορικά για Βερολίνο.