Εκεινα που δεν τα περιμένεις, είναι τα πιο όμορφα.

Το Βερολίνο είναι όμορφο. Να πας.
Δεν το ερωτεύτηκα, αλλά με ιντρίγκαρε. Θέλω να ξαναπάω. Έχει κάτι το διαφορετικό.
Δεν μιλάω για τα γκράφιτι και για την αντίθεση ανατολικού και δυτικού, αν και είναι σημεία που ορίζουν την πόλη. Είναι η ενέργεια της, κάτι μοναδικό.

Επιστροφή πίσω λοιπόν. Με καινούρια πρότζεκτ τα οποία θα με καρφώσουν στην καρέκλα για ολόκληρο το καλοκαίρι. Με μικρές κρίσεις πανικού και πολλούς καφέδες. Αλλά ήθελα freelance...:)

Με το που επέστρεψα, άρχισα να βλέπω εφιάλτες και να ξυπνώ στο μέσο της νύκτας πανικοβλημένη. Το θέμα είναι ότι η ψυχολογία μου είναι καλά. Ιδιαίτερα μετά που έκλεισαν κι άλλοι κύκλοι και κάποια πράγματα μπήκαν ωραία και αθόρυβα, στις σωστές τους διαστάσεις. Άρα δεν ξέρω γιατί ταλαιπωρούμαι στον ύπνο μου.

Ένα από τα πιο ωραία πράγματα σε αυτόν τον κόσμο, είναι οι κουβέντες και τα απρόσμενα κλικ με κόσμο που δεν το περίμενες.
Ο φίλος, που βρισκόμασταν πάντα σε πάρτι ή μπαράκια, με άλλους φίλους στην Κύπρο και τώρα ζει Βερολίνο, μου είπε υπέροχα πράγματα καθώς περπατούσαμε στις όχθες του ποταμού Spree, εκείνη την ηλιόλουστη Δευτέρα. Για τις σχέσεις, για τους ανθρώπους, για τις ενέργειες, για τα ζώδια. Υπέροχα. Μια κουβέντα ωρών, καθώς περνούσαμε δίπλα από το Checkpoint Charlie, το Topography of Terror, καθώς αράζαμε σε έναν καφενέ στο Kreuzberg για μπίρες και πατάτες τηγανητές.

Αργότερα στην Κύπρο, σε ένα δείπνο, η νέα φίλη είπε την ατάκα πως όταν έρθει η ώρα να έχεις απέναντι σου εκείνον που σου κάνει κάτι, δεν θα σκεφτείς στρατηγικές, δεν θα κολώσεις να κάνεις το επόμενο βήμα. Μιλώντας για κολλήματα και για τη χρονιά που απλά έκανα ένα βήμα και μετά κάτι με κράταγε πίσω. Απλή κουβέντα, αλλά ουσιαστική. Με έναν άνθρωπο που δηλώνει πως 'δυστυχώς' δεν έχει φίλτρα όταν μιλάει και εγώ της απάντησα ' ευτυχώς που δεν έχεις. Είναι ανακουφιστικό'.

Και σιγά σιγά έρχεται ο Ιούλης. Πέρσι, 1η Ιουλίου ήταν η πρώτη μέρα του freelance μου και όπως έδειξε η χρονιά, ήταν η αρχή ενός μεγάλου, όμορφου και απρόσμενου κεφαλαίου που άλλαξε πολλά και ουσιαστικά πράγματα. Αυτό στο άλλο ποστ.

Η στιγμή του Eat Pray Love

Τέτοιες μέρες, πριν ακριβώς ένα χρόνο, είχα πάει δύο ταξίδια απανωτά.

Αυτά τα ταξίδια δεν ήταν συνηθισμένα, δεν ήταν απλά διακοπές.

Σε αυτά τα ταξίδια, είχα πει πως θα αποφάσιζα τι θα έκανα με τη δουλειά μου.

Σκεφτόμουν, πως αλλάζοντας δυο πόλεις μέσα σε πέντε μέρες, κάπου θα έβλεπα ένα σημάδι που θα μου 'ξεκλείδωνε' τις σκέψεις και τότε θα ήξερα τι θα έκανα.

Οπότε έζησα ένα μικρό Eat Pray Love.

Στο ένα ταξίδι, έκανα το Eat. Έφαγα και ήπια πολύ. Εκεί είδα δύο φίλες. Η μια δεν ήταν σίγουρη για τη σκέψη μου να φύγω. Λογικό, τα πράγματα είναι δύσκολα και εγώ ήθελα να παραιτηθώ επειδή πνιγόμουνα;

Η άλλη φίλη, σε επίσης φάση σκέψης για τη δουλειά, υποστήριξε την απόφαση μου.

Έφυγα.

Πήγα σε άλλη χώρα, σε άλλη πόλη.

Έμεινα σε μια φίλη. Έφτασα μεσάνυκτα διαλυμένη, αφού άλλαξα δύο αεροπλάνα. Με παρέλαβε, μου έκανε σούπα να φάω. Δεν μίλησα. Πήγα πτώμα στο κρεβάτι.

Την άλλη μέρα, ξύπνησα και τη βρήκα στην κουζίνα.

'Φαίνεσαι χάλια ψυχολογικά και σωματικά', μου είπε.

'Ναι, δεν είμαι καλά. Ήταν μια χρονιά που συνέβησαν τόσα πράγματα. Σκέφτομαι να κάνω το επόμενο βήμα. Θα παραιτηθώ', ψέλλισα κοιτάζοντας το πάτωμα.

Έμεινε και με κοίταζε. 'Είσαι τρελλή, δεν θα το κάνεις', απάντησε σχεδόν απόλυτα.

Τότε πήρα βαθιές αναπνοές και άρχισα να μιλάω. Για όσα έγιναν, για όσα δεν γίνονται, για όσα θέλω, για όσα με κρατάνε πίσω. Μίλαγα, μίλαγα.

Μετά από αρκετή ώρα, γύρισε με κοίταξε. 'Μόλις πας πίσω θα παραιτηθείς, τι συζητάμε;'.

Έφτιαξα ένα σακίδιο, πήγα για το βράδι να μείνω σε φίλη, πρώην συμφοιτήτρια. Με μάζεψε από το σταθμό. Πήγαμε σπίτι της. Καθώς ετοιμάζομασταν να πάμε στο πάρκο, της πετάξα οτι θα παραιτηθώ.

'Είσαι τρελλή παιδάκι μου;' η φυσική απάντηση.

Στο λεωφορείο, άρχισα να μιλάω και να λέω ακριβώς τι σκέφτομαι. Πλέον είχα φτάσει στο σημείο, που όλα κυλούσαν σαν χείμαρρος από το στόμα μου. Έπρεπε να προχωρήσω. Δεν μπορούσα πια να κοιτάω πίσω.

Φτάσαμε στο πάρκο. Καθώς απλώναμε στο γκαζόν και γω χάζευα το πελώριο δέντρο μπροστά μου, η φίλη γύρισε και με κοίταξε 'εννοείται πως θα παραιτηθείς".

Πλησίαζα. Άρχισα να βλέπω το στόχο πιο καθαρά. Ήμουν σε φάση Pray.

Την επομένη, συνάντησα τη φοιτήτρια βαφτιστίρα μου, στους δρόμους της μεγάλης πόλης.

Περπατήσαμε άπειρες ώρες. Φάγαμε κορεάτικα, πήγαμε σε απογευματινά μπαράκια.

Καθώς πίναμε, ένα μαρτίνι εγώ, ένα spritz εκείνη, τη ρώτησα 'τι κάνω πια και που πάω;'
Ίσως ήθελα ένα μικρό, τελικό σπρώξιμο. Και μου το έδωσε.

'Ότι και να κάνεις, είμαι δίπλα σου και είμαι περήφανη για σένα'.

Εκείνη τη στιγμή δεν θα τη ξεχάσω ποτέ.

Δυο μέρες μετά επέστρεψα Κύπρο, πήγα γραφείο και κτύπησα την πόρτα του διεθυντή μου.

Το μόνο που μου απόμεινε είναι το Love :)

Y.Γ. Το blog αυτές τις μέρες έκλεισε 10 ολόκληρα χρόνια ζωής. Αυτό το ποστ δεν ήταν καθόλου τυχαίο τελικά.

Το "μετά"

Η χειρότερη ατάκα που μπορεί να σου πει κάποιος, όταν τελειώσει μια φάση ( φλερτ, σχέση κλπ) είναι 'συγκεντρώσου σε σένα τώρα" ή "κάνε πράγματα, δούλευε".

Τι εννοεις ρε φίλε να συγκεντρωθώ σε μένα; Να αρχίσω διαλογισμό, γιόγκα; Να πάω βόλτα στο πάρκο της Αθαλάσσας ή στην παραλία;
Ας υποθέσουμε ότι κάνω όλα τα πιο πάνω. Ε, παρακάτω.
Μερικές φορές, το spiritual δεν είναι αυτό που θες τη δεδομένη στιγμή.
Το "αυτό" μπορεί να είναι απλά κάτι πιο απλό. Ας μην επεκταθώ.

Μετά σου λένε " συγκεντρώσου στην καριέρα σου".
Μα κι άλλο;
Δηλαδή, από ένα σημείο και μετά, όταν έχεις συνειδητοποιήσει ότι αυτό έκανες μια ζωή και ήταν και μια πολύ ωραια δικαιολογία για να μην κάνεις σχέσεις, το να κάτσεις να δουλεύεις κι άλλο, είναι η εύκολη μη-λύση.


Τα πράγματα είναι απλά όπως τα βλέπω σήμερα και τα συζητούσα με μια παιδική φίλη, χθες σε ένα πάρτι.
ΌΛΑ (τα γκομενικά) περνάνε με άλλα γκομενικά. Ο έρωτας με έρωτα.
Η αυτοπεποίθηση τονώνεται με φλερτ, με ανταπόκριση, με σεξ.
Πλησιάζει και καλοκαίρι.


Φυσικά η ατάκα της φίλης " Φαίνεσαι δυναμική και femme fatale και αυτό φοβίζει", δεν βοήθησε ιδιαίτερα στην τόνωση του ηθικού. Αυτό, άλλη ιστορία.

Πως κλείνουν οι κύκλοι

Δεν ξέρω τι φύλλα δάφνης μάσησα στο προηγούμενο ποστ, αλλά ήταν προφητικό.
Η ιστορία, η ρομαντική, το crush, μας τέλειωσε.
Η ατάκα...."είναι κακό timing". Και δεν ήταν δική μου.
Είμαι άϋπνη . Θα περάσει.
Κλείνουν κύκλοι και αυτή η ενέργεια του κλεισίματος, βοηθά να ανοίξουν άλλοι, πιο στέρεοι.
Το ξέρω απο πείρα. Το έχω ξαναδεί το έργο.
Και, αν ζεις κάτι παρόμοιο να ξέρεις...όλα θα πάνε καλά.
Καταλήγουμε με ανθρώπους που ταιριάζουν στη φάση μας.
Και είναι καλό αυτό.
Πάω να κάνω δεύτερο καφέ και να κλείσω αεροπορικά για Βερολίνο.

Time to consider timing

Και τελικά καταλήγουμε πως όλα, μα όλα στη ζωή περιστρέφονται γύρω από έναν άξονα: το Timing.

Εκείνες τις φορές, που μια κατάσταση, συνέβηκε τόσο εύκολα σαν ένα απογευματινό αεράκι. Που δεν σκέφτηκες δεύτερη φορά, που δεν συνάντησες εμπόδια, που αν και τα βρήκες μπροστά σου, με την πρώτη προσπάθεια τα ξεπέρασες. Που όταν ο άλλος ήθελε το ίδιο με σένα. Που το έδειχνε τη στιγμή που το ήθελες. Που όταν έδειχνες εσύ κάτι, ήταν στην κατάλληλη ώρα. Που όταν ένιωθες πως "όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν".
Ναι εκείνες τις φορές, το timing ήταν το σωστό.

Εκείνες τις φορές που δεν έγινε κάτι. Όταν ήθελες, μα δεν προέκυπτε. Όταν, όσο το κυνηγούσες, τόσο απομακρυνόταν. Όταν σου τέλειωνε η υπομονή, όταν κάθε μέρα αμφισβητούσες τις πράξεις σου και, ακόμα χειρότερα, τον εαυτό σου. Όταν σκεφτόσουν ότι δεν σου έβγαινε η σούμα. Όταν ένιωθες πως αυτό το "κάτι" απομακρύνεται αν και υπήρχαν όλα τα φόντα για να έρθει κοντά σου.
Εκεινες τις φορές, το timing ήταν το λάθος.

Γιατί timing και όχι απλά δεν γουστάρει ο άλλος;
Γιατί απλά το ξέρεις. Ξέρεις και την επιθυμία, ξέρεις και την αδιαφορία. Ξέρεις και να τα διαχωρίζεις.
Η επιθυμία και το timing έχουν σχέση μεταξύ τους. Όμως η επιθυμία χωρίς το timing σβήνει.

Σκέψεις Παρασκευής, μετά από μια βδομάδα αποδόμησης και συνειδητοποίησης.
Απόψε θα πάω σε ένα πάρτι.

Ηλίθια ρομαντική ή ρομαντικά ηλίθια;

Update από το προηγούμενο post:

Όχι, δεν έγινε κάτι ακόμα. Τονίζω το ακόμα, γιατί άμα δεν το πιστέψω εγώ φίλη/ε, ποιος θα το πιστέψει;

Ρε συ, δεν νομίζω να είναι η ιδέα μου. Μα είναι δυνατόν, να νιώθω τόσο οικεία κάθε φορά αλλά ταυτόχρονα τόσο νευρικά, σαν πρωτάρα 12αρα που βγαίνει πρώτη φορά για ραντεβού;

Να θέλω να ορμήσω και ταυτόχρονα να μην τολμάω να τον κοιτάω για πάνω από 4 δευτερόλεπτα συνεχόμενα στα μάτια (το έχω μετρημένο).

Ή που όταν μιλάμε, σχεδόν κάθε μέρα, να νιώθω ότι υπάρχει ένα κάτι. Είναι δυνατόν, να αποφάσισε ο τύπος ότι είμαι η νέα καλύτερη του φίλη; Ή λόγω του ότι είμαι πιο μεγάλη ( και σαφώς πιο σοφή - έλα μην ακούω γέλια, δεν ξέρει ο τύπος ότι ο νούς μου είναι μιας τουλίπας).

Μα είναι δυνατόν;

Εγώ δηλώνω πως όχι. Δεν είναι τυχαίο.

Σύμπαν με ακούς που το λέω και επιμένω; Έτσι μου είπε μια φίλη μου τις προάλλες. Να μην γράφω και να μην λέω αρνητικά πράγματα γιατί το σύμπαν ακούει.

Αυτή η φίλη επίσης μου είπε ότι ο άνθρωπος δεν κατάλαβε ότι είμαι ευαίσθητη ( I wonder why). Και ως πιο μεγάλη, πιο φάουσα (φίλοι από Ελλάδα, η μετάφραση της λέξης αυτής είναι "σκύλα") και πιο περπατημένη (βεβαίως, βεβαίως), πρέπει να δείξω μια ευαισθησία.

Οπότε ένα βράδι, καθώς καθόμασταν με αυτή τη φίλη στα 7 Κλειδιά, με έβαλε να στείλω μήνυμα και να του γράψω ότι...είναι γλυκός. Το έστειλα και μετά πεταξα το κινητό στην άλλη πλευρά της Λευκωσίας. Μα εγώ να γράψω αυτό το πράγμα; Δηλαδή εγώ; Αλλά είπα να τολμήσω.

Ε, δεν απάντησε! Ήμουν να πεθάνω. Ήπια το μισό μαγαζί σε κρασί.

Πήγα σπίτι και σκέφτηκα "Μάλιστα. Φοβήθηκε. Αυτό ήταν. Δεν θα τον ξαναδώ. Ποτέ". Επαναλαμβάνω, είμαι Λεών. Το δράμα μου, ούτε ο Αισχύλος ή ο Ευριπίδης δεν μπορούν να γράψουν σε τόσο βάθος.

Τέλοσπαντων. Κοιμάμαι. Με το κινητό σε ΑΛΛΟ δωμάτιο.

Στις 8.10, με ξυπνάει ενα ΝΤΡΙΝ! του ipad στο κομοδίνο. Το ανοίγω και βλέπω την απάντηση του στο facebook: "Σόρι αλλά αυτό που είπες είναι τόσο, μα τόσο κυνικό!" και γελάει. 

Ε, πέθανα στα γέλια! Κατάλαβες; Εγώ να λιώνω και ο άλλος να με έχει για βασίλισσα του κυνισμού.

Απαντώ εγώ απτόητη: "Το εννοώ!" και πετάω ένα χαμογελάκι ( α ρε έρωτα, ρομαντική σαχλή με κατάντησες). Και απαντάει "Δεν υπάρχει περίπτωση να σε πιστέψω". Στο δεύτερο μου μήνυμα " Αλήθεια το εννοώ" όπου έριξα και 3 θαυμαστικά ( εγώ που δεν αντέχω τα σημεία στίξης) απάντησε με το πιο πλατύ χαμόγελο του σύμπαντος. Και αμέσως πήγαμε για ένα γρήγορο ( 2ωρο) πρωινό καφέ.

Αχ... 

Α ναι, τίποτα δεν έγινε. Ήταν και πρωί ( λες και το βράδι έγινε κάτι - τέλοσπαντων).

Αυτά.

Σύμπαν. Άκου με. Κάνω υπομονή. Αν γίνει, θα γίνει.

Αν δεν γίνει...υπάρχουν και μοναστήρια στο Θιβέτ.

Lost on you

Για να διαβάσεις τις πιο κάτω γραμμές, θέλω να βάλεις στο Youtube ή στο Spotify να ακούς αυτό:
LP -LOST ON YOU.

Το έβαλες; Ωραία, άκου.

Αχ....!
Αυτό το τραγούδι το ακούω και θέλω να το αφιερώσω σε αυτόν που μου αρέσει.
Και να του πω :
'Πόσο μου αρέσεις, μα πόσο! Θέλω να στο πω, θέλω να στο δείξω. Αχ'.

Με πιάνεις σε τί φάση είμαι;
Αυτή τη ρομαντική, ηλίθια, καθόλου κυνική, εντελώς εφηβική.

Αλλά. Υπάρχει πάντα ένα αλλά.

Άκου. Κολώνω να πω κάτι, να δέιξω κάτι. Δεν βγάζω άκρη με αυτά που λέει, κατάντησα να αποκωδικοποιώ τελείες, κόμματα, ατάκες, βλέμματα ( που νομίζω ότι δεν υπάρχουν αλλά δεν έχω πλέον και καθαρή οπτική). Πετάγεται στο messenger του facebook, πιάνεται το στήθος μου.
Όταν δεν μιλάμε 2-3 μέρες, πέφτω σε μαρασμό, γίνομαι η πιο τραγική ηρωίδα σε σεξπιρικό έργο. Ανόητη λέμε. Τώρα το λέω και χαμογελώ. Εκείνες τις στιγμές όμως που συμβαίνουν τα πιο πάνω, αυθεντικά ειμαι για κλάματα. Ειμαι ένας κλασικός Λέων : Μια υπερβολή όσο δεν πάει.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο αστείο;
Νομίζω δεν έχει καταλάβει ΤΙΠΟΤΕ. Άρα δεν ξέρω αν του αρέσω.
Νομίζω πως όχι. Αλλά από την άλλη...χμ δεν ξέρω. Με πιάνεις;

( Μην διανοηθείς να μου πεις να του το πω - θέλω ένα γαμημένο σημάδι. Ένα moment, ένα βλέμμα. Να μην πάω ξεβράκωτη στα αγγούρια).

Είναι η εντελώς λάθος περίπτωση. Δεν είναι ο άντρας, που θα κάνω παιδιά μαζί του. Δεν είναι το καλό παιδί με την καλή δουλειά, δεν είναι σε ηλικία γάμου. Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά.
Είναι απλά αυτός που μου έκανε κλικ.

Θέλω να κάνω πικ νικ μαζί σου. Με ροζέ κρασί, με τυριά, με φράουλες.
Θέλω άπειρες βόλτες. Από αυτές που κάνουμε ήδη. Αλλά να μου κρατάς το χέρι, συνέχεια.
Θέλω να μάθω πως φιλάς.
Αχ...Lost on you.

Pull the rug from under my feet

Αυτή τη φράση τη διάβασα σε ένα άρθρο πρόσφατα. Μια γυναίκα περιέγραφε τη ζωή της τον τελευταίο καιρό, που με τις αλλαγές που έκανε "τράβηξε το χαλί από κάτω από τα πόδια της".

Σκέφτηκα ότι αυτή ακριβώς η φράση, είναι η σούμα και της ζωής μου εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο.

Ένιωσα περήφανη. Μου φάνηκε γενναίο όλο αυτό.

Αν υπάρχει ένα πράγμα που έμαθα αυτή την περίοδο, είναι ότι ήμουν ανέκαθεν πολύ σκληρή με τον εαυτό μου.

Όσα και αν έχω καταφέρει, από φιλίες καλές, μέχρι πορεία επαγγελματική, πάντα ήμουν η πρώτη που με αμφισβητούσα.

Σε φάσεις που αφηνόμουν, που είχα το δικαίωμα να το κάνω π.χ. όταν χώριζα, όταν πέθανε αγαπημένο μου πρόσωπο, όταν δεν παλευόταν η φάση με τη δουλειά, με "κατηγορούσα" γιατί να το κάνω. Δεν ήμουν αρκετά δυνατή πίστευα.

Οπότε τώρα που δεν υπάρχει πια χαλί κάτω από τα πόδια μου και που όταν το τράβηξα, δεν έμεινε σχεδόν τίποτε όρθιο, σκέφτηκα ότι είναι καιρός να με χαιδέψω λίγο και να μου λέω κατά φάσεις "Είναι οκ, χαλάρωσε".

Δεν είναι εύκολο. Μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία μικρή που όμως όλοι έχουν από εμάς μεγάλες και πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις.

Από το που να πάμε να σπουδάσουμε, όταν έρθουμε πίσω τι δουλειά να έχουμε ( σίγουρη, ασφαλή και καλό μισθό), πως θα είναι ο "ιδανικός" σύντροφος και αργότερα σύζυγος, μέχρι που να κυκλοφοράμε και με ποιους να κάνουμε παρέα για να είμαστε "Κάποιοι' στην κυπριακή κοινωνία.

Έτσι τραβώντας αυτό το αφόρητο χαλί κάτω από τα πόδια μου, που ήταν γεμάτο σκόνες και ενοχές, ανακάλυψα ότι το πάτωμα από κάτω μου γλυστράει και ότι πρέπει να μάθω να περπατάω ξανά, σε νέες συνθήκες. 

Ένα από τα πράγματα που δυσκολεύομαι αλλά σιγά σιγά το καταφέρνω, είναι να αποδέχομαι ότι μερικές καταστάσεις "κάθονται" και κάποιες φορές "δεν κάθονται". Πολλές φορές, δεν είναι κάτι που οφείλεται σε μας, αλλά στους άλλους. Μπορεί να θέλουν κάτι άλλο, μπορεί εκείνοι να ειναι σε άλλη φάση. Είναι οκ. Μια μέρα, θα έρθει κάτι που θα είναι ακριβώς στα μέτρα σου. 

Έμαθα επίσης, πως όταν γλυστράς σε αυτό το καινούριο "πάτωμα" είναι αναμενόμενο και είναι οκ, να πέφτεις και να γεμίζεις μελανιές. Σώμα χωρίς "μελανιές" είναι βαρετό εξάλλου! Άρα αποδέχεσαι τις μικρές και μεγάλες πτώσεις, στην πορεία βελτιώνεις τη τεχνική σου και μια μέρα, απλά κάνεις το πρώτο βήμα, μετά το δεύτερο, μετά περπατάς λίγο πιο γρήγορα και μετα απλά...τρέχεις!

Η λέξη "ρίσκο" είναι τρομακτική. Όμως είναι η ιδέα της και όχι η πράξη της. Και οι ιδέες είναι μέσα στο μυαλό μας. Σκέψου να καταφέρεις να εκπαιδεύεις το μυαλό σου να μην φοβάται την ιδέα...ω, πόσο υπέροχο θα ήταν αυτό!

Ακούγονται θεωρίες όλα αυτά που λέω, αλλά τα έχω ζήσει και τα ζω.

Υπάρχουν μέρες δύσκολες, μέρες αδιάφορες και μέρες που σκέφτομαι "αμάν το έχω κάνει, τράβηξα το χάλι κάτω από τα πόδια μου και νιώθω μια απίστευτη περηφάνια."

Και γι αυτό το αίσθημα, αξίζουν όλα φίλε/η.

Ένα μεγάλο μπαμ

Έπεσα πάνω σε ένα άρθρο πριν λίγο, που έλεγε σε μέσες άκρες, πως αν εισαι νέος, η ευτυχία, θα έρθει άλλα θα αργήσει. Τα επίπεδα ικανοποίησης, φθάνουν στο ναδίρ τους στα 45 και μετά αρχίζουν να ανεβαίνουν. Αυτή η έρευνα έγινε στην Αγγλία, αλλά δεν νομίζω να ήταν τόσο διαφορετικά τα αποτελέσματα, αν γινόταν στην Κύπρο ή στην Ελλάδα.

Τί σημαίνει, 'ικανοποίηση'; Τί πρέπει να γίνει ή να κάνεις για να είσαι ικανοποιημένος;
Αυτή η ικανοποίηση αν επιτευχθεί, για πόσο διαρκεί;
Πρέπει να είσαι ικανοποιημένος σε ένα μόνο τομέα, για να είσαι γενικά; Ή σε περισσότερο από έναν;

Τώρα αν με ρωτήσεις αν είμαι ικανοποιημένη, θα σου πω, κατηγορηματικά 'όχι'.
Παρόλο που υπάρχουν κάποια καλά στη ζωή μου, π.χ. καλοί φίλοι, 1-2 καλές επαγγελματικές εξελίξεις και καλές δημόσιες σχέσεις, εντούτοις τα πράγματα που με βασανίζουν υπερσκιάζουν τα λίγα καλά, που θα μπορούσαν να μου δώσουν αυτό το αίσθημα της ικανοποίησης.

Για παράδειγμα, νιώθω ότι κάνω κύκλους, όσο αφορά στη σχέση μου με την οικογένεια μου. Αν εξαιρέσεις, την καλή και σταθερή σχέση με τον πατέρα μου ( ο καλός μου), οι υπόλοιπες σχέσεις είναι κακές. Ο λόγος φυσικά ειναι ο γνωστός, δεν είμαι παντρεμένη σε αυτή την 'τραγική' ηλικία και δεν 'δείχνω να έχω πρόθεση'.
Δεν τα κατάφερα ποτέ, να αγνοήσω, αυτές τις συμπεριφορές. Πώς αγνοείς; Κάνεις καυγά ; Εξαφανίζεσαι; Μιλάς και εξηγάς τη θέση σου; All of the above; Τα έκανα. Τίποτα, ξύλα απελέκητα.

Δεν είμαι ικανοποιημένη από τον εαυτό μου και την καθημερινότητα μου. Δεν πειθαρχώ να πάω γυμναστήριο, να χάσω εκείνα τα 5 έξτρα κιλά, να δουλέψω εποικοδομητικά 4-5 συνεχόμενες ώρες.
Ξέρω πως το γυμναστήριο θα μου αυξήσει τις ορμόνες χαράς και μπορεί, αλυσιδωτά, να γίνουν και τα υπόλοιπα. Δεν πειθαρχώ.

Δεν έχω κάνενα ερωτικό ενδιαφέρον για κανέναν. Είναι και αυτός ο τύπος που θέλει κάτι, αλλά εγώ δεν θέλω για συγκεκριμένους λόγους. Θα μπορούσα φυσικά, να το 'προσπαθήσω'. Να βγω ακόμα λίγες φορές μαζί του, να το προσπαθήσω να παίξει φάση, να αγνοήσω τα κακά του χαρακτήρα του ( ουσιαστικά για μένα), να είμαστε σε σχέση, να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτός είναι 'καλή περίπτωση'. Ναι, θα μπορούσα να κάνω κάτι, από φόβό ότι τα χρόνια παιρνούν και ότι θα μείνω μόνη και χωρίς σύντροφο ή παιδί. Αλλά, δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Όσο κι αν μου λείπει ένας άνθρωπος, όσο και αν φοβάμαι (τρομοκρατούμαι) να μείνω μόνη.

Γκρινιάζω; Μπορεί. Δεν νομίζω όμως. Είναι τόσο άπειρη η λύπη μου, που δεν είναι γκρίνια όλο αυτό. Είναι μια μεγάλη, απέραντη λύπη.

Ασφυκτιώ.
Θέλω να φύγω. Δεν μου κάνει η χώρα, έχω βαρεθεί, έχω κουραστεί. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι μόνο ο μπαμπάς μου θα μου λείψει από την υπόλοιπη οικογένεια. Μεγάλη κουβέντα ε;.
Αν πρέπει να κάνω ένα μεγάλο ΜΠΑΜ, για να αλλάξουν τα πράματα και ξαφνικά να βρω εκείνα που μου κάνουν; Πίστευα ότι η παραίτηση μου ήταν αυτό το μπαμ. Αλλά δεν είναι.

Πόση λύπη.
Καμιά ικανοποίηση.

Προς:

Τον έρωτα:
Δεν ξέρω που είσαι, τι κάνεις και το κυριότερο, ποιος είσαι. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω καν αν θα εμφανιστείς ποτέ. Δεν είμαι απαισιόδοξη, όμως φοβάμαι ότι θα συνεχίσω να κάνω βλακείες στα ερωτικά μου ( βλέπε, να μου αρέσουν λάθος άνθρωποι, να μην τους το δείχνω κλπ.) οπότε μπορει να μην σου δώσω τη σημασιά που θα έπρεπε για να γεννηθεί κάτι. Τρέμω και να φανταστώ πως θα μοιάζεις, όχι πως έχει σημασιά δηλαδή. Εξάλλου, αυτό το εξ ουρανού κλικ, δεν βλέπει τέτοιες λεπτομέρειες. Ευτυχώς δηλαδή, θα ήταν ακόμα πιο στενά τα περιθώρια. Αλλά εκείνο που πραγματικά θέλω να νιώσω, όταν, και αν, σε γνωρίσω είναι να πω : να, βρήκα τον ανθρωπό μου.

Το φίλο:
Σε αγαπώ. Δεν στο δείχνω, γιατί ξεχνάω μέσα στην καθημερινότητα, να κάνω αυτό το βασικό. Δεν ξέρω γιατί αντέχεις ακόμα την καρακοσμάρα μου. Υποθέτω, τη βρίσκεις ενδιαφέρουσα; Λέμε τώρα. Καμιά φορά, που σου πετάω δηλώσεις-βόμβες, δεν σκέφτομαι πως μπορείς να τις διαχειριστεις ή αν μπορείς να το κάνεις. Δεν σε ρωτάω. Υποθέτω, ή θέλω να υποθέτω - πως είσαι οκ και πως δεν άλλαζει κάτι. Ε;
Όπως και να έχει, δεν έχεις επιλογή. Σε αγάπησα, είσαι δικός μου άνθρωπος.

Το συνεργάτη:
Σε ευχαριστώ που με πιστεύεις, ειδικά στη φάση που είμαι εκτός φούσκας ασφαλείας. Δεν θα στο λέω συχνά αυτό, αλλά το σκέφτομαι σχεδόν κάθε μέρα.

Το συνεργάτη που δεν πληρώνει:
Το ότι είμαι freelance, δεν σημαίνει πως είναι οκ να είσαι μαλάκας. Ναι ρε φίλε, έχω ανάγκη τα λεφτά. Αλλά δεν θα στο πω ποτέ και, πρόσεξε αυτό, δεν θα στα δώσω όλα τσάμπα. Έτσι κι αλλιώς και να το έκανα αυτό, δεν θα με σεβόσουνα σίγουρα. Ανθρώπινη ψυχολογία. Οπότε αν με θες και αν σου αρέσει η δουλειά μου, υπολόγισε από πριν ότι θα με πληρώσεις σε κανονικά πλαίσια. Αν δεν έχεις λεφτά, δεν πειράζει, το χρόνο μου προτιμώ να τον σπαταλώ στο απόλυτα τίποτα.

Τον πρώην γκόμενο:
Ρε συ, δεν μπορούμε να είμαστε κολλητοί. Δηλαδή, σε είδα γυμνό, με είδες γυμνή. Ναι, ναι το ξέρω, ξέρεις πολύ κόσμο που είναι φίλοι και ήταν πρώην γκομενικά. Ε, γιατί δεν τα φτιάχνεις μαζί τους; Εγώ θα σε σκέφτομαι, θα μου λείπεις κατά φάσεις, όταν βρίσκομαι στη χώρα που πηγαίναμε μαζί, θα σε αναπολώ και θα εύχομαι να είσαι καλά. Αυτό μου είναι αρκετό.

Τον πρώην φίλο:
Για πολύ καιρό δεν καταλάβαινα γιατί τέλειωσε η φιλία μας. Αλλά μετά, διάβασα κάπου πως, όλα κάνουν ένα κύκλο και πως μερικές φιλίες έχουν συγκεκριμένη διάρκεια. Και ησύχασα. Μέχρις εδώ λοιπόν ήταν η διάρκεια μας. Να είσαι καλά, αλλά μακριά. Που ξέρεις, μπορεί να ανοίξουμε ξανά έναν νέο κύκλο, κάπου κάποτε.

Το πρώην αφεντικό:
Και είμαι ακόμα ζωντανή, στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα. Έχουν περάσει 7 μήνες και δεν μου λείπεις. Ούτε μετάνιωσα ποτέ για την απόφαση μου. Θα με θεωρείς ακόμα τρελλή - ναι έχω μάθει ότι λες πράγματα για μένα, μικρή η Κύπρος - αλλά και γω θα με θεωρούσα τρελλή, αν έμενα κάπου όπου έκλεισε ο κύκλος, όπου είχα σταματήσει να χαίρομαι, όπου η δημιουργικότητα μου ήταν στον απαπνευστήρα. Αν σε ενδιαφέρει, είμαι καλά, άρχισα ξανά να κάνω όνειρα που έχουν χρώμα. Θυμάσαι πώς είναι αυτό το αίσθημα;

Το μέλλον:
Βιαζόμουν να μάθω πως θα είσαι. Βασικά, βαθιά μέσα μου ήθελα απλά να ξέρω πως όλα θα πάνε καλά. Τελικά, ξέρεις κάτι; Παραμέλησα το παρόν για σένα. Έτσι κι αλλιώς, αν με ρωτούσες ακριβώς ένα χρόνο πριν πως θα ήταν η ζωή μου, ποτέ, μα ποτέ, δεν θα υπολόγιζα πως αυτοί οι 12 μήνες θα ήταν ένα τεράστιο roller coaster. Ε και τελικά, είμαι καλά. Άρα γιατί να σκέφτομαι κάτι που δεν ξέρω πως είναι;

Το παρελθόν:
Με έχεις πρήξει. Όλο σε σκέφτομαι. Ε, βλακεία δεν είναι αυτό; Τώρα θα μου πεις, πως έτσι μαθαίνω από τα λάθη μου. Οκ, μάθαμε, προχωράμε. Άντε φύγε και σύ. Εμμονή έχεις καταντήσει. Προτιμώ να εθίζομαι σε άλλα πράγματα, όχι σε σένα πάντως.

Φρέσκιες φρέσκιες απορίες!

•  Σου έχει τύχει ποτέ, λίγο πριν τελειώσει η χρονιά - έστω ημερολογιακά - να κλείνουν ως δια μαγείας κύκλοι;  Ο ένας μετά τον άλλο, τσακ μπαμ;
•  Αυτά τα 'what if' δεν είναι τα χειρότερα; Να μην μάθεις ποτέ αν θα γινόταν κάτι γιατί πολύ απλά έχει τελειώσει ο χρόνος ή υπάρχουν πρακτικά ζητήματα. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι χάνεται η ιδέα της προοπτικής...πω ρε φίλε...
•  Σκέφτηκες ποτέ ότι, ένας τομέας της ζωής σου δεν θα δει ποτέ άσπρη μέρα; Και να το πιστεύεις ακράδαντα;
• Αυτό που λένε " θα σου 'ρθει εκεί που δεν θα το περιμένεις" δεν είναι λίγο fail; Αφού το θες και το σκέφτεσαι, πώς θα γίνει; Δηλαδή μια μέρα απλά θα ξυπνήσεις και θα αγνοήσεις παντελώς αυτή σου την επιθυμία;

Αλήθεια, είναι πραγματικές απορίες και θέλω απαντήσεις!

Υ.Γ Είπα να αρχίσω διατροφή και υγιεινές συνήθειες. Πόσο θα ήθελα τώρα ένα κείκ σοκολάτας ή ένα κέικ πορτοκάλι βουτηγμένο σε υγρή σοκολάτα. Οκ, πάω να κάνω πράσινο τσάι.

2016, έλα είμαι έτοιμη

Απολογισμό του 2015, δεν θα κάνω αυτή τη φορά.

Έχω διηγηθεί σε τόσο πολύ κόσμο, όλα όσα έγιναν που με οδήγησαν στο να παραιτηθώ και να γίνω freelancer και μετά έχω πει τόσες πολλές φορές, πως είναι η ζωή του freelancer, που νιώθω ότι έκανα δεκάδες απολογισμούς κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Θα βάλω όμως στόχους. Πέρσι και πρόπερσι, νομίζω πως δεν έβαλα. Γιατί θα βάλω φέτος; Γιατί βαρέθηκα που είμαι παντού αλλά ταυτοχρόνως πουθενά. Είμαι χαμένη.

Θα μου πεις, ζω ένα μεταβατικό στάδιο. Σαφώς. Έχω πάρει τον κουβά της ζωής μου και τον αναποδογύρισα φέτος. 

Όμως, πεθυμώ πια, πράματα πιο χειροπιαστά.

Πεθυμώ έναν ωραίο, γεμάτο και ουσιαστικό έρωτα. Όχι επιφανειακό, όχι αυτές τις βλακείες που έκανα τα τελευταία χρόνια.  Έναν άνθρωπο που να θαυμάζω, που να είμαι περήφανη που είμαι δίπλα του. Αυτό πεθυμώ.

Άρα στόχος του 2016; Αισιοδοξία στον έρωτα; Μάλλον χαλαρότητα  και θετικότητα. 

Θέλω επίσης στα επαγγελματικά, να κάνω εκείνα που είχα στο μυαλό όταν παραιτήθηκα. Τα πιο δημιουργικά. Που θα με πάρουν ταξίδια, που θα γνωρίσω νέο κόσμο, που θα μπορώ να αναπτύσσομαι.Workaholic με λένε οι φίλοι μου, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν είναι αυτό μόνο.

Το 2016 θέλω να είμαι πιο κοντά στους φίλους μου. Το 2015 ήταν όμορφα σε αυτό τον τομέα, γιατί πραγματικά ήμουν τυχερή. Φίλοι στα μπαλκόνια, φίλοι στα εύκολα, φίλοι στα δύσκολα, όμορφες κουβέντες.

Το 2016, θέλω να πετάξω από πάνω μου όλα τα κολλήματα που έχω. Δεν θέλω πια να κάθομαι στο μπαρ και η γλώσσα του σώματος μου να είναι κουμπωμένη. Χθες το βράδι ήμουν έξω και από αμηχανία, κάθισα κάπως. Διαπίστωσα πως ήμουν σαν σταυρόκομπος. Χωρίς υπερβολή. Δεν θέλω κόμπους, θέλω σχοινιά λυμένα και ελεύθερα.

Το 2016 θέλω εμένα, όπως είμαι χωρίς τα περιττά.

Καλή χρονιά :)
xx

Προσθαφαιρέσεις

Οι φίλοι που πάνε και έρχονται.

Αυτοί που τους βρήκες όταν ήσουν πολύ μικρός για να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς τα "νοήματα πίσω από τις λέξεις". Αυτοί μένουν.

Αυτοί, που πέτυχες εντελώς τυχαία στη ζωή σου, αλλά τελικά όχι και τόσο τυχαία σε εκείνη τη συγκεκριμένη φάση. Αυτοί μένουν.

Αυτοί, που μένουν στα δύσκολα σου και στα εύκολα σου, ειδικά εκείνα που δεν χρειάζεται να εκφράσεις με λέξεις. Αυτοί μένουν.

Εκείνοι που τους καλύπτει ένα νέφος, ανειλικρινούς παρουσίας. Γιατί είστε φίλοι; Τί σας έφερε μαζί; Απροσδιόριστο. Εκείνοι φεύγουν.

Εκείνοι που γύρισες και έψαξες όταν το είχες ανάγκη και δεν ήταν εκεί. Και που μάλιστα, έψαξες, βρήκες αλλά δεν ήταν εκεί. Εκείνοι φεύγουν.

Εκείνοι, που στα εύκολα σου σε κοιτάνε περίεργα και στα δύσκολα σου καθόλου. Εκείνοι φεύγουν.

Κάπως έτσι η ίδια η ζωή κάνει τη σούμα, χωρίς να της το ζητήσεις.

Mind Games

Ναι, ναι πάλι χάθηκα.

Όχι, δεν ερωτεύτηκα (ναι σιγά μην συμβεί δηλαδή...).

Ούτε είμαι σε μια εξωτική χώρα. Ούτε γυρίζω τον κόσμο.

Απλά δουλεύω.

Και το δουλεύω του freelance είναι διαφορετικό από το δουλεύω του κανονικού υπαλλήλου.

Για παράδειγμα, μόνο και μόνο που όλοι για τους οποίους δουλεύεις θεωρούν ότι τους ανήκεις, είναι αρκετό για να αναποδογυριστεί το πρόγραμμα της μέρας, της βδομάδας, του μήνα σου.

Επίσης, δεν σε παίρνει να πεις μια μέρα " δεν πα να γαμηθεί; Θα πάω θάλασα ή μια εκδρομή! Αφού είμαι freelancer. Είναι από τα καλά της δουλειάς". Μόλις πάρεις αυτή την απόφαση και την πραγματοποιήσεις, την επομένη θα σου έρθουν δουλειές και εκκρεμότητες που θα σε κάνουν να μετανιώσεις την ώρα και την στιγμή που πήγες να το παίξεις "free".

Το άλλο, ως freelancer, πρέπει να έχεις έννοια συνέχεια για όλα. Από τους λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσεις, μέχρι το πως θα εξασφαλίσεις τα νέα πρότζεκτ.

Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Οπότε δεν είναι η πιο εύκολη περίοδος. Το μετανιώνω; Φυσικά και όχι.

Θα άλλαζα  κάτι;

Μπορεί να έλεγα όχι σε 1-2 πρότζεκτ που ήρθαν και με βρήκαν από την αρχή. Έτσι θα αναγκαζόμουνα να βρεθώ, πραγματικά χωρίς δίκτυ ασφαλείας. Και αυτό ίσως να με έφερνε πιο εύκολα και ενδεχομένως, πιο γρήγορα, στην δική μου αλήθεια και τα θέλω μου.

Κάπως έτσι κυλούν οι μέρες και οι νύκτες μου.

Σε μια αβέβαιη αλλά αρκετά ήρεμη κατάσταση. Λες και πρόκειται να συμβεί κάτι πιο σημαντικό στο μέλλον. Δεν ξέρω, έτσι νιώθω πάντως.

Εν τω μεταξύ, όταν αφήσεις κάποιες σταθερές, για παράδειγμα τη δουλειά και το ωράριο, μπαίνεις σε μια κατάσταση, όπου αμφισβητείς πολλά από τα μέχρι τώρα δεδομένα σου.

Για παράδειγμα, θέλω αυτή τη δουλειά; Και αν ναι, ηθικά που στέκομαι; Στέκομαι κάπου καν; Το κάνω για τα λεφτά; Θέλω να με πάρει κάπου ως άνθρωπο;

Ή το παίρνεις παραπέρα. Θέλω αυτή την καθημερινότητα; Με ικανοποιεί ο κόσμος γύρω μου; Είμαι εγώ 100% ο εαυτός μου; Τί τους δίνω;

Όλα αυτά. Μικρές, ασήμαντες ( μπορεί και όχι) στιγμές που είναι αρκετές για να γεμίσουν ένα 24ωρο με σκέψεις.

Πάω να κάνω έναν καφέ και να συνεχίσω τη δουλειά μου.

On Love

" When I saw you, I fell in love, and you smiled because you knew"

Αυτό. Τίποτα λιγότερο.

Αυτό

Αυτό που φοβάσαι για τις επιλογές σου αλλά, σσσσσσ.....μην το μάθει κανείς.

Αυτό που δεν θες να κοιμηθείς το βράδι γιατί τρέμεις τι θα σου ξημερώσει την επομένη.

Αυτό που διαπιστώνεις ότι απλά αργά και σταθερά γίνεσαι εκείνο από το οποίο προσπάθησες να ξεφύγεις και νόμιζες πως τα είχες καταφέρει. Στην προκειμένη, την προηγούμενη δουλειά.

Αυτό που δεν είσαι σίγουρη αν τα πας καλά. Σκέφτεσαι πως όχι, αν και οι άλλοι σου λένε ναι. Δεν τους αντικρούεις όμως. 

Αυτό που το μόνο που θες να κάνεις είναι να είσαι σε έναν καναπέ με αυτό τον άνθρωπο που σκέφτεσαι, που ποθείς, που δεν του το πες ακόμα. Να είστε αγκαλιασμένοι, τα σώματα να εφάπτονται. Να μην μιλάτε. Ή μάλλον να συλλαβίζετε. Αυτό είναι το αρκετό για σένα. Το δικό σου αρκετό. Που δεν σε νοιάζει να το εξηγήσεις σε κανέναν. Αυτό...

Αυτό που οι σκέψεις σου δεν κάνουν νόημα πια ούτε σε σένα.

Αυτό που φοβάσαι τόσο πολύ για το που πας.

Αυτό που κάνεις σενάρια στο μυαλό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Αλλά γιατί να σε νοιάζει αν θα τα καταλάβει κάποιος; Δεν θα αλλάξει κάτι. Γιατί αυτό είναι κάτι που μόνο εσύ νιώθεις.

Και...Αυτό που ξέρεις ότι τούτο το κείμενο θα το διαβάσουν μερικοί φίλοι σου και θα σε κοιτάνε παράξενα.

Μην μου στείλετε μηνύματα, μην με ρωτήσετε, μην κάνετε τίποτα.

Είναι αυτό το δικό μου, που δεν κάνει νόημα, παρά μόνο σε μένα.

Σεπτέμβρη, είσαι βλάκας.

Τελικά, ο Σεπτέμβρης, όχι μόνο δεν έσκασε, αλλά συνεχίζει αλύπητα να δηλώνει πως είναι ο μήνας που θα ανατραπούν όλα - εδικά τα συννεφάκια του καλοκαιριού.

Ο Σεπτέμβρης, είναι πολύ σκληρός και ολίγον ντι μαλάκας. Καταρχάς, είναι ο μήνας που αρχίζει η καθημερινή ρουτίνα. Το ξύπνημα, τα ωράρια, οι δουλειές, τα σχολεία κλπ. Οτι χαλαρώσεις είχες το καλοκαίρι, ξέχνα τες.

Είναι κυρίως όμως ο μήνας, που όπως είπα και πριν, γκρεμίζει όλα εκείνα τα ωραία καστράκια που έκτισες στην άμμο του καλοκαιριού.

Φαντασιώθηκες ας πούμε ότι θα τα φτιάξεις με εκείνο το τύπο ήθελες όλο το καλοκαίρι; Που πίστευες τα σημάδια ήταν ολοφάνερα, αφού μιλάγατε σχεδόν συνέχεια στο τηλ., σου έκανε Like όλα σου τα post ( είναι και αυτό μια ένδειξη, ας μην κοροϊδευόμαστε); Θα μείνεις στη φαντασίωση.
Ο Σεπτέμβρης, θα έρθει ως τσουνάμι και θα σου διαλύσει τις φαντασιώσεις πριν προλάβεις να ψελλίσεις τη λέξη "έρωτας". Γιατί πολύ απλά " αυτός δεν είναι για σένα και πρέπει να προσγειωθείς επιτέλους σε μια ρεαλιστική πραγματικότητα".

Και προσγειώνεσαι. Με τα οπίσθια. Και πονάει. Αλλά ντρέπεσαι να το παραδεχθείς.

Όλο το καλοκαίρι πίστευες ότι θα έρθει το φθινόπωρο και θα κάνεις 2 ταξίδια. Ένα στην κοντινή Αθήνα και ένα κάπου πιο ευρωπαϊκά. Ε , να μην κτυπήσεις μια Πράγα; Έστω μια Ρώμη; Ακόμα και εκείνη την Ιορδανία; Ναι ρε παιδί μου, τρεις μήνες έχει το φθινόπωρο, θα πας το ένα το Σεπτέμβρη και το άλλο το Νοέμβριο. Όχι, προς τα τέλη όμως του φθινοπώρου γιατί θα πας και ένα ταξίδι τα Χριστούγεννα. Όλα κι όλα, τα Χριστούγεννα εκτός Κύπρου είναι υπέροχα. 

Αλλά. Έρχεται αυτός. Ό Σεπτέμβρης. Με το που μπουν οι πρώτες μέρες, συνειδητοποιείς ότι το πιο κοντινό σε check in, είναι το facebook. Γιατί πρώτον, δεν βγαίνεις οικονομικά - εννοείται τώρα, λέει γελώντας ο Σεπτέμβρης -  και δεύτερον έχεις τρελά deadline για δουλειές και πρότζεκτ και ο μόνος σου ελεύθερος χρόνος είναι όταν γράφεις στο blog σου και όταν κάνεις μπάνιο. Θεσπέσια!

Και αν έπεισες τον εαυτό σου, ότι ο Σεπτέμβρης είναι σοφός και κάτι ξέρει ( αν και το γκομενικό που ήθελες, λυπάσαι που δεν έκατσε τελικά), έρχεται ξανά και...μπαμ! Ακόμα ένα τελειωτικό κτύπημα.

Πίστευες ότι τα βρήκες με τους γονείς σου; Ότι δεν θα σε ξαναπρήξουν να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά σε ...ένα μήνα. Όχι. Νόμιζες λάθος. Με το που μπαίνει ο Σεπτέμβρης, είναι σαν να αλλάζει το track και ξαναρχίζουν " Ε πότε θα παντρευτείς; Όλο τον εαυτό σου σκέφτεσαι. Εμάς; Αυτό μας κρατά στη ζωή ( δηλαδή έλεος... πότε έγιναν τα εγγόνια, αναπνευστήρας)". Εσύ από την άλλη διερωτάσαι, τι σκατά σου έκανε το καλοκαίρι και  πίστευες ότι αυτά τα θέματα λύθηκαν.

Αυτός είναι ο Σεπτέμβρης. Ένας μήνας, εκδικητικός, προσγειωμένος ( είναι και Παρθένος στο ζώδιο τι περίμενες δηλαδή;), πεζός, αδίστακτος και ισοπεδωτικός.

Και εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι πρώτον, την πάπια και δεύτερο να σιγουτραγουδας το απίστευτο κλισέ - αλλά μεγάλη αλήθεια - Wake me up, when September ends.

Σεπτέμβρη, bite me.

Σεπτέμβρη, σκάσε.

Ακου τι γινεται τώρα.

Του κουτρούλη ο γάμος η ζωή μου. Αλλά επί της ουσίας, τίποτα σημαντικό, τίποτα ουσιαστικό που λέει η Μποφίλιου ( κάποτε την άκουγα αλλά βαριέμαι πια να μοιρολογώ πάνω από ένα ποτήρι κρασί ή μια μπίρα).

Θα μου βγει η ψυχή. Δεν μου βγαίνει η σούμα από την άλλη. Από την μια γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι πρώτον, αρχίζω νέο κεφάλαιο στη ζωή μου που θα φέρει νέες εικόνες, νέα δεδομένα, πιθανόν νέο κόσμο, δεύτερον είναι Σεπτέμβρης και κάθε Σεπτέμβρη γίνονται διάφορες ανακατατάξεις, μαλακίες και τα σχετικά. Από την άλλη βέβαια, δυσκολεύομαι να χωνέψω αυτό το μεταβατικό στάδιο.

Ρε παιδί μου, δεν ταλαιπωρήθηκα αρκετά πέρσι; Δεν πήρα μεγάλες αποφάσεις; Δεν έτυχαν μεγάλες ατυχίες στην οικογένεια μου; Ναι! Δεν δικαιούμαι λοιπόν να αναπνεύσω και να μου τύχουν πολύ καλά πράγματα; Ναι!

Ε, πουν' τα;

Εντάξει προέκυψαν 2-3 προτζεκτ, 2-3 κουβέντες για μελλοντικές συνεργασίες. Ξαναβρέθηκα με φίλους μου που έχασα. Εντάξει όλα αυτά.

Αλλά, είναι αυτές οι ανατροπές εκεί που δεν τις περιμένεις. Οι τρικλοποδιές, συγκεκριμένα, είναι ένα συχνό φαινόμενο στην υπέροχη νήσο Κύπρο. Που δεν μπορούν να βλέπουν ένα άνθρωπο, να προχωρεί ή να κάνει κάτι διαφορετικό. Αμέσως, κτύπημα κάτω από τη ζώνη.

Πες ότι και αυτό, σε κάποια φάση θα περάσει.

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα, αποφάσισα να μιλώ γενικώς. Εκεί που σου έλεγα ότι δεν μιλώ και αφήνω πράγματα να πέσουν κάτω. Μάλλον, για να είμαι καλά, δεν θα τα αφήνουν να πέφτουν όλα κάτω. Και σε όποιον αρέσει. Και θα πάρει η μπάλα μου και πρώην φίλους και πρώην συνεργάτες και τη μάνα μου ακόμα, αν συνεχίσει τον Ψυχρό Πόλεμο ( καλά εκεί δεν ξέρω, 60 χρονών γυναίκα αν υπάρχει λόγος καν να ασχολούμαι).

Επίσης, κόσμος εγωκεντρικός, μακριά. Ούτε καν συζήτηση μαζί τους. Δεν σε πιάνουν, δεν θα σε πιάσουν ποτέ και επίσης δεν κάνουν διάλογο. Ποτέ. Για παράδειγμα μπορεί να τους πεις: "ξέρεις ρε συ, είμαι άρρωστη" και αντί να πουν το φυσιολογικό ("περαστικά", " τι έχεις;") θα απαντήσουν ότι και εκείνοι είναι άρρωστοι και θα αρχίσουν το μονόλογο. Οπότε μένεις μαλάκας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είτε τους αποκεφαλίζεις είτε απαντάς ένα ξερό "οκ" τσαντίζονται και δεν μιλάτε ( true story).

Το άλλο που παρατήρησα, σε περιπτώσεις που αποφασίζεις να απαντήσεις και να επιμένεις, οι περισσότεροι, είναι δειλοί και όταν δουν όταν έχεις σοβαρή και εμπεριστατωμένη άποψη, σκάνε. Ωραίο συναίσθημα αυτό : Επιτέλους να σκάνε.

Χμ, αλλού άρχισα τη κουβέντα, αλλού την πήρα.

Τέλοσπαντων, έτσι ειναι τα μεταβατικά στάδια. Δεν κάνουν νόημα. Δεν κάνω νόημα, το ξέρω.

Γιατί κάνει κάτι άλλο σε αυτή τη ζωή;

Υ.Γ Ευτυχώς που υπάρχει και το αλκοόλ σε αυτή τη ζωή

Φάμιλι

" Μόνο τις φίλες σου ακούς, δεν είμαστε κοντά εμείς οι δυο. Και τώρα πρέπει να σου το πω για να ξαλαφρώσω".

Κάπως έτσι τέλειωσε η κουβέντα με τη μάνα μου, τις προάλλες στο τηλέφωνο.

Το έκλεισα. Κάθισα στη βεράντα. Κοίταξα αφηρημένη τα φυτά μου, γεμάτα σκόνη κι αυτά.

Αν διερωτάσαι, τι απάντησα στην πιο πάνω βαρύγδουπη ατάκα, η απάντηση είναι αυτή: Τίποτα.

Δεν είχα κάτι να πω. Πρώτο ήταν αλήθεια, δεύτερο, δεν είμαι πρόθυμη να κάνω κάτι γι αυτό.

Θα ήθελα να ήταν η μάνα μου πιο κοντά; Ναι. Μπορεί να είναι πιο κοντά μου, με την τρόπο που σκέφτεται; Όχι.

Οι γονείς, τις περισσότερες φορές, θέλουν να είσαι ο καθρέφτης τους. Ή μάλλον, να κάνεις μια ζωή, όπως την έχουν φανταστεί εκείνοι για σένα. Το οποίο έρχεται σε αντίθεση, με το γεγονός ότι προσπαθούν να σου δώσουν τα καλύτερα, να σε στείλουν να σπουδάσεις, να δεις τον κόσμο, να αποκτήσεις με λίγα λόγια κριτική ματιά της ζωής.

Αν το πετύχουν, τότε, εξελίσσεσαι ως ένας άνθρωπος με άποψη και το κυριότερο, με δικό σου χαρακτήρα.

Άρα σε αυτή την περίπτωση υπάρχει ένα "ρίσκο". Το ρίσκο, του να μην πρωταγωνιστείς στο φιλμ που έχουν φτιάξει στο μυαλό τους για σένα.

Το ρίσκο στη δική μου περίπτωση, ήταν μεγάλο. Δεν ξέρω ποιος κέρδισε και ποιος έχασε όμως. Σίγουρα δεν έγινα αυτό που θα ήθελε η μάνα μου. Δεν νομίζω να ήθελε μια κόρη που να είναι single και 38 και, εκτός αυτού, πήγε και παραιτήθηκε. Και όλα αυτά στην Κύπρο!

Εντάξει, είναι λίγο "πολύ" για εκείνη , το αντιλαμβάνομαι. Ίσως δεν θα έπρεπε να είμαι τόσο σκληρή. Ίσως με το να μην σχολίαζω αυτά που λέει και να την αφήνω να ξεσπά, χωρίς να κάνω καυγάδες, να είναι ο τρόπος μου , τουλάχιστον να της δίνω κάτι. Η σιωπή μου, είναι από τις περιπτώσεις, που μάλλον είναι η απάντηση.

Εξάλλου, τόσα χρόνια καυγάδες, μεταξύ δύο τόσο διαφορετικών ανθρώπων, δεν οδήγησαν πουθενά. Εγώ δεν πήγα τόσο κοντά όσο θα ήθελε και εκείνη δεν έκανε καμία προσπάθεια να δει, ποια είναι η πορεία αυτού του πλάσματος που γέννησε και μεγάλωσε.

Και η ζωή συνεχίζεται. Αυτή να δηλώνει ότι έμεινε στάσιμη λόγω εμένα και γώ να σκέφτομαι ότι είμαι επίσης στάσιμη, επίσης λόγω εμένα. Άρα η κάθεμια βλέπει τα δικά της. Όπως σε όλες τις σχέσεις ( αυτό σε άλλο ποστ).

Μια παραλία σαν κι αυτή...

Το ξέρω πως σε μερικούς μήνες, σε ένα χρόνο από τώρα, θα φέρνω στο νου μου τις πρώτες μέρες αυτού του Σεπτέμβρη και θα σκέφτομαι πόσο πολύ μεταβατικό στάδιο ήταν. Και είμαι σίγουρη πως θα τις σκέφτομαι και θα διαπιστώνω ότι ήταν η αρχή για άλλες παράξενες μέρες. Το νιώθω. Ανοίγουν κεφάλαια μεγάλα. Ελπίζω συναρπαστικά και, έτσι για αλλαγή, ωραία.

Την περασμένη βδομάδα, προσπάθησα να στρώσω τα νέα πρότζεκτ, για τα οποία έχω πλήρη επίγνωση, ότι ήμουν τυχερή που προσγειώθηκαν στη ζωή μου, με το που παραιτήθηκα και χωρίς ιδιαιτερη προσπάθεια (οκ, το έκτιζα όλο αυτό, τόσα χρόνια, με πολλές ώρες δουλειά).  Πριν από λίγες μέρες, έγιναν μικρές ανατροπές, τις οποίες όμως εμπέδωσα μετά από το πρώτο σοκ. Ζω και με πιο λίγα λεφτά, από εκείνα που υπολόγισα. Υποθέτω.

Την Πέμπτη άρχισα να δουλεύω τα πρότζεκτ μου.

Εκεί κόλλησα.

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ούτε να γράψω τις παρουσιάσεις, ούτε να σκεφτώ τα πλάνα των εταιρειών που συνεργάζομαι, ούτε να οργανώσω τις μέρες μου, ούτε φυσικά να ενθουσιαστώ με κάποιο από αυτά τα πρότζεκτ.

Προσπάθησα να το δω λογικά. Αφού πλέον είμαι κυρία του εαυτού μου, captain of my faith. Τα πρότζεκτ αυτά είναι διαφορετικά μεταξύ τους , άρα δεν είναι μια από τα ίδια.  Είναι κάτι που ξέρω, άρα δεν παίζει η ανασφάλεια του ότι μπαίνω σε νέα χωράφια και είμαι χαμένη. Δουλεύω από σπίτι, έφυγα από τον ασφυκτικό κλοιό της παλιάς μου δουλειάς. 

Και πάλι, δεν. Ούτε τα πρότζεκτ έχω όρεξη να κάνω, ούτε μου βγαίνει να δουλεύω.

Βασικά, δεν θέλω να δουλεύω.  Κοιμάμαι συνέχεια, βαριέμαι να βγαίνω, δεν ανυπομονώ να δω κάποιους φίλους ιδιαίτερα. Αντί αυτού, βλέπω σειρές με ζωές δανεικές ή χαζεύω τα ταβάνια του σπιτιού μου και σκέφτομαι ότι τίποτα από όλα αυτά που ζω δεν μου κάνει.

Όταν δεν νιώθω αχάριστη, νιώθω λυπημένη και παγιδευμένη.

Αυτό που θέλω, είναι ένα, μεγάλο σε διάρκεια, ταξίδι.

Να κάνω μια παύση εδώ στην Κύπρο, να κάνω μια επανεκκίνηση κάπου αλλού. Σε μια άλλη χώρα, που δεν θα την ξέρω αλλά που θα ανακαλύψω. Που οι εικόνες της καθημερινότητας της, θα με "δυσκολεύουν" γιατί θα είναι πολλές και καινούριες και θα πρέπει να προσαρμοστώ σε αυτές. Τουλάχιστον όμως, θα ζοριστώ για κάτι που θα θέλω.

Αυτά σκέφτομαι, με μια τεράστια λύπη και ένα μεγάλο κενό μέσα μου.

Και σε παρακαλώ φίλη/ε αναγνώστη, μην αρχίσεις και εσύ τα γνωστά " καν' το". Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να αφήσω αυτές τις δουλειές, που τις ανέλαβα και που μου πληρώνουν τους λογαριασμούς; Πώς θα ζήσω; Το όνομα που έκτισα σε αυτό το νησί, στον χώρο μου, θα πάει του κώλου, αν ανεύθυνα πως σε όλους, ένα γεια και την κάνω. Και με τι λεφτά;

Και εσύ θες να φύγεις και το σκέφτεσαι, είμαι σίγουρη. Αν όχι, για πάντα, για κάποιους μήνες. Εσύ γιατί δεν το κάνεις; Ε, για αυτούς τους λόγους και εγώ δεν το κάνω.

Μετά σκέφτομαι " ρε συ, μήπως απλά σου λείπει ο έρωτας;". Δεν ξέρω.  Νιώθω εξάλλου ξενέρωτη. Σκέφτομαι ότι η τελευταία φορά που ήθελα κάποιον και έγινε και κάτι, ήταν προ αμνημονεύτων. Τα απωθημένα και οι φαντασιώσεις, δεν μου κάνουν πια. Μεγάλωσα, τα έζησα, τα πέρασα ( και εσύ μαζί μου). Από την άλλη, πάντα μου αρέσαν οι λάθος τύποι. 

Δεν προσπαθώ. Δεν έχω στόχο. Δεν έχω επιθυμίες. 

Δεν φανταζόμουν έτσι τη νέα αυτή αρχή στη ζωή μου...