Μούμπλε, μούμπλε

Εντάξει, ξέχασα το password μου και γι αυτό έκανα εκατό χρόνια να μπω. Τι lame δικαιολογία και μακάρι να ήταν ψεύτικη.

Ναι, το ξέχασα. Και το περασμένο καλοκαίρι και το password του instagram μου.

Το επόμενο βήμα είναι να ξεχάσω και αυτό του PC στο σπίτι.

Και μετά να ξεχάσω και που πάρκαρα το αυτοκίνητο και πως να πάω σπίτι.

Και όλα αυτά γιατί σκέφτομαι και σκέφτομαι και σκέφτομαι και σκέφτομαι.

Τι σκέφτομαι; Ένα και μοναδικό πράγμα αυτόν τον καιρό.

Πως θα φύγω από αυτή τη δουλειά και πως δεν θα με τρομοκρατεί η ιδέα ότι ο κόσμος μένει άνεργος και γω παρακαλάω να με διώξουν.

Μου έχει γίνει εμμονή. Σε σημείο που μερικές φορές μένω με με το στόμα ανοικτό και χαζεύω τοίχους, πλακάκια του μπάνιου, ψυγεία ανοικτά, ο γάτος μου που διερωτάται που στο καλό με πέτυχε τέτοια περιπτωσάρα.

Εννοείται πως ξεχνάω να δώσω σημείο ζωής στους φίλους, συγγενείς και λοιπούς ενδιαφερόμενους.

Αλλά θα βρω τη λύση. Γιατί δεν γίνεται ρε παιδί μου να θες να είσαι δημιουργικός και όχι μόνο να μην σου δίνουν σημασία όταν τους το ζητάς, αλλά να στην λένε και από πάνω.

Δηλαδή αν δεν κάνω την γκραντ κίνηση τώρα στα 36, μετά θα κολώσω.

Γι αυτό που λες, ξεχνάω μέχρι και το όνομα μου και κάνω κουλαμάρες. Σκέφτομαι και σκέφτομαι και επεξεργάζομαι. Τι θα κάνω όταν μεγαλώσω ( κι άλλο) μαμά;

Θα δω. Το 2014 θα την κάνω την κίνηση ματ. Και ναι ρε, θα βρω και τη λύση και θα είμαι και happy.

Στην χειρότερη, προειδοποίησα τους γονείς μου. Θέλω ένα πιάτο φαί. Και γω και ο γάτος μου. Και είμαστε οκ.

Πάω να σκεφτώ. Κι άλλο.

Let's Wander

Θέλω ταξίδι.

Θέλω να νιώσω αυτό το συναίσθημα ότι όλα είναι καινούρια. Ότι υπάρχουν άπειρες γειτονιές που με περιμένουν να τις ανακαλύψω, δεκάδες καφέ που το καθένα έχει να μου πει τη δική του ιστορίες, εκατοντάδες μπαράκια και εστιατόρια, χιλιάδες νέες φάτσες και αμέτρητες θέες.

Ένα ταξίδι.

Σε μια πόλη ή έστω επαρχία άγνωστη. Να νιώσω εκείνη την ανασφάλεια του άγνωστου. Που είναι οι πινακίδες; Που είναι ο χάρτης μου; Γιατί με κοιτάζουν έτσι οι ντόπιοι; Πώς πρέπει να τους κοιτάζω εγώ;

Ένα ταξίδι.

Να μην έχω καθημερινότητα. Να μην έχω ωράρια. Να μην έχω μια σταθερή πορεία. Να χάνομαι σε δρόμους, να μην με ενδιαφέρει, να μην έχω κάπου να πάω. Απλά να γυρίζω.

Να δώ αξιοθέατα, μνημεία, να μείνω με το στόμα ανοικτό. Σκέψου, να είσαι τόσο ανοικτός σε εμπειρίες που ακόμα να μένεις έκπληκτος μπροστά στα θαύματα της φύσης και τις δημιουργίες του ανθρώπου.

Σκέφτομαι πολλούς προορισμούς.

Βιετνάμ. Γη του Πυρός. Βόρειο Σέλας. Σαν Φρανσίσκο. Αμάλφι. Καππαδοκία. Πέτρα.

Just Wander.

Πήγα, Είδα, Άκουσα

Λοιπόν, αυτή την περίοδο

Είδα

Το American Hustle. Να το δεις, ένα απόγευμα Κυριακής, με κόκκινο κρασί. Θα πάρει Όσκαρ και θα του αξίζει

Το Rush. Ακόμα και αν δεν είσαι φαν της Formula 1, με αυτό το φιλμάκι που είναι βασισμένο σε μια χρονική περίοδο της ζωής του Nikki Lauda, θα γίνεις. Αδικημένο, αν μη τι άλλο μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινείας αλλά και Α' ανδρικού ρόλου έπρεπε να την είχε πάρει.

Τη σειρά Sherlock Holmes και τη σύγκρινα με την αντίστοιχη αμερικάνικη το Elementary. Το αγγλικό σαφώς ανώτερο. Εκπληκτικές ερμηνείες, τέλειο αγγλικό χιούμορ. Δες και το αμερικάνικο, καλογυρισμένο.

Το Her. Αγαπημένο μου θέμα, η τεχνολογία και η σχέση των ανθρώπων με αυτή. Ο Joakin Phoenix καταπληκτικός όπως πάντα, η Scarlett Johansson απίθανη στον ρόλο-έκπληξη, η εικόνα πανέμορφη, η μουσική φανταστική. Τι ωραία ταινεία!

Είμαι σε οσκαρικό mood, οπότε σκοπεύω να δω τα περισσότερα και θα σου πω. Φυσικά, πολλές από τις ταινείες που αξίζουν, είτε στο σύνολο είτε στις ερμηνείες τους, αδικήθηκαν, οπότε δεν θα περιοριστώ μόνο στις υποψηφιότητες.

Άκουσα

Μόνο Spotify. Κατέβασε την εφαρμογή στον υπολογιστή, το τάμπλετ, το κινητό σου. Οτι μουσική γουστάρεις, από Τσιτσάνη μέχρι Μότζαρτ και 80s όλα εδώ. Το αγαπώ.

Αλλά για άκου London Grammar - ωραίο γκρουπ από τα νέα.

Πήγα

Στο Lost & Found. Επειδή λατρεύω την εποχή της ποταπαγόρευσης, εδώ ήμουν στο στοιχείο μου. Και αν ας αρέσουν τα σωστά κοκτέιλ, this is the place.

Στον καναπέ μου. 

Καλύτερα ξύπνιος!

Όταν βλέπεις όνειρο όλο το ερωτικό σου παρελθόν, this can't be good.
Φύγετε μωρέ...!

Αφιερωμένο στους φίλους μου στην Αθήνα

Ξέρεις τι πεθύμησα πολύ;

Να με πηγαίνεις βόλτα με το αυτοκίνητο. Να ακούμε το αγαπημένο σου τραγούδι της εποχής, στο ραδιόφωνο. Να κατηφορίζουμε την Αλεξάνδρας, να μπαίνουμε στα στενά, να κολλάμε πίσω από ένα σκουπιδιάρικο. Να νευριάζεις, να σκέφτομαι ότι θα μου χαλάσει το άρωμα! Να μας παίρνει ως το κέντρο. Να το αφήνουμε πίσω μας επιτέλους, να οδηγάμε στα στενοσόκακα του κέντρου. Να παρκάρουμε στο γνωστό σημείο. Να διασταυρώνουμε. Να περνάμε απέναντι. Να πηγαίνουμε στο αγαπημένο μας εστιατόριο. Να παραγγέλνουμε τα γνωστά πιάτα, να πίνουμε χύμα ροζέ κρασί. Η νύκτα τώρα αρχίζει.

Να σε βρίσκω στη Σκουφά. Να περπατάμε κάτω από τις νερατζιές. Να σταματάμε στο Φίλιον για γαλατόπιτα και μετά να με παίρνεις σε νέα στέκια που ανακάλυψες. Ακόμα δεν πήγαμε μαζί στο Αλεξανδρινό. Να με παίρνεις βόλτες με τη βέσπα στην Αθήνα. Να χαζεύω τα κτίρια και να νιώθω ότι χάνομαι στην μεγάλη πόλη.

Να σε βρίσκω μετά από ένα χρόνο. Να νιώθω πως δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα. Να αγκαλιαζόμαστε και πραγματικά να σε έχω πεθυμήσει. Να μου λες τα νέα σου. Να σου λέω τα δικά μου. Να λέμε τις ανησυχίες μας. Από το πανεπιστήμιο μέχρι τώρα, πόσα χρόνια μας δένουν φίλη μου αγαπημένη.

Να έρχομαι σπιτι σου. Σε έχω ζήσει σε τρία διαφορετικά σπίτια. Ως single, στο σπιτι με την τέλεια ταράτσα, μετά με τη σχέση σου σε ένα καινούριο σπίτι με την ωραία βεράντα και μετά και με το μικρό αγοράκι σου, σε ένα νέο σπίτι. Πήγαμε οι δυο μας διακοπές στο νησί, μετά ήρθα και βρήκα και τους τρεις σας. Περάσαμε πολλά μαζί. Να το ξέρεις, σε όλα τα σπουδαία της ζωής σου, εγώ θα είμαι εκεί. Ένα εισιτήριο μακριά είμαι.

Με σένα, έχω ζήσει απίθανες στιγμές. Η σύμμαχος μου σε γκομενικά. Φίλη μου τι να πω για σένα. Πεθύμησα τις μπαρότσαρκες μας, τους καφέδες μας. Άντε επιτέλους να έλθω στα πάρτι που οργανώνεις!

Σας αγαπώ, σας πεθυμώ και θα σε ανέβω σύντομα. 

Το ποστ γράφτηκε με αφορμή την είδηση που μόλις διάβασα. H Ryanair αρχίσει πτήσεις από Πάφο για Αθήνα ( στο ελ. βελ.) . Επιτέλους!

The story of M

Ο κόσμος έχει γίνει πολύ μαλάκας.

Και δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στην κρίση ή στο γεγονός ότι είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων οι Κύπριοι να γίνονται χειρότεροι με τα χρόνια.

Μπορεί και να οφείλεται στο γεγονός ότι απλά εγώ τώρα το διακρίνω που μεγαλώνω, που έχω ζήσει δέκα πράγματα, που συνάντησα εκατό ανθρώπους.

Η μαλακία πάει σύννεφο. Όπου μαλακία, βλέπε αγένεια.

Το να είσαι απλά άξεστος δεν με πειράζει - θα νευριάσω για κανένα λεπτό, μπορεί να πετάξω και καμιά βρισιά στα μούτρα σου ( ή πίσω σου), αλλά θα μου περάσει. Γιατί ως γνωστό, η γυφτοσύνη είναι ανίκητη. Θα νευριάσω που εν έτει 2014 ακόμα πετάς τη γόπα του τσιγάρου από το παράθυρο, θα απορήσω με τη βλακεία που σε δέρνει όταν παρκάρεις κολλητά μπροστά στην είσοδο ή, ακόμα χειρότερα, σε χώρους αναπήρων. Αλλά πάντα το έκανες - ως λαός, έχουμε ένα touch μεσανατολίτικο των 80s ( όσοι έχετε πάει Αίγυπτο, Συρία, ξέρετε ακριβώς τι εννοώ).

Αλλά η μαλακία, είναι κάτι που δεν μπορώ να τη χειριστώ ακόμα.

Ειδικά στο χώρο εργασίας. Γιατί στην προσωπική σου ζωή, θα κόψεις επαφή, θα κάνεις καυγά, τέλοσπάντων, δική σου είναι η ζωή ότι θες κάνεις με τον κόσμο που έχεις.

Αλλά στη δουλειά, όταν είσαι υποχρεωμένος να συναναστρέφεσαι μαζί τους και άρα τους τρως στη μάπα καθημερινά;

Ε, εκεί το πράγμα αλλάζει.

" Τουλίπα θα σε πάρω τηλέφωνο απόψε να συζητήσουμε την πρόταση που έκανες στον πελάτη"

 ( απόψε; Στο σπίτι μου; Γιατί ξαφνικά η ιδιωτική  μου ζωή είναι δική σου κ. διευθυντά;)

" Τουλίπα, είναι πελάτης, ότι θα σου πει θα κάνεις"

( αν ο πελάτης είναι μαλάκας, η τουλίπα βρίσκεται σε χρόνο dt στα πρόθυρα αυτοκτονίας/παραίτησης).

Με λίγα λόγια, τι αλλάζει ο άλλος είναι μαλάκας;

Θα κάνω καλύτερα τη δουλειά μου; Θα υπακούσω περισσότερο;

Αν είναι ευγενικός, θα τον εκμεταλλευτώ, θα τον κοροϊδέψω, δεν θα του κάνω τη δουλειά που θέλει;

Αυτή είναι η απορία μου.

Γιατί ο κόσμος είναι μαλάκας;

Home Sweet Home

Περνώ φάση σοβαρής αντικοινωνικότητας.

Είναι τόσο σοβαρή, που είμαι σίγουρη ότι έχω περάσει σε νέο στάδιο τρόπου ζωής.

Αυτό το πράγμα μου συμβαίνει εδώ και 1 περίπου χρόνο.

Άρχισε σιγά σιγά, με εκτίμηση της ιδέας του σπιτιού και του να μένεις εντός πάνω από 2 μέρες. Παλιά είχα στην ατζέντα μου σημειωμένο κάτι για κάθε βράδι και φρίκαρα αν είχα ένα κενό ανάμεσα στα 7 βράδια της βδομάδας.

Τώρα, ηδονίζομαι μόνο και μόνο στην ιδέα ότι δεν πρέπει να πάω κάπου και ότι δεν έχω κάτι κανονισμένο.

Μετά προχώρησα σε ένα άλλο στάδιο. Άρχισα να κάνω το σπίτι πιο λειτουργικό. Αγόρασα πιο πολλά μαξιλάρια για τον καναπέ, πήρα νέα τηλεόραση, αγόρασα περισσότερα τσάγια και πήρα κι άλλα κεριά.

Ύστερα, απέκτησα γάτα, ένα θεϊκό αγόρι που μπήκε στη ζωή μου εντελώς τυχαία.

Έτσι θέλω να περνώ πιο πολλές ώρες μαζί του, αφού είναι ακόμα μωρό.

Και μετά έφτασα στο τελικό στάδιο. Σε αυτό το στάδιο, αποδέχομαι ότι πραγματικά βαριέμαι, να γυρίζω. Δεν με ιντριγκάρει κάτι, αν και παραδέχομαι ότι τα νέα μέρη είναι τόσα πολλά που πλέον δεν έχω το επιχείρημα ότι όλα είναι ίδια. Μάλλον τα πράγματα που λέμε στις παρέες, είναι τα ίδια.

Δεν ξέρω βρε παιδί μου, να το πάρω στα σοβαρά; Να μην το πάρω;

Είναι φάση; Έχω ξεπεράσει τα πολλά έξω και είναι φυσιολογικό να κάνω μια παύση; Ή έχω μουχλιάσει; Ή είναι οκ;

Η ευτυχία και η ιστορία

Πριν γράψω, αυτό που είχα από το πρωί στο μυαλό, θέλω να σου πω κάτι.

Φοβού τους στερημένους, τους κακογαμημένους, τους κομπλεξικούς.
Μπορεί να γίνουν πολύ πολύ κακά πλάσματα.

Και όταν βρεθείς αντιμέτωπος μαζί τους, αγνόησε τους και φύγε. Το να είναι ΚΑΙ αδιάφοροι είναι το χειρότερό τους.


Και τώρα αυτό που θέλω να ρωτήσω, με αφορμή μια ταινεία που βλέπω αυτές τις μέρες.

Τί είναι ευτυχία για σένα;

The Stockholm Diaries

Έλειψα μερικές μέρες από την Κύπρο και το ίντερνετ και έχουν γίνει πράματα και θαύματα. Το ΔΗΚΟ έχει νέο αρχηγό, ένας γάτος βρέθηκε κρεμασμένος σε κάγκελο στο ΡΙΚ, έγινε μπαμπάς και σύζυγος ο Σεργουλόπουλος κλπ.

Καθώς γίνονταν όλα αυτά, εγώ βρισκόμουν στη Σουηδία και ζούσα κάτι το εξωπραγματικό, κάτι που τον τελευταίο χρόνο δεν διανοούμουν ότι υπήρχε: Μια πολιτισμένη χώρα.

Η Στοκχόλμη είναι μια πανέμορφη πόλη - με 1/3 νερό, 1/3 φύση και 1/3 αστικό περιβάλλον. Ο τέλειος συνδυασμός. Δεν είναι ούτε μεγάλη, ούτε μικρή. Έχει απλά το σωστό μέγεθος. Χωρίζεται σε νησάκια που το καθένα, έχει το δικό του χαρακτήρα. Μείναμε στο Sodermalm, που είναι σαν το Soho τους.

Έχει απίστευτη καλλιτεχνική σκηνή - οι ξένοι καλλιτέχνες λατρεύουν να είναι εκεί επειδή οι Σουηδοί τους δίνουν έδαφος για δημιουργία. Ακόμα και το πιο mainstream, Fotografiska Μουσειο, με εκθέσεις φωτογραφικής ήταν πανέμορφο.

Οι Σουηδοί είναι κούκλοι. Συγκεκριμένα, οι 9.5/10 είναι πανέμορφοι. Δεν νομίζω να το συνειδητοποιούν φυσικά. Τυχερές Σουηδές, αχ. Υποθέτω και οι Σουηδές ήταν ωραίες - δεν τις είδα, ήμουν πολύ απασχολημένη να ξεροσταλιάζω στη θέα των ξανθών θεών με την τέλεια κουπ.

Επίσης είναι πολύ φιλικοί, πολύ εξυπηρετικοί ( μύθος ότι οι μεσογειακοί είμαστε φιλικοί ) και μιλάνε τέλεια αγγλικά.

Δεν είδα ούτε ένα σπασμένο πεζοδρόμιο, ούτε ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο με τρόπο που να μην μπορώ να περπατήσω. Οι κάλαθοι δεν ξεχείλιζαν σκουπίδια και οι τοίχοι δεν ήταν γεμάτοι πανό και άσχημες αφίσες ( υπήρχαν αλλά ήταν συγυρισμένες και σε ένα μοναδικό σχήμα , Α3).

Το φαγητό είναι πολύ ωραίο, ακόμα και για μένα που είμαι κρεατοφάγος. Το ψάρι, ιδιαίτερα η ρέγγα και ο σολομός, είναι θεϊκά. Μόνο αυτά να τρως δεν θες τίποτα άλλο. Έχουν απίστευτα ψωμιά και τα ψωμάδικα τους είναι σαν να ξεπήδησαν από τις σελίδες του Wallpaper. Και να μην πω για τα μούρα - σε γλυκά, σε μαρμελάδες, σε κουπάκια για να συνοδεύουν το κρέας. Τα δε κρουασάν και τα γλυκά, ήταν σούπερ ενώ καθώς περπάταγες στου δρόμους, υπήρχε παντού μια μυρωδιά κανέλας. 

Οι καφέδες πολύ καλοί, τα μπαρ όμορφα, από τα πιο παραδοσιακά μέχρι τα πιο μοντέρνα.

Το αλκοόλ είναι πανάκριβο και αυτό θα ήταν ένας από τους δύο λόγους που δεν θα έμενα ποτέ Στοκχόλμη. 10 ευρώ για ένα ποτήρι ( αδιάφορο) κρασί. Μάλιστα.

Ο αλλος λόγος που δεν θα έμενα, είναι ο καιρός. Συνηθίζεις σε κάποια φάση να φοράς 100άδες ρούχα, σάρπες, γάντια, σκουφιά, κάλτσες, καλσόν κλπ αλλά το να νυκτώνει στις 3, ήταν κάτι που δεν μπορούσα να χωνέψω. Ακόμα και τις ηλιόλουστες μέρες, κατά τις 230 ο ουρανός έπαιρνε ένα πορτοκαλόκόκκινο χρώμα και πολύ σύντομα σκοτείνιαζε.

Οι Σουηδοί μιλάνε χαριτωμένα. Η γλώσσα τους, πανδύσκολη, με πολλά σύμφωνα , είναι μελωδική. Δεν είναι σαν τα γερμανικά που μου ακούγονται βάρβαρα. Αλλά μια βδομάδα εκεί και δεν ξέρω ακόμα πως είναι το "ναι" και το "όχι".

Το κράτος φροντίζει να ζεσταίνονται καλά, να έχουν δωρεάν νερό και ηλεκτρισμό Με ψηλή φορολογία μεν, αλλά με πολλές παροχές δε. Κατάλοιπα του σοσιαλιστικού παρελθόντος της χώρας.

Το Scandinavian Design είναι παντού. Στο δρόμο, στα σπίτια, στα καταστήματα, στο τρόπο που ντύνονται. Απλό, σικάτο, λειτουργικό. Έτσι όπως είναι η χώρα και οι κάτοικοι.

Η φύση είναι υπέροχη, ακόμα και για μένα που λατρεύω το τσιμέντο. Πανύψηλα δέντρα, φύλλα σε όλες τις αποχρώσεις του πορτοκαλί, λίμνες, ποτάμια. Ωραία! Θα ήθελα να έμενα ακόμα μια βδομάδα και να την έβγαζα σε σπίτι στην σουηδική εξοχή, δίπλα από μια λίμνη.

Αυτές τις μέρες θα δω το The Girl with the Dragon Tattoo , και το σουηδικό και το αγγλικό, θα ξανακατεβάσω ABBA στο ipod μου και θα πηγαίνω τακτικές επισκέψεις στο ΙΚΕΑ ( παρεπιμπτόντως το food section του ΙΚΕΑ έχει ένα αρκετά αντιπροσωπευτικό δείγμα των φαγητών της χώρας).

Μια ώριμη...λίστα!

Καταλαβαίνεις ότι έχεις μεγαλώσει/ωριμάσει/γεράσει/όπως θες πες το όταν:

Δεν σου βγαίνει πολύ συχνά να ξενυκτάς μέχρι τις 5 το πρωί. Ναι, στα 20+ μπορούσα να το κάνω 2-3 φορές τη βδομάδα και να πηγαίνω δουλειά ΚΑΙ να μην σερνόμουν όλη μέρα.

Βαριέσαι να πίνεις σφηνάκια. Έτσι κι αλλιώς έχεις μάθει ότι μπορεί να αντέχεις ακόμα τα 4-5 gin n tonic/ vodka + κάτι άλλο/ ποτήρια κρασί αλλά όταν προσθέσεις το ένα και μοναδικό σφηνάκι, αμέσως αρχίζει η κατηφόρα.

Τη βρίσκεις περισσότερο σε εστιατόρια και wine bar παρά σε κλάμπ και μπουζούκια ( ναι, ακόμα και όταν δεν ακούς λαϊκά, απλά πας για το "χάζι"). Να μπορείς να πεις μια κουβέντα ρε παιδί μου, να δεις τους φίλους σου! Αλλιώς τι; Να βγεις έξω απλά για να βγεις; ( "ε , ναι" θα απαντούσες πιο παλιά).

Κάνεις δηλώσεις του τύπου " εγώ την παλιά Λευκωσία, την έχω ζήσει πιο ρομαντικά και τα Καλά Καθούμενα ήταν προορισμός , όχι παρεπιμπτόντως, βρίσκω καρέκλα άδεια και κάθομαι, επειδή δεν υπάρχει πουθενά άλλου στα άλλα καφενεία της πλατείας".

Σκέφτεσαι και σκέφτεσαι και σκέφτεσαι και ζυγίζεις και ζυγίζεις και ζυγίζεις. Ώσπου τελικά να καταλήξεις στο "μπα δεν θα το ρισκάρω". 

Όταν επιτέλους ρισκάρεις, κάνεις τεράστιες αλλαγές στη ζωή σου. Ή έτσι νομίζεις δηλαδή.

Έχεις το στομάχι σου συχνά πυκνά και γνωρίζεις ολοένα και περισσότερο κόσμο που έχει παρόμοια θέματα. Εμ ναι, όλο αυτό το άγχος της δουλειάς, της καθημερινότητας σε κάποια φάση, θα αρχίσει να σου "μιλάει".

Λες φράσεις του τύπου " αυτοί οι μικροί σήμερα πως ντύνονται έτσι" και " τι σκατά γράφει το sms αυτό; γιατί λείπουν τα μισά σύμφωνα;". Ναι, τις λέω και ν-τ-ρ-ε-π-ο-μ-α-ι!

Κρατάς παιδιά των φίλων σου και συνειδητοποιείς ότι ναι θα μπορούσες να είχες και εσύ ως τώρα 1-2 από αυτά τα μικρά τα ανθρωπάκια.

Καταλαβαίνεις πια γιατί σκέφτεσαι με τον τρόπο που σκέφτεσαι, γιατί έχεις συγκεκριμένες φοβίες, γιατί συμπεριφέρεσαι με συγκεκριμένο τρόπο. Από την μια χαίρεσαι που άρχισες και σε μαθαίνεις, από την άλλη, ψιλοχαλιέσαι που τώρα ξέρεις το "γιατί" και άρα πρέπει να κάνεις κάτι γι' αυτό.

Το παιδικό σου δωμάτιο, δεν υπάρχει πια. Έχει γίνει δεύτερο γραφείο, το δωμάτιο για σιδέρωμα ρούχων, αποθήκη και ότι άλλο έχει αποφασίσει η μάνα σου. 

Σκυλοβαριέσαι να κάνεις chat στο facebook, να μιλάς στα τηλέφωνα, να ανταλλάζεις sms. Έχουμε και δουλειές λέμε!

Σου φεύγει και λες και καμιά λέξη στην καθαρεύουσα. ( αλήθεια το κάνω!)

Μιλάς για κάποιον που είναι 60 χρονών και λες "νέος είναι". Και έχεις δίπλα σου κάτι 20χρονα που λένε για κάποιους " ναι βγαίνει με έναν σχεδόν γέρο...είναι 40", και φρικάρεις.

Δεν πιστεύεις στα ζώδια, ούτε στους ωροσκόπους, ούτε στο σύμπαν. It is what it is!

Σπάνια κάνεις τέτοιες λίστες, αλλά όταν τις κάνεις, γελάς από μέσα σου!

Υ.Γ Το φθινοπωρινό header είναι μια δημιουργία του φίλου μου unshaved bastard!

Dream, dream dream!

Το ξέρω πολύ καλά πως εδώ και μήνες γράφω τα ίδια και τα ίδια καταθλιπτικά πράγματα.

Χωρίς να απολογούμαι ( δεν είμαι καλή σε αυτό - όταν αναγκάζομαι να το κάνω, τις περισσότερες φορές δεν το εννοώ, απλά το λέω για να με αφήσουν ήσυχη),  ξέρω πως στα έχω πρήξει.

Κάνε υπομονή, όπως κάνω και εγώ και ελπίζω μια μέρα να φέξει από κάπου και να δω το φως το αληθινό.

Λοιπόν σου είπα για τα 2 όνειρα που βλέπω πολύ συχνά τα τελευταία 1-2 χρόνια;

Είναι δύο συγκεκριμένα. Για το σπίτι σου ξανάπα. Βλέπω όνειρο ότι αλλάζω σπίτι, περιοχή, διαμέρισμα.

Το άλλο είναι ότι ονειρεύομαι ότι ξαναπάω πανεπιστήμιο. Είτε για master είτε για ένα πτυχίο.

Είμαι στην ηλικία που είμαι τώρα εξ ου και το όνειρο μετατρέπεται πολλές φορές σε εφιάλτη του στυλ "τι γυρεύω εγώ μεσα στα διαβάσματα" και " που να ξεσηκώνομαι τώρα να μένω σε dorms".

Πάω είτε στο παλιό μου πανεπιστήμιο ή σε ένα άλλο ( μέχρι και Εδιμβούργο έχω βρεθεί).

Χθες το βράδι ήταν η σειρά του ονείρου University-Madness.

Ξαναπήγα πανεπιστήμιο, παρέα με μια κολλητή μου και από την πρώτη μέρα βρήκα και ένα ισπανό 25χρονο γκόμενο ( μια φορά έκανα το λάθος με μικρότερο - α πα πα). Τον σπίτωσα στο 2Χ2 δωμάτιο του hall μου. Ήταν θεσπέσια και σχεδόν απελευθερωτικό - δεν μου ζήτησε κανείς να τον παντρευτώ και εγώ δεν το σκέφτηκα ποτέ. Απλά έκανα σεξ!

Τέλοσπαντων, επανέρχομαι στο θέμα μας.

Μα γιατί βλέπω όνειρα με πανεπιστήμια;

Στον ονειροκρίτη λέει πως είναι καιρός περισυλλογής και αγώνα για προσωπική ανάπτυξη.

Η αλήθεια είναι πως με προβληματίζει η λούπα της μη δημιουργικής δουλειάς και προσπαθώ αργά και σταθερά ( κυρίως αργά) να κάνω άλλα πράγματα. 

Αλλά πανεπιστήμιο;

Υ.Γ. Βαριέμαι τόσο πολύ στο γραφείο. Απέκτησα και νέο όνομα "The Bitch". Oh well...

Past tense

Μια από τις πιο μεγάλες παγίδες στη ζωή μας είναι να αναπολούμε συνεχώς.

Να κοιτάς πίσω αντί μπρος ή όπως μου έλεγε μια καθηγήτρια στο γυμνάσιο "να κοιτάς έξω από το παράθυρο αφηρημένα, αντί να βλέπεις τι γίνεται εκείνη την ώρα μέσα στην τάξη".

Όταν όμως έχεις πέσει σε λούμπα, κοινώς δεν την παλεύεις, δεν μπορείς παρά να προστατεύεις τον εαυτό σου υποσυνείδητα με το να αναπολείς.

Αυτό κάνω εδώ και μέρες.

Διαπιστώνω, λοιπόν, πως τα δύο χρόνια πριν μου φαντάζουν μια άλλη ζωή ( πήγα δηλαδή εγώ στην Ινδία;) , τα τρία χρόνια πριν σαν να μην ήμουν εγώ που τα έζησα ( εκείνο το ταξίδι στο Άμστερνταμ και στην Κωνσταντινούπολη δυο μήνες μετά). Για τα πέντε χρόνια πριν, δεν το συζητώ. Άσε που οργιάζω και σκέφτομαι μέχρι και 10 χρόνια πριν ( η πρώτη δημιουργική μου δουλειά και μια σχέση, η πρώτη που ήταν βασισμένη καθαρά στο σεξ).

Πω πω, πως περνούν τα χρόνια. 

Φοβάμαι είναι η αλήθεια. Φοβάμαι πως θθα περάσουν κι άλλο τα χρόνια και εγώ δεν θα ζήσω όσα ονειρευόμουν. Μια μέρα, θα ξυπνήσω θα είμαι 50 ( αν φτάσω τόσο πολύ με το άγχος που έχω) και θα διερωτώμαι που πήγαν όλα τα χρόνια.

Δεν ξέρω αν αυτοί που έχουν παιδιά, μετράνε έτσι το χρόνο. Μπορεί να είναι εντελώς εγωιστικό εκ μέρους μου να μετρώ τη ζωή μου σε ταξίδια και στιγμές. 

Δεν ξέρω αν θα ήμουν πιο ευτυχισμένη αν την μετρούσα σε παιδικά δοντάκια που πέφτουν, στις πρώτες φορές ( η πρώτη λέξη, το πρώτο περπάτημα), στις πρώτες μέρες ( στο νηπιαγωγείο, στο σχολείο,).

Η αλήθεια είναι πως στα γράφω αυτά και νιώθω μια μεγάλη λύπη και αγωνία.

Λύπη γιατί απογοητεύω τον κόσμο γύρω μου και γιατί δεν αποφασίζω αν θέλω να μπω στη διαδικασία "οικογένεια".

Αγωνία γιατί, όταν δεν κάνεις κάτι που κάνουν όλοι, υφίστασαι με μεγάλη πίεση από την οποία δεν ξέρεις ποτέ θα απαλλαγείς και θα ηρεμήσεις ( χωρίς να κατεβάζεις xanax).

Καθώς τα γράφω αυτά, σκέφτομαι: Μήπως τελικά το να σκέφτεσαι το παρελθόν μόνο ζημιά προκαλεί;

Wok me up before you go go

 Χθες το βράδι, είχα τη φαεινή ιδέα να προτείνω στην παρέα, να πάμε κάτω παλιά Λευκωσία για βόλτες. Καλός ο καιρός, σκέφτηκα, θα βρούμε και ένα café να αράξουμε ανάμεσα στα τόσα που άνοιξαν. Αφού έχει τόσες επιλογές πια κάτω στο κέντρο.

Πάω, μαζεύω τη μια φίλη, δίνουμε τηλεφωνικό ραντεβού με τους άλλους, πάνω στην πλατεία/γιαπί Ελευθερίας.

Δεν πάρκαρα στην τάφρο, από ψηλά φαινόταν γεμάτη. Περνώ κατά μήκος των Φοινικιών, επίσης τίγκα. Προχωρώ, φτάνω στην πλατεία/γιαπί. Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι το αρχικό μου σενάριο, δεν είχε καμία λογική. Πλανόδιοι πωλούσαν από ξηρούς καρπούς μέχρι βραχιολάκια, κάτι ξεκάπνιζε δεξιά και αριστερά ( μην ήταν σάντουιτς, μην ήταν γύρος και κοψίδια;) και κόσμος, πολύς κόσμος.

Δεν πτοήθηκα, έστριψα στην Ρηγαίνης. Κόλλησα σε μποτιλιάρισμα. Μετά από 5 λεπτά, καταφέρνω να ξεφύγω και στρίβω δεξιά για να πάω προς τα κάτω. Πάρκιγκ γεμάτα, αυτοκίνητα να βγαίνουν από όλα τα alt.

Να μην στα πολυλογώ, πάρκαρα στο μυστικό μου πάρκιγκ, κάπου πολύυυυ μακριά από Λήδρας και Ονασαγόρου.

Βρήκαμε τους υπόλοιπους Λαϊκή Γειτονιά που υποτίθεται άνοιξαν καφενεδάκια. Έχω μια απορία…δηλαδή το μόνο πράγμα που απέμεινε από αυτό το φιλόδοξο σχέδιο της δεκαετίας του 80, είναι 4-5 ταβέρνες με χάλια, τάχαμου, κυπριακό φαγητό και café που το highlight τους είναι ο ναργιλές;

Τέλοσπάντων, μετά από μια βόλτα Λήδρας και Ονασαγόρου, όπου γινόταν το έλα να δεις και μετά από ένα πέρασμα στην πλατεία Φανερωμένης που μας προκάλεσε αγοραφοβία, καταλήξαμε Ερωδό.

Για τον οποίο δεν πεθαίνω, αλλά σκίζει από τοποθεσία και το πιο σημαντικό δεν σε πνίγει ο πολύς ο κόσμος.

Αν κύριε Δήμαρχε και αρμόδιες αρχές, σκοπεύατε να μετατρέψετε την παλιά Λευκωσία σε ένα τεράστιο wok, όπου όλοι θα βρισκόμαστε μέσα, σαν stir fry λαχανικά και θα κουλιάζουμε, το έχετε καταφέρει.

Πρώτες μέρες του Οκτώβρη

(διάβασε το πιο κάτω κείμενο, ακούγοντας το "Perfect Life" του Moby)

 Το triolouin με έκανε και χαμογέλασα πριν λίγο με το ποστ του για τα 10 βήματα που μπορεί να φτάσει κάποιος στην ευτυχία και το ευχαριστώ πολύ!

Λοιπόν, δεν έχω πολλά νέα - τι θα συνέβαινε σε ένα μήνα εξάλλου ( πολλά κακά αν μη τι άλλο - αυτό είναι εύκολο - το απέδειξε ο Σεπτέμβρης).

Αλλά αποφάσισα να αλλάξω διάθεση επειδή είμαι στις καλές μου και και είναι ηλιόλουστα τώρα που γράφω. Κάνε καφέ και έλα να σου πω τι έγινε αυτές τις μέρες.

Καταρχάς, έκλεισα σήμερα ταξίδι. Υπολόγιζα να πάω Αθήνα τον άλλο μήνα και μάλιστα κανόνισα να λείπω και μια βδομάδα ( ευχαριστώ φίλη που θα με αντικαταστήσεις). Όμως έπεσε πρόταση από άλλη φίλη και αμέσως είπα "ναι" χωρίς δεύτερη σκέψη. Λοιπόν, η Τουλίπα σου τον επόμενο μήνα θα γίνει frozen. Η Στοκχόλμη θα υποδεχθεί την αφεντιά μου και θα βρεθώ κοντά στον Βόρειο Πόλο! Η χαρά μου είναι μεγάλη, γιατί ως γνωστόν λατρεύω τα ταξίδια και μάλιστα σε χώρες που δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τη δική μου.

Τι άλλο; Αποφάσισα να κάνω πράγματα. Όχι, δεν θα αρχίσω πλέξιμο, ούτε άλλη γλώσσα, ούτε θα μάθω να μαγειρεύω ( αν και νομίζω όλοι ξέρουμε να μαγειρεύουμε και απλά θέλουμε εξάσκηση).

Για παράδειγμα, χθες πήγα στην Κρατική Έκθεση, την Πέμπτη θα πάω στο Silverstar για δοκιμή κρασιών Makkas Winery, θα πάω την Κυριακή να δω το "Παλτό" στο πρώην Da Capo, θα πάω σινεμά να δώ το J.A.C.E και το Jobs κλπ.

Δεν τα κάνω επειδή βαριέμαι - αν και είναι ένας λόγος αυτός - αλλά επειδή σκέφτηκα πως αν είμαι εκτεθειμένη σε διάφορες εμπειρίες και συναναστρέφομαι με καινούριο κόσμο, μπορεί στο άσχετο να βρω παραθυράκια σε διάφορες σκέψεις μου που με προβληματίζουν από τον καιρό που γεννήθηκα.

Με τη μάνα μου δεν μιλιόμαστε και εννοείται πως με ενοχλεί κατά φάσεις. Με τον μπαμπά μου μιλάμε και πήγαμε μαζί έκθεση χθες το βράδι, ήταν ωραία Ένιωσα μετά από καιρό πως είμαι η κόρη κάποιου. Νιώθω πως αυτό που πέρασα πριν μερικές βδομάδες δεν μου άξιζε. Δεν σου κρύβω όμως, πως με επηρέασε.  Όχι με τον τρόπο που ήλπιζε η μάνα μου. Κάτι σαν wake up call, θα το έλεγα. Ναι, ελπίζω να είναι αυτό.

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά όταν μετά από χρόνια φιλίας, ο άλλος "πιάνεται" από ένα αστείο που κάνεις και βγάζει νύχια, δεν είναι και τόσο ευχάριστο. Και αν δεν είσαι 20 και έχεις αντοχές - που δεν είμαι και δεν έχω - μένεις μακριά, γιατί πολύ απλά βαριέσαι να αυτολογοκρίνεσαι για να μην "θικτεί" ο άλλος.

Σεπτέμβρη στο καλό ( και να μην μας γράφεις)

Τελειώνει και αυτός ο μήνας. Ενδόμυχα θα ήθελα να πιστεύω ότι θα τελειώσουν και όλα τα κακά του και ότι από την 1η. Από τις αρχές του Σεπτέμβρη, μόνο αναποδιές.  Δεν θυμάμαι να έχω περάσει πιο παράξενο και μάλλον κακό Σεπτέμβρη. Λες και ένα υπέροχο καλοκαίρι ( ή μάλλον υπέροχες διακοπές), έπρεπε να έρθει στα «ίσια» του με έναν όχι και τόσο καλό Σεπτέμβρη.

Ο μήνας αυτός ήταν δύσκολος πολύ. Ακόμα δεν μιλάω με τη μάνα μου. Νιώθω ότι δεν έχω οικογένεια. Αλλά αυτό δεν είναι το κύριο πρόβλημα. Το θέμα είναι ότι εγώ διερωτώμαι τι είναι ευτυχία, τι είναι μάλλον η δική μου ευτυχία. Ο καθένας μας την ορίζει διαφορετικά.

Πού πάω; Υπάρχει απάντηση σε αυτό; Καμιά φορά διερωτώμαι αν υπάρχει λόγος να τίθεται αυτή η ερώτηση.

Επισης, απλα για να το ξερεις. Μετά τα 35 αν δεν παντρευτηκες ,το σοι σου, σου κανει τη ζωη σου ΚΟΛΑΣΗ. Θα διαλυθεις μαζι τους, θα απομακρυνθεις, θα σου πουνε εξωπραγματικα πραγματα,  θα διερωτασαι εσυ αν εχεις χολέρα, πανούκλα και αν τελικά είσαι ένα άχρηστο μέλος της κοινωνίας ( στα πολύ down σου). Το επόμενο βήμα είναι να μας απομονώσουν όλους τους 35 + σε ένα ερημικό νησί και να μας πετάνε τρόφιμα με το ελικόπτερο.

Η δουλεια μου, είναι κατι που με ενοχλει παρα πολύ πλέον. Παρα πολύ όμως.

Άμα σε νοιάζει , σε πειράζει. Είμαι σε σκέψεις. Το CV θα το κάνω το σαββατοκύριακο. Τώρα τι θα το κάνω αυτό το CV , δεν έχω ιδέα. Λες να ειμαι παλαβή που έχω δουλειά αλλά ψάχνομαι;

Δεν μου ξανατυχε να νιωθω ότι ειμαι σε αδιέξοδο με όλα. Να μην σου τύχει.

Υ.Γ Για να μην τα μαυρίσω όλα, αυτός είναι ο μήνας που έμαθα ότι θα αποκτήσω και δεύτερη βαφτιστίρα και επίσης, είμαι πολύ περήφανη που προσέχω πια τον εαυτό μου, δηλαδή πηγαίνω ευλαβικά γυμναστήριο, προσέχω τι τρώω και δεν κατεβάζω άπειρο αλκοόλ.

Εγώ δουλεύω, εσύ δουλεύεις, εμάς μας δουλεύουν

Λένε πως δεν είναι καιρός για μαγκιές , στην προκειμένη , να παραιτήσαι ακόμα και αν δεν έχεις άλλη δουλειά υπόψη σου.

Όμως σκέψου για 1 λεπτό πως θα ήταν αν ήσουν γενναίος/α με αυτό το θέμα.

Είμαι σίγουρη ότι το 80% από εσάς δεν δουλεύει υπό τις καλύτερες συνθήκες εργασίας τους τελευταίους μήνες. Το αφεντικό τρελαίνεται, οι μισθοί πέφτουν, οι πελάτες απαιτούν τα πάντα κλπ. κλπ. Ακόμα και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, σίγουρα θα αντιμετωπίζουν ακόμα πιο ακραία συμπεριφορά από γονείς.

Έτσι γίναμε. Μια ζούγκλα συναισθημάτων, σου λένε στα μούτρα σου καθημερινά πως πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων αν θες να επιβιώσεις. Αλλά εσύ δεν θες, δεν σου βγαίνει να ζεις με τόση βιαιότητα γύρω σου, πόσο μάλλον να γίνεις και εσύ κάτι παρόμοιο.

Δεν είμαι απελπισμένη με τη δουλειά μου. Νιώθω αυτό το πράγμα που νιώθεις όταν είσαι για πάρα πολύ καιρό απογοητευμένος και δεν έχεις και που αλλού να πας. Πνίγομαι κάτω από το νερό και μου τελειώνει το οξυγόνο, αλλά αργά αργά.

Οι μισοί μου φίλοι είναι άνεργοι. Οι περισσότεροι από αυτούς, δεν ξέρουν πως θα πληρώσουν το νοίκι τους το επόμενο μήνα. Κι όμως προσπαθούν, κάνουν πράγματα συνεχώς, σε όλες τις πόλεις. Δεν έχουν ρουτίνα. Αυτό το ζηλεύω. Αλλά ξέρω ότι αυτή η ελευθερία έχει το τίμημα του να μην έχεις τίποτα για σίγουρο όσο αφορά στα λεφτά.

Η δουλειά μου δεν μου λέει κάτι εδώ και καιρό.

Με ενοχλεί αυτό. Είμαι από αυτούς που ξόδεψαν ώρες και ώρες σε ένα γραφείο για να είναι τυπικοί και σωστοί ( με μια μικρή δόση τελειομανίας και ΟCD). Τελικά ξέρεις ποιος το εκτιμάει; Σχεδόν κανείς.

Σίγουρα όχι η διεύθυνση γιατί είσαι δεδομένος και "τυχερός που έχεις μια δουλειά", σίγουρα όχι οι γονείς σου που έχεις ως προτεραιότητα τη δουλειά  (δεν είσαι δα και στο Μανχάταν), σίγουρα όχι οι φίλοι σου που βαρέθηκαν να ακουν τη φράση "σόρι έχω δύσκολη μέρα αύριο, δεν μπορώ να ξενυκτήσω), σίγουρα όχι η σχέση σου που βγάζεις τα νεύρα σου πάνω τους.

Άρα αν κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με αυτό που κάνεις και τελικά  ούτε και συ, τι κάνεις;

Τι κάνεις στην Κύπρο της κρίσης;

How to be free ( any hints?)

Η τρίτη απόπειρα να γράψω ένα ποστ, ελπίζω να είναι και η τελευταία.

Δεν ξέρω και γω πλέον τι να γράψω και να το πιστεύω.

Είναι το σύνδρομο του Σεπτέμβρη ή είναι ένα γενικότερο σύνδρομο των τελευταίων 15 μηνών.

Δεν ξέρω.

Άκου. Σου έτυχε να μην έχεις τίποτα να πεις στον άλλο; Ειδικά σε φάσεις που θα ήταν καλή ιδέα να τον βάλεις στη θέση του;

Για να μην μιλάω αόριστα, χθες για ακόμα μια φορά με ρώτησε η μάνα μου πότε σκοπεύω να ωριμάσω και να κάνω οικογένεια. Μάλιστα δεν το θεωρεί φυσιολογικό πως στα 36 δεν δείχνω καμία πρόθεση. Φώναζε εκεί διάφορα, τα περισσότερα τα ξανάπε, είπε και καινούρια, κάπως άγρια και βίαια.

Εγώ απαντούσα, χωρίς να σηκώσω τον τόνο της φωνής μου, ούτε και μια φορά. Όχι γιατί φοβήθηκα να της απαντήσω. 

Απλά δεν μπορούσα να απαντήσω σε ερωτήσεις που ούτε και γω δεν ξέρω την απάντηση.

Και τι να έλεγα;

- Θα παντρευτείς;

- Ναι στις 6: 11 την Κυριακή, 8 του Σεπτέμβρη του 2014. Μπορεί και να αργήσουμε κανένα δεκαλεπτάκι αν αποφασίσω να το παίξω ντίβα, σόρι ε;

- Γιατί δεν σοβαρεύεσαι; Δεν είσαι 18 πια.

- Αλήθεια δεν είμαι 18; Τι λες!

- Το ξέρεις ότι έχεις πολλά ελαττώματα και δεν είναι εύκολο να βρεις άντρα;

- Βεβαίως και το ξέρω, και το ξέρουν και επίσης οι αναγνώστες του μπλογκ μου και φρίττουν που μέσα σε 7 χρόνια ξεπηδάνε κάθημερινά, από παντού, ελαττώματα.

- Γιατί όλοι σου σχεδόν οι φίλοι είναι γκεί;

- Γιατί έχουμε το ίδιο αγαπημένο χρώμα.

- Το ξέρεις ότι δεν κοιμάμαι τα βράδια; Το ξέρεις ότι μας καταστρέφεις τη κοινωνική μας ζωή;

- Το ξέρεις ότι υπάρχουν χάπια κατάλληλα στην αγορά; Το ξέρεις ότι μπορεί να έχουν βαρεθεί οι φίλοι σας τη μιζέρια σου;

Να μην στα πολυλογώ. Βεβαίως και με ενόχλησε η κουβέντα αυτή. Όχι τίποτε άλλο, αλλά πάλι δεν θα μιλάμε και εννοείται πως θα είμαι καλύτερα ψυχολογικά όταν νιώθω ότι δεν έχω οικογένεια.

Έτσι σε καταντούν σε αυτό το νησί. Απεγνωσμένο να βρεις τρόπο να ζήσεις τη ζωή σου όπως εσύ τη θες.

Σου προκαλούν φοβίες όταν για οποιοδήποτε λόγο δεν ζεις το Cyprus Dream.

Λέω να πάω στην Επίτροπο Διοικήσεως να παραπονεθώ για τα δικαιώματα των single 35+ που καταπατούνται καθημερινά.

Πολιτικαλι ινκορεκτ

Τουτέστιν, φτάνει πια με τα "σωστά" τα δήθεν σαβουαρ βιβρ και όλα όσα μας καταπιέζουν.

Η σούβλα, τα spare ribs και τα παϊδάκια θέλουν χέρι. Με το πιρούνι και το μαχαίρι, θα σου πετακτεί κανά κόκκαλο στο δίπλα τραπέζι. ( Από την άλλη φυσικά, το γλείψιμο των δακτύλων είναι κάτι που μου προκαλεί ανατριχίλα)

Μια χαρά είναι το φραπέ. Ως λάτρης του καφέ , με μανία  να αλέθω μόνη μου τους κόκκους του καφέ μου και με προσεκτική μελέτη των ποικιλιών, αποδέχομαι την ανεμελιά του φραπέ και την ταυτίζω με την παλιά Λευκωσία, με την Αθήνα, με ελληνικά νησιά.

Εμένα μ αρέσει η ηλεκτρονική μουσική και ο Κωνσταντίνος Βήτα, εσένα η λαϊκή και ο Παντελίδης. Είναι οκ, γούστα είναι. Μην μασάς από τον σνομπισμό των δήθεν ψαγμένων που στη λένε κάθε φορά που αποθεώνεις τη Νατάσα σου. Ζηλεύουν μαλλον για το απενοχοποιημένο της υπόθεσης.

Τι και αν δεν διάβασες ποτέ στη ζωή σου Σώτη Τριανταφύλλου, Ορχάν Παμούκ ή Εμπειρίκο. Αυτές οι λίστες με τα "100 βιβλία που πρέπει να διαβάσεις πριν πεθάνεις", είναι τελείως καταπιεστικές. Κανείς τους δεν έγραψε βιβλία με σκοπό να γίνουν τα must αναγνώσματα της ανθρωπότητας. 

"Η παράσταση της χρονιάς". Που όλοι οι γνωστοί σου έχουν πάει και όλοι έχουν άποψη. Δεν σε πιάνει το αντιδραστικό και δεν πας; Εμένα ναι. Ειδικά όταν είμαι σε παρέα, που ο "πνευματώδης" της υπόθεσης, κάνει κριτική της παράστασης και τη συγκρίνει με άλλες του εξωτερικού. 

Είναι οκ να μην θες να είσαι μαζί με τους φίλους σου με παιδιά. Είναι οκ να μην θες να κάνεις. Είναι οκ να μην θες να παντρευτείς. Είναι από την άλλη οκ, αν θες να κάνεις 5 παιδιά και όχι 2 που είναι ο "τέλειος" αριθμός σύμφωνα με την πυρηνική οικογένεια.

Και ναι μ αρέσουν τα πατατάκια και τα τρωω στην παραλία και δεν πειράζει που θα έπρεπε να τρωω αβέρτα καρότα και σέλινα που δεν παχαίνουν. Εγώ κτυπιέμαι στα γυμναστήρια μετά, όχι εσύ που κοιτάς λες και τρώω δηλητηριώδη μανιτάρια ( κατά βάθος ζηλεύεις και το ξέρω).

Α ναι , δεν αρέσει σε όλους "η Κύπρος μας". Ούτε το επιχείρημα "βουνό και θάλασσα" με πείθουν. Καλά, λίγο η θάλασσα. Το άλλο με την πλαστική καρέκλα γιατί να το διαφημίζω; Και όσο για το "όλα είναι σε κοντινή απόσταση" ...καλά δεν πάω με τα πόδια κιόλας ( έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε πεζοδρόμια της προκοπής). 

Και μακάρι να είμαστε όλοι σε κάποια φάση πολίτικαλι ινκορέκτ. Το άλλο είναι βαρετό.

Summer Days

 (φωτό: ένα ζεστό απόγευμα του Ιούλη στη Λεμεσό, έπεσα μπροστά σε αυτη την τόσο αυθόρμητη και όμορφη φράση)

Το blog θα μπει σε silent μέχρι την αρχή της νέας σχολικής σεζόν.

Ως τότε θα:

Τρέχω να προλάβω τις δουλειές μου για να καταφέρω να πάρω άδεια 3 ολόκληρες βδομαδες.

Βλέπω Orange is the new black. Long live NETFLIX!

Προσπαθώ να αποφεύγω τα πλήθη. Έχω αποκτήσεις δυσανεξία στις τιγκαρισμένες με κόσμο παραλίες. Και ναι, ειδικά Κύπριους. Με παιδάκια ή χωρίς, με 10 παγωνιέρες, με ξαπλώστρες, καρέκλες και τσάντες Jumbo γεμάτες παιχνίδια.  Και γω Κύπρια είμαι αλλά δεν τσιρίζω στην παραλία και δεν απλώνω το βιος μου σε ακτίνα 2 μέτρων από την ξαπλώστρα μου.

Ζω στη βεράντα μου. Με κουράζει τελικά ο κόσμος όπου και να ναι. Μήπως να το ψάξω;

Διαβάζω βιβλία. Θα προσπαθήσω να μην τα διαβάζω από το ipad αλλά να είναι χάρτινα. Άλλη η χάρη του χάρτινου.

Βρω τους φίλους μου. Θα κάνω κουβέντες αν και δεν είμαι για αμπελοφιλοσοφίες. 

Πίνω κοκτέιλ, μπίρες και κρασιά. Ώσπου να ξανασυνηθίσω να πίνω - έλεος γίνομαι ξενέρωτη.

Κάνω υπομονή. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζει σε τέτοιες συνθήκες εργασίας. Δεν ξέρω ωσπου θα πάει αυτό. 

Αποφεύγω να διαβάζω εφημερίδες και να βλέπω ειδήσεις. Οτι μαλακία πει ο κάθε πολιτικός πρέπει να την λουστούμε;

Μείνω μακριά από το facebook. Έχει καταντήσει μια αηδία, ένα λαϊκό δικαστήριο. Το γράφω αυτό και είμαι στο τσακ να ποστάρω στάτους " οποιος ξαναβαλει λινκ για το γατάκι που σκότωσαν στην ταβέρνα, θα τον διαγράψω". Το πολυ πολυ να μου μεινουν 5 φίλοι. Καλύτερα. Οτι κακά έχει ο Κύπριος, είναι φάτσα κάρτα καθημερινά μπροστά μου μέσα από τον καφενέ του facebook.

 ----- - - --

Σε 2 μέρες είναι τα γενέθλια μου. Άλλες χρονιές έκανα απολογισμό. Φέτος δεν μου βγαίνει. Η χρονιά είχε τις πολύ καλές στιγμές της, ένιωσα ασφάλεια σε πολλούς τομείς, έκανα και πολύ ωραία ταξίδια. Αλλά όλο αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο και που έχει επηρεάσει τη δουλειά μου και τη ζωή μου δεν είναι κάτι που μπορώ απλά να αφήσω πίσω και να πω " ε θα περάσουμε". Σιχαίνομαι αυτή τη φράση. 

Άρα θα βάλω μια ευχή.

Πράξη. Ρίσκο.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού παίδες!

Υ.Γ Σήμερα βγήκε στον ιντερνετικό αέρα το blog της πολύ καλής φίλης, δημοσιογράφου και συγγραφέως Ελένης Ξένου. Είναι το www.elenixenou.com. Μπες μέσα για έμπνευση , ωραίες εικόνες και ταξιδιάρικες ιστορίες.

αρλούμπες καλοκαιρινές

Σκέψου τώρα μέσα στο καλοκαίρι, με τη ζέστη και με κάμποσα ροζέ κρασιά πάνω σου, να βλέπεις όνειρο το all time classic αντικείμενο του πόθου σου.

Μα φτάνει πια! Δεν γίνεται, κάποιο ελάττωμα θα έχεις και εσύ...

Πολλά φεστιβάλ. Δεν έχω πάει σε κανένα ως τώρα. Ως το θερινό με βλέπω.

Αν και ο Χαρούλης στο Έθνικ....Χειμωνανθός!

Τελικά άμα δεν είσαι του κάμπιγκ τα μισά φεστιβάλ στο νησί τα χάνεις.

Αυτό το "μαγικό" που εξαφανίζεται κόσμος από τη ζωή σου. Πολύ μαγικό λέμε.

Από την άλλη, όσο μεγαλώνεις ξεσκαρτάρεις. Ή μήπως σε ξεσκαρτάρουν;

Χωρίς αιτία, χωρίς αφορμές. Έτσι απλά.

Αδιαφορία για όλα. Θα αλλάξει;

Ναι. Κωσταντίνος Βήτα στην Κύπρο. Λιποθυμώ.

Πολλή δουλειά ως την άδεια. Και μετά διακοπές και ελληνικά νησιά.

Και μετά επιστροφή και μετά μια χρονιά που θα γίνει ο χαμός. Εγγυημένα θα έχουμε κλάματα

στο blog.

Είναι καιρός για πολλά ανοίγματα. Αυτο το σύνδρομο του "είμαι πάνω στο φράκτη" είναι καιρός να σταματήσει. 

Έχουν εμφανιστεί στη ζωή μου φίλοι παλιοί. Σημαίνει κάτι;

Επιστρέφω στο γραφείο - πεθαίνω από βαρεμάρα.