Ω, τι κόσμος!

Πέρασε και το Πάσχα, ούτε που το κατάλαβα.

Ε βέβαια, άμα δουλεύεις...

Πήγαμε και παραλία. Όχι, δεν κολυμπήσαμε, πήραμε λίγο χρωματάκι, έτσι για να φύγει το άσπρο του χειμώνα. Ωραία ήταν στο Nissi Beach. Είχα να πάω χρόνια και μάλλον θα κάνω άλλα τόσα να ξαναπάω.

Τσακώθηκα και με τη μάνα μου, κλασικά πράγματα δηλαδή. Καταντάνε κουραστικοί αυτοί οι άνθρωποι που από μια ηλικία και μετά εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στη θρησκεία. Στην εκκλησία, στους πνευματικούς, γεμίζουν τον τόπο εικόνες, διαβάζουν βιβλία. Αν ήταν με τα gadgets που γίνεσαι καλός και ήρεμος άνθρωπος...

Τι άλλο;

Λοιπόν, το σκεφτόμουν τις προάλλες. Ένας από τους σοβαρούς λόγους που ξανάνοιξα το μπλογκ, είναι εσύ. Εσύ που διαβάζεις τόσα χρόνια, που συζητάμε, που μου δίνεις κουράγιο, καλές συμβουλές, όμορφα λόγια. 

Πως το σκέφτηκα; Εχει καταντήσει ο κόσμος αγενέστατος, φωνακλάς και ηλιθιος. Στα λόγια ( πλέον στο facebook όλοι γράφουνε με κεφαλαία κι θαυμαστικά , παρεξηγά τα πάντα, δεν βγάζεις άκρη γενικώς. Άσε που σου ζητάει τα ρέστα για...δεν ξέρω και εγώ για ποιο πράγμα. Ξαφνικά μας φταίνε όλα, ξαφνικά διεκδικούμε.

Και πες να ξέραμε πως να το κάναμε. Διάλογος δεν υπάρχει, απλά φωνάζουν, όλοι μαζί.

Μετά δεν έχουμε τρόπους. Τώρα θα μου πεις, πότε είχαμε;

Από τον Επιτάφιο, την φρουταρία που πήγα την επόμενη μέρα, μέχρι τη σειρά στο πάρκιγκ της παραλίας, κάνεις μα κανείς δεν τηράει σειρά. Ήταν πάντα έτσι; Έλεος πλέον.

Επίσης, ο κόσμος έχει θράσος. Ουτε να σεβαστεί τη δουλειά σου. Θα σε αντιγράψει, θα σε αμφισβητησει. 

Που φτάσαμε;

Ή ήμαστε πάντα έτσι και τώρα εγώ το παρατηρώ.

Μια μικρή ζωή

Το ζώδιο μου λέει, πως το 2013 είναι η χρονιά για μεγάλες αποφάσεις που θα καθορίσουν τα πάντα μετά. 

Όσο και αν πιστεύω πως ο καθένας μας κανονίζει μόνος του την μοίρα του, χωρίς πλανήτες, ανάδρομους, ωροσκόπους, ζώδια και DNA, νιώθω πως η πιο πάνω φράση έχει μια βάση.

Το 2013 είναι επεισοδιακό. Γίνονται πράγματα γύρω μας, που δεν μπορούμε όχι μόνο να αλλάξουμε, αλλά ούτε και να επηρεάσουμε, δυστυχώς. Γιατί το ψέμα είναι πολύ, η διαφθορά ακόμα περισσότερη.

Όμως οφείλουμε, στον εαυτό μας, μια επανάσταση. Μέσα μας.

Έλεγα τις προάλλες σε μια φίλη μου, ότι έχω βαρεθεί τους επαναστάτες του facebook και του ίντερνετ. Αυτούς που βγαίνουν, γράφουν με κεφαλαία γράμματα  ( φωνάζουν δηλαδή), βάζουν και καμιά δεκαπενταριά θαυμαστικά και νομίζουν πως κάνουν τη διαφορά.

Ε, όχι φίλε μου. Το μόνο που κάνεις είναι να μου δένεις το στομάχι κόμπο, όταν αντικρίζω την οθόνη μου με τα κεφαλαία σου γράμματα, γεμάτα οργή. Φτάνει πια με τα κούφια λόγια.

Η επανάσταση είναι προσωπική.

Αρχίζοντας από τα βασικά. 

Αν δεν δέχεσαι να σου κλέβουν τα λεφτά, μην ταϊζεις τον καθένα που σε χρεώνει 25 ευρώ το κατεψυγμένο σολομό. Μην υποκύπτεις στα 5 ευρώ, καφέ.Άρχισε από τα μικρά και διεκδίκησε.

Αν δεν σ' αρέσει που είσαι άνεργος, βρες πράγματα να κάνεις. Επαναστάτησε από την εικόνα που σε θέλει να μιζεριάζεις μπροστά από την τηλεόραση. Κάνε εθελοντισμό. Δώσε κάτι πίσω. Είναι μεγάλη η δύναμη του ακτιβισμού.

Αν δεν θες να είσαι σε μια σχέση που δεν σε κάνει καλά, φύγε, όσο δύσκολο και αν σου φαίνεται. Αν είσαι σε μια σχέση που δεν πιστεύει κανείς, παρά μόνο εσύ και το άτομο που είσαι μαζί του, επαναστάτησε και προστάτεψε την.

Αν θες να είσαι δημιουργικός, αλλά η καθημερινότητα σε παίρνει από κάτω, άλλαξε το παιχνίδι. Βρες τη χαραμαδούλα του φωτός και πήγαινε προς τα εκεί. Και όχι το να λες "ε θα το κάνω κάποια στιγμή", δεν είναι πια αρκετό.

Τίποτα δεν είναι πια αρκετό. 

Τα πράγματα όπως τα έχουμε μάθει, δεν μας κάνουν και δεν τους κάνουμε. 

Καιρός να βγούμε από το προστατευμένο μικρόκοσμο μας και να δούμε τι άλλο μας επιφυλάσσει αυτή η μικρή ζωή που έχουμε.

Here comes the sun little darling

Σήμερα είμαι κάπως πιο ήρεμη.

Νομίζω, με ενοχλεί τόσο πολύ το πρόβλημα με το στομάχι που απέκτησα, που ξεχνάω να ασχοληθώ με τα υπαρξιακά μου ώρες ώρες. Κάτι είναι και αυτό.

Λοιπόν, ο καιρός είναι ακόμα μουντός. Μα γίνεται; Κοντεύει τέλος του Απρίλη.

Αυπομονώ τόσο πολύ για το καλοκαίρι. Φαντασιώνομαι εκείνη τη στιγμή, που θα βρεθώ σε μια παραλία. Θα καίει ο ήλιος, θα απλώνω αντιηλιακό με άρωμα καρύδας, θα παίρνω το βιβλίο μου, θα κρατάω το φραπέ μου και θα αράααααζω. Αυτό.

Να περνάω τη μέρα μου έτσι, να μιλάω με τους φίλους μου για σκέτες βλακείες και όχι για την πολιτικο-οικονομική κατάσταση, να πίνουμε μπίρες και sommersby. 

Και όταν δύει ο ήλιος, να είμαστε ακόμα εκεί, να ηρεμεί η θάλασσα, να κοιτάω το μπλε -μωβ χρώμα του ορίζοντα και να είναι αρκετό.

Προς το παρόν, μόνο δουλειά και πάλι δουλειά. Νομίζω πως αν είχα σχέση, θα παραπονιόταν συνέχεια ότι δεν τον βλέπω, ότι δεν κάνω χώρο στη ζωή μου, ότι δεν χαλαρώνω. Και δεν θα είχε και άδικο. Ίσως όμως να είναι έτσι αυτή η φάση. Ίσως σε λίγους μήνες να έχω πιο πολλή ώρα. 

Ίσως ποτέ να μην έχω ώρα. Ίσως υποσυνείδητα, γεμίζω τη ζωή μου, για να μην αφήσω χώρο για πράγματα να εξελιχθούν.

Δεν ξέρω. Προβληματισμοί.

Γι αυτό σου λέω : Παραλία.

Η φυγή

Τι ωραία που θα ήταν, αν όλα αυτά που ζούμε ήταν , απλά ένα κακό όνειρο.

Μου πεσε το κινητο πριν λιγες μερες και έχει γίνει θρύψαλλα. Το πήρα για επιδιόρθωση και τώρα κρατάω εκείνο που είχα ως πριν δύο χρόνια. Το άνοιξα και έβλεπα τις φωτογραφίες σήμερα. Από το 2009 μέχρι την Άνοιξη του 2011. 

Δεν ξέρω αν ήμουν πιο χαρούμενη τότε, αλλά ήμουν άλλος άνθρωπος. Στο πρόσωπο μου δεν υπήρχαν οι έντονες πια, ρυτίδες του άγχους. Δεν με διέλυσε η συνεχόμενη σκέψη "ποια είμαι και τι κάνω". Δεν είναι ότι φαινόμουν πολύ πιο μικρή ( ίσως στις φωτό αρχές του 2009), φαινόμουν όπως πιο ξέγνοιαστη.

Δεν με φτάνει η κρίση των 35, που σε πληροφορώ δεν έχει τελειώσει ακόμα. Είναι και όλο αυτό γύρω που εμένα με έχει καταβάλει και δεν έχω όρεξη.

Ναι με πειράζει που μου διέλυσαν τον μισθό, με ενοχλεί αφάνταστα που ξαφνικά με φόρτωσαν περισσότερες ευθύνες. Με πειράζει που εκτός από όλα αυτά, κάθε τρεις και λίγο, η μάνα μου με πρήζει να κάνω οικογένεια και χρησιμοποιεί ότι τρόπο μπορείς να φανταστείς ( σήμερα ο πνευματικός της είπε " τι καλό κορίτσι η τουλίπα. Είναι δυναμική. Θα κάνει σίγουρα οικογένεια").

Με πειράζει που τα σκέφτομαι ΟΛΑ μαζί και δεν κάνω κάτι. Με πειράζει που δεν τα αφήνω όλα και να αρχίσω κάτι άλλο, με ρίσκο.

Με πειράζει που δεν απολαμβάνω τον ήλιο, τους καφέδες, τις βόλτες.

Που δεν έχω ώρα να είμαι χαρούμενη και αναλαφρη.

Με πειράζει που συμβαίνουν τόσα κακα και γω πρέπει να πω και συγνώμη από πάνω.

Όλα με πειράζουν και θέλω να φύγω. Αλλά δεν ξέρω που.

Ο βασιλιάς της σκόνης

Σκόνη. Μόνο αυτό βλέπω πλέον. Όχι καφέ σκόνη. Αλλά γκρι, σχεδόν μαύρη. Μια θολούρα σε όλα και για όλα.

 Σήμερα είπα ότι θα ξανακυκλοφορήσω στους δρόμους της πόλης ως Τουλίπα. Είναι η μόνη μου διέξοδος πλέον. Το μόνο που απομένει αυτές τις μέρες, είναι ο εαυτός μας. Αν εσύ είσαι καλά με το να είσαι συνέχεια με φίλους, να το κάνεις.
Αν από την άλλη, νιώθεις καλά να διαβάζεις βιβλία, τότε ρούφα τα, για όσο χρειαστεί.
Αν θες να είσαι μόνος/η να ηρεμήσεις, να το κάνεις.
Δεν θα βγει κανένας να σου πει κάτι, έτσι κι αλλιώς όλοι στην εγωιστική κοσμάρα μας είμαστε.

 Και εγώ νιώθω καλά, ή μάλλον καλύτερα, όταν είμαι πιο δημιουργική. Όταν ακούω μουσική, όταν βλέπω εικόνες, όταν φαντάζομαι σκηνές και τις σκηνοθετώ στο μυαλό μου. Και όταν γράφω.

 Έτσι θα γράφω. Ώσπου να λιώσει το πληκτρολόγιο. Ώσπου να νιώσω καλά.
 Και εσύ αν θες διάβαζε. Αν σε κάνει να νιώσεις καλά. Υπόσχομαι ότι μόνο αλήθεια θα σου λέω, όπως έκανα πάντα.

Αν κάποτε είμαι μαύρη, θα νιώθω καλύτερα όταν θα μου λες "όλα θα πάνε καλά". Κάποτε όμως δεν θα είναι ανάγκη να λέμε, ψέματα, ούτε παρηγορίες. Αποδοχή.



 ----

 Ξέρεις τι νιώθω τους τελευταίους μήνες;
Ασφυξία. Θέλω να βγω στους δρόμους και να φωνάξω " Αγαπάτε ρεεεεε". Ώσπου να μου κοπεί η αναπνοή.


 Φτάνει συζητήσεις, καυγάδες. Φτάνει. Αγαπάτε ρε!

 χ

Έχω μια λέξη να σου πω

1,2,3

Sound check

Ναι, μ ακούς; φφφφ ( φύσημα μικροφώνου)

Οκ, μ ακούς.

Βασικά, ήθελα να στο πω εδώ και καιρό, αλλά τη μια δεν έβρισκα τον τρόπο, την άλλη δεν είχα ώρα, μετά είχα κάτι άλλα διάφορα δικά μου και μερικές φορές που προσπάθησα, δεν δούλευε το μικρόφωνο.

Σήμερα, το μικρόφωνο δουλεύει, βρήκα λίγη ώρα από το πήξιμο της δουλειά και συνειδητοποίησα πως με το νου που έχω, πάντα θα έχω κάτι στο μυαλό μου , άρα αυτό δεν παίζει.

Άρα όχι άλλες δικαιολογίες. Απλά θα στο πω.

Λοιπόν άκου, περάσαμε ωραία ως τώρα. Σ αγάπησα, με συμπάθησες θέλω να ελπίζω.

Κάτι νευράκια που είχα κατά καιρούς, προσπαθούσα να μην τα βγάλω πάνω σου ( δύσκολο, γιατί ως γνωστό στους κύκλους μου, είμαι ευέξαπτος χαρακτήρας). 

Έξι χρόνια. Από εκείνο το ζεστό βράδι στο γραφειάκι ενός σπιτιού στο κέντρο της Λευκωσίας που βαφτίστηκα και άρχισα να γράφω ανώνυμα. Ήταν ένα μεγάλο, ωραίο, απίστευτο ταξίδι.

Τα τελευταία 1-2 χρόνια όμως δυσκολευόμουνα να γράψω εδώ. Όχι γιατί δεν είχα κάτι να πω, καλά μερικές φορές ( μέρες, μήνες) όντως δεν είχα κάτι να πω. Αυτό ήταν καλό γιατί σήμαινε πως περνούσα κάλα ως μη-τουλίπα.

Η αλήθεια είναι όμως, πως τελικά δεν με βολεύει πολύ να ξέρω πως υπάρχουν 10 άτομα που ξέρουν πραγματικά ποια είμαι, όταν δεν είμαι ο εαυτός μου, δηλαδή η τουλίπα. Και αυτό μου είναι δύσκολο. Όχι πως έχω πρόβλημα να πω τα σωψυχά μου, αλλά γιατί σε μερικούς δεν θα τα έλεγα ποτέ (πια).

Και τώρα, ήρθε η ώρα να στο πω.

θα κάνω ένα μικρό (μεγάλο) διάλειμμα.

Για τους λόγους που σου είπα πιο πάνω. Αλλά και για τους πιο κάτω.

Γιατί έχω πολλά δικά μου και η ζωή μου δυσκολεύει δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός.  

Αναγκάζομαι να δουλεύω περισσότερο και να ονειρεύομαι λιγότερο. Και όταν δεν ονειρεύομαι γίνομαι ένας πολύ βαρετός άνθρωπος, καλή ώρα σαν τους τελευταίους μήνες.

Γιατί, δεν θέλω απλά να γκρινιάζω εδώ. Και τον τελευταίο καιρό μόνο αυτό κάνω και σκέφτομαι.

Γιατί δεν μου συμβαίνουν πράγματα όπως παλιά. Η ζωή απλά κυλάει. Και οι σκέψεις μόνο, δεν είναι αρκετές για να κρατήσουν ένα blog ενδιαφέρον.

Το  κυριότερο όμως.

Γιατί, πήρα την απόφαση να γράψω κάτι δικό μου. Εδώ, ευχήσου μου καλή τύχη (και πειθαρχεία).

Μπορεί να είμαι around, να διαβάζω, να πετάγω κανένα σχόλιο.

Υπόσχομαι πως αν έχω κάτι να πω, θα έρθω πρώτα εδώ να το γράψω ( και μετά σε γκράφιτι σε τοίχο).

Σε φιλώ, 

Να προσέχεις. Να περνάς καλά. Να πίνεις καθαρά ποτά. Να ντύνεσαι καλά. Να ερωτεύεσαι. Να κάνεις πολύ σεξ. Να έχεις χεσμένη την κοινωνία. Να σκέφτεσαι πως όλα γίνονται για καλό ( ακόμα και αν μόνο κακά σου συμβαίνουν).

UT.

Υ.Γ Το email ισχύει.

Βάλε μου δύσκολα

Είναι τόσο εύκολο να χάσεις το παιχνίδι.

Παιχνίδι = Τι είναι ζωή για σένα.

Είναι πάρα πολύ εύκολο να μπλεχτείς μέσα στα «πρέπει» της κοινωνίας που ζεις, να μάθεις να απαντάς μίζερα στην ερώτηση «είσαι καλά;» με ένα ξερό «κρίση», «ε, τι να σου πω τώρα» και να επιδιώκεις να ζεις μέσα στα καλούπια γιατί έτσι νομίζεις, αφελώς, πως είσαι ασφαλής.

Ναι είναι πολύ εύκολα όλα αυτά, τις μέρες που ζούμε.

Νιώθω πως ζω με αυτού του είδους την «ευκολία».

Εδώ και μήνες ψάχνω την ασφάλεια, ψάχνω το εύκολο.

Και από την άλλη να σκέφτομαι «που πας;», «τι κάνεις» «πότε θα παντρευτείς, πότε θα κάνεις οικογένεια; Είσαι 35 κιόλας.». Να τα σκέφτομαι, να πανικοβάλλομαι, να ενεργοποιώ μηχανισμούς για να ηρεμώ. Όσο περνούν οι μήνες, ενεργοποιούνται όλο και πιο εύκολα και γρήγορα αυτοί οι μηχανισμοί.

Νομίζεις είναι δύσκολο αυτό που σου περιγράφω;

Δεν είναι. Δύσκολο θα ήταν να έκανα τη ζωή μου με θάρρος και τόλμη. Χωρίς να ζω με το φόβο του ότι θα χάσω το τραίνο ( ποιο τραίνο;). Χωρίς να σκεφτόμαστε όλα εκείνα που οφείλουμε να κάνουμε σαν βιολογικά όντα.

Δύσκολο θα ήταν να ζούμε απόλυτα ελεύθεροι.

Η ευθύνη των πράξεων. Αυτό είναι το δύσκολο.

Ακόμα και όταν επιλέξεις τον «εύκολο» δρόμο να κάνεις εκείνο που αναμένεται από σένα. Να επωμιστείς ευθύνες, να πεις πως το έκανες γιατί το ήθελες, όχι γιατί δεν είχες επιλογή ( πάντα υπάρχει η επιλογή μιας πιο εύκολης ή πιο δύσκολης ζωής, αναλόγως του πως ορίζεις τα δικά σου μέτρα).

Αυτή είναι η ευχή για τη νέα χρονιά που μόλις μπήκε.

Να μάθουμε στα δύσκολά μας. 

Το τέλος του κόσμου

Είναι σήμερα, σύμφωνα με τα MME και τους διάφορους μάρκετιγκ τύπους.

Σύμφωνα ομως με τους Μάγια και τη μαμά μου, σήμερα κλείνει ένας πολύ μεγάλος κύκλος.

Αυτό σημαίνει πως, από αύριο αρχίζει ένας καινούριος.

Και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι καλό!

Πάντα είναι καλό να κλείνουν κύκλοι. Γιατί αυτό σημαίνει πως ήρθε η ώρα να βγάλεις συμπεράσματα, να δεις πως εσύ έμαθες μέσα από όλα όσα συνέβηκαν σε αυτόν τον κύκλο, καλά και κακά. Γιατί, μπορεί να χώρισες, να απολύθηκες, να έχασες φίλους, να αρρώστησες όμως βγήκες ζωντανός από όλο αυτό. Και αυτό, πάει να πει πως κάτι έκανες σωστά, κάτι κατάφερες.

Όσες φορές δεν είμαι καλά, και τον τελευταίο καιρό, μήνες μάλλον, έχω πολλά στο μυαλό μου, σκέφτομαι τι έμαθα από τους κύκλους μου. Όλες τις φορές, λοιπόν, νιώθω πως έμαθα.

Μπορεί να ταλαιπωρήθηκα, να σκεφτόμουν πως δεν μου άξιζαν όλα όσα μου συνέβαιναν ή ότι έκανα μεγάλες βλακείες, αλλά πάντα, πάντα έλεγα από μέσα μου "δες τα θετικά. Έπαθες αυτό, γιατί υπάρχει κάποιος που σε προστατεύει και εσύ θα ετοιμαστείς για τα καλύτερα που θα ρθουν".

Το 'πε και η Χαρούλα. "Τα καλύτερα θα 'ρθουν, εκεί που δεν το περιμένεις".

Εμείς μάθαμε να μην περιμένουμε πολλά. Ζούμε παράξενες μέρες φίλε/η.

Νιώθω κάπως. Είμαι σίγουρη πως και συ νιώθεις κάπως παρόμοια.

Δεν ανυπομονούμε για κάτι, δεν κάνουμε όνειρα ( εκείνο το ταξιδάκι στη Ινδία, ίσως).

Οι φετινές γιορτές, είναι παράξενες.

Δεν περιμένω πολλά.

Άρα;

Άρα, τα καλύτερα θα ρθούν!

Τώρα που ανοίγει νέος κύκλος, εμείς θα τον υποδεχθούμε γενναία!

Στην υγεία σου :)

Κρίση, σιγά που θα σε αφήσω να με νικήσεις.

Αν αφαιρέσεις τα λεφτά για θέρμανση, τα κοινόχρηστα, τη βενζίνη αφού δεν έχουμε συγκοινωνίες ή πεζοδρόμια, λογαριασμούς τηλεφώνου, ηλεκτρισμού, νερού, ασφάλειες υγείας και ζωής, πόσα σου μένουν το μήνα αυτό το χειμώνα;

Peanuts, που λένε και οι αμερικάνοι.

Όμως σκέφτηκα πως με αυτά τα λίγα, μπορείς να ζήσεις πλούσια. Με τους εξής τρόπους.

1. Θα καλείς κόσμο σπίτι και θα μαγειρεύετε. Το κόλπο είναι το τι θα μαγειρεύετε.

Ξέχασε βοδινά κλπ, έτσι και αλλιώς δεν έχουμε λεφτά για γιατρούς.

Σούπες! Ναι, αυτό! Με λαχανικά, μανιτάρια, πατατούλες κλπ!

Θα πάρεις ωραίο ψωμί. Και θα ανοίξετε κρασιά. Κατά προτίμηση Λατινικής Αμερικής, Αυστραλίας, ακόμα και μερικά ευρωπαϊκά που είναι σε καλύτερη τιμή από τα κυπριακά και τα ελληνικά.

Τέλεια. Και για να το κάνεις πιο budget το δείπνο, θα φέρει ο καθένας από λίγα υλικά.

2. Όταν βγαίνεις, να πίνεις ένα ποτό μόνο. Μην ακούω βλακείες ότι όπως η νύκτα προχωράει, το ποτό ρέει. Άντε να γίνει αυτό μια φορά τη βδομάδα. Μετά, απλά είσαι αλκοολικός. Και η Λευκωσία δεν είναι fun πόλη για να τη βλέπεις με μεθυσμένο μάτι.

3. Κάνεις σχέση. Σου ζεσταίνει ο άλλος τα πόδια το βράδυ και σε αγκαλιάζει. Μένεις περισσότερες νύκτες στο σπίτι. Όχι γιατί έχεις γίνεις ξαφνικά "βαρετός σε σχέση", απλά γιατί τόσο καιρό γύριζες σαν σβούρα. Κάτσε και λίγο σπίτι. Απόλαυσε dvd και ηρεμία κάποιες νύκτες.

4. Δεν τρως στο γραφείο. Κάνω κάτι ριζοσπαστικό αυτές τις μέρες. Επειδή έχω κουραστεί να τρώω μπροστά από μια οθόνη- τι βλαμμένος τρόπος ζωής-  χλαπακιάζω ένα γιαουρτάκι στα γρήγορα. Και έτσι και δεν χαλιέμαι που δεν απολαμβάνω το φαγητό μου και μόνο μια φορά τη μέρα χαλάω λεφτά για φαγητό.

5. Κάνεις καριέρα. Μένεις περισσότερες ώρες γραφείο. Αυτό τι σημαίνει; Δεν καις ηλεκτρισμό ή θέρμανση στο σπίτι σου.

6. Κρατάς κοντά τους φίλους σου. Αυτοί είναι σταθερή αξία. Μια βόλτα, μια αγκαλιά, ένας καφές, όλα δωρεάν!

7. Διαβάζεις βιβλία, ακούς μουσικές. Όλες αυτές οι συναυλίες με τα εισιτήρια των 30 ευρώ, δεν λένε τώρα.

8. Αποχαιρετάς τις πανάκριβες μάρκες. Βλακεία είναι τώρα να κυκλοφορείς με την Louis Vuitton; Μα που; Στην Στασικράτους και στην Ανεξαρτησίας; Υπάρχει νόημα; Αν ήσουν 5th Avenue ή High Street Kensington θα υπήρχε ένα νόημα. Αλλά δεν είσαι και δεν σε βλέπω να ταξιδεύεις και προς τα εκεί, σύντομα.

9. Αναθερμαίνεις σχέσεις με γονείς. Οκ, το ξέρω σου βάζω δύσκολα. Ειδικά αν δεν είσαι παντρεμένος, με παιδιά, σκυλιά, γιατιά ( άρα και με τη βούλα έγκρισης). Όμως μεγάλη η δύναμη του τάπερ!

10. Γράφεις λίστες σαν κι αυτή για να βρεις νόημα σ' αυτή την σκατοπερίοδο.

Μια βραδιά στο Tivoli

Πήγαμε να δούμε που λες τον "Βυσσινόκηπο" του Τσέχωφ. Όχι σε θέατρο - δεν θα πήγαινα έτσι κι αλλιώς γιατί είδα 10 φορές το συγκεκριμένο και η μια ήταν στο Ακροπόλ στην ταινία του Κακογιάννη που σύμφωνα με τη κολλητή μου γιατί εγώ δεν θυμάμαι, ο διπλανός μας κοιμόταν και πολύς κόσμος έφευγε, εν παρουσία κιόλας του ίδιου του σκηνοθέτη.

Πήγαμε, που λες, στο Tivoli. Ναι, το γνωστό λούνα παρκ δίπλα από την Κρατική Έκθεση. Το Tivoli, που μεγάλωσε γενιές και γενιές από τα μέσα του '60, θα έκλεινε για πάντα από τον Αύγουστο, όμως πήρε παράταση για να "φιλοξενήσει" την παράσταση και μετά να κλείσει.

Η ιδέα της παράστασης, ήταν να ακολουθείς εσύ την πλοκή σε διάφορες τοποθεσίες στο λούνα παρκ.

Ωραία ιδέα, δούλεψε, περάσαμε καλά, αν και επειδή ήταν ψόφος, οι δύο ώρες στο κρύο, μου έφεραν ένα ωραιότατο κρυολόγημα που έχω ακόμα.

Εκείνο όμως που με συγκίνησε τη συγκεκριμένη βραδιά, ήταν το ίδιο το Tivoli.

Είχα να πάω, από τα 5 μου μάλλον, 30 ολόκληρα χρόνια δηλαδή.

Όμως με το που αντίκριζα και ένα παιχνίδι, στο μυαλό μου έρχονταν σκηνές που τις περισσότερες δεν είχα καν σκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια.

Το παιχνίδι, που ανεβαίναμε στο πάνω στο διαστημόπλοιο και εκείνο ανεβοκατέβαινε. Θυμάμαι πως ανέβαινα με τη μαμά μου και με δέος - και φόβο - κοίταζα προς τα κάτω. Όταν το είδα, μου φάνηκε όχι και τόσο ψηλό όσο το θυμόμουν. Πάντως όταν το είπα στη μαμά μου, το θυμήθηκε και εκείνη, μόνο που μου πέταξε τη σπόντα πως το να μας παίρνει λούνα παρκ ήταν το χειρότερό της γιατί ενώ η αδερφή μου, εγώ και φυσικά ο μπαμπάς μου παίζαμε, εκείνη απλά ή μας έβλεπε και βαριόταν ή ζαλιζόταν σε σημείο εμετού όταν έπρεπε να ανέβει μαζί μας στο τρενάκι ή στο διαστημόπλοιο. 

Είδα και τις μαριονέτες. Εκείνο το ορθογώνιο, γυάλινο κουτί, σαν τηλεόραση, που έριχνες ένα νόμισμα και χόρευαν.

Θυμάσαι και τα συγκρουόμενα; Αυτά τα φοβόμουνα.

Εκείνο που έβαζες κέρμα και έπαιζες μποξ;

Το τρενάκι;

Εκείνο με τις πολλές καρέκλες που γύριζαν γύρω γύρω;

Στο τέλος της παράστασης, οι ηθοποιοί υποκλίθηκαν. Μαζί τους και ο κυριούλης με το μουστάκι, ο ιδιοκτήτης του Tivoli, που έστω για λίγες μέρες ακόμα, θα φωτίζεται και τα λαμπάκια των παιχνιδιών θα αναβοσβήνουν χαρούμενα.

Ώρα, όπως λέμε ωράριο.

Από σήμερα θα εφαρμόσω αυστηρό ωράριο στη δουλειά. Όχι, της Τρόϊκας το ωράριο, το άλλο , αυτό που θα έπρεπε να έχω από καιρό.

Όταν μπήκα σε αυτή τη δουλειά πριν από χρόνια, από τα πρώτα πράγματα που μου μάθανε ήταν πως δεν έχει σημασία η ώρα που θα πηγαίνω γραφείο το πρωί ( φτάνει να είναι πριν από τις 10) αλλά η δουλειά που θα έκανα και πόσο καλά θα την έκανα. Επίσης μου μάθανε πως "αν θες να κάνεις καριέρα τουλίπα, μάθε να δουλεύεις πολλές ώρες".

Και αυτό έκανα. Πήγαινα δουλειά, όχι τόσο πρωί και έφευγα όχι και τόσο νωρίς. Το συνήθες μου ήταν πάντα το 7. Πολλές φορές όταν είχα πολλή δουλειά, σχόλαγα 8 και 9. Επίσης τα περισσότερα σαββατοκύριακα δούλευα από σπίτι.

Μια φορά δε, θυμάμαι πως έφυγα 12 το βράδυ από το γραφείο και πήγα κατευθείαν στο φούρνο να πάρω κάτι να φάω. Μιλούσα στην κοπέλα στο ταμείο σαν να ήταν 8 το βράδι. Όταν βγήκα έξω στο δρόμο, συνειδητοποίησα πως ήταν ερημία γιατί πολύ απλά, δεν ήταν τόσο νορμάλ εγώ να σχολνάω 12.

Πριν από μερικά χρόνια, έφευγα στάνταρτ 10 και πήγαινα κατευθείαν στο Zoo για 2-3 ποτά. Κοιμόμουνα στις 3, ξυπνούσα με το ζόρι στις 8 και ξανά.

Την περασμένη Παρασκευή, ήρθα δουλειά στις 10 παρά αλλά ανέβηκα στο γραφείο στις 1030. Έψαχνα πάρκινγκ  2-3 γύρους του τετραγώνου έκανα αφού ένας βλάκας μπλόκαρε το δικό μου. Έβρεχε και δεν ήθελα να βραχώ, οπότε γύριζα. Ώσπου και βρήκα μια θέση ακριβώς κάτω από την είσοδο.

Ανεβαίνω πάνω, με καλεί αμέσως ο διευθυντής στο γραφείο του.

Μπαίνω μέσα και αρχίζει να φωνάζει. "Τι είναι αυτή η ώρα; Και συ είσαι υπεύθυνη του τμήματος κλπ κλπ". Ανέβηκε το αίμα μου στο κεφάλι, εννοείται. Η δικαιολογία "δεν έβρισκα πάρκιγκ" δεν μέτρησε. Συνέχισε να φωνάζει, συνέχισα να αφρίζω. Και αφού μου τόνισε 10 φορές ότι "εδώ είναι εταιρεία", έφυγα από το γραφείο.

Και σήμερα ήρθα 9. Και θα σχολάσω 5. Ένα ωραιότατο 8ωρο. Διάλειμμα δεν κάνω, αφού τρώω πάνω στο γραφείο. 

Αφού θες "εταιρεία" θα την έχεις.  Και ότι άλλο αυτό συνεπάγεται.

Τα βασικά

Συζητούσα με μια συνάδελφο, αργά το απόγευμα χθες.

Ο άνδρας της μετακομίζει Αγγλία για να βρει δουλειά. Η κόρη της πρωτοετής σε πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Έλεγε μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως δεν υπάρχει λόγος να κρατάει το σπίτι και να πληρώνει δόσεις. Θα βρει ένα στούντιο τώρα που είναι ξανά "single" ή θα κοιμάται στο γραφείο.

Μιας άλλης γνωστής, ο άνδρας βρήκε δουλειά στα Εμιράτα και σε λίγους μήνες μετακομίζει και εκείνη για να είναι κοντά του. Δεν βγαίνουν διαφορετικά.

Μιλούσαμε, με μια φίλη τις προάλλες, και λέγαμε πως τώρα δεν είναι καιρός για παντρειές και οικογένειες. Φυσικά αυτή παντρεύεται και έχει φρικάρει με τα έξοδα του γάμου.

Εγώ από την άλλη....δικαιολογία ψάχνω για να μην "ενηλικιωθώ".

Η αβεβαιότητα της οικονομικής κρίσης, οι απολύσεις συναδέλφων,οι μειώσεις μισθών, η απορία του που θα βρούμε λεφτά για να βάλουμε θέρμανση.

Και από την άλλη, τα ακριβά αυτοκίνητα, οι κοσμικιές στα περιοδικά με τις μάρκες, οι νεόπλουτοι που λες και ζούνε σε άλλη διάσταση.

Μένω σπίτι περισσότερες μέρες της βδομάδας απ΄ότι πέρσι και πρόπερσι.

 Προσπαθώ να ξοδεύω πιο λογικά.

Μου φαίνεται παράλογο το 30αρι που θα δώσω σε ταβέρνα και σε εστιατόριο.

Μου είναι αδιανόητο να χαλάσω λεφτά για έπιπλα και φωτιστικά αυτή την περίοδο.

Αγοράζω πιο λίγα περιοδικά και "περιττές" πολυτέλειες.

Φυλάω λεφτά για τις δύσκολες μέρες. Δεν ξέρω αν θα έχω δουλειά του χρόνου.

Φυλάω λεφτά και για τους γονείς μου. Έχω έννοια των δικών μου. Να μην περνάνε δύσκολα.

Νιώθω την ανάγκη να είμαι πιο κοντά σε φίλους.

Να βρισκόμαστε, να αγαπιόμαστε ειλικρινά.

Ήρθα πιο κοντά στους δικούς μου κι ας έχω "τύψεις" όποτε τους βλέπω, που δεν τους δίνω γαμπρό και οικογένεια. Πρέπει όμως να μάθω να ισορροπώ το μέσα μου. Πρέπει να μάθω να ξεχωρίζω την ουσία της ζωής.

Δεν είναι καιρός για περιττά.

Πετάω τα παλιά, κρατάω τα βασικά.

Comfort.

Τέσσερις μήνες γεμάτοι άγχος και πόνους στο στήθος.

Είναι πολλοί.

Τελικά η άκρη βρέθηκε. Ή, για να το θέσω πιο σωστά, άρχισα να βάζω την υγεία μου σε προτεραιότητα.

Τώρα προσπαθώ να κάνω πράγματα που με κάνουν καλά.

Απλά πράγματα.

Ή όπως λέμε, comfort!

Οι βόλτες του Σαββάτου στην παλιά Λευκωσία.  Για τυρόπιτα στα Τρία Φανάρια, καφέ μετά στο Φώτη στα 7 Κλειδιά. 

Οι σούπες! Άντε πότε θα χειμωνιάσει;

Οι αυθόρμητες γευσιγνωσίες κρασιών τις Πέμπτες στην κάβα La Maison du Vin, μετά τη δουλειά. Και όλα τα ποτά μετά τη δουλειά.

Το αποψινό βράδι στην New Division. Ένα μπαράκι, σταθερή αξία. Με απλό κόσμο, χωρίς κράτηση, χωρίς δηθενιές. Μόνο ποτό και ροκ μουσική!

Οι τεμπέλικες Κυριακές. DVD στο σπίτι, να έρχονται φίλοι για κέικ και τσάι.

Ένα υπέροχο κρασί και ωραία τυριά και αλλαντικά.

 Καναπές, κουβέρτα, ατέλειωτο σερφάρισμα στο ίντερνετ και όταν υπάρχουν λεφτά και ίντερνετ shopping.

Ο νέος δίσκος των  Calexico.

Σινεμά, καθημερινή, παράσταση των 10. Πιο πριν δεν αντέχεται.

 Ρόδι και πρόγευμα με μούρα και γιαούρτι.

Δείπνο σε εστιατόριο με φίλους καλούς. Όταν δένει η παρέα, ειναι τόσο τέλεια!

Τα μπαράκια που σερβίρουν ωραίο κρασί και έχουν καλή μπάρα.

Τα τζάκια.

Ωραίες θεατρικές παραστάσεις!

Η ζεστή σοκολάτα του Whittard.

Το ramen στο Wagamama.

Ένα καλό βιβλίο ή περιοδικό, σε έναν αναπαυτικό καναπέ με πολλά μαξιλάρια.

Μαραθώνιος ταινιών James Bond.

Ευγενικό προσωπικό σε εστιατόρια, μπαρ και καφέ. Δεν είναι αυτονόητο δυστυχώς.

Easy-going φίλοι. Γέλιο. Ειλικρίνεια.

Αγάπη χωρίς αντάλλαγμα. Κύμα θετικής ενέργειας.

Ωραία blog που χαίρεσαι να τα διαβάζεις.

Υ.Γ Νέο λουκ του blog, από τον φίλο μου unshaved bastard!

Για τον Λ.

Κάτι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό και η μια αναποδιά διαδέχεται την άλλη.

Και αν ήταν μόνο αναποδιές, θα το έβλεπα κάπως χιουμοριστικά.

Το ότι έμεινα στη μέση του δρόμου από μπαταρία αυτοκινήτου, παρκαρισμένη σε διπλη γραμμή, επειδή πετάκτηκα 5 λεπτά στο Starbucks να μου δώσουν πίσω τα 100 ευρώ που μου χρέωσαν περισσότερο την κάρτα μου, οκ, το λες και λίγο τηλεοπτικό σενάριο.

Το ότι χάλασε το πλυντήριο πάλι οκ.

Το ότι, μου σπάνε συνέχεια ποτήρια και φλιντζάνια, να το δεκτώ. Δεν φημίζομαι για την ισορροπία μου ( την σωματική, για την άλλη δεν το συζητώ).

Το ότι στο γραφείο γίνεται το έλα να δεις με τις ανατροπές και τα σενάρια για ταινείες τρόμου, ας πούμε το δέχομαι, μαζί με την κρίση. 

Το ότι όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε 4 μέρες, λίγο πριν πάω ταξίδι, οκ, είναι κάπως αστείο τώρα που το σκέφτομαι.

Αλλά να μου πεθάνει ο σκύλος μου....

Ένα σκυλί, τι να σου πω. Μεγάλος τύπος. Δεν ξαναγνώρισα πιο όμορφο, πιο ντροπαλό, πιο "ανθρώπινο" σκυλί. Τι βλέμμα, ο τρόπος που καθόταν που ήθελε να είναι σαν εμάς. Ώρες ώρες ήμουν σίγουρη που μου μιλούσε με το βλέμμα του.

 Μας τον πάτησε αυτοκίνητο που έτρεχε, Σάββατο πρωί. Μόνο 5 χρονών.

Έχει δυο μέρες κλαίω. Γράφω αυτό το κείμενο και κλαίω. Θα περάσει. Όρεξη δεν έχω.

Σκέφτομαι τον αδελφό του, που τον έχουμε κι αυτό, που ήταν σαν χαμένος δυο μέρες τώρα.

Σκέφτομαι τους δικούς μου, που δεν μιλιούνται.

Το μικρό μου το σκυλάκι... Χ

Περί ευτυχίας - Μέρος δεύτερον.

Δύο φίλες του blog, μου έστειλαν τις απαντήσεις τους, για το τι σημαίνει γι αυτές ευτυχία. Τις ευχαριστώ!

Ευτυχία είναι να ξέρεις ότι δεν μπορείς να είσαι πάντα ευτυχισμένος-εκτός κι αν είσαι τρελός  Ευτυχία είναι να υπομένεις το κάθε ελάχιστο για να ξαναβρείς το μέγιστο. Ευτυχία είναι η ησυχία, ευτυχία είναι να οδηγείς μόνη σου με το ραδιόφωνο να παίζει το "πήρα κόκκινα γυαλιά". Να βρέχει και να έχει ήλιο. Ευτυχία είναι να γνωρίζεις τον εαυτό σου, λίγο, λίγο, κάθε μέρα και να νιώθεις ότι έτσι κι αλλιώς όλα θα είναι εντάξει, εγώ θα είμαι οκ. Ευτυχία είναι να φορείς το φουστάνι που φόρεσε η γιαγιά σου στους αρραβώνες της. Ευτυχία είναι να μεν ξέρεις τι θέλεις αλλά να ξέρεις τι δεν θέλεις. 

Beatrix Kiddo

Ευτυχία είναι το θαλασσινό νερό πάνω στο δέρμα

Ένας φθινοπωρινός περίπατος ανάμεσα σε κιτρινισμένα φύλλα

Ευτυχία είναι να μοιράζεσαι τους φόβους και τις ελπίδες σου με ανθρώπους που σε θεωρούν δικό τους.

Να ξυπνάς και να αντικρύζεις την ανατολή του ήλιου

Να επιστρέφεις σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα και να σηκώνεις τα μάτια ψηλά στον έναστρο ουρανό.

Ευτυχία είναι εκείνο το λαχάνιασμα πριν το φιλί

Το άγγιγγμα από τον άνθρωπο που αγαπάς

Το όραμα που σε εμπνέει και σε βοηθά να προχωράς

Ευτυχία είναι το πρώτο κλάμα ενός μωρού

Η μυρωδιά του κορμιού του

Ευτυχία είναι να σκέφτεσαι, να νιώθεις, να αγαπάς.

Μαρία Γιαννακοπούλου

Και συμπληρώνω με την ατάκα της κολλητής μου, που μου τη ρίχνει όποτε με βλέπει να κολλάω, συχνά πυκνά δηλαδή:

There is no way to happiness, happiness is the way.

Σκεφτόμουνα αυτή την ατάκα, όταν συνάντησα τις προάλλες ένα ζευγάρι φίλους μου. Στα 14 χρόνια που είναι μαζί έχουν αποφασίσει να χωρίσουν. Νομίζω εγώ το πήρα πιο κατάκαρδα από εκείνους.

Όμως, όταν δύο άνθρωποι δεν είναι πλέον ευτυχισμένοι απλά με το να είναι μαζί, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Ευτυχία είναι να ζεις το τώρα. Και όπου σε πάρει.

Ψάχνοντας την ευτυχία

Εκείνος και εκείνη. Γύρω στα 30. Φρέσκο ζευγάρι. Αντί να βγαίνουν προτιμούν νύκτες στο σπίτι οι δυο με dvd, κρασί και σπιτικό φαγητό. Βόλτες το σαββατοκύριακο, εκδρομές, ταξίδια. Φίλοι λίγοι και καλοί. Κανά θέατρο, καμιά συναυλία.

Δεν είναι παντρεμένοι, δεν έχουν παιδιά, αν και είναι σε ηλικία που "αυτό θα έπρεπε να κάνουν", σύμφωνα με πολλούς. Επιλέγουν να ζήσουν τον ερωτά τους.Όσο πάει. 

Ένα γκει ζευγάρι. Αυτός μαγειρεύει μέρα νύκτα, φυτεύει μπαχαρικά στην αυλή του, χαίρεται να τα βλέπει να μεγαλώνουν και να του δίνουν καρπούς για τις συνταγές του. Οι γάτες τους, τα βιβλία τους, τα τραπεζώματα σε φίλους. Ο άλλος, δουλεύει σε πολυεθνική, παίρνει αρκετά λεφτά ώστε να μπορούν να κάνουν μια καλή ζωή. Οι γονείς τους, δεν έχουν ιδέα πως είναι ζευγάρι. Έχουν επιλέξει να δημιουργήσουν το δικό τους μικρόκοσμό στον οποίο δεν επιτρέπουν κανένα να τους διαταράξει την ευτυχία τους.

Μια γυναίκα, στα 35. Μόνη, με μια καλή καριέρα. Δεν ψάχνει. Ή μάλλον δεν ξέρει τι να ψάξει. Τις καλές μέρες, ξέρει πως ο πυρήνας των φίλων της είναι πολύ δυνατός. Τόσο που καταφέρνει να σιγάσει τα κουτσουμπολιά του κόσμου. Μια γυναίκα μόνη, που επί της ουσίας δεν είναι και τόσο μόνη, όσο τα στερεότυπα της κοινωνίας και οι δικοί της, την θέλουν να είναι. Τα βράδια βγαίνει, οι παρέες πολλές. Ίσως καμιά φορά να προκύπτει και μια μικροσχεσούλα των μερικών μηνών. Τις Κυριακές τις περνάει μόνη. Δεν είναι η αγαπημένη της μέρα η Κυριακή. Τον τελευταίο καιρό αγχώνεται που "ο καιρός περνάει". Ή μάλλον αγχώνεται επειδή την αγχώνουν.

Ένας μποέμ τύπος. Γυρίζει συνεχώς τον κόσμο. Λόγω δουλειάς. Τη μια βδομάδα είναι Λονδίνο, την άλλη Καϊρο. Λατρεύει να ανακαλύπτει κουλτούρες και να διαπιστώνει κάθε φορά πόσο πολύχρωμος είναι ο κόσμος. Δεν έχει σχέση. Δεν προλαβαίνει. Περιστασιακά φλέρτ, σεξ της μιας νύκτας ( ποτέ δεν μένει σπίτι τους μετά). Τα λεφτά του τα χαλάει στα ρούχα, στα ακριβά δώρα για τα ανηψάκια του. Αποφεύγει τα κυριακάτικα τραπέζια, στην ατάκα "πότε θα παντρευτείς" δεν έχει πια απάντηση να δώσει. 

Ένα στρεητ ζευγάρι. Κοντά στα 40. Χωρίς παιδιά. Τους αρέσει να περπατάνε στην παλιά πόλη. Να ψωνίζουν στις υπαίθριες αγορές. Να προγραμματίζουν το επόμενο τους ταξίδι. Αυτός λατρεύει να της μαγειρεύει. Αυτή λατρεύει να ξαπλώνει πάνω του και να βλέπουν σειρές στην τιβι. Τα βράδια, συναντάνε φίλους σε μπαράκια. Έχουν λίγους και καλούς φίλους. Έχουν ο ένας τον άλλο.

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Δεν ανήκουν στο γνωστό καλούπι "γάμος-παιδιά-σκυλιά-γατιά" που μας έμαθαν πως αυτό πρέπει να κάνουμε όταν μεγαλώσουμε. 

Ψάχνουν λοιπόν την ευτυχία τους, με το δικό τους, διαφορετικό τρόπο.

Υ.Γ Φίλοι μου, αν θέλετε γράψετε μου σε 2-3 αράδες τι σημαίνει για σας ευτυχία. Στείλετε μου το στο espresso317@hotmail.com. Και εγώ θα τα δημοσιεύσω με το ονομά σας στο επόμενο post!

Highlights

Έχουμε και λέμε.

Αυτή την Παρασκευή βράδι εμφανίζονται οι απίθανοι The Burger Project στο Ammos στη Λάρνακα. Είσοδος 8 ευρώ ΜΟΝΟ, με ένα ποτό.

Η κυπριακή τηλεόραση είναι βλακεία άρα κατέβασε και νοίκιασε αμερικάνικες σειρές. Έχω πωρωθεί με το Homeland και το Scandal. Κρίμα που δεν υπάρχει ελληνική σειρά της προκοπής φέτος ( ή μήπως υπάρχει και δεν πήρα χαμπάρι;).

El Greco στο Λεβέντειο και Terra Mediterranean in Crisis στο Δημοτικό Κέντρο Τεχνών στη Λευκωσία. Ναύτιλος στους Χαρουπόμυλους στη Λεμεσό. Ωραιότατα!

Τσιμπήματα και ωραία ποτά στο καινούριο The Market Company , σε πάροδο της Ονασαγόρου. Κρίμα  που για να έχεις σίγουρα τραπέζι πρέπει να κάνεις κράτηση.

Θυμήθηκα πόσο ωραία είναι τα σουβλάκια στο Λεβέντη. Τα μανιτάρια της αναθρίκας όμως, με ενθουσίασαν.

Νέο άλμπουμ από Muse, απίθανο! 

Σε λίγες μέρες ολοήμερο φεστιβάλ μουσικής με κυπριακά συγκροτήματα που διοργανώνει η Avant-Garde.

Άρχίζουν σιγά σιγά τα θέατρα. Έχει και ο ΘΟΚ νέο κτίριο.

Φίλοι μου ανοίγουν σε λίγες βδομάδες, σούπερ μπαράκι στη Λευκωσία.

Η Λήδρας και η Ονασαγόρου, πήραν τα πάνω τους και γενικά η παλιά πόλη, έχει ανέβει και χαίρομαι.

Πήρα κάτι French Connection μπλουζάκια και θήκη για το διαβατήριό μου από το MyShop, με έκπτωση θεϊκή.

Οπότε μπαίνει η γκρίνια, για λίγο, σε παύση.

Υ.Γ Η φωτό με θέμα "Πως να περάσεις τέλεια ένα απόγευμα Σαββάτου στην πόλη, με βροχή".

Σε ένα ιδανικό κόσμο,

Θα ήμουν σκύλα. Δεν θα σήκωνα την μαλακία του καθενός, αφεντικού, φίλου, γκόμενου, μάνας, τυχόν αγνώστου.

Δεν θα είχα ενοχές όταν θα αποφάσιζα να βάλω τις φωνές ( "εύθικτη" με αποκάλεσε η καθηγήτρια της βιολογίας στην δευτέρα γυμνασίου και τελικά δεν είχε και άδικο).

Θα ήμουν "μουσιαμμάς" , δεν θα μου καιγότανε καρφάκι δηλαδή.

Θα ήμουν χαλαρή. Θα έγραφα στα απαυτά μου την μαλακία που αυτή τη στιγμή αναγκάζομαι να υποστώ, σχεδόν καθημερινά.

Μα τι ωραία που θα ήταν αν πραγματικά ζούσα στην υπέροχη καρακοσμάρα μου και αυθεντικά ήμουν τόσο, μα τόσο εγωίστρια, που δεν με ένοιαζε τι θα πει ο δίπλα, τι θα πει πάλι η μάνα μου για το γάμο, τι σκατά θα σχολιάσει ο γκόμενος που δεν του έκατσα, πότε και πως θα με κουτσομπολέψει η αργόσχολη της γειτονιάς και του γραφείου.

Μα τι ωραία που θα ήταν, αν είχα και εγώ το σπαθί της Beatrix και αποκεφάλιζα, χωρίς δεύτερη σκέψη!

Σχολνάω. Πάω να πιω, μπας και ξεχάσω που ζω και τι κάνω και με ποιους.

Δεν έχω ιδέα

Πριν χρόνια, γκρινιάζαμε συνέχεια για την Κύπρο. Χρόνια μετά, η γκρίνια δεν μετριάστηκε.
Ακόμα γκρινιάζουμε.

Μιλάω στον πληθυντικό, γιατί είμαστε πολλοί οι "γκρινιάρηδες".

Άδικο δεν έχουμε.

Τα λίγα δεν χωνεύονται.

Και τα λίγα, είναι πολλα σε αυτόν τον τόπο.

Και σε ποσότητα και σε ποιότητα.

Σκέψου πως θα ήταν να έχεις 200 περισσότερες επιλογές.

Και ας μην έχεις τα λεφτά ή την ώρα να τις κάνεις όλες.
200 περισσότερα θέατρα, 200 περισσότερα μπαρ, 200 περισσότερα διαφορετικά επαγγέλματα, 200 περισσότερα πάρκα, 200 περισσότερα χιλιόμετρα να ανακαλύψεις.

Σκέψου τα δεδομένα μιας άλλης χώρας, να τα ψάχνεις εδώ και να μην τα έχεις. Από τα πιο βασικά, π.χ. καλούς δρόμους και καθαρές γειτονιές, μέχρι την βασικη ευγένεια, να δουλεύουν οι υπηρεσίες, να σε σέβονται στο γραφείο.

Μιλάμε εδώ για ποιότητα ζωής. 

Φυσικά το ότι έχουμε όλοι αυτοκίνητο, το ότι μας βοηθούν οι δικοί μας να έχουμε σπίτι, τις περισσότερες φορές καινούριο και το ότι σχεδόν όλοι έχουμε δουλειά με μισθό που στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον, είναι σημαντικό. Αχάριστη δεν είμαι.

Το ότι η θάλασσα είναι μια ώρα μακριά και το ότι είμαστε με το μαγιώ 5 μήνες είναι επίσης πολύ σημαντικό.

Άρα γιατί γκρινιάζω;

Γκρινιάζω γιατί αν θέλεις να είσαι δημιουργικός δεν έχεις πολλές επιλογές.

Μερικοί άνθρωποι είναι οκ με μια δουλειά 9-5 ή 730-230. Και μετά να πάνε για καφέ, γυμναστήριο και μετά να τα πίνουν στο hot μπαράκι της πόλης.

Κάποιοι άλλοι όμως, θέλουν κάτι παραπάνω.

Το μυαλό να δουλέψει, να ακονιστούν οι αισθήσεις.

Σκέψου τώρα πως το highlight της βδομάδας μου είναι που θα πάω αύριο στο Κωνστάντια να δω Κυπριακή ταινεία μικρού μήκους. Και μετά;

Ξέρεις τι μου έλειψε;

Οι ιδέες. Η δυνατότητα να ονειρεύεσαι και η ελπίδα/προσδοκία πως αυτό που θες μπορεί να γίνει.

Οι εικόνες και η εναλλαγή τους.

Το πιο σημαντικο.

Εκείνο το αίσθημα που αισθάνεσαι τόσο μα τόσο γεμάτο το μέσα σου, που δεν σε χωράνε οι τόποι.

Φθινοπώριασε

Και είναι ωραία.

Ακόμα και η θάλασσα είναι πιο ήρεμη, ιδανικός καιρός για κολύμπι. Τα πιο ωραία μου σαββατοκύριακα στην παραλία, φθινόπωρο τα περνάω. Όλοι μαυρισμένοι, όλοι ήρεμοι, δεν υπάρχει πουθενά ο πανικός του "είναι καλοκαίρι, πρέπει να είμαστε party animals". 

Το βράδι μπαίνει αεράκι απ΄' το παράθυρο. Χθες έβγαλα το λευκό λεπτό ριχτάρι. 

Η βεράντα είναι υπέροχη εδώ και μερικές βδομάδες. Έχει καιρό να κάτσω όμως.

Στη δουλειά γίνονται αλλαγές. Με αφήνουν αδιάφορη. Καλύτερα αυτό, παρά μέσα στα νεύρα.

Αυτό τον καιρό, απλά παίρνεις το μισθό και κάνεις την πάπια. Πληρώνεις λογαριασμούς, φυλάς λεφτά για ταξίδια και προσπαθείς να μην θυμάσαι ότι σπαταλάς 8-10 ώρες κάθε μέρα.

Φθινοπώριασε και οι φίλοι μαζεύονται.

Μέσα του μήνα και ακόμα να δω πολλούς από τους φίλους.

Κάτι γίνεται και κάθε μέρα έχω κάτι, ακόμα και της δουλειάς.

Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα απλά να ξαπλώνω στον καναπέ και να ακούω μουσική.

Όμως δεν με βλέπω να μένω μέσα. Πεθύμησα τους φίλους μου.

Το σπίτι μυρίζει  καφέ φίλτρου. Λόγος να σηκώνεσαι από το κρεβάτι το πρωί.

Σου συστήνω να δοκιμάσεις τον Monsoon Malabar από το Whittards.

Μπήκα σε πρόγραμμα διατροφή και άσκησης. Πάει καλά, εκτός από τις μέρες που αποφασίζω να χαλαρώσω με after work ποτά και τότε γίνεται η καταστροφή ( ξέρεις, ποτό, πατατάκια, ξηροί καρποί).

Ξεσκαρτάρω πάλι φίλους. Δεν έχει πλάκα που κάθε σεζόν, εκτός από τους σταθερούς, μπαινοβγαίνουν και άλλοι guest star που ενδεχομένως να είναι μόνο "εποχιακοί";

Νομίζω, πως ο κόσμος που επιλέγουμε να έχουμε γύρω μας, είναι αυτός που εκφράζει τη φάση μας κάθε περίοδο. Έχω πεθυμήσει τον Γ. Ατάκες να πέφτουν, να σκεφτόμαστε να γράψουμε καμιά τηλεοπτική σειρά, να μιλάμε για τα γκομενικά μας. Ήρθα πιο κοντά με τον Ν. και μ΄αρέσει.

Απολαμβάνω τους φίλους - σταθερές αξίες. Ωραίο είναι να κτίζεις σχέσεις που θες να κρατήσουν μια ζωή. Είχα πει πριν ένα μήνα στην Τ. πολλά δικά μου και της είπα πως τους νιώθω σαν οικογένειά μου. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πως είναι καλά να έχεις σταθερές αναφορές. Δεν θα είναι ποτέ πολλές, δεν μπορεί να είναι πολλές.

Φθινοπώριασε και η θολούρα του καλοκαιριού αρχίζει να ξεκαθαρίζει.

Ζευγάρια χωρίζουν, νέες σχέσεις δημιουργούνται, κάποιοι αλλάζουν δουλειά, άλλοι χώρα.

Εγώ νιώθω πως αλλάζω μέσα μου. Είμαι περίεργη να δω πως θα εξελιχθεί.

Η ηρεμία μου έχει δύο όψεις. Την καλή που επιτέλους μου αξίζει. Πόσο καιρό να στεναχωριέμαι.

Την κακή που δεν έχω δύναμη μετά τις 11 το βράδι. Να θυμηθώ να αρχίσω βιταμίνες.

Φθινοπώριασε...