All you need is soul

Αν με ρωτήσεις εν είμαι δειλή ή γενναία, δεν θα ξέρω να σου απαντήσω. Αν ρωτήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, πάλι δεν θα έχει απάντηση.

Η αλήθεια είναι πως πρέπει να μας τύχουν 2-3 σημαντικά γεγονότα στη σειρά (από μια απόφαση της δουλειάς, μέχρι το αν θα έχεις το κουράγιο να την 'πέσεις' στο άτομο που σου αρέσει) για να μπορείς να πεις σε ποια κατηγορία ανήκεις.

Θεωρώ πως είμαι αρκετά γενναία στα επαγγελματικά - θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να έχω μια δουλειά με πολύ ψηλό μισθό, στην κυβέρνηση, αλλά είπα όχι- και αρκετά γενναία στην προσωπική μου ζωή γιατί δεν πήγα να παντρευτώ εκείνο το μαλάκα το 2003 που είχε όλα τα φόντα της "καλής περίπτωσης" - το ότι ήταν ψυχοπαθής ήταν κάτι που η μάνα μου συνεχίζει να αγνοεί και να μου λέει όποτε θυμηθεί ότι "έχω κάνει λάθη στις επιλογές μου"-, αλλά επιμένω να πιστεύω πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην είμαστε με εκείνους που ερωτευόμαστε.

Από την άλλη, η δειλία μου έγκειται στο γεγονός ότι είμαι εδώ και συνεχίζω να γκρινιάζω, στο ότι πολλές φορές έχω απίστευτες άμυνες ή στο ότι δεν λέω σε πολλούς να πάνε να γαμηθούν.

Και σήμερα αποφάσισα ότι το να είσαι γενναίος επίσης σημαίνει να έχεις soul σε ότι κάνεις.

Να κάνεις κάτι που πραγματικά θες, να ξέρεις τα ρίσκα και το ότι πας κόντρα σε όλα τα "πρέπει" και τα κολλήματα - δικά σου και των άλλων- αλλά να ξέρεις επίσης ότι αυτό είσαι εσύ και ότι είναι ο δρόμος σου.

Ψες είδα μια εξαιρετική ταινία, το Soul Kitchen. Μια και μοναδική προβολή στο Πάνθεον, στα πλαίσια ενός φεστιβάλ πολιτικοποιημένου/κοινωνικού. Το είχα σημειώσει μέρες πριν στην ατζέντα μου. Δεν θα το έχανα με τίποτα. Ταινία του Akin και να δούμε πότε και πως θα ξαναπροβληθεί. Ψάξε το.

Τί σχέση έχουν όλα αυτά θα μου πεις. Η δειλία και η γενναιότητα με την ταινία.

Καμία. Εκτός από το ότι όλα χρειάζονται...soul. Ειδικά εκείνα που θες πολύ.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είμαστε δειλοί.

Υ.Γ1 Επίσης εκπληκτικό και το soundtrack του Soul Kitchen. Το κομμάτι που ακούς τώρα είναι από το OST.

Υ.Γ2 Αν ξανακούσω πως ένας σολομός σε εστιατόριο που κοστίζει 20 ευρώ είναι value for money θα τσιρίξω. Έχουμε χάσει κάθε μέτρο. Ειδικά όταν τα περισσότερα φαγητά δεν έχουν soul.

Movie-ing

Αυτή την περίοδο, με έπιασε ένα πράγμα με τον κινηματογράφο. Όπως σου είπα, προσπαθώ να δω ταινίες που μου έχουν ξεφύγει τα τελευταία χρόνια όπως το Vicky Christina Barcelona, το Lost in Translation κλπ.

Για να δεις πόσο αφοσιωμένη είμαι στο έργο μου, την Κυριακή, ξυπνώ κατά τις 10, πάω στην κουζίνα, βάζω να γίνεται καφές φίλτρου (ποσότητα, 3 φλιτζάνια, φρεσκοαλεσμένος καφές, χαρμάνι Κολομβίας), πετάω λίγα cornflakes στο μπωλ, ανοίγω παράθυρα, ανάβω κεράκι - ναι, πρωί- και βάζω στο dvd player, το The Reader.

Αχ, τι ωραία που ήταν! Είχε σταματήσει ο χρόνος. Έτσι πρέπει να είναι οι Κυριακές.

Και το βράδι, αφού χλαπακιάσαμε , με κουμπάρους, μπισκοτάκια από το NY Sweets, πήγα σινεμά και είδα, το the book of Eli που ναι ήταν καλό, αλλά δεν ήταν και το The Reader.

Σήμερα, θέλω να ξαναδώ ταινία.

Μπήκα στο www.oscars.com για να σημειώσω τα φιλμ που έπαιξαν τα τελευταία χρόνια. Με χαρά, διαπίστωσα ότι πέρσι δεν ήμουν και τόσο άθλια γιατί και τον Μπέντζαμιν είχα δει και το Slumdog Millionaire και κάτι άλλα που δεν θυμάμαι τώρα.

Και μην βιαστείς να με κατηγορήσεις ότι όλο αμερικανιές βλέπω. Γιατί όταν εσύ ήσουν στο Ζήνα Πάλας και στο Σινεπλεξ, εγώ με την κολλητή μου, χειμώνα, καλοκαίρι, με ομίχλη και βροχή τρέχαμε στο Ρωσικό Πολιτιστικό και στο Cine Studio και βλέπαμε από γαλλικό κινηματογράφο μέχρι κουρδικό και ινδικό. Κουλτούρα, όχι βλακείες.

Τώρα που το σκέφτομαι, μας είχε ψιλοκαταστρέψει αυτό. Γιατί αγάπη μου, δεν υπάρχει περίπτωση, σε ευρωπαϊκό φιλμ να μην γίνονται τα εξής:

- Στα ερωτικά, να υπάρχουν σύνδρομα, τρίγωνα ΚΑΙ τετράγωνα.

- Στα οικογενειακά, η μαμά να έχει κοιμηθεί με το γιο και να έχει εμμονή μαζί του. Συνήθως ένας από τους δυο αυτοκτονεί.

- Στα κοινωνικά, κάποιος να είναι αδικημένος στην κοινωνία, πολύ φτωχός, να μην έχει να φάει και κάνει μια παράξενη δουλειά που δεν έχεις ξανακούσει αλλά είναι συνηθισμένη στην μακρινή χώρα στην οποία διαδραματίζεται η ταινία.

Έτσι, όταν έχεις φάει στην μάπα όλες τις νευρώσεις του κάθε Γάλλου, Ιταλού, Πολωνού, Κούρδου, Αιγύπτιου, Κινέζου, Γιαπωνέζου κλπ., δικαιούσαι να δεις απενοχοποιημένα πλέον και αμερικάνικο κινηματογράφο, ιδανικά στην πιο indie μορφή του.

Υ.Γ1 Το dvdαδικο μου, δεν έχει το Eternal Sushine of a spotless mind. Ή μάλλον, έχει ένα και μοναδικό copy και το κρατάει ένας τύπος από τον Νοέμβριο. Τύπε, αν διαβάζεις πάρε το ΤΩΡΑ πίσω γιατί δυσκολεύομαι να βρω links για να το κατεβάσω.

Υ.Γ2 Επόμενοι στόχοι, Lost in Translation, Persepolis και The Kite Runner.

Υ.Γ3 Αν νομίζεις πως είσαι αδικημένος/η στη δουλειά επειδή δουλεύεις ενώ άλλοι απλά μαλακίζονται, θυμήσου πως "τροχός είναι και γυρίζει". Αποδεδειγμένα.

Don't read between the lines (there isn't anything there)

Αυτό που με εκνευρίζει πολλές φορές, είναι όταν κάποιοι προσπαθούν να "δουν" μέσα από τις λέξεις μου ή τις πράξεις μου. Δεν είναι σπαστικό; Δεν έχω ώρα να έχω κρυμμένη ατζέντα, ούτε και τόσο IQ ώστε να ζω διπλή ή τριπλή ζωή.

Επίσης εκνευριστικό είναι να λέω κάτι και να μην με πιστεύουν ή να με αγνοούν. Με πιάνει ένας θυμός...σαν να μου κτυπούν με σφυρί στα μηνίγκια. Γιατί; Γιατί πρέπει να αποδείξω κάτι; Σκάσε, άκουσε και άσε με ήσυχη.

Τρίτο στην κατηγορία "νεύρα", είναι το να σέβομαι εγώ τις ανάγκες των άλλων - δεν είμαι τέλεια, πολλές φορές παρεξηγώ και θυμώνω- αλλά να μην σέβονται τις δικές μου. Για παράδειγμα, έχω ανάγκη να βρεθώ ΜΟΝΗ με την κολλητή μου , που την βλέπω και μιλάμε ουσιαστικά μια φορά κάθε 1-2 μήνες. Δηλαδή, είμαι γαϊδούρα αν δεν καλώ άλλους; Δεν θα ήταν αυτονόητο ότι πραγματικά θέλουμε να είμαστε μόνες; Το λέω ευγενικά, αν είσαι δικός μου άνθρωπος, θα το καταλάβεις, μπορεί να μην σου αρέσει, αλλά θα το σεβαστείς.

Και βέβαια η σούμα στην κατηγορία είναι όταν μου την λένε, σε φάσεις που ξέρουν ότι μπορεί να πάθω εγκεφαλικό στη δουλειά. Το ξέρουν, τους το λέω, ακούγομαι χάλια στο τηλέφωνο και θέλω αγάπη και στοργή. Αλλά όχι. Για αυτούς είναι η τέλεια ώρα, να μου στείλουν ένα μήνυμα μετά ότι τους πείραξε κάτι που έκανα ή δεν έκανα.

Επιστρέφω στη δουλειά. Καλό βράδι.

Υ.Γ1 Επειδή η πολλή ευγένεια βλάπτει, θα γράφω ότι θέλω. Και σε όποιον αρέσει.

Υ.Γ2 Το ΚΛΙΚ είναι η ενέργεια του άλλου. Όταν την νιώσεις στο πρώτο δευτερόλεπτο, τότε ναι υπάρχει "κλικ". Αυτό αφορά και φιλίες και γκομενικά.

Απορίες και διαπιστώσεις από ψες ως σήμερα

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Δεν μπορούν να κάνουν όλοι ραδιόφωνο. Πρώτα απ΄όλα πρέπει να έχεις ωραία φωνή. Με αυτό το δεδομένο οι μισοί που κάνουν ραδιόφωνο εδώ πρέπει να φάνε πόρτα από τα στούντιο. Μετά, αν θες να είσαι σωστός ραδιοφωνάκιας, πρέπει να έχεις μια απόψη, που από τη μια να μην προσβάλλει και από την άλλη να μην εκφράζει ανθρώπους χαμηλού IQ. Γιατί πολλοί εκμεταλλεύονται τα ραδιοκύματα και μας βασανίζουν τα αυτάκια μας με αηδίες. Σήμερα το πρωί, ένας τύπος που έκανε εκπομπή δήλωσε - με θράσος- ότι "δεν του άρεσε το avatar γιατί η ιστορία ήταν χιλιοειπωμένη και γιατί ακόμα και αυτός μπορούσε να δημιουργήσει μια νέα γλώσσα". Θέλω να του πω κάτι: Ρε, άσχετε, αμόρφωτε. Δεν έχουν να κάνουν όλα με ψαγμένα σενάρια κλπ. Εκτιμάμε κάποια από τα στοιχεία μιας ταινίας, ως εκεί. Βλάκα, που αν σε πάρω να δεις τον Αντίχρηστο, θα προτιμήσεις να δεις πενήντα φορές συνεχόμενες το Avatar. Εννοείται, πως θα ήταν καλά, τουλάχιστον ένα ποσοστό μουσικών παραγωγών, να λειτουργεί ως παραγωγός και να μην βάζει ότι μπούρδα υπάρχει αυτή τη στιγμή στα μπουζούκια. Ουφ τα είπα.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Με αποκαλούν εύθικτη. Καλύτερα αυτό, παρά να μην με αγγίζει τίποτε. Ας μην το προχωρήσω. Έχουν και τα dsl αυτιά.

ΑΠΟΡΙΑ: Μιλούσα με μια φίλη από Βόλο ψες. Μου είπε το θεϊκό, πως έχει βαρεθεί η πρώτη ατάκα όταν την φλερτάρουν να είναι "Καλησπέρα". Αυτό μόνο. Και να το παίζουν ευγενικοί και καλά παιδιά. Έχει πεθυμήσει ατακαδόρικες φάσεις και κόντρες. Είναι αυτοκαταστροφικό ή απλά πάθος;

ΑΠΟΡΙΑ: Έχει δυο μέρες, που δεν ακούω το ξυπνητήρι. Το βράδι ξυπνάω συνέχεια και βλέπω όνειρα. Νομίζω όχι εφιάλτες. Δεν κοιμάμαι καλά, σημαίνει δεν ζω καλά;

AΠΟΡΙΑ: Όταν βρέχει σταματούν τα πάντα. Ακόμα και η σύνδεση στο ίντερνετ. Κανείς δεν κυκλοφορεί - ψες άδεια τα μισά μπαράκια μου έχουν πει- και όλοι "βαριούνται". Εγώ δεν βαριόμουνα ψες, αλλά είχα δουλειά και έμεινα σπίτι. Το απόλαυσα. Ανήκω όμως στην πιο πάνω κατηγορία;

ΑΠΟΡΙΑ: Το συγυρισμένο σπίτι είναι καλή ενέργεια. Ισχύει και το ίδιο για συγυρισμένη ζωή; Τί σημαίνει όμως αυτό;

AΠΟΡΙΑ: Ακόμα να πάρω στα χέρια μου την ατζέντα του 2010 που έχω παραγγείλει και έχω ήδη ξεχάσει τα μισά μου ραντεβού. Workaholic; Υπερβολικά κοινωνική;

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Αγαπώ, λατρεύω το Grey's Anatomy. Θέλω τον McSteamy για γκόμενο και την Callie για κολλητή. Βαριέμαι τον McDreamy και μου προκαλεί υπνηλία η Meredith.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Ανακάλυψα ψες νέες μουσικές και πολύ χάρηκα. Θα σε ενημερώσω σύντομα.

ΑΠΟΡΙΑ: Το ότι δεν κάνω το wild life δεν σημαίνει ότι είναι από επιλογή. Έχω μπερδευτεί στις σκέψεις μου. Έχω κουραστεί να τα μπλέκω όλα και να μην χαλαρώνω. Έχω κουραστεί να λέω ότι η Κύπρος δεν κάνει αν είσαι single ή έστω αν δεν πας με τη μάζα. Είμαι υπερβολική;

Y.Γ1 Η εικόνα είναι ψιλοάσχετη, αλλά έχω εμμονή με τον καφέ και τις Bialetti. Τα γενέθλια μου είναι σε λίγους μήνες.

Υ.Γ2 Συνεχίζεται το catching up με ταινίες. Αυτές τις μέρες θα δω το The Reader.

Look back in time

Από τη Δευτέρα, ο κόσμος όλος έχει βουίξει με τη δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή. Η πρώτη σκέψη μου, μόλις το έμαθα ήταν "πόσο κακό έκανε ένας άνθρωπος για να το αξίζει αυτο;". Και εκτός χορού να είσαι, οι απορίες παραμένουν. Νιώθω μουδιασμένη με όλα αυτά που ακούγονται. Οι κολλητοί μου φροντίζουν να μου στέλνουν mail και sms με τις εξελίξεις. Εγώ μπήκα στο τριπάκι να διαβάζω εφημερίδες και site, κάθε τρεις και λίγο.

Δεν το αντέχω άλλο. Να τους πιάσουν να τελειώνει η υπόθεση. Το μόνο που εύχομαι είναι αυτοί να είναι οι πραγματικοί ένοχοι και όχι πιόνια μιας μεγαλύτερης κατάστασης. Αυτά έχω να πω για το συγκεκριμένο θέμα.

Κάτι άλλο τώρα.

Διάβασε ΑΥΤΟ το post και μετά προχώρα πιο κάτω. Αλλά διάβασε το πρώτα.

Διάβασες;

Τότε τελικά δεν είχα κάνει κάτι. Ούτε επικοινώνησα και στην πορεία μεσολάβησε το ταξίδι στη Νέα Υόρκη και άφησα πίσω μου το παρελθόν.

Μερικούς μήνες μετά, ο κοινός κρίκος, μια φίλη μου είπε ότι τον πέτυχε στους δρόμους της Αθήνας και ότι ανταλλάξανε τηλέφωνο. Μου είπε οτι δεν είχε αλλάξει πολύ, ότι είχε πάρει διαζύγιο εκείνο το καιρό κλπ. Είχανε ανταλλάξει τηλέφωνα, αλλά όταν δεν την πήρε ποτέ, εκείνη αποφάσισε να το σβήσει. Έτσι πάλι δεν προέκυψε η ευκαιρία με έναν τρόπο να γίνει το reunion.

Τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο χθες.

Ψες, καθώς ξάπλωνα στον καναπέ και σέρφαρα στο νετ - μια απόπειρα να δω τηλεόραση απέτυχε παταγωδώς και μετάνιωσα την ώρα που σπατάλησα να προσπαθώ να δω μια ελληνική σειρά- μπήκα στο hotmail μου.

Και τί βλέπω;

Ναι!Ήταν αυτός! Έστειλε ένα mail στο οποίο απλά ευχόταν ένα "Καλή χρόνια με υγεία". Αυτό μόνο.

Αντιλαμβάνεσαι ότι έμεινα με το στόμα ανοικτό. Μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια, εμφανίστηκε! Απάντησα με ευχές και προχώρησα ένα βήμα παρακάτω και ρώτησα τι κάνει. Περιμένω απάντηση.

Θα ήθελα να τον δω, να πάμε για ένα ποτό, να δω αν είναι καλά, τι κάνει.

Και ξέρεις κάτι; Θα ήθελα να δει και αυτός ότι αυτό το κοριτσάκι των 22, μεγάλωσε και κατάφερε πέντε πράματα στη ζωή του.

Δεν θυμάμαι πως ήμουν στα 22, έχω την εντύπωση πως ήμουν πιο σοβάρη, πιο συγκρατημένη, σίγουρα πιο "μικρή".

Απλά διερωτούμαι, τι του ρθε και επικοινώνησε μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια.

Υ.Γ1 Οι "Ινφο" είναι ένα συγκρότημα που ανακάλυψα πρόσφατα και μου θύμισε ως ένα -μικρό- βαθμό, παλιές στιγμές των Στέρεο Νόβα. Τίτλος του δίσκου τους, "We choose the moon".

Cool (down)

Εξαφανίστηκα λίγο αυτές τις μέρες. Όχι πολύ. Μου πήρε δυο μέρες να γράψω το ποστ για το χωρισμό και μετά απλά απείχα. Έμπαινα μόνο στο facebook για να φυτέψω και να δημιουργήσω το happy island μου.

Δεν ήθελα να σκεφτώ, ούτε να μοιρολογήσω.

Ξέρεις, όταν ο άλλος είναι στη ζωή σου για τόσο καιρό και υπάρχει τόση αγάπη, μετά δεν μπορείς απλά να το κόψεις. Φυσικά μπορείς, απλά για μένα αυτό δεν λειτουργεί. Θα γινόταν αν είχα νεύρα, αν ήμουν έξαλλη με την εξέλιξη και αν ήμουν πραγματικά έτοιμη να πεθάνω.

Τώρα όμως είμαι πολύ ήρεμη.

Βγήκαμε, συζητήσαμε, περάσαμε πολύ όμορφα. Αλλά...μάλλον αυτό όλο εξελίσσεται σε φιλία. Συμφωνήσαμε πως μακροπρόθεσμα ίσως να ξαναφτάναμε σε ένα μεγάλο άλτ.

Αν με διαβάζεις καιρό, θα έχεις καταλάβει πως δεν φημίζομαι για την υπομονή και την "πολιτισμένη μου συμπεριφορά". Το αντίθετο. Νευριάζω, ζηλεύω, φωνάζω, μιλώ συνέχεια, παθιάζομαι, ζω δράματα και θέλω να πεθάνω - με πολύ δραματικό τρόπο- αρκετά συχνά.

Κανένα από αυτά δεν συμβαίνει αυτές τις μέρες.

Χαίρομαι που επανήλθα στην ρουτίνα της καθημερινότητας και άρχισα να πήζω στη δουλειά. Με συγυρίζει όλο αυτό. Να συντονίζω κόσμο, να προγραμματίζω, να φαντάζομαι την εξέλιξη, να σπρώχνω πράματα με τηλέφωνα και - εδώ και λίγους μήνες- να αποφασίζω.

Χέστηκα, αν κτυπάω 12ωρα. Δεν έχω τίποτα να χάσω. Και προφανώς, δεν με περιμένει κανείς στο σπίτι για παθιασμένο σεξ.

Επανήλθα με φίλους. Δηλαδή, όταν με παίρνουν τηλέφωνο, το απαντώ. Και όταν βγαίνουμε έξω το κάνω γιατί θέλω πραγματικά να τους δω. Γνώρισα καινούριο κόσμο.

Αυτά προς το παρόν.

Δεν βιάζομαι να μπω σε καινούριες καταστάσεις. Ακόμα αγαπώ. Απλά δεν έχω καμία απολύτως δύναμη να παλέψω. Θέλω ΧΑΛΑΡΟΤΗΤΑ :)

Ψες, είδα για πρώτη φορά το Vicky Christina Barcelona. Δεν μ' άρεσε πολύ. Ποτέ δεν ήμουν οπαδός του Woody Allen. Επίσης με εκνευρίζει η Penelope Cruz. Ο Χαβιέ και η Σκάρλετ, μια χαρά. Το νόημα το πήρα - νομίζω-, το σκηνικό ήταν φανταστικό και σίγουρα θα πάθαινα και γω κάτι αν ήμουν εκεί. Από κει και πέρα...ποιο ήταν το θέμα; Διαφώτισε με. Έχασα κάτι εκτός από τα προφανή, όλα εκείνα για τα στερότυπα/βολέματα/παγίδες του "πρέπει";

Πώς πάμε με το κάπνισμα; Λοιπόν, έχω να πω, πως οι βλάκες-ιδιοκτήτες που βρίζουν τους μη καπνιστές και που δεν πάνε την κατάσταση, είναι μεγάλοι μαλάκες. Δεν μπορούμε να είμαστε Ευρώπη όποτε μας συμφέρει. Και επίσης, δεν διαμαρτύρεται κανείς στην Νέα Υόρκη, το Λονδίνο ή το Παρίσι όταν βγαίνει στους -20βαθμούς να καπνίσει. Εμείς έχουμε πέντε μέρες κρύο και κάνουμε λες και είναι το τέλος του χρόνου.

Αυτά, επιστρέφω στη δουλειά.

Υ.Γ1 Τι άλλο να δω; Το Eternal sunshine of a spotless mind και το Lost in Translation. Ναι, ούτε αυτά τα έχω δει. Μην φτύνεις.

Υ.Γ2 Με έπιασε επισης μια μανία να συγυρίζω το σπίτι μου. Μα τι έχω πάθει;

Υ.Γ3 Δεν ισχυρίζομαι ότι θα παραμείνω χαλαρή. Μπορεί τώρα που θα πάω γυμναστήριο να με πιάσουν νεύρα.

White Pages

Δεν θα έγραφα τίποτε γι αυτό, αλλά επειδή αυτό το blog λειτουργεί πρώτα απ΄όλα σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο στο οποίο βασίζομαι για να βλέπω την πορεία της ζωής μου, πρέπει να το πω.

Τη Δευτέρα, στις 1330 χώρισα. Τελειωτικά. Με τον άνθρωπο που ξανάσμιξα τον Αύγουστο, μετά από ένα χρόνο και τέσσερις μήνες διάλειμμα από την προηγούμενη φορά που ήμαστε μαζί.Δεν είχα κάνει ξεκάθαρη την επανασύνδεση εδώ. Δεν ξέρω γιατί.

Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Έχω αποφασίσει να μείνω πολύ μακριά. Για πολλούς λόγους. Δεν με ενδιαφέρει αν διαβάζει το blog μου. Σε αντίθεση με αυτόν, δεν θα πω κάτι ούτε εδώ, ούτε μέσω msn. Μακάρι να 'ναι καλά.

Πάμε παρακάτω.

Η ζωή ως single ξανά. Θα κυλήσει όπως πριν τα τέλη Αυγούστου. Ίσως πιο ήρεμα.

Δεν θα βιαστώ να κάνω κινήσεις. Θα αφήσω τα πράγματα να κυλήσουν.

Τα πράγματα πάντα κυλούν χωρίς να χρειάζεται να τα σπρώξεις. Έχω αρχίσει να μαθαίνω καλά το μάθημά μου.

Ψες, πήγα σε φίλους και κόψαμε την παραδοσιακή γαλλική βασιλόπιττα, την gallette du roi.

Κέρδισα το φλουρί. Σύμφωνα με την παράδοση, θα είμαι η βασίλισσα της χρονιάς.

Λες Εκείνος πάνω να θέλει να μου πει κάτι;

Σε φιλώ.

Υ.Γ1 God bless Grey's Anatomy.

Υ.Γ2 Δεν ξέρω ποιο άλλο υστερόγραφο να γράψω. Δεν θέλω να "υπονοήσω" κάτι. Δεν θέλω να υπάρχει κάτι άλλο, κάτω από εκείνα που φαίνονται. Φτάνει. Λευκές σελίδες σε καινούριο βιβλίο.

Μια βραδιά στην μπάρα.

Ψες πήγα New με έναν φίλο που είχα καιρό να δω. Καθίσαμε στο μπαρ, παραγγείλαμε κρασί και και αμέσως άρχισε. "Θέλω να αλλάξω, δεν πάει άλλο. Δεν με θέλω". Ξαφνιάστικα. Νομίζω είναι η πρώτη φορά που τον ακούω να κάνει τέτοιες παραδοχές. Είναι ο τύπος που δεν μιλάει πολύ, είναι ντροπαλός αν και πρέπει να τον ξέρεις καλά για να το καταλάβεις αυτό και γενικά δεν ξανοίγεται. Θα τον έλεγες the strong silent type και πολύ cool. Η σχέση μας, εξελίχθηκε με τα χρόνια και μόλις πριν από 2-3 χρόνια άρχισε να μου λέει τι πραγματικά αισθάνεται.

Αλλά αυτή τη φορά ήταν εντελώς διαφορετικός. Έτοιμος να εκραγεί. Έχεις δει ποτέ άντρα να θέλει να τα ανατρέψει όλα; Να αλλάξει εμφάνιση, να γίνει πιο τολμηρός και να σταματήσει να σκέφεται το μαύρο μόνο; Αυτός έτσι ήταν. Έτσι η νύκτα πέρασε με εξομολογήσεις, από την πλευρά του.

Του αρέσει κάποια. Του λέω να επικοινωνήσει γιατί προφανώς της αρέσει και αυτής από αυτά που άκουσα. "Και αν πει όχι; Και αν με πάρει για απεγνωσμένο; Μήπως να στείλω μήνυμα και να μην τηλεφωνήσω για να μην ξαφνιαστεί;". Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Ούτε εγώ δεν έκανα έτσι. Τέτοια υπερανάλυση από άντρα...πρώτη φορά.

Τελικά οι άνδρες δεν είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη. Από τον ίδιο φοβισμένο/ανασφαλή πλανήτη είμαστε όλοι.

Σκέψου πως εμείς οι γυναίκες περιμένουμε τις περισσότερες φορές από αυτούς να κάνουν το πρώτο βήμα. Δεν είμαστε σίγουρες αν τους αρέσουμε, δεν θέλουμε να φανούμε needy γκόμενες και είμαστε σίγουρες πως μόνο εμείς σκεφτόμαστε πολύπλοκα.

Μήπως όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι; Μήπως και οι άνδρες έχουν ανασφάλεια και την φοβία της απόρριψης;

Ο φίλος μου φοβάται μην μείνει μόνος. Μου το 'πε κι αυτό. Φοβάται λέει όταν κοιτάζει συνομίληκους του να βολτάρουν με τις γυναίκες τους στους δρόμους και μετά σκέφτεται πως αυτός δεν θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε μια στο πλάι του.

Φόβος ενός άνδρα.

Φόβος ενός ανθρώπου.

Είμαστε πολύ πιο όμοιοι άνδρες και γυναίκες.

Υ.Γ1 Δεν πίστευα πως θα έφτανα ακόμα μια φορά στο σημείο να περιμένω να "σκεφτεί για το μέλλον μας". Επειδή απλά πιστεύει ότι γουστάρω τον συγκεκριμένο φίλο. Ποτέ δεν μ΄άρεσε κάποιος φίλος μου. Τους φίλους μου τους αγαπώ, τους αγκαλιάζω και τους αγγίζω. Δεν το ήξερα πως υπάρχει λογοκρισία και στο body language.

Υ.Γ2 Είναι πολύ εκνευριστικό να λες την αλήθεια και να μην σε πιστεύουν. Πάρα πολύ. Όμως τα πράγματα πάντα παίρνουν το δρόμο τους. Απλά λες ότι είναι να πεις, αν θέλουν σε πιστεύουν και κάνεις πίσω. Γιατί να προσπαθείς τόσο να αποδείξεις τα αισθήματα σου; Δεν θα το κάνω. Τα λέω καθημερινά και προσπαθώ να τα δείχνω. Σόρι αν μερικές φορές είμαι στην κοσμάρα μου. Είναι για το μόνο που θα απολογηθώ.

Smoke Signals

Πήγα σήμερα για φαγητό στην κολλητή μου και με το που μπήκα μέσα την βρήκα να κάνει μανιωδώς hoover. "Φύλαξα το χριστουγεννιάτικο δέντρο και πέσανε όλα τα φύλλα". Γυρίζω στη γωνιά, εξαφανισμένο το δέντρο. Βιάστηκε να επανέλθει στην καθημερινότητα η κολλητή.

Γύρισα σπίτι, πέρασα από περίπτερο, πήρα Cosmopolitan UK - για τα ζώδια- και ένα κουτί σοκολάτες - έχω γίνει πολύ γουρούνα αυτές τις μέρες- , άναψα το γνωστό πια κεράκι μου και ξάπλωσα στον , επίσης γνωστό, καναπέ.

Σέρφαρα στο ebay - έψαχνα από μπλούζες για το γυμναστήριο μέχρι χαλάκια για το αυτοκίνητο- , μαλακίστηκα στο facebook - βαρέθηκα, βαρέθηκα- και αφού τα έκανα όλα αυτά, τώρα κοιτάω δεξιά αριστερά. Βαριέμαι. Τηλέφωνα για καφέδες, ούτε λόγος. Τα χόρτασα αυτές τις μέρες.

Μάλλον ανήκω και γω στην κατηγορία της κολλητής. Άντε να επιστρέψουμε στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα.

Πεθύμησα να πηγαίνω δουλειά, να κάνω εκείνα που πρέπει, να σχολνάω, να πηγαίνω γυμναστήριο και μετά να πηγαίνω για ποτάκι ή να πηγαίνω σε εστιατόρια με τη σχέση μου ή με φίλους.

Εννοείται πως δεν πεθύμησα τις ανασφάλειες για τους φίλους - ελπίζω το 2010 να εμπεδώσω το γεγονός ότι είμαστε μόνοι σε αυτή τη ζωή- και τα έξω.

Μιλώντας για έξω, δεν έχω βγει από τα χθες. Τι παίζει με την απαγόρευση του τσιγάρου;

Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε πως θα το χειριστούν οι καπνιστές. Πάντως ένας φίλος που είχε πάει zoo ψες, μου είπε πως οι μισοί θαμώνες ήταν έξω και κάπνιζαν μέσα στο ψόφο.

Θα δω απόψε που θα βγω. Θα είναι η πρώτη φορά που επιστρέφοντας δεν θα πετάξω τα ρούχα στο μπαλκόνι να ξεβρωμίσουν.

Πάντως όταν είχα πάει Νέα Υόρκη το '06, θυμάμαι πόσο πολύ είχα απολαύσει τη vodka-cranberry μου στο smoke-free μπαράκι στο Soho. Και σκέψου ότι τότε κάπνιζα ακόμα. Άρα, ας δώσουμε μια ευκαιρία. Ίσως τελικά να μην αξίζει τόσο η κινηματογραφική εικόνα "τσιγάρο-ποτό-στοχάζομαι το παρελθόν/παρόν".

Υ.Γ1 Κάτι συναρπαστικό παίζει; Μπορεί να παίξει; Θα παίξει επιτέλους; Κάνω υπομονή εδώ και καιρό. Πού είναι το δώρο μου;

Υ.Γ2 Η ηρεμία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.

Countdown?

Κάθομαι στον καναπέ, περιμένω την εσπρεσιέρα να ζεσταθεί για να κάνω καφέ, αποτελειώνω τα τελευταία Valhrona grand cru σοκολατάκια και σκέφτομαι.

Μήπως να βάλω στόχους για τη νέα χρονιά; Μπα, ως το τέλος του Γενάρη θα τους ξεχάσω. Το πολύ πολύ θα πω ότι θα πάρω ένα ipod touch.

Να κάνω απολογισμό; Πραγματικά δεν θέλω. Διαβάζω τα προηγούμενα ποστ και σκέφτομαι το παρελθόν γενικά. Για να διορθώσω λάθη; Για να μην ξανακάνω τα ίδια; Όχι και όχι. Γενικά δεν μαθαίνω από τα λάθη μου. Αν δεν γίνουν όλα μα όλα χάλια δεν ανασκουμπώνομαι.

Στο 2009 υπήρχαν καλές και κακές στιγμές. Πολύ καλό καλοκαίρι, δύσκολο φθινόπωρο, μια άνοιξη γεμάτη απορίες, ένας χειμώνας παράξενος και μεταβατικός.

Το 2010 μ' αρέσει σαν αριθμός. Τυπογραφικά είναι όμορφο. Συμμετρικό, δυναμικό, γεμάτο υποσχέσεις. Επίσης, ουσιαστικό. Τα δύο μηδενικά μου κάνουν κάτι. Το ένα όχι, αλλά τα δύο μαζί...χμ ναι.

Ως άνθρωπος που δεν ακούει το ένστικτό του, δεν θα αποπειραθώ να προβλέψω κάτι. Έτσι κι αλλιώς την τελευταία φορά που αποπειράθηκα να προβλέψω το μέλλον, ερμηνεύτηκε τελείως λάθος.

Έτσι δεν θα πω τίποτα και θα προσπαθήσω να μην σκεφτώ. Θα πάω να κάνω τον διπλό μου εσπρέσο, θα ανάψω το κεράκι μου, θα μιλήσω με φίλους στο τηλέφωνο και θα πάω στη θεία για φαί. Και αν έχω όρεξη μετά, θα βγω.

Θα τα πούμε με την καινούρια χρονιά.

Να περάσεις όμορφα ότι και να κάνεις. Αν σου προκύψει απολογισμός, σκέψου ότι ακόμα και τα λάθη γίνονται για καλό λόγο. Εκτίμησε τις καλές στιγμές που έζησες γιατί εσύ το πέτυχες, δεν συνομώτησε το σύμπαν και άλλες μπούρδες.

Καλή αλλαγή χρονιάς :)

Plant

Για να γράψω αυτό το ποστ, έσβησα δύο άλλα.

Λοιπόν, νομίζω η ξεκούραση των ημερών με έχει κάνει φυτό. Θέλω να κοιμάμαι συνέχεια - αλλά δεν το καταφέρνω αφού κάθε βράδι προκύπτει κάτι-, να φοράω φόρμες και να βλέπω Grey's Anatomy και Private Practice. Μόνο.

Μετά από μια βδομάδα φαγητού, γλυκών - όχι όμως μελομακάρονων και κουραμπιέδων, αφού δεν έχω δοκιμάσει καν- και άπειρου κρασιού, με έπιασε μια ανάγκη να επιστρέψω στη ρουτίνα μου.

Απόψε έχω ένα πάρτι, αύριο ένα γάμο και ένα πάρτι και ακόμα 2-3 δείπνα και γεύματα. Και finito.

Είδα τους φίλους μου, βόλταρα στο κέντρο, έπηξα στην κίνηση, έκανα bonding με οικογένεια, πεθύμησα τη σχέση μου, ε οκ αυτά. Αρκετά δεν είναι;

Είναι ανάγκη να έχουμε και το New Year's Eve;

Λέω να μην κάνω κάτι και να πάω για ύπνο μετά που θα γυρίσει ο χρόνος. Μπορεί και να σέρνομαι εκείνο το βράδι, λόγω των προηγούμενων ξενυκτιών.

Γενικά σέρνομαι, από τις 1 αλλοιθωρίζω. Δεν ξέρω τι έπαθα. Βγήκε η κούραση ή γέρασα.

Αυτά.

Πάω να βάψω κανά νύχι και να βάλω τα κρασιά στο ψυγείο.

Σε φιλώ.

Υ.Γ1 Οι γιορτές είναι η περίοδος που σκέφτομαι την οικογένεια μου. Που μεγαλώνουμε, που αλλάζουν τα δεδομένα, που δεν υπάρχει επιστροφή στην παιδικότητα. Με θλίβει λίγο.

Υ.Γ2 Πεθύμησα το γυμναστήριο μου!

Just be

Αυτά τα Χριστούγεννα τα υποδέχθηκα με μισή καρδιά. Από τη μια βαριόμουνα και από την άλλη ειναι αυτό το άγχος ότι ΠΡΕΠΕΙ να είμαι "κάπως". Ρεβεγιόν, δώρα, βόλτες downtown και στα mall. Άσε που όπως όλες τις γιορτές φοβόμουν το εξής ένα: αυτές τις στιγμές στο πατρικό. Που θα αρχίσουν πάλι να ρίχουν σπόντες για το σύζυγο- που δεν έχω- και για τα εγγόνια - που επίσης μας τελείωσαν, σόρι.

Παραμονή Χριστουγέννων κάναμε το παραδοσιακό γεύμα με γονείς και αδελφή κάτω κέντρο. Τέλειωσα δουλειά, έκανα 40 λεπτά να βρω πάρκιγκ και πήγα. Τους βρήκα, καθίσαμε, παραγγείλαμε. Γύρω μας, χαμός. Μέσα σε 10 λεπτά αρχίσαμε να τσακωνόμαστε με την αδελφή μου, με την οποία δεν έχουμε κανένα κοινό και αυτή θεωρεί πως πρέπει να είναι το κέντρο της προσοχής. Κάτι που είναι το τελευταίο πράμα που θέλω, ειδικά όσο αφορά τη μάνα μου.

Το γεύμα άρχισε να γίνεται σουρεαλιστικό με τη μάνα μου να δηλώνει ότι δεν θα ξαναφάμε μαζί και μένα να ρίχνω την ατάκα πως είναι γνωστό πως επιλέγουμε φίλους και όχι οικογένεια. Να μην στα πολυλογώ ένιωθα δυσάρεστα. Άβολα.

Τους άφησα αφού τους υποσχέθηκα πως θα μείνω το βράδι εκεί. Δεν ήθελα να πάω και σίγουρα δεν ήθελα να μείνω. Από την άλλη, ειλικρινά δεν ήθελα να κάνω και κάτι άλλο. Τα μπαράκια αυτές τις μέρες δεν μου κάνουν κλικ, μόνο η προσωπική επαφή και οι ουσιαστικές κουβέντες.

Τελικά πήρα ρούχα και βιβλία και πήγα με βαριά καρδιά.

Εκείνο το βράδι της Παραμονής άλλαξαν όλα.

Άραξα στο τζάκι , πήρα το βιβλίο μου και διάβαζα. Χωρίς καμία ανάγκη να είμαι πουθενά αλλού, χωρίς καμιά σκέψη για ρεβεγιόν και "πρέπει".

Η επόμενη μέρα, πάλι με οικογένεια και κόσμο, κύλησε όμορφα. Έκανα bonding με ξαδέρφια, είδα παππούδες και γιαγιάδες, τους αγκάλιασα σφικτά. Είχα χαλαρώσει.

Ξέρεις κάτι....το είπε και ο One of the people στα τελευταία του δύο post. Η ουσία είναι να είμαστε ουσιαστικοί και ρομαντικοί. Να δίνουμε, να αισθανόμαστε.

Τίποτα άλλο, καμία φανφάρα και πράγματα που μας βάζουν να μπαίνουμε σε auto pilot.

Είναι δύσκολο. Αλλά... δεν έχεις άλλη επιλογή.

Θες να είσαι καλά; Κάνε ότι θες. Φτάνει να αγαπάς και να υπάρχεις. Ουσιαστικά.

Χρόνια σου πολλά, να περάσεις όμορφα και πολύ ζεστά.

Υ.Γ1 Ο έρωτας μου με την Αθήνα, παρουσιάζεται σήμερα στο blog του athensville, σε ένα ποστ που μου ζητήθηκε από τον ίδιο. Athensville, σε ευχαριστώ πολύ. χχ

Υ.Γ2 Ξαναβρέθηκα, ουσιαστικά, με την κολλητή μου. Σε είχα πεθυμήσει πολύ. Θα τα πούμε απόψε με κρασιά.

Υ.Γ3 Βρήκα καινούριο εθισμό...Band Hero στο PS3.

Xmas Spirit Vs sprits

Το προσπάθησα. Το σκέφτηκα. Το φαντάστηκα. Το φαντασιώθηκα. Αλλά δεν.

Δεν είμαι σε xmas mood. Και το χειρότερο είναι πως δεν έγινε κάτι τραγικό ή είμαι σε φάση κρίσης. Όχι. Πολύ συνειδητά, έχω να δηλώσω: Βαριέμαι.

Καταρχάς, βαριέμαι την καταναλωτική μανία. Που "πρέπει" να αγοράσω καινούρια ρούχα - έχω και ένα θέμα με τα ψώνια-, που πρέπει να ειναι αστραφτερά, με παγιέτες, βελούδινα και τα σχετικά ώστε αν τύχει και πάω σε κανά πάρτι - τα δύο που γίνονταν κάθε χρόνο, ακυρώθηκαν- να "λάμψω".

Επίσης, βαριέμαι να πάρω δώρα. Η μάνα μου, παράγγειλε καφετιέρα οπότε θα πάρω μια Philips και θα τελειώσω. Η αδελφή μου, δεν έχω ιδέα τι θέλει, η βαφτιστήρα ειναι στον πλανήτη ΄εφηβεία΄ και όταν δεν φωνάζει, γελά και επίσης δεν λέει τι θέλει, ο γκόμενος δήλωσε πως δεν θέλει δώρα - αλλά θα του πάρω κάτι- και πάει λέγοντας.

Βαριέμαι και αυτό το άγχος που με κατατρώει ολόκληρο το χρόνο. Με ποιους θα βγω, πως θα το κανονίσω. Προέκυψαν κάτι προτάσεις, μου ριξε και μια φιλη σπόντα για ρεβεγιον και ας πούμε η "ηλίθια" τάση μου να σκέφτομαι μπούρδες επί του θέματος, έχει μετριαστεί. Άσε που ψες που έμεινα σπίτι και ακύρωσα ποτό γιατί είχα το στομάχι μου, το απόλαυσα, έτσι όπως καθόμουν με τις φόρμες και το δεντράκι μου το φωτισμένο και έβλεπα Private Practice.

Συνειδητοποίησα επίσης ότι είμαι παλαβή και ηλίθια και κάνω το μικρό, τεράστιο. Φυσικά αν δεν ήμουν έτσι δεν θα υπήρχε αυτό το blog. Δεν θέλω διλήμματα, δεν θέλω να σκέφτομαι, δεν θέλω να νιώθω ότι κάνω κάτι λάθος. Στην τελική...πόσο παράξενη είμαι και γω πια;

Τέλοσπάντων, το point μου το έκανα.
Βαριέμαι τα Χριστούγεννα.



Υ.Γ1 Είναι πολύ μεγάλη μαγκιά να είσαι ο εαυτός σου και να μην σε ενδιαφέρει τι θα πουν οι άλλοι για σένα. Και αν θες να είσαι σπίτι όλες τις διακοπές και απλά να βλέπεις σειρές να το κάνεις χωρίς να σε νοιάζει πραγματικά τι θα πουν οι άλλοι . ( Μπορείς να το κάνεις;)
Υ.Γ2 Φέτος θα ήθελα να ήμουν διακοπές σε μια εξωτική παραλία. Μ΄ακούς Άη Βασίλη; Ποτά, μαγιώ, ξάπλα και πολύ σεξ. Έτσι θα ήμουν πολύ Merry πίστεψε με.

"Athens needs love"

O athensville, που γράφει το αγαπημένο ομώνυμο blog επικοινώνησε μαζί μου πριν από μερικές ημέρες για να γράψω ως guest editor στο blog του. Οι οδηγίες ήταν οι εξής: Μέσα από μια παράγραφο, να γράψω για αγαπημένη μου γωνιά στην Αθήνα. Να βάλω πληροφορίες, φωτό και τα σχετικά. Η διωρία μου είναι αύριο.

Το σκέφτομουνα τα τελευταία δυο βράδια καθώς βλαστούσα στον καναπέ.

Μήπως να έγραφα για το Γκάζι και την Κωνσταντινουπόλεως που είναι έτσι και αλλιώς η μόνη περιοχή που συχνάζω τα βράδια; Που αφήνουμε την πλατεία, παίρνουμε την Τριπτολέμου και καταλήγουμε στις ράγες;

Ή να το προσπαθήσω λίγο περισσότερο και να θυμηθώ σε ποια σημεία της Αθήνας, πρωτοερωτεύτηκα την πόλη; Όμως πριν από δέκα χρόνια η Αθήνα ήταν πολύ διαφορετική.

Ποτέ δεν ήμουν φανατική του Κολωνακίου. Αν και όποτε ανακαλύψω ένα κατάστημα που μ΄αρέσει εκεί, αποφασίζω να του δώσω άλλη μια ευκαιρία. Η πιο πρόσφατη μου ανακάλυψη είναι το koukoutsi (στη Σκουφά, προς Εξάρχεια). Ένα μικρό κατάστημα, με αέρα βερολινέζικο, με εκπληκτικά t-shirt, πανέμορφες τσάντες με μοναδικά έργα τέχνης πάνω και άλλα σπέσιαλ αξεσουάρ.

Μ' αρέσει και η Σταδίου. Αυτά τα πλατιά πεζοδρόμια που τα έχω ανεβοκατεβεί, χειμώνα, καλοκαίρι, άνοιξη, φθινόπωρο, τίγκα στον κόσμο, άδεια, μόνη, με παρέα, ερωτευμένη, λυπημένη, ελεύθερη, μεθυσμένη και πάει λέγοντας. Αγαπημένο σποτ εκεί το cafe στο πατάρι του Ιανού.

Εννοείται πως ο νέος έρωτάς μου είναι το Μουσείο της Ακρόπολης. Έχω πάει ως τώρα δύο φορές. Δεν μ΄αρέσουν πολύ τα αρχαία αλλά το κτίριο είναι τόσο εκπληκτικό και ηρεμώ πολύ όταν απλά αράζω στους πάγκους στον δεύτερο όρφο και κοιτάζω την Αθήνα κάτω.

Έχει καιρό να πάω στην αγαπημένη μου πόλη και την έχω πεθυμήσει. Να περάσει ο χειμώνας και μετά όμως. Δεν υπάρχει χειρότερο από το να κυκλοφορείς κέντρο με μια ομπρέλα.

Τι να έγραφα; Χμ...

Εσένα ποια είναι η αγαπημένη σου περιοχή/γωνιά στην Αθήνα;

Υ.Γ1 Πήρα νέο δίσκο Κ. Βήτα. Θα σου πω.

Υ.Γ2 Θυμάσαι εκείνη την ατάκα από το "2"; " Δεν χρειάζεται δύναμη, σπρώξε απαλά".

Υ.Γ3 Τίτλος post, δανεισμένος από ατάκα τυπωμένη σε ένα από τα μπλουζάκια που πωλούνται στο koukoutsi

Small is Beautiful

Είναι 14 Δεκεμβρίου και ακόμα να στολίσω το σπίτι μου. Εν τω μεταξύ, έχω στολίσει τη φάρμα, το cafe και το εστιατόριο. Άρα δεν είναι ότι δεν μ αρέσει η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση.

Απλά μάλλον δεν έχω χρόνο. Όταν μπαίνω σπίτι και ξέρω πως δεν θα βγω, με το που κάθομαι στην καναπέ, με τραβάει σαν μαγνήτης και κολλάω. Σιγά μην κάνω τόσο διαδρομή να πάω στο υπνοδωμάτιο, μετά να πάρω καρέκλα, να σκαρφαλώσω για να κατεβάσω τη μαύρη σακούλα με τα στολίδια. Και μετά να φυλάξω τα "κανονικά" διακοσμητικά και να στολίσω το σπίτι με κόκκινα, χρυσά, ασημί μπιχλιμπιδάκια. Ευτυχώς δεν έχω δέντρο. Αντί αυτού έχω ένα χρυσό κώνο που όταν το ανάβεις φωτίζεται.

Επίσης δεν έχω μπει στο mood. Θες η δουλειά - τελικά δεν υπολόγισα πόσο πολύ θα με εξόντωνε πνευματικά-, θες οι διάφορες σκέψεις, γενικά δεν είμαι χαλαρή.

Αλλά έχω βρει νομίζω τη λύση στα θέματα που λέγαμε τόσο καιρό εδώ. Έχω συνειδητοποιήσει πως όλα στη ζωή θέλουν προσπάθεια και όρεξη.

Εκείνα τα τηλέφωνα σε φίλους που λέγαμε, το να στείλεις πέντε μηνύματα για να βγεις και ας είσαι ο μόνος που το κάνει, να βρεις χρόνο να δεις την οικογένεια σου, το γκόμενο, να πεις μια κουβέντα με τη γιαγιά και το παππού, ακόμα και να συσφίξεις σχέσεις με τους νέους μελλοντικούς φίλους. Όλα θέλουν προσπάθεια. Τίποτε δεν έρχεται να σε βρει, εκτός και αν είσαι κωλόφαρδος.

Δεν ήμουν ποτέ κωλόφαρδη. Εκτός από φάσεις που είχα φτάσει στα όρια και μετά γίνονταν πράγματα και άλλαζε η ζωή μου προς το καλύτερο. Αλλά στα μικρά μικρά πάντα έπρεπε να κάνω το έξτρα βήμα.

Αυτή την περίοδο δεν έχω όρεξη να το κάνω. Κούραση λέμε. Και τύψεις , πως αν αφιερώσω ένα μήνα στον εαυτό μου, θα με αφήσουν τα υπόλοιπα πίσω. Ξέρω;

Έχω πεθυμήσει σινεμά. Αυτή τη βδομάδα οπωσδήποτε θα πάω με κολλητή να δούμε το καινούριο του Almodovar.

Έχω πεθυμήσει να βγω με αδελφή, ξαδέλφη και βαφτιστήρα. Να πάμε για ωραίο φαγάκι και να κάνουμε bonding.

Έχω πεθυμήσει εκείνες τις νυκτερινές βόλτες με το αυτοκίνητο, τους περιπάτους στην παλιά πόλη τα απογεύματα μετά τη δουλειά.

Μικρά μικρά. Εκεί είναι η ουσία των πραγμάτων.

Υ.Γ1 Έχω να κάνω γκλαμουράτο ρεβεγιόν εδώ και χρόνια. Δεν είμαι σε αυτή τη φάση όμως. Καλή παρέα και επιτραπέζια, αυτό μάλιστα. Σημαίνει κάτι;

Υ.Γ2 Μου έχει λείψει το κόκκινο.

Black & White

WHITE

Αγαπημένες συνήθειες όταν βρέχει ( καλή ώρα όπως τις τελευταίες τρεις μέρες):

- Φρεσκοαλεσμένος καφές ( σήμερα οι τελευταίοι κόκκοι καφέ από το Cafe Nero- ειδική παραγγελία), να γεμίζει μυρωδιές το σπίτι..

- Καναπές, μόνη να σερφάρω ή να βλέπω ταινίες.

- Καναπές όχι μόνη και να βλέπω ταινίες ή να πίνω κρασάκι.

- Να μη βγαίνω έξω σε μπαράκια και ας με πιάνουν οι χιλιάδες ανασφάλειες.

- Να μου στέλνουν φίλοι νέα τραγούδια και να τα ακούω για πρώτη φορά.

- Να διαβάζω έξυπνα βιβλία. Τώρα είναι ο Αφανισμός του Νίκου του Κορτώ. ( μ' αρεσει ως τώρα)

- να κοιτάω έξω και να μην σκέφτομαι ( τι τέλεια αίσθηση, να είσαι απλά αφηρημένος).

- να κάνω μπάνιο με το παράθυρο μισάνοικτο. Σαν φιλλανδέζικη σάουνα.

- Μαγειρική. Νέες συνταγές. Διαλέγοντας κρασί.

- Για μεσημεριανό με καινούριο κόσμο. Να γίνεται το κλικ και να περνάμε σούπερ.

- Ψώνια από το M&S Home. Τέλειες συσκευασίες και ωραία γκατζετάκια για δώρα.

BLACK

Αυτό έγινε το σαββατοκύριακο που πέρασε και ήταν όμορφα.

Γενικά όμως περνάω φάση γκρίνιας και δεν με καταλαβαίνει απολύτως ΚΑΝΕΙΣ.

- Διαπιστώνω πως όλοι θέλουν να μιλάνε αλλά κανείς δεν ακούει.

- Είναι πολύ εκνευριστικό να είσαι δυο μέτρα μαντράχαλος και να με βλέπεις να μετακινώ έπιπλα και απλά να κάθεσαι στον καναπέ. Το γυμναστήριο σε μάρανε. Μυς χωρίς χρήση! Ωραίος φίλος...

- Εσύ που όλο γκρινιάζεις και η πρώτη σου ατάκα μόλις μιλήσουμε είναι "χάθηκες, πότε θα τα πούμε"...γιατί τότε προτείνω εγώ τις 10/10 φορές να βρεθούμε και τις 9,5/10 δεν μπορείς; Είμαι εγώ η ηλίθια που ασχολούμαι;

- Εσύ που θες τη γνώμη μου και στη δίνω και συμφωνείς πως έτσι θα κάνεις, γιατί κάθε μέρα μου λες τα ίδια; Για να σου απαντήσω τα ίδια και τα ίδια; Εσύ δεν θες συμβουλές, έναν τοίχο να μιλάς θες.

Και αυτή είναι αλήθεια που όταν δεν μας αρέσει την αποκαλούμε "γκρίνια", "ανασφάλειες" κλπ. κλπ.

Ε ναι, είμαι γκρινιάρα if it makes you feel better.

Christmas Mojito

Τα έχω παίξει με τον καιρό. Υποπτεύομαι πως το ίδιο ισχύει και για σένα αν ζεις Κύπρο.

Είναι δυνατόν να έχει τόσο πολύ ήλιο;

Οκ, από τη μια αυτό δεν είναι κακό αφου φωτολυόμαστε και δεν παθαίνουμε τις γνωστές καταθλιψάρες.

Όμως, εκει που πας να ρυθμίσεις τη θέρμανση, να υπολογίσεις τα λεφτά που θα δώσεις στον κύριο καύσιμο, εκεί που φυλάς φραπεδιέρα και βγάζεις καφεδιέρα και εκεί που αλλάζεις ντουλάπες, τσουπ, νατον.

Ο ήλιος ο μεγαλοπρεπής.

Που σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά είναι και χαμηλός και αυτό σημαίνει πως πρέπει να κυκλοφοράμε με κρέμες με ψηλό SPF.

Είμαι παιδί του καλοκαιριού. Αυτό σημαίνει πως αν μπορούσα να κυκλοφορώ με μαγιώ και havaianas ολόκληρο το χρόνο θα το έκανα.
Αλλά με αυτό τον καιρό ούτε θάλασσα μπορώ να πάω, ούτε ρούχα να βγάλω, ούτε Mojito να πιω.
Επίσης, δεν μπορώ να φορέσω τα χοντρά μου πλεκτά, να πάρω τη κουβέρτα μόνιμα στον καναπέ, να ανάψω το τζάκι ( αν είχα) ή να κοιτάζω από το παράθυρο μου τη βροχή.


Σήμερα στο γραφείο μιλούσαμε για τα ρεβεγιόν των γιορτών. Δεν μου κάνει κέφι να το σκεφτώ με τέτοιο καιρό. Μου φαίνεται μακρινό ενώ τα Χριστούγεννα είναι μονο 3 βδομάδες μακριά. Πως θα μπούμε σε εορταστικό mood από τη στιγμή που τα Χριστούγεννα που βλέπουμε σε ταινίες, ακούμε σε τραγούδια και φαντασιωνόμαστε στα όνειρα μας, έχουν χιόνι, καλτσούλες πλεκτές, τζάκι, Αη Βασίλη να βγαίνει από την καμινάδα κλπ ενώ επί της ουσίας, τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει εδώ;


On another note, τον τελευταίο καιρό είμαι (ανησυχητικά;) ήρεμη. Σαν να έκανα 10 απανωτά session yoga. Η καθημερινότητα μου από την άλλη, καμία σχέση. Σχολνάω στις 9, πνίγομαι στη δουλειά, ξεχνάω ονόματα και πράγματα, έχω χεσμένα τα τηλέφωνα που πρέπει να κάνω σε φίλους που έχουν "χαθεί" ( άντε μην αρχίσω πάλι), αν δεν βγω είμαι happy, βλέπω ταινίες, ακούω μουσική και ώρες ώρες απολαμβάνω όλα αυτά να τα κάνω μόνη μου ή με επιλεγμένη παρέα του ενός ατόμου.

Αντικοινωνική; Πιθανόν.

Χέστηκα; Πολύ πιθανόν.

Υ.Γ1 Κατεβάζω αβέρτα ταινίες. Ακολουθεί το Cherie με Μισελ Φαιφερ που έχω πεθυμήσει.

Υ.Γ2 Μα να μην παίζει ούτε μια συναυλία της προκοπής;

Υ.Γ3 Δεν είναι καθόλου τυχαίο που προτιμώ να κάνω παρέα με τα 25αρια συναδέλφους μου. Είναι fun ρε παιδί μου, δεν φιλοσοφούν, δεν κολλάνε και δεν έχουν τις δεκάδες υποχρεώσεις (και καλά) που έχουμε εμείς οι 30ρηδες. Θα επανέλθω με αυτό το θέμα.

Blood (y) Days

Πριν από λίγο με πήρε τηλέφωνο η μαμά μου να με ρωτήσει κάτι για μια δουλειά. Της απάντησα ότι θα μάθαινα από την τάδε φίλη η οποία ζει Αθήνα.

Μητέρα: - Είναι Ελληνίδα;

Τουλίπα: - Όχι είναι από Κύπρο αλλά μετακόμισε πριν από δύο χρόνια στην Αθήνα.

Μητέρα: - A, μάλιστα.

Τουλίπα: - Ναι έχουμε αρκετά κοινά. Μπορεί και να πάω και γω που ξέρεις.

Μητέρα:- Ποτέ και πουθενά. Ξέρω εγώ.

Τουλίπα:- ...

Κατάλαβες τι έκανε; Έβγαλε πόρισμα και χρησιμοποίησε ή μάλλον εκμεταλλεύτηκε τον τίτλο της ως μάνα για να το επικυρώσει. Τι να πω άλλο;

Τώρα θα μου πεις, θα πας Αθήνα τελικά; Τι να πω πλέον, ρεζίλι έχω γίνει.

Αλλά δεν ειναι αυτό. Είναι το πόρισμα! Να δεις ότι τώρα από αντίδραση θα αρχίσω να στέλνω βιογραφικά. Μια ζωή τέτοια ήταν η σχέση μας. Ότι μου έλεγε, έκανα το αντίθετο.

Το σαββατοκύριακο κύλησε όμορφα και πολύ ήσυχα. Παρασκευή βράδι, στης Α. για μακαρόνια και κιμά και ιταλικό κρασί. Έφυγα από εκεί κατά τις 2.

Το Σάββατο ήμουν όλη μέρα σαν ζόμπι ( η κούραση της βδομάδας βγαίνει τελικά το Σάββατο) αλλά πάλι με έπιασε η γνωστή κρίση τι να έκανα το βράδι αφού οι μισοί είχαν υποχρεώσεις και οι άλλοι έλειπαν εξωτερικό. Όπως ήμουν λοιπόν στον καναπέ, δουλεύοντας και ρίχνοντας ματιές στο facebook ( έχω αρχίσει να το μισώ και εκείνο και τα παιχνίδια του), κτυπάει το skype. Ήταν η φίλη που μένει μακριά. Πιάσαμε την κουβέντα για κανά δίωρο.

Μου είπε τα δικά της, της είπα τα δικά μου και της είπα και για την κρίση.

Μου άνοιξε τα μάτια "Καλά τουλίπα, αφού τώρα εσύ δεν περνάς ώρα με τον εαυτό σου. Έτσι κι αλλιώς αφού το ξέρεις και εσύ πως επί της ουσίας βαριέσαι να βγεις έξω αν δεν είναι για κάτι ουσιαστικό". Είχε δίκιο. Δεν ήθελα να βγω. Βαριόμουνα. Ήξερα πως άμα έπαιρνα 1-2 τηλέφωνα θα είχα κάτι να κάνω το βράδι. Αλλά όχι, δεν με ιντρίγκαρε τίποτα.

Έτσι έμεινα σπίτι, έκανα αυγά ποσέ , άπλωσα στον καναπέ και είδα ταινία.

Και ερωτεύτηκα.

Αχ, γιατί δεν με προειδοποίησε κάποιος για τον Edward Cullen; Αχ τι βρικόλακας...πω πω τι να πω. Είμαι ερωτευμένη με έναν 17χρονο βρικόλακα. Που παίζει σε μια εφηβική ταινία ( Twilight). Τελικά ρε παιδί μου, μπας και είμαι 16;

Δηλαδή, μια ζωή με αποκαλούσαν " πολύ ώριμη για την ηλικία της" κλπ. Και έπρεπε να κτυπήσω τα 30 για να αποφασίσω να δω τη ζωή πιο ανάλαφρα και πιο αθώα. Άσε που τα εικοσάρια είναι way cooler από τους συνομίληκους μου ( είμαστε η γενιά της βολεμένης μούχλας)

Υ.Γ1 Μήπως τελικά οφείλουμε στον εαυτό μας, ώρες στον καναπέ με βιβλίο/dvd και απομόνωση;

Υ.Γ2 Δεν λέω ότι θα μετακόμιζα μόνιμα αλλού, αλλά 1-2 χρόνια στο εξωτερικό δεν θα με χαλούσαν καθόλου.

"Going deep inside my mind"

Νιώθω πλέον πως δεν μπορώ να γράψω πραγματικα ότι θέλω στο blog. Μου έχει λείψει η ανωνυμία του 2006.

Αλλά και πάλι δεν ξέρω αν έχω και κάτι συνταρακτικό να πω αυτή την περίοδο. Η ζωή μου είναι ανοικτό βιβλίο.

Δουλεύω πολύ, προσπαθώ να αποδείξω ότι μπορώ να κάνω τη δουλειά μου καλά, σκέφτομαι το μέλλον μου, θα ήθελα να κάνω κάτι δημιουργικό, να αλλάξω παραστάσεις.

Βγαίνω σχετικά τακτικά και μιλώ με τον κόσμο που θέλω. Αυτό που είπε η Pink Fish στο προηγούμενο ποστ το σκεφτόμουνα συχνά αυτές τις μέρες και είπα να το εφαρμόσω. Σκέφτηκα ποιοι πραγματικά επιδιώκουν να είναι στη ζωή μου. Διαπίστωσα πως είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Αποφάσισα να προσπαθήσω να είμαι παρούσα στη ζωή τους.

Συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως η ζωή είναι ουσιαστικά "ο'τι κάτσει". Αν κυνηγήσεις πολύ κάτι και δεν σου κάθεται, δεν θα γίνει ποτέ. Συμφωνείς;

Μια φίλη με ρώτησε πριν από μερικές βδομάδες "υπάρχουν στιγμές που καταπιέζεις τα θέλω σου για να κάνεις τα πρέπει;"

Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, ήμουν σιγουρη ότι θα έβρισκα κάτι.

Τελικά δεν νομίζω να υπακούω και πολύ στα "πρέπει". Ή που έχω αμνησία ή που τελικά έχω γραμμένα τα "πρέπει". Των άλλων. Τα δικά μου μια χαρά τα υπακούω.

Λοιπόν για να μην λέω τα ίδια και τα ίδια - τα τελευταία ποστ ήταν η χαρά της αερολογίας και της ασάφειας- άκου αυτό το τραγουδάκι. Φανταστικό. Ακου στίχους και τη συγκλονιστική φωνή.

Υ.Γ1 Είμαι καλά.

Υ.Γ2 Η Λευκωσία είναι τίγκα στο φως. Θα ακουστώ γραφική αλλά μ αρέσει αυτό το φωτεινό σκηνικό. Επιτέλους "ΦΩΣ".

The Da Filoi Code

Πριν λίγο καιρό είπα σε μια φίλη ότι γράφω πολύ συχνά στο blog μου, κάνοντας ένα είδος ψυχανάλυσης (aka πρήζω εσένα που διαβάζεις τις κρισάρες μου). Ήθελε να της πω τη διεύθυνση να το διαβάσει. Αρνήθηκα. Ακόμα θέλει. Της έστειλα ένα κείμενο.Της έχω εμπιστοσύνη πως δεν πρόκειται να πει ποτέ σε κανένα ποια είμαι. Αλλά δεν είναι αυτό.

Είναι περισσότερο το γεγονός πως όταν γράφεις τα σώψυχα σου, δεν θες να τα διαβάζουν οι φίλοι ή οι γκόμενοι σου, γιατί μετά περιμένουν να τους τα αναλύσεις in person.

Για παράδειγμα, σε ρωτάει ο άλλος " Είσαι καλά;" και συ απαντάς μέσα στην καθημερινότητα και το χαβαλέ " ναι όλα καλά". Την ίδια περίοδο όμως, γράφεις στο blog σου ότι τα έχεις παίξει και ότι σε προβληματίζουν διάφορα. Όταν αυτός ο φίλος διαβάσει θα υποθέσει πως ή του λες ψέματα ή τον έχεις γραμμένο και δεν του λες τα σώψυχα σου. Και μετά κάτσε εξήγα πως είναι πιο εύκολο να τα γράφεις και να σε διαβάζουν άγνωστοι ιντερνετικοί φίλοι παρά να τα λες σε αυτούς που σε ξέρουν ήδη.

Είναι σαν ψυχανάλυση. Είναι πιο εύκολο να πας σε ένα ψυχολόγο να του πεις " Μου ρχεται να πεθάνω" και να του σκάσεις 50-60 ευρώ παρά σε ένα φίλο σου που και θα λυπηθεί και , μεταξύ μας τώρα, μέσα στην καθημερινότητα του, δεν θα ασχοληθεί μαζί σου όση ώρα θες.

Αυτά περί ανωνυμίας και (απόπειρας) προστασίας της.

Κατά τα άλλα, νομίζω πως οι φίλοι μου ανήκουν σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Αυτή που για να κινητοποιηθούν, να συντονιστούμε ώστε να κάνουμε κάτι από θέατρο μέχρι μπαρ, πρέπει να μεσολαβήσουν πολλά τηλεφωνήματα και να γίνει πολλή προσπάθεια. Υπάρχει η διάθεση και η όρεξη να κάνουμε πράματα " ω ναι να πάμε", "πάμε θέατρο; άντε τουλίπα κανόνισε", "ναι γουστάρω εκδρομή". Αλλά τελικά από τα 20 - από τα οποία τα 19 εγώ τα προτείνω- γίνεται το μισό. Και να πεις προτείνω να πάμε για κυνήγι κροκόδειλων ή για άγριο clubbing στο bling...

Τι στο καλό συμβαίνει; Μπορείς να μου πεις;

Ή που πάει κάτι λάθος στην μεταξύ μας επικοινωνία και την επικοινωνία γενικώς τη "σήμερον ημέρα" ή που δεν καίγονται να με δουν ιδιαίτερα.

Ουφ, είδες παραδοχή το δεύτερο σημείο; Που να πεις σε φίλο "φοβάμαι μην με έχουν γραμμένη οι φίλοι μου". Ακόμα και τώρα που το γράφω και ξέρω πως θα το διαβάσουν 2-3 φίλοι και 2-3 άλλοι που δεν θα ήθελα να διαβάζουν το blog αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό, νιώθω άσχημα. Πολύ. Σε σημείο που σκέφτομαι να σβήσω την πρόταση.

Μόνο σε εμένα συμβαίνει αυτό το πράμα με τους φίλους σε σημείο που να γράφω όλη μέρα για αυτό στο blog και να το σκέφτομαι συχνά;

Μεγάλος γρίφος.

Υ.Γ1 Όποιος λέει "Δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων" μην τον πιστεύεις. Όλους τους ενδιαφέρει να δώσουν μια συγκεκριμένη εικόνα προς τα έξω. Του καλού, του cool, του "τους έχω γραμμένους όλους στα αρχίδια μου", του " εγώ τα έχω βρει με τον εαυτό μου".

Υ.Γ2 Η Σώτη Τριανταφύλλου έβγαλε νέο βιβλίο, αυτοβιογραφικό. Για να δούμε.