Countdown... 3-2-1 ...

Σήμερα μου καρφώθηκε η ιδέα να κάνω απολογισμό. Σε δύο ώρες, γιορτάζω την επέτειο της παρουσίας μου στη γη.

Απολογισμός λοιπόν. Βαθιές αναπνοές, μια γουλιά μπίρα mojito, μουσικούλα στο itunes και αρχίζουμε.

Πέρσι αυτή ακριβώς τη μέρα δεν ήμουν καλά. Φρεσκοχωρισμένη, είχα το μαύρο μου το χάλι. Διάβασα το post το περσινό, στις 30 Ιουλίου. Ευχόμουνα στα 31 μου να γίνει κάτι συναρπαστικό, να γίνει κάτι τελοσπάντων. Σκεφτόμουνα τα ερωτικά μου μόνο, έτσι και αλλιώς εκείνη την περίοδο ήταν το μόνο θέμα που με απασχολούσε.

Τελικά έγινε κάτι συναρπαστικό; Έγινε. Κάτι μήνες μετά. Νοέμβριο προς χειμώνα. Γνώρισα κάποιο, καπάκι προσγειώθηκε στη ζωή μου το απωθημένο Νο.2, η πρώην μου σχέση επανήλθε στο προσκήνιο. Τώρα που το σκέφτομαι, πως και δεν μου έστριψε εκείνη την περίοδο, ένας Θεός το ξέρει. Το αποτέλεσμα ίσως το θυμάσαι. Έφτυσα μετά από ένα ταξίδι στο Λονδίνο, το καλό παιδί, δεν πήγε πουθενά η φάση με το απωθημένο και η πρώην σχέση τελικά αποφάσισε ότι είναι καλύτερα να είμαστε φίλοι. Αυτά ως τις αρχές της άνοιξης είχαν ξεκαθαρίσει.

Εγώ ως τότε ήμουν σε φάση που δεν ήξερα αν ήθελα σχέση ή απλά φάσεις. Το μόνο σίγουρο ήταν πως είχα ψιλοκολλήσει με το απωθημένο νο.2. Πήγα Αθήνα τον Ιούνιο, δεν έγινε τίποτα απολύτως, το απωθημένο απλά δεν ήταν στην πόλη. Σεβαστό. Έτσι και αλλιώς μένω μακριά. Συγκεκριμένα 18,000 μίλια σύμφωνα με την κάρτα sunmiles της Cyprus Airways.

Στα τέλη του Ιούνη, ένα ζεστό βράδι, έπεσε το βλέμμα μου σε έναν άλλο. Όμορφο. Πήγαινα για μια περίοδο στον ίδιο τόπο που σύχναζε. Ως τώρα δεν έγινε κάτι. Με έχουν πιάσει οι ντροπές μου. Γιατί ως γνωστό, στη βράση κολλάει το σίδερο. Στις αρχές που δεν έχεις κάτι να χάσεις και δεν έχεις προλάβει να κάνεις τα γνωστά σενάρια στο μυαλό σου, πρέπει να κάνεις την κίνηση. Όχι μετά που μόνο cool και "δεν έχω τίποτα να χάσω" δεν είσαι.

Η αλήθεια είναι πως, τώρα στα 32 μου θα ήθελα κάτι με διάρκεια. Ή αν είναι κάτι ανάλαφρο, να κάνω το βήμα χωρίς να κωλώνω. Με λίγα λόγια, έχω σιχαθεί τα σενάρια, τις εικασίες και όλα τα παιχνίδια του μυαλού. Πράξεις και μόνο πράξεις μωρά μου.

Τι άλλο έγινε πέρσι; Στη δουλειά έγιναν διάφορα. Αργά και σταθερά, κάνω κάποια πράγματα που θέλω. Αυτό. Δεν έχω όρεξη και ενέργεια να δώσω περισσότερη βαρύτητα.

Φίλοι. Αγαπώ τους πραγματικούς μου φίλους. Όταν περνάς δύσκολες φάσεις βλέπεις ποιοι μένουν. Τώρα πια θέλω όχι μόνο να βλέπω, αλλά και να πράττω ανάλογα. Και δεν σημαίνει πως φίλος είναι αυτός με τον οποίο έχουμε καθημερινή επαφή. Έτσι και αλλιώς όπως έγιναν τα πράματα και η καθημερινότητα, αυτό είναι μια πολυτέλεια. Φίλος είναι...ε το νιώθεις μέσα σου. Όταν βρίσκεστε, θες να τον αγκαλιάσεις, να της πεις πόσο "της αξίζει ένας καλύτερος γκόμενος". Φέτος θα κάνω ένα μικρό πάρτι, με 20 άτομα. Αυτούς που πραγματικά θέλω να έχω κοντά μου. Θα ήθελα να είναι και κάποιοι άλλοι που μένουν Αθήνα, Βρυξέλλες, Γαλλία.

Φέτος θα ήθελα να με προσέχω περισσότερο. Θέλω περισσότερο πάθος, περισσότερη αγάπη, περισσότερα από όλα. Το μόνο που θέλω λιγότερο είναι ενοχές και regrets.

Πάω για ποτάκι με φίλη καρδιακή.

Σε φιλώ.

Υ.Γ1 Πάθος, αλήθεια, να είσαι κάπου 100%. Η ζωή είναι πολύ μικρή για ημίμετρα.

Υ.Γ2 Δεν ξέρω ποιος είσαι ή αν σε ξέρω ήδη, αλλά μην αργήσεις. Είμαι έτοιμη.

Υ.Γ3 Τούρτα με φουντούκι από το New York Sweets :)

Συστατικά: Ρούμι

Προσθέτεις ρούμι - κατά προτίμηση λευκό και όσο θες. Εξάρτάται τι βαθμό αλκοολισμού έχεις.

Για να μην λες ότι απλά γκρινιάζω και δεν αντιπροτείνω, αν μου έδινε το Κωνστάντια 2-3 καλοκαίρια ώστε να κάνω το δικό μου πρόγραμμα για το θερινό σινεμά αυτά θα έβαζα:


Breakfast at Tiffany's, Roman Holiday, Funny Face, Sabrina. Τα άπαντα Audrey Hepburn. Για το χαμόγελο, το στιλ της και την απίθανη μουσική. Love Henry Mancini.

Τριλογία Indiana Jones. Αγαπούμε περιπέτεια, ιστορία, χιούμορ. Και προτιμώ τις τρεις πρώτες ταινίες, γιατί στην πρόσφατη τέταρτη με έπιαθσε θλίψη με τον γερασμένο Ford.

James Bond Εννοείται. Εξωτικοί προορισμοί, ωραία αυτοκίνητα, εκρήξεις ΚΑΙ σεξ. Και εννοείται πως θα προβληθούν μόνο αυτές με τον απόλυτο Sean Connery.

Tribute στον Billy Wilder. Δαγκωτό. Ο τύπος είναι απίστευτος. Seven Years Itch ( με την Marilyn και το περίφημο λευκό φόρεμα), The Apartment ( Shirley McLane και αγαπημένος Jack Lemon) και όπωσδήποτε το Some Like it Hot με τους Tony Curtis-Jack Lemon-Marilyn Monroe. Εδώ θα καλέσω όλους τους σεναριογράφους των κυπριακών σειρών για να μάθουν επιτέλους τι σημαίνει χιούμορ.

Citizen Cane Αν υπάρχει ΕΝΑ κλασικό φιλμ που είμαι πρόθυμη να δω, με 40 βαθμούς Κελσίου και 99% υγρασία, αυτό είναι. Αθάνατε Orson Welles.

V for Vendetta. Για εκείνη τη σκηνή στο τέλος, για την επανάσταση, για να μην ξεχνάμε τις αλήθειες ακόμα και μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη. Και επειδή συμπαθώ πολύ την Natalie Portman.

Run Lola Run και Goodbye Lenin Αγαπημένες πρόσφατες ταινίες του γερμανικού κινηματογράφου. Και θα περάσεις και καλά!

Lovers of the arctic circle Όμορφο, φευγάτο, διαφορετικό love story. Και ιδανικό για να το δεις κάτω από ένα ουρανό γεμάτο μ' αστέρια.

Vertigo, Birds, Psycho Υπάρχει περίπτωση να αφήσω πίσω τον μετρ; Αν και τα φοβάμαι αυτά, η εξυπνάδα του monsieur Hitchcock δεν μ' αφήνει ασυγκίνητη.

Forrest Gump Γιατί έχει το τέλειο soundtrack. Γιατί το κλάμα - στα τελευταία δέκα λεπτά της ταινίας- κάνει καλό στα μάτια.

The Vengeance Trilogy Κορεάτικη τριλογία με πολύ splatter και τέλειες εικόνες. Θα αρχίσουμε με το Sympathy for Mr. Vengeance, θα προχωρήσουμε με το Old Boy και θα τελειώσουμε με το Sympathy for Lady Vengeance. Και μετά θα υποκλιθούμε στο μεγαλείο των Κορεατων δημιουργών.

House of the Flying Daggers Τι χρώμα, τι εικόνες, τι κινήσεις!! Θα πάθεις την πλάκα σου. Εύγε κύριε Yimou.

All about my mother Υπήρχε περίπτωση να υπάρχει φεστιβάλ χωρίς τον Pedro; Αυτό το φιλμ είναι το αγαπημένο μου. Άσε που τώρα που το σκέφτομαι, θα έκανα και ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ ΜΟΝΟ με Almodovar.

Roma, 8 1/2, La Dolce Vita Φυσικά κύριος Fellini. Τι να συζητάμε τώρα...

Be Kind Rewind Αυτό το χαριτωμένο φιλμ είναι σχετικά πρόσφατο αφού το είχα δει στη Νέα Υόρκη πέρσι το Μάρτη. Πολύ καλός Morgan Freeman και σουπερ ο Jack Black. Σκηνοθέτης ο ταλαντούχος Michel Gondry.


Θα μπορούσα να κάνω δεκάδες ποστ με ιδανικα φιλμ για θερινό κινηματογράφο. Το θέμα είναι πως ΔΕΝ είναι αυτά που προβάλλει το Κωνστάντια φέτος.
Για πες δικά σου αγαπημένα.

Υ.Γ1 Στο καλοκαιρινό τεύχος της Athens Voice ( κράτησέ μου ένα τεύχος να ρθω να το διαβάσω αρακτή σε αθηναϊκή πισίνα εν μέσω δεκαπενταύγουστου), γράφουνε διάφοροι για προορισμούς. Ο Κραουνάκης, γράφει για την Κύπρο. Έτσι όπως τα λέει, θέλω και γω πολύ να πάω εκεί. Σούπερ, παραδεισένιο νησί λέει ο Σταμάτης. Point of view ή η αλήθεια; Χμ...
Υ.Γ2 Έπεσε δουλειά και είναι καλοκαίρι. Σε δέκα μέρες θα είμαι σε μια κατάλευκη Χώρα. Σαν όνειρο μου φαίνεται ακόμα.
Υ.Γ3 Κάτι παίζει στα καλλιτεχνικά της Κύπρου. Κάτι πολύ δημιουργικό. Ή απλά εγώ τώρα το έχω προσέξει. Πρέπει να αποκτήσω κι άλλους culture buddies.

Μια βραδιά, τρεις μπυρες και ένα αστέρι

Ένα βράδι με τρεις μπύρες. Μια με γεύση mojito, μια guinness και μια Kεο. Από τις 9 μέχρι τις 130. Διαπιστώσεις:

1. Το φετινό πρόγραμμα του θερινού σινεμά στην Λευκωσία είναι για κλάματα. Ας κάτσουν να αναλογιστούν οι υπεύθυνοι γιατί ο χώρος είναι μισοάδειος και στην πορεία της προβολής φεύγει συνέχεια κόσμος. Εγώ - αν και φανατική summer σινεφίλ- δεν ξαναπάω. Τον Αύγουστο στην Αθήνα πια.

2. Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να ρίξει εξυπνάδες και να υποτιμήσει; Χωρίς εσύ να μιλήσεις καν; Χωρίς να δείξεις ότι έχεις ανάγκη να αποδείξεις κάτι; Με αναγκάζουν να μπω σε bitching mode εναλασσόμενο με ατάκες. Και εκεί χάνουν το παιχνίδι. Τόσο κουραστικό. Γι αυτό και μ' αρέσουν οι strong silent types ή έστω sweet silent types.

3. Βαριέμαι εξυπνάδες από ανθρώπους με μισό κύτταρο εγκεφάλου...

- "Σε ξέρω εσένα"

- " Α ναι; Μια γυναίκα που με ξέρει χωρίς να την ξέρω"

- "Μην κολακεύεσαι, το νησί είναι απλά πολύ μικρό και εγώ έχω το ελάττωμα να μην ξεχνάω πρόσωπα". (Μαλάκα)

4. Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή να πεις 10 τραγούδια και θέλεις να ονομάζεσαι πρωτοποριακό συγκρότημα, ακόμα και δικά σου να μην έχεις, αυτά τα δανεικά που λες, "πείραξέ" τα λίγο. Αν ήθελα να ακούσω Doors, Led Zeppelin και Deep Purple, χωρίς κανένα "παιχνιδάκι", έμενα σπίτι μου και έβαζα τα cd. Και δεν θα χρειαζόταν να σου ρίξω και δέκα ευρώ.

5. Οι φίλοι μου υποφέρουν από μαλακισμένους πρώην. Κοίτα, τα πράγματα είναι απλά. Δεν είναι όλα σε αυτή τη ζωή καρμικά. Αν δεν κάτσει κάτι ή δεν υπάρχει πια, υπάρχει λόγος. Το αφήνεις , προχωράς και δεν σπαταλάς ενέργεια για να ζεις σε μια ψευδαίσθηση ότι μια μέρα θα. Δεν θα.

6. Είδα απόψε για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα αστέρι να πέφτει! Πανέμορφο! Ελπίζω μόνο να πιάσει η ευχή μου. Επιτέλους.

Καληνύκτα.

Έκτακτο μουσικό διάλειμμα!

Crushed

Προσθέτεις μπόλικο θρυμματισμένο πάγο.

Αυτές τις μέρες νιώθω ξενέρωτη. Όχι δεν έγινε κάτι. Μάλλον αυτό είναι το πρόβλημα.

Τώρα θα μου πεις, είχα γράψει πως το θέμα "γκομενικά" δεν με θα με απασχολεί αυτή την περίοδο.

Δεν είναι όμως αυτό. Νιώθω ξενέρωτη με την γενικότερη έννοια. Δηλαδή, δεν είμαι χαλαρή, δεν πάω από μπαρ σε μπαρ. Δεν είμαι light. Όπως ξέρεις ή όπως θα έχεις υποψιαστεί, το να είναι κάποιος χαλαρός και light, αυτό λειτουργεί σαν μαγνήτης. Το έχω παρατηρήσει. Everybody loves a winner.

Αυτές τις μέρες νιώθω σαν άνθρωπο-απωθητικό. Αλήθεια, δεν υπερβάλλω.

Χαλαρή δεν είμαι, σε καλοκαιρινό mood δεν είμαι, ε τι άλλο να πω;

Ξέρω και γω τι συμβαίνει; Μήπως να πάρω σβάρνα τα μπαρ , να πίνω και τότε να χαλαρώσω; Μπορεί να είναι μια λύση.

Νιώθω πως τα πράγματα, όσο περνάνε τα χρόνια αλλάζουν, γίνονται πιο πολύπλοκα. Και όταν λέω πράγματα, εννοώ τις ανθρώπινες σχέσεις.

Όταν ήμαστε 20 χρονών, με ένα τηλεφώνημα, μαζευόμασταν μια παρέα 10 ατόμων και τη βγάζαμε στη Οκτάνα όλο το βράδι. Και μετά στα 25, δεν θυμάμαι να σκέφτηκα ποτέ, με ποιο φίλο ή φίλη να πάω να δω το τάδε θερινό σινεμά ή την τάδε συναυλία. Ήταν επίσης εύκολο.

Τώρα νιώθω ότι πρέπει να γίνει εκστρατεία. " Να δω και να σου πω", " Τι ταινία παίζει; Βαριέμαι", ακυρώσεις ( και απο μένα και από άλλους) λόγω βαρεμάρας. Άσε που είναι και το θέμα πως από την παρέα μου 3 single έχουμε μείνει.

Το να κάνεις φιλίες από ένα σημείο και μετά, είναι κάπως δύσκολο. Ακούγεται κουραστικό μόνο και μόνο που το σκέφτομαι. Και δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ έχω γίνει στρινιάρα με τους ανθρώπους. Δύσκολα ανοίγομαι σε καινούριες παρέες. Καλά, αυτό είναι το trend που υιοθέτησα εδώ και κάτι μήνες. Κανείς δεν ξέρει πως και γιατί. Εύχομαι να γίνει out of fashion πολύ σύντομα γιατί νιώθω πως με διαλύει. Άσε που όσο νιώθω έτσι, τόσο περισσότερο κόσμο απομακρύνω.

Κουράστηκα να σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι να κάνω να "δουλέψει" αυτή η ζωή. Μήπως κάνω κάτι λάθος;

Έρχεται και πανσέληνος. Είναι και το pms.

Μήπως να αρχίσω να κάνω άλλες ουσίες για να χαλαρώσω;

Υ.Γ1 I wish I felt like winner

Υ.Γ2 Μου έλειψε ο Tricky. Άκου το ωραίο τραγουδάκι δίπλα

Υ.Γ3 Το πρόγραμμα του φετινού θερινού σινεμά, κάθε άλλο παρά θερινό είναι. Πολύ βαρύ ρε παιδί μου. Ε σεις με την κουλτούρα! Χαλαρώστε. Α πα πα δηλαδή...

Blending (in)

Με το ειδικό εργαλείο, λιώνεις με απαλές κινήσεις τα συστατικά.

Αυτή είναι η τέταρτη απόπειρα για να γράψω ποστ. Έχω πράγματα να πω, αλλά από την άλλη κανένα συνταρακτικό γεγονός να σου διηγηθώ. Επειδή είναι καλοκαίρι, αυτό λοιπόν θα είναι ένα από τα ποστ της κατηγορίας "Οτι θυμάμαι, χαίρομαι".

Οι μέρες περνάνε πολύ γρήγορα. Δουλεύω - είμαι σε φάση burn out-, έρχομαι σπίτι, ως τις 6 - αχ τι ωραία-, ποτίζω, συγυρίζω, σερφάρω στο νετ και μετά αρχίζω να ετοιμάζομαι για έξω. Που εκεί δεν είναι ότι βλέπω όλους μου τους φίλους. Συχνά περνάω φάσεις όπου θέλω να βλέπω 1 άτομο 4 φορές μέσα στην βδομάδα.

Πάω παντού. Σε ταβέρνες, σε εστιατόρια, σε open air συναυλίες, θέατρο, σε κήπους. Κάθε βράδι είναι διαφορετικό. Και μετά, όταν επιστρέφω σπίτι, με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.

Ακόμα και το καλοκαίρι ρουτίνα είναι.

Κι όπως σε κάθε περίοδο ρουτίνας, σκέφτομαι διάφορα. Παρατηρώ, διαπιστώνω, διερωτούμαι.

Σκέφτομαι πως θα ήταν αν ήμουν από εκείνες τις lifestyle τύπισσες όπου δεν θα άφηνα μπαρ για μπαρ και θα πήγαινε από το ένα event στο άλλο. Νομίζω θα ήταν ένα πολύ ακριβό χόμπι. Δεν θα προλάβαινα να αγοράζω επώνυμα ρούχα. Άσε που ο κάθε γκόμενος που θα είχα θα ήταν ότι πιο ανούσιο βουτυρώδες και βαρετό. Τι ματαιοδοξία...

Από την άλλη, αν ήμουν από εκείνες που είναι όλη μέρα και νύκτα στα Καλά Καθούμενα, έκανα παρέα με άνδρες με ράστα μαλλί, κάπνιζα στριφτά και όλες μου οι φίλες έμοιαζαν σαν να βγήκαν από το Indian shop (styling-wise); Εφιάλτης. Μου κάνει κάπως...υπερβολικά "είμαστε όλοι μια μεγάλη παρέα". Ασφυξία.

Τί είμαι τότε;

Καταρχάς, ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος. Δεν αφήνω περιθώριο σε πολλούς να με γνωρίσουν. Με κουράζει ο πολύς ο κόσμος, ειδικά άμα δεν νιώθω άνετα. Δεν κάνω χώρο στη ζωή μου για κανένα αν ο άλλος δεν μου αποδείξει πως αξίζει να είναι εκεί. Στην ιδέα της "σχέσης" με πιάνει ένα μικρό ταράκουλο. Έχω φίλους, αλλά επί της ουσίας ξέρω ότι με καταλαβαίνουν 3-4. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει, επειδή ζω σε ένα μικρό νησί, να κινούμαι σε παρέες των 5. Ξανά ασφυξία.

Η μάνα μου τον τελευταίο καιρό με αποκαλεί "νευρική". Πριν δύο μέρες μου το ξανάπε. Το θεωρούσα αδιανόητο που μου το λέει συνέχεια στα μούτρα ενώ εγώ δεν θα το έκανα ποτέ σε κανένα. Άνοιξα το στόμα μου προχθές και της το κοψα. Μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα. Έχει δύο μέρες να μιλήσουμε. Δεν με ενδιαφέρει. Δεν μπορώ πλέον να ανέχομαι τέτοιους χαρακτηρισμούς. Ειδικά όταν ο άλλος δεν ξέρει τι ζωή μου, δεν ξέρει τι πέρασα, δεν ξέρει τι περνώ, δεν ξέρει ποιους και τι αγαπώ και δεν ενδιαφέρεται να μάθει "τι με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη". Με κούρασε η επανάληψη σε αυτή τη σχέση μάνας-κόρης.

Μιλούσα ψες το βράδι με τον αγαπημένο μου φίλο. Ένιωθα πολύ κοντά του. Ξέρεις τι υπέροχο αίσθημα είναι να μιλάει ο άλλος και συ να σκέφτεσαι συνέχεια "και γω ακριβώς το ίδιο πράγμα νιώθω"; Θέλω να του πω τώρα που διαβάζει αυτό το post - εν ώρα εργασίας, ελπίζω να είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα- πως τον θεωρώ μέρος της καθημερινότητάς μου. Θα ήθελα απόψε να συναντηθούμε, να πάμε για ομορφο φαγάκι και μετά σε μπαράκι. Και μετά, όταν όλοι θα έχουν φύγει εμείς να περπατάμε στους άδειους δρόμους της πόλης.

Βρήκα παρέα σινεφίλ. Ένας άνδρας, Αθηναίος με τον οποίο μιλούσα ψες για τα υπέροχα θερινά σινεμά της Αθήνας. Με ρώτησε μια φίλη μου αν μ΄ άρεσε ως άνδρας. Καμία σχέση, νομίζω δεν είμαι σε αυτή τη φάση. Δεν μπορώ να μπω στο σενάριο του "αχ τι ωραία έχουμε κοινά, λες να αρχίσουμε το dating;". Τελείως ασφυξία.

Σε αφήνω. Έχω τόνους δουλειάς. Βαριέμαι...

Υ.Γ1 Θέλω απλά πράγματα. Απλά αισθήματα, γέλιο, θάλασσα, όχι πολύπλοκες σχέσεις. Έχω κουραστεί.

Υ.Γ2 Διαβάζω το "Eat, Pray, Love" της Elisabeth Gilbert. Τέλειο για παραλία. Καλό για έμπνευση.

Υ.Γ3 Έχω δοκιμάσει μπίρα με γεύση mojito. Αυτή. Σαν σιρόπι μπύρας ήταν...Την βρήκα στο Beers & More. Υπάρχει και σε tequila version αλλά και απλή.

Συστατικά: Μαύρη Ζάχαρη

Προσθέτεις δύο κουταλιές μαύρη ζάχαρη.

Νομίζω περνώ δεύτερη εφηβεία. Δεν εξηγείται διαφορετικά η συμπεριφορά των τελευταίων μηνών. Εκεί που ο άλλος κόσμος, όταν πατάει τα 30, αρχίζει να ψάχνει για "σχέσεις ουσίας" με άτομα με τα οποία θα επικοινωνεί, θα μπορεί να πει μια κουβέντα της προκοπής και θα μπορεί να συνυπάρχει, εγώ βρίσκομαι σε μια άλλη διάσταση.
Αυτή που αρνήθηκα από τα 16 ως...τώρα. Το συγκεκριμένο χρόνικό διάστημα, σε ένα άνθρωπο έψαχνα όλα όσα σου περιέγραψα πιο πάνω. Βέβαια. Μ' άρεσαν οι τύποι που άκουγαν την μουσική που άκουγα και εγώ, που πήγαιναν στα ίδια μέρη που σύχναζα, που εκτιμούσαν το φεστιβάλ ταινιών μικρών μήκους. Έκανα φάσεις και σχέσεις, με ανθρώπους που μας έδεναν κοινά, που ακούγαμε παρόμοια μουσική και πάει λέγοντας. Ήταν, δε, σούπερ όταν υπήρχε και η σύνδεση. Εννοείται πως σε φάση σχέσης, με έλκυε και ερωτικά ο άλλος. Άν δεν υπήρχε το "κλικ" δεν γινόταν κάτι ή δεν ξεπερνούσε το ένα ραντεβού. Ξέρεις, εκείνο το πράγμα που μιλάς με τον άλλο - για τα κοινά ενδιαφέροντα βεβαίως- και ξαφνικά κάτι χημικό γίνεται στον εγκέφαλό σου και...αποβλακώνεσαι. Και μετά κοιτάς μόνο τα χείλη, αρχίζουν να ιδρώνουν οι παλάμες σου και πριν να το καταλάβεις, γίνεται η έκρηξη και είστε all over each other.
Επανέρχομαι στο θέμα της "αργοπορημένης εφηβείας". Το σενάριο "πρέπει να μου κάνει κλικ αλλιώς ούτε που ασχολούμαι" παίζει ακόμα και είμαι κάθετη πάνω στο θέμα.
Αλλά πλέον, κολλάω με πρόσωπα. Μ' αρέσουν οι όμορφες φατσούλες, τα κόκκινα χείλη, τα έξυπνα μάτια, το έντονο βλέμμα, το ωραίο δέρμα. Αυτό κοιτάω πρώτα. Και μετά κολλάω, κάνω χαρούλες μόνη μου και στο τέλος γίνομαι μια ηλίθια και ντρέπομαι.
Αυτή είναι συμπεριφορά 16χρονου, σύμφωνα με τους ψυχολόγους.
Αυτά παθαίνεις όταν ωριμάζεις πολύ γρήγορα, λέω εγώ.

Υ.Γ.1 Τεράστιο κόλλημα με τους Matisse και το "Rock 'n' Roll Mafia". Λατρεύω λέμε.
Υ.Γ2 Μ' αρέσει μια cute φατσούλα...
Υ.Γ3 Το θερινό σινεμά στο Κωνστάντια αρχίζει στις 15 του μήνα. Άντε και πεθύμησα!

Συστατικά: Μέντα

Βάζεις 3 φυλλαράκια - όχι περισσότερα γιατί μετά θα είναι πικρό - μέντα.

Τις προάλλες ήρθε ο μπαμπάς μου να φυτέψουμε κι άλλα λουλούδια στη βεράντα. Σου έχω πει ποτέ πόση αδυναμία του έχω; Μονίμως κάνω τη δήλωση πως ο λόγος που δεν έχω γκόμενο είναι ότι ένας καλός υπάρχει σε αυτό τον κόσμο και αυτόν τον πήρε η μαμά μου. Αλλά πέρα από την πλάκα, η αλήθεια είναι ότι του έχω αδυναμία γιατί έχουμε πολλά κοινά. Τόσα πολλά που δεν ξέρω αν ο ίδιος το έχει συνειδητοποιήσει. Με τον μπαμπά μου δεν κωλώνω να μιλήσω για τα γκομενικά μου, ενώ με τη μαμά μου το αποφεύγω όπως ο διάλος το λιβάνι. Περιμένει πράγματα από μένα που εγώ δεν έχω να της τα δώσω. Και ίσως δεν της μιλάω γιατί ώρες ώρες με κάνει να νιώθω ανεπαρκής.

Τέλοσπάντων. Έρχεται ο μπαμπάς, φυτεύουμε τα λουλούδια και τα φυτά. Καθόμαστε, τα θαυμάζουμε και πίνουμε φραπέ. Καθώς ετοιμάζεται να φύγει, μου λέει, τάχαμου αδιάφορα: "Για πες τουλίπα μου, υπάρχει κάτι;" και ρίχνει το γνωστό διακριτικό χαμογελάκι. Αμέσως το πιάνω το νόημα και του λέω "σαν τι να υπάρχει; Όχι δεν υπάρχει". Σκέτο. Και δεν έλεγα και ψέματα. Ετοιμάζεται να φύγει. Ανοίγει την πόρτα με κοιτάει και συνεχίζει " Γιατί όμως;". Με ένα ύφος που δήλωνε πως δεν έβλεπε λόγο γιατί να είμαι single. Εκείνη την ώρα ήθελα να ανοίξω το στόμα μου και να του πω ούτε γω ξέρω γιατί, ειλικρινά. Αλλά έσκασα και είπα το συνηθισμένο αληθινό ψέμα " Μπαμπά, όταν ερωτευτώ θα παντρευτώ". Και τότε έριξε την ατάκα που δεν πρόλαβα να αποκρούσω γιατί είναι και ετοιμόλογος.

"Ξέρεις τουλίπα....Ο έρωτας είναι ντεμοντέ". Και φεύγει. Και γω μένω μαλάκας στη μέση της κουζίνας να κοιτάω την πόρτα.

Είναι ο έρωτας ντεμοντέ; Είναι "περιττός"; Μου θύμιζει την ατάκα που άκουσα ψες " Τους μεγάλους έρωτες δεν τους παντρευόμαστε".

Δεν είναι ο γάμος, ούτε η βέρα ή το νυφικό. Ποτέ δεν φαντάστηκα τον εαυτό μου με νυφικό. Ούτε όταν ήμουνα μικρή ούτε τώρα.

Είναι η ιδέα πως μου είναι αδιανόητο να επιλέξω να ζω με έναν άνθρωπο, να κοιμάμαι δίπλα του, να γίνει ο πατέρας τον παιδιών μου και ο οποίος όμως να μην μου έκανε ποτέ εκείνο το "κλικ". Πως γίνεται να περάσω τη ζωή μου με έναν άντρα που δεν μας ένωσε ποτέ το πάθος; Έστω και για λίγο;

Δεν το χωράει το μυαλό μου. Και ρομαντική δεν είμαι.

Απλά η ζωή είναι πολύ μικρή για εκπτώσεις.

Φυσικά...όλα πρέπει να είναι στις σωστές αναλογίες. Όπως τα τρία φυλλαράκια της μέντας. Αλλιώς το όλο πράγμα πικρίζει...

Υ.Γ1 Βαριέμαι. Θέλω να ξαπλώνω στο κρεβάτι μου διαγώνια, να κοιτάζω το ταβάνι και να ακούω τζαζ.

Υ.Γ2 Τις προάλλες πήγα σε ένα μπαράκι - όχι από τα δήθεν- και χωρίς να το καταλάβω φλέρταρα ασύστολα με τον σερβιτόρο. Ούτε που το κατάλαβα όμως, μου το είπαν οι φίλοι μου. Εγώ μπήκα απλά σε auto pilot. Τελείως απροκάλυπτα. Χμ, δεν είναι του τύπου μου.

Υ.Γ3 Το θέμα "διακοπές" ...merde.

Συστατικά: Χυμός από ζαχαροκάλαμο

Προσθέτεις δύο κουταλάκια μαύρη ζάχαρη ή ιδανικά 1 1/2 κουταλάκι χυμό από ζαχαροκάλαμο.

Τον τελευταίο καιρό το θέμα "γκομενικά" από όποια οπτική γωνία και να το έβλεπα δεν μου έβγαινε και όποια στρατηγική και αν ακολουθούσα, το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα Βατερλό ( για να το θέσω πιο κομψά) . Από τα τέλη του περασμένου χρόνου, δεν έχω παράπονο, υπήρξε μια κινητικότητα. Η οποία στις καλές μέρες ήταν spicy , στις μέτριες "πως τα έκανα έτσι" και στις κακές " μα τι μαλακισμένο είμαι τελικά".
Αλλά, επειδή όλα στη ζωή είναι ένας κύκλος - τς τς φιλοσοφικός οίστρος - τα πιο πάνω σενάρια, αυτή που τη στιγμή που σου μιλάω, απλά δεν υπάρχουν. Ούτε γκόμενοι, ούτε απωθημένα, ούτε καν κρυφά αντικείμενα του πόθου. Τίποτα. Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α.
Το σύμπαν, μέσα από διάφορα συμβάντα , αρκετά επεισοδιακά μπορώ να πω, μου δήλωσε κατάμουτρα "άστο κοπέλα μου. Αυτή την περίοδο it's just not your thing". Έτσι μετά από σοβαρή και ώριμη σκέψη, το αποφάσισα. Το αφήνω. Προς το παρόν.
Από τότε φίλη/ε που έφαγα αυτή τη θεϊκή φλασιά, άλλαξε η ζωή μου όλη. Χαλάρωσα. Ηρέμησα. Έγινα άλλος άνθρωπος. Το σενάριο "ντύνομαι για να βγω έξω ώστε να παίξει κάτι" απλά δεν υπάρχει. Ούτε το σενάριο " κάνω δίαιτα, για να φορέσω μπικίνι, ώστε να αρέσω σε γκόμενους". Μεγάλη απελευθέρωση σου λέω.
Γιατί πολύ απλά ακούω το σύμπαν. Και τα άστρα. Και την πανσέληνο. Και τους ανάδρομους.
Αν τύχει κάτι, θα τύχει. Επίσης, έτσι για αλλαγή ας με διεκδικήσει κάποιος. Ας έρθει το -γαμημένο- "κλικ" να μου κτυπήσει την πόρτα. Ας τολμήσει κάποιος να με κολλήσει στον τοίχο, να με φιλήσει και να τολμήσει να πει " θέλω κι άλλο". Ε, φτάνει να τα κάνω όλα εγώ.

Και για να γελάσουμε λίγο (εσύ δηλαδή).
Τις προάλλες, είμαι με κολλητό σε roof μπαράκι της πόλης. Εκεί που πίνουμε το κρασί μας, ατενίζουμε τους ουρανοξύστες ( το κτίριο της Τράπεζας Πειραιώς) και απολαμβάνουμε τη βραδιά μας ( εγώ δηλαδή, ο κολλητός γκρίνιαζε πως ήταν όλοι φλώροι γύρω μας) νιώθω ένα βλέμμα πάνω μου. Ένα πολύ έντονο βλέμμα. Γυρίζω, καθόλου διακριτικά, και τι βλέπω; Μια γυναίκα! Να με καρφώνει ασύστολα! Αλλά δεν ήταν αυτό το κλου της υπόθεσης. Ήταν κάτι άλλο. Αυτή η γυναίκα δεν ήταν π.χ. η Αντζελίνα Τζολί ούτε ξέρω γω, μια από τις πρωταγωνίστριες του The L Word. Όχι φυσικά. Εμένα έπρεπε να μου τύχει περιπτωσάρα. Λοιπόν θυμάσαι την Ανδρούλα Βασιλείου πριν από 20 χρόνια ή την Φάνη Πάλλη Πετραλιά πριν από 30; Ε, έτσι ήταν. Μια σαραντάρα, με στενό λευκό μπλουζάκι, με κόκκινες παγιέτες πάνω και με την πιο συντηρητική βαμμένη κουπ-κάσκα! Έπαθα σοκ. Αυτή φυσικά συνέχισε να με καρφώνει. Ο κολλητός επίσης σοκαρίστηκε και αφού απέρριψε τα σενάρια μου ότι πρώτον μπορεί να ήταν αλλοίθωρη ή δεύτερο, απλά της θύμιζα κάποια γνωστή της, αποφάσισε πως η τύπισσα ήθελε παιχνίδι.
Εγώ τι έκανα; Το προφανές. Σκαρφάλωσα πάνω στον κολλητό μου και έμεινα εκεί όλη τη βραδιά. Ε και ταυτόχρονα θύμωσα. Μα ν' αρέσω στην συντηρητικιά; Δηλαδή πείραζε να ήταν καμιά hot; Δηλαδή, αρέσω σε "κυρίες"; Δεν με φτάνουν τα προβλήματά μου....έχω και αυτό τώρα. Τελοσπάντων.

Α ρε σύμπαν...μου ρίχνεις τα σημάδια κατάμουτρα. Αλλά κτύπα , αντέχω :P

Υ.Γ1 Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση ένα τραγουδάκι που σε κάποια φάση έλεγε "take your hands off me, I don't belong to you, you see". Πραγματικά δεν κάνω πλάκα. Blame it on the shuffle.
Υ.Γ2 Πεθύμησα θερινό σινεμά!
Υ.Γ3 Το ότι δεν ασχολούμαι με γκομενικά δεν σημαίνει ότι η libido έχει ψοφήσει. Καμία σχέση.

Συστατικά: Lime

Σ' ένα ψηλό ποτήρι, στίβεις 30 ml φρέσκο χυμό lime.

Το ξέρω, έχω γίνει γραφική με τη βεράντα μου. Και αυτό το σαββατοκύριακο πρωταγωνίστησε όμως. Όλα άρχισαν την Παρασκευή. Μαζευτήκαμε μια παρέα 5 ατόμων για να εγκαινιάσουμε τις μπάρμπεκιου βραδιές στη βεράντα. Το μενού αποτελούνταν από μαριναρισμένο κοτόπουλο, κόκκινες και κίτρινες πιπεριές, δύο κολοκυθάκια και μανητάρια, όλα στη σχάρα και χωρίς λάδι. Μετά, σαλάτα με πρασινάδα, ντομάτα και φέτα. Για κρασί, ήπιαμε φρασκάτι. Το επιδόρπιο ήταν καρπούζι και πολύ παγωμένο λικέρ μαστίχας - ακούς sike; Στο background ακουγόταν το cd που πήρα από Αθήνα " Music for real music lovers", μια συλλογή της Kλικ Records. Lovely ήτανε.

Σκηνή δεύτερη. Σάββατο απόγευμα. Λίγο πριν από το πάρτι που είχα να πάω, κάθομαι - που αλλού- στη βεράντα, πίνω διπλό freddo και διαβάζω το πρώτο μέρος της βιογραφίας του Κωνσταντίνου Τζούμα. Δεν έχω τρελλαθεί ακόμα με το γράψιμό του. Δεν είναι Καραπάνου ή Ζατέλη που με" στέλνουν". Όμως η ζωή του, θυμίζει κάτι από άλλες, όμορφες και πιο μπον βιβέρ εποχές. Ευελπιστώ να ενθουσιαστώ περισσότερο με το δεύτερο μέρος, το οποίο αφορά στα χρόνια του στο Μανχάταν. Κατά τις 10, ξεκολλώ από τη βεράντα και ξεκινώ με κολλητό να πάμε στο πάρτι που ήταν σε ένα εξοχικό στη θάλασσα. Πέρασα πολύ μέτρια. Ήταν γεμάτο κοσμικούς, γκόμενους τελείως ανέραστους - δεν μίλησα με κανέναν- και το mojito ήταν επίσης ξενέρωτο. Να μην στα πολυλογώ, ως τις 1230 ήμαστε πίσω Λευκωσία και γω ως τις 1 ήμουν στο κρεβάτι και διάβαζα. Βαριόμουνα και την βαβούρα των ( συνηθισμένων) μπαρ....καταλαβαίνεις.

Σήμερα Κυριακή, μετά από ένα μεσημεριανό πάρτι γενεθλίων όπου πέρασα πολύ όμορφα - κατέβασα και 4 mojito , δικής μου δημιουργίας- όταν ξύπνησα κατά τις 8, μίλησα λίγο στο τηλ με αγαπημένο - λατρεμένο - φίλο και αργότερα μου κατέβηκαν οι κουμπάροι όπου τη βγάλαμε στη βεράντα με καρπούζι και χαλλούμι. Αχ.

Φίλε/η, ήταν τόσο απλό αυτό το σαββατοκύριακο, έχει πολύ καιρό να απολαύσω πραγματικά και ουσιαστικά κάτι. Ούτε αγχώθηκα, ούτε ήμουν κάπου που δεν ήθελα, ούτε συναναστράφηκα με κόσμο που βαριόμουνα. Έκανα ότι ένιωθα. Ε, λοιπόν, ήταν σχεδόν σούπερ αυτές οι τρεις μέρες.

Στο επόμενο ποστ θα σου εξηγήσω γιατί η αποχή από τα γκομενικά είναι τελικά μια πολύ καλή φάση.

Υ.Γ1 Έχω αρχίσει σιγά σιγά να βρίσκω τα κύρια συστατικά μου. Μ' αρέσει αυτή η διαδικασία.

Υ.Γ2 Το ποστ γράφτηκε στο κρεβάτι. Ξαπλωμένη, στο κέντρο, πάνω σε υπέροχα πορτοκαλί σεντόνια που μυρίζουν κυδώνι ( από το body butter ¨Κυδώνι" του Κορρές που λούζομαι κάθε βράδι)

Υ.Γ3 Καρπούζι/χαλλούμι ή καρπούζι/φέτα;

On another note

Κάθομαι στη βεράντα, πίνω διπλό freddo cappuccino - φτιαγμένο με εξαιρετικό espresso-, έχω μόλις ποτίσει τα λουλουδάκια μου, στο βάθος μέσα ακούγεται το πλυντήριο που στροφάρει, έχει ένα υπέροχο αεράκι, καπνίζω camel light - καπνίζω πλέον επιλεκτικά-, βλέπω Mad Men ( τι υπέροχη σειρά) και σε 2 ώρες θα πάω με φίλους αγαπημένους στην παλιά πόλη για Μεξικάνικα.

Σκηνικό που δεν έχει καμία σχέση με τα πρωινά νεύρα.

Y.Γ1 Άκουσα ένα καινούριο cd. Ονομάζεται Pixel και είναι τραγούδια της Γαλάνη διασκευασμένα με ένα πιο ηλεκτρονικό ύφος. Νομίζω φέτος θα λιώσει στο cd player του αυτοκινήτου και θα ακούγεται συνέχεια στη διαδρομή Λευκωσία- Πρωταράς και Λευκωσία- Πάφος.

Υ.Γ2 Πήρα τις πιο εκπληκτικές Havaianas και θα μου στείλουν από Αγγλία και ένα άλλο ζευγάρι με φάτσα-κάρτα την Wonderwoman.

Υ.Γ3 Με κουράζει η μη-δημιουργικότητα. Αυτό το βρίσκω μάλλον θετικό.

Y.Γ4 Ήθελα πολύ να βρω μια φίλη από τα παλιά αλλά είχα χάσει τα ίχνη της. Τελικά με βρήκε αυτή. Το ένστικτο (σε αυτή την περίπτωση, ότι κάπου θα την ξαναβρω) αποδείχθηκε για άλλη μια φορά σωστό.

Σου έχει τύχει;

Δεν είναι πολύ εκνευριστικό να πρέπει να αποδεικνύεις τον εαυτό σου και τις ικανότητές σου κάθε μέρα στη δουλειά; Να δουλεύεις, να μαθαίνεις και να τεκμηριώνεις την απόψή σου, μόνο και μόνο για να έρχεται ο κάθε ένας να λέει μια μαλακία και ξανά από την αρχή, να πρέπει να λες επιχειρήματα για να τους ξαναπείσεις; Πολύ κουραστικό. Είμαι στην πρίζα. Έχω βαρεθεί πάρα πολύ.

Αθήνα, Ιούνιος 2009.

Αυτή τη φορά ήταν τελείως διαφορετικά από τις υπόλοιπες. Δεν ξέρω να στο εξηγήσω ακριβώς αλλά ήταν διαφορετική η ενέργεια και ίσως και ο τρόπος που έζησα την καλοκαιρινή Αθήνα. Πριν πάω, στο μυαλό μου είχα φτιάξει μερικά σενάρια. Έκανα χορογραφίες, σκηνικά, soundtrack, φαντάστηκα εικόνες. Τα περισσότερα δεν έγιναν. Το θετικό της υπόθεσης, so far, είναι πως μπορεί όντως τα πράγματα να γίνονται ή να μην γίνονται, για ένα καλό λόγο. Η κατάσταση ξεκαθάρισε αρκετά νωρίς και έτσι εγώ συγκεντρώθηκα στην ουσία: στους φίλους μου, στις όμορφες στιγμές, στις λεπτομέρειες. Αυτό το ταξίδι λοιπόν τα είχε σχεδόν όλα.
Επισκέψεις σε εστιατόρια που ήθελα να δοκιμάσω και για τα οποία είχα διαβάσει σε free press και στο Αθηνόραμα. Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση κάθε φορά; Οκ, μπορεί να είναι ο τύπος των εστιατορίων που διαλέγω - ελληνική κουζίνα με κάποιες αναφορές σε πιο τοπικές γεύσεις-, όμως υπάρχει μεράκι, αγάπη για ελληνικές γεύσεις και δημιουργία. Δεν έφαγα το τυπικό σουβλάκι για παράδειγμα, αλλά δοκίμασα ένα ωραίο σουβλάκι γαλοπούλας. Δοκίμασα και κάτι κεφτεδάκια με σάλτσα ντομάτας , που μου θύμιζαν ελληνικό μπιφτέκι ( από μοσχάρι αν δεν κάνω λάθος), υπέροχα. Και μετά ήταν κάτι πίτες. Σούπερ σου λέω. Σίγουρα έβαλα 1-2 κιλά.
Μετά χόρτασα Γκάζι. Ήμουν εκεί απόγευμα Κυριακής για μπίρες και τσιμπήματα - αχ τι ωραία που είναι να είσαι κάπως ντίρλα και να είναι ακόμα μέρα. Παρασκευή βράδι μέχρι τις 5 όπου το παράσημο της βραδιάς ήταν ένα κάψιμο από τσιγάρο στο χέρι - σε club- και το πιο τέλειο κομπλιμέντο που μου ανύψωσε το σεξουαλικό ηθικό. Σάββατο επίσης βράδι, για mojito και για μια παράξενη συνάντηση - η βραδιά τελειώσε στο περίπτερο κοντά στο σπίτι όπου πήραμε φρέσκες τις κυριακάτικες εφημερίδες και γω μια τεράστια ION (αποτέλεσμα της παράξενης συνάντησης που σου είπα). Κυριακή βράδι, στο Canteen, το καινούριο εστιατόριο του Soul - ευελπιστώ πως το φαγητό ήταν απλά μια "ατυχής στιγμή"- και ποτάκια σε αυλή με τις υπέροχες μουσικές που έβαζε αγαπημένος φίλος. Αχ το Γκάζι. Νιώθω κάτι εκεί, μια αίσθηση ελευθερίας.
Πήγα και σε μια παράσταση που σκηνοθέτησε η Άντζελα Μπρούσκου, που έχει χρόνια που θέλω να δω δουλειά της. Ονομαζόταν "reality" και παρουσιαζόταν στο φουαγιέ του Παλλάς. Καθίσαμε σε μαξιλάρια στο πάτωμα, πήραμε κρασιά και απολαύσαμε κάτι διαφορετικό. Η ατάκα που μου κόλλησε ήταν "Στο Hondo. Στην Αθήνα. Με κατάθλιψη". Έχω πεθυμήσει εναλλακτικές και διαφορετικές καλλιτεχνικές προτάσεις. Μου λείπει αυτή η αίσθηση του "undergound". Η Αθήνα είναι γεμάτη από τέτοια events. Σε κάνουν να βλέπεις κάποια πράγματα αλλιώς, σου χρωματίζουν λίγο την καθημερινότητά σου. Συναυλίες δεν πρόφτασα να πάω. Την επόμενη μέρα που έφευγα ήταν οι Ojos de Brujo και μετά η Monica. Next time.
Έκανα - όπως πάντα- πολύ όμορφες κουβέντες με φίλους. Με την Α. αν και βρεθήκαμε αποσπασματικά, εκείνες τις 3 φορές, ήταν αρκετά να νιώσω πως πραγματικά η απόσταση δεν παίζει ρόλο. Με την αγαπημένη μου Ο, βρεθήκαμε όπως πάντα σχεδόν στα πετακτά. Αυτή τη φορά, στο εξωτερικό cafe του αεροδρομίου και με περίμενε μετά ώσπου να φύγω. Τι συγκινητικό. Θα μπορούσα να δω κι άλλους φίλους. Όμως με αυτούς τους 4-5 που πέρασα ώρα μαζί τους, ήταν απλά μια τεράστια ένεση θετικής ενέργειας. Παιδιά σας αγαπώ πολύ.
Και τέλος, έκλεισε ένας κύκλος. Ή όπως το λέει ο Β. "λίγο πριν από το τέλος της σεζόν, πέφτουν οι μάσκες". Καλά εμένα μου έπεσε το πρόσωπο όλο, αλλά επιμένω - με κίνδυνο να καταντήσω γραφική - πως όλα γίνονται για καλό. Δευτέρα βράδι, μετά την παράσταση, πήγαμε σε ένα μέρος, που έγινε φάση με ένα γκομενικό και έκανα το μνημόσυνο με συνοδεία του πιο σούπερ - επιτέλους- mojito. Φτάνει. Ας αρχίσουν καινούρια σήριαλ.

Το καλοκαίρι, με αυτό το ταξίδι, άρχισε σούπερ. Αν και τα σχέδια για τις διακοπές μου, έχουν ναυαγήσει και γω είμαι έξαλλη, εντούτοις εύχομαι τα πράγματα να εξελιχθούν καλά και το φετινό καλοκαίρι να προκύψει (Σ)ΕΞΑΙΣΙΟ.

Υ.Γ1 Ψες βρέθηκα στην Πάφο και στο φεστιβάλ μουσικής. Οι ΜΙΚΡΟ ήταν ΣΟΥΥΥΥΠΕΡ!!
Υ.Γ2 Πραγματικά, όλα τα σημάδια μου δείχνουν πως τα γκομενικά πρέπει να τα αφήσω στην άκρη. Μα να μην πάει τίποτε όπως το θέλω....α πα πα τι κωλοτύχη. Θεε μου, μήπως μου ρίχνεις σπόντες να συμβιβαστώ; ( όχι και πάλι όχι).
Υ.Γ3 Η Αθήνα με καλεί.
Υ.Γ4 Θα ήθελα πραγματικά να μην προσπαθώ τόσο για να προχωρούν τα πράγματα στη ζωή μου. Θα ήθελα να αράξω, να χαλαρώσω και απλά να έρχονται να με βρίσκουν όμορφες φάσεις. Φτάνει κυνηγητό.

Moisture

Και μετά την "ενυδάτωση" για την οποία σου έγραψα σε προηγούμενο post, έκατσα και σκέφτηκα. Ναι ρε παιδί μου, έχουν τύχει μαλακίες, σχεδόν σε όλα τα μέτωπα. Αλλά, φτάνει γκρίνια. Φτάνει ισοπέδωση των πάντων. Ανέκαθεν είχα αυτή την τάση. Δεν βοηθάνε και τα άστρα και οι εκλείψεις. Τέλοσπάντων, έβαλα 2 στόχους. Πρώτον, να περνάω όση λιγότερη ώρα γίνεται μπροστά από την οθόνη του computer. Ακόμα και σπίτι να μένω , θα κάνω άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, θα δω τις σειρές και τις ταινίες που έχασα το χειμώνα. Επίσης, θα αρχίσω - και θα τελειώσω- τα δύο βιβλία του Κωνσταντίνου Τζούμα. Να μην σου πω, πως θα αποπειραθώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία που προς το παρόν λειτουργούν ως bedside table.
Μετά θα προσπαθήσω να πετύχω ένα πολύ δύσκολο στόχο. Να ηρεμήσω και να χαλαρώσω. Κάτι γίνεται τους τελευταίους μήνες και είμαι συνεχώς στην τσίτα. Ίσως να είναι η υπερβολικά πολλή δουλειά, η προσπάθειά μου να τα προλαβαίνω όλα, από τα της δουλειάς, μέχρι τους φίλους μου, το σπίτι μου, την οικογένειά μου. Στην τελική όμως, δεν προλαβαίνω εμένα.
Το πρώτο βήμα για αυτούς τους στόχους το έκανα ψες. Μπήκα σπίτι κατά τις 10 και ΔΕΝ άνοιξα το laptop. Μεγάλη πρόοδος. Ας ζήσει λίγο το facebook και το msn χωρίς εμένα. Μετά γέμισα την μπανιέρα, πρόσθεσα άλατα από το L' Occitane και βούλιαξα μέσα. Θεσπέσιο. Βγαίνοντας, άπλωσα πάνω μου κρέμα βασιλικό-λεμόνι του Korres και καπάκι έβαλα body butter Κυδώνι σε φτέρνες και αγκώνες. Αν δεν έχεις δοκιμάσει προϊόντα Korres ή ακόμα τη καινούρια σειρά που έβγαλε, τα Kings & Queens, πρέπει να το κάνεις το συντομότερο. Ξάπλωσα, διάβασα λίγο και κοιμήθηκα. Σήμερα ξύπνησα, σχεδόν ήρεμη και ξεκούραστη. Είδες τι κάνει η "ενυδάτωση" στα σωστά σημεία; Επόμενος στόχος. Καλύτερη διατροφή.

Υ.Γ1 Έχω παρεξηγηθεί με πολύ καλή μου φίλη. Είπα κάποια πράγματα που δεν της άρεσαν. Δεν θα ήθελα να αλλάξει η σχέση μας. Όμως, θα ήθελα μεγαλύτερες δόσεις χαράς και ευτυχίας σε αυτή τη φιλία. Και χρώμα. Γιατί το αξίζει.
Υ.Γ2 Δεν θα ασχοληθώ με το θέμα "διακοπές" προς το παρόν. Ως το τέλος του μήνα ευελπιστώ να δείξει.
Υ.Γ3 Το θέμα "γκομενικά" μπαίνει επίσης στο συρτάρι. Αυτό όμως, επ' αόριστον. Δεν με αφορά να παίξω παιχνίδια, να δώσω ή να λάβω χυλόπιττες. Ούτε ψάχνω, ούτε με ενδιαφέρει να με ψάξουν. Αυτή την περίοδο εξάλλου δεν έχω τη "μαγκιά" να το κάνω.
Υ.Γ4 Αρνούμαι να υποδυθώ την Μητέρα Τερέζα και να διευκολύνω τους άλλους.
Υ.Γ5 Πες μου μια φετινή όμορφη καλοκαιρινή σου εικόνα.
Υ.Γ6 Πω πω ο καινούριος Moby! Μ' αρέσει ακόμα περισσότερο. Σε αυτή τη φάση μου πάει πολύ Θα επανέλθω με λεπτομέρειες.

Εσύ ακούς τι σου λέει το σύμπαν;

I am back. Ξύπνησα με καλή διάθεση, λίγο spaced out φυσικά. Ήρθα γραφείο, είδα συναδέλφους, μερικούς τους είχα πεθυμήσει. Τους είπα για αθηναϊκές στιγμές, γελάσαμε κτλ.

Στην πορεία, λαμβάνω sms όπου ακυρώνεται το πρόγραμμα για διακοπές σε μέρη μακρινά. Οκ, δεν έπρεπε να βασιστώ σε ζευγάρι. Άλλο θέμα αυτό. Έτσι και αλλιώς εδώ το 99% των φίλων μου είναι παντρεμένοι, γκομενιασμένοι, με παιδιά. Στα 30 μου, αν υπάρχει κάτι που βαριέμαι είναι να κάνω καινούριο κύκλο από την αρχή. Έτσι δηλώνω εδώ και καιρό. Μήπως όμως είναι ώρα να αναθεωρήσω κάποιες απόψεις; Αφού τα πράγματα δεν κυλάνε όπως τα θέλω εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το ταξίδι στην Αθήνα με έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις. Όταν κάτι δεν πάει άλλο, μήπως είναι σημάδι πως κάνουμε κάτι λάθος; Νομίζω πως ναι. Και ενοχικός να είσαι και να φταις τον εαυτό σου για όλα αυτά που σου συμβαίνουν, ίσως κάποια πράματα όντως να τα κάνεις λάθος.
Σκέφτομαι πολλά. Τα πρόσφατα - θα τα 'λεγε κανείς ατυχή- γεγονότα που μου έχουν συμβεί, με βάζουν σε σκέψεις.
Μήπως το σύμπαν προσπαθεί να μου πει κάτι;
Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι είμαι στάσιμη. Κάτι πρέπει να κάνω γι αυτό.

Υ.Γ1 Το καινούριο cd των Nouvelle Vague , το "3" είναι απόλυτα καλοκαιρινό. Ψάξε για τη διασκευή "Blisters in the sun".
Υ.Γ2 Δεν θα ήθελα να κλειστώ στον εαυτό μου. Είναι κρίμα να πάει ακόμα ένα καλοκαίρι χάλια.
Υ.Γ3 Με κουράζει η γκρίνια, η αρνητική ενέργεια, η ματαιοδοξία και το μιζέριασμα. Όταν ακούγομαι έτσι, σε παρακαλώ να μου το λες. Δυνατά.
Υ.Γ4 Ναι, το επόμενο ποστ θα είναι για Αθήνα :)

Ενυδάτωση τώρα

Είμαι Αθήνα εδώ και μερικές μέρες.

Περνώ ανησυχητικά εξαίσια....

Περιγραφή απόλυτα αστικών στιγμών, όταν επιστρέψω και όταν επανέλθω στην πραγματικότητα...

Υ.Γ1 Ο τίτλος του ποστ δεν είναι καθόλου τυχαίος. Είμαι το μοναδικό άτομο που μέσα στη ζέστη της Αθήνας, μέσα στα ποτά τα ξενύκτια κατάφερε με ένα τρόπο - δεν θα σου πω ποιο, εύχομαι απλά να μην σου συμβεί- να έχει την τέλεια ενυδατωμένη επιδερμίδα.

Υ.Γ2 Γκάζι και πάλι Γκάζι.

Τα πρώτα μπλουμ του καλοκαιριού

Δεν ξέρω για σένα , αλλά εγώ χάρηκα πολύ που το περασμένο τριήμερο το πέρασα αρκετά αναίμακτα.

Καταφέραμε όχι μόνο να μείνουμε Πρωταρά από Σάββατο - σε κάποια φάση κατάφερα να μείνω μακριά από το laptop για 24 ολόκληρες ώρες- μέχρι Δευτέρα αλλά να μην μας ποδοπατήσουν ή να κολλήσουμε στην κίνηση. Η συνταγή της επιτυχίας ήταν η εξής: Καταρχάς αποφύγαμε τις "δημοφιλής" ή "κοσμικές" παραλίες δηλαδή Fig Tree, Κόννος, Vrissiana κτλ. Άμα ψάξεις βρίσκεις μικρά κολπάκια σε Πρωταρά και Αγία Νάπα όπου υπάρχει τουλάχιστον ένα τετραγωνικό μέτρο άμμος ανά άτομο. Κάναμε μερικές μανούβρες με το αυτοκίνητο, τσακωθήκαμε με βλάκες για την υπερχρέωση στις ξαπλώστρες και πατήσαμε και κάτι ζωντανά όντα του βυθού ΑΛΛΑ δεν έγιναν τα νεύρα μας φραπέ. Πολύ σημαντικό, ακόμα και όταν δεν υποφέρεις από αγοραφοβία ή δεν στην σπάει απλά η μάζα. Δυστυχώς δεν αποφύγαμε τις οικογένειες με μικρά παιδάκια που τσίριζαν - αλλοδαπά και εγχώρια- ούτε τους γκόμενους-αρκούδες- "δες το γεμάτο αναβολικά και ενέσεις κορμί μου" αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα.

Λίγο πριν τις 7, φεύγαμε από την παραλία και αντί να πάμε σπίτι, να κάνουμε μπάνιο, να ντυθούμε και να παρφουμαριστούμε ώστε να κατεβούμε Πρωταρά ή Αγία Νάπα στις 10 - αφού σίγουρα θα περνούσαμε 1 ώρα στην κίνηση- , πηγαίναμε κατευθείαν για φαγητό. Έτσι μια παρέα των 5 ή 7 ατόμων βρήκε εύκολα τραπέζι ΚΑΙ στο υπέροχο Los Bandidos αλλά και σε εστιατοριάκια-κρυμμένα μυστικά ( δεν θα τα αποκαλύψω ). Λίγο το χεις να τρως ευπρεπές εως νόστιμο φαγητό στις εκεί περιοχές; Άσε που δοκίμασα υπέροχες μαργαρίτες προς 2,50 ευρό τη μια. Αυτό λόγος να οδηγείς μια ώρα ώσε να βρεθείς Πρωταρά και Αγία Νάπα.

Κατά τις 10 και όταν όλοι κατευθύνονταν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να μοιάζει η περιοχή με τη Μακαρίου, την παραμονή Χριστουγέννων, εμείς κινούμασταν στο αντίθετο ρεύμα αφού πηγαίναμε σπίτι μας και άρα δεν βρίσκαμε κίνηση.

Κάναμε μπάνια, πίναμε τα κρασιά μας και νάνι. Δεν ξέρω αν ήταν λόγω ηλικίας, βαρεμάρας, εξυπνάδας αλλά δεν πήγαμε ούτε σε ένα μπαράκι. Και σε πληροφορώ δεν μου έλειψε καθόλου. Ολόκληρο το χειμώνα ισορροπώ σε τακούνια ώστε να πάω να σφηνωθώ μπροστά από μια μπάρα για να πιω ένα ποτό. Αυτό το τριήμερο το έβγαλα με τις havaianas, το μαγιό και με τους φίλους μου χαλαρά και light. Τελικά μήπως να το σκεφτόμουν καλύτερα το σενάριο "γκαρσόνα στη Κούβα";

Δεν λέω, πέρασα και τα υπαρξιακά μου αυτές τις τρεις μέρες - αυτό μας έλειψε, δεν θα ήμουν εγώ αν ήμουν απλά μια χαρούμενη τουλίπα- όμως νομίζω πως ήταν από τα καλύτερα τριήμερα του Αγίου Πνεύματος που έχω περάσει ως τώρα. Και δεν χρειάστηκε να καταβάλω προσπάθεια!

Υ.Γ1 Τελικά κατάλαβα γιατί ο κόσμος κτυπιέται στα γυμναστήρια το χειμώνα. Για να μην γκρινιάζει όπως εγώ ότι είναι σαν μαρέγκα ( κτυπημένη).

Υ.Γ2 Αναζητούνται νέες μουσικές πωρώσεις. Any suggestions;

Υ.Γ3 Έχω πήξει στη δουλειά, δεν είναι καν αστείο. Σε συνδυασμό με κάποια άλλα πράγματα που μου πάνε στραβά διερωτώμαι...μήπως είναι σημάδι να κάνω δραστικές αλλαγές; Αλλά όλο λόγια είμαι τον τελευταίο καιρό.

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι πολύ ρομαντικοί. Και αυτοί που το παίζουν αδιάφοροι, απλά δεν το παραδέχονται. Φυσικά ο καθένας έχει τον τρόπο του να το εκφράζει.

Η μια, ξεθάβει παλιά τραγούδια βλ. Αρλέτα, Τανάγρη – ενίοτε τα τραγουδάει στο αυτοκίνητο, σε εστιατόρια, κάπου που είμαι και εγώ σε κοντινή ακτίνα- και ονειρεύεται βόλτες στην εξοχή – σκέψου Προβηγκία, Τοσκάνη- με τον άνδρα τον ονείρων της πίσω από το τιμόνι. Ο άλλος περιγράφει σκηνές καθημερινού ρομαντισμού, ένα φιλί στο ντουζ, φέτες καρπούζι στη βεράντα, μικρές όμορφες κουβέντες. Του το εύχομαι να του συμβεί και να το ζήσει έντονα. Μια άλλη φίλη μου, ερωτεύεται τα «λάθος» αγόρια. Αγόρια που δεν θα γίνουν ποτέ άνδρες. Το ξέρει και κάθε φορά πιστεύει πως θα είναι διαφορετικά. Τίποτα όμως δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή.

Ένας φίλος μου, μου περιέγραψε πριν λίγο την πιο όμορφη, ερωτική και συνάμα αθώα σκηνή ενός πρώτο ραντεβού. Ξέρεις, εκείνες οι πρώτες φορές, που σταματάει ο χρόνος, τα πάντα και το μόνο που σου μένει είναι μια «μεθυσμένη» τέλεια αίσθηση. Τελικά τέτοια σκηνικά παίζουν περισσότερο καλοκαίρι παρά χειμώνα – εκτός από κάτι βροχερά βράδια του Γενάρη, με φιλιά κάτω από ομπρέλες….

Και εγώ; Ε, καλά, τα δικά μου στα είπα στο προηγούμενο ποστ. Βιάστηκες να πεις πως περιγράφω κινηματογραφικό σενάριο. Κι όμως, έτσι ένιωθα, το κάθε κύτταρο του κορμιού μου, είχε αυτή την αίσθηση, εκείνο το βράδι. Το τέλειο σκηνικό, η τέλεια μουσική, η τέλεια εποχή. Μια τελείως ρομαντική διάθεση που σπάνια με πιάνει τον τελευταίο καιρό. Αλλά έλειπε μια μικρή λεπτομέρεια: the one.

Είμαι μια ηλίθια ρομαντική ώρες ώρες….ίσως φταίνε τα φεγγάρια….ίσως φταίει το καλοκαίρι;

Άντε, καλό καλοκαίρι να έχουμε! Γεμάτο αγάπες, έρωτες, έντονες όμορφες στιγμές.

Υ.Γ1 To ποστ γράφτηκε με το “Over the Hill”, της Μόνικα στο repeat του shuffle. Τελικά το ipod μου, έχει δική τη γνώμη και επιλέγει τα τραγούδια με ένα καθόλου τυχαίο timing.

Υ.Γ2 Πιστεύω πολύ στον έρωτα. Όσο περνάει ο καιρός γίνομαι λιγότερο κυνική με τα αισθήματά μου. Δεν είναι μεγάλη βλακεία να αυτό-σαμποτάρεσαι;

Υ.Γ3 Το καλοκαίρι του 2007 ήταν καταπληκτικό, το καλοκαίρι του 2008 όχι και τόσο. Είμαι πολύ περίεργη να δω πως θα εξελιχθεί το καλοκαίρι του 2009. Θέλω όμορφα συνταρακτικό!

Εκείνη η στιγμή

Ένα βράδι σαν όλα τα άλλα. Ήταν το πρώτο καλοκαιρινό πάρτι που πήγε φέτος. Σε ένα αναπαλαιωμένο σπίτι στην παλιά πόλη. Κατά τις μια, όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να αραιώνει - και εκείνη είχε ήδη κάνει το "κοσμικό" μέρος, μίλησε με διάφορους φίλους και γνωστούς, άκουσε τα νέα τους, διαπίστωσε πως δεν είχε και πολλά να πει τελικά - ανέβηκε στην ταράτσα. Ο ουρανός γεμάτος άστρα. Κοίταζε απέναντι, το σπίτι με τα κεραμίδια και δίπλα τη ψηλή φοινικιά που έμοιαζε σαν να αγκαλιάζει τη στέγη. Τελικά προτιμούσε αυτή τη θέα, παρά την πιο κάτω, τα μπαράκια, τον κόσμο, τη καθημερινή της ζωή. Είχε ξεχάσει πόσο ποιητική - η νέα της αγαπημένη λέξη - μπορεί να είναι μια εικόνα, πόσο όμορφο μπορεί να είναι ένα βράδι.

Κοίταξε δίπλα της. Κανείς. Θα της άρεσε, όπως στέκεται έτσι χαλαρά, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και με όμορφη μουσική στο background, να γυρίσει και δίπλα της να είναι ένα άτομο με το οποίο να είναι τη φάση της αρχής ενός φλέρτ. Να κοιτάξει, να ανταλλάξει ματιές, να "αγγίξει" κατά λάθος το χέρι του, να γυρίσει το πρόσωπό της προς τα πάνω του και όπως βρίσκονται δίπλα δίπλα να διερωτάται ποιος θα κάνει εκείνο το πρώτο βήμα. Εκείνο το βήμα που δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, εκείνο που ξέρεις πως όταν κοιτάξει τα χείλη σου, εσύ μπαίνεις σε άλλη διάσταση. Εκείνο το μαγικό δευτερόλεπτο. Εκείνη τη κόκκινη στιγμή.

Ναι, αυτό θα ήθελε εκείνο το όμορφο καλοκαιρινό βράδι κάπου στην παλιά πόλη.

Τελείως αλλού ( μήπως δεν είναι κακό;)

Έχω πήξει στη δουλειά. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο. Μιλάμε για άγρια ξενύκτια και πολύ πρωινό ξύπνημα. Είμαι κολλημένη μπροστά από μια οθόνη και δεν μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο. Με τσούζουν τα μάτια μου, κουράζομαι να μιλώ, άρχισα να μην ακούω καλά - βασικά μου λένε 10 πράγματα και το ένα συγκρατώ- και τρώω μαλακίες.

Σήμερα είμαι καλεσμένη για ένα επαγγελματικό δείπνο στη Λεμεσό. Τώρα θα έπρεπε να είμαι στον αυτοκινητόδρομο. Προφανώς δεν θα πάω. Θα μείνω σπίτι να δουλέψω. Τέλεια.

Φυσικά δεν είναι γκρίνια όλο αυτό, εξάλλου είναι έξτρα δουλειά που πήρα, ώστε να μαζέψω λεφτά για τις καλοκαιρινές διακοπές.

Μέσα σε αυτό το δεκαήμερο πανικό όπου το μοναδικό μέρος που συμβαίνουν πολλά είναι στο μυαλό μου, έγιναν και κάποια καλά. Πρώτον, δεν ασχολούμαι με το ότι δεν παίζει κάτι στην Κύπρο, εδώ σε ένα δείπνο και δεν μπορώ να πάω. Δεύτερο, δεν σκέφτομαι τα γκομενικά μου, τα "σπρωξίματα", το παρελθόν ή το άγνωστο μέλλον μου. Τρίτον, επειδή μοιάζω με κινούμενο ζόμπι δεν μου πολυδίνει κανείς σημασία. Έτσι και αλλιώς δεν έχω το απαιτόυμενο IQ σε αυτή τη φάση να κάνω μια νορμάλ συνομιλία. Όταν μιλώ, λέω μαλακίες που τις μετανιώνω αμέσως μετά.

Από την άλλη όμως, έχω ΚΑΤΙ νεύρα. Δεν μπορείς να φανταστείς. Με ενοχλούν οι πάντες και τα πάντα. Η φασαρία, ο μπροστινός μαλάκας που δεν δείχνει ότι θα στρίψει, στο γραφείο όταν με θέλουν 3 άτομα ταυτόχρονα, πράγματα που δεν γίνονται όπως τα θέλω κτλ. Βασικά έχω γίνει μια στρίγγλα. Εγώ σε αυτή τη φάση δεν θα με έκανα παρέα πάντως.

Είναι και ο Ερμής ανάδρομος λεει στη Lifo σήμερα....ε, τι άλλο θες;

Αμ το άλλο; Οκ είπαμε δεν σπρώχνω....αλλά με έπιασε μια έννοια. Αν δεν δείχνω την παρουσία μου με κάποιο τρόπο, μήπως έχω χάσει το παιχνίδι; ( πάλι μιλώ αόριστα, το ξέρω).

Ουφ, νιώθω ότι κάτι δεν κινείται. Μια αόριστη έννοια....χμ.

Υ.Γ1 Έχω μείνει πίσω με τη μουσική, σειρές, κινηματογράφο. Τα πάντα. Τώρα ακούω Kiss FM να φανταστείς.

Υ.Γ2 Έχω επίσης εξαφανιστεί από msn. Καμία παρουσία δηλαδή.