Ύστατο χαίρε στα Twenties

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μπορώ να λέω "Είμαι είκοσι .... χρονών".
Αύριο είναι το μεγάλο 3- 0 ( μόνο με την παύλα στη μέση μπορώ να το δω και να το γράψω προς το παρόν). Μου λέγανε ότι θα πάθω μια "μικρή κρίση". Αλλά δεν φανταζόμουνα ποτέ να με πιάσει τόσο το υπαρξιακό και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Δεν το χωνεύω αυτό το νούμερο...όσα και να μου λένε.

Μου είπανε ότι από τα 3-0 και μετά είναι τα καλύτερα χρόνια γιατί από τη μια νιώθεις ότι είσαι αρκετά μικρός για να μπορείς να ονειρευτείς και από την άλλη αρκετά μεγάλος για να μπορείς να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου( ακούγεται καλό).


Μου είπανε πως θα νιώθω πως ξέρω τι θέλω ( σε σύγκριση με τα 20, αυτό μας έλειπε, να έχω ακόμα τα ίδια υπαρξιακά).
Μου είπανε ότι από αυτή την ηλικία και μετά δεν θα έχω τόση μεγάλη κρίση ταυτότητας (να το δω και να μην το πιστέψω).
Μου είπανε διάφορα. Θέλω να τα πιστέψω.
Προς το παρόν βρίσκομαι σε κατάσταση πλήρους πανικού.

Θυμάμαι πριν από κάτι μήνες που άρχισε η κρίση, σκεφτόμουνα ότι τα twenties μου τα πέρασα αρκετά δύσκολα. Παραήμουν σοβαρή και συγκρατημένη, έπαιρνα τα πάντα τοις μετρητοίς και σίγουρα δεν ήμουν αυτό που θα έλεγες "ανέμελο 25αρι". Πίστευα δε, με ένα διαστροφικό τρόπο πως ήμουν ώριμη και πως δεν μου πήγαινε να είμαι ένα επαναστατικό νιάτο. Το αποτέλεσμα είναι πως αμα κάνω ένα flashback διαπιστώνω ότι αν έκανα 100 μαλακίες, οι 99 ήταν πιθανόν ακίνδυνες και σίγουρα θα μπορούσα να κάνω ακόμα περισσότερες. Θα έτρωγα τα μούτρα μου αλλά δεν θα κατάφερα να σηκωθώ ξανά;


Στα twenties μου όμως πήρα και ρίσκα.

Άλλαξα δουλειές και τομείς. ( ποτέ δεν θα φανταζόμουνα να κάνω αυτό που κάνω τώρα). Δεν με ένοιαζε να παώ σε μια δουλειά που γούσταρα για πιο λίγα λεφτά και ας δούλευω από τις 8 το πρωί ως τις 12 το βράδι (μια από τις καλύτερες δουλειές που πήγα).

Δεν τα έφτιαξα με γκόμενους οι οποίοι για τα κυπριακά δεδομένα ήταν "σωστοί" ( δηλαδή καλή δουλειά, αυτοκίνητο, σπίτι και dad material). Και όταν έκανα το λάθος να σκεφτώ ότι αν έβγαινα με ένα από αυτούς θα έκανα ευτυχισμένους τους γονείς μου, μετά από λίγο καιρό συνειδητοποιούσα τη μαλακία μου και έφευγα. Για αυτό είμαι περήφανη. Και ας μην είναι οι δικοί μου. Sorry, my life my rules.


Στα twenties μου, γνώρισα πολύ κόσμο. Έκανα καινούριους φίλους, έχασα κάποιους άλλους παλιούς, έμαθα να "διαβάζω" κάπως καλύτερα τον κόσμο (αν και αυτό έγινε μετά κόπων και δακρύων) και τώρα πια ξέρω πως δεν μετριούνται οι φίλοι με τις φορές που πάς για cafe μαζί τους ή με το πόσο συχνά μιλάς στο τηλ. Αλλά με τις στιγμές.

Στα twenties μου, είχα πολλά θέματα να λύσω. Πολλές φορές αντί να κοιτάζω μέσα στο σπίτι και τον κόσμο, έβλεπα έξω από το παράθυρο. Έτσι γύριζα πλάτη σε αυτό που είχα και έκανα υποθέσεις για κάτι που δεν υπήρχε και αν κάποτε τελικά ερχότανε δεν θα εξαρτόταν από μένα και από το πόσο συχνά κοίταζα έξω από το παράθυρο.

Και τώρα; Τώρα πως πρέπει να είμαι;
E;
Κάποιος με πείρα;

Ταξίδια

Ακούω Nouvelle Vague στο repeat και το πειραγμένο με latin μπιτάκια Clocks των Coldplay. Είναι η μόνη μουσική που μπορεί να ανεχτεί ο εγκέφαλος μου αυτές τις μέρες. Όχι Killers και Snow Patrol, ούτε καν πήγα να πάρω το καινούριο δίσκο των White Stripes. Νομίζω αν ακούσω ροκ μπιτ απλά θα λιώσω και θα γίνω ζελέ.
Ούτε και στο blog ξέρω τι να γράψω. Περνώ καλά, αλλά με κάποιο τρόπο θέλω απλά να ζω και να έχω τις εικόνες μου μόνο στο δικό μου μυαλό. Αυτά.

Όμως! H Ξαδέρφη μου, μου έκανε πάσα για τα ταξίδια που μου έκαναν κλικ ως τώρα. Σιγά να μην την έπιανα. Έχουμε και λέμε:

Νέα Υόρκη, Οκτώβρης 2006

Νομίζω ποτέ δεν πέρασα τόσες πολλές μέρες με το στόμα ανοικτό ( καθόλου chic, το ξέρω). Όσες ταινίες και αν είχα δει, όσα και να είχα διαβάσει η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να μαγευτώ τόσο πολύ. Δέκα μέρες στη Νέα Υόρκη ήταν σαν καρέ από ταινίες του Γούντι και φάσεις από το Sex & the City. Του είπα «θα πάμε σε όλα τα Sex & the City» σημεία. «Χα, χα χα, αστειεύεσαι τουλίπα! Όλα αυτά δεν υπάρχουν». Αυτός όμως, φανατικός γουντιαλενικός, κατά βάθος ήθελε να γίνει ήρωας του Manhattan και του Annie Hall. Τσαντίστηκα. ΄Ετσι είσαι; Θα δεις! Δεν του είπα το σχέδιο μου, πως δηλαδή θα κάναμε το δικό μου και όχι μόνο δεν θα το έπαιρνε είδηση, θα του άρεσε κιόλας.

«Πάμε Central Park για βαρκάδα; ». Δέκτηκε αν και η ιδέα του να κάνει κουπί δεν του πολυέκατσε. «Ε ξέρεις, εδώ ήταν η σκηνή που η Carrie έπεσε με τον Big στη λιμνούλα». Με στραβοκοίταξε. «Πάμε να δούμε την πόλη, από το παρκάκι κάτω από την Brooklyn Bridge;”μου πρότεινε και εγώ ήξερα πως ήθελε να ζήσει εκείνη τη φάση που ο Γούντι αγκαλιάζει την Νταϊάν σε ένα παγκάκι με θέα τη γέφυρα.

Σάββατο βράδι. «Πάμε να φάμε στο Pastis και μετά για ένα ποτάκι στην ταράτσα χλιδάτου ξενοδοχείου εδώ στο Meatpacking District;». «Μα τι το ιδιαίτερο έχει το Pastis και κόλλησες;» Δεν του είπα φυσικά πως εδώ ερχότανε η Carrie με τη Samantha, τη Charlotte και την Miranda για brunch. Πάντως το φαγητό του άρεσε πολύ αν και διερωτήθηκε γιατί τις τελευταίες μέρες σε όποιο εστιατόριο πηγαίναμε κατάφερνε πάντα και παράγγελνε πιάτα όπου το συνοδευτικό ήταν φασόλια ( η εκδίκηση της Carrie – μουα χα χα).

Για να σταματήσει την γκρίνια, πήγαμε απέναντι στο hip ξενοδοχείο της πόλης, μπήκαμε στο ασανσέρ (και μετά σου λένε ότι δεν υπάρχουν σέξι ασανσέρ) και ανεβήκαμε στην ταράτσα, στον 10^ο όροφο. Τι ταινίες, τι σκηνές, τι σειρές….ότι και να σας πω, όποιο καρέ και αν σας περιγράψω, απλά δεν θα καταφέρω να σας μεταφέρω το αίσθημα του να πίνεις bellini και να έχεις απέναντι σου τα φώτα της Νέας Υόρκης! Πολύ Sex & the City. Ως και ο Γουντιαλενικός συμφώνησε!

Μαδρίτη, Μάιος 2007

Άμα έχεις δει από δέκα φορές όλες τις ταινίες του Almodovar, πλέον η Μαδρίτη σου φαντάζει πολύ οικεία. Είδα πολλές γυναίκες που έμοιαζαν στην Κika, δεν πρόλαβα όμως να ζήσω τις "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" ούτε και πήγα να δω “Matador” γιατί θεωρώ τις ταυρομαχίες βάρβαρες. Θα μπορούσα άνετα να αποκτήσω Dark Habits αν έμενα ακόμα ένα μήνα στις γειτονιές της Lavapies και της Malasana αλλά είναι καιρός για «Κακή Εκπαίδευση»;

Στη Μαδρίτη ακόμα και μια καλόγρια γίνεται αμαρτωλή, έτσι όπως τα λέει ο Πέδρο στις «Αμαρτωλές Καλόγριες», γιατί κανείς μα κανείς δεν δίνει δεκάρα για το τι κάνεις και για το πώς είσαι. Και όταν αρχίζεις να κατεβάζεις τα tinto ούτε και συ ενδιαφέρεσαι πλέον για τα «καθωσπρέπει». Μόνο να περάσεις καλά και να καταφέρεις χαράματα Κυριακής να φύγεις όρθιος (και ακόμα καλύτερα χορεύοντας) από το κλαμπ. Φεύγοντας ήμουν σχεδόν σίγουρη πως η πόλη μου ψιθύριζε “Volver”


Παρίσι, Οκτώβρης 2006

Ποτέ δεν είχα πάει Παρίσι. Είχα την διαστροφική αντίληψη ότι "μόνο με τον έρωτα μου θα πάω στην πόλη του φωτός". Χτύπησα όμως 29 και Παρίσι πουθενά! Ε και πήγα, στο κάτω κάτω τα ταξίδια είναι καθαρά δικές μας επιλογές και δικές μας πορείες. Στο Παρίσι έκατσα τρεις μέρες. Δεν πρόλαβα να δω και πολλά. Αλαφιασμένη από το τζετ λανγκ της Νέας Υόρκης μέσα σε τρεις ώρες πήγα Πύργο του Άιφελ, όπου κάθισα ακριβώς από κάτω για να τον εμπεδώσω, στο Λούβρο όπου περπάτησα μεταξύ των γυαλιών πυραμίδων, στο Pompidou και το Marais ( όπου έφαγα εξαιρετικό sushi).

Το βράδι πήγαμε στην Μονμάρτη να βρούμε την Sacre Coeur. Ξενυχτισμένοι και ολίγον αγεωγράφητοι δεν μπορούσαμε να την εντοπίσουμε. Σταματώ ένα κύριο και τον ρωτώ. Με βλέπει, ρίχνει ένα γελάκι και μου δείχνει ακριβώς μπροστά μου "Να εδώ είναι". Στραβομάρα. Καθίσαμε στα σκαλιά (εμείς και δεκάδες άλλοι ευρωπαίοι με κιθάρες και ποτά) και βλέπαμε την φωτισμένη πόλη.


Το επόμενο ταξίδι.

Θα είναι κάπου πολύ μακριά. Θα δω πράγματα καινούρια. Θα γεμίσω τη κάμερα και το μυαλό μου με εικόνες. Θα βάλω ακόμα ένα οδηγό Time Out ή Lonely Planet στο ράφι μου. Και θα συνειδητοποιήσω για άλλη μια φορά πως όσοι μπορούν να ταξιδεύουν είναι πολύ τυχεροί.

H παλέτα

Σου λένε πως την έχεις παραδεί ανεξάρτητη, πως έχεις σηκώσει τις άμυνές σου όσο δεν πάει άλλο και πως με τα μυαλά που κουβαλάς απορρίπτεις τους πάντες χωρίς να υποχωρείς.

Αυτό όμως που δεν ξέρουν είναι πως, βαθιά μέσα σου, νιώθεις μπλε. Εκείνο το μπλε της θλίψης και του φόβου πως δεν θα ξαναερωτευτείς. Και ότι αυτό που θες περισσότερο από όλα είναι κάποιον να βάλει λίγο κόκκινο στη ζωή σου.

Και το κόκκινο να ενωθεί με το πορτοκαλί και το πορτοκαλί με το κίτρινο το έντονο. Και τότε εσύ θα είσαι ευτυχισμένη. Γιατί δεν θα χάνεσαι πια στο βαθύ μπλε του μυαλού σου, αλλά θα ζεις σε ένα όνειρο φτιαγμένο από τα πιο έντονα χρώματα.

Και έρχεται κάποιος. Και ανατρέπει την καθημερινότητα σου. Και συ για ακόμα μια φορά βάζεις σε λειτουργία τον αυτόματο μηχανισμό των αμύνων. Όμως δεν πιάνει. Αυτός τελικά καταφέρνει να σου αλλάξει την παλέτα. Σου δίνει λίγο κόκκινο. Το παίρνεις. Σκέφτεσαι πως ότι είναι να ζήσεις θα το ζήσεις τώρα και δεν θα σκεφτείς το μετά. Και ας ξέρεις ότι υπάρχει ένα κόστος. Και ας είσαι σίγουρη ότι θα φας τα μούτρα σου. Όμως έχεις κουραστεί από το μπλε της ψυχής σου.

Και μια μέρα, η παλέτα αναποδογυρίζεται. Τα χρώματα σμίγονται. Και το μπλε ξαναεμφανίζεται και τα καλύπτει όλα. Αγωνίζεσαι να βρεις το κόκκινο σου. Αλλά πλέον δεν εξαρτάται από σένα. Το χειρότερο τελικά είναι να είσαι μέρος μιας κατάστασης που δεν περνά τίποτα από το χέρι σου. Ούτε καν το ίδιο σου το χρώμα.

Και μετά σου λένε «πρόσεχε». Αλλά εσύ έχεις τα αυτιά σου κλειστά.

Υ.Γ Θέλω να είμαι κόκκινη μαζί σου, γίνεται;

Ένα καλοκαιρινό ρομάντζο

Τα γνωστά καλοκαιρινά βιβλία της παραλίας, εκείνα με το μαλακό glossy εξώφυλλο αρχίζουν πάντα με τη φράση «Εκείνη κάθισε στο μπαλκόνι. Είχε μόλις χωρίσει». Έτσι μπαίνουμε στον κόσμο της ηρωίδας μας που ενώ ήταν πανέμορφη, πανέξυπνη και όλα τα «παν» δηλαδή, είναι κατά βάθος «νέα, ωραία και ατυχής» αφού έμπλεξε με ένα ομορφόπαιδο αλλά παλιοχαρακτήρα εν ονόματι Στέφανο. Στις αρχές του καλοκαιριού ο κόσμος της ανατρέπεται αφού πιάνει στα πράσα το Στέφανο με την καλύτερη της φίλη. Τώρα τι φίλη είναι αυτή, μην με ρωτάτε, έτσι και αλλιώς εξαφανίζεται στις πρώτες δέκα σελίδες.

Σε κατάσταση σοκ πάει σε ένα μπαρ, κατεβάζει 2-3 ποτά, ακούει τον σοφό μπάρμαν που της λέει την πιο μεγάλη σοφία ότι οι «οι άνθρωποι δεν μας ανήκουν» και αποφασίζει ότι ο μόνος τρόπος για να ξεχάσει είναι να πάει διακοπές. Έτσι και αλλιώς είναι καλοκαίρι, που να μείνει στην πόλη, μόνη σαν λεμόνι με 40 βαθμούς;

Στο επόμενο κεφάλαιο η ηρωίδα μας βρίσκεται πάνω στο φέρι προς το «νησί» (σχεδόν ποτέ δεν μαθαίνουμε ποιο είναι, αλλά έχει πάντα σοκάκια και σπίτια με βουκαμβίλιες).

Φτάνει και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πάει στο κεντρικό καφενείο με το σακ βουαγιάζ να πιει ένα καφέ και έτσι μαθαίνει από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, που είναι ο μόνος που είναι φιλικός μαζί της, πως η «κ. Ευαγγελία λίγο πιο πάνω νοικιάζει δωμάτια». Μεγάλη τύχη πάντως στη μέση του καλοκαιριού να καταφέρνει να βρίσκει δωμάτια άδεια.

Ανεβαίνει τα σοκάκια της Χώρας και βρίσκει το σπίτι που είναι υπέροχο και φυσικά γεμάτο βουκαμβίλιες. Η δε κ. Ευαγγελία είναι εξαιρετικά διακριτική και της συμπεριφέρεται σαν κόρη της (δώστε βάση εδώ).

Οι μέρες περνούν, η ηρωίδα μας τη βγάζει στη θάλασσα κάνοντας βόλτες και προσπαθώντας να βάλει σε «τάξη τις σκέψεις της». Ο χρόνος δεν μετράει και μετά από τριάντα σελίδες και δύο φραπέ ο αναγνώστης έχει εμπεδώσει τον ήχο του κύματος πάνω στα βράχια, τη θέα από το μπαλκόνι και την διαδικασία της απομυθοποίησης του Στέφανου (συνήθως από τη μέση του βιβλίου και μετά).

Μια μέρα βλέπει ένα «άγνωστο άνδρα» μέσα στο καφενείο του νησιού. Όλοι είναι πάρα πολύ χαρούμενοι που βλέπουν. Μαθαίνει από τον καφετζή/Reuters ότι είναι ο μεγάλος γιος της κυρίας Ευαγγελίας που έλειπε χρόνια στην Αμερική δουλεύοντας ως χειρούργος σε μεγάλο νοσοκομείο της Νέας Υόρκης αλλά τελικά και επέστρεψε για να αναλάβει το αγροτικό ιατρείο και να είναι πιο κοντά στις ρίζες του (τι να πω αγαπητοί αναγνώστες!). Φυσικά είναι και ένας άνδρας δυο μέτρα με «γκρίζους κροτάφους, ηλιοκαμένο πρόσωπο ΚΑΙ με διαπεραστικό βλέμμα το οποίο αμέσως την καρφώνει. Η ηρωίδα μας επειδή είναι βασανισμένη από άνδρες, τον φτύνει (στην αρχή, έχουμε ακόμα εκατό σελίδες). Τις επόμενες μέρες τον αποφεύγει ώσπου μια μέρα γκρεμοτσακίζεται από τα βράχια και πάει στο ιατρείο όπου την παραλαμβάνει ο γκόμενος γιατρός. Αφού της δένει το πόδι, της προτείνει να πάνε να τσιμπήσουν κάτι στην ταβερνούλα. Δέχεται, όχι τίποτα άλλο, αλλά που να ανεβαίνει τώρα τα σκαλιά της Χώρας σακατεμένη γυναίκα. Η νύκτα περνά και μετά από 2-3 καραφάκια κρασί, αρχίζει να χαλαρώνει μαζί του. Της αρέσει αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να πολεμήσει τους «εσωτερικούς δαίμονες» της. Στο κάτω κάτω δεν είναι όλοι οι άνδρες σαν τον Στέφανο. Και επειδή είστε έξυπνοι, μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει στις υπόλοιπες ενενήντα τρεις σελίδες ε; Περνά ακόμα ένας μήνας, του ψήνει το ψάρι στα χείλη, αυτός είναι εξαιρετικά υπομονετικός, πέφτει ένα τηλεφώνημα από το Στέφανο στο άσχετο, η ηρωίδα μας τον φτύνει και συνειδητοποιεί ότι τελικά είναι αρκετά δυνατή για να ξαναρχίσει τη ζωή της. Και η έναρξη γίνεται ένα ηλιοβασίλεμα κάπου σε μια παραλία, μαζί με τον γκόμενο γιατρό.
Και εμείς μένουμε με την απορία : Είναι ένα ακόμα summer love ή η ηρωίδα μας θα μείνει τελικά με τον γκόμενο γιατρό και μετά το καλοκαίρι; Η συνέχεια στο επόμενο βιβλίο!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο την 1 Ιουλίου. Το θέμα ήταν "Καλοκαιρινές Ιστορίες".
Υ.Γ2 Αφιερωμένο στην κ. Μάρω Βαμβουνάκη που όποτε χώριζα διάβαζα ένα βιβλίο της, έβλεπα ότι υπάρχουν και χειρότερα και αισθανόμουν καλύτερα.

Donde estan el sol y el mar?

Διάβασα το τελευταίο ποστ του yo!reeka πριν λίγο και ταυτίζομαι απόλυτα. Γράφει πως τώρα το καλοκαίρι ο χρόνος έχει σταματήσει και τα σαββατοκύριακα έχουν μεγαλώσει. Συμφωνώ. Το κακό της υπόθεσης όμως είναι πως και η βδομάδα έχει μεγαλώσει αλλά και οι ώρες στο γραφείο που δεν περνάνε με τίποτα!

Αυτό είναι όμως το τίμημα του να έχει προηγηθεί ένα σούπερ σαββατοκύριακο στην παραλία, κάνοντας συνέχεια βουτιές, αράζοντας στην παραλία με φραπέ, τσιγάρο, τα πόδια χωμένα στην άμμο και με φίλους ως αργά αμπελοφιλοσοφώντας (ίσως και όχι τόσο Light τελικά) ως τη δύση του ήλιου.
Ο εγκέφαλος μου έχει νερουλιάσει. Δεν ξέρω αν φταίνε οι βουτιές ή ο καύσωνας. Πάντως IQ δεν έχω.
Είμαι "αλλού", δεν ξέρω που ακριβώς αλλά εκεί που βρίσκομαι όλα είναι πολύ "καθαρά". Υπάρχει θάλασσα, άμμος, πολύ λίγος κόσμος. Φίλοι καλοί. Βιβλία που τα ρουφάω. Θετική ενέργεια. Ήχος θάλασσας μόνο. Μυρωδιά καρύδας από το αντηλιακό. Φρέσκοι χυμοί. Βλέμματα. Βουτιές. Βυθός και γω να προσπαθώ να αντέξω όση περισσότερη ώρα μπορώ κάτω από το νερό. Απλά πράγματα.

Αυτό θέλω. Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι, ούτε να δουλεύω, ούτε να πρέπει να ακούω βλακείες του καθενός στο γραφείο! Και σίγουρα δεν θέλω τα "πρέπει" (πότε θα μάθει επιτέλους ο κόσμος να χαλαρώνει; - τα must είναι μια τόσο πασέ ιδέα!)

Πάρτε μπρατσάκια, κουβαδάκια, μαγιώ και πάμε!
(δεν περνάει η ώρα, λέμε!)

Το σαββατοκύριακο του τρόμου

Με τους προβληματισμούς (βλ. πιο κάτω post) ξέχασα να σας πω και για το σαββατοκύριακο του τρόμου! Αντί να περάσω δυο μέρες στην παραλία, με τα αντηλιακά μου, τα φραπέ , τα ποτά μου και με τους φίλους μου, την έβγαλα με ψηλοτάκουνα, φουστάνια, μακιγιάζ παρευρισκόμενη σε ένα γάμο και μια βάφτιση. Μάλιστα, αγαπητοί, ο κόσμος έχει θράσος και ταλαιπωρεί άλλο κόσμο (εμένα και πολλούς άλλους) από εκκλησιά σε εκκλησία και από τραπεζώματα σε χαιρετούρες μέσα στο κατακαλόκαιρο και με 40+ βαθμούς. Δεν θα καθίσω να σας τα περιγράψω γιατί δεν θέλω να τα θυμάμαι. Απλά θα σας αναφέρω κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες που με διέσωσαν από το death by boredom.

Μπαμπάς νύφης (κολλητή η νύφη και ελαφρώς σαλεμένη) την ώρα που τη συνόδευε στον γαμπρό ( ο οποίος έγινε κατακόκκινος από τη ζέστη) : "Άντε να τη δώσω να ησυχάσω".
Σημείωση: Δεν το είπε, τύπου χαριτωμενιά, κυριολεκτούσε ο άνθρωπος.

Μπαμπας γαμπρού συστήνει εμένα και τον μπαμπά μου που στεκόμασταν στη σκιά και περιμέναμε νύφη, στους συγγενείς του "Από δω ο κύριος Τάδε και η Τουλίπα". Δεν συμπληρώνει "η κόρη του". To αποτέλεσμα, οι συγγενείς να μας κοιτάνε από την κορφή μέχρι τα νύχια και να διερωτούνται τι σχέση έχουμε (σημειώστε δεν είναι η πρώτη φορά - και μετά μου λέτε για Οιδιπόδειο...)
Τουλιπα: "Λες να νόμισαν ότι είμαι γυναίκα σου; Τι ρεζίλι!"
Μπαμπάς ( θιγμένος) : "Δεν κατάλαβα! Λίγος σου πέφτω;"
Εγώ (με τσιρίδες) : "Α δεν το πιστεύω ότι μου κάνεις σκηνή! Μαμαααααα , μου κάνει σκηνή ο άντρας σου"!
Μαμά Τουλίπα κουνάει κεφάλι, την κάναμε ρεζίλι για ακόμα μια φορά.


Σκηνή στο τραπέζι των βαφτισιών, την επόμενη μέρα

Φίλη οικογενειακή προς τη μαμά μου " Θα πάρεις πρόωρη σύνταξη έ;"
Μαμά Τουλίπα (χαριτολογώντας) " Σε 1,5 χρόνο. Ε, άμα προκύψει και εγγονάκι θα χρειαστώ τον ελεύθερο χρόνο".
Τουλίπα, εγκαταλείπει διακριτικά το τραπέζι...
Υπολογίστε: 1,5 χρόνος = 18 μήνες. Εγκυμοσύνη = 9 μήνες. 18-9=9. Έχω 9 μήνες να γίνω σύζυγος και μάνα ( το μωρό θα έχει νόμιμο πατέρα, μην ακούω βλακείες). Θα προλάβω;

Οικογενειακή φίλη, παντρεμένη 25 χρόνια, κοιτάει τον άνδρα της και απελπισμένη μου λέει: "Τουλίπα μου, τα πράγματα έχουν ως εξής. Παντρεύεσαι κάποιο, τον παίρνεις σε γάμους, φοράει τα γιαλιά της πρεσβυωπίας και όλη την ώρα παίζει με το κινητό του. Έτσι καταντάς".
Άνδρας της, ο οποίος τελικά ακούει τι λέμε: "Και ποιός σου είπε να παντρευτείς τον πρώτο με τον οποίο έκανες σεξ;"
Οικογενειακή φίλη, σκάζει αναστενάζοντας.
Τουλίπα συνειδητοποιεί για ακόμα μια φορά, ότι όσο και να ψάχνει το θέμα, ο γκόμενος είναι καθαρά θέμα τύχης ( και νόμου του Μέρφι).


Οι επόμενες ατάκες λίαν συντόμως γιατί αυτό το καλοκαίρι θα το βγάλουμε μέσα στα τούλια και τα κουφέτα!

Υ.Γ: Αυτό που λένε, ότι άμα βάλεις κάτιω από το μαξιλάρι σου, κουφέτο του γάμου, θα δεις στον ύπνο σου το μελλοντικό σου σύζυγο, το έχετε δοκιμάσει;

Η ζωή των άλλων

Σας έχει τύχει πότε να διαπιστώνετε ότι κάποιος άλλος ζει τη ζωή που θα θέλατε να ήταν η δική σας;
»Φυσικά», θα μου απαντήσετε υποθέτω.... τη ζωή κάποιου με ένα σπίτι τέλειο, σε μια περιοχή σούπερ, μια δουλειά επίσης σούπερ, ένα δεσμό ακριβώς όπως θα θέλατε εσείς... τελικά νομίζω πολύ λίγοι άνθρωποι είναι πραγματικά ικανοποιημένοι με τη ζωή τους.

Πριν μερικά χρόνια, όταν είχα επιστρέψει από σπουδές ( και βάραγα φλέβες γιατί ήμουν η μόνη από την παρέα που ήλθε Κύπρο – μη χάσω, η ηλίθια) είχα αγοράσει ένα ανάλαφρο βιβλίο , το Bookend της Jane Green. Καταρχάς να σας πω ότι τα περισσότερα βιβλία που διαβάζω τα επιλέγω με βάση την περίληψη τους κατά πόσο δηλαδή υπάρχουν στοιχεία στο βιβλίο με τα οποία μπορώ να ταυτιστώ, που έχουν ένα μέρος της δικής μου ζωής. Αυτού του βιβλίου η περίληψη έλεγε « Είκοσι και κάτι ηρωίδα, δουλεύει σε εταιρεία κάνοντας κάτι που δεν της αρέσει, δεν βρίσκει γκόμενο, όλα της πάνε στραβά κτλ, αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της και να ανοίξει το δικό της βιβλιοπωλείο». Εν τω μεταξύ η ηρωίδα ζούσε στην συγκεκριμένη περιοχή του Λονδίνου που ήμουν και εγώ ως φοιτήτρια και επίσης βρήκα και ακόμα 2-3 στοιχεία με τα οποία μπορούσα να ταυτιστώ. Και έτσι το διαβάζω. Και παθαίνω φρίκη. Μου ήταν αδιανόητο! Η τύπισσα ζούσε τη ζωή που ήθελα να ζω εγώ! Από τη μια το βιβλιοπωλείο-café, από την άλλη το γεγονός ότι τόλμησε και παράτησε τη δουλειά της (παρόμοια με τη δική μου τότε) ΚΑΙ ότι βρήκε ένα γκόμενο έξυπνο και κούκλο , ήταν αρκετά για να μετατραπώ σε μια γυναίκα στα «πρόθυρα νευρικής κρίσης». Το πήρα κατάκαρδα και ας ήμουν μόνο 22 και ας ήξερα ότι θα μπορούσα κάλλιστα να κάνω τη δική μου μικρή επανάσταση ( έτσι και αλλιώς δεν είχα κάτι σταθερό, ούτε δουλειά, ούτε σπίτι, ούτε καν κύκλο). Αλλά κλασικά έμεινα στη θεωρία.

Τα χρόνια πέρασαν. Και εγώ ζούσα μια ζωή που συνειδητά κάθε μέρα ήξερα ότι είναι απλά μέτρια. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Ότι έχοντας τώρα μια δουλειά που τις περισσότερες μέρες μ αρέσει, ένα κύκλο με φίλους που νιώθω πολύ ευτυχισμένη που είναι στη ζωή μου, ένα σπίτι που επίσης μ αρέσει και μια εύκολη ζωή στα πρακτικά θέματα τουλάχιστον, ακόμα νιώθω το ίδιο που ένιωθα όταν τέλειωνα το βιβλίο, οκτώ χρόνια πριν. Μια απογοήτευση για τη δειλία μου.

Και σήμερα μαθαίνω ότι το atti μου, θα πάει Nέα Υόρκη….αχ τι ωραία!

Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα και της το είπα! Είμαι σίγουρη ότι θα έχει πολλές ιστορίες να μας λέει ( αν και της εύχομαι να μην έχει ώρα να μένει σπίτι, αλλά να γυρίζει όλη μέρα και νύκτα στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου).

Τελικά πέστε μου…είμαι αχάριστη; Μήπως να το πάρω απόφαση και να συμβιβαστώ με τη ζωή μου εδώ; Ουφ, help!!

Summer love? Τι έστι τελικά;

Πέρσι ολόκληρο καλοκαίρι δεν πήγα παραλία και η πρώτη φορά που κολύμπησα ήταν ήδη αρχές Σεπτεμβρίου (ναι!). Ήμουν με ένα φίλο σε μια απομονωμένη παραλία στην Πάφο. Ήταν αργά το απόγευμα, ο ήλιος έπεφτε, εμείς είχαμε γεμίσει αλμύρα και είναι αυτές τις ώρες που σε πιάνει το φιλοσοφικό σου. Τότε μου είχε κολλήσει κάτι στο μυαλό. Να ψάξω να βρω τον μεγάλο μου έρωτα του οποίου τα χνάρια χάθηκαν κάπου στην Αθήνα (στα μπαράκια και τα σοκάκια του Θησείου). Όμως όχι για να ξαναγίνει κάτι, έτσι και αλλιώς δεν πιστεύω στις «δεύτερες ευκαιρίες». Απλά ήθελα να τον δω. Ίσως έφταιγε και ότι κάποιες μέρες πριν άκουσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια το αγαπημένο του τραγούδι. Καθίσαμε λοιπόν συζητήσαμε το θέμα, βρήκαμε τα υπέρ και τα κατά και επειδή ο φίλος μου είναι εκ φύσεως ρομαντικός υποστήριξε με σθένος ότι πρέπει να κάνω τα πάντα να τον βρω. «Καλά ρε παιδί μου και τι να του πω; «γεια σου είμαι η τουλίπα, θυμάσαι πριν 200 χρόνια που ήμουν τρελή και παλαβή για σένα;» «Ε ναι! Τι θα πάθεις; Άσε που ο λόγος που το σκέφτηκες τώρα είναι επειδή δεν έχει κλείσει ο κύκλος. Και το άλλο, αν δεν το κάνεις θα νευριάζεις μετά που φάνηκες δειλή». Τον στραβοκοίταξα. Πες με ότι θες, αναβλητική, στην κοσμάρα μου, αλλά δειλή; Φύγαμε όταν ο ήλιος έδυσε. Στη διαδρομή δεν μιλούσα. Ήταν όντως θέμα κύκλου ή επειδή απλά τελείωνε το καλοκαίρι και με έπιανε το συναισθηματικό μου; Πάω λοιπόν σπίτι, κάνω μπάνιο, κάθομαι μπροστά από το pc και κάνω το εξής ρεζίλι (ναι το παραδέχομαι): Μπαίνω στο Google και βάζω το όνομα του τύπου στο search! Να μη σας τα πολυλογώ, εντόπισα κάτι σταθερά τηλέφωνα στην Αθήνα με το επίθετο του. Κανονική stalker. Τα έγραψα κάτω. Τις ακόλουθες μέρες έβλεπα το χαρτάκι αλλά κόλωνα. Έτσι έγραψα ένα σχετικό post στο blog μου. Τα παιδιά τότε που διάβασαν το κείμενο υποστήριζαν να κάνω την κίνηση, να τον βρω για να μην το σκέφτομαι, ότι έλεγε και ο άλλος δηλαδή. Από την άλλη, μερικοί άλλοι έγραφαν ότι «κανείς δεν θέλει ξαναζεσταμένη σούπα». Να μην σας τα πολυλογώ, τελικά δεν πήρα τηλέφωνο. Μεσολάβησε και ένα ταξίδι τότε και κάπως το ξέχασα.

Πολύ λογικά θα διερωτάστε πως μου ήλθε η φλασιά για εκείνη την περσινή μέρα. Ε, για όλα φταίει το καλοκαίρι!

Με το που μπήκε ο Ιούνιος πριν δύο βδομάδες, πήρα μαγιώ, μπρατσάκια, κουβαδάκια και την έκανα για εξωτικές παραλίες ( δηλαδή Πάφο). Ήμουν δε αποφασισμένη το φετινό καλοκαίρι να μην είναι όπως το περσινό το επεισοδιακό. Καθώς άραζα όμως και άκουγα στο ipod την Dido να τραγουδάει «When you see her sweet smile baby don't think of me…» θυμήθηκα εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη. Και νευρίασα με τον εαυτό μου που σκεφτόταν τα περσινά, ξαναζεσταμένα αλλά και κάποιες φετινές καταστάσεις που είχαν πολύ λιγότερη αξία από όση εγώ τους έδινα. Και έτσι εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως οι έρωτες και οι γκόμενοι του καλοκαιριού πρέπει να είναι όπως την εποχή. Ανάλαφροι, χρωματιστοί και πάρα μα πάρα πολύ απλοί. Και σε όποιον αρέσει!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 17/6 που ήταν αφιερωμένο στη σκηνογραφία. Το μόνο κοινό που είχα με το συγκεκριμένο θέμα είναι ότι ανέκαθεν έκανα πολύ θεατρικές σκηνές στους εκάστοτε γκόμενους. Τύφλα να χει η Μέρυλ Στριπ!

Υ.Γ2 Γράφτηκε μετά από το σαββατοκύριακο όπου περίμενα το γ&%^&^% sms που δεν ήλθε τελικά...Ακόμα ένας γκόμενος που δεν έγινε σχέση αλλά κατέληξε θέμα κειμένου...Μυθιστόρημα θα γράψω τελικά...

La Vida en Espana - Parte Dos "On the Road"

Νομίζω είμαι εθισμένη. Στα ταξίδια. Δεν υπερβάλλω. Πάρε με σε ένα αεροδρόμιο ή σε ένα άγνωστο δρόμο μιας ξένης χώρας και είμαι η πιο ευτυχισμένη τουλίπα. Έχω λοιπόν διαπιστώσει με τα χρόνια πως όσο ανοικτός πρέπει να είσαι όταν πρόκειται να πας σε ένα προορισμό άλλο τόσο πρέπει να ξέρεις πέντε πράγματα , αφενός για να περάσεις καλύτερα και αφετέρου για να μην μετράς την ώρα και τη στιγμή για να φύγεις.

1. Εκτός από τα tip του τύπου «που να πας, που να φας , που να πιεις και που να κοιμηθείς», είναι καλά να ξέρεις και το «γιατί πας» σε έναν τόπο. Για παράδειγμα στη Θαϋλάνδη θα πας για να κολυμπήσεις και να χαλαρώσεις και στη Νέα Υόρκη για να κάνεις τα πάντα εκτός από το να χαλαρώσεις!
2. Προσπαθείς να μάθεις πέντε λεξούλες της γλώσσας που μιλάνε σε εκείνη τη χώρα ακόμα και αν αυτή η χώρα είναι η Ιαπωνία. Είπαμε ότι τα αγγλικά είναι διεθνής γλώσσα αλλά πόσο δύσκολο είναι να μάθεις το grazia ή το sayonara;
3. Πρέπει να χαθείς τουλάχιστον μια φορά στην πόλη (είναι το συναρπαστικό της υπόθεσης). Κατά προτίμηση μέρα γιατί αν αυτό για παράδειγμα Σάββατο βράδι στις 3 το πρωί στις Favela ή στη Lavapies έχετε γεια βρυσούλες.
4. Ούτε κατά διάνοια δεν λέμε ατάκες του τύπου «αχ πεθύμησα κυπριακό φαγητό» ή «μακάρι να χα μια πίττα σουβλάκια» (μια βδομάδα μόνο λείπεις και όχι δέκα χρόνια μετανάστης). Αφού σ αρέσει τόσο πολύ το κυπριακό φαγητό γιατί άμα είσαι Κύπρο τρως συνέχεια κινέζικα και sushi;
5. Ποτέ μα ποτέ δεν τρώμε σε αλυσίδες εστιατόρια και φυσικά μένουμε μακριά από τα τουριστικά μέρη – κράχτες. Μαθαίνουμε από γνωστούς και φίλους που μένουν ή που έχουν ταξιδέψει εκεί ( εννοείται ότι εμπιστευόμαστε το γούστο τους) και πάμε σε τοπικά στέκια. Μόνο έτσι θα φας και θα πιεις καλά και αυθεντικά. Πόσα faux να ζήσει ο άνθρωπος σε αυτή τη ζωή;
6. Δεν τη βγάζεις στα καταστήματα όλες τις μέρες. Όπως επίσης δεν τη βλέπεις κουλτούρα και να ξημεροβραδιάζεσαι στα μουσεία, τις γκαλερί και τα θέατρα. Μια πόλη την μαθαίνουμε καλύτερα και όπως πραγματικά είναι άμα την περπατάμε, την αναπνέουμε, ακούμε τους ήχους της ή ακόμα και όταν καθόμαστε σε ένα café και χαζεύουμε τον κόσμο.
7. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα από το να βρίσκεσαι μέσα σε μια μεγάλη άγνωστη λεωφόρο, ανάμεσα σε ψηλά κτίρια (ειδικά όταν στη χώρα σου το πιο ψηλό κτίριο δεν ξεπερνά τα 15 πατώματα). Από την άλλη όμως στα σοκάκια, τα στενά δρομάκια και τις κρυφές πλατειούλες, είναι που βλέπεις τον πραγματικό χαρακτήρα της πόλης. Άρα βλέπε σημείο 3.
8. Φροντίζουμε να πάμε με την κατάλληλη παρέα, που έχει όρεξη να κάνει ταξίδια και να ανακαλύπτει από αξιοθέατα μέχρι μπαράκια. Σε καμία περίπτωση δεν πάμε με μουρόχαυλους φίλους απλά επειδή «ξέρουν την γλώσσα» ή έχουν «σπουδάσει εκεί». Ξενερωτίλα.
9. Δεν πάμε διακοπές με τον γκόμενο για να του ανακοινώσουμε, κάπου σε ένα νησί του ειρηνικού ή στα βάθη της Αφρικής πως «θέλω να χωρίσουμε». Γιατί μετά πως θα ξεφύγεις άμα ο άλλος σου προκύψει ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το πριόνι; Θα τρέχεις να κρυφτείς στις παγόδες και τη ζούγκλα;
10. Δεν παίρνουμε σουβενίρ τύπου “My girlfriend went to London and all I got was this lousy t-shirt” ή κάτι κεραμικές αηδιούλες. Που θα τα βάλεις ή μήπως υπάρχει περίπτωση να φορέσεις αυτό το t-shirt; Άσε που τα καλύτερα αναμνηστικά είναι οι στιγμές και οι εικόνες που δημιουργείς εσύ.

Και τώρα η παρουσίαση parte dos:

Κυριακή. Δύο ώρες πριν να φύγω. Στο Starbucks (βαρέθηκα να πίνω espresso con leche οκ;) στην Calle Fuencarral. Πολύς κόσμος, πολλά σκυλάκια ΚΑΙ γκραφίτι! Bliss!

Α ξέχασα να σας πω. Πήγα και Toledo. Είναι μόνο μισή ώρα μακριά με τραίνο. Το Toledo είναι σαν τα Λεύκαρα στην Κύπρο, αλλά στο πιο "κάστρο" φάση. Εδώ πριν να κάνουμε την μαραθώνια-ανηφόρα ( και γω να αρνηθώ πεισματικά να ανέβω ακόμα 1567 σκαλιά για να πιω ένα καφέ!) για να μπούμε στην πόλη. Αυτός είναι ο ποταμός Τάγος.

Ωραιότατα τα σοκάκια στο Toledo. Γραφικά, γεμάτα λουλουδάκια τα μπαλκόνια ΚΑΙ τα σεντόνια πάνω ( πολύ Δον Κιχώτης μου κάνουν) που προστατεύουν από τον ήλιο. Φυσικά αφού είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα, ήταν γεμάτα νερό. Οπότε με το που φύσαγε λίγο, κουνιόντουσαν τα σεντόνια και γινόμασταν παπιά (πάλι).



Αυτό είναι το σπίτι του κυρίου Δομίνικου aka El Greco. Ο κύριος Δον, προφανώς είχε πάρα πολλά λεφτά γιατί αυτό είναι ένα μόνο μέρος από το σπίτι του. Και είχε πολλά λεφτά γιατί ζωγράφιζε πολλά πορτραίτα πλουσίων για τα οποία αμοιβόταν παχυλά. Μάλιστα, μάλιστα! Και γω τον λυπόμουνα που έφυγε από την Κρήτη και ξενιτεύτηκε...



Αυτά είναι τα διάσημα γλυκάκια του Toledo, τα Μazapan (προφέρονται "Μάθαπαν"). Είναι με αμύγδαλο. Παρόμοια φτιάχνουν και στην Ιταλία, πολλές φορές σε σχήμα φρούτων. Εδώ στο Toledo είναι σε φιγούρες ζώων. Καλά είναι δεν λέω...



Πίσω στη Μαδρίτη. Λεπτομέρεια από οδό κάπου στην πόλη. Δεν είναι πολύ όμορφες οι πινακίδες των οδών; αχ! Με πιάνει το ρομαντικό μου (δεν θα ξανασυμβεί το υπόσχομαι)



Τώρα εδώ τι ακριβώς σερβίρουν;



Αυτό που λέγαμε για το ότι στην πόλη βρίσκεις από τα όμορφα μπαλκονάκια μέχρι και τα γκράφιτι; Εδώ κάπου στην Chueca, την gay περιοχή της πόλης (κάτι σαν το Γκάζι υποθέτω)



Σιγά που δεν θα σας έβαζα γκραφιτι! Εδώ στην Calle Fuencarral (ναι εκεί ήμουν όλη μέρα..υπέροχο vibe. hip, cool, ανεπίδευτο)



Κάπου στην La Latina. Πολλά μπαράκια στη σειρά. Μικρά, με πολύ λίγα τραπεζάκια, ίσα ίσα για να χωράει γύρω στα 30-40 άτομα. Δίπλα είχε ένα μπαράκι που σέρβιρε αψέντι και κακώς δεν μπήκα μέσα να δοκιμάσω.




Αχ αυτο το βοδινό...απίθανο! Σε ένα tapas bar στην Lavapies. Εκεί έφαγα και το πιο θεϊκό jamon από βοδινό.




ΚΑΙ τέλος, η εργασία της ημέρας. Ποιά είναι η αιθέρια ύπαρξη που χορεύει εξίσου θεϊκά με τον ομορφούλη Ισπανό;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύστηκε στο Υστερόγραφο στις 10/6. Το τεύχος είχε θέμα "transit" και επικεντρωνόταν γύρω από τη δουλειά του φωτογράφου Owe Ommer ο οποίος γύρισε τον κόσμό όλο σε 1424 μέρες και έβγαλε απίστευτες φωτογραφίες.
Υ.Γ2 Θα ακολουθήσει τρίτο μέρος Μαδρίτης por supuesto με θέμα φυσικά τις Τέχνες!

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ : Αγάπες του καλοκαιριού; Ναι καλά!

Έχω να κάνω δήλωση. Δώστε βάση:

Αν ξαναμιλήσω για γκόμενο, αν ξαναφανώ ρομαντική, αν ξαναδαγκώσω τη λαμαρίνα αντί να ψήσω το ψάρι στα χείλη, αν ξαναπεράσω σαββατοκύριακο να κοιτάω το κινητό κάθε 30 δευτερόλεπτα (και να σπάω τα νεύρα των διπλανών - οι "διπλανοί", είναι μέρος επαγγελματικού δείπνου), αν ξαναδηλώσω ότι "θέλω σχέση", αν προσπαθήσω όντως να δω το ηλιοβασίλεμα με ρομαντικό μάτι, αν υποκύψω σε φλερτ μιας βδομάδας αντί να συνεχίσω να είμαι cool, αν και αν...

ΤΟΤΕ!

θέλω να λθείτε ΟΛΟΙ , να σταθείτε στη σειρά και να με φτύσετε από ΠΕΝΤΕ φορές!

και τώρα συνεχίστε να διαβάζετε για την υπέροχη Μαδρίτη!

La vida en Espana - Parte Uno - "Η πρώτη γνωριμία"

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα μέρες από τη μέρα που ήλθα και για να είμαι ειλικρινής συνέβησαν τόσα πολλά, ιδιαίτερα κακά και 1-2 καλά (ο "ουρανοκατέβατος" δεν ξέρω ακόμα σε ποια κατηγορία ανήκει), που άρχισα και χάνω το αίσθημα της Μαδρίτης. Joder!
Αλλά μην νομίζετε ότι θα σας αφήσω ήσυχους. Απλά αντί να γράψω δέκα πόστ θα γράψω μόνο 3-4 :). Ας πάμε όμως να πάρουμε ένα αέρα Μαδρίτης: Ole!!

Από που να πρωτοαρχίσω;
Ας τα πάρω από τη αρχή και από τη γενική εικόνα για τη Μαδρίτη. Το δύσκολο της υπόθεσης φυσικά είναι πως τα έχω όλα στο μυαλό μου σαν μια ταινία unedited και από την άλλη όμως έχω τόσες πολλές εικόνες που θέλω να σας δείξω.

Πάω λοιπόν την πρώτη μέρα μετά από δώδεκα ώρες ταξίδι και στάση στη Φρανκφούρτη (τι ξενέρωτες που είναι οι αεροσυνοδοί της Lufthansa!).

Αφήνω μπαγκάζια στο ξενοδοχείο και με κολλητή και φίλο Ισπανό πάμε για την πρώτη γνωριμία. Εγώ κλασική εμφάνιση τουρίστα, με κάμερα και βλέμμα γεμάτο θαυμασμό! Καθόλου chic.
Καταρχάς έχω να πω ότι η Μαδρίτη είναι πανέμορφη. Έχει ένα 'κάτι΄( που δεν κατάφερα να προσδιορίσω, ούτε και τώρα που επέστρεψα) που σε τραβά. Δεν είναι chic σαν το Μιλάνο, ούτε ρομαντική σαν Παρίσι. Είναι κάτι άλλο, πιο cool και πιο "ξέρω ποια είμαι και δεν έχω ανάγκη να αποδείξω σε κανένα κάτι".
Πάμε λοιπόν στο κέντρο της πόλης και φυσικά το πρώτο πράμα που κάνουμε, είναι να κατευθυνθούμε προς την πλατεία Puerta Del Sol και το Kilometro Zero (το σημείο εκεί από όπου μετριούνται όλες οι αποστάσεις στην Ισπανία). Πιο πριν όμως ο ισπανός φίλος "χάρηκα-τόσο-πολύ-που-ήλθατε-που-θα-σας-δείξω-ΟΛΗ-την-πόλη-σε-μια-μέρα", μας τραβάει σε ένα tapas bar για Vino Y Bacalao δηλαδή κρασί και τηγανητό μπακαλιάρο. Παίρνεις το κρασάκι σου, παραγγέλνεις τα κομματάκια σου και αρχίζεις να τρως. Για να χορτάσεις δε, πρέπει να παραγγείλεις και άλλο κρασί και άλλο μπακαλιάρο. Με λίγα λόγια ώσπου να χορτάσεις γίνεσαι τύφλα! Σούπερ λέμε! (τώρα που το σκέφτομαι μια βδομάδα στην Μαδρίτη την έβγαλα πίνοντας πολύ vino ( πάντα από την περιοχή rioja) και σε πολύ χαρούμενο state of mine. Αυτή είναι η ζωή τελικά!).

Γενικά όμως αυτό το πέρασμα που κάναμε από το tapas bar εκφράζει και τον τρόπο ζωής των Ισπανών. Η Μαδρίτη με λίγα λόγια είναι ένα μεγάλο πάρτι. Ο κόσμος σχολνάει, πάει στα tapas bar, μετά πάει για φαγητό στις 10-10.30. Μετά από αυτό πάει στα μικρά μικρά μπαράκια ( πολύ χαριτωμένα και δεν είναι μεγάλα) που όταν είναι στη σειρά είναι πολύ εύκολο να κάνεις και bar crawl. Και αν έχουν όρεξη το σ/κ καταλήγουν κλαμπ κατά τις 3-4. Πάντως αν περπατήσετε στην πόλη στις 5 το πρωί θα δείτε πως είναι γεμάτη κόσμο. Στις πλατείες οι Ισπανοι γελάνε, χορεύουν ΚΑΙ ακούστε και το πιο εντυπωσιακό : έχει ζευγαράκια που φιλιούνται στη μέση του δρόμου!! (Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε κάτι τέτοιο; Μόνο η Μπέσυ Αργυράκη το τραγούδαγε κάποτε, θυμάστε;)

Προχωρώ.

Την πρώτη νύκτα που λέτε καταλήξαμε στη La Latina, μια από τις πιο σούπερ και ανερχόμενες περιοχές στην πόλη με πολλά μικρά μπαράκια και εστιατόρια. Δίπλα είναι η Lavapies, κάτι σαν το Soho, αλλά τη νύκτα είναι μεγάλη μαλακία να κυκλοφορείς γιατί το πιο πιθανόν να καταλήξεις σε χαντάκι! Εμείς πήγαμε δηλαδή (ως αδαείς τουρίστες) και φάγαμε σε ένα σουπερ τοπικό εστιατόριο (Το La Bodega) αλλά μετά οι αστυνομικοί μας είπανε να την κάνουμε ανάλαφρα.... (στη φωτό κάτω το La Bodega-φωτό από τα απομεινάρια ενός δείπνου σε άλλο ποστ)

Vale.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση την πρώτη μέρα όμως, ήταν οι πλατείες. Όπου πας σε όποια γωνιά στρίψεις υπάρχουν πλατείες μεγάλες όπως την Plaza Mayor και την Santa Ana μέχρι πιο μικρές. Θα δεις παρέες μεγάλες, μικρές, ζευγαράκια, μεγαλύτερους, πιο νέους, κολλητούς, τα πάντα. Και αμα το σκεφτείτε, ηταν 10 το βράδι και ήταν ακόμα μέρα, οπότε γιατί να πας σπίτι σου μετά τη δουλειά και να μην

καταλήξεις σε μια πλατειούλα να πιεις ένα tinto; (κάτι σαν σανγκρία αλλά με κρασί, λεμονάδα και φέτες λεμόνι- αυτό πίνουν οι Madrilenos). (στη φωτό δεξιά μέρος της πλατείας Santa Ana)

Την επόμενη μέρα ως κλασικές γυναίκες πήγαμε για ψώνια, πήραμε και τα Zara μας και τα Mango μας, σαρώσαμε το H&M (μάλλον προσκύνημα κάναμε) και φυσικά πήραμε αλμοδοβαρικές πλατφόρμες! Ως τις 6 το απόγευμα ήμαστε διαλυμένες. Τι και αν ο άλλος μας έδειχνε τη Plaza de Colon, που είναι αφιερωμένη στον Χριστόφορο Κολόμβο και που έχει τη μεγαλύτερη ισπανική σημαία στην χώρα. Εμείς μάθαμε το κόλπο και με το παραμικρό ψάχναμε για tapas bar. Αχ! (στη φωτό πάνω η Plaza de Colon) .

Εν τω μεταξύ εγώ δεν σταματούσα να βγάζω φωτογραφίες των κτιρίων. Ωραιότατη αρχιτεκτονική, με ζωγραφιές και χρωματιστά πλακάκι στους τοίχους και μπαλκόνια με πολλά πολλά λουλούδια. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι κυρίως κινηθήκαμε στο κέντρο, αλλά μου έκανε εντύπωση που μέσα σε όλο το αστικό περιβάλλον ( γιατί δεν είναι μονο αξιοθέατα, έχει και τα γκράφιτι της η πόλη- urban) έβλεπες παντού πολύχρωμα γεράνια(στα μπαλκόνια), πολλά δέντρα, βουκεμβίλιες και μικρά (αλλά και μεγάλα όπως θα δούμε μετά) παρκάκια. Και μετά λένε πως το urban δεν μπορεί να είναι ρομαντικό και καλαίσθητο...τς.

Αυτά είναι εν πρώτοις οι πρώτες εικόνες της Μαδρίτης. Ακολουθούν ζουμέρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) post και φυσικά post για τις τέχνες γιατί αυτό το blog φροντίζει ΚΑΙ για την πολιτιστική σας διαπαιδαγώγηση!

Εργασία για το σπίτι: Στη φωτό πιο κάτω κοιτάξτε προσεκτικά. Βλέπετε μπαλκόνια και παράθυρα; Ξανακοιτάκτε!

no news is χμμμ......no good!

Καλημέρα σας! Καλή βδομάδα!
Δεν πρόλαβα να ανεβάσω το post της Μαδρίτης, ήμουν στας παραλίας... και επίσης έπεσε στη ζωή μου ένας τύπος, μια περίπτωση ( ναι το ρήμα "έπεσε" ταιρίαζει γάντι σε αυτή τη φάση).
Ένα θα σας πω...οι τύποι που γνωρίζουμε είναι ανάλογοι ( η συμπεριφορά, ο τρόπος με τον οποίο τους γνωρίζουμε και η εξέλιξη της φάσης) της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε.
Άρα αντιλαμβάνεστε πόσο περιπτωσάρα είναι ο τύπος ε;
Τέσπα.
Το postάκι θα είναι έτοιμο αύριο.
Προς το παρόν, ακούω σχόλια για blog. Σ αρέσει το καινούριο look;
muchos besos!

Για την Αμαλία

Καλησπέρα παιδιά.
Επέστρεψα την Δευτέρα χαράματα και όπως ετοίμαζα το κείμενο μου και ανέβαζα φωτογραφίες μπήκα στο blog του yo!reeka's και διάβασα για την Αμαλία μας που έχει φύγει.
Είχα ξαναεπισκεφτεί παλιά το blog της και μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο θάρρος είχε αυτή η κοπέλλα.
Έτσι, δεν μπορώ και δεν θεωρώ σωστό αυτή τη στιγμή να ανεβάσω post. Θα σας γράψω τα της Μαδρίτης, τη Δευτέρα.

Προς το παρόν κάντε μια επίσκεψη στο blog της Αμαλίας.
Περάστε να δείτε το θάρρος και τη δύναμη της. Μακάρι αυτή η μαζική ευαισθητοποίηση να φέρει ένα αποτέλεσμα και να γίνει ένα έλεος με τα φακελάκια. Γιατί σαν την Αμαλία υπάρχουν πολλοί. Μακάρι να αλλάξει κάτι.

Κορίτσι μου...Αμαλίτσα...να είσαι καλά όπου και να είσαι...

Hasta la vista!

Φεύγω. Πάω ταξιδάκι! (επιτέλους - άρχισα να μουχλιάζω σοβαρά!)

Πάω να γεμίσω το μυαλό μου καινούριους ήχους και εικόνες. Πάω να δω πως είναι η ζωή σε ακόμα μια πόλη.
Αυτή τη φορά δεν κατάφερα να προετοιμαστώ όπως ήθελα. Έπηξα στη δουλειά. Μιλάμε για τρελά ξενύκτια (αλλά χαλάλι).
Άρχισα να ξαναβλέπω Almodovar, όπως σας έχω ξαναγράψει. Τελικά 2-3 φιλμ μόνο είδα αυτές τις μέρες. Ξαναείδα την Kika και έκανα απίστευτο γέλιο. Δείτε την!
Απόψε αν μπορέσω να κάνω ένα μικρό διάλειμμα, θα δω το Todo Sobre mi Madre που είναι και το αγαπημένο μου.
Στο αεροπλάνο αύριο θα φρεσκάρω λίγο τις δέκα λέξεις που έμαθα. Αλλά με βλέπω να χρησιμοποιώ την νοηματική περισσότερο (αφού δεν ξέρουν και πολλά αγγλικά - αλλά και να ξέρουν με τέτοια προφορά, άστα να πάνε).

Σας φιλώ!
Θα τα πούμε σε μια semana και κάτι μέρες!


Υ.Γ Αν ερωτευτώ, δεν ξανάρχομαι
Υ.Γ2 Αν βρω δουλειά στο Reina Sofia πάλι δεν ξανάρχομαι

Τα πράγματα αλλάζουν για να μένουν ίδια;

Άκου να δεις. Είμαι αποφασισμένη να μην σου μιλήσω ώσπου να συνέλθεις. Αλλά δεν το βλέπω να γίνεται και έτσι πάλι ως μια κλασσική ηλίθια/ευαίσθητη θα υποκύψω και θα έλθω να σε βρω. Μπορώ να φανταστώ τη σκηνή. Θα μπω και θα κάνω πως δεν έγινε ποτέ ο καυγάς ο προχθεσινός (όχι πολύ επιτυχημένα φυσικά). Και εσύ θα με δεις, θα ρίξεις εκείνο το εκνευριστικά συγκρατημένο χαμόγελο και θα προσποιείσαι πως τα πράγματα θα είναι και πάλι (έστω και προσωρινά) ΟΚ.
Αλλά ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα αυτούς τους ρόλους, τη σχέση μας και "Αυτό το έργο το χω ξαναδεί". Μακάρι να αλλάξει κάτι αλλά δεν το βλέπω. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει μετά τα 5.

Νευριάζω με μένα που σου δίνω τόση σημασία, έστω και αν τα χρόνια (και η επιστήμη) έχουν αποδείξει ότι τα δικά σου τα κολλήματα είναι αυτό που δημιουργεί τις κρίσεις μεταξύ μας.
Νευριάζω με σένα που σχεδόν έχω τριανταρήσει και μου συμπεριφέρεσαι σαν να είμαι δέκα. Απαιτείς δε, να είμαι όπως ήμουν παλιά και δεν αποδέχεσαι το γεγονός ότι ακόμα ΚΑΙ εγώ μπορεί να έχω μεγαλώσει.

Και δεν μπορείς να ρίχνεις ατάκες του στυλ "αν σε έβλεπα πιο συχνά θα ήσουν σε καλύτερη φάση". Ξέρεις τη φάση μου; Ξέρεις πως αν μου πουν αύριο "σήκω και πήγαινε σε άλλη χώρα" θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη;
Ξέρεις ότι βλέπω γύρω μου κόσμο μέσα στην τρελλή χαρά και διερωτούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα έτσι; Και υποθέτω πως δεν ξέρεις πως τα πράγματα μου πάνε στραβά τον τελευταίο καιρό, τόσο στραβά που είναι για να γελάς! Δεν ξέρεις και δεν ενδιαφέρεσαι να μάθεις.
Όταν σου πα τις προάλλες "αν έκανα ότι ήθελα οπως λες, θα ήμουν ευτυχισμένη" και συ απάντησες ειρωνικά "γιατί δεν είσαι;", έγινα έξαλλη. Ήθελα να ανοίξω το στόμα μου και να στα πω όλα. Αλλά σκέφτηκα να μην σε βάλω στη διαδικασία να σκεφτείς τι λάθος έχεις κάνει και σε πειράξει.

Και δεν γίνεται να ακούω εκείνο το τραγουδάκι της Τάνιας και να λούζομαι στα κλάματα, κάθε, μα κάθε, φορά συνειδητοποιώντας πως όσο περνούν τα χρόνια, όλο και περισσότεροι στίχοι του περιγράφουν ένα καρέ από τη ζωή μου και τη σχέση μας. Δεν γίνεται πια, μ ακούς;

Και ούτε γίνεται που σήμερα υποτίθεται γιορτάζεις, εγώ να μην έλθω να σε δω ή να μην σε πάρω καν τηλ. Με ενοχλεί αλλά πρέπει να το κάνω για να δεις επιτέλους και λίγο τα δικά μου όρια.

Γιατί δεν γίνεται να ξαναγράψω ακόμα ένα post σαν κι αυτό. Πλάκα πλάκα έχει κλείσει σχεδόν ένας χρόνος από τη μέρα που έγινα μια Αστική Τουλίπα και εσύ κατάφερες από την αρχή να γίνεις θέμα ενός ποστ.

Και τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει...

Οδηγίες προς μελλοντικό γκόμενο

Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα, τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Τα δεδομένα είναι τα εξής:

• Δεν είμαι νορμάλ, ούτε έχω ποτέ ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Άρα μην προσπαθείς να με φέρεις με τα νερά σου. Θα έλθω όταν νιώσω πως θα μπορώ να υπάρχω στον ίδιο παρανομαστή με σένα.

• Είμαι δύστροπη και ανάποδο παλούκι αλλά άμα σε ερωτευτώ πάει τελείωσε, θα λιώνω για σένα. Άρα αν περιμένεις χαριτωμενιές, η πόρτα στο βάθος δεξιά.

• Μη μου έλθεις με ολοκληρωμένο σχέδιο ζωής και πλήρη προγραμματισμό της σχέσης μας. «Πρώτο ραντεβού ντινέ και ποτό, «δεύτερο ραντεβού ντινέ, ποτό και ένα φιλί στο τέλος», «τρίτο ραντεβού ντινέ, ποτό, φιλί και λίγο παρακάτω». Δεν μπορώ να βάζω πρόγραμμα στη ζωή μου, πόσο μάλλον στον έρωτα.

• Μην περιμένεις να ξημεροβραδιαζόμαστε στα κλαμπ, να κάνουμε reserve τραπεζάκια και να είμαστε «καθωσπρέπει». Ετοίμασε διαβατήρια ή το αυτοκίνητό σου για βόλτες. Θέλω να γυρίσω τον κόσμο όλο και να ζήσω μαζί σου στιγμές έντονες, που να μείνουν χαραγμένες πάνω μου σαν tattoο.

• Μην μου πεις ότι είσαι άσχετος από κρασί. Και να είσαι, πες ένα ψέμα ή τουλάχιστον δήλωσε χαριτωμένα ότι είναι «θέμα ενστίκτου» και διάλεξε εσύ.
  

• Μην μου σκοτώνεις τον έρωτα ρε φίλε. Είπαμε πως δεν πιστεύω στις ατάκες του τύπου «βλέπω το ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου» αλλά κατά βάθος μ΄ αρέσουν τα παραμυθιάσματα.

• Μην περιμένεις να σου συγυρίζω το εργένικο σου σπίτι. Ούτε να είμαι η υπάκουη νοικοκυρά. Θα σου σιδερώσω τα πουκάμισα όταν το θέλω και όταν δεν θα βλέπεις θα χώνομαι στα σεντόνια για να μυρίζω το άρωμα σου.

• Μην περιμένεις να είμαι η τέλεια μαγείρισσα. Δεν είμαι αν και είναι γεμάτο το σπίτι βιβλία μαγειρικής. Μη γελάσεις όταν σου πω, πως μ αρέσουν οι εικόνες γι αυτό και τα αγοράζω. Θα μάθω να μαγειρεύω και θα πω της μαμάς σου να μου δώσει τη συνταγή από το αγαπημένο σου φαγητό. Να χαρείς, μόνο μην αρχίσεις τις συγκρίσεις. Εγώ δεν θα το κάνω ποτέ, άρα εσύ γιατί;

• Θα πηγαίνω μαζί σου ποδόσφαιρο αν θες, αλλά μην περιμένεις να αλλάξω και ομάδα. Δεν θα το ξέρεις, αλλά μέσα μου θα θέλω να έχουμε πολλά, άλλα τα ίδια

• Να χαρείς, μη συμπεριφέρεσαι σαν να είμαστε ένα ζευγάρι συνταξιούχων παντρεμένων πενήντα χρόνια, με λίγα λόγια, μην με κερνάς τσάγια. Θέλω να μεθώ και το βλέμμα μου να εστιάζει στο δικό σου.

• Μην με τραβολογάς από σινεμά σε σινεμά και από γκαλερί σε γκαλερί. Δεν είναι πιο ωραίο να δημιουργήσουμε τις δικές μας εικόνες; Τα δικά μας σενάρια;

• Αν κάποτε σου πω, πως θέλω λίγο χρόνο, δώσε μου τον. Μόνο μη φύγεις. Θα έλθω εγώ να σε βρω. Φτάνει να είσαι εκεί.

Υ.Γ Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 6.5. Γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το soundtrack του "Arizona Dream".
Υ.Γ2 Τελικά οι "perhaps" γκόμενοι χρησιμεύουν και σε κάτι. Αποτελούν πηγή έμπνευσης και δίνουν το παράδειγμα προς αποφυγή.

Μικρές και (εξαιρετικά) ασήμαντες στιγμές!

Ανοίγω pc. Μπροστά μου η άδεια σελίδα του word. Είναι Απρίλης, είμαστε στο μέσο της άνοιξης, τι να γράψω; Το θέμα «Βερολίνο» του Υ.Γ δεν με βοηθά καθόλου γιατί ακόμα δεν έχω αξιωθεί να πάω (καλά εδώ Παρίσι πρωτοπήγα μόλις πριν ένα χρόνο…). Αφήστε που ο καιρός είναι τόσο καλός αυτές τις μέρες, που δεν με βοηθά να συγκεντρωθώ. Είμαι λίγο σκόρπια τώρα τελευταία, σαν να επιπλέω σε μια θάλασσα γεμάτη σκέψεις, συναισθήματα, όλα κάπως ρευστά. Όχι πως με ενοχλεί, ίσως να γράψω για αυτό λοιπόν.

Φτιάχνω freddo, το πρώτο της σεζόν. Η κουζίνα μου χρειάζεται ανανέωση, πρέπει να φυλάξω τη μηχανή φίλτρου και να βάλω στη θέση της το smoothie maker. Θα γεμίσω το ψυγείο φρούτα, θα καλώ τους φίλους μου, θα φτιάχνουμε smoothies (με λίγη βότκα μέσα, φυσικά) και θα αράζουμε στη βεράντα. Αυτοί είναι σκοποί ζωής και όχι κάτι άλλες τάχαμου βαθυστόχαστες αερολογίες!

Μπαίνω στο MSN και στέλνω μήνυμα σε φίλη που ζει Λονδίνο « Τι καιρό κάνει εκεί;»
« Hey darling! Μουντή η πόλη, όπως μπορείς να φανταστείς αλλά κάνω spring cleaning αυτές τις μέρες και δεν με πολυνοιάζει». Καλά δεν περίμενα και τίποτα απ’ αυτή, μια ζωή σε πρόγραμμα. Μόνο άμα ερωτεύεται χάνει τα αυγά και τα καλάθια. Ακριβώς το αντίθετο από μένα δηλαδή που τα έχω μονίμως χαμένα. Κοιτάζω τα ντουλάπια μου. Λες να κάνω και εγώ ένα spring cleaning;

Παίρνω μαυροσάκουλα. Ρίχνω μέσα παλιά περιοδικά και εφημερίδες. Καιρός για καινούριες ειδήσεις. Στο μισάωρο πάνω, σταματώ, διαλύθηκε η μέση μου, δύσκολο πράγμα το καθάρισμα (και το ξεκαθάρισμα). Ή εγώ έχω ξεμάθει μάλλον. Γιατί όπως και να το κάνουμε, το χειμώνα, που οι περισσότεροι βρισκόμαστε σε χειμέρια νάρκη σαν αρκούδες, όχι μόνο δεν ξεκαθαρίζουμε, αλλά τα αφήνουμε όλα εκεί, να μας καταπιέζουν, να μας βαραίνουν. Νομίζω έχω βγάλει το μισό χειμώνα να φιλοσοφώ και να σκέφτομαι. Θα κάνω και στον εγκέφαλο μου spring cleaning. Από την Άνοιξη και ως το τέλος του καλοκαιριού, θα βάλω τις πολύπλοκες σκέψεις μου στη ναφθαλίνη.

Κλείνω το παραθυράκι του msn, αφήνω την άλλη να χωθεί στα ερμάρια της με την ησυχία της. Προφανώς η δική μου χαλαρότητα δεν ταιριάζει με τη φάση της. Συνεχίζω το surfing στο ίντερνετ, διαβάζω blogs για έμπνευση. Πού τέτοια τύχη, όλοι οι μπλογκόφιλοι είναι στην κοσμάρα τους. «Να σβήσω το blog ή να μην το σβήσω», λέει η Μαρκησία και εύχομαι να μην κάνει τη βλακεία, που αλλού θα διαβάζω για τον Ρολάν Μπαρτ; « Truth or dare?» διερωτάται η Argyrenia στο blog της και τελικά επιλέγει να μην διαλέξει. Mπράβο φιλενάδα, φτάνει διλήμματα, ας αράξουμε και να αφήσουμε τα πράγματα να έλθουν από μόνα τους. Ας γίνουμε έτσι για αλλαγή, λίγο πιο light.

Δυναμώνω την ένταση στο media player.Η φωνή της Nina Simone, γεμίζει το χώρο…»Here comes the sun little darling, and I say it’s alright». Έτσι λες Νina μου; Έτσι λέω και εγώ!

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 22/4. Το θέμα του τεύχους ήταν "Βερολίνο" (θεωρείται αυτή την περίοδο μια hot πόλη όπου συμβαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα). Και επειδή δεν πήγα (ακόμα, αλλά έλαβα όμως την περασμένη βδομάδα 2 προσκλήσεις για να πάω- γιουπι) έγραψα στην κυριολεξία ότι μου κατέβηκε!
Y.Γ2 Οι στίχοι της Νina αφιερωμένοι!

Should I stay (in) or should I go (out) ?

Χθες το βράδι έμεινα σπίτι. Το έχω αποφασίσει. Τα Σάββατα σπίτι μου ή σε σπίτια άλλων. Δεν μπορώ πια τη μαζική έξοδο στα κλαμπ. Τις τελευταίες φορές που βγήκα έξω τέτοια μέρα, είτε που είχα σκυλοβαρεθεί ως τις 2.30 και απλά περίμενα πότε να πάω σπίτι (αν και η παρέα ήταν καλή) ή που έβγαινα στις 12 και ως τις 4 κλείνανε τα κλαμπ και μεις απλά νευριάζαμε που δεν είμαστε Αθήνα να μπορούμε να ξενυκτήσουμε (να βγούμε χαράματα από το κλαμπ, ο ήλιος να έχει μόλις βγει, η πόλη να έχει πάρει εκείνή τη μπλε-κιτρινο-πορτοκαλί απόχρωση, να πάμε για κουλούρι και πριν να πάμε σπίτι να πάρουμε τις κυριακάτικες εφημερίδες από Ομόνοια-αχ). Ενώ εδώ, σκέτη ξενερωτίλα. Τελικά οι καλύτερες μέρες για έξω είναι οι καθημερινές και η Παρασκευή αμέσως μετά τη δουλειά όπου πας σε ένα μπαράκι και πίνεις ως τις 12-1.
Ψες που λέτε ξανακύρωσα έξοδο και άπλωσα στον καναπέ.
Έβαλα στο dvd, την "Καυτή Σάρκα" του Αλμοδοβάρ, μια από τις 2-3 ταινίες του που δεν είχα δει. Ο αγαπημένος μου Javier Bardem έπαιζε μέσα άλλα και ένα κουκλί, τον οποίο πρώτη φορά βλέπω σε ταινία του Αλμοδοβάρ. Δείτε την! Α, και μια και μιλάμε για φιλμ, το περασμένο σ/κ είδα το "Marie Antoinette" της Κόπολα. Πλάκα είχε και το soundtrack ήταν σούπερ.
Στο θέμα μας. Αυτά τα πρέπει δεν είναι εκνευριστικά; "Πρέπει να βγαίνεις Σάββατο βράδι" ή "Πρέπει να κυκλοφορείς για να βρεις γκόμενο" (μετά την τραυματική εμπειρία του "perhaps γκόμενου", ποσώς με ενδιαφέρει να πηγαίνω για γκόμενο-hunting αυτή την περίοδο).
Μόνο εγώ το βλέπω έτσι το θέμα; Δεν ξέρω αν οφείλεται και στη φάση που περνώ τώρα που απλά αυτή η πόλη και αυτή η χώρα δεν μου προσφέρουν κάτι. Ή δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει ταξιδάκι σε τρεις βδομάδες και θέλω να φυλάξω την ενέργεια μου για εκεί.
Τι λέτε; Να συνεχίσω τις προσπάθειες εναρμόνισης με τους υπόλοιπους ή να πάρω την απόφαση ότι τελικά Fitting in is just not my thing;

Πάντως το Σάββατο δεν είναι η αγαπημένη μου μέρα. Μηδένισα τελείως το θέμα ε;
Από την άλλη όμως έχω αποφασίσει πως θα κάνω καινούρια πράγματα. Έτσι τις υπόλοιπες μέρες όπου χαρά η τουλίπα πρώτη! Για παράδειγμα, έχω πάει σε συναυλίες (από Μπλε μέχρι Αρλέτα!), σε beach party (πριν 2 μέρες -ψοφήσαμε αλλά κάναμε τον απίστευτο χορό πάνω στην άμμο), ακόμα και σε γήπεδο να δω ντέρμπι (ναι εγώ!). Anything που να είναι διαφορετικό και όχι μια από τα ίδια! Απλά για να μην νιώθω πως περνά η ζωή μου και γω δεν είμαι παρούσα.

Και σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη γιατί θα πάω στο σπίτι ενός καινούριου φίλου, στην παλιά Λευκωσία, να καθίσουμε στην βεράντα με τα λουλουδάκια, να πιούμε το φραπέ μας και να μιλήσουμε για διαλογισμό (αυτός δηλαδή, εγώ ως τη yoga έχω φτάσει και αυτή ξώφαλτσα).

Καλό υπόλοιπο Σ/Κ και καλή βδομάδα!

Το τραγουδάκι είναι από το soundtrack της "Marie Antoinette". Enjoy!

the melody of a fallen tree by Windsor for the deby