Το σαββατοκύριακο του τρόμου

Με τους προβληματισμούς (βλ. πιο κάτω post) ξέχασα να σας πω και για το σαββατοκύριακο του τρόμου! Αντί να περάσω δυο μέρες στην παραλία, με τα αντηλιακά μου, τα φραπέ , τα ποτά μου και με τους φίλους μου, την έβγαλα με ψηλοτάκουνα, φουστάνια, μακιγιάζ παρευρισκόμενη σε ένα γάμο και μια βάφτιση. Μάλιστα, αγαπητοί, ο κόσμος έχει θράσος και ταλαιπωρεί άλλο κόσμο (εμένα και πολλούς άλλους) από εκκλησιά σε εκκλησία και από τραπεζώματα σε χαιρετούρες μέσα στο κατακαλόκαιρο και με 40+ βαθμούς. Δεν θα καθίσω να σας τα περιγράψω γιατί δεν θέλω να τα θυμάμαι. Απλά θα σας αναφέρω κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες που με διέσωσαν από το death by boredom.

Μπαμπάς νύφης (κολλητή η νύφη και ελαφρώς σαλεμένη) την ώρα που τη συνόδευε στον γαμπρό ( ο οποίος έγινε κατακόκκινος από τη ζέστη) : "Άντε να τη δώσω να ησυχάσω".
Σημείωση: Δεν το είπε, τύπου χαριτωμενιά, κυριολεκτούσε ο άνθρωπος.

Μπαμπας γαμπρού συστήνει εμένα και τον μπαμπά μου που στεκόμασταν στη σκιά και περιμέναμε νύφη, στους συγγενείς του "Από δω ο κύριος Τάδε και η Τουλίπα". Δεν συμπληρώνει "η κόρη του". To αποτέλεσμα, οι συγγενείς να μας κοιτάνε από την κορφή μέχρι τα νύχια και να διερωτούνται τι σχέση έχουμε (σημειώστε δεν είναι η πρώτη φορά - και μετά μου λέτε για Οιδιπόδειο...)
Τουλιπα: "Λες να νόμισαν ότι είμαι γυναίκα σου; Τι ρεζίλι!"
Μπαμπάς ( θιγμένος) : "Δεν κατάλαβα! Λίγος σου πέφτω;"
Εγώ (με τσιρίδες) : "Α δεν το πιστεύω ότι μου κάνεις σκηνή! Μαμαααααα , μου κάνει σκηνή ο άντρας σου"!
Μαμά Τουλίπα κουνάει κεφάλι, την κάναμε ρεζίλι για ακόμα μια φορά.


Σκηνή στο τραπέζι των βαφτισιών, την επόμενη μέρα

Φίλη οικογενειακή προς τη μαμά μου " Θα πάρεις πρόωρη σύνταξη έ;"
Μαμά Τουλίπα (χαριτολογώντας) " Σε 1,5 χρόνο. Ε, άμα προκύψει και εγγονάκι θα χρειαστώ τον ελεύθερο χρόνο".
Τουλίπα, εγκαταλείπει διακριτικά το τραπέζι...
Υπολογίστε: 1,5 χρόνος = 18 μήνες. Εγκυμοσύνη = 9 μήνες. 18-9=9. Έχω 9 μήνες να γίνω σύζυγος και μάνα ( το μωρό θα έχει νόμιμο πατέρα, μην ακούω βλακείες). Θα προλάβω;

Οικογενειακή φίλη, παντρεμένη 25 χρόνια, κοιτάει τον άνδρα της και απελπισμένη μου λέει: "Τουλίπα μου, τα πράγματα έχουν ως εξής. Παντρεύεσαι κάποιο, τον παίρνεις σε γάμους, φοράει τα γιαλιά της πρεσβυωπίας και όλη την ώρα παίζει με το κινητό του. Έτσι καταντάς".
Άνδρας της, ο οποίος τελικά ακούει τι λέμε: "Και ποιός σου είπε να παντρευτείς τον πρώτο με τον οποίο έκανες σεξ;"
Οικογενειακή φίλη, σκάζει αναστενάζοντας.
Τουλίπα συνειδητοποιεί για ακόμα μια φορά, ότι όσο και να ψάχνει το θέμα, ο γκόμενος είναι καθαρά θέμα τύχης ( και νόμου του Μέρφι).


Οι επόμενες ατάκες λίαν συντόμως γιατί αυτό το καλοκαίρι θα το βγάλουμε μέσα στα τούλια και τα κουφέτα!

Υ.Γ: Αυτό που λένε, ότι άμα βάλεις κάτιω από το μαξιλάρι σου, κουφέτο του γάμου, θα δεις στον ύπνο σου το μελλοντικό σου σύζυγο, το έχετε δοκιμάσει;

Η ζωή των άλλων

Σας έχει τύχει πότε να διαπιστώνετε ότι κάποιος άλλος ζει τη ζωή που θα θέλατε να ήταν η δική σας;
»Φυσικά», θα μου απαντήσετε υποθέτω.... τη ζωή κάποιου με ένα σπίτι τέλειο, σε μια περιοχή σούπερ, μια δουλειά επίσης σούπερ, ένα δεσμό ακριβώς όπως θα θέλατε εσείς... τελικά νομίζω πολύ λίγοι άνθρωποι είναι πραγματικά ικανοποιημένοι με τη ζωή τους.

Πριν μερικά χρόνια, όταν είχα επιστρέψει από σπουδές ( και βάραγα φλέβες γιατί ήμουν η μόνη από την παρέα που ήλθε Κύπρο – μη χάσω, η ηλίθια) είχα αγοράσει ένα ανάλαφρο βιβλίο , το Bookend της Jane Green. Καταρχάς να σας πω ότι τα περισσότερα βιβλία που διαβάζω τα επιλέγω με βάση την περίληψη τους κατά πόσο δηλαδή υπάρχουν στοιχεία στο βιβλίο με τα οποία μπορώ να ταυτιστώ, που έχουν ένα μέρος της δικής μου ζωής. Αυτού του βιβλίου η περίληψη έλεγε « Είκοσι και κάτι ηρωίδα, δουλεύει σε εταιρεία κάνοντας κάτι που δεν της αρέσει, δεν βρίσκει γκόμενο, όλα της πάνε στραβά κτλ, αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της και να ανοίξει το δικό της βιβλιοπωλείο». Εν τω μεταξύ η ηρωίδα ζούσε στην συγκεκριμένη περιοχή του Λονδίνου που ήμουν και εγώ ως φοιτήτρια και επίσης βρήκα και ακόμα 2-3 στοιχεία με τα οποία μπορούσα να ταυτιστώ. Και έτσι το διαβάζω. Και παθαίνω φρίκη. Μου ήταν αδιανόητο! Η τύπισσα ζούσε τη ζωή που ήθελα να ζω εγώ! Από τη μια το βιβλιοπωλείο-café, από την άλλη το γεγονός ότι τόλμησε και παράτησε τη δουλειά της (παρόμοια με τη δική μου τότε) ΚΑΙ ότι βρήκε ένα γκόμενο έξυπνο και κούκλο , ήταν αρκετά για να μετατραπώ σε μια γυναίκα στα «πρόθυρα νευρικής κρίσης». Το πήρα κατάκαρδα και ας ήμουν μόνο 22 και ας ήξερα ότι θα μπορούσα κάλλιστα να κάνω τη δική μου μικρή επανάσταση ( έτσι και αλλιώς δεν είχα κάτι σταθερό, ούτε δουλειά, ούτε σπίτι, ούτε καν κύκλο). Αλλά κλασικά έμεινα στη θεωρία.

Τα χρόνια πέρασαν. Και εγώ ζούσα μια ζωή που συνειδητά κάθε μέρα ήξερα ότι είναι απλά μέτρια. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Ότι έχοντας τώρα μια δουλειά που τις περισσότερες μέρες μ αρέσει, ένα κύκλο με φίλους που νιώθω πολύ ευτυχισμένη που είναι στη ζωή μου, ένα σπίτι που επίσης μ αρέσει και μια εύκολη ζωή στα πρακτικά θέματα τουλάχιστον, ακόμα νιώθω το ίδιο που ένιωθα όταν τέλειωνα το βιβλίο, οκτώ χρόνια πριν. Μια απογοήτευση για τη δειλία μου.

Και σήμερα μαθαίνω ότι το atti μου, θα πάει Nέα Υόρκη….αχ τι ωραία!

Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα και της το είπα! Είμαι σίγουρη ότι θα έχει πολλές ιστορίες να μας λέει ( αν και της εύχομαι να μην έχει ώρα να μένει σπίτι, αλλά να γυρίζει όλη μέρα και νύκτα στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου).

Τελικά πέστε μου…είμαι αχάριστη; Μήπως να το πάρω απόφαση και να συμβιβαστώ με τη ζωή μου εδώ; Ουφ, help!!

Summer love? Τι έστι τελικά;

Πέρσι ολόκληρο καλοκαίρι δεν πήγα παραλία και η πρώτη φορά που κολύμπησα ήταν ήδη αρχές Σεπτεμβρίου (ναι!). Ήμουν με ένα φίλο σε μια απομονωμένη παραλία στην Πάφο. Ήταν αργά το απόγευμα, ο ήλιος έπεφτε, εμείς είχαμε γεμίσει αλμύρα και είναι αυτές τις ώρες που σε πιάνει το φιλοσοφικό σου. Τότε μου είχε κολλήσει κάτι στο μυαλό. Να ψάξω να βρω τον μεγάλο μου έρωτα του οποίου τα χνάρια χάθηκαν κάπου στην Αθήνα (στα μπαράκια και τα σοκάκια του Θησείου). Όμως όχι για να ξαναγίνει κάτι, έτσι και αλλιώς δεν πιστεύω στις «δεύτερες ευκαιρίες». Απλά ήθελα να τον δω. Ίσως έφταιγε και ότι κάποιες μέρες πριν άκουσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια το αγαπημένο του τραγούδι. Καθίσαμε λοιπόν συζητήσαμε το θέμα, βρήκαμε τα υπέρ και τα κατά και επειδή ο φίλος μου είναι εκ φύσεως ρομαντικός υποστήριξε με σθένος ότι πρέπει να κάνω τα πάντα να τον βρω. «Καλά ρε παιδί μου και τι να του πω; «γεια σου είμαι η τουλίπα, θυμάσαι πριν 200 χρόνια που ήμουν τρελή και παλαβή για σένα;» «Ε ναι! Τι θα πάθεις; Άσε που ο λόγος που το σκέφτηκες τώρα είναι επειδή δεν έχει κλείσει ο κύκλος. Και το άλλο, αν δεν το κάνεις θα νευριάζεις μετά που φάνηκες δειλή». Τον στραβοκοίταξα. Πες με ότι θες, αναβλητική, στην κοσμάρα μου, αλλά δειλή; Φύγαμε όταν ο ήλιος έδυσε. Στη διαδρομή δεν μιλούσα. Ήταν όντως θέμα κύκλου ή επειδή απλά τελείωνε το καλοκαίρι και με έπιανε το συναισθηματικό μου; Πάω λοιπόν σπίτι, κάνω μπάνιο, κάθομαι μπροστά από το pc και κάνω το εξής ρεζίλι (ναι το παραδέχομαι): Μπαίνω στο Google και βάζω το όνομα του τύπου στο search! Να μη σας τα πολυλογώ, εντόπισα κάτι σταθερά τηλέφωνα στην Αθήνα με το επίθετο του. Κανονική stalker. Τα έγραψα κάτω. Τις ακόλουθες μέρες έβλεπα το χαρτάκι αλλά κόλωνα. Έτσι έγραψα ένα σχετικό post στο blog μου. Τα παιδιά τότε που διάβασαν το κείμενο υποστήριζαν να κάνω την κίνηση, να τον βρω για να μην το σκέφτομαι, ότι έλεγε και ο άλλος δηλαδή. Από την άλλη, μερικοί άλλοι έγραφαν ότι «κανείς δεν θέλει ξαναζεσταμένη σούπα». Να μην σας τα πολυλογώ, τελικά δεν πήρα τηλέφωνο. Μεσολάβησε και ένα ταξίδι τότε και κάπως το ξέχασα.

Πολύ λογικά θα διερωτάστε πως μου ήλθε η φλασιά για εκείνη την περσινή μέρα. Ε, για όλα φταίει το καλοκαίρι!

Με το που μπήκε ο Ιούνιος πριν δύο βδομάδες, πήρα μαγιώ, μπρατσάκια, κουβαδάκια και την έκανα για εξωτικές παραλίες ( δηλαδή Πάφο). Ήμουν δε αποφασισμένη το φετινό καλοκαίρι να μην είναι όπως το περσινό το επεισοδιακό. Καθώς άραζα όμως και άκουγα στο ipod την Dido να τραγουδάει «When you see her sweet smile baby don't think of me…» θυμήθηκα εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη. Και νευρίασα με τον εαυτό μου που σκεφτόταν τα περσινά, ξαναζεσταμένα αλλά και κάποιες φετινές καταστάσεις που είχαν πολύ λιγότερη αξία από όση εγώ τους έδινα. Και έτσι εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως οι έρωτες και οι γκόμενοι του καλοκαιριού πρέπει να είναι όπως την εποχή. Ανάλαφροι, χρωματιστοί και πάρα μα πάρα πολύ απλοί. Και σε όποιον αρέσει!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 17/6 που ήταν αφιερωμένο στη σκηνογραφία. Το μόνο κοινό που είχα με το συγκεκριμένο θέμα είναι ότι ανέκαθεν έκανα πολύ θεατρικές σκηνές στους εκάστοτε γκόμενους. Τύφλα να χει η Μέρυλ Στριπ!

Υ.Γ2 Γράφτηκε μετά από το σαββατοκύριακο όπου περίμενα το γ&%^&^% sms που δεν ήλθε τελικά...Ακόμα ένας γκόμενος που δεν έγινε σχέση αλλά κατέληξε θέμα κειμένου...Μυθιστόρημα θα γράψω τελικά...

La Vida en Espana - Parte Dos "On the Road"

Νομίζω είμαι εθισμένη. Στα ταξίδια. Δεν υπερβάλλω. Πάρε με σε ένα αεροδρόμιο ή σε ένα άγνωστο δρόμο μιας ξένης χώρας και είμαι η πιο ευτυχισμένη τουλίπα. Έχω λοιπόν διαπιστώσει με τα χρόνια πως όσο ανοικτός πρέπει να είσαι όταν πρόκειται να πας σε ένα προορισμό άλλο τόσο πρέπει να ξέρεις πέντε πράγματα , αφενός για να περάσεις καλύτερα και αφετέρου για να μην μετράς την ώρα και τη στιγμή για να φύγεις.

1. Εκτός από τα tip του τύπου «που να πας, που να φας , που να πιεις και που να κοιμηθείς», είναι καλά να ξέρεις και το «γιατί πας» σε έναν τόπο. Για παράδειγμα στη Θαϋλάνδη θα πας για να κολυμπήσεις και να χαλαρώσεις και στη Νέα Υόρκη για να κάνεις τα πάντα εκτός από το να χαλαρώσεις!
2. Προσπαθείς να μάθεις πέντε λεξούλες της γλώσσας που μιλάνε σε εκείνη τη χώρα ακόμα και αν αυτή η χώρα είναι η Ιαπωνία. Είπαμε ότι τα αγγλικά είναι διεθνής γλώσσα αλλά πόσο δύσκολο είναι να μάθεις το grazia ή το sayonara;
3. Πρέπει να χαθείς τουλάχιστον μια φορά στην πόλη (είναι το συναρπαστικό της υπόθεσης). Κατά προτίμηση μέρα γιατί αν αυτό για παράδειγμα Σάββατο βράδι στις 3 το πρωί στις Favela ή στη Lavapies έχετε γεια βρυσούλες.
4. Ούτε κατά διάνοια δεν λέμε ατάκες του τύπου «αχ πεθύμησα κυπριακό φαγητό» ή «μακάρι να χα μια πίττα σουβλάκια» (μια βδομάδα μόνο λείπεις και όχι δέκα χρόνια μετανάστης). Αφού σ αρέσει τόσο πολύ το κυπριακό φαγητό γιατί άμα είσαι Κύπρο τρως συνέχεια κινέζικα και sushi;
5. Ποτέ μα ποτέ δεν τρώμε σε αλυσίδες εστιατόρια και φυσικά μένουμε μακριά από τα τουριστικά μέρη – κράχτες. Μαθαίνουμε από γνωστούς και φίλους που μένουν ή που έχουν ταξιδέψει εκεί ( εννοείται ότι εμπιστευόμαστε το γούστο τους) και πάμε σε τοπικά στέκια. Μόνο έτσι θα φας και θα πιεις καλά και αυθεντικά. Πόσα faux να ζήσει ο άνθρωπος σε αυτή τη ζωή;
6. Δεν τη βγάζεις στα καταστήματα όλες τις μέρες. Όπως επίσης δεν τη βλέπεις κουλτούρα και να ξημεροβραδιάζεσαι στα μουσεία, τις γκαλερί και τα θέατρα. Μια πόλη την μαθαίνουμε καλύτερα και όπως πραγματικά είναι άμα την περπατάμε, την αναπνέουμε, ακούμε τους ήχους της ή ακόμα και όταν καθόμαστε σε ένα café και χαζεύουμε τον κόσμο.
7. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα από το να βρίσκεσαι μέσα σε μια μεγάλη άγνωστη λεωφόρο, ανάμεσα σε ψηλά κτίρια (ειδικά όταν στη χώρα σου το πιο ψηλό κτίριο δεν ξεπερνά τα 15 πατώματα). Από την άλλη όμως στα σοκάκια, τα στενά δρομάκια και τις κρυφές πλατειούλες, είναι που βλέπεις τον πραγματικό χαρακτήρα της πόλης. Άρα βλέπε σημείο 3.
8. Φροντίζουμε να πάμε με την κατάλληλη παρέα, που έχει όρεξη να κάνει ταξίδια και να ανακαλύπτει από αξιοθέατα μέχρι μπαράκια. Σε καμία περίπτωση δεν πάμε με μουρόχαυλους φίλους απλά επειδή «ξέρουν την γλώσσα» ή έχουν «σπουδάσει εκεί». Ξενερωτίλα.
9. Δεν πάμε διακοπές με τον γκόμενο για να του ανακοινώσουμε, κάπου σε ένα νησί του ειρηνικού ή στα βάθη της Αφρικής πως «θέλω να χωρίσουμε». Γιατί μετά πως θα ξεφύγεις άμα ο άλλος σου προκύψει ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το πριόνι; Θα τρέχεις να κρυφτείς στις παγόδες και τη ζούγκλα;
10. Δεν παίρνουμε σουβενίρ τύπου “My girlfriend went to London and all I got was this lousy t-shirt” ή κάτι κεραμικές αηδιούλες. Που θα τα βάλεις ή μήπως υπάρχει περίπτωση να φορέσεις αυτό το t-shirt; Άσε που τα καλύτερα αναμνηστικά είναι οι στιγμές και οι εικόνες που δημιουργείς εσύ.

Και τώρα η παρουσίαση parte dos:

Κυριακή. Δύο ώρες πριν να φύγω. Στο Starbucks (βαρέθηκα να πίνω espresso con leche οκ;) στην Calle Fuencarral. Πολύς κόσμος, πολλά σκυλάκια ΚΑΙ γκραφίτι! Bliss!

Α ξέχασα να σας πω. Πήγα και Toledo. Είναι μόνο μισή ώρα μακριά με τραίνο. Το Toledo είναι σαν τα Λεύκαρα στην Κύπρο, αλλά στο πιο "κάστρο" φάση. Εδώ πριν να κάνουμε την μαραθώνια-ανηφόρα ( και γω να αρνηθώ πεισματικά να ανέβω ακόμα 1567 σκαλιά για να πιω ένα καφέ!) για να μπούμε στην πόλη. Αυτός είναι ο ποταμός Τάγος.

Ωραιότατα τα σοκάκια στο Toledo. Γραφικά, γεμάτα λουλουδάκια τα μπαλκόνια ΚΑΙ τα σεντόνια πάνω ( πολύ Δον Κιχώτης μου κάνουν) που προστατεύουν από τον ήλιο. Φυσικά αφού είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα, ήταν γεμάτα νερό. Οπότε με το που φύσαγε λίγο, κουνιόντουσαν τα σεντόνια και γινόμασταν παπιά (πάλι).



Αυτό είναι το σπίτι του κυρίου Δομίνικου aka El Greco. Ο κύριος Δον, προφανώς είχε πάρα πολλά λεφτά γιατί αυτό είναι ένα μόνο μέρος από το σπίτι του. Και είχε πολλά λεφτά γιατί ζωγράφιζε πολλά πορτραίτα πλουσίων για τα οποία αμοιβόταν παχυλά. Μάλιστα, μάλιστα! Και γω τον λυπόμουνα που έφυγε από την Κρήτη και ξενιτεύτηκε...



Αυτά είναι τα διάσημα γλυκάκια του Toledo, τα Μazapan (προφέρονται "Μάθαπαν"). Είναι με αμύγδαλο. Παρόμοια φτιάχνουν και στην Ιταλία, πολλές φορές σε σχήμα φρούτων. Εδώ στο Toledo είναι σε φιγούρες ζώων. Καλά είναι δεν λέω...



Πίσω στη Μαδρίτη. Λεπτομέρεια από οδό κάπου στην πόλη. Δεν είναι πολύ όμορφες οι πινακίδες των οδών; αχ! Με πιάνει το ρομαντικό μου (δεν θα ξανασυμβεί το υπόσχομαι)



Τώρα εδώ τι ακριβώς σερβίρουν;



Αυτό που λέγαμε για το ότι στην πόλη βρίσκεις από τα όμορφα μπαλκονάκια μέχρι και τα γκράφιτι; Εδώ κάπου στην Chueca, την gay περιοχή της πόλης (κάτι σαν το Γκάζι υποθέτω)



Σιγά που δεν θα σας έβαζα γκραφιτι! Εδώ στην Calle Fuencarral (ναι εκεί ήμουν όλη μέρα..υπέροχο vibe. hip, cool, ανεπίδευτο)



Κάπου στην La Latina. Πολλά μπαράκια στη σειρά. Μικρά, με πολύ λίγα τραπεζάκια, ίσα ίσα για να χωράει γύρω στα 30-40 άτομα. Δίπλα είχε ένα μπαράκι που σέρβιρε αψέντι και κακώς δεν μπήκα μέσα να δοκιμάσω.




Αχ αυτο το βοδινό...απίθανο! Σε ένα tapas bar στην Lavapies. Εκεί έφαγα και το πιο θεϊκό jamon από βοδινό.




ΚΑΙ τέλος, η εργασία της ημέρας. Ποιά είναι η αιθέρια ύπαρξη που χορεύει εξίσου θεϊκά με τον ομορφούλη Ισπανό;

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύστηκε στο Υστερόγραφο στις 10/6. Το τεύχος είχε θέμα "transit" και επικεντρωνόταν γύρω από τη δουλειά του φωτογράφου Owe Ommer ο οποίος γύρισε τον κόσμό όλο σε 1424 μέρες και έβγαλε απίστευτες φωτογραφίες.
Υ.Γ2 Θα ακολουθήσει τρίτο μέρος Μαδρίτης por supuesto με θέμα φυσικά τις Τέχνες!

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ : Αγάπες του καλοκαιριού; Ναι καλά!

Έχω να κάνω δήλωση. Δώστε βάση:

Αν ξαναμιλήσω για γκόμενο, αν ξαναφανώ ρομαντική, αν ξαναδαγκώσω τη λαμαρίνα αντί να ψήσω το ψάρι στα χείλη, αν ξαναπεράσω σαββατοκύριακο να κοιτάω το κινητό κάθε 30 δευτερόλεπτα (και να σπάω τα νεύρα των διπλανών - οι "διπλανοί", είναι μέρος επαγγελματικού δείπνου), αν ξαναδηλώσω ότι "θέλω σχέση", αν προσπαθήσω όντως να δω το ηλιοβασίλεμα με ρομαντικό μάτι, αν υποκύψω σε φλερτ μιας βδομάδας αντί να συνεχίσω να είμαι cool, αν και αν...

ΤΟΤΕ!

θέλω να λθείτε ΟΛΟΙ , να σταθείτε στη σειρά και να με φτύσετε από ΠΕΝΤΕ φορές!

και τώρα συνεχίστε να διαβάζετε για την υπέροχη Μαδρίτη!

La vida en Espana - Parte Uno - "Η πρώτη γνωριμία"

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα μέρες από τη μέρα που ήλθα και για να είμαι ειλικρινής συνέβησαν τόσα πολλά, ιδιαίτερα κακά και 1-2 καλά (ο "ουρανοκατέβατος" δεν ξέρω ακόμα σε ποια κατηγορία ανήκει), που άρχισα και χάνω το αίσθημα της Μαδρίτης. Joder!
Αλλά μην νομίζετε ότι θα σας αφήσω ήσυχους. Απλά αντί να γράψω δέκα πόστ θα γράψω μόνο 3-4 :). Ας πάμε όμως να πάρουμε ένα αέρα Μαδρίτης: Ole!!

Από που να πρωτοαρχίσω;
Ας τα πάρω από τη αρχή και από τη γενική εικόνα για τη Μαδρίτη. Το δύσκολο της υπόθεσης φυσικά είναι πως τα έχω όλα στο μυαλό μου σαν μια ταινία unedited και από την άλλη όμως έχω τόσες πολλές εικόνες που θέλω να σας δείξω.

Πάω λοιπόν την πρώτη μέρα μετά από δώδεκα ώρες ταξίδι και στάση στη Φρανκφούρτη (τι ξενέρωτες που είναι οι αεροσυνοδοί της Lufthansa!).

Αφήνω μπαγκάζια στο ξενοδοχείο και με κολλητή και φίλο Ισπανό πάμε για την πρώτη γνωριμία. Εγώ κλασική εμφάνιση τουρίστα, με κάμερα και βλέμμα γεμάτο θαυμασμό! Καθόλου chic.
Καταρχάς έχω να πω ότι η Μαδρίτη είναι πανέμορφη. Έχει ένα 'κάτι΄( που δεν κατάφερα να προσδιορίσω, ούτε και τώρα που επέστρεψα) που σε τραβά. Δεν είναι chic σαν το Μιλάνο, ούτε ρομαντική σαν Παρίσι. Είναι κάτι άλλο, πιο cool και πιο "ξέρω ποια είμαι και δεν έχω ανάγκη να αποδείξω σε κανένα κάτι".
Πάμε λοιπόν στο κέντρο της πόλης και φυσικά το πρώτο πράμα που κάνουμε, είναι να κατευθυνθούμε προς την πλατεία Puerta Del Sol και το Kilometro Zero (το σημείο εκεί από όπου μετριούνται όλες οι αποστάσεις στην Ισπανία). Πιο πριν όμως ο ισπανός φίλος "χάρηκα-τόσο-πολύ-που-ήλθατε-που-θα-σας-δείξω-ΟΛΗ-την-πόλη-σε-μια-μέρα", μας τραβάει σε ένα tapas bar για Vino Y Bacalao δηλαδή κρασί και τηγανητό μπακαλιάρο. Παίρνεις το κρασάκι σου, παραγγέλνεις τα κομματάκια σου και αρχίζεις να τρως. Για να χορτάσεις δε, πρέπει να παραγγείλεις και άλλο κρασί και άλλο μπακαλιάρο. Με λίγα λόγια ώσπου να χορτάσεις γίνεσαι τύφλα! Σούπερ λέμε! (τώρα που το σκέφτομαι μια βδομάδα στην Μαδρίτη την έβγαλα πίνοντας πολύ vino ( πάντα από την περιοχή rioja) και σε πολύ χαρούμενο state of mine. Αυτή είναι η ζωή τελικά!).

Γενικά όμως αυτό το πέρασμα που κάναμε από το tapas bar εκφράζει και τον τρόπο ζωής των Ισπανών. Η Μαδρίτη με λίγα λόγια είναι ένα μεγάλο πάρτι. Ο κόσμος σχολνάει, πάει στα tapas bar, μετά πάει για φαγητό στις 10-10.30. Μετά από αυτό πάει στα μικρά μικρά μπαράκια ( πολύ χαριτωμένα και δεν είναι μεγάλα) που όταν είναι στη σειρά είναι πολύ εύκολο να κάνεις και bar crawl. Και αν έχουν όρεξη το σ/κ καταλήγουν κλαμπ κατά τις 3-4. Πάντως αν περπατήσετε στην πόλη στις 5 το πρωί θα δείτε πως είναι γεμάτη κόσμο. Στις πλατείες οι Ισπανοι γελάνε, χορεύουν ΚΑΙ ακούστε και το πιο εντυπωσιακό : έχει ζευγαράκια που φιλιούνται στη μέση του δρόμου!! (Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε κάτι τέτοιο; Μόνο η Μπέσυ Αργυράκη το τραγούδαγε κάποτε, θυμάστε;)

Προχωρώ.

Την πρώτη νύκτα που λέτε καταλήξαμε στη La Latina, μια από τις πιο σούπερ και ανερχόμενες περιοχές στην πόλη με πολλά μικρά μπαράκια και εστιατόρια. Δίπλα είναι η Lavapies, κάτι σαν το Soho, αλλά τη νύκτα είναι μεγάλη μαλακία να κυκλοφορείς γιατί το πιο πιθανόν να καταλήξεις σε χαντάκι! Εμείς πήγαμε δηλαδή (ως αδαείς τουρίστες) και φάγαμε σε ένα σουπερ τοπικό εστιατόριο (Το La Bodega) αλλά μετά οι αστυνομικοί μας είπανε να την κάνουμε ανάλαφρα.... (στη φωτό κάτω το La Bodega-φωτό από τα απομεινάρια ενός δείπνου σε άλλο ποστ)

Vale.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση την πρώτη μέρα όμως, ήταν οι πλατείες. Όπου πας σε όποια γωνιά στρίψεις υπάρχουν πλατείες μεγάλες όπως την Plaza Mayor και την Santa Ana μέχρι πιο μικρές. Θα δεις παρέες μεγάλες, μικρές, ζευγαράκια, μεγαλύτερους, πιο νέους, κολλητούς, τα πάντα. Και αμα το σκεφτείτε, ηταν 10 το βράδι και ήταν ακόμα μέρα, οπότε γιατί να πας σπίτι σου μετά τη δουλειά και να μην

καταλήξεις σε μια πλατειούλα να πιεις ένα tinto; (κάτι σαν σανγκρία αλλά με κρασί, λεμονάδα και φέτες λεμόνι- αυτό πίνουν οι Madrilenos). (στη φωτό δεξιά μέρος της πλατείας Santa Ana)

Την επόμενη μέρα ως κλασικές γυναίκες πήγαμε για ψώνια, πήραμε και τα Zara μας και τα Mango μας, σαρώσαμε το H&M (μάλλον προσκύνημα κάναμε) και φυσικά πήραμε αλμοδοβαρικές πλατφόρμες! Ως τις 6 το απόγευμα ήμαστε διαλυμένες. Τι και αν ο άλλος μας έδειχνε τη Plaza de Colon, που είναι αφιερωμένη στον Χριστόφορο Κολόμβο και που έχει τη μεγαλύτερη ισπανική σημαία στην χώρα. Εμείς μάθαμε το κόλπο και με το παραμικρό ψάχναμε για tapas bar. Αχ! (στη φωτό πάνω η Plaza de Colon) .

Εν τω μεταξύ εγώ δεν σταματούσα να βγάζω φωτογραφίες των κτιρίων. Ωραιότατη αρχιτεκτονική, με ζωγραφιές και χρωματιστά πλακάκι στους τοίχους και μπαλκόνια με πολλά πολλά λουλούδια. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι κυρίως κινηθήκαμε στο κέντρο, αλλά μου έκανε εντύπωση που μέσα σε όλο το αστικό περιβάλλον ( γιατί δεν είναι μονο αξιοθέατα, έχει και τα γκράφιτι της η πόλη- urban) έβλεπες παντού πολύχρωμα γεράνια(στα μπαλκόνια), πολλά δέντρα, βουκεμβίλιες και μικρά (αλλά και μεγάλα όπως θα δούμε μετά) παρκάκια. Και μετά λένε πως το urban δεν μπορεί να είναι ρομαντικό και καλαίσθητο...τς.

Αυτά είναι εν πρώτοις οι πρώτες εικόνες της Μαδρίτης. Ακολουθούν ζουμέρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) post και φυσικά post για τις τέχνες γιατί αυτό το blog φροντίζει ΚΑΙ για την πολιτιστική σας διαπαιδαγώγηση!

Εργασία για το σπίτι: Στη φωτό πιο κάτω κοιτάξτε προσεκτικά. Βλέπετε μπαλκόνια και παράθυρα; Ξανακοιτάκτε!

no news is χμμμ......no good!

Καλημέρα σας! Καλή βδομάδα!
Δεν πρόλαβα να ανεβάσω το post της Μαδρίτης, ήμουν στας παραλίας... και επίσης έπεσε στη ζωή μου ένας τύπος, μια περίπτωση ( ναι το ρήμα "έπεσε" ταιρίαζει γάντι σε αυτή τη φάση).
Ένα θα σας πω...οι τύποι που γνωρίζουμε είναι ανάλογοι ( η συμπεριφορά, ο τρόπος με τον οποίο τους γνωρίζουμε και η εξέλιξη της φάσης) της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε.
Άρα αντιλαμβάνεστε πόσο περιπτωσάρα είναι ο τύπος ε;
Τέσπα.
Το postάκι θα είναι έτοιμο αύριο.
Προς το παρόν, ακούω σχόλια για blog. Σ αρέσει το καινούριο look;
muchos besos!

Για την Αμαλία

Καλησπέρα παιδιά.
Επέστρεψα την Δευτέρα χαράματα και όπως ετοίμαζα το κείμενο μου και ανέβαζα φωτογραφίες μπήκα στο blog του yo!reeka's και διάβασα για την Αμαλία μας που έχει φύγει.
Είχα ξαναεπισκεφτεί παλιά το blog της και μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο θάρρος είχε αυτή η κοπέλλα.
Έτσι, δεν μπορώ και δεν θεωρώ σωστό αυτή τη στιγμή να ανεβάσω post. Θα σας γράψω τα της Μαδρίτης, τη Δευτέρα.

Προς το παρόν κάντε μια επίσκεψη στο blog της Αμαλίας.
Περάστε να δείτε το θάρρος και τη δύναμη της. Μακάρι αυτή η μαζική ευαισθητοποίηση να φέρει ένα αποτέλεσμα και να γίνει ένα έλεος με τα φακελάκια. Γιατί σαν την Αμαλία υπάρχουν πολλοί. Μακάρι να αλλάξει κάτι.

Κορίτσι μου...Αμαλίτσα...να είσαι καλά όπου και να είσαι...

Hasta la vista!

Φεύγω. Πάω ταξιδάκι! (επιτέλους - άρχισα να μουχλιάζω σοβαρά!)

Πάω να γεμίσω το μυαλό μου καινούριους ήχους και εικόνες. Πάω να δω πως είναι η ζωή σε ακόμα μια πόλη.
Αυτή τη φορά δεν κατάφερα να προετοιμαστώ όπως ήθελα. Έπηξα στη δουλειά. Μιλάμε για τρελά ξενύκτια (αλλά χαλάλι).
Άρχισα να ξαναβλέπω Almodovar, όπως σας έχω ξαναγράψει. Τελικά 2-3 φιλμ μόνο είδα αυτές τις μέρες. Ξαναείδα την Kika και έκανα απίστευτο γέλιο. Δείτε την!
Απόψε αν μπορέσω να κάνω ένα μικρό διάλειμμα, θα δω το Todo Sobre mi Madre που είναι και το αγαπημένο μου.
Στο αεροπλάνο αύριο θα φρεσκάρω λίγο τις δέκα λέξεις που έμαθα. Αλλά με βλέπω να χρησιμοποιώ την νοηματική περισσότερο (αφού δεν ξέρουν και πολλά αγγλικά - αλλά και να ξέρουν με τέτοια προφορά, άστα να πάνε).

Σας φιλώ!
Θα τα πούμε σε μια semana και κάτι μέρες!


Υ.Γ Αν ερωτευτώ, δεν ξανάρχομαι
Υ.Γ2 Αν βρω δουλειά στο Reina Sofia πάλι δεν ξανάρχομαι

Τα πράγματα αλλάζουν για να μένουν ίδια;

Άκου να δεις. Είμαι αποφασισμένη να μην σου μιλήσω ώσπου να συνέλθεις. Αλλά δεν το βλέπω να γίνεται και έτσι πάλι ως μια κλασσική ηλίθια/ευαίσθητη θα υποκύψω και θα έλθω να σε βρω. Μπορώ να φανταστώ τη σκηνή. Θα μπω και θα κάνω πως δεν έγινε ποτέ ο καυγάς ο προχθεσινός (όχι πολύ επιτυχημένα φυσικά). Και εσύ θα με δεις, θα ρίξεις εκείνο το εκνευριστικά συγκρατημένο χαμόγελο και θα προσποιείσαι πως τα πράγματα θα είναι και πάλι (έστω και προσωρινά) ΟΚ.
Αλλά ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα αυτούς τους ρόλους, τη σχέση μας και "Αυτό το έργο το χω ξαναδεί". Μακάρι να αλλάξει κάτι αλλά δεν το βλέπω. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει μετά τα 5.

Νευριάζω με μένα που σου δίνω τόση σημασία, έστω και αν τα χρόνια (και η επιστήμη) έχουν αποδείξει ότι τα δικά σου τα κολλήματα είναι αυτό που δημιουργεί τις κρίσεις μεταξύ μας.
Νευριάζω με σένα που σχεδόν έχω τριανταρήσει και μου συμπεριφέρεσαι σαν να είμαι δέκα. Απαιτείς δε, να είμαι όπως ήμουν παλιά και δεν αποδέχεσαι το γεγονός ότι ακόμα ΚΑΙ εγώ μπορεί να έχω μεγαλώσει.

Και δεν μπορείς να ρίχνεις ατάκες του στυλ "αν σε έβλεπα πιο συχνά θα ήσουν σε καλύτερη φάση". Ξέρεις τη φάση μου; Ξέρεις πως αν μου πουν αύριο "σήκω και πήγαινε σε άλλη χώρα" θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη;
Ξέρεις ότι βλέπω γύρω μου κόσμο μέσα στην τρελλή χαρά και διερωτούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα έτσι; Και υποθέτω πως δεν ξέρεις πως τα πράγματα μου πάνε στραβά τον τελευταίο καιρό, τόσο στραβά που είναι για να γελάς! Δεν ξέρεις και δεν ενδιαφέρεσαι να μάθεις.
Όταν σου πα τις προάλλες "αν έκανα ότι ήθελα οπως λες, θα ήμουν ευτυχισμένη" και συ απάντησες ειρωνικά "γιατί δεν είσαι;", έγινα έξαλλη. Ήθελα να ανοίξω το στόμα μου και να στα πω όλα. Αλλά σκέφτηκα να μην σε βάλω στη διαδικασία να σκεφτείς τι λάθος έχεις κάνει και σε πειράξει.

Και δεν γίνεται να ακούω εκείνο το τραγουδάκι της Τάνιας και να λούζομαι στα κλάματα, κάθε, μα κάθε, φορά συνειδητοποιώντας πως όσο περνούν τα χρόνια, όλο και περισσότεροι στίχοι του περιγράφουν ένα καρέ από τη ζωή μου και τη σχέση μας. Δεν γίνεται πια, μ ακούς;

Και ούτε γίνεται που σήμερα υποτίθεται γιορτάζεις, εγώ να μην έλθω να σε δω ή να μην σε πάρω καν τηλ. Με ενοχλεί αλλά πρέπει να το κάνω για να δεις επιτέλους και λίγο τα δικά μου όρια.

Γιατί δεν γίνεται να ξαναγράψω ακόμα ένα post σαν κι αυτό. Πλάκα πλάκα έχει κλείσει σχεδόν ένας χρόνος από τη μέρα που έγινα μια Αστική Τουλίπα και εσύ κατάφερες από την αρχή να γίνεις θέμα ενός ποστ.

Και τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει...

Οδηγίες προς μελλοντικό γκόμενο

Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα, τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Τα δεδομένα είναι τα εξής:

• Δεν είμαι νορμάλ, ούτε έχω ποτέ ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Άρα μην προσπαθείς να με φέρεις με τα νερά σου. Θα έλθω όταν νιώσω πως θα μπορώ να υπάρχω στον ίδιο παρανομαστή με σένα.

• Είμαι δύστροπη και ανάποδο παλούκι αλλά άμα σε ερωτευτώ πάει τελείωσε, θα λιώνω για σένα. Άρα αν περιμένεις χαριτωμενιές, η πόρτα στο βάθος δεξιά.

• Μη μου έλθεις με ολοκληρωμένο σχέδιο ζωής και πλήρη προγραμματισμό της σχέσης μας. «Πρώτο ραντεβού ντινέ και ποτό, «δεύτερο ραντεβού ντινέ, ποτό και ένα φιλί στο τέλος», «τρίτο ραντεβού ντινέ, ποτό, φιλί και λίγο παρακάτω». Δεν μπορώ να βάζω πρόγραμμα στη ζωή μου, πόσο μάλλον στον έρωτα.

• Μην περιμένεις να ξημεροβραδιαζόμαστε στα κλαμπ, να κάνουμε reserve τραπεζάκια και να είμαστε «καθωσπρέπει». Ετοίμασε διαβατήρια ή το αυτοκίνητό σου για βόλτες. Θέλω να γυρίσω τον κόσμο όλο και να ζήσω μαζί σου στιγμές έντονες, που να μείνουν χαραγμένες πάνω μου σαν tattoο.

• Μην μου πεις ότι είσαι άσχετος από κρασί. Και να είσαι, πες ένα ψέμα ή τουλάχιστον δήλωσε χαριτωμένα ότι είναι «θέμα ενστίκτου» και διάλεξε εσύ.
  

• Μην μου σκοτώνεις τον έρωτα ρε φίλε. Είπαμε πως δεν πιστεύω στις ατάκες του τύπου «βλέπω το ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου» αλλά κατά βάθος μ΄ αρέσουν τα παραμυθιάσματα.

• Μην περιμένεις να σου συγυρίζω το εργένικο σου σπίτι. Ούτε να είμαι η υπάκουη νοικοκυρά. Θα σου σιδερώσω τα πουκάμισα όταν το θέλω και όταν δεν θα βλέπεις θα χώνομαι στα σεντόνια για να μυρίζω το άρωμα σου.

• Μην περιμένεις να είμαι η τέλεια μαγείρισσα. Δεν είμαι αν και είναι γεμάτο το σπίτι βιβλία μαγειρικής. Μη γελάσεις όταν σου πω, πως μ αρέσουν οι εικόνες γι αυτό και τα αγοράζω. Θα μάθω να μαγειρεύω και θα πω της μαμάς σου να μου δώσει τη συνταγή από το αγαπημένο σου φαγητό. Να χαρείς, μόνο μην αρχίσεις τις συγκρίσεις. Εγώ δεν θα το κάνω ποτέ, άρα εσύ γιατί;

• Θα πηγαίνω μαζί σου ποδόσφαιρο αν θες, αλλά μην περιμένεις να αλλάξω και ομάδα. Δεν θα το ξέρεις, αλλά μέσα μου θα θέλω να έχουμε πολλά, άλλα τα ίδια

• Να χαρείς, μη συμπεριφέρεσαι σαν να είμαστε ένα ζευγάρι συνταξιούχων παντρεμένων πενήντα χρόνια, με λίγα λόγια, μην με κερνάς τσάγια. Θέλω να μεθώ και το βλέμμα μου να εστιάζει στο δικό σου.

• Μην με τραβολογάς από σινεμά σε σινεμά και από γκαλερί σε γκαλερί. Δεν είναι πιο ωραίο να δημιουργήσουμε τις δικές μας εικόνες; Τα δικά μας σενάρια;

• Αν κάποτε σου πω, πως θέλω λίγο χρόνο, δώσε μου τον. Μόνο μη φύγεις. Θα έλθω εγώ να σε βρω. Φτάνει να είσαι εκεί.

Υ.Γ Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 6.5. Γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το soundtrack του "Arizona Dream".
Υ.Γ2 Τελικά οι "perhaps" γκόμενοι χρησιμεύουν και σε κάτι. Αποτελούν πηγή έμπνευσης και δίνουν το παράδειγμα προς αποφυγή.

Μικρές και (εξαιρετικά) ασήμαντες στιγμές!

Ανοίγω pc. Μπροστά μου η άδεια σελίδα του word. Είναι Απρίλης, είμαστε στο μέσο της άνοιξης, τι να γράψω; Το θέμα «Βερολίνο» του Υ.Γ δεν με βοηθά καθόλου γιατί ακόμα δεν έχω αξιωθεί να πάω (καλά εδώ Παρίσι πρωτοπήγα μόλις πριν ένα χρόνο…). Αφήστε που ο καιρός είναι τόσο καλός αυτές τις μέρες, που δεν με βοηθά να συγκεντρωθώ. Είμαι λίγο σκόρπια τώρα τελευταία, σαν να επιπλέω σε μια θάλασσα γεμάτη σκέψεις, συναισθήματα, όλα κάπως ρευστά. Όχι πως με ενοχλεί, ίσως να γράψω για αυτό λοιπόν.

Φτιάχνω freddo, το πρώτο της σεζόν. Η κουζίνα μου χρειάζεται ανανέωση, πρέπει να φυλάξω τη μηχανή φίλτρου και να βάλω στη θέση της το smoothie maker. Θα γεμίσω το ψυγείο φρούτα, θα καλώ τους φίλους μου, θα φτιάχνουμε smoothies (με λίγη βότκα μέσα, φυσικά) και θα αράζουμε στη βεράντα. Αυτοί είναι σκοποί ζωής και όχι κάτι άλλες τάχαμου βαθυστόχαστες αερολογίες!

Μπαίνω στο MSN και στέλνω μήνυμα σε φίλη που ζει Λονδίνο « Τι καιρό κάνει εκεί;»
« Hey darling! Μουντή η πόλη, όπως μπορείς να φανταστείς αλλά κάνω spring cleaning αυτές τις μέρες και δεν με πολυνοιάζει». Καλά δεν περίμενα και τίποτα απ’ αυτή, μια ζωή σε πρόγραμμα. Μόνο άμα ερωτεύεται χάνει τα αυγά και τα καλάθια. Ακριβώς το αντίθετο από μένα δηλαδή που τα έχω μονίμως χαμένα. Κοιτάζω τα ντουλάπια μου. Λες να κάνω και εγώ ένα spring cleaning;

Παίρνω μαυροσάκουλα. Ρίχνω μέσα παλιά περιοδικά και εφημερίδες. Καιρός για καινούριες ειδήσεις. Στο μισάωρο πάνω, σταματώ, διαλύθηκε η μέση μου, δύσκολο πράγμα το καθάρισμα (και το ξεκαθάρισμα). Ή εγώ έχω ξεμάθει μάλλον. Γιατί όπως και να το κάνουμε, το χειμώνα, που οι περισσότεροι βρισκόμαστε σε χειμέρια νάρκη σαν αρκούδες, όχι μόνο δεν ξεκαθαρίζουμε, αλλά τα αφήνουμε όλα εκεί, να μας καταπιέζουν, να μας βαραίνουν. Νομίζω έχω βγάλει το μισό χειμώνα να φιλοσοφώ και να σκέφτομαι. Θα κάνω και στον εγκέφαλο μου spring cleaning. Από την Άνοιξη και ως το τέλος του καλοκαιριού, θα βάλω τις πολύπλοκες σκέψεις μου στη ναφθαλίνη.

Κλείνω το παραθυράκι του msn, αφήνω την άλλη να χωθεί στα ερμάρια της με την ησυχία της. Προφανώς η δική μου χαλαρότητα δεν ταιριάζει με τη φάση της. Συνεχίζω το surfing στο ίντερνετ, διαβάζω blogs για έμπνευση. Πού τέτοια τύχη, όλοι οι μπλογκόφιλοι είναι στην κοσμάρα τους. «Να σβήσω το blog ή να μην το σβήσω», λέει η Μαρκησία και εύχομαι να μην κάνει τη βλακεία, που αλλού θα διαβάζω για τον Ρολάν Μπαρτ; « Truth or dare?» διερωτάται η Argyrenia στο blog της και τελικά επιλέγει να μην διαλέξει. Mπράβο φιλενάδα, φτάνει διλήμματα, ας αράξουμε και να αφήσουμε τα πράγματα να έλθουν από μόνα τους. Ας γίνουμε έτσι για αλλαγή, λίγο πιο light.

Δυναμώνω την ένταση στο media player.Η φωνή της Nina Simone, γεμίζει το χώρο…»Here comes the sun little darling, and I say it’s alright». Έτσι λες Νina μου; Έτσι λέω και εγώ!

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υστερόγραφο στις 22/4. Το θέμα του τεύχους ήταν "Βερολίνο" (θεωρείται αυτή την περίοδο μια hot πόλη όπου συμβαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα). Και επειδή δεν πήγα (ακόμα, αλλά έλαβα όμως την περασμένη βδομάδα 2 προσκλήσεις για να πάω- γιουπι) έγραψα στην κυριολεξία ότι μου κατέβηκε!
Y.Γ2 Οι στίχοι της Νina αφιερωμένοι!

Should I stay (in) or should I go (out) ?

Χθες το βράδι έμεινα σπίτι. Το έχω αποφασίσει. Τα Σάββατα σπίτι μου ή σε σπίτια άλλων. Δεν μπορώ πια τη μαζική έξοδο στα κλαμπ. Τις τελευταίες φορές που βγήκα έξω τέτοια μέρα, είτε που είχα σκυλοβαρεθεί ως τις 2.30 και απλά περίμενα πότε να πάω σπίτι (αν και η παρέα ήταν καλή) ή που έβγαινα στις 12 και ως τις 4 κλείνανε τα κλαμπ και μεις απλά νευριάζαμε που δεν είμαστε Αθήνα να μπορούμε να ξενυκτήσουμε (να βγούμε χαράματα από το κλαμπ, ο ήλιος να έχει μόλις βγει, η πόλη να έχει πάρει εκείνή τη μπλε-κιτρινο-πορτοκαλί απόχρωση, να πάμε για κουλούρι και πριν να πάμε σπίτι να πάρουμε τις κυριακάτικες εφημερίδες από Ομόνοια-αχ). Ενώ εδώ, σκέτη ξενερωτίλα. Τελικά οι καλύτερες μέρες για έξω είναι οι καθημερινές και η Παρασκευή αμέσως μετά τη δουλειά όπου πας σε ένα μπαράκι και πίνεις ως τις 12-1.
Ψες που λέτε ξανακύρωσα έξοδο και άπλωσα στον καναπέ.
Έβαλα στο dvd, την "Καυτή Σάρκα" του Αλμοδοβάρ, μια από τις 2-3 ταινίες του που δεν είχα δει. Ο αγαπημένος μου Javier Bardem έπαιζε μέσα άλλα και ένα κουκλί, τον οποίο πρώτη φορά βλέπω σε ταινία του Αλμοδοβάρ. Δείτε την! Α, και μια και μιλάμε για φιλμ, το περασμένο σ/κ είδα το "Marie Antoinette" της Κόπολα. Πλάκα είχε και το soundtrack ήταν σούπερ.
Στο θέμα μας. Αυτά τα πρέπει δεν είναι εκνευριστικά; "Πρέπει να βγαίνεις Σάββατο βράδι" ή "Πρέπει να κυκλοφορείς για να βρεις γκόμενο" (μετά την τραυματική εμπειρία του "perhaps γκόμενου", ποσώς με ενδιαφέρει να πηγαίνω για γκόμενο-hunting αυτή την περίοδο).
Μόνο εγώ το βλέπω έτσι το θέμα; Δεν ξέρω αν οφείλεται και στη φάση που περνώ τώρα που απλά αυτή η πόλη και αυτή η χώρα δεν μου προσφέρουν κάτι. Ή δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει ταξιδάκι σε τρεις βδομάδες και θέλω να φυλάξω την ενέργεια μου για εκεί.
Τι λέτε; Να συνεχίσω τις προσπάθειες εναρμόνισης με τους υπόλοιπους ή να πάρω την απόφαση ότι τελικά Fitting in is just not my thing;

Πάντως το Σάββατο δεν είναι η αγαπημένη μου μέρα. Μηδένισα τελείως το θέμα ε;
Από την άλλη όμως έχω αποφασίσει πως θα κάνω καινούρια πράγματα. Έτσι τις υπόλοιπες μέρες όπου χαρά η τουλίπα πρώτη! Για παράδειγμα, έχω πάει σε συναυλίες (από Μπλε μέχρι Αρλέτα!), σε beach party (πριν 2 μέρες -ψοφήσαμε αλλά κάναμε τον απίστευτο χορό πάνω στην άμμο), ακόμα και σε γήπεδο να δω ντέρμπι (ναι εγώ!). Anything που να είναι διαφορετικό και όχι μια από τα ίδια! Απλά για να μην νιώθω πως περνά η ζωή μου και γω δεν είμαι παρούσα.

Και σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη γιατί θα πάω στο σπίτι ενός καινούριου φίλου, στην παλιά Λευκωσία, να καθίσουμε στην βεράντα με τα λουλουδάκια, να πιούμε το φραπέ μας και να μιλήσουμε για διαλογισμό (αυτός δηλαδή, εγώ ως τη yoga έχω φτάσει και αυτή ξώφαλτσα).

Καλό υπόλοιπο Σ/Κ και καλή βδομάδα!

Το τραγουδάκι είναι από το soundtrack της "Marie Antoinette". Enjoy!

the melody of a fallen tree by Windsor for the deby

Urban me

Το πρώτο λάθος έγινε τη μέρα σύλληψής μου. Ήταν στην Κύπρο, ένα πολύ μικρό νησί κάπου στη Μεσόγειο (η έμφαση στο «μικρό»). Το δεύτερο συνέβηκε 9 μήνες μετά με τη γέννηση μου στη Λευκωσία, μια ακόμα μικρότερη πόλη. Το τρίτο λάθος έγινε 18 χρόνια αργότερα όταν πήγα για σπουδές σε μια λιλιπούτεια πόλη που για να τη διασχίσεις με λεωφορείο χρειαζόσουνα μόνο 10 λεπτά.
Γιατί είναι λάθος όλα αυτά; Η απάντηση βρίσκεται στη λέξη URBAN ή μάλλον στην έλλειψη της από τα συγκεκριμένα σημεία αναφοράς της μέχρι τώρα ζωής μου. Έχω μια θεωρία. Πιστεύω πως σε κάθε άνθρωπο, ανάλογα με το χαρακτήρα του, ταιριάζει η ανάλογη πόλη και ο ανάλογος τρόπος ζωής. Για μερικούς είναι τέλεια μια μικρή πόλη ενώ για κάποιους άλλους ένα πιο urban περιβάλλον. Στα 20κάτι μου είχα υποψιαστεί πως μου πήγαινε περισσότερο το δεύτερο όταν έμεινα για ένα διάστημα σε μια πολύ μεγάλη πόλη. Τότε έγινε το κλικ. Για ένα ανεξήγητο λόγο οι αστικές αναφορές μου ήτανε οικείες και ο συγκεκριμένος urban τρόπος ζωής έβγαζε τα καλύτερα στοιχεία μου από μέσα μου ή μάλλον τα πιο αληθινά. Από τότε μέχρι σήμερα, στα τριάντα παρά κάτι μου, ταξίδεψα σε αρκετές πόλεις, στην Ευρώπη και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κάθε φορά λοιπόν που βρίσκομαι σε μια μεγάλη πόλη διαπιστώνω πως μπορώ να εναρμονιστώ με σχετική ευκολία με την urban culture της. Για παράδειγμα, το θεωρώ απολύτως φυσικό να στριμώχνομαι στο metro (να μην σας πω το απολαμβάνω κιόλας). Λατρεύω να περπατώ στην πόλη και από το πουθενά να ξεπετάγεται μπροστά μου το πιο όμορφο graffiti στον τοίχο ενός ξεχασμένου κτιρίου. Μ αρέσει να βλέπω κόσμο να κυκλοφορεί στην πόλη ολόκληρο το εικοσιτετράωρο. Με ξυπνά η αίσθηση του να χάνομαι στο πλήθος, να είμαι όποια θέλω και όπως θέλω χωρίς να πρέπει να δώσω λογαριασμό. Τι είναι λοιπόν urban για μένα; Είναι να κάθομαι σε ένα café ανάμεσα σε αγνώστους και να παρατηρώ τον κόσμο με τις ώρες. Είναι να ζω γρήγορα, έντονα και να νιώθω, μέχρι και το τελευταίο μου κύτταρο, ζωντανή. Urban είναι να ανακαλύπτω όλο και κάτι καινούριο στην πόλη και όχι τα ίδια αναμασημένα, ανακυκλωμένα. Να ξέρω πως η επικοινωνία στην πόλη είναι δύσκολη, όχι γιατί είναι δύσκολοι και «κλειστοί» οι άνθρωποι αλλά γιατί είναι πάρα πολλοί. Από την άλλη, urban είναι να πιάνω κουβέντα με τον άγνωστο διπλανό μου στο μπαρ, στο καφέ, στην ουρά του σινεμά, εύκολα και απλά. Είναι να έχω την πολυτέλεια να κάθομαι με τις ώρες σε γκαλερί και να χαζεύω ανενόχλητη. Να περνώ μια Κυριακή στο πάρκο με βιβλίο και καφέ. Να ξέρω πως ανά πάσα στιγμή η πόλη μου προσφέρει τόσες πολλές επιλογές που το μόνο μου άγχος είναι πως δεν καταφέρνω να πλήττω ποτέ.

Τελικά, δεν ξέρω αν ποτέ ζήσω όλες αυτές τις εικόνες, όχι πλέον μόνο σαν τουρίστρια. Ούτε είμαι σίγουρη αν με το να μην τις ζήσω θα είναι το τέταρτο μου λάθος. Τουλάχιστον όμως ξέρω για ένα πράγμα. Πως η urban culture είναι γραμμένη βαθιά μέσα στο DNA μου, σαν graffiti πάνω σε ένα τοίχο κάπου σε μια μεγάλη πόλη.

Υ.Γ1 Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 15/4. Το θέμα ήταν το Urban Culture και παρουσιάστηκαν θέματα όπως το graffitti, comics και οτιδήποτε συνιστά αυτό το είδος ζωής (το οποίο φυσικά, όπως έχετε διαπιστώσει έτσι που σας πρήζω, λατρεύω)

Υ.Γ2 Σήμερα ειδικά θέλω πάρα πολύ να βρεθώ σε ένα cafe στο Soho του Λονδίνου, να παρατηρώ τον κόσμο με τις ώρες, μετά να πάω στην Τate Modern και μετά ως δια μαγείας να βρεθώ πάνω στην Brooklyn Bridge και να κοιτάζω τους φωτισμένους ουρανοξύστες.

Σταματήστε να κατέβω!

Αχ δεν μπορώ! Δεν αναπνέω, το καταλαβαίνεις;Δεν μπορώ που είσαι τόσο "σωστός"! Δεν μπορώ τα comme il faut πια! Είμαι ιδιότροπη λες; Και απόλυτη; Μπορεί...
Όπως και να χει ΔΕΝ γουστάρω που μαζί σου νιώθω ένα συνετό και έτοιμο για παντρειά κορίτσι! Και δεν φτάνει που γεννήθηκα με τάσεις φυγής, εσύ με κάνεις να θέλω να ουρλιάξω "run for your lives"! Και γενικά να ουρλιάξω! Ξύπνα! Σύνελθε!

Μπορεί και να μην φταις. Εγώ έρχομαι και δηλώνω πως δεν χωράει άλλους συμβιβασμούς η ζωή μου.
Αλλά έχω μεγαλώσει πια και νιώθω πως δεν έχω περιθώριο να χάνω τον καιρό μου με τα "ίσως" και τα "αν αλλάξει αυτό, τότε μπορεί". Τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις από τα πρώτα πέντε λεπτά τελικά και από τα "butterflies" στο στομάχι σου.
Γουστάρω έναν άντρα που να μου πει κάτι που θα το θυμάμαι.
Γουστάρω έντονες φάσεις.
Γουστάρω να χάσω και τα αυγά και τα καλάθια.
Άντε Γειά!

Αφιερωμένο στον πρώην perhaps γκόμενο και νυν has been.

Coffee and friends

Πρώτη μέρα στη δουλειά. Από το πρωί νυστάζω τραγικά. Ψες δεν κοιμήθηκα καλά, έβλεπα ένα όνειρο ότι ήμουνα λέει στο cast του Lost ( αλλά δεν υπήρχαν οι others, απλά δυο όμαδες ναυαγών που ΞΕΡΑΜΕ ποιοί ήταν). Ξύπνησα που λέτε στις 530 ψάχνοντας μια βάρκα για να πάω στην άλλη πλευρά του νησιού. Τελικά όχι μόνο τη βάρκα δεν βρήκα αλλά έχασα και τον ύπνο μου! Να φανταστείτε σκεφτόμουνα να έλθω δουλειά από τις 630. Και δουλειά θα έκανα (που δεν έκανα τόσες μέρες, ούτε pc δεν άνοιξα) ΚΑΙ μπροστά από το κτίριο θα έβρισκα να παρκάρω, χλίδα. Τελικά από την πολλή σκέψη με ξαναπήρε ο ύπνος και ξύπνησα στις 9 και φυσικά πάλι πήγα καθυστερημένα στο γραφείο.
Τέλοσπάντων, η μέρα κουτσοκύλησε και τελικά έχω την εντύπωση ότι ήμουν η μόνη που είχε δουλειά τέτοια μέρα! Νυστάζω τραγικά, θέλω να πάω σπίτι μου ή έστω για καφέ και να λιαστώ.
Έτσι πριν λίγο άρπαξα το τηλ και μηχανικά πληκτρολόγησα το τηλ της κολλητής μου, να πάμε για ένα καφέ.
Αλλά...ξέχασα....σήμερα το πρωί έφυγε. Πήρε το αεροπλάνο και την έκανε για Ευρώπη για δουλειά για τρία χρόνια! Σκατά... Τους τελευταίου μήνες φύγανε και οι τρεις "παιδικοί" μου φίλοι.
Οι προηγούμενοι δύο την κάνανε το Νοέμβριο για Αγγλία για να βρουν καμιά δουλειά της προκοπής και τώρα αυτή. Σιγά μην μείνουν δηλαδή!
Ξέρετε, η διαφορά με τους φίλους τους παλιούς και αυτούς που κάνουμε στην πορεία είτε λόγω δουλειάς ή μέσω άλλων φίλων είναι πως οι πρώτοι, ότι και να γίνει , όσα χρόνια να περάσουν, λειτουργούν κάπως σαν η μνήμη σου. ΚΑι συ να ξεχάσεις για παράδειγμα τις μαλακίες που έκανες στα 19 σου, αυτοί τις θυμούνται. Το ίδιο και συ γι αυτούς.
Έτσι ένιωθα με αυτούς τους τρεις. Μας έδεναν πολλά. Το Λύκειο με την Ν, τα παιδικά χρόνια και το πανεπιστήμιο με τον Γ, το καλοκαίρι πριν από το μεταπτυχιακό με την Χ. Μαζί τους οδήγησα για πρώτη φορά αυτοκίνητο ( και φάγαμε 3 πρόστιμα για ταχύτητα σε ένα μήνα), ήταν η κάλυψη μου στα γκομενικά μου, μεθύσαμε πολλές φορές μαζί, ως και Λονδίνο έφτασε η χάρη μας. Δεν ξεχνάς εύκολα τέτοιες στιγμές. Και αργότερα όταν ο καθένας μας βρήκε δουλειά και κάναμε παρέα με συναδέλφους, ακόμα και όταν δεν βρισκόμασταν τόσο συχνά, πάντα ήξερα πως εκείνη τη φορά τη βδομάδα ή το μήνα, θα χρειαζόταν τη λιγότερη "προσπάθεια" για να περάσουμε καλά. Και αυτό γιατί ήξερε ο καθένας πως λειτουργούσε ο άλλος. Έτσι και αλλιώς στα τριάντα παρά κάτι μας ήδη γνωριζόμασταν τουλάχιστον δέκα χρόνια. Τουλάχιστον. Με το Γ. και τη Ν. τη βγάζαμε στα καφέ,με τις ώρες, στα σπίτια μας να βλέπουμε Friends και τα καλοκαίρια στην παραλία με μπύρες και τσιγάρα. Με την Χ. δεν αφήσαμε σινε φεστιβάλ που να μην είχαμε πάει, θέατρα, εκθέσεις, καφέ στην παλιά πόλη. Η Χ ήταν η culture buddy μου. Φυσικά τα τελευταία χρόνια εγώ την είδα "ποσότητα" ενώ η άλλη "εναλλακτική ποιότητα". Σε κάποια φάση άρχισα να εξαφανίζομαι και να είμαι στην κοσμάρα μου , το ίδιο και η Χ, μάλλον μας πήραν από κάτω οι "σοβαρότητες". Δεν τα λέγαμε τόσο συχνά όσο παλιά. Αλλά και πάλι με κάποιο τρόπο τα βρίσκαμε.
Το πιο σημαντικό ήταν ο τρόπος που επικοινωνούσαμε. Δεν χρειάζονταν πολλά πολλά. Είχαμε κώδικες που με τα χρόνια γίνονταν όλο και καλύτεροι, όλο και πιο "δικοί" μας.

Και τώρα αυτό τελείωσε! Τέλος κεφαλαίου; Αρχή καινούριου; Δεν ξέρω.
Σαν ορφανό νιώθω...πολύ παράξενο αίσθημα...

Forgive me Father for I have sinned...

Ανακάλυψα τις προάλλες ένα εθιστικό website, το www.blogthings.com και το οποίο περιέχει όλων των ειδών γρήγορα και ανώδυνα τεστ. Από το πόσο ρομαντική είσαι, αν ήσουν ροκ σταρ πως θα ήσουν μέχρι τι χρώμα να βάψεις το υπνοδωμάτιο σου. Είμαι ενθουσιασμένη, χάνω δημιουργικά την ώρα μου και για πέντε λεπτά τουλάχιστον μετά πιστεύω τα αποτελέσματα. Τις προάλλες που λέτε πετυχαίνω το επίκαιρο για τις μέρες τεστ «Πόσο Αμαρτωλή Είστε;» και το κάνω αν και μεταξύ μας ξέρω ήδη την απάντηση!

Ερώτηση πρώτη «Ονειρεύεστε…:» α) ότι είστε μια διασημότητα με πολλούς θαυμαστές, β) ότι ξεπερνάτε τον μεγαλύτερο σας ανταγωνιστή και ο κόσμος γνωρίζει πια ότι είστε η καλύτερη γ) Ονειρεύεστε συνέχεια. Κατακρίβειαν, ονειρεύεστε τόσο πολύ ώστε ονειρεύεστε πως ονειροπολείτε. δ) οποιοδήποτε σέξι άνδρα σας κινεί το ενδιαφέρει στο δρόμο. Σημειώνω το (γ) γιατί ένας υγιής άνθρωπος ζει σε πολλές διαστάσεις και στον ξύπνιο αλλά και στον ύπνο του και το (δ) γιατί είναι Άνοιξη και όπως λέει ένας φίλος όλα, μα όλα, ανθίζουν!

Ερώτηση δεύτερη «έχετε κακή διάθεση όταν…» α) δεν είστε το κέντρο της προσοχής, β) βλέπετε το γκόμενο σας να μιλάει σε κάποια άλλη, γ)δεν έχετε κάνει σεξ εδώ και καιρό, δ) πεινάτε και δεν βρίσκετε να φάτε. Σημειώνω το (β) γιατί ο γκόμενος δεν είναι για δημόσια χρήση (αυτό μας έλειπε…) και το (γ) γιατί δεν υπάρχει άτομο που να μην τον ενοχλεί όταν δεν κάνει σεξ συχνά (όποιος το αρνείται ή που έχει χαμηλή libido ή που δεν ξέρει τι του γίνεται).

Ερώτηση τρίτη «Ποια είναι η στάση σας απέναντι στα λεφτά;» α) τα λεφτά φέρνουν δύναμη, β) τα λεφτά φέρνουν γκόμενους, γ) είναι ωραίο να τα έχεις και να τα ξοδεύεις, δ) τα σκέφτεσαι συνέχεια, κατά βάθος θα ήθελες να ήσουν ο Ντόναλντ Τραμπ. Μα τι ερώτηση είναι αυτή; Το (γ) φυσικά! Ο γκόμενος που δεν έρχεται για σένα αλλά για τα συνοδευτικά σου είναι εξ ορισμού ξενέρωτος και επίσης τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία ( καλά, λέμε τώρα).

Ερώτηση τέταρτη «Όσο αφορά στην αγάπη…» α) ερωτεύεσαι τους ανθρώπους που σου δίνουν προσοχή, β) ζηλεύεις πολύ εύκολα, γ) την είδες Γκλεν Γκλόουζ και θέλεις να κάνεις κακό σε όλους τους πρώην σου, δ) ραντεβού; Ποιο ραντεβού; Κατευθείαν στο ψητό! Βάζω V στο (α) μεγάλη αλήθεια αλλά ως τουλίπα δεν έχω πρόβλημα να το παραδεκτώ, το (β) γιατί αίμα κυλάει και όχι νερό και το (δ) και ισχύει ξανά η παραδοχή λόγω blogger ταυτότητας.

Πατάω enter και τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τις αρχικές μου υποψίες: «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα σας είναι: Ζήλεια 60%, Λαγνεία 60%, Απληστία 40%, Αλαζονεία 40%, Λαιμαργία 20%, Οκνηρία 0% και Οργή Ο%. Οι πιθανότητες να καταλήξετε στην κόλαση είναι 31% και το πιθανότερο να τα κακαρώσετε σε καυγά (!)». Τελικό συμπέρασμα; Είμαι μια αμαρτωλή ζηλιάρα και λυσσάρα αλλά την γλυτώνω γιατί μάλλον θα καταλήξω στον παράδεισο, εκτός και αν μπλέξω σε αιματηρό καυγά και την κάνω για hell’s kitchen!

Y.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 1/4 "Συγχώρεσε με", όπου ζητήθηκε από συγγραφείς και δημοσιογράφους να γράψουν για τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα.
Υ.Γ2 Δεν έκλεψα στο τεστ.
Υ.Γ3 Με όλη σας την ειλικρίνεια (που είμαι σίγουρη πως έχετε σε ποσότητα βεβαίως, βεβαίως), ποιό είναι το μεγαλύτερο σας αμάρτημα; Και ποιο δεν θα συγχωρούσατε ποτέ;

Single Tulip in the city

Ένα μεσημέρι Σαββάτου κατεβήκαμε για φαγητό στη Λήδρας. Τώρα που ανοίγει ο καιρός, οι πεζόδρομοι είναι ιδανικοί για βόλτες. Θεωρητικά. Γιατί για να περπατήσεις στη Λήδρας αυτές τις μέρες πρέπει να καταφέρεις να εκτελέσεις με δεξιότητα σλάλομ και ακροβατικά ανάμεσα στα 4Χ4 καροτσάκια με τα μωρά και τους περήφανους γονείς, τα παιδάκια που ανεμίζουν μπαλόνια, τα παιδάκια που τρέχουν με τα παγωτά προς τα πάνω σου και τα παιδάκια που τσιρίζουν μπροστά από τις βιτρίνες με τα παιχνίδια. Άρα δεν μιλάμε για βόλτα αλλά για το πένταθλο. Και όσο καλυτερεύει ο καιρός, τόσο περισσότερο πείθομαι πως η Λήδρας είναι για γερά νεύρα κάτι που προσωπικά δεν διαθέτω. Δεν μπορώ τα καροτσάκια πώς να το κάνουμε! Ακούγεται ρατσιστικό; Λοιπόν θέλω να σας πληροφορώ πως ως single γυναίκα σε αυτή τη χώρα, εγώ είμαι το θύμα ρατσισμού και όχι τα καροτσάκια. Και γιατί το λέω αυτό;

Μα όπως θα έχετε οι περισσότεροι συνειδητοποιήσει η Κύπρος είναι ιδανική για να κάνεις οικογένεια, όχι για να είσαι single. Με λίγα λόγια επιβιώνεις πιο εύκολα ως δυάδα, τριάδα, τετράδα παρά ως μονάδα. Δεν είναι ένα είδος ρατσισμού;

Οπότε από ένα σημείο και μετά πρέπει αναπτύξεις αντισώματα και μηχανισμούς αντιμετώπισης των πιο πάνω ομάδων. Φανταστείτε μια βραδιά με φίλους με σένα το μόνο single άτομο στην παρέα. Ας υποθέσουμε πως δεν ζηλεύουν οι γυναίκες των φίλων σου, πως εσύ είσαι οκ με το σκηνικό και πως όλα κυλούν ομαλά. Το κλου της υπόθεσης είναι πως αυτομάτως καλείσαι (χωρίς να τεθεί επίσημα) να υποδυθείς ένα ρόλο. Αυτόν του entertainer. Για παράδειγμα, όταν βγαίνω με φίλους μου ζευγάρια κάθομαι πάντα απέναντι τους – σαν ηθοποιός μπροστά από θεατές. Η παράσταση αρχίζει όταν αρχίζουν να ρωτάνε τα νέα μου (ως single είναι αυτονόητο πως έχω πάντα την ώρα και τη διάθεση να γυρίζω από μπαρ σε μπαρ, να κάνω ταξίδια και φυσικά να έχω μια ενδιαφέρουσα ερωτική ζωή). Κάθονται που λέτε και περιμένουν να τους πω κάτι συναρπαστικό, κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητα τους, κάτι που σαφώς δεν υπάρχει στη ζωή τους πια (ναι ξέρω, ρατσίστρια). Παλιά δεν μ άρεσε όλο αυτό, το θεωρούσα καταπιεστικό. Τώρα τελευταία όμως με εξιτάρουν τέτοιες συναντήσεις γιατί συνειδητοποίησα πως μ αρέσει να διηγούμαι ιστορίες μπροστά σε «διψασμένο» κοινό (όπου εννοείται πως αφήνω την φαντασία μου να οργιάσει, κάνω σκηνοθεσία, σκηνικά και χορογραφίες). Τους λέω έτσι διάφορα για τα κατά καιρούς γκομενικά που έχω, τα παρουσιάζω ως χολιγουντιανή παραγωγή και έτσι για να μην είμαι και εγωκεντρική τους ρωτάω και τη γνώμη τους. Και έτσι όλοι περνάμε καλά! Καροτσάκια- single τουλίπα σημειώσατε 2!

Υ.Γ1 Το κείμενο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Υστερόγραφο στις 25/3. Αν και το θέμα ήταν πολύ σοβαρό ("Γιατροί του Κόσμου") όλοι όσοι γράφουμε στήλες γράψαμε κάτι ανάλαφρο, επίτηδες. Έτσι κι αλλιώς, με το να είμαστε "σοβαροφανείς" ΕΔΩ και να γράφουμε δήθεν συγκινητικά κείμενα δεν βοηθούμε την κατάσταση στις χώρες ΕΚΕΙ.

Υ.Γ2 Λήδρας = Πεζόδρομος στην αρχή της παλιάς πόλης της Λευκωσίας (κατά καιρούς και ώρες ώρες κυκλοφορούν και αυτοκίνητα - μην με ρωτήσετε γιατί, άβυσσος η ψυχή των κυπριακών αρχών)

Υ.Γ3 Λίγες μέρες μετά κατέβηκα Λήδρας όχι ως single αλλά με ένα "perhaps" γκομενικό. Γιατί δεν υπήρχαν καροτσάκια τότε;;; Μήπως τελικά τα καροτσάκια επιτίθενται μόνο στους single; Τι ρατσισμός!

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω

Είχαν ρωτήσει τη Σώτη Τριανταφύλλου σε μια πρόσφατη συνέντευξη σε ένα περιοδικό της "Καθημερινής" αν μετανιώνει για πράγματα του παρελθόντος της. Και απάντησε πως ναι. Κόλλησα στην απάντησή της.
Πάντα δήλωνα με το μεγαλύτερο σθένος πως δεν μετανιώνω για τίποτα ή μάλλον πως δεν υπάρχει καν λόγος να το σκέφτομαι. Ίσως και να είναι ο σωστός τρόπος να προχωράς με τη ζωή σου. Όμως δεν ξέρω πια. Για πρώτη φορά παραδέχομαι πως μετανιώνω για μερικά πράγματα και πιάνω τον εαυτό μου να εύχεται όλο και πιο συχνά να μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω. Αν λοιπόν μπορούσε να συμβεί αυτό θα:

• Σπούδαζα κάτι άλλο.
• Την έκανα για Αμερική.
• Δεν θα ερχομουνα πίσω στο μικροσκοπικό νησί.
• Διεκδικούσα περισσότερο ένα συγκεκριμένο άτομο.
• Έδινα λιγότερα δικαιώματα σε κάποιους άλλους.
• Ήμουν πιο τυπική με τους φίλους μου και δεν θα εξαφανιζόμουνα κάθε τρεις και λίγο
• Θα έψαχνα περισσότερο τις τάσεις φυγής μου και δεν θα πνιγόμουνα τόσο πολύ κάθε φορά που με πλησιάζει κάποιο άτομο (φιλικό ή μη).
• Ζούσα αλλού. Α σορι, το ξανάπα αυτό.

Τώρα αυτή τη λίστα ( που αν αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο θα τη συμπληρώνει για άπειρες ώρες) για καλό την έκανα;

Μια βραδιά στην Αθήνα...αφιερωμένο

Βράδι Σαββάτου. Ακυρώνω την έξοδο και μένω μέσα. Με έχουν κουράσει τα ίδια και τα ίδια. Ντρέπομαι να το πω στους φίλους μου. Τους λέω πως έχω αρπάξει κρυολόγημα. White lies…

12:03 πμ. Μήνυμα από φίλο κάποια χιλιόμετρα μακριά «Μακάρι να ήσουνα εδώ, να γίνουμε flatmates και να αλωνίσουμε τα κοσμικά της Αθήνας». Χαμογελώ, ξαπλωμένη στον καναπέ. Απαντώ με αποσιωπητικά. Ο ανάδρομος Ερμής συστήνει αφωνία στο ζώδιο μου. Υπακούω, δεν είναι καιρός να πηγαίνω κόντρα (και) στους πλανήτες. Αλλά το μυαλό μου είναι ήδη εκεί, μαζί σου. Μου έρχονται οι εικόνες, ενσταντανέ από ένα βράδι στην Αθήνα. Θα αρχίζαμε κατά τις 9 με πρώτο ποτό στο El Pecado για τα τελευταία κουτσομπολιά της σόουμπιζ. Είναι το αστείο της παρέας πως είσαι από μόνος σου ένα κινητό Downtown. Εγώ όμως ξέρω πως είναι ο δικός σου τρόπος να βρεις ισορροπία μέσα στην (πληκτική) καθημερινότητά. Μου λες πως φέτος η Πέγκι Ζήνα την είδε ροκ και τραγουδά με συνοδεία γαρυφάλλων τον ύμνο των eighties «The Eye of the Tiger». Η άχρηστη πληροφορία του μήνα. Αλλά και πάλι μου φαίνεται πιο χρήσιμη από όλα όσα ακούω και ζω τον τελευταίο καιρό. Πιάνουμε (εύκολα) κουβέντα με την άγνωστη παρέα δίπλα. Δεν παίζει παιχνίδι του τύπου «σε βλέπω, αλλά μόλις εντοπίζεις το βλέμμα μου, κοιτάω αλλού». Ευτυχώς γιατί βαρέθηκα το συγκεκριμένο σενάριο. Προτιμώ τις σκηνές όπου θα σου πετάξει ο άλλος μια ατάκα και θα είναι τόσο έξυπνη ώστε να είναι αρκετός λόγος να σκέφτεσαι πως αξίζει που βγήκες απόψε. Με τα πόδια πεταγόμαστε λίγο πιο κάτω στην Κανέλλα για φαγητό. Η κολλητή μας περιμένει και γκρινιάζει που αργήσαμε. Αλλά στο Γκάζι δεν μπορείς ποτέ να περπατάς βιαστικά, δεν του πάει. Η ώρα πήγε μία. Τελειώνουμε βιαστικά το λικέρ μαστίχας και πεταγόμαστε για ένα δεύτερο ποτό στο Balthazar αν και είναι πολύ clean-cut για τα γούστα μου αυτό τον καιρό. Γουστάρω μπαράκια όπου παίζει παιχνίδι. Και ας μην καταλήξει κάπου. Όμως τουλάχιστον θα νιώσω ζωντανή. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και συναντούμε παρέα στο Rock ‘n’ Roll στο Κολωνάκι. Χορεύουμε πηδώντας πάνω κάτω και τραγουδώντας το ρεφραίν όσο πιο δυνατά μπορούμε. Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα μας δει και αν πρέπει να συμπεριφερόμαστε κάπως. Το comme il faut ποτέ δεν ωφέλησε κανένα και αυτή την περίοδο διαπιστώνω πως είναι καιρός να αρχίσω και εγώ να το αποβάλω από το σύστημά μου. Κατά τις πέντε, φεύγουμε. Στη έξοδο αρπάζουμε τα εβδομαδιαία freepress. Δίνουμε ραντεβού την επόμενη, για brunch και πολύ καφέ.

Πίσω στην καθημερινότητα και στον καναπέ μου. Την επόμενη μέρα σου στέλνω μήνυμα «Και όμως ήμουν εκεί!»

Υ.Γ1 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Υ.Γ στις 17/3. Γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "2" του Κωνσταντίνου Βήτα

Υ.Γ2 Το κείμενο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στους φίλους μου Α. (η οποία είναι σημαντικός λόγος για τον οποίο αγαπώ Αθήνα!) και τον Β. ο οποίος μου έστειλε αυτό το sms, είπε την ατάκα για τα ζώδια και χωρίς να το ξέρει αποτέλεσε την έμπνευση για αυτό το κείμενο. Παιδιά σας αγαπώ πολύ.