T(h)ink Tok

Ο Αύγουστος είναι ο πιο αργός μήνας του κόσμου. Είναι το τέλος της σεζόν, για πολλούς η αρχή των διακοπών, είναι ο τελευταιός μήνας του καλοκαιριού, οπότε ήδη έχουν περάσει τρεις μήνες που έχεις προσαρμοστεί σε μια πιο αργή και κυριολεκτικά ζεστή καθημερινότητα.

Λογικά, είναι ο μήνας που δεν σκεφτόμαστε. Το πολύ πολύ να σκεφτούμε σε ποια παραλία να αράξουμε, ποιο μπαρ είναι ανοικτό , που κάνουν το καλύτερο gin n tonic κλπ.

Τελικά όμως, διαπιστώνω ότι φέτος ειδικά, είναι ένας μήνας που όλοι σκέφτονται. Και όταν λέω "όλοι" εννοώ όλοι οι δικοί μου φίλοι.

Σκέφτονται, σκέφτομαι, σκεφτόμαστε μαζί και συζητάμε ατελείωτα και ανελέητα.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να συζητάς υπαρξιακά μέσα στη ζέστη. Ή μάλλον, υπάρχει. Να τα σκέφτεσαι και αφού έχεις φρικάρει, να αποφασίζεις να τα συζητήσεις με τους φίλους σου. Και να μην τους λυπάσαι. 

Είναι αυτή η φίλη μου, που έχει χωρίσει πριν από ένα χρόνο. Προσπαθεί να το ξεπεράσει. Θα μου πεις, είναι θέμα θέλησης, μήπως δεν θέλει να το ξεπεράσει; Χμ, δεν είναι τόσο απλό.Όταν ήσουν ερωτευμένος, όταν δεν έχεις λάβει κάποιες απαντήσεις, ε τότε, γίνεται αυτό. Αιωρείσαι. Σκέφτεσαι. Φρικάρεις. Έρχεται καλοκαίρι. Φρικάρεις περισσότερο. Φρικάρουν και οι φίλοι σου μαζί σου γιατί σε καταλαβαίνουν αλλά δεν μπορούν να πουν κάτι άλλο. Όλόκληρη σεζόν, τη βγάλαμε στους καναπέδες να συζητάμε τα γκομενικά μας, τα ερωτικά μας κλπ. Βγάλαμε άκρη; Όχι. Γιατί συνεχίζουμε τότε να τα συζητάμε; Γιατί δεν ήρθε ένας νέος έρωτας να μας κάνει να σκάσουμε.

Μετά, είναι ο φίλος που δεν ξέρει τι να κάνει με τη δουλειά του, τι να διαλέξει, αν θα κάνει κι άλλο μεταπτυχιακό ( δεν σε σώζει ακόμα ένα χαρτί, του είπα τις προάλλες και μόνο που δεν μου πέταξε τη γαρνιτούρα του gin n tonic στα μούτρα). Να φύγει από Κύπρο; Μεταξύ μας, η Κύπρος είναι ένα νησάκι. Μπορείς να κάνεις συγκεκριμένα πράγματα επαγγελματικά. Εκτός και αν ταξιδεύεις 360 μέρες το χρόνο και έχεις ένα σπίτι εδώ για να μείνεις τις υπόλοιπες 5. Αυτός ο φίλος όμως έχει μια υπέροχη σχέση, 4 χρονών. Άρα τί; Τί θυσιάζεις; Τί κρατάς; Ποια είναι η προτεραιότητα;

Ύστερα, είμαι εγώ, η αιωνίως φρικαρισμένη. Έβλεπα αυτή την ταινεία τις προάλλες , που διαδραματιζόταν στο Βερολίνο. Και ήταν κάτι υπέροχοι τύποι, αρχιτέκτοντες, που είχαν συγυρισμένη δουλειά, συγυρισμένη ζωή, έκαναν ανακύκλωση ( άσχετο) και φορούσαν υπέροχα μαύρα ρούχα ( δες προηγούμενο ποστ). Και με έπιασε η καραφρίκη. Θέλω και γω κάτι τέτοιο πολιτισμένο! Βαρέθηκα αυτή τη μεσανατολίτικη χώρα που δεν έχει καν την τσαχπινιά της Μέσης Ανατολής. Θα με πεις ξιπασμένη. Ε, καλά. Τί να σου πω; Είμαι. Δεν με ενδιαφέρει. Έτσι κι αλλιώς, τα κατάφερα και κόλλησα εδώ πάλι. Οπότε η φίλη που ήρθε να με μαζέψει με πέτυχε σε φάση πατωμάτων. Και μέσα σε όλα έμπλεξα και το θέμα "γκομενικό". Τί πειράζει ρε παιδί μου να έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε ένα One night stand εδώ μέσα; Χωρίς την επομένη να τους δούμε μπροστά μας; Ή τελικά να ανακαλύπτουμε ότι είναι αδέλφια προισταμένων μας ( έπαιξε). Κάτι μιας νύκτας, μιας βδομάδας, κάτι τόσο ελεύθερο που να σε απελευθερώνει.

Ή κάτι ερωτικό. 

Πάω να πιω. Γεια. 

Παράξενες μέρες του Αυγούστου

Το ξέρω, ακούγεται κάπως λογοτεχνικός, να μην πω και βαρετός, ο τίτλος. Αλλά είπα, ας το πάρω κάπως στα "μαλακά" το θέμα.
Λοιπόν, άκου τι παίζει. Τον Ιούλιο δούλευα ατελείωτα, έκανα μητιγκ, προσπαθούσα να οργανώσω τη ζωή μου. Επίσης κοιμόμουν πολύ, λόγω κούρασης σωματικής και ψυχολογικής, λόγω ζέστης ή και μεταξύ μας, επειδή δεν γούσταρα την καθημερινότητα μου.
Αυτό το καλοκαίρι είναι παράξενο πολύ. Η χρονιά ήταν παράξενη όπως σου είπα τα τελευταία χίλια ποστ.
Έχω πάει θάλασσα επιτέλους, αλλά έμεινα μέσα για 10 λεπτά. Ήταν και χάλια ο βυθός , δεν μπορούσες να πατήσεις κάπου χωρίς να σκέφτεσαι συνέχεια ότι μπορεί να ξεπηδήσει κανένα πλάσμα από τα βράχια και τα κοράλια.
Από την άλλη έλεγα και σε ένα φίλο "Ρε συ, με σκέφτεσαι μετά από όλα αυτά που συνέβηκαν αυτή τη χρονιά, ξαφνικά να είμαι στον Πρωταρά, στο άσχετο, να ξαπλώνω στην παραλία, σαν να μην συμβαίνει τίποτα;  Είναι πιο λογικό να πάρω φόρα και να βουτήξω από βράχια στον Πωμό".

Σε αυτή τη φάση είμαι, αν μπορείς να το πιάσεις.

Επίσης, βαριέμαι το καλοκαίρι, βαριέμαι τη ζέστη, βαρέθηκα κόσμο να βγάζει σέλφι από παραλία. Φτάνει πια. Αν είσαι στην παραλία στο Μπαλί, σε απάτητο ελληνικό νησί, βγάλε να δω το τοπίο να το χαρώ. Πόσες φορές ο Κόννος, το Μακένζι και το έρμο το Σειρήνα; Βαριέμαι. Οχι, δεν ζηλεύω.
Εξάλλου, μετά από όλα που έγιναν φέτος, έγινε και μια αναδιάρθωση σε παρέες, κάτσε οργανώσου τώρα, ανάμεσα σε παραιτήσεις και τα διάφορα, να "εμφανιστείς" ξανά σε ζωές φίλων με τους οποίους χάθηκες ή να δημιουργήσεις νέους κύκλους. Δεν είχα το σθένος. Έγιναν και κάποια ξεκαθαρίσματα, έγιναν και κάποιες νέες γνωριμίες. Με τη νέα σχολική σεζόν θα δούμε.

Επίσης, έχουμε οικογενειακά θέματα. Δεν μπορώ να χειριστώ εντάσεις. Είναι ζέστη. Έχω και εγώ τα δικά μου, πνίγομαι.

Το άλλο, την "είπα" σε μια φίλη που επιμένει να κολλά στο παρελθόν, ενώ είχε την τύχη να έχει τώρα ένα όμορφο παρόν. Μην το κάνεις ούτε εσύ αυτό. Αν θες να μείνεις στο παρελθόν,μείνε. Μην πάρεις όμως στο λαιμό σου άλλο κόσμο. Φυσικά, το ότι χάνεις τον καιρό σου, όταν ασχολείσαι με το παρελθόν, είναι δεδομένο.

Και το άλλο. Πόσο θα ήθελα να ερωτευτώ. Αλλά να μην ξαναχωρίσω. Να βρω τον άνθρωπο μου. Να ξέρω ότι είναι αυτός. Να μην είναι απλά ένα "καλό παιδί" , μια "καλή κυπριακή περίπτωση". Και σκέφτομαι διάφορα, μήπως είναι αργά;, μήπως είναι πολύ να θέλω τον έρωτα; μήπως δεν μπορώ να ερωτευτώ, δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που φλέρταρα, έστω και για την πλάκα.....και γυρίζει ο νους μου και η ζέστη δεν βοηθά.

Σήμερα έλεγα σε έναν φίλο μου πως θέλω να πάω λίγους μήνες σε μια πόλη ευρωπαϊκή. "Που φοράνε μαύρα" του έλεγα, και είμαι σίγουρη ότι με πήρε για τρελλή. Το μάυρο το εννούσα, απλό, πρακτικό, πολιτισμένο, κατευθείαν στο θέμα. Με κούρασε αυτό το νησί, που σχεδόν όλα πάνε λάθος, που η κοινωνία δεν σέβεται κόσμο, ζώα, δικαιώματα. Που ο καθένας παρκαρει όπου θέλει, που ή έννοια μας είναι η σούβλα και να κάνουμε και το σόου μας. Βαρέθηκα. 38 χρόνια, μείον κάποια των σπουδών, είναι πολλά. Αλλά κολώνω να φύγω.

Τί άλλο;
Θέλω να ερωτευτώ, στο πα;

Δυο βδομάδες μετά

Αυτή τη στιγμή που σου γράφω, είμαι στο νέο μου γραφείο, το οποίο είναι δροσερό - ας είναι καλά ο ανεμιστήρας - , από τα ηχεία ακούγεται Εν Λευκώ, Pepper ή ότι προκύψει στο Spotify. Ανά τακτά διαστήματα φτιάχνω freddo espresso ή αν βαριέμαι απλά φραπέ, το μεσημέρι τρώω από το φαγητό που μου φέρνουν οι γονείς μου - πήραν σοβαρά την ελεύθερη πτώση μου και μου συμπαραστέκονται -, κατά τις 2 με πιάνει μια τρελλή νύστα, καμιά φορά κοιμάμαι κανένα μισάωρο. Το απόγευμα δουλεύω πάλι και κατά τις 7-8 σταματώ. 

Λοιπόν , το freelance, δυο βδομάδες περίπου μετά - μια βδομάδα αν υπολογίσεις τα τρεχάματα των πρώτων ημερών -  το περίμενα λίγο πιο...free. Δεν γκρινιάζω, αλλά δουλεύω non stop.

Εντάξει, σπίτι μου, με τη μουσική μου, με την ηρεμία μου. Ειναι πολύ καλό αυτό.

Περιμένω να στρώσουν λίγο τα πράγματα να πάω να δουλέψω από κανένα cafe.

Και το στρώσιμο , σημαίνει κι άλλο τρέξιμο για να βρω τις δουλειές που θα κάνουν το παζλ για να έχω εισόδημα. Ναι, το ξέρω ακούγεται αγχωτικό και ίσως είναι. Αλλά δεν έχω επιλογή. Αφού αυτό ήθελα να κάνω.

Τέλοσπάντων ΔΕΝ κλαίγομαι.

Θέλω διακοπές όμως. Απλά να σου πω, πως δεν έχω πάει θάλασσα ακόμα. Ω, ναι.

Αλλά ξέρεις κάτι; Μόνο και μόνο ότι τα πράγματα από εδώ και πέρα θα είναι πιο περιπετειώδη , μου αρέσει. Σε μια βαρετή χώρα, να έχω κάτι που να μην είναι σίγουρο...ναι, είναι σημαντικό.

Από τη λίστα του προηγούμενου ποστ, με τα πράγματα που είπα ότι θα κάνω, η σούμα μετά από 2 βδομάδες είναι η εξής:

• Νέα πρότζεκτ, κλείσιμο εκκρεμοτήτων. Αυτό, έντονο για όλο τον Ιούλη.  Ναι, ναι, ναι , αλλά δύσκολα γιατί ο χρόνος κυλά απίστευτα
• Σκέψη και προβληματισμός για νέες προσφορές δουλειάς . Ευτυχώς ναι, και το τοπίο θα ξεκαθαρίσει σε λίγες βδομάδες.
• Συνειδητοποίηση της αλλαγής  και απανωτά σοκ ανά τακτά διαστήματα κατά τη διάρκεια της μέρας. Ναι, είναι απίστευτο. Καμιά φορά σκέφτομαι " αμάν τι έχεις κάνεις", αλλά τις πιο πολλές φορές είμαι οκ.
• Καθημερινές στην παραλία , μια φορά τη βδομάδα. Με το λαπτοπ ανά χείρας.  Μπα....Έχω κολλήσει σπίτι, κάπως τρομοκρατημένη μήπως δεν προλάβω. Άρα, όχι δεν είμαι ακόμα cool freelancer
• Από καφέ σε καφέ στη Λευκωσία με το λαπτοπ ανά χείρας. Ούτε αυτό το έχω κάνει για τον πιο πάνω λόγο.
• Ώρα με την γιαγιά μου, χωρίς να πρέπει να της πω " πρέπει να πάω να δουλέψω". Νιώθω άσχημα αλλά ούτε αυτό το έχω κάνει. Θα το κάνω την Πέμπτη όπως. Και θέλω πιο συχνά.
• Ποτά με φίλους μέχρι αργά, όχι πολύ αργά, αλλά αργά. Ναι, αυτό επιτέλους έχει αρχίσει. Τώρα συνειδητοποιώ τι χρονιά δύσκολη ήταν αυτή που με έκλεισε σπίτι.
• Φλερτ. Εξάσκηση. Μπας και αλλάξει το παιχνίδι. Ελαφρώς, αλλά ναι και εδώ θα επιμείνω.
• Να προγραμματίσω ταξίδια το Φθινόπωρο. Ένα Μαρόκο δεν θα με χάλαγε. Ναι, ναι, ναι αυτό θέλω να το κάνω πολύ.
• Αθήνα. 3 μέρες. Μπα....

On Freedom

Τι θα ήθελα να κάνω μετά την παραίτηση:

• Ατέλειωτες ώρες στην παραλία. Να μαυρίσω πολύ, να κολυμπήσω πολύ, να μην βιάζομαι να φύγω.
• Ατέλειωτες ώρες μαραθώνιους σειρών. Orange is the new black, The Good Wife, Suits.
• Ποτά με φίλους μέχρι αργά, αργά, αργά. Να περπατάμε στις 3 το πρωί ευτυχισμένοι και πιωμένοι, στους δρόμους της πόλης.
• Ύπνο, ύπνο, ύπνο, ύπνο μέχρι να φύγουν οι κύκλοι από τα μάτια μου.
• Αποχή από το PC.
• Ξάπλα στον καναπέ να ακούω τραγούδια και να κοιτάω το κενό. Με τις χιλιάδες ώρες.
• Βόλτες σε χωριά και σε βουνά.
• Ώρα με την γιαγιά μου, χωρίς να πρέπει να της πω " πρέπει να πάω να δουλέψω"
• Μαγειρική. Να πηγαίνω στις λαχαναγορές να διαλέγω τα καλά φρούτα και λαχανικά, να μελετάω βιβλία μαγειρικής.
• Τηλέφωνο κλειστό χωρίς να αγχώνομαι αν θα με ψάξει κάποιος από τη δουλειά.
• Φλερτ. Εξάσκηση. Μπας και αλλάξει το παιχνίδι.
• Να προγραμματίσω ταξίδια το Φθινόπωρο. Ένα Μαρόκο δεν θα με χάλαγε.
• Αθήνα. 1 μήνα.

Τι θα κάνω μετά την παραίτηση:

• Νέα πρότζεκτ, κλείσιμο εκκρεμοτήτων. Αυτό, έντονο για όλο τον Ιούλη.
• Σκέψη και προβληματισμός για νέες προσφορές δουλειάς.
• Συνειδητοποίηση της αλλαγής  και απανωτά σοκ ανά τακτά διαστήματα κατά τη διάρκεια της μέρας.
• Καθημερινές στην παραλία , μια φορά τη βδομάδα. Με το λαπτοπ ανά χείρας.
• Από καφέ σε καφέ στη Λευκωσία με το λαπτοπ ανά χείρας
• Ώρα με την γιαγιά μου, χωρίς να πρέπει να της πω " πρέπει να πάω να δουλέψω"
• Ποτά με φίλους μέχρι αργά, όχι πολύ αργά, αλλά αργά. 
• Φλερτ. Εξάσκηση. Μπας και αλλάξει το παιχνίδι.
• Να προγραμματίσω ταξίδια το Φθινόπωρο. Ένα Μαρόκο δεν θα με χάλαγε.
• Αθήνα. 3 μέρες.

Και τελικά, δεν είσαι ποτέ ελεύθερος με την αυστηρή έννοια του όρου. Απλά αγωνίζεσαι να ελευθερωθεί το πνεύμα σου, όσο γίνεται, όσο μπορείς, όσο αντέχεις, όσο αντέχουν οι γύρω σου ( να μην έχουμε και αίματα). Αλλά από το να μην είσαι και να το ξέρεις...

Τι κάνεις μετά από την παύση;

Μου απομένει περίπου μια βδομάδα από την τελευταία μέρα στο γραφείο.
Ήδη έχω αρχίσει να το ανακοινώνω σε εξωτερικό κόσμο. Οι αντιδράσεις ανάμικτες. Κάποιοι σοκάρονται και δεν μιλάνε για αρκετή ώρα, άλλοι μου λένε "συγχαρητήρια" (!!), μερικοί λένε το γνωστό, κυπριακό " μα είσαι παλαβή; Που θα πας μέσα στην κρίση;" κλπ.
Αντιλαμβάνεσαι ότι μετά από τις τόοοσες σκέψεις και διαδικασία που έγινε μέσα μου ώσπου να το αποφασίσω, ειδικά τους τρίτους όχι μόνο δεν τους λαμβάνω υπόψη, αλλά συνειδητά μου ακούγονται κινέζικα αυτά που μου λένε.

Έχω αρχίσει να συγυρίζω γραφείο, να τακτοποιώ email. Κατά φάσεις με πιάνει μια νοσταλγία, αλλά μετά προσγειώνονται πάνω μου κι άλλες δουλειές, κι άλλες κι άλλες , λες και πρέπει να με ξεζουμίσουν ώσπου να φύγω, που συνέρχομαι και μου φεύγει ο συναισθηματισμός.

Στον έξω κόσμο, εκτός γραφείου δηλαδή, το μόνο που κάνω είναι να μένω σπίτι. Δεν κάνω τίποτε άλλο. Με πρόφαση τη δουλειά , δεν ξεμυτίζω. Ούτε καθημερινές, ούτε βράδια ούτε το σαββατοκύριακο. Θα μπορούσα να πάω για ένα ποτό - να έκανα ένα καλό time management και να τέλειωνα τη δουλειά μου ως τις 9. Αλλά όχι, δεν το κάνω. Δεν θέλω κιόλας.
Νιώθω πως τώρα βρίσκομαι σε παύση. Ακίνητη.
Ίσως να μου βγαίνει η κούραση όλων αυτών των μηνών, ίσως έχω ξεσυνηθίσει να βγαίνω αφού πέθανα από τη δουλειά όλους αυτούς τους μήνες. Ίσως πάλι τώρα να είναι ο τρόπος του εαυτού μου να αντιδράσει σε αυτή τη τόσο δύσκολη χρονιά που έγιναν τόσα πράγματα που με ακινητοποίησαν ψυχολογικά και συναισθηματικά.
Θα ήθελα να κάνω ένα start; Ναι, φυσικά. Είναι πολύ καλή η ψυχολογία μου. Ξέρω ότι αυτό το διάλειμμα το δικαιούμουν.
Φοβάμαι να κάνω το start; Λίγο. Η αποχή μου ήταν πολλή. Ο άνθρωπος που έβγαινε 7 μέρες τη βδομάδα, τώρα βγαίνει 1 φορά κάθε 2-3 βδομάδες. Έχω πει τόσα "όχι" σε φίλους για έξω που δεν περιμένω να με περιμένουν. Θα πρέπει να προσπαθήσω να ξαναμπώ στη ζωή τους.
Από την άλλη....ρε συ, άλλαξα όλη μου τη ζωή!  Πήρα το ρίσκο και ξήλωσα ένα τεράστιο δίκτυ ασφαλείας. Από βδομάδας θα τρέχω να ψάχνω δουλειές, θα τρέχω να είμαι out there.

Πόσο δύσκολο θα είναι να ξαναβγώ έξω στον κόσμο, να ξαναβρώ τους φίλους μου, να φλερτάρω, να ξανα είμαι χαρούμενη;
Δεν είναι τόσο ε;

Πώς να χάσεις τα αυγά και τα καλάθια ( και να είναι το καλύτερο που σου έχει τύχει ποτέ)

Ήμουν σε μια παρέα τις προάλλες, με δύο 27χρονες. Σούπερ κορίτσια, μέσα σε όλα, φιλικές, μαγκάκια, ψαγμένες κλπ.

Η μια της παρέας όμως, ανακάλυψα σε κάποια φάση, δεν μπορεί στην ιδέα να χάσει την έλεγχο. Φρικάρει. Όταν το παραδέκτηκε, γύρισα και την κοίταξα με ένα ύφος, που δεν νομίζω να ήταν το πιο συμπονετικό μου. Άκουγα καλά; Τί σημαίνει δεν μπορείς στην ιδέα του να χάσεις τον έλεγχο; Τί σε κάνει να νομίζεις ότι πρώτον, δεν θα συμβεί και δεύτερο και πιο σημαντικό, ότι αυτό είναι για καλό;

Αν δεν χάσεις τον έλεγχο καταρχάς δεν θα μάθεις πέντε πράγματα, δεν θα ανακαλύψεις άλλα δέκα πράγματα, δεν θα βρεις τον εαυτό σου.

Επίσης ο έλεγχος είναι μια έννοια που μπορεί να έχει νόημα, μόνο όταν πρόκειται για πρακτικούς λόγους. Π.χ. έχω τον έλεγχο των πράξεων μου και δεν θα χάσω την πτήση μου ( μιλάει ο άνθρωπος που ανέβηκε σε 8 αεροπλάνα τον τελευταίο ενάμιση μήνα) ή ελέγχω το φαί να μην μου καεί. Πρακτικά πράγματα.

Οπότε γυρίζει η σοφή και 11 χρόνια πιο μεγάλη τουλίπα ( m-o-n d-i-e-u) και της λέει : Μα δεν είναι εντελώς βαρετό να μην χάνεις τον έλεγχο; Θα σου άρεσε να κάνεις παρέα ή να φλερτάρεις με έναν άνθρωπο που δεν θέλει να χάνει τον έλεγχο;

Δεν ξέρω αν το έπιασε, αλλά από την άλλη δεν μπορούσε να με αντικρούσει. Γιατί αυτή τη χρονιά, όχι μόνο έχασα τον έλεγχο, αλλά είχα και όλο το θάρρος και το θράσος του κόσμου, να αφήσω και ότι άλλο νόμιζα ότι έλεγχα. Σχέσεις που δεν οδηγούσαν πουθενά, δεδομένα καθημερινότητας. 

Και πάνω σε ΟΛΑ, έσπασα και αυτή τη φούσκα που σού έλεγα: Έδωσα παραίτηση από τη δουλειά μου! Ναι αυτό, έκανα αγαπητέ φίλε, δεν θα σου πω άλλους γρίφους. Παραιτήθηκα. Ταλαιπωρήθηκα ώσπου να το αποφασίσω, αλλά όλα τα σημάδια ήταν εκεί: Δεν ήμουν ευτυχισμένη, δεν ήμουν καλά, δούλευα πολύ χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί, έπαθα μίνι κατάθλιψη και δεν έβγαινα από το σπίτι. Με λίγα λόγια δεν με έπαιρνε πουθενά όλο αυτό.

Και έτσι , έχασα τον "έλεγχο". Της θέσης που είχα, του ωραρίου ή έστω της καθημερινότητας που είχα. Και πλέον αυτό που θα κάνω είναι, χωρίς δίκτυ ασφαλείας πια, να βρω το δρόμο που μου ταιριάζει. Και αυτή την πορεία, θα την ελέγξω όσο μπορώ. 

Γιατί τις περισσότερες φορές, το ένστικτο έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη από τον έλεγχο.

Αυτά σκεφτόμουν να πω, στην φίλη μου την 27άρα. Αλλά θα την αφήσω να το μάθει μόνη της, όταν μια μέρα, φανεί τυχερή και χάσει και τα αυγά και τα καλάθια.

Το νήμα ξανά από την αρχή

Η φούσκα έσπασε!

Ναι για αυτό δεν μιλούσα τόσο καιρό. Σκεφτόμουν και σκεφτόμουν και πανικοβαλλόμουνα. Συνέχεια και συνέχεια ώσπου δεν ανάπνεα. Απομονώθηκα από όλους, πήγα ταξίδια, επέστρεψα, ήμουν σαν χαμένη, πολλές φορές ξεχνούσα που ήμουν.

Και τελικά την έσπασα σήμερα.

 Όλα από την αρχή λοιπόν...

Αυτή η χρονιά ήταν επώδυνη και δύσκολη. Η μια φούσκα ασφαλείας έσπαζε πίσω από την άλλη. Τρεις στο σύνολο με τη σημερινή. Τρεις σταθερές στη ζωή μου δεν υπάρχουν πια.

Πώς νιώθω; Ήρεμη.
Το ξέρω πως σε κάποια φάση θα πανικοβληθώ όταν συνειδητοποιήσω τα ρίσκα που πήρα.

Αλλά η ζωή (μου) είναι μικρή.

Εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες

Πριν εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες, έγραψα το πρώτο ποστ. Με βάφτισα, ή μάλλον με "ξύπνησα".
Εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες μετά, είμαι ακόμα εδώ.
Η πιο μεγάλη μου σχέση. Που δεν περίμενα να διαρκέσει τόσο. Άσε που αν ήξερα ότι θα έμπαινα σε τέτοια δέσμευση, θα κώλωνα και θα την έκανα με ανάλαφρα πηδηματάκια. Ευτυχώς η καρακοσμάρα μου σε αυτή την περίπτωση λειτούργησε θετικά.


Μια σχέση με τα πάνω και τα κάτω της. Με τις μέρες του ενθουσιασμού, τις μέρες τις αδιάφορες, τις μέρες τις δύσκολες χωρίς κάτι να πω, τις μέρες που είχα ανάγκη να μοιραστώ, τις μέρες που ήσουν εσύ το παρεάκι μου, που από την άλλη πλευρά της οθόνης, ήξερα ότι διάβαζες και με "έπιανες". Τα βράδια, που με ανοικτό το παράθυρο, θα έσκαγα αν δεν έγραφα, τα βράδια που ο ήχος του πληκτρολογίου ήταν εκκωφαντικός, σχεδόν μου τρυπούσε τις σκέψεις, τα βράδια που ξέκλεβα λίγο χρόνο από τις άλλες σχέσεις, για αυτή τη σχέση.

Το blog στην αρχή γεννήθηκε από μια ανάγκη μου να μπορώ να εκφράζομαι χωρίς τα κολλήματα που ένιωθα ότι κουβαλούσα στην καθημερινότητα μου. Αργότερα, μετατράπηκε σε κάτι άλλο, πιο δημόσιο, αφού τα post δημοσιεύονταν σε κυπριακό έντυπο. Για να καταλήξει τα τελευταία χρόνια να είναι η δική μου εσωτερική ανάγκη, να καταγράφω ότι ζω. Από τη μια για να θυμάμαι και να λειτουργεί το blog ως η μνήμη μου και από την άλλη για να παίρνω τη γνώμη σου για όλα όσα έχω στο μυαλό μου. Και αυτή νομίζω είναι η καλύτερη φάση μου ως τώρα. Νιώθω ότι υπάρχει μια ουσιαστική επικοινωνία.

Και τώρα που αυτή η χρονιά μου διέλυσε δύο μεγάλες φούσκες και ετοιμάζομαι να σπάσω και τρίτη, μου αρέσει που είσαι εδώ και είσαι δίπλα μου σε αυτό το μεγάλο βήμα που ετοιμάζομαι να κάνω.

Στα επόμενα εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες λοιπόν!
Cheers!

Παίρνω φόρα και...

Αυτό το στάδιο πριν πάρεις μια μεγάλη απόφαση ή μάλλον πριν υλοποιήσεις τη μεγάλη απόφαση που πήρες.

Που η αποφασιστηκότητα σου εναλλάσεται με δειλία και αναποφασιστικότητα.

Που η σκέψη "μια ζωή είναι αυτή, ας κάνω το καλύτερο που μπορώ για μένα" εναλλάσσεται με το " που πας μωρή ξεβράκωτη στα αγγούρια".

Που υπάρχει η αναλογία των 10 ατόμων που σου λένε να τολμήσεις και ότι "κανείς καλός δεν χάνεται" και των 2 που λένε "σκέψου ξανά τα βήματα σου".

Που από την μια νιώθεις superwoman και από την άλλη μικρή και ασήμαντη.

Που ζυγίζεις εκείνα που θα χάσεις και εκείνα που θα κερδίσεις. Όμως εκείνα που θα χάσεις , βαθιά μέσα σου ξέρεις πως πρώτον δεν είναι τόσο σημαντικά όσο το να είσαι ψυχικά υγιής και δεύτερο ίσως τα ξανακτίσεις ακόμα καλύτερα. Και εκείνα που θα κερδίσεις, θα είναι καταρχάς η σκέψη πως τόλμησες, πως δεν έκατσες στα αυγά σου, πως είσαι το "βουνό που πήγε στον Μωάμεθ". Αλλά και πάλι σκέφτεσαι...αν τα ζυγίζω λάθος; Αν όντως το βουνό δεν πρέπει να πάει στον Μωάμεθ;

Αυτό το στάδιο το μεταβατικό. Που όμως ξέρεις πως δεν θα συγχωρέσεις τον εαυτό σου αν δεν το πάρεις στο επόμενο. Στο καλύτερο, στο πιο αληθινό, στο πιο τολμηρό, στο πιο κοντά σε εσένα.

Αυτό το στάδιο που σου κόβεται η αναπνοή.

Αυτό το στάδιο που αποφάσισες πως ότι έγινε στη ζωή σου πριν, τα τόσα δύσκολα πράγματα των τελευταίων καιρών ΠΡΕΠΕΙ να οδηγήσουν κάπου. Δεν μπορεί να μείνει κάτι το ίδιο...

Dream a little, dream of me

Τις μέρες και νύκτες του σαββατοκύριακου μου τις περνάω μπροστά από την οθόνη, να δουλεύω, να χαζολογάω στο ίντερνετ, να βλέπω σειρές και ταινείες. Δεν μου λείπουν οι βόλτες της μέρας, αυτή είναι η αλήθεια και σίγουρα δεν τρελαίνομαι να γυρίζω στα  μπαρ τα Σάββατα. Τί έγινε θα μου πεις;

Δεν ξέρω. Είμαι κάτι μεταξύ " το 'δαμε τόσες φορές το έργο"  και "τόσο δύσκολη σεζόν που ήταν, δικαιούμαι να κάνω ότι θέλω". 

Περνάω μια φάση ημί-εσωστρέφειας. Βγαίνω για να δω εκείνους που θέλω. Στέλνω μηνύματα όταν θέλω, όχι όταν πρέπει. Πάω σε μέρη που μ' αρέσει με τον κόσμο που μ' αρέσει. Έχω και πολλές βραδιές, πράγματα της δουλειάς. Γενικά κυκλοφορώ τα βράδια. Αυτό σημαίνει ότι δεν βυθίστηκα στο μαύρο και είναι καλό. 

 Από την άλλη έχω πεθυμήσει κάτι πολύ συγκεκριμένο.

Το φλερτ. Όχι το γενικό το αόριστο, να πάω δηλαδή κάπου και να φλερτάρω τους πάντες. Πεθυμώ να μου αρέσει ένας. Να επιδιώκω να τον δω. Να προσπαθώ να δω σημάδια αν του αρέσω. Αλλά εμένα να μου αρέσει πάρα πολύ (ή έμφαση στο "πάρα"). Και κάτι να παίζει, ένα μήνυμα, ένα υπονοούμενο, που να δείχνει ότι μπορεί  και να υπάρχει κάτι. Και μετά αυτή η στιγμή, που είστε οι δυο τετ α τετ. Εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν το πρώτο φιλί. Εκείνο το πρώτο φιλί. Με τον άνθρωπο που θες πάρα πολύ. Οι ανοιξιάτικες βόλτες στην πόλη μαζί του. Εκείνος ο μαγνήτης που σας φέρνει κοντά, που δεν θες να ξεκολλήσεις. Που επικεντρώνεις το βλέμμα σου στις λεπτομέρειες του προσώπου του. Που παλαβώνεις με το χαμόγελο του, που θες τα χείλη του συνέχεια πάνω στα δικά σου.

Ναι, αυτό το έχω πεθυμήσει πολύ.

Σε προλαβάινω. Δεν το εξιδανικεύω. Από τη στιγμή που το έχω ζήσει μερικές φορές στη ζωή μου, σημαίνει ότι υπάρχει, σημαίνει ότι δικαιούμαι να το επιζητώ. Τώρα πώς βρίσκεις αυτόν τον ΕΝΑ, δεν έχω ιδέα. Να εμπιστευτώ το σύμπαν; Να γυρίζω παντού; Δεν ξέρω. Δεν θα έπρεπε να είναι τόσο πυρηνική φυσική το θέμα, όμως πολλές φορές νιώθω πως είναι πιο εύκολο να κάνω δοκτοράτο στο Χάρβαρντ, παρά να βρω τον άνθρωπο μου. Χμ.

Υ.Γ Ξέρω ότι υπάρχεις κάπου εκεί έξω...

Me Llaman Calle

Η φετινή σεζόν ήταν, όπως έχεις καταλάβεις από τις πιο δύσκολες της ζωής μου. Το ένα μετά, το άλλο. Και εκεί που νόμιζα ότι οκ θα κάνει τον κύκλο του κάτι, έγινε κάτι άλλο και άνοιξε και δεύτερος κύκλος. Σαν ζογκλέρ ήμουν φέτος. Και δεν το παίζω drama queen. Ίσα ίσα, φίλοι μου ψυχολόγοι με "μάλωσαν" γιατί δεν αφησα τον εαυτό μου να πενθήσει και βιάστηκα να είμαι καλά. Οπότε αφέθηκα και το έζησα πλήρως, σε όλες του τις διαστάσεις. Οταν ήμουν χάλια, έμενα σπίτι, όταν ήμουν καλά έβγαινα. Οι φίλοι μου, μόνο 1-2 κατάλαβαν ακριβώς σε τι φάση είμαι φέτος.
Τέλοσπαντων, είναι όλα μέσα στη ζωή έτσι δεν είναι;
Είμαι καλύτερα σαφώς. Τα πάνω είναι πιο πολλά, τα κάτω είναι πιο λίγα. Όταν συμβαίνουν τα κάτω είναι συνειδητοποιημένα, είναι μεν μια μαύρη τρύπα, αλλά έχει πάτο, δεν είναι το άπειρο. Όταν πιάνω πάτο, κάνω ένα γκελ με τα πόδια μου και σύντομα ανεβάινω πάνω στην επιφάνεια. Έμαθα πια καλά τον μηχανισμό του γκελ. Ίσως ονομάζεται "ωριμότητα"; Δεν ξέρω.

Σήμερα ξύπνησα και παρόλο που όπως και όλα τα τελευταία σ/κ και τις νύκτες μου , έχω άπειρη δουλειά (ναι βλακεία το ξέρω - αλλά προέκυψε freelance και αυτό είναι καλό), έβαλα στα ηχεία να παίζει στο full Manu Chao.

Me llaman calle, λοιπόν. Με λένε δρόμο. Και ο δρόμος μου είναι γεμάτος λουλούδια, δέντρα, φίλους με τα πιο όμορφα χαμόγελα, οικογένεια καταδική μου, μια χώρα όλο ήλιο και με ένα έντονα γαλάζιο ουρανό. Ένας δρόμος που περπατώ χωρίς να φοβάμαι, τις πιο πολλές χωρίς να κοιτάω πίσω. Ένας δρόμος που χαίρομαι την πορεία του. Που κρατώ στο χέρι ένα gin 'n' tonic, σε μεγάλο ποτήρι, έτσι όπως τα φτιάχνουν στα cool μπαράκια της Βαρκελώνης ( φωτό από περσινό καλοκαίρι) και όχι στα ξιπασμένα μπαρ της Κύπρου. Στην πορεία γνωρίζω νέο κόσμο - ίσως σε κάποια φάση αρχίσω να φλερτάρω κιόλας -, γνέφω στους φίλους μου να περπατήσουμε μαζί. Χαλαρά, όμορφα, απλά και ουσιαστικά.

Είναι καιρός για χρώμα ε;

Υ.Γ Μια φίλη γνώρισε έναν τύπο και μου έλεγε ότι της άρεσε αν και το ζώδιο ήταν λίγο "πρόβλημα". Της απάντησα " Τα μόνα άστρα που αξίζουν είναι του ουρανού και αυτά που βλέπεις όταν σου δίνουν το τέλειο φιλί".  Το γράφω εδώ, για να το θυμάμαι.

Είναι οκ.

Αυτό το πράγμα που βγαίνεις από το λήθαργο μετά από 2-3 απανωτά σοκ.

Που μια μέρα ξυπνάς και δεν σε ενοχλεί που έχει ήλιο. Που δεν χώνεσαι στην κουβέρτα και να θες να μείνεις εκεί για πάντα.

Που θες να κάνεις πράγματα, που κανονίζεις να έχεις κάτι τα βράδια, γιατί σου έχουν λείψει πολλά πράγματα, όσο και αν το σπίτι σου ήταν το τέλειο καταφύγιο.

Που οι μαύρες σκέψεις σου, αφήνουν περιθώριο να μπουν 2-3 ακτίνες φωτός. Και είναι οκ, δεν νιώθεις ενοχές και γι αυτό.

Αυτό που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις περάσει και λίγα. Και που πολλά, από αυτά, τα αποφάσισαν άλλοι και εσύ απλά έπρεπε να τα ζήσεις. Και που τώρα συνειδητοποιείς, ότι ναι όντως έγιναν, κυριάρχησαν στη ζωή σου και ότι ο μόνος τρόπος να τα αποδεκτείς είναι να σκεφτείς το εξής: " Δεν θα είμαι ξανά η ίδια, πέρασα τόσα πολλά, δεν είναι δυνατόν να πέρασαν και να μην με άγγιξαν. Ναι, με άγγιξαν αλλά ανακάλυψα πράγματα για μένα που τα αγνοούσα. Τώρα δεν έχω επιλογή από το να τα δω κατάματα. Και να τα χρησιμοποιήσω για να ανοίξω δρόμους δικούς μου".

Αυτό που δεν έχεις άπειρο θυμό και λύπη, τόσο πολύ που δεν ξέρεις πως να το χειριστείς. Τώρα ξέρεις, καλύτερα από πριν. 

Και αυτό που καταλαβαίνεις ότι, όχι δεν είναι στάδια. Είναι κύκλοι. Που γυρίζουν και που σημαίνει ότι θα ξαναπέσεις, θα ξαναθυμώσεις, θα ξαναπελπιστείς, θα ξανασηκωθείς, θα ξαναχαρείς και τούμπαλιν. Ώσπου οι κύκλοι να γίνονται μικρότεροι και μικρότεροι. Αλλά οι κύκλοι θα υπάρχουν. Γιατί η ζωή είναι έτσι.

Αυτό που μπορείς να σκέφτεσαι "είναι οκ". Και να είναι όντως οκ.

Flirt, αυτός ο άγνωστος

Έλα ας μιλήσουμε για φλερτ.

Πώς φλερτάρεις; Πώς σε φλερτάρουν;

Το καταλαβαίνεις όταν σου συμβαίνει; 

Φλερτάρεις καν;

Είναι ολόκληρη επιστήμη. Εγώ δεν είμαι σίγουρη αν φλερτάρω. Μάλλον ναι, αλλά έχει πάρα πάρα πολύ καιρό. Τόσο πολύ που δεν καταλαβαίνω και αν με φλερτάρουν. Δηλαδή μπορεί να εμφανιστεί μπροστά μου γυμνός κάποιος και με κοιτάξει και έντονα και απλά να νομίσω ή ότι ζεστάθηκε, έχει μυωπία, ξέχασε τα ρούχα του ή νιώθει τελοσπάντων τόσο άνετα και φιλικά μαζί μου που είπε να βγάλει και κανένα ρουχαλάκι.

Όσο αν μου αρέσει κάποιος...κάνω ακριβώς το αντίθετο που θε έκανε ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος. Δεν παίρνω τηλ, δεν επικοινωνώ, δεν κοιτάω στα μάτια, κάθομαι μακριά. Καταστροφή. Και μετά το βράδι που βλέπω τα γνωστά όνειρα, τους φαντασιώνομαι. 

Έπεσα σήμερα που λες σε ένα άρθρο των Times, με τίτλο "How to flirt". Σε ένα σημείο, λέει για το άγγιγμα που σύμφωνα με το άρθρο είναι η πιο μεγάλη ένδειξη αν υπάρχει φλερτ ή είναι απλά φιλικό.Λέει:

Φιλικό: Σε σπρώχνουν λίγο στον ώμο ή τον κτυπάνε λίγο, χειραψία

Ναι κάνει νόημα...είσαι ο "παρέας"ή κρατάνε απόσταση με χειραψία

Ίσως να υπάρχει κάτι: Άγγιγμα γύρω από τον ώμο ή στη μέση ή άγγιγμα στον αγκώνα

Αυτό με τη μέση...ε ναι, ε; Αλλά ο αγκώνας...παράξενο σημείο δεν είναι;

alert alert!: Άγγιγμα στο πρόσωπο

Ε, πού στο πρόσωπο; Στο μάγουλο σαν να είναι ο μπαμπάς σου ή η μάνα σου; Δεν είναι λίγο "νοιάζομαι για σένα φιλικά";

Ολόκληρη επιστήμη σου λέω.

Still

Όλα στη ζωή μου μηδενίζονται αυτή τη σχολική χρονιά.

Όχι όλα. Αλλά από τα βασικά, τις σταθερές μου αναφορές, σχεδόν όλα.

Είναι ένα σημάδι. Το βλέπω.

Καιρός για αλλαγή.

Από που να αρχίσω δεν ξέρω. Ούτε που ξέρω που θέλω να πάω. Με πιέζουν να πάρω έναν δρόμο συγκεκριμένο. Δεν ξέρω αν θέλω αυτόν τον δρόμο. Μπορεί και να τον θέλω. Μπορεί όχι. Δεν έχω απάντηση. Και πως θα ξεκινήσω να ανοίξω το part 2 της ζωής μου;

Έλα μου ντε.

Τώρα με βολεύει που μένω ακίνητη. Δεν κοιτάω δεξιά ή αριστερά μου, δεν με ενδιαφέρει κανείς. Έχω απομονωθεί. Δεν με πειράζει - αστείο δεν είναι που δεν φοβάμαι τη μοναξιά; Εγώ που δεν μπορούσα να μείνω μόνη;

Κοιτάω λίγο πίσω - αυτό πρέπει να μάθω να το λιγοστεύω σιγά σιγά. Πώς μου το ΄λεγε να δεις μια φίλη μου...παρελθοντολαγνεία. Αυτό έχω.

Είναι η δικαιολογία μου που φοβάμαι να κοιτάξω μπροστά. Ούτε και που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ρίσκαρα. Σίγουρα πριν τα 30 μου. 

Προς το παρόν είναι όλα θολά. Ξέρω πως δικαιούμαι το θολά τώρα. Αλλά ο χρόνος περνάει και εγώ δεν περνώ καλά. Καθόλου καλά.

¨Ενα σημάδι. Κάτι καλό να ΄λθει. Υπόσχομαι να το αρπάξω. Αλήθεια.

Υ.Γ1 Ξέρω ότι μάλλον σκυλοβαρέθηκες να με διαβάζεις να γκρινιάζω, να τα βλέπω όλα κατάμαυρα κλπ κλπ. Έχεις δίκιο. Με βαρέθηκα επίσης.
Υ.Γ2 Βλέπω ξανά το γνωστό όνειρο, ότι πάω ξανά πανεπιστήμιο. Ποτέ δεν κάνω μάθημα. Γυρίζω στο campus, μιλώ με κόσμο άγνωστο, ενίοτε κάνω και σεξ. Ωραία...

Όχι πια φίλοι, μόνο σεξ

Τί κάνεις όταν συμβαίνει αυτό;

Εσύ πως το βλέπεις;

Δεν μου έχει τύχει ποτέ να έχω έναν φίλο για χρόνια και μετά μια μέρα ή μια στιγμή , να τον δω αλλιώς. Δεν είμαι απόλυτη, αλλά δεν νομίζω να συμβεί και ποτέ.

Πήγε 1-2 φορές να παίξει αυτό το σενάριο, αλλά δεν μου βγήκε. Ειδικά σε μια περίπτωση, καμιά φορά σκέφτομαι, μήπως ήταν...the one who got away? Αλλά αφού δεν μου έβγαινε;

Σκέψου. Ο άλλος να είναι ήδη φίλος σου. Δηλαδή να ξέρεις τον χαρακτήρα του, να ξέρεις και τα καλά του και τα κακά του. Να σε ξέρει και να σε αγαπά όπως είσαι, άρα δεν θα προσπαθήσεις να είσαι κάτι άλλο, ειδικά στην αρχή, για να εντυπωσιάσεις και καλά.

Και μετά να σου βγαίνει και το σεξ.

Ιδανικό ε;

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ φίλο μου γυμνό και να κάνω το Κάμα Σούτρα, δεν μπορώ να φανταστώ. Αλήθεια. 

Τις προάλλες κοιμήθηκα στο ίδιο κρεβάτι με ένα φίλο μου. Ούτε να το σκεφτώ. Αν έκανα κίνηση, κάτι θα γινόταν πιστεύω. Αλλά προτιμώ το μόνο φίλοι σενάριο.

Από την άλλη, μου ψιλοαρέσει ένας τύπος που μάλλον είναι φιλική η σχέση μας. Αλλά επειδή είναι φιλία που εξελίχθηκε τον τελευταίο μήνα, δεν είναι ακριβώς φιλία. Είναι η αρχή της.

Και τέλοσπαντων, να μην στα πολυλογώ, κατά φάσεις τον σκέφτομαι αλλιώς. Γυμνό.

Όμως δεν θα κάνω κάτι. Γιατί πολλές φορές πιάνουμε vibe επειδή θέλουμε, όχι επειδή υπάρχουν.

Οπότε θα συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα, θα συναντιόμαστε με τις φόρμες μας και θα τρώμε σοκολάτες. Όχι αλκοόλ. Εγώ χυλόπιτα στα γεράματα δεν τρώω!

Τα ταβάνια

Σκεφτόμουν να αρχίσω το κείμενο γράφοντας ότι δεν είναι τυχαίο που αυτή την εποχή πέφτουμε σε χειμέρια νάρκη. Θα έγραφα ότι ο λόγος που ειμαι ένα χάλι, που δεν κάνω τίποτα, που δεν θέλω να δω κανένα, που τα βλέπω όλα μαύρα, που βλέπω ξανά τα "Υπέροχα Πλάσματα" και αναπολώ φάσεις που ήμουν και εγώ κάπως έτσι και που η ζωή μου είχε ένα ενδιαφέρον, είναι η χειμέρια νάρκη μου.

Αλλά δεν το έγραψα. 

Μήπως είναι και αυτό μια φθηνή δικαιολογία; Μήπως δεν έχω ουσιαστικό λόγο να είμαι έτσι;

Και είναι όλα μέσα στο μυαλό μου;

Η βαρεμάρα μου, η απομόνωση μου από τους πάντες και τα πάντα, η έλειψη ενδιαφέροντος για όλα ( μα, όλα) και για όλους ( δυστυχώς, όλους) είναι καθαρά δικό μου θέμα.

Φυσικά, ίσως σκεφτείς πως οι περασμένες εμπειρίες είναι αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε τώρα. Και όπως ξέρεις και διαβάζεις, οι τελευταίοι μήνες δεν ήταν και οι καλύτεροι μου. Μια ταλαιπωρία σκέτη, ήταν.

Όμως, μήπως ο καθένας το χειρίζεται διαφορετικά; Μήπως αν περνούσες εσύ ότι πέρασα εγώ να έκανες κάτι διαφορετικό τώρα π.χ. να πείσμωνες, να ξεσήκωνες ότι φίλους έχεις και δεν έχεις και να μην μένεις βράδι σπίτι σου, να γυρίζεις όλα τα μπάρ όλης της Κύπρου, να γνωρίζεις νέο κόσμο, με το έτσι θέλω, να γνωρίσεις νέα άτομα, να μπεις σε διαδικασία φλερτ;

Ότι δεν κάνω εγώ δηλαδή.

Νιώθω και ξέρω πως ακούγομαι μίζερη. Δεν ξέρω τι να κάνω. Με αφήνει αδιάφορη η ζωή μου, η καθημερινότητα και ο κόσμος μου - όσοι μείναν και δεν τους ρούφηξε το τρίπτυχο συζυγος-οικογενεια - φιλοι αλλα ζευγάρια - είναι στην κοσμάρα του και θέλει σπρώξιμο κάτι που δεν έχω δύναμη να κάνω. Επίσης...δεν ξέρω και τι να πούμε πια, είναι σαν να έχει τελειώσει η συναρπαστική ζωή για όλους μας. Μεγαλώσαμε;

 Θα μου πεις...κάτσε δούλεψε, αφού εχεις τόσα στο μυαλό που θες να κάνεις και ίσως σε πάνε ένα βήμα παραπέρα. Το οποίο ξεσκίστηκα και έκανα όλο τον Γενάρη. Αλλά τώρα, πάει 8, νιώθω εξάντληση και δεν το λέω να ξανακαρφωθώ μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή; Αντί αυτού καρφώνω το ταβάνι με τις ώρες.

Και όσο για φλέρτ, ούτε λόγος. Τίποτα, μα τίποτα. Κάτι πήγε να περάσει από το μυαλό μου, αλλά ξέρεις κάτι;  Ξέρεις πότε υπάρχει η πιθανότητα και από την άλλη πλευρά. Και δεν τη βλέπω να υπάρχει. Ακόμα και φίλοι να είστε σε μια φάση, ένα κάτι το πιάνεις στον αέρα. Το μόνο που πιάνω στον αέρα, είναι μύγες. Άρα, μηδέν εις το πηλίκον.

Και το χειρότερο από όλα ξέρεις ποιο είναι; Δεν νομίζω κάποιος από τον κύκλο μου να συνειδητοποιεί την απελπισία μου. Ένας να μου πει " έλα, θα σε τραβώ εγώ ώσπου να σηκωθείς". Μπα...πάντα μόνοι μας είμαστε.

πω πω ταβάνια....

Δύσκολοι καιροί για τουλίπες

Έχω μια φίλη που περνάει μια παρόμοια κατάσταση με μένα. Δεν είναι καλά, νιώθει ότι η ζωή της έχει σταματήσει, ότι το παρελθόν δεν την αφήνει ήσυχη και ότι το μόνο που θέλει είναι να κλείσει τα μάτια και να ξυπνήσει και τίποτα από όλα όσα νιώθει και έχει ζήσει τους τελευταίους μήνες να μην υπάρχουν.

Την καταλαβαίνω, είμαι σίγουρη ότι και εσύ σε κάποια φάση της ζωής σου θα έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο.

Της είπα ότι τα πράγματα είναι απλά.

Οτι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι υπομονή και να αποδέχεσαι την φάση σου. Τί να το πολεμάς; Θα αλλάξει κάτι; Σίγουρα όχι και μάλλον δεν θα κλείσουν κύκλοι και δεν θα επουλωθούν πληγές. Και υπάρχει περίπτωση στο δικό της θέμα να υπάρχει happy end, αυτό ίσως συμβεί, ίσως και όχι. Αν θέλει περιμένει, αν δεν θέλει δεν περιμένει. Και ίσως δεν εξαρτάται από εκείνη. Ίσως τα πράγματα πάρουν την πορεία τους έτσι κι αλλιώς.

Πολύ σοφά τα λόγια μου ε; Τα πιστεύω το ξέρεις.

Στην δική μου περίπτωση όμως υπάρχει μια πολύ μικρή λεπτομέρεια, που βασικά όλα τα πιο πάνω τα θολώνει.

Μικρή λεπτομέρεια: Είμαι ακόμα - τρεις μήνες μετά - πάρα μα πάρα πολύ θυμωμένη. Δεν ξυπνώ και να εύχομαι ο άλλος να είναι καλά. Ξυπνώ και σκέφτομαι πολλές φορές ότι δεν θέλω να ευχηθώ κάτι καλό.  

Είμαι τόσο πληγωμένη, τόσο θυμωμένη.

Άρα όλα τα πιο πάνω δεν θα μου συμβούν τώρα. Πώς θα κλείσουν κύκλοι άμα εγώ έχω τόσο μεγάλες πληγές; Πώς θα προχωρήσω να ανοίξω άλλα κεφάλαια, όταν σκέφτομαι τα παλιά και γεμίζω αρνητική ενέργεια;

Δεν ξέρω πώς να το ξεπεράσω. Μην βιαστείς να μου πεις να κάνω κουβέντα. Δες το προηγούμενο ποστ.

Άρα τι κάνω;

Κλείνω τα μάτια και προχωρώ όπως όπως. Ίσως ο χρόνος με λυπηθεί και κάνει μαγικά και απλά σε κάποια φάση ηρεμήσω και -ως εκ θαύματος - αποκτήσω ενέργεια για να ανοίξω νέες πόρτες.

Πόσες βαθιές αναπνοές; Έχω σκάσει.

Παράλογο;

Είναι και αυτοί οι άνθρωποι που σου λείπουν πολύ, αλλά δεν θες να τους ξαναδεις.

Έτσι, παίρνεις μια βαθιά αναπνοή και συνεχίζεις τη ζωή σου.

Alone

Κάποιοι λένε πως δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους. Κάποιοι κάνουν συνέχεια σχέσεις για να είναι με κάποιο και ας μην είναι ερωτευμένοι. Κάποιοι είναι συνέχεια σε παρέες ακόμα και αν δεν έχουν κάτι να πουν.

Δεν ανήκω σε καμιά από αυτές τις κατηγορίες. Συνειδητά και μάλλον και ασυνείδητα, μου αρέσει να είμαι με τον εαυτό μου.

Γι' αυτό και βλέπω φίλους μόνο άμα τους πεθυμώ. Γι αυτό και ερωτεύομαι και κάνω σχέσεις μόνο όταν θέλω να περάσω πάρα πολλή ώρα με τον άλλο. Και γι' αυτό τα σαββατοκύριακα - ειδικά του χειμώνα - μένω σπίτι μου και εξαφανίζομαι από τον υπόλοιπο κόσμο.

Τι κάνω; Πολλά και τίποτα. Ότι έχω ανάγκη μάλλον την κάθε φάση της ζωής μου. 

Αυτή την περίοδο, μάλλον έχω ανάγκη να είμαι καλά με εμένα. Να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με τον εαυτό μου.

Το Σάββατο που μας πέρασε, ξύπνησα κατά τις 9, έκανα πολύ καφέ, κάθισα στον υπολογιστή και έκανα ένα ατέλειωτο σερφάρισμα. Μετά, έφτιαξα τραχανά, έφαγα δύο λουκάνικα με κουμανδαρία στη σχάρα, μετά έφτιαξα κι άλλο καφέ, μετά είδα 2-3 επεισόδια της νέας μου αγαπημένης σειράς, The Affair, μετά κοιμήθηκα μια ώρα, μετά βγήκα για μισή ώρα έξω για μια δουλειά, επέστρεψα, είδα τιβί, έπαιξα με το γατί και μετά βγήκα για ποτά και φαγητό με δύο αγαπημένα μου πρόσωπα.

Την Κυριακή, ξύπνησα, πήγαμε οικογενειακώς Κακοπετριά, επέστρεψα στις 4 και ξέρεις τι έκανα; Ακύρωσα ένα καφέ που είχα με φίλους, ακύρωσα επίσκεψη στους κουμπάρους, γιατί πρώτον ειλικρινά δεν πιάνω το concept καφές ( βαριέμαι) , δεύτερο βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια μέρη και τρίτον, ήθελα να μείνω σπίτι με τον εαυτό μου να περάσουμε τέλεια! Και ήταν όντως υπέροχα.

Τώρα δεν ξέρω αν είναι νορμάλ αυτό. Ή αν έχει κάποιο βαθύ νόημα. Ή αν πρέπει να επιληφθώ του θέματος.

Καλως τη νέα χρονιά! (Να είσαι συναρπαστική)

Αθήνα 2015. 

Πήγα με λίγο φόβο. Αν δεν ήταν καλή η διάθεση μου; Ήδη στην Κύπρο τους τελευταίους μήνες, ένιωθα πολύ κάπως. Στα έγραψα.

Αθήνα είχα να πάω χειμώνα από το Δεκέμβριο του 2011. Πήγαινα μόνο κάτι καλοκαίρια, για ένα βράδυ, in transit για τα νησιά.

Πήγα λοιπόν για αλλαγή του χρόνου. Για αλλαγή γενικά. Για το θαύμα.

Και έγινε. Η αλλαγή. Και το θαύμα.

Ήταν φανταστικά, υπέροχα.

Είδα τους φίλους μου, πέρασα χρόνο μαζί τους - ήθελα κι άλλο η αλήθεια, δεν τους χόρτασα.

Γύρισα στα νέα μπαράκια, επέστρεψα σε παλιά στέκια. Ήπια ΟΛΗ την πόλη σε αλκοόλ. Περπάτησα, άραξα σε μπαράκια, γνώρισα κόσμο, πήγα σε πάρτι, πήγα σε τραπέζι, ξενύκτησα. Έκανα δηλαδή, ότι δεν έκανα στην Κύπρο εδώ και καιρό.

Επίσης προέκυψαν, εντελώς τυχαία, 1-2 επαγγελματικές γνωριμίες και ίσως ευκαιρίες.

Δηλαδή τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να του βγει καλά η χρονιά και να του μπει με ελπίδες και προοπτικές η νέα; Τίποτα. Όλα τα πιο πάνω ήταν αρκετά.

Μετά βλέπουμε. 

Οπότε, καλή σου χρονιά. Να είναι το 2015, η πιο όμορφη σου χρονιά μέχρι τώρα.

χ