Εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες

Πριν εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες, έγραψα το πρώτο ποστ. Με βάφτισα, ή μάλλον με "ξύπνησα".
Εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες μετά, είμαι ακόμα εδώ.
Η πιο μεγάλη μου σχέση. Που δεν περίμενα να διαρκέσει τόσο. Άσε που αν ήξερα ότι θα έμπαινα σε τέτοια δέσμευση, θα κώλωνα και θα την έκανα με ανάλαφρα πηδηματάκια. Ευτυχώς η καρακοσμάρα μου σε αυτή την περίπτωση λειτούργησε θετικά.


Μια σχέση με τα πάνω και τα κάτω της. Με τις μέρες του ενθουσιασμού, τις μέρες τις αδιάφορες, τις μέρες τις δύσκολες χωρίς κάτι να πω, τις μέρες που είχα ανάγκη να μοιραστώ, τις μέρες που ήσουν εσύ το παρεάκι μου, που από την άλλη πλευρά της οθόνης, ήξερα ότι διάβαζες και με "έπιανες". Τα βράδια, που με ανοικτό το παράθυρο, θα έσκαγα αν δεν έγραφα, τα βράδια που ο ήχος του πληκτρολογίου ήταν εκκωφαντικός, σχεδόν μου τρυπούσε τις σκέψεις, τα βράδια που ξέκλεβα λίγο χρόνο από τις άλλες σχέσεις, για αυτή τη σχέση.

Το blog στην αρχή γεννήθηκε από μια ανάγκη μου να μπορώ να εκφράζομαι χωρίς τα κολλήματα που ένιωθα ότι κουβαλούσα στην καθημερινότητα μου. Αργότερα, μετατράπηκε σε κάτι άλλο, πιο δημόσιο, αφού τα post δημοσιεύονταν σε κυπριακό έντυπο. Για να καταλήξει τα τελευταία χρόνια να είναι η δική μου εσωτερική ανάγκη, να καταγράφω ότι ζω. Από τη μια για να θυμάμαι και να λειτουργεί το blog ως η μνήμη μου και από την άλλη για να παίρνω τη γνώμη σου για όλα όσα έχω στο μυαλό μου. Και αυτή νομίζω είναι η καλύτερη φάση μου ως τώρα. Νιώθω ότι υπάρχει μια ουσιαστική επικοινωνία.

Και τώρα που αυτή η χρονιά μου διέλυσε δύο μεγάλες φούσκες και ετοιμάζομαι να σπάσω και τρίτη, μου αρέσει που είσαι εδώ και είσαι δίπλα μου σε αυτό το μεγάλο βήμα που ετοιμάζομαι να κάνω.

Στα επόμενα εννιά χρόνια και τέσσερις μέρες λοιπόν!
Cheers!

Παίρνω φόρα και...

Αυτό το στάδιο πριν πάρεις μια μεγάλη απόφαση ή μάλλον πριν υλοποιήσεις τη μεγάλη απόφαση που πήρες.

Που η αποφασιστηκότητα σου εναλλάσεται με δειλία και αναποφασιστικότητα.

Που η σκέψη "μια ζωή είναι αυτή, ας κάνω το καλύτερο που μπορώ για μένα" εναλλάσσεται με το " που πας μωρή ξεβράκωτη στα αγγούρια".

Που υπάρχει η αναλογία των 10 ατόμων που σου λένε να τολμήσεις και ότι "κανείς καλός δεν χάνεται" και των 2 που λένε "σκέψου ξανά τα βήματα σου".

Που από την μια νιώθεις superwoman και από την άλλη μικρή και ασήμαντη.

Που ζυγίζεις εκείνα που θα χάσεις και εκείνα που θα κερδίσεις. Όμως εκείνα που θα χάσεις , βαθιά μέσα σου ξέρεις πως πρώτον δεν είναι τόσο σημαντικά όσο το να είσαι ψυχικά υγιής και δεύτερο ίσως τα ξανακτίσεις ακόμα καλύτερα. Και εκείνα που θα κερδίσεις, θα είναι καταρχάς η σκέψη πως τόλμησες, πως δεν έκατσες στα αυγά σου, πως είσαι το "βουνό που πήγε στον Μωάμεθ". Αλλά και πάλι σκέφτεσαι...αν τα ζυγίζω λάθος; Αν όντως το βουνό δεν πρέπει να πάει στον Μωάμεθ;

Αυτό το στάδιο το μεταβατικό. Που όμως ξέρεις πως δεν θα συγχωρέσεις τον εαυτό σου αν δεν το πάρεις στο επόμενο. Στο καλύτερο, στο πιο αληθινό, στο πιο τολμηρό, στο πιο κοντά σε εσένα.

Αυτό το στάδιο που σου κόβεται η αναπνοή.

Αυτό το στάδιο που αποφάσισες πως ότι έγινε στη ζωή σου πριν, τα τόσα δύσκολα πράγματα των τελευταίων καιρών ΠΡΕΠΕΙ να οδηγήσουν κάπου. Δεν μπορεί να μείνει κάτι το ίδιο...

Dream a little, dream of me

Τις μέρες και νύκτες του σαββατοκύριακου μου τις περνάω μπροστά από την οθόνη, να δουλεύω, να χαζολογάω στο ίντερνετ, να βλέπω σειρές και ταινείες. Δεν μου λείπουν οι βόλτες της μέρας, αυτή είναι η αλήθεια και σίγουρα δεν τρελαίνομαι να γυρίζω στα  μπαρ τα Σάββατα. Τί έγινε θα μου πεις;

Δεν ξέρω. Είμαι κάτι μεταξύ " το 'δαμε τόσες φορές το έργο"  και "τόσο δύσκολη σεζόν που ήταν, δικαιούμαι να κάνω ότι θέλω". 

Περνάω μια φάση ημί-εσωστρέφειας. Βγαίνω για να δω εκείνους που θέλω. Στέλνω μηνύματα όταν θέλω, όχι όταν πρέπει. Πάω σε μέρη που μ' αρέσει με τον κόσμο που μ' αρέσει. Έχω και πολλές βραδιές, πράγματα της δουλειάς. Γενικά κυκλοφορώ τα βράδια. Αυτό σημαίνει ότι δεν βυθίστηκα στο μαύρο και είναι καλό. 

 Από την άλλη έχω πεθυμήσει κάτι πολύ συγκεκριμένο.

Το φλερτ. Όχι το γενικό το αόριστο, να πάω δηλαδή κάπου και να φλερτάρω τους πάντες. Πεθυμώ να μου αρέσει ένας. Να επιδιώκω να τον δω. Να προσπαθώ να δω σημάδια αν του αρέσω. Αλλά εμένα να μου αρέσει πάρα πολύ (ή έμφαση στο "πάρα"). Και κάτι να παίζει, ένα μήνυμα, ένα υπονοούμενο, που να δείχνει ότι μπορεί  και να υπάρχει κάτι. Και μετά αυτή η στιγμή, που είστε οι δυο τετ α τετ. Εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν το πρώτο φιλί. Εκείνο το πρώτο φιλί. Με τον άνθρωπο που θες πάρα πολύ. Οι ανοιξιάτικες βόλτες στην πόλη μαζί του. Εκείνος ο μαγνήτης που σας φέρνει κοντά, που δεν θες να ξεκολλήσεις. Που επικεντρώνεις το βλέμμα σου στις λεπτομέρειες του προσώπου του. Που παλαβώνεις με το χαμόγελο του, που θες τα χείλη του συνέχεια πάνω στα δικά σου.

Ναι, αυτό το έχω πεθυμήσει πολύ.

Σε προλαβάινω. Δεν το εξιδανικεύω. Από τη στιγμή που το έχω ζήσει μερικές φορές στη ζωή μου, σημαίνει ότι υπάρχει, σημαίνει ότι δικαιούμαι να το επιζητώ. Τώρα πώς βρίσκεις αυτόν τον ΕΝΑ, δεν έχω ιδέα. Να εμπιστευτώ το σύμπαν; Να γυρίζω παντού; Δεν ξέρω. Δεν θα έπρεπε να είναι τόσο πυρηνική φυσική το θέμα, όμως πολλές φορές νιώθω πως είναι πιο εύκολο να κάνω δοκτοράτο στο Χάρβαρντ, παρά να βρω τον άνθρωπο μου. Χμ.

Υ.Γ Ξέρω ότι υπάρχεις κάπου εκεί έξω...

Me Llaman Calle

Η φετινή σεζόν ήταν, όπως έχεις καταλάβεις από τις πιο δύσκολες της ζωής μου. Το ένα μετά, το άλλο. Και εκεί που νόμιζα ότι οκ θα κάνει τον κύκλο του κάτι, έγινε κάτι άλλο και άνοιξε και δεύτερος κύκλος. Σαν ζογκλέρ ήμουν φέτος. Και δεν το παίζω drama queen. Ίσα ίσα, φίλοι μου ψυχολόγοι με "μάλωσαν" γιατί δεν αφησα τον εαυτό μου να πενθήσει και βιάστηκα να είμαι καλά. Οπότε αφέθηκα και το έζησα πλήρως, σε όλες του τις διαστάσεις. Οταν ήμουν χάλια, έμενα σπίτι, όταν ήμουν καλά έβγαινα. Οι φίλοι μου, μόνο 1-2 κατάλαβαν ακριβώς σε τι φάση είμαι φέτος.
Τέλοσπαντων, είναι όλα μέσα στη ζωή έτσι δεν είναι;
Είμαι καλύτερα σαφώς. Τα πάνω είναι πιο πολλά, τα κάτω είναι πιο λίγα. Όταν συμβαίνουν τα κάτω είναι συνειδητοποιημένα, είναι μεν μια μαύρη τρύπα, αλλά έχει πάτο, δεν είναι το άπειρο. Όταν πιάνω πάτο, κάνω ένα γκελ με τα πόδια μου και σύντομα ανεβάινω πάνω στην επιφάνεια. Έμαθα πια καλά τον μηχανισμό του γκελ. Ίσως ονομάζεται "ωριμότητα"; Δεν ξέρω.

Σήμερα ξύπνησα και παρόλο που όπως και όλα τα τελευταία σ/κ και τις νύκτες μου , έχω άπειρη δουλειά (ναι βλακεία το ξέρω - αλλά προέκυψε freelance και αυτό είναι καλό), έβαλα στα ηχεία να παίζει στο full Manu Chao.

Me llaman calle, λοιπόν. Με λένε δρόμο. Και ο δρόμος μου είναι γεμάτος λουλούδια, δέντρα, φίλους με τα πιο όμορφα χαμόγελα, οικογένεια καταδική μου, μια χώρα όλο ήλιο και με ένα έντονα γαλάζιο ουρανό. Ένας δρόμος που περπατώ χωρίς να φοβάμαι, τις πιο πολλές χωρίς να κοιτάω πίσω. Ένας δρόμος που χαίρομαι την πορεία του. Που κρατώ στο χέρι ένα gin 'n' tonic, σε μεγάλο ποτήρι, έτσι όπως τα φτιάχνουν στα cool μπαράκια της Βαρκελώνης ( φωτό από περσινό καλοκαίρι) και όχι στα ξιπασμένα μπαρ της Κύπρου. Στην πορεία γνωρίζω νέο κόσμο - ίσως σε κάποια φάση αρχίσω να φλερτάρω κιόλας -, γνέφω στους φίλους μου να περπατήσουμε μαζί. Χαλαρά, όμορφα, απλά και ουσιαστικά.

Είναι καιρός για χρώμα ε;

Υ.Γ Μια φίλη γνώρισε έναν τύπο και μου έλεγε ότι της άρεσε αν και το ζώδιο ήταν λίγο "πρόβλημα". Της απάντησα " Τα μόνα άστρα που αξίζουν είναι του ουρανού και αυτά που βλέπεις όταν σου δίνουν το τέλειο φιλί".  Το γράφω εδώ, για να το θυμάμαι.

Είναι οκ.

Αυτό το πράγμα που βγαίνεις από το λήθαργο μετά από 2-3 απανωτά σοκ.

Που μια μέρα ξυπνάς και δεν σε ενοχλεί που έχει ήλιο. Που δεν χώνεσαι στην κουβέρτα και να θες να μείνεις εκεί για πάντα.

Που θες να κάνεις πράγματα, που κανονίζεις να έχεις κάτι τα βράδια, γιατί σου έχουν λείψει πολλά πράγματα, όσο και αν το σπίτι σου ήταν το τέλειο καταφύγιο.

Που οι μαύρες σκέψεις σου, αφήνουν περιθώριο να μπουν 2-3 ακτίνες φωτός. Και είναι οκ, δεν νιώθεις ενοχές και γι αυτό.

Αυτό που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις περάσει και λίγα. Και που πολλά, από αυτά, τα αποφάσισαν άλλοι και εσύ απλά έπρεπε να τα ζήσεις. Και που τώρα συνειδητοποιείς, ότι ναι όντως έγιναν, κυριάρχησαν στη ζωή σου και ότι ο μόνος τρόπος να τα αποδεκτείς είναι να σκεφτείς το εξής: " Δεν θα είμαι ξανά η ίδια, πέρασα τόσα πολλά, δεν είναι δυνατόν να πέρασαν και να μην με άγγιξαν. Ναι, με άγγιξαν αλλά ανακάλυψα πράγματα για μένα που τα αγνοούσα. Τώρα δεν έχω επιλογή από το να τα δω κατάματα. Και να τα χρησιμοποιήσω για να ανοίξω δρόμους δικούς μου".

Αυτό που δεν έχεις άπειρο θυμό και λύπη, τόσο πολύ που δεν ξέρεις πως να το χειριστείς. Τώρα ξέρεις, καλύτερα από πριν. 

Και αυτό που καταλαβαίνεις ότι, όχι δεν είναι στάδια. Είναι κύκλοι. Που γυρίζουν και που σημαίνει ότι θα ξαναπέσεις, θα ξαναθυμώσεις, θα ξαναπελπιστείς, θα ξανασηκωθείς, θα ξαναχαρείς και τούμπαλιν. Ώσπου οι κύκλοι να γίνονται μικρότεροι και μικρότεροι. Αλλά οι κύκλοι θα υπάρχουν. Γιατί η ζωή είναι έτσι.

Αυτό που μπορείς να σκέφτεσαι "είναι οκ". Και να είναι όντως οκ.

Flirt, αυτός ο άγνωστος

Έλα ας μιλήσουμε για φλερτ.

Πώς φλερτάρεις; Πώς σε φλερτάρουν;

Το καταλαβαίνεις όταν σου συμβαίνει; 

Φλερτάρεις καν;

Είναι ολόκληρη επιστήμη. Εγώ δεν είμαι σίγουρη αν φλερτάρω. Μάλλον ναι, αλλά έχει πάρα πάρα πολύ καιρό. Τόσο πολύ που δεν καταλαβαίνω και αν με φλερτάρουν. Δηλαδή μπορεί να εμφανιστεί μπροστά μου γυμνός κάποιος και με κοιτάξει και έντονα και απλά να νομίσω ή ότι ζεστάθηκε, έχει μυωπία, ξέχασε τα ρούχα του ή νιώθει τελοσπάντων τόσο άνετα και φιλικά μαζί μου που είπε να βγάλει και κανένα ρουχαλάκι.

Όσο αν μου αρέσει κάποιος...κάνω ακριβώς το αντίθετο που θε έκανε ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος. Δεν παίρνω τηλ, δεν επικοινωνώ, δεν κοιτάω στα μάτια, κάθομαι μακριά. Καταστροφή. Και μετά το βράδι που βλέπω τα γνωστά όνειρα, τους φαντασιώνομαι. 

Έπεσα σήμερα που λες σε ένα άρθρο των Times, με τίτλο "How to flirt". Σε ένα σημείο, λέει για το άγγιγμα που σύμφωνα με το άρθρο είναι η πιο μεγάλη ένδειξη αν υπάρχει φλερτ ή είναι απλά φιλικό.Λέει:

Φιλικό: Σε σπρώχνουν λίγο στον ώμο ή τον κτυπάνε λίγο, χειραψία

Ναι κάνει νόημα...είσαι ο "παρέας"ή κρατάνε απόσταση με χειραψία

Ίσως να υπάρχει κάτι: Άγγιγμα γύρω από τον ώμο ή στη μέση ή άγγιγμα στον αγκώνα

Αυτό με τη μέση...ε ναι, ε; Αλλά ο αγκώνας...παράξενο σημείο δεν είναι;

alert alert!: Άγγιγμα στο πρόσωπο

Ε, πού στο πρόσωπο; Στο μάγουλο σαν να είναι ο μπαμπάς σου ή η μάνα σου; Δεν είναι λίγο "νοιάζομαι για σένα φιλικά";

Ολόκληρη επιστήμη σου λέω.

Still

Όλα στη ζωή μου μηδενίζονται αυτή τη σχολική χρονιά.

Όχι όλα. Αλλά από τα βασικά, τις σταθερές μου αναφορές, σχεδόν όλα.

Είναι ένα σημάδι. Το βλέπω.

Καιρός για αλλαγή.

Από που να αρχίσω δεν ξέρω. Ούτε που ξέρω που θέλω να πάω. Με πιέζουν να πάρω έναν δρόμο συγκεκριμένο. Δεν ξέρω αν θέλω αυτόν τον δρόμο. Μπορεί και να τον θέλω. Μπορεί όχι. Δεν έχω απάντηση. Και πως θα ξεκινήσω να ανοίξω το part 2 της ζωής μου;

Έλα μου ντε.

Τώρα με βολεύει που μένω ακίνητη. Δεν κοιτάω δεξιά ή αριστερά μου, δεν με ενδιαφέρει κανείς. Έχω απομονωθεί. Δεν με πειράζει - αστείο δεν είναι που δεν φοβάμαι τη μοναξιά; Εγώ που δεν μπορούσα να μείνω μόνη;

Κοιτάω λίγο πίσω - αυτό πρέπει να μάθω να το λιγοστεύω σιγά σιγά. Πώς μου το ΄λεγε να δεις μια φίλη μου...παρελθοντολαγνεία. Αυτό έχω.

Είναι η δικαιολογία μου που φοβάμαι να κοιτάξω μπροστά. Ούτε και που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ρίσκαρα. Σίγουρα πριν τα 30 μου. 

Προς το παρόν είναι όλα θολά. Ξέρω πως δικαιούμαι το θολά τώρα. Αλλά ο χρόνος περνάει και εγώ δεν περνώ καλά. Καθόλου καλά.

¨Ενα σημάδι. Κάτι καλό να ΄λθει. Υπόσχομαι να το αρπάξω. Αλήθεια.

Υ.Γ1 Ξέρω ότι μάλλον σκυλοβαρέθηκες να με διαβάζεις να γκρινιάζω, να τα βλέπω όλα κατάμαυρα κλπ κλπ. Έχεις δίκιο. Με βαρέθηκα επίσης.
Υ.Γ2 Βλέπω ξανά το γνωστό όνειρο, ότι πάω ξανά πανεπιστήμιο. Ποτέ δεν κάνω μάθημα. Γυρίζω στο campus, μιλώ με κόσμο άγνωστο, ενίοτε κάνω και σεξ. Ωραία...

Όχι πια φίλοι, μόνο σεξ

Τί κάνεις όταν συμβαίνει αυτό;

Εσύ πως το βλέπεις;

Δεν μου έχει τύχει ποτέ να έχω έναν φίλο για χρόνια και μετά μια μέρα ή μια στιγμή , να τον δω αλλιώς. Δεν είμαι απόλυτη, αλλά δεν νομίζω να συμβεί και ποτέ.

Πήγε 1-2 φορές να παίξει αυτό το σενάριο, αλλά δεν μου βγήκε. Ειδικά σε μια περίπτωση, καμιά φορά σκέφτομαι, μήπως ήταν...the one who got away? Αλλά αφού δεν μου έβγαινε;

Σκέψου. Ο άλλος να είναι ήδη φίλος σου. Δηλαδή να ξέρεις τον χαρακτήρα του, να ξέρεις και τα καλά του και τα κακά του. Να σε ξέρει και να σε αγαπά όπως είσαι, άρα δεν θα προσπαθήσεις να είσαι κάτι άλλο, ειδικά στην αρχή, για να εντυπωσιάσεις και καλά.

Και μετά να σου βγαίνει και το σεξ.

Ιδανικό ε;

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ φίλο μου γυμνό και να κάνω το Κάμα Σούτρα, δεν μπορώ να φανταστώ. Αλήθεια. 

Τις προάλλες κοιμήθηκα στο ίδιο κρεβάτι με ένα φίλο μου. Ούτε να το σκεφτώ. Αν έκανα κίνηση, κάτι θα γινόταν πιστεύω. Αλλά προτιμώ το μόνο φίλοι σενάριο.

Από την άλλη, μου ψιλοαρέσει ένας τύπος που μάλλον είναι φιλική η σχέση μας. Αλλά επειδή είναι φιλία που εξελίχθηκε τον τελευταίο μήνα, δεν είναι ακριβώς φιλία. Είναι η αρχή της.

Και τέλοσπαντων, να μην στα πολυλογώ, κατά φάσεις τον σκέφτομαι αλλιώς. Γυμνό.

Όμως δεν θα κάνω κάτι. Γιατί πολλές φορές πιάνουμε vibe επειδή θέλουμε, όχι επειδή υπάρχουν.

Οπότε θα συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα, θα συναντιόμαστε με τις φόρμες μας και θα τρώμε σοκολάτες. Όχι αλκοόλ. Εγώ χυλόπιτα στα γεράματα δεν τρώω!

Τα ταβάνια

Σκεφτόμουν να αρχίσω το κείμενο γράφοντας ότι δεν είναι τυχαίο που αυτή την εποχή πέφτουμε σε χειμέρια νάρκη. Θα έγραφα ότι ο λόγος που ειμαι ένα χάλι, που δεν κάνω τίποτα, που δεν θέλω να δω κανένα, που τα βλέπω όλα μαύρα, που βλέπω ξανά τα "Υπέροχα Πλάσματα" και αναπολώ φάσεις που ήμουν και εγώ κάπως έτσι και που η ζωή μου είχε ένα ενδιαφέρον, είναι η χειμέρια νάρκη μου.

Αλλά δεν το έγραψα. 

Μήπως είναι και αυτό μια φθηνή δικαιολογία; Μήπως δεν έχω ουσιαστικό λόγο να είμαι έτσι;

Και είναι όλα μέσα στο μυαλό μου;

Η βαρεμάρα μου, η απομόνωση μου από τους πάντες και τα πάντα, η έλειψη ενδιαφέροντος για όλα ( μα, όλα) και για όλους ( δυστυχώς, όλους) είναι καθαρά δικό μου θέμα.

Φυσικά, ίσως σκεφτείς πως οι περασμένες εμπειρίες είναι αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε τώρα. Και όπως ξέρεις και διαβάζεις, οι τελευταίοι μήνες δεν ήταν και οι καλύτεροι μου. Μια ταλαιπωρία σκέτη, ήταν.

Όμως, μήπως ο καθένας το χειρίζεται διαφορετικά; Μήπως αν περνούσες εσύ ότι πέρασα εγώ να έκανες κάτι διαφορετικό τώρα π.χ. να πείσμωνες, να ξεσήκωνες ότι φίλους έχεις και δεν έχεις και να μην μένεις βράδι σπίτι σου, να γυρίζεις όλα τα μπάρ όλης της Κύπρου, να γνωρίζεις νέο κόσμο, με το έτσι θέλω, να γνωρίσεις νέα άτομα, να μπεις σε διαδικασία φλερτ;

Ότι δεν κάνω εγώ δηλαδή.

Νιώθω και ξέρω πως ακούγομαι μίζερη. Δεν ξέρω τι να κάνω. Με αφήνει αδιάφορη η ζωή μου, η καθημερινότητα και ο κόσμος μου - όσοι μείναν και δεν τους ρούφηξε το τρίπτυχο συζυγος-οικογενεια - φιλοι αλλα ζευγάρια - είναι στην κοσμάρα του και θέλει σπρώξιμο κάτι που δεν έχω δύναμη να κάνω. Επίσης...δεν ξέρω και τι να πούμε πια, είναι σαν να έχει τελειώσει η συναρπαστική ζωή για όλους μας. Μεγαλώσαμε;

 Θα μου πεις...κάτσε δούλεψε, αφού εχεις τόσα στο μυαλό που θες να κάνεις και ίσως σε πάνε ένα βήμα παραπέρα. Το οποίο ξεσκίστηκα και έκανα όλο τον Γενάρη. Αλλά τώρα, πάει 8, νιώθω εξάντληση και δεν το λέω να ξανακαρφωθώ μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή; Αντί αυτού καρφώνω το ταβάνι με τις ώρες.

Και όσο για φλέρτ, ούτε λόγος. Τίποτα, μα τίποτα. Κάτι πήγε να περάσει από το μυαλό μου, αλλά ξέρεις κάτι;  Ξέρεις πότε υπάρχει η πιθανότητα και από την άλλη πλευρά. Και δεν τη βλέπω να υπάρχει. Ακόμα και φίλοι να είστε σε μια φάση, ένα κάτι το πιάνεις στον αέρα. Το μόνο που πιάνω στον αέρα, είναι μύγες. Άρα, μηδέν εις το πηλίκον.

Και το χειρότερο από όλα ξέρεις ποιο είναι; Δεν νομίζω κάποιος από τον κύκλο μου να συνειδητοποιεί την απελπισία μου. Ένας να μου πει " έλα, θα σε τραβώ εγώ ώσπου να σηκωθείς". Μπα...πάντα μόνοι μας είμαστε.

πω πω ταβάνια....

Δύσκολοι καιροί για τουλίπες

Έχω μια φίλη που περνάει μια παρόμοια κατάσταση με μένα. Δεν είναι καλά, νιώθει ότι η ζωή της έχει σταματήσει, ότι το παρελθόν δεν την αφήνει ήσυχη και ότι το μόνο που θέλει είναι να κλείσει τα μάτια και να ξυπνήσει και τίποτα από όλα όσα νιώθει και έχει ζήσει τους τελευταίους μήνες να μην υπάρχουν.

Την καταλαβαίνω, είμαι σίγουρη ότι και εσύ σε κάποια φάση της ζωής σου θα έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο.

Της είπα ότι τα πράγματα είναι απλά.

Οτι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι υπομονή και να αποδέχεσαι την φάση σου. Τί να το πολεμάς; Θα αλλάξει κάτι; Σίγουρα όχι και μάλλον δεν θα κλείσουν κύκλοι και δεν θα επουλωθούν πληγές. Και υπάρχει περίπτωση στο δικό της θέμα να υπάρχει happy end, αυτό ίσως συμβεί, ίσως και όχι. Αν θέλει περιμένει, αν δεν θέλει δεν περιμένει. Και ίσως δεν εξαρτάται από εκείνη. Ίσως τα πράγματα πάρουν την πορεία τους έτσι κι αλλιώς.

Πολύ σοφά τα λόγια μου ε; Τα πιστεύω το ξέρεις.

Στην δική μου περίπτωση όμως υπάρχει μια πολύ μικρή λεπτομέρεια, που βασικά όλα τα πιο πάνω τα θολώνει.

Μικρή λεπτομέρεια: Είμαι ακόμα - τρεις μήνες μετά - πάρα μα πάρα πολύ θυμωμένη. Δεν ξυπνώ και να εύχομαι ο άλλος να είναι καλά. Ξυπνώ και σκέφτομαι πολλές φορές ότι δεν θέλω να ευχηθώ κάτι καλό.  

Είμαι τόσο πληγωμένη, τόσο θυμωμένη.

Άρα όλα τα πιο πάνω δεν θα μου συμβούν τώρα. Πώς θα κλείσουν κύκλοι άμα εγώ έχω τόσο μεγάλες πληγές; Πώς θα προχωρήσω να ανοίξω άλλα κεφάλαια, όταν σκέφτομαι τα παλιά και γεμίζω αρνητική ενέργεια;

Δεν ξέρω πώς να το ξεπεράσω. Μην βιαστείς να μου πεις να κάνω κουβέντα. Δες το προηγούμενο ποστ.

Άρα τι κάνω;

Κλείνω τα μάτια και προχωρώ όπως όπως. Ίσως ο χρόνος με λυπηθεί και κάνει μαγικά και απλά σε κάποια φάση ηρεμήσω και -ως εκ θαύματος - αποκτήσω ενέργεια για να ανοίξω νέες πόρτες.

Πόσες βαθιές αναπνοές; Έχω σκάσει.

Παράλογο;

Είναι και αυτοί οι άνθρωποι που σου λείπουν πολύ, αλλά δεν θες να τους ξαναδεις.

Έτσι, παίρνεις μια βαθιά αναπνοή και συνεχίζεις τη ζωή σου.

Alone

Κάποιοι λένε πως δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους. Κάποιοι κάνουν συνέχεια σχέσεις για να είναι με κάποιο και ας μην είναι ερωτευμένοι. Κάποιοι είναι συνέχεια σε παρέες ακόμα και αν δεν έχουν κάτι να πουν.

Δεν ανήκω σε καμιά από αυτές τις κατηγορίες. Συνειδητά και μάλλον και ασυνείδητα, μου αρέσει να είμαι με τον εαυτό μου.

Γι' αυτό και βλέπω φίλους μόνο άμα τους πεθυμώ. Γι αυτό και ερωτεύομαι και κάνω σχέσεις μόνο όταν θέλω να περάσω πάρα πολλή ώρα με τον άλλο. Και γι' αυτό τα σαββατοκύριακα - ειδικά του χειμώνα - μένω σπίτι μου και εξαφανίζομαι από τον υπόλοιπο κόσμο.

Τι κάνω; Πολλά και τίποτα. Ότι έχω ανάγκη μάλλον την κάθε φάση της ζωής μου. 

Αυτή την περίοδο, μάλλον έχω ανάγκη να είμαι καλά με εμένα. Να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με τον εαυτό μου.

Το Σάββατο που μας πέρασε, ξύπνησα κατά τις 9, έκανα πολύ καφέ, κάθισα στον υπολογιστή και έκανα ένα ατέλειωτο σερφάρισμα. Μετά, έφτιαξα τραχανά, έφαγα δύο λουκάνικα με κουμανδαρία στη σχάρα, μετά έφτιαξα κι άλλο καφέ, μετά είδα 2-3 επεισόδια της νέας μου αγαπημένης σειράς, The Affair, μετά κοιμήθηκα μια ώρα, μετά βγήκα για μισή ώρα έξω για μια δουλειά, επέστρεψα, είδα τιβί, έπαιξα με το γατί και μετά βγήκα για ποτά και φαγητό με δύο αγαπημένα μου πρόσωπα.

Την Κυριακή, ξύπνησα, πήγαμε οικογενειακώς Κακοπετριά, επέστρεψα στις 4 και ξέρεις τι έκανα; Ακύρωσα ένα καφέ που είχα με φίλους, ακύρωσα επίσκεψη στους κουμπάρους, γιατί πρώτον ειλικρινά δεν πιάνω το concept καφές ( βαριέμαι) , δεύτερο βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια μέρη και τρίτον, ήθελα να μείνω σπίτι με τον εαυτό μου να περάσουμε τέλεια! Και ήταν όντως υπέροχα.

Τώρα δεν ξέρω αν είναι νορμάλ αυτό. Ή αν έχει κάποιο βαθύ νόημα. Ή αν πρέπει να επιληφθώ του θέματος.

Καλως τη νέα χρονιά! (Να είσαι συναρπαστική)

Αθήνα 2015. 

Πήγα με λίγο φόβο. Αν δεν ήταν καλή η διάθεση μου; Ήδη στην Κύπρο τους τελευταίους μήνες, ένιωθα πολύ κάπως. Στα έγραψα.

Αθήνα είχα να πάω χειμώνα από το Δεκέμβριο του 2011. Πήγαινα μόνο κάτι καλοκαίρια, για ένα βράδυ, in transit για τα νησιά.

Πήγα λοιπόν για αλλαγή του χρόνου. Για αλλαγή γενικά. Για το θαύμα.

Και έγινε. Η αλλαγή. Και το θαύμα.

Ήταν φανταστικά, υπέροχα.

Είδα τους φίλους μου, πέρασα χρόνο μαζί τους - ήθελα κι άλλο η αλήθεια, δεν τους χόρτασα.

Γύρισα στα νέα μπαράκια, επέστρεψα σε παλιά στέκια. Ήπια ΟΛΗ την πόλη σε αλκοόλ. Περπάτησα, άραξα σε μπαράκια, γνώρισα κόσμο, πήγα σε πάρτι, πήγα σε τραπέζι, ξενύκτησα. Έκανα δηλαδή, ότι δεν έκανα στην Κύπρο εδώ και καιρό.

Επίσης προέκυψαν, εντελώς τυχαία, 1-2 επαγγελματικές γνωριμίες και ίσως ευκαιρίες.

Δηλαδή τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να του βγει καλά η χρονιά και να του μπει με ελπίδες και προοπτικές η νέα; Τίποτα. Όλα τα πιο πάνω ήταν αρκετά.

Μετά βλέπουμε. 

Οπότε, καλή σου χρονιά. Να είναι το 2015, η πιο όμορφη σου χρονιά μέχρι τώρα.

χ

About last night

Τις φοβόμουν αυτές τις γιορτές. Και όταν δεν το ένιωθα αυτό, το έπαιζα αδιάφορη. Δεν στόλισα, άλλαζα κανάλι όταν στην τιβί είχε χριστουγεννιάτικες ταινείες, δεν άκουγα για πάνω από λίγα δευτερόλεπτα ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

Λογικό. Αυτά που έγιναν το φθινόπωρο, με διέλυσαν κυριολεκτικά. Εδώ και δυο μήνες, μαζεύω κομματάκια, για να μου πέσουν, για να τα μαζέψω, για να μου ξαναπέσουν και τούμπαλιν.

Χθες το βράδι είχα ένα πάρτι. Σκεφτόμουν να μην πάω. Να μείνω στον καναπέ. Τι θα έχανα εξάλλου; Θα ήταν ο ίδιος κόσμος, θα χορεύαμε το ίδιο, θα πίναμε τα ίδια ποτά. Όλα θα ήταν τα ίδια.

Τελικά όμως πήγα. Απλά για να μην το μετανιώσω που δεν προσπάθησα.

Και ήταν απρόσμενα....υπέροχα!

 Είδα φίλους παλιούς, ξαναβρέθηκα με μερικά άτομα που με τα τελευταία γεγονότα είχαμε ένα παράξενο κλίμα μεταξύ μας και αγκαλιαστήκαμε σφικτά. Μίλησα με κόσμο με τον οποίο δεν περίμενα να κάνω τέτοιες κουβέντες. Μου ψιθύρησαν φίλοι στο αυτί, ατάκες αγαπησιάρικες που ούτε αυτές τις περίμενα.

Ναι, δεν περίμενα γενικά πως θα έβλεπα μια τόσο φωτεινή ηλιαχτίδα χαράς στη μουντάδα της ζωής μου των τελευταίων μηνών.

Ήταν το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο έβερ.

Καλές γιορτές να ΄χεις. Αγάπη πολλή.

Υ.Γ Αθήνα μου. Νομίζω είμαι έτοιμη για σένα. Χ

Ένα μεγάλο ουφ

Δεν στόλισα. Δεν θα στολίσω.

Δεν κατεβαίνω παλιά Λευκωσία. Δεν με ενδιαφέρουν οι γιορτές και τα παζαράκια τα γιορτινά.

Βαριέμαι. Όχι τα Χριστούγεννα γενικά ως ιδέα, αλλά τα Χριστούγεννα εδώ.

Τα λεφτά που πετάγονται σε διακόσμηση. Σε άσκοπα δώρα. Έχει κόσμο που δεν έχει να φάει και αυτή η φράση στην Κύπρο, πλέον δεν είναι μεταφορική.

Πήγα σε καμιά δεκαριά πάρτι δουλειάς και πάρτι γενικά. Πέρασα πολύ ωραία. Είδα και φίλους. Μου αρέσαν και στα πετακτά 2-3 ( γκέι και μικρούληδες - έλεος δηλαδή).

Πέρασα και μέτρια αρκετές φορές. Αλλά αυτό προσπαθώ να μην το αναλύω γιατί δεν έχω την καλύτερη ψυχολογία αυτές τις μέρες.

Μετρώ τις μέρες για να πάω Αθήνα. Προσπαθώ να μην εναποθέτω όλες μου τις ελπίδες σε αυτό το ταξίδι. Να μην περιμένεις πολλά για να μην απογοητευτείς πολύ. Φράση που σιχαίνομαι αλλά σε αυτή την περίπτωση, ισχύει.

Σκέφτομαι το μέλλον μου. Και το παρόν μου. Προσπαθώ, όχι πολύ το παρελθόν. Μετά από κάτι σημαντικό που έχει συμβεί στη ζωή σου, είναι μια καλή ευκαιρία να δεις που στέκεις. Δεν μου αρέσει εδώ που στέκομαι.

Θέλω έναν έρωτα ωραίο. Εκείνον που δεν προσπαθείς πολύ. Εκείνον που σε ελκύει ο άλλος ( ναι, καταντήσαμε να μην το θεωρούμε, πολύ απαραίτητο - γελοίο δεν είναι;). Που παρατηρείς πως συμπεριφέρεται στη ζωή του και νιώθεις σεβασμό. Όμως, εκτός από το να είσαι ανοικτός, τι άλλο μπορείς να κάνεις; Να είσαι καθαρός, σίγουρα. Κάτι άλλο;

Θέλω και παιδάκι. Χμ δεν ξέρω. 

Ουφ.

Σκέψεις βροχή

Σήμερα, αφορμή έψαχνα και είπα να μείνω σπίτι μέχρι το μεσημέρι να τελειώσω κάτι δουλειές του γραφείου που θέλουν συγκέντρωση.

Βρέχει κιόλας και είναι ωραία. Κάθομαι με πιτζάμες, καφέ, γατί μπροστά από θέρμανση.

Το ότι ακόμα δεν άρχισα να δουλεύω, αλλά γράφω εδώ, το αγνοώ.

Απολαμβάνω το σπίτι μου δεν λέω, όμως τον τελευταίο καιρό μένω όλο και πιο μέσα.

Από τη μια, έχω πολλά πάρτι δουλειάς, οπότε τις άλλες μέρες λιποθυμώ στον καναπέ και βλέπω το ταβάνι ( αλήθεια) και από την άλλη, για τους γνωστούς ευνόητους, αποφεύγω την παλιά Λευκωσία.

Δεν είμαι και σε χριστουγεννιάτικη διάθεση...οπότε τα λαμπάκια της πόλης με μάραναν.

Τι έγινε ρε παιδιά; Έχει ασχημύνει η Λευκωσία, ή είναι απλά η διάθεση μου.

Έχω βαρεθεί αυτό το τοπίο. 

Καλά, για την παλιά πόλη δεν το συζητώ. Πόσή πουρόπετρα να αντέξει ο άνθρωπος. Πόση άσχημη Ονασαγόρου, πήκτρα πλατεία Φανερωμένης, δρομάκια που δεν βρίσκεις να παρκάρεις να δεχτείς;

Τελικά, εμείς που πηγαίναμε παλιά Λευκωσία από τη δεκαετία του '90 ( Καλά Καθούμενα, Οκτάνα, Plato's), φύγαμε και ήλθαν οι "ορκισμένοι" εχθροί της "βρωμισμένης" παλιάς πόλης.

΄Τώρα πάω στη "νέα " Λευκωσία. Silverstar, Lost and Found, Vinocultura. Μου ταιριάζει πιο πολύ το αστικό τοπίο των άσχημων πολυκατοικιών του '80 και οι λίγες εξαιρέσεις, τα κτίρια του Νεοπτόλεμου Μιχαηλίδη.

Το μόνο που δεν μπορώ να καταλάβω αν τα κάνω όλα αυτά ( ανάγκη για νέες εικόνες, νέα στέκια, νέο κόσμο) γιατί πραγματικά θέλω να είμαι καλά και να κάνω καινούρια αρχή ή απλά από αντίδραση, για να αποφύγω εικόνες και κόσμο. Θα ήθελα να είναι το πρώτο.

Τώρα που θα πάω Αθήνα, ανυπομονώ να περπατήσω πολύ. Από κέντρο μέχρι Πλάκα, Αναφιώτικα, να ανέβω Κολωνάκι, να κατηγορίσω τη Σόλωνος, να πάω Λυκαβητό, να κάθομαι σε cafe και να κοιτώ τον κόσμο που περνάει. Δεν θέλω να σκέφτομαι, δεν θέλω να αγχώνομαι για το παρόν και για το μέλλον μου.

Ο anonymous των σχολίων του τελευταίο ποστ, είπε μια αλήθεια. Έχω πραγματικούς στόχους;

Δεν ξέρω anonymous. Και αν θύμωσα που μου το είπες, είναι γιατί στα 37 μου δεν έχω κάτι χειροπιαστό.

Ο anti-Christos λεει στο τελευταίο ποστ του ότι θέλει να γίνει πατέρας, μου είπε και μια φίλη μου Αθηναια στο τηλέφωνο ότι θέλει να κάνει παιδί. Μου το είπε και ένας φίλος μου γκέι.

Και γω, αορίστως, θέλω να γίνω μάνα. Αλλά σίγουρα θέλω να γίνω μάνα , από έρωτα. Δεν μπορώ να δεχθώ τον συμβιβασμό.  Πιστεύεις ότι έχει κόσμο που θεωρεί "παράλογο" το γεγονός ότι θέλω να είμαι με κάποιο που θα είμαι ερωτευμένη και μαζί του να κάνω οικογένεια; " Να τα ξεχωρίσεις αυτά τα δύο, τουλίπα, δεν γίνεται αλλιώς", μου πε μια φίλη τις προάλλες και τσαντίστηκα.

Οπότε anonymous, αν έχω ένα στόχο, είναι να ζήσω τη ζωή μου χωρίς σκόντο.

Μας κάνει;

Η πορεία

Η πιο μεγάλη αλήθεια είναι πως όταν είσαι συναισθηματικά φορτισμένος, δεν μπορείς να δεις τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις.

Ενω έχω πλήρη συνείδηση ότι είναι αυτό ακριβώς που μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό και ενώ ξέρω ότι δεν θα είναι για πάντα, εντούτοις πολλές φορές δεν μπορώ να το σταματήσω.

Για παράδειγμα. Αποφεύγω τη παλιά Λευκωσία. Για ευνόητους λόγους. Επίσης αποφεύγω διάφορα πάρτι και event και εννοείται τρέμω τις γιορτές.
Το να νιώθεις ότι πρέπει να κρύβεσαι στην ίδια σου την ( μικρή) πόλη δεν είναι ότι ευχάριστο.
Πόσο καιρό θα πάει αυτό;
Γιατί ακόμα νιώθω έτσι;
Κάθε μέρα έχω απορίες, κάθε μέρα έχω παράπονο γιατί δεν μπορώ να το χειριστώ.
Κάθε μέρα μου λένε φίλοι, ότι είναι λογικό, να μην φοβάμαι και πάω καλά και ότι δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στο πότε θα είμαι σε καλύτερη κατάσταση.

Αλλά έχει στιγμές που πέφτω. Που απορώ γιατί μου έτυχε τέτοια βλακεία στη ζωή μου.
Τώρα σκέφτομαι ότι δεν θα τελείωσει ποτέ, ότι δεν θα είμαι καλά.
Κάνω πράγματα συνέχεια, βγαίνω έξω, δουλεύω πολύ, μιλώ με φίλους μου. Και πάλι νιώθω τόσο , άδεια.
Έρχονται και Χριστούγεννα....δυσκολεύομαι.
Σκέφτομαι την Αθήνα και χαίρομαι που πρώτο θα δω τους φίλους μου, δεύτερο θα αλλάξω περιβάλλον και τρίτο θα κυκλοφορώ στην πόλη ΑΝΕΤΑ.
Και μετά σκέφτομαι ότι θα έλθω πίσω, στα ίδια σκατά.
Αν είσαι μάγκας, δώσε μου μια αισιόδοξη συμβουλή.

Πότε κλείνουν οι κύκλοι;

Αυτό που είσαι ακόμα θυμωμένος με τη συμπεριφορά του άλλου, ενάμιση μήνα μετά.

Που δεν συνειδητοποιείς τι έγινε, που εισαι μεταξύ νεύρων και λύπης.

Που δεν διανοείσαι ότι σου έκανε τέτοιο πράγμα.

Που πίστευες ότι ήταν πιο "πολύς" αλλά διαπιστώνεις πως ήταν πάντα πιο "λίγος".
Που καταρρέουν μέρα με τη μέρα όλα όσα πίστευες για αυτόν.

Πότε τελειώνει;

Και αν δεν θες καν να μπεις στη διαδικασία να τους πεις πόσο σε διέλυσαν; Γιατί αυτό σημαίνει ότι θα επικοινωνήσεις, κάτι που δεν θες με τίποτα.

Όταν έχεις ανάγκη να τους σβήσεις από τη ζωή σου και να το νιώθεις έντονα ενάμιση μήνα μετά.

Πότε έρχεται το closure;

Δύο

Και μετά είναι εκείνες οι μέρες που τα μόνα μέρη που θες να συχνάζεις είναι το σπίτι σου και άλλες χώρες.

Για να είσαι ο εαυτός σου, για να σε "δεις", για να δεις άλλα.

Υ.Γ Συνειδητοποίησα χθες κάτι πολύ σημαντικό. Ίσως, δεν έχω ερωτευτεί ποτέ.

Μια ηλιακτίδα

Είναι εκείνες οι μέρες, που ξυπνάς και δεν σκέφτεσαι αμέσως τα κακά της φάσης σου. Ή αν τα σκεφτείς, διαρκούν τόσο, όσο η διαδρομή από το κρεβάτι στην κουζίνα για τον πρώτο καφέ της μέρας.

Είναι οι μέρες, που βλέπεις να ξεπροβάλλει μια μικρή ηλιακτίδα. Τόσο μικρή, αλλά αρκετή για να σε φωτίσει.

Ναι, θες να συγχωρέσεις. Να στείλεις εκείνο το μήνυμα. Αλλά δεν θα το κάνεις. Γιατί κατά βάθος ξέρεις πως αυτή η ηλιακτίδα, μπορεί ανά πάσα στιγμή να κρυφτεί πίσω από γκρι σύννεφα.

Υπομονή. Ναι, αυτό θα κάνεις. Ώσπου να αυξηθούν οι ηλιακτίδες. Ώσπου ο ουρανός σου να γίνει γαλάζιος. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Και που ξέρεις. Μια μέρα, θα βγεις έξω και θα είναι όλα τόσο φωτεινά που οι σκοτεινές λεπτομέρειες θα εξαφανιστούν πίσω από ένα κάτασπρο ορίζοντα.