Τρεις μέρες μόνο

Πάντα φοβόμουν τα σαββατοκύριακα και τις αργίες. Χμ, όχι πάντα. Τα τελευταία χρόνια.

Ένιωθα πως ο ελεύθερος χρόνος θα με ανάγκαζε να μην χρησιμοποιώ την πρόφαση "έχω δουλειά" και έτσι δεν θα μπορούσα να αποφύγω τη ζωή μου και τις σκέψεις μου.

Τους τελευταίους μήνες έχω αναθεωρήσει πολλά πράγματα. Δεν έγινε κάτι συνταρακτικό που ξεκίνησε αυτή τη διαδικασία. Νομίζω απλά ήταν φυσική συνέπεια των τελευταίων 10 και βάλε χρόνων. Πολλές σκέψεις και προβληματισμοί, τους οποίους σου τους είχα πει αυτά τα τεσσεράμιση χρόνια που γράφω στο blog.

Τώρα που λες, έχουν μπει κάποια πράγματα στις σωστές διαστάσεις τους. Μια συγκεκριμένη ατάκα μιας φίλης με βοήθησε πολύ. "Μην περιμένεις το τέλειο, μην περιμένεις γενικά."

Είμαι γενικώς τελειομανής, έχω και λίγο OCD ( obsessive compulsive disorder). Το να νομίζω ότι ελέγχω το βράδι μου, το να έχω πρόγραμμα είναι ο τρόπος μου να νομίζω ότι ελέγχω τη ζωή μου. Αλλά η ατάκα της με έβαλε στη διαδικασία να προσπαθώ να μην έχω high expectations - ειδικά όσο αφορά στο πως θα εξελίσσεται η κάθε μέρα μου.

Γιατί, δεν μπορείς να ελέγξεις τι θα σου τύχει , ούτε το πως θα συμπεριφερθείς σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Τα σενάρια υπάρχουν μόνο στην οθόνη. Αλλα και πάλι...μπορεί να σου το κάνει φύλλο και φτερό ο σκηνοθέτης και η ιστορία να πάει αλλού.

Πού θέλω να καταλήξω; Αυτό το τριήμερο εξελίχθηκε τόσο διαφορετικά απ' ότι περίμενα και τόσο όμορφα.

Είχα 1-2 πράγματα φιξαρισμένα. Ένα πάρτι γενεθλίων, μια εκδρομή στον Πρωταρά με γονείς. Αυτό.

Τελικά προέκυψαν και καφέδες στον ήλιο - παλιά Λευκωσία, δεν θα σε ξαναπαρνηθώ, σ' αγαπώ βαθιά - , βόλτες πολλές, κουβέντες με φίλους ΚΑΙ ένα σχεδόν σπασμένο δόντι από χορευτική φιγούρα gone bad (ναι εμείς ήμασταν η γελοία παρέα χθες στο Hustle που κάναμε αναπαράσταση το Black Swan).

Άντε φεύγω, πάω Λεμεσό για ένα γρήγορο ποτάκι.

Υ.Γ1 Η φωτό χθεσινή. Η παραλία του Figtree - έτσι μοιάζει χωρίς ομπρέλες.

Υ.Γ2 Το τραγουδάκι δίπλα είναι το Floating Bed από το soundtrack της Frida. Είναι το αγαπημένο μου, αρχίζω να το ακούω σχεδόν μόνο όταν μπαίνει η άνοιξη.

Sight-seeing

Χθες το βράδι συναντήθηκα με ένα παλιό συμφοιτητή μου, βραζιλιάνο που ήρθε Λευκωσία λίγες μέρες για δουλειά.

Είχα να τον δω 12 χρόνια. Χαθηκαμε όταν εκείνος πήγε στην Αυστραλία για Master και εγώ έμεινα Λονδίνο ( κακώς χαθήκαμε γιατί έχει σπίτι στο Ρίο, πάνω στην Κόπα Καμπάνα και όπως έμαθα χθες είναι πολύ εύκολο να παρελάσεις στο καρναβάλι του Ρίου - ως γνωστό, είναι το όνειρό μου και η μόνη φιλοδοξία που έχω αυτή τη στιγμή).

Φεύγω από το γραφείο, πάω καπάκι στο ξενοδοχείο, τον μαζεύω και ψιλοσοκαριζόμαστε και οι δύο που αφήσαμε τόσα χρόνια να περάσουν χωρίς να βρεθούμε. Αυτός πιο ωραίος από τότε. Εκείνος, όταν με είδε είπε " God, tulip you haven't changed a bit", το οποίο δεν ξέρω αν είναι καλό.

Πάμε στο ταβερνάκι του Πάμπου, παραγγέλνουμε μεζέδες, όπου φυσικά τον είχα πιο πριν ρωτήσει πόσο πεινούσε. Είχε πει πολύ, οπότε άφησα τον Πάμπο να γεμίσει το τραπέζι. Ενθουσιάστηκε με τα κολοκυθάκια με τα αυγά, τα ξιδάτα αυγά του ορτυκιού, το χαλλούμι και τις σιεφταλιές. Εννοείται ότι αγάπησε το παγωτό μαστίχας με τα κομματάκια από γλυκό καρυδάκι. Δυστυχώς τα κρασάτα παϊδάκια που τα διαφημίζω παντού, ήταν σαν φρίσμπυ χθες.

Μετά - μέσα στον ψόφο- αποφασίζω να τον ξεναγήσω στην παλιά πόλη. Λοιπόν φίλοι μου, ένα έχω να πω. Κακώς έχω χαμηλό σπορ αυτοκίνητο. Θα έπρεπε να είχα αγοράσει τρακτέρ ή διπλοκάμπινο. Γιατί μόνο έτσι ανέχονται οι στενοί και γεμάτοι τρύπες δρόμοι της παλιάς Λευκωσίας.

Επίσης, προσπάθησα να εξηγήσω στον φίλο ότι η τρύπα που βλέπει θα γίνει σύντομα πλατεία από τη διάσημη Zaha Hadid ."Zaha who?", μου είπε. Τελικά μόνο εμείς την ξέρουμε και οι υπόλοιπες τριτοκοσμικές χώρες που βανδαλίζει με τα έργα της. Δεν κατάφερε τελικά να φανταστεί πως το έργο που έβλεπε στην μακέτα και που έμοιαζε με wok θα γίνει κάποτε πλατεία.

Μετά αφού ζαλίστηκε από τη διαδρομή Πύλη Αμμοχώστου - Αιγαίο- Ερμού- Φανερωμένη-Αισχύλου- Plato's και τις αμέτρητες λακούβες, παρκάραμε στην τάφρο και περπατήσαμε προς το checkpoint, τέρμα της Λήδρας. Διερωτήθηκε αν είναι τόσο άδεια η πόλη πάντα. Του είπα ότι είναι Δευτέρα - αν και ο Πάμπος ήταν τίγκα- και επίσης είναι κρύο - καλά δεν τον έπεισα, μένει Λονδίνο.

Περπατάμε που λες στη Λήδρας, όπου δεν ήξερα πως να περιγράψω το χάλι. Τις χάλια βιτρίνες, τα φαστφουντάδικα, κάτι άσχετα καταστήματα, κάτι περίεργους τύπους και εννοείται τα κτίρια από τα οποία κρέμονται ρούχα και αντένες-πιάτα.

Καταλήγουμε στο τέρμα, όπου βλέπουμε κάτι φωτό που υπάρχουν με την καταστροφή στην Αϊτή, με τη ζωή στην πόλη πριν 50 χρόνια και κάτι ασπρόμαυρες της εισβολής, που ούτε και που ήξερα πως υπήρχαν. Έβλεπε απέναντι και έπαθε ένα σοκ που είδε την τουρκική σημαία ενώ πριν μου είχε πει για το πόσο "in your face is that lit up flag up on the mountain". Βρήκαμε κάτι κτίρια που φαίνονται πάνω οι σφαίρες από την εισβολή. Σταθήκαμε λίγο στη σιωπή, κοιτάξαμε απέναντι.

Μετά επιστρέψαμε στον "πολιτισμό". Περάσαμε από τα Καλά Καθούμενα όπου ήταν κλειστά και εκεί καθόταν μια παρέα στα σκοτεινά που κάπνιζε διάφορα. Εντυπωσιάστηκε από το γυμνάσιο της Φανερωμένης και εκπλάγηκε όταν του είπα πως είναι δημόσιο σχολείο και όχι ιδιωτικό.

Επιστρέψαμε από την Ονασαγόρου, όπου του εξήγησα ότι παίζει γενικά παιχνίδι με τους "μεγάλους" και τους μικρούς καταστηματάρχες και φυσικά του έδειξα το κατάστημα του Άβο που κάνει την πιο υπέροχη χαλλουμωτή ever. Παρεμπιπτόντως, το κατάστημα ανακαινίζεται, μπορεί να βάζει wifi.

Αποχαιρετιστήκαμε, με την υπόσχεση ότι δεν θα αφήσουμε ξανά άλλα 12 χρόνια να χαθούν.

Νιώσε με

Μέσα στην πλήξη της καθημερινότητας και την γκρίνια του " όλα είναι τα ίδια και τίποτα καινούριο", έρχεται ένα γεγονός και σου φέρνει στο μυαλό, εικόνες από το μακρινό - και τώρα που το σκέφτομαι, πιο πολύχρωμο- παρελθόν.

Κυριακή βράδι, διαβάζω online ότι πέθανε ο Ρασούλης. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένα τραγούδι του. "Κι όμως να που δεν ξέρω...ποιος εγώ, κι υποφέρω...νιώσε με, σώσε με... κι ό,τι θες σ’ το προσφέρω". Να το λέει με εκείνη τη βραχνή φωνή, αργά και καθαρά. Σαν να θέλει να αγγίξει, με την κάθε συλλαβή, το μέσα σου.

Και καθώς το σιγοτραγουδούσα, μεταφέρθηκα νοητά, πριν από λίγα χρόνια - πλάκα πλάκα, σχεδόν δέκα- στα είκοσι κάτι μου, σε εκείνη τη συγκεκριμένη φάση της ζωής μου.

Δούλευα σε ένα μικρό γραφείο στην παλιά Λευκωσία, δεν είχα πολλούς φίλους, γιατί μόλις είχα επιστρέψει από σπουδές, δεν έκανα καριέρα και δεν με έπιανε η απελπισία του "όλα είναι τόσο ίδια". Είχα μια κολλητή, με την οποία μιλούσαμε στο τηλέφωνο κάθε πρωί, για καμιά ώρα. Αυτό που θυμάμαι και που μου θύμισε ο Ρασούλης, είναι την αίσθηση που είχα, όταν περπατούσαμε με αυτή τη φίλη μου στα δρομάκια της παλιάς πόλης. Είτε για να πάμε στην Οκτάνα - πόσες ώρες να λιώνουμε στους καναπέδες- είτε για να πάμε σε συναυλίες στο αρχοντικό της Αξιοθέας.

Όμορφες εικόνες! Όμορφα συναισθήματα, γλυκά σαν μέλι.

Κάναμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Πηγαίναμε πολύ σινεμά, σε πολλές συναυλίες, σε θέατρα. Ήμαστε δύο φίλες, χωρίς να μας ενδιαφέρει ο "κύκλος και οι γνωστοί", χωρίς να δίνουμε δεκάρα για τη δουλειά και τα deadlines. Δεν μας άγχωνε το "πρέπει να κάνεις οικογένεια, έχεις πατήσει τα 30" .

Αν δηλαδή, κάθε φορά που δεν είμαστε στα πολύ πάνω μας, ανατρέχουμε σε εικόνες και σκηνές για να ξεχαστούμε, έστω και λίγο, για μένα είναι εκείνες οι φάσεις, στην παλιά Λευκωσία, σούρουπο, με soundtrack τις μουσικές του Μανώλη Ρασούλη.

Γιατί δεν νιώθω γαληνεμένη πια;

Υ.Γ Πριν γράψω αυτό το κείμενο, τσαντίστηκα άσχημα με κάποιο από την ομάδα μου. Του είπα κάτι, που μου θύμισε ατάκες που μου λέει ο δικός μου διευθυντής και πνίγομαι. Δεν θέλω αυτό το πράγμα, ούτε την εξουσία.

Υ.Γ2 Η πραγματική ζωή είναι αλλού.

Υ.Γ3 Στην φωτό, το Αρχοντικό Αξιοθέας - υπόσχομαι μια Κυριακή να πάω, να το φωτογραφήσω και να το ανεβάσω στο photo blog.

Υ.Γ4 ΕΡΩΤΗΣΗ/ΓΚΑΛΟΠ: Βρίσκετε οποιαδήποτε χρησιμότητα στο να δημιουργηθεί σελίδα στο Facebook για το blog μου; Να ανεβαίνουν links για νέα κείμενα, φωτό κλπ;

No stopping anytime

Αν υπάρχει κάτι που φοβάμαι, που τρέμω για να είμαι πιο ακριβής, είναι τα καλούπια.

Μια ζωή τα πολεμώ. Αυτό σκεφτόμουν όταν διάβαζα ένα κείμενο της Μελίτας Κάραλη στο doctv.

Παραθέτω την πιο κάτω παράγραφο:

"ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΒΕΒΑΙΟΣ, σου δίνει τη δυνατότητα να κατέβεις από το θρόνο που νομίζεις ότι έφτιαξες. Να πηδήξεις σ’ ένα τρένο που περνάει και να μην το σκεφτείς. Να αφήσεις πίσω κληρονομιές που δε χρειάζεσαι. Να ξεφορτωθείς τα περιττά. Όταν δεν πνίγεσαι από τη βεβαιότητα, οι δρόμοι δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμα, οι δρόμοι δεν έχουν ονόματα. Κι εσύ δεν είσαι μια απολυτότητα."

Στο κείμενο της, μιλάει για την αβεβαιότητα. Ότι είναι - τελικά- καλό πράγμα. Τίποτε δεν είναι για πάντα και τίποτα απ' όσα ζεις τώρα είναι "this is it". Μπορεί να είσαι σε μια φάση, καλή ή κακή, δεν έχει σημασία, για αρκετό καιρό. Αλλά να ξέρεις ότι κάποτε θα έρθει ένα τέλος σ' αυτή.

Είναι υγιής η αβεβαιότητα. Αν με ρωτάς εμένα, είναι και σαν μια ελπίδα, σε φάσεις που δεν είσαι καλά. Ότι με κάποιο τρόπο , κάτι θα αλλάξει.

Επίσης, όταν νομίζεις πως τα έχεις όλα, είναι καλά να ξέρεις πως και αυτό κάποτε θα τελειώσει. Άρα να το εκτιμάς.

Αυτή την περίοδο ζυγίζω. Τις καλές και τις κακές στιγμές.

Προσπαθώ να καταλάβω σε τι φάση είμαι. Υποψιάζομαι πως μέσα σε όλα τα παλαβά που συμβαίνουν ( ή δεν συμβαίνουν), υπάρχει μια καλή βάση που μου πήρε τόσα χρόνια "σκάψιμο" για να τη βρω.

Πολλές μέρες θέλω να τα παρατήσω όλα. Και μετά σκέφτομαι "και τι νομίζεις πως έχεις;".

Η βλακεία είναι ότι οι επιλογές που κάνω αυτή τη στιγμή είναι τα σίγουρα, τα ασφαλή, τα "βέβαια".

Είναι καιρός.

Chilling a last :)

Καλημέρα!

Γράφω αυτό το κείμενο στα γρήγορα και ετοιμάζω σακίδιο να την κάνω από την πόλη.

Όχι δεν θα πάω Λεμεσό. Φέτος βαριέμαι φρικτά να είμαι μέρος των Καρναβαλιών. Έτσι κι αλλιώς η ζωή μου στο γραφείο - δηλαδή σχεδόν ολόκληρη η ζωή μου - είναι από μόνη της ένα τσίρκο.

Θα πάω να βρω 1-2 φίλους που μένουν δίπλα στο εξοχικό των γονιών μου , θα ψωνίσουμε καλούδια από το σουπερμάρκετ και θα ξεραθούμε στα dvd δυο μέρες. Τόσο απλά και τόσο πολύ το γουστάρω αυτό.

Μπορεί να βολτάρω στη θάλασσα, να διαβάσω κανά βιβλίο. Τώρα που το σκέφτομαι οι 24 ώρες είναι λίγες τελικά.

Σήμερα ανανέωσα το βιογραφικό μου. Ένιωσα καλά που το έκανα.

Χθες το βράδυ, όταν επέστρεψα σπίτι από το γραφείο στις 9, ένιωθα ένα κενό.

Γιατί εγώ θέλω να είμαι δημιουργική και ξέρω πολύ καλά ότι είναι σημαντικό μέρος του χαρακτήρα μου. Εδώ και πολλούς μήνες δεν είμαι.

Και επειδή με χαλάει τόσο πολύ και επηρεάζει και όλα τα άλλα της ζωής μου, θα κάνω κάτι γι αυτό.

Το τι μπορεί να είναι, θα το σκεφτώ σήμερα πλάι στο κύμα.

Καλό τριήμερο μωρά μου και να περάσετε σούπερ.

Υ.Γ1 Φωτό από Μπαλί.

Υ.Γ2 Είδα στον ύπνο μου ότι κυκλοφορούσε μια τίγρης σε ένα δωμάτιο και ερχόταν κατά πάνω μου. Τρομοκρατημένη ζητούσα βοήθεια από τον κόσμο που ήταν εκεί, αλλά δεν σηκωνόταν κανένας. Τί να σημαίνει άραγε μια τίγρης;

Η πρώτη εαρινή νύκτα (... was a good night)

Η χθεσινή βραδιά - η πρώτη του μήνα, η πρώτη της άνοιξης - ήταν πολύ φορτισμένη. Για διάφορους λόγους.

8μ.μ Στον καναπέ, λαμβάνω μήνυμα από φίλη ότι δεν θα έρθει στην Μποφίλιου, λόγω δουλειάς. Νομίζω απλά δεν ήθελε και τόσο ώστε να τρέξει να προλάβει. Κάποιες μέρες πριν οι υπόλοιπες δύο εκείνης της παρέας το ακύρωσαν. Έτσι από 7 βρεθήκαμε 4. Στο μυαλό μου το "Μέτρημα". " ...και μου βγαίνουν πάντα λίγοι, ή μου βγαίνουνε πολλοί. Σε ένα μετρήμα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή".

9μ.μ Περιμένω τις άλλες στο πάρκιγκ του παλιού Δημαρχείου. Αργούν 40 λεπτά. Κάθομαι στο αυτοκίνητο, μιλώ στο κινητό με φίλους και νευριάζω. Νευριάζω που είμαι μονάδα.Νευριάζω που δεν μπορώ να σκεφτώ λόγους για να είμαι εδώ.

11 μ.μ. Η συναυλία έχει αρχίσει εδώ και μια ώρα. Δεν περίμενα να είναι τόσο φανταστική η Μποφίλιου. Φωνή, ύφος, ταμπεραμέντο. Μουσική και στίχοι βρίσκουν το δρόμο τους κατευθείαν στο μέσα μου. " Κάθε παιχνίδι έχει μια νίκη και μια ήττα....έχω ένα λύκο στο μυαλό μου αναθρεμμένο...δεν έχει κλείσει τις παρτίδες του ακόμα...μέσα στη θλίψη έχω μάθει να αναπνέω."

1.00 π.μ. Τέλος. Περάσαμε υπέροχα σε μια συναυλία που μας κράτησε το κάθε λεπτό. Με φίλους καλούς να τραγουδάμε παρέα. Στο μυαλό μου ο στίχος ‎"Τίποτα σημαντικό, Ζω μονάχα εν λευκώ..." . Ό'τι κι αν σημαίνει αυτό.

1.30 π.μ. Αφού έχω κάνει μια μεγάλη βόλτα στη Λευκωσία - ήθελα κι άλλη μουσική - καταλήγω σπίτι. Καθώς ετοιμάζομαι να ξαπλώσω, ακούω ήχο μηνύματος στο κινητό. Η φίλη μου, η αγαπημένη μου κολλητή από τον καιρό του πανεπιστημίου. Πάλι είχαμε χαθεί αυτό τον καιρό, δεν έτυχε και εγώ να πάω Λεμεσό. Αλλά σήμερα, για κάποιο λόγο, την σκεφτόμουν πολύ έντονα.

Το μήνυμα έγραφε:" Τουλίπα μου γεια! Θα παραξενεύεσαι για το μήνυμα μου τόσο αργά! Σήμερα έφερα στον κόσμο το κοριτσάκι μας - παρόλο που κάναμε πολύ καιρό να μιλήσουμε σε έχω στην καρδιά μου και στη σκέψη μου συνεχώς - πάντα έλεγα να σε πάρω ή και να σου στείλω μήνυμα, όμως ήταν μια τόσο δύσκολη περίοδος της ζωής μου - όταν μιλήσουμε θα καταλάβεις. Ήθελα να μοιραστώ τα νέα μου μαζί σου και ελπίζω να με συγχωρέσεις και να με καταλάβεις. Φιλενάδα σήμερα είμαι ευτυχισμένη και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου γιατί τώρα βρήκα την ώρα να το κάνω - ολομόναχη στο δωμάτιο κλινικής".

Τόσα χρόνια κάθομαι και μετρώ. Ανθρώπους, πόσους φίλους 'εχω, πόσα βράδια θα είναι "κλεισμένα". Αυτές τις μέρες είμαι μες στα νεύρα. Που θέλω να πάω τόσα ταξίδια και δεν βρίσκω τη κατάλληλη παρέα, που στα καρναβάλια δεν θα πάμε παρέα Λεμεσό Σάββατο βράδι, που είμαι η μόνη single ανάμεσα στους φίλους μου, που αρνούμαι να τους οργανώνω εγώ. Τα παίρνω όλα τόσο προσωπικά, λες και μόνο εγώ μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία.

Και τελικά αυτή την πρώτη νύκτα της Άνοιξης, κατάλαβα ότι μόνο και μόνο που μπορείς να μπεις στη διαδικασία να μετράς - που υπάρχουν καν άνθρωποι τόσο ώστε να τους συνυπολογίζεις στις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις, είναι πολύ σημαντικό. Το άθροισμα δεν είναι ένας φιξαρισμένος αριθμός, ούτε και το πως έφτασες ως σ' αυτό το αποτέλεσμα.

Το ψαράκι στη φωτό δεν είναι τυχαίο. Είναι το ζώδιο του νέου μας μπεμπέ :)

Eat, travel, love

Τα πράγματα που έχω όρεξη να κάνω αυτό τον καιρό είναι τα εξής:

- Να διαβάζω βιβλία.

- Να ακούω μουσική.

- Να ταξιδεύω.

Μένω στο τελευταίο σημείο. Έχω αρχίσει από τώρα να σκέφτομαι τις καλοκαιρινές διακοπές. Ναι, ναι ξέρω, ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται. Όμως μου έχουν γαμήσει την άδειά μου, οπότε δυο βδομάδες σερί δεν μπορώ να πάρω άδεια. Άρα πρέπει να κάνω μανούβρες και να ταξιδέψω 1-2 φορές μέσα στο καλοκαίρι και 1-2 μέσα στην Άνοιξη ώστε να αλλάξω παραστάσεις και να επανέλθω κάπως πιο ανανεωμένη .

Θέλω Βαρκελώνη, θέλω Ιορδανία και θέλω και Αίγυπτο. Αυτό για κοντινούς προορισμούς.

Παραμένει βαθιά επιθυμία το Μπαλί ή Κούβα.

Το πρόβλημα είναι το εξής - εκτός από το προφανές το οικονομικό: Πρέπει να βρω την κατάλληλη παρέα.

Δεν είναι εύκολο.

Καταρχάς, ελάχιστους single φίλους έχω. Δεν θα αντέξω να πάω με ζευγαράκια.

Δεύτερο, δεν είναι όλοι καλοί συνταξιδιώτες. Μην σου τύχουν στριφνοί άνθρωποι που έχουν στο μυαλό τους μια συγκεκριμένη ατζέντα και τίποτα άλλο ή που δεν είναι ανοικτοί στα απρόοπτα του ταξιδιού.

Τρίτο, δεν είναι όλοι πρόθυμοι να φυλάξουν λεφτά για ένα μοχίτο στην Αβάνα. Επίσης, με την κρίση, πολλοί δεν μπορούν καν να μαζέψουν ένα διχίλιαρο. Δύσκολοι καιροί.

Τέταρτο, σαφώς και είναι πιο εύκολο να έχεις γκόμενο. Οργανώνεις το ταξίδι και ξέρεις ότι είναι αυτονόητο ότι θα έχεις ένα σύντροφο και δεν θα χρειάζεται να κάνεις γκάλοπ ανάμεσα στους φίλους σου.

Το άλλο που σκέφτομαι όμως είναι ότι πραγματικά θα ήθελα να κάνω ένα ταξίδι μόνη.

Έχω μεγάλη ανάγκη να βρεθώ με τον εαυτό μου να τα πούμε. Είμαι σίγουρη πως θα περάσουμε καλά και πως η σχέση μας θα γίνει πιο δυνατή. Μπήκα πριν λίγο στο amazon και παράγγειλα κάτι βιβλία για "women nomads".

Είναι ρίσκο να ταξιδεύεις μόνος. Εμπεριέχει εκτός από φυσικούς κινδύνους και πολλές προκλήσεις. Πρέπει να προσέχεις διπλά, να είσαι προετοιμασμένος για απρόοπτα και εννοείται να είσαι σε θέση να αποδεκτείς ότι θα περάσεις πολλές στιγμές μοναξιάς.

Και μετά είναι η όλη ιδέα του "Eat, pray, love". Μόνος σου παίρνεις τον εαυτό σου ένα βήμα παραπέρα. Στην πορεία, αν είσαι ανοικτός, γνωρίζεις κόσμο. Η ασφάλεια και η ανασφάλεια χωρίζονται από μια θολή γραμμή. Τις περισσότερες φορές όμως είναι παιχνίδια του μυαλού.

Υ.Γ1 Προς εσένα που είχαμε πάλι μια από τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες χθες το βράδι: Δεν με εκπλήσσει που περνάμε για ακόμα μια φορά παρόμοια φάση :)

Y.Γ2 Ταξίδια. Όχι μόνο του μυαλού.

Υ.Γ3 Δεν είναι μεγάλη μαλακία τα τριήμερα; Ειδικά όταν δεν ταξιδεύεις και όταν είσαι single;

Kids are alright

Τις προάλλες τηλεφώνησα στην 17χρονη βαφτιστήρα μου για να της παραγγείλω κάτι από την Αγγλία που θα πάει μεθαύριο.

Τουλίπα: Εγώ είμαι, η πνευματική σου μάνα!

Βαφτιστήρα: Χι χι το ξέρω. Μάντεψε που είμαι τώρα ( λέει πολύ περήφανη)

Τουλίπα: Στις 2 το μεσημέρι; Για πες...

Βαφτιστήρα: Είμαι γυμναστήριο, κάνω ποδήλατο και σου μιλάω ταυτόχρονα απ' το κινητό!

Αχ τι συγκίνηση! Το παιδί μου είναι urban, cool ΚΑΙ προσέχει τον εαυτό της!

Χθες το βράδι μιλούσα στο τηλ. με μια κολλητή μου. Μου έλεγε για έναν 22χρονο τύπο που είναι κάπως υπερβολικά διαχυτικός με τον γκόμενό της.

Τουλίπα: Είναι ξεκάθαρο. Του την πέφτει. Μπορεί να είναι bi ή bicurious.

Κολλητή: Μωρέ έτσι λέω και γω. Αλλά από τη άλλη, αυτή η νέα γενιά είναι πολύ άνετη με την σεξουαλικότητα ως ιδέα. Μπορεί να θέλει απλά να παίξει χωρίς κατ' ανάγκη να θέλει να κάνει κάτι.

Και σκέφτομαι κι εγώ. Όντως αυτά τα 20χρονα που βλέπω στα Καλά Καθούμενα, στο Brew, στη Σβούρα έχουν μια τεράστια διαφορά από τη δική μου γενιά. Και ας μας χωρίζουν 8-10 χρόνια μόνο ( υποτίθεται η γενιά αλλάζει κάθε 25). Είναι πιο ευέλικτοι. "Σπάζουν" πιο εύκολα τα καλούπια και τους ρόλους. Έχουν πιο πολλή πρόσβαση στον κόσμο - ας είναι καλά το ίντερνετ και το social networking.

Εντάξει, μπορεί εμείς να ζήσαμε σε πιο αθώες εποχές και να είχαμε περισσότερη ώρα να ανακαλύψουμε βασικά πράγματα. Θυμάμαι τη χαρά που ένιωσα όταν μου αγόρασαν οι γονείς μου το πρώτο μου στερεοφωνικό - ένα Aiwa. Φύλαγα λεφτά για να πάω στο Groovy στο Γαλαξία για να αγοράσω κασέτες, Smells like Teen Spirit, Doors, Τα Λαϊκά κλπ. Εννοείται πως τα πιο ακριβά αθλητικά δεν υπήρχε περίπτωση να τα έχω. 100 λίρες ήταν πολλά λεφτά. Τα Σάββατα την έβγαζα σε σπίτια συμμαθητών μου. Μια παρέα σε ένα δωμάτιο - φωτισμένο με κεράκια- να αναλύουμε στίχους από νέα cd π.χ., το One των Metallica.

Αυτά τα χρόνια τα θυμάμαι με πολλή αγάπη. Δεν θα άλλαζα κάτι.

Άρα τώρα γιατί βλέπω τα 20χρονα και ψιλοζηλεύω;

Νομίζω λόγω ακριβώς του ότι αυτή η γενιά άρχισε να σπάζει τα προηγούμενα καλούπια που δημιούργησαν οι προηγούμενες ( και δυστυχώς τα ακολούθησε και η δική μου) .

Βλέπω τους συμμαθητές μου και κάτι ξαδέρφια που με περνάνε 3-5 χρόνια και είναι σαν να βλέπω τους γονείς μου. Το ίδιο πλάνο ζωής ( σπουδές-αυτοκίνητο-σχέση μακροχρόνια-γάμος- σπίτι-δάνεια), την ίδια αντιμετώπιση για την καθημερινότητα ( it's all about money baby και όποιος έχει το καλύτερο σπίτι και αυτοκίνητο - και τσάντες) την ίδια στάση "σαν την Κύπρο, δεν έχει".

Μπορεί από την άλλη να θέλω να παραιτηθώ, να γίνω χορεύτρια στο καρναβάλι του Ρίο και απλά να ψάχνω τρόπο να απενοχοποιηθώ!

Κάτω το κεφάλαιο

Πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου πριν από μισή ώρα.

Τουλίπα : Μαμά, θέλω να σου πω το σχέδιο μου για τα επόμενα χρόνια και θέλω την υποστήριξή σας.

Μαμά τουλίπα: Χμμ για πες...( η σχέση μας είναι καλή αυτή την περίοδο - είναι σίγουρη ότι θα έχει εγγόνια πολύ σύντομα).

Τουλίπα: Μου έχουν διαλύσει τα νεύρα στο γραφείο. Άρα...θα παραιτηθώ. Και μετά θα γίνω καλλιτέχνης, μπορεί και να γράψω κανά βιβλίο. Θα τρώω σαλάτες από λαχανικά που θα έχω στον κήπο μου. Με λίγα λόγια θα με συντηρείτε.

Μαμά τουλίπα: Καλά κατάλαβα ( εννοείται πως δεν με πήρε στα σοβαρά).

Τουλίπα: Άκου μάνα, μου ανακοίνωσαν σήμερα ότι το καλοκαίρι θα πέσει πολλή δουλειά. Δηλαδή εγώ δεν θα μπορώ να πάω 2 βδομάδες διακοπές. Θα είμαι η μόνη "μαύρη" στη Λευκωσία που θα δουλεύει το 15αύγουστο. Και δεν θα είμαι καν μαύρη αφού δεν θα μπορώ να πηγαίνω παραλία για αποκτήσω χρωματάκι.

ΠΑΥΣΗ - (Την περίμενα να μου πει ότι δεν είναι καιρός για τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις, ειδικά και με την κρίση).

Μαμά τουλίπα: Να παραιτηθείς!

Ζήτω η μάνα τουλίπα!

Κατάλαβες φίλε;

Θα δουλεύω. Η ζωή μου καθορίζεται από Αυτούς. Ως και στη συναυλία της Amy Winehouse στις 22 του Ιούνη παίζει να μην μπορώ να πάω έτσι όπως τα κάνανε.

Και μετά , αφού τσίριζα στο γραφείο, γυρίζω και λέω στη συνάδελφο/φίλη/μάνα.

"To point του να ειμαι single είναι να μπορώ να κάνω μαλακίες χωρίς να είμαι "δεμένη" κάπου. Να έχω λεφτά, να μην έχω υποχρεώσεις και απλά να κάνω ότι μου καυλώσει. Αν στο μέλλον κάνω οικογένεια, θα τρέχω τα παιδιά στα φροντιστήρια, θα κάνω δουλειές και άρα δεν θα έχω χρόνο. Θα είναι λογικό να μην μπορώ να πηγαίνω όποτε θέλω διακοπές. Τώρα όμως κάνω τη ζωή παντρεμένης αλλά χωρίς τον άντρα, χωρίς το σεξ και χωρίς τα παιδιά. Σκατά".

Θα παραιτηθώ.

Σκλάβα του καπιταλισμού έχω καταντήσει. Και χωρίς το s&m...

Μια στιγμή στο χρόνο

Κυριακή βράδι, σπίτι, μετά από ένα σαββατοκύριακό μετρημένο σε δεκάδες φλιτζάνια καφέ και ποτήρια.

Τηλεόραση στο mute - έχω χορτάσει διαλόγους και ομιλίες αυτές τις μέρες.

Από τα ηχεία του laptop ένα compilation που έχει φτιάξει ο Σεραφείμ Τσοτσόνης για το doc tv. Το ιδανικό soundtrack για χαλάρωση.

Ξαπλώνω, στον καναπέ τυλιγμένη με κουβέρτα. Στο τραπεζάκι μπροστά το αναμμένο κερί , με άρωμα κανέλα- μήλο, δημιουργεί μια χαλαρωτική ατμόσφαιρα. Φτιάχνω πράσινο τσάι και είμαι έτοιμη να βάλω στο dvd τη νεα σειρά που άρχισα να βλέπω - Saving Grace με την Holly Hunter.

Ηρεμία. Επιτέλους.

Καλή μας βδομάδα :)

Re-Grouping

Υπάρχει η εξής ατάκα "τροχός είναι και γυρίζει" ή στα αγγλικά "tables are turning".
Το πιστεύω. Ότι και να γίνει, σε κάποια φάση, μπορεί σύντομα, μπορεί μετά από χρόνια, τα πράγματα να ανατραπούν και συ είτε δικαιώνεσαι είτε τιμωρείσαι.
Νόμος της φύσης. Το αρνητικό, θα γίνει σε κάποια φάση θετικό και τούμπαλιν.
Το βίωσα πριν από λίγες μέρες. Το απωθημένο Νο.1 - που για να είμαι ειλικρινής εδώ και μερικά χρονάκια έπαψε να είναι απωθημένο - κάνοντας μια μικρή κίνηση, άθελα του, μου έδειξε ότι ακόμα με γουστάρει. Αντιλαμβάνεσαι τη δικαίωση που ένιωσα. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια μέσα μου ήξερα ότι δεν του είμαι αδιάφορη.
Θα γίνει κάτι; Δεν νομίζω. Αυτός κολώνει αλλά το πιο σημαντικό είναι πως εγώ δεν μπορώ πια τα δύσκολα και τα σχεδόν ακατόρθωτα. Ας μείνει μια φαντασιώση. Τουλάχιστον, όποτε τον βλέπω μπορώ να παίζω το παιχνίδι μου και έτσι everybody's happy. Ώσπου να ερωτευτώ και να χαθεί στο μακρινό background.

Τις υπόλοιπες μέρες περνάω τη φάση "ηρεμία-τάξις- ασφάλεια".
Το οποίο σημαίνει πως δεν συμβαίνει κάτι συναρπαστικό αλλά από την άλλη μπαίνουν κάποια πράγματα στη θέση τους. Όποιο κόστος κι αν εμπεριέχει αυτό.
Η φίλη-ψυχολόγος αποκαλεί τη φάση μου "ανασυγκρότηση". Μ΄αρέσει και το κρατάω γιατί έτσι νιώθω. Αργή διαδικασία μεν, με σταθερά βήματα δε. Θα δείξει.

Κατά τα άλλα, όπως πάντα με ανησυχεί το θέμα "γκόμενοι". Βασικά είναι το μόνο θέμα που με προβληματίζει τόσο πολύ. Τα υπόλοιπα, δουλειά, φίλοι και τα σχετικά, είναι κάτι που μπορώ να χειριστώ ( καλά ή κακά, αναλόγως των ανάδρομων).
Δηλαδή, αν βάλουμε κάτω τα δεδομένα όπως το ότι δεν θέλω να φάω τα μούτρα μου, δεν κάνω πισωγυρίσματα, κάνω παιχνίδι και δεν είμαι στον κόσμο μου, έχω τα μάτια μου ανοικτά, δεν συμβιβάζομαι αλλά δεν κολλάω και με τον κάθε μαλάκα συνειδητοποιώ ότι ο κύβος του Ρούμπικ, λύνεται πιο εύκολα.
Η μόνη μου ελπίδα είναι η ανασυγκρότηση να μου αλλάξει τα μυαλά και σε αυτό το θέμα. Γιατί άρχισα να μην βλέπω φως στο τούνελ και δεν μ' αρέσει.

* Ο πίνακας ονομάζεται"Morning Sun" του Edward Hopper και είναι το αγαπημένο μου έργο του καλλιτέχνη. Κρύβει μια μελαγχολία, σκέψεις ενός πρωινού, ίσως καλοκαιρινού σε ένα απόλυτα αστικό τοπίο.

Universe....fuck you.

Στις 31 Δεκεμβρίου, καθόμαστε συνήθως και βάζουμε στόχους για τη νέα χρονιά. Φέτος, ειδικά είπαμε ότι "το 2011 θα είναι η χρονιά μας γιατί, το 11 είναι ένας συμμετρικός αριθμός".

32 μέρες μετά έχω να πω ότι ως τώρα τα πράγματα είναι μια μπούρδα και μισή.

Αυτό το διάβασες στο προηγούμενο ποστ. Ούτε και που ξέρω τι πρέπει να κάνω για να αλλάξει κάτι. Προφανώς, χρησιμοποιώ το ρήμα "κάνω" γιατί το "τα πράγματα έρχονται στην ώρα τους" δεν με πείθει πια.

Δεν μπορώ διαφορετικά να εξηγήσω γιατί εγώ δουλεύω σαν μαλάκας, χωρίς αποτέλεσμα, οι μέρες μου είναι βαρετές, τα βράδια μου αδιάφορα και τα γκομενικά μου ανύπαρκτα.

Άρα κάτι δεν κάνω σωστά μάλλον.

Εκτός από το να εξαφανίζομαι και να προτιμώ να βλέπω House, δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο να το περνώ όλο αυτό.

Θέλω ένα σπρώξιμο. Να έρθει ένας άνθρωπος να μου πει "μην έχεις έννοια, ξεκουράσου, είμαι εγώ εδώ και θα σε προσέχω".

Αλλά όχι. Πρέπει εγώ να με σπρώχνω, εγώ να με κάνω καλά, εγώ να τρέχω τον κόσμο για να γίνει η δουλειά μου, εγώ να σκύβω σαν δουλάκι, εγώ να "εντοπίζω" φίλους που έχουν χαθεί στον κόσμο τους.

Και ναι, δεν είναι προσωρινό και το ξέρω πολύ καλά. Έχει χρόνια που κρατάει αυτή η γκρινιάρικη κολώνια. Η μοναξιά - ακόμα και ανάμεσα σε πολύ κόσμο - δεν αντέχεται πλέον.

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο τρόπο να το αντιμετωπίσω από το να κλειστώ σπίτι μου. Όσο κι αν το σύστημα μου άρχισε να μην ανέχεται ούτε αυτό.

Προς το σύμπαν: Αει σιχτίρ πια!

Ανταπόκριση από τον καναπέ

Όταν αναλύεις πολύ τα πράγματα, πνίγεσαι από τις πολλές σκέψεις. ΣΩΣΤΟ.

Όταν όμως δεν αναλύεις τίποτα απολύτως; Τότε τί είναι αυτό;

Βαριέμαι τόσο πολύ τις τελευταίες βδομάδες. Δεν ξέρω γιατί, μην με ρωτήσεις.

Στην αρχή το θεώρησα καλό γιατί ο νους θέλει κάποτε να πηγαίνει με πρώτη και όχι συνέχεια με πέμπτη ταχύτητα. Εδώ και μια δυο μέρες όμως, διερωτώμαι πότε θα τελειώσει.

Η βαρεμάρα μου εφαρμόζεται με πολλούς τρόπους:

1. Στη δουλειά, αντί να κάνω 10 πράγματα τη μέρα, κάνω 5. Τις υπόλοιπες ώρες κάνω τρελό surfing στο νετ. Ψάχνω φωτιστικό για δίπλα από τον καναπέ, τα νέα adidas, βιβλία και cd παρόλο που έχω κάνει μια παραγγελία 130 ευρώ από το amazon, ύφασμα για καρέκλες, ρούχα. Εννοείται καμιά έρευνα πως δεν έχει καταλήξει κάπου.

2. Περιμένω την ώρα και τη στιγμή που θα πάω σπίτι και θα δω House. Μια δυο φορές, περίμενα να φύγει ο μπος και την έκανα και εγώ με ανάλαφρα πηδηματάκια με τη δικαιολογία, "Είμαι ερωτευμένη. Έχω ραντεβού. Ο νέος μου γκόμενος είναι ο House".

3. Αν και βγαίνω συνέχεια από κει και από δω - συνήθως σε vinyl, winehouse, σβούρα, Plato's- και με διάφορο κόσμο, εντούτοις νιώθω λες και έχω να βγω από το σπίτι μου δεκαπέντε μήνες.

4. Τις περισσότερες μέρες είμαι μια τρελλή χαρά στον κάμπο. Εκτός από τη στιγμή που θα με ρωτήσεις "Τί νέα;". Εκεί μπορεί και να σκαρφαλώσω πάνω σου με νεύρα. Δεν αντέχω αυτή την ερώτηση. Δεν έχω νέα. Νιώθω πως δεν θα έχω ποτέ ξανά νέα.

5. Δεν μ' αρέσει ούτε μισό άτομο. Ούτε τα απωθημένα μου. Δεν με αφορά κανείς. Δεν φαντασιώνομαι κανένα - ούτε καν διάσημο. Καμιά φορά σκέφτομαι αν θέλω σχέση. Προτιμώ να μην απαντώ. Δεν ξέρω. Νομίζω πως όχι. Δηλαδή, νομίζω πως επειδή δεν θα ξανερωτευτώ, δεν υπάρχει λόγος να είμαι κάπου απλά για να είμαι.

6. Δεν έχω φιλοδοξίες. Ούτε για δουλειά, ούτε για "προσωπική ανάπτυξή" και - άκου και αυτό- δεν προγραμματίζω ταξίδια. Επίσης δεν θέλω να αποδράσω στην Αθήνα.

7. Βλέπω πολλές ταινίες. Καμιά φορά με κανά φίλο, αλλά τις περισσότερες φορές μόνη στον καναπέ. Οι κινηματογραφικές ζωές των άλλων μου προκαλούν ένα αίσθημα "ασφάλειας". Ότι, έστω για 90 λεπτά, δεν ζω εδώ.

8. Δεν συζητώ, ούτε δέχομαι κριτική. Τσαντίζομαι. Αν έχω μια θεωρία ή αν μου αρέσει μια συγκεκριμένη ταινία/βιβλίο/δίσκος δεν θα κάτσω να συζητήσω μαζί σου γιατί απλά εσένα δεν σου άρεσε. Επειδή τα δεδομένα και τα γούστα μου σε αυτή τη φάση δεν αλλάζουν. Επίσης χέστηκα για τη γνώμη σου και εσύ έχεις δικαίωμα να χεστείς για τη δική μου.

9. Έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν έχω ΜΙΑ καλύτερη φίλη ή φίλο. Φυσικά αυτό στο λέω, εδώ και χίλια χρόνια. Έχω πολλούς - μα πολλούς- καλούς φίλους. Αλλά είναι καλό να μην έχεις κολλητή/ό;

10. Αν και με τη γενική αποτοξίνωση, δύο μήνες χωρίς αλκοόλ - με εξαίρεση 5 μέρες στην Αθήνα - και με μια καλή διατροφή είμαι healthier than ever, εντούτοις δεν νιώθω " ανανεωμένη".

Βαριέμαι.

Υ.Γ1 Σόρι που δεν απάντησα στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, αλλά πραγματικά η βαρεμάρα μου είναι ιατρική περίπτωση. Τα έχω διαβάσει όλα όμως και όπως πάντα, αγαπώ! Επίσης, σιγά μην πω το όνομα του δασκάλου μου του καράτε. Είναι γεμάτο το νησί γυμναστήρια.

Υ.Γ2 Άρχισα το Middlesex. Θεωρώ έξυπνη τη γραφή και τις αναφορές σε ελληνικά στοιχεία.

Υ.Γ3 Όποιος μου βρει επιδαπέδιο φωτιστικό που να μοιάζει με λάμπα φωτογράφου και να είναι κάτω από 400 ευρώ, θα τον αγαπώ για πάντα.

Wax on, wax off

Χθες πήγα το πρώτο μου μάθημα καράτε.

Όταν το άκουσε η μάνα μου, απλά είπε ένα "Κύριε ελέησον" και έκλεισε το τηλ. Είχα επίσης και ένα άτομο που γέλασε και δήλωσε ότι το κάνω μόνο και μόνο για να φορέσω τη στολή.

Είναι να μην αποκτήσεις τη ρετσινιά του "καναπέ"....τς τς.

Τέλοσπάντων, το μάθημα μου άρεσε πολύ.

Καταρχάς, έκανα ένα είδος άσκησης. Οπότε εκείνη τη μέρα δεν ακολούθησα το γνωστό μοτίβο καρέκλα γραφείου-καρέκλα αυτοκινήτου-καναπές σπιτιού-στουλ μπαρ. Όλο αυτό το τίναγμα των χεριών, το περπάτημα πάνω-κάτω για να πάρει το σώμα τη σωστή πόζα, έκανε τη διαφορά στη μέρα.

Δεύτερο, εκτονώθηκα. Λίγο το χεις να τινάζεις με δύναμη τη γροθιά στον αέρα; Τα νεύρα που είχα ω δια μαγείας εξαφανίστηκαν. Επίσης θαύμα. Είμαι που είμαι εύθικτη αυτή την περίοδο, γίνονται και κάτι ανεγκέφαλα κουλά και τσαντίζομαι περισσότερο.

Τρίτο, εκεί που κατά τη διάρκεια της μέρας, είμαι στα τηλέφωνα, μιλώ με τον ένα, μετά καπάκι έρχεται ένας άλλος με πρόβλημα και γενικά είμαι η γυναίκα-χταπόδι, εδώ η μόνη μου έννοια ήταν να έχω ίσιο τον κορμό μου και να κάνει σωστή κλίση η γροθιά μου. Σαν διαλογισμός ένα πράγμα.

Οπότε θα το συνεχίσω και ώσπου πάει. Χίλιες φορές καλύτερα αυτό που έχει μια φιλοσοφία παρά να είμαι σε ένα διάδρομο και να πηγαίνω στο πουθενά ή να σηκώνω βαράκια και να μετράω 3 φορές το δεκαπέντε.

os!*

* Χαιρετισμός.

Υ.Γ1 Πρέπει οπωσδήποτε να δεις την ομιλία του Rick Gervais στις φετινές σφαίρες. Μπορεί και να τον έχει ήδη δολοφονήσει η CIA.

Υ.Γ2 Αναζητούνται urban βιβλία. Εισηγήσεις;

Μια κουλή βραδιά

Μ' άρεσε η λίστα που έφτιαξα στο προηγούμενο post. Είχε κάτι αισιόδοξο ε;

Δεν ξέρω ρε παιδί μου, αλλά αν και δεν έχει αλλάξει και κάτι προς καλύτερο στη ζωή μου, θέλω να περνάω καλά. Χωρίς σκέψεις ανούσιες, χωρίς βλαμμένο κόσμο γύρω μου, χωρίς μαυρίλες.

Με το να περνάω καλά, δεν εννοώ φυσικά τρελό clubbing. Πες ότι θες, αλλά εγώ τις νύκτες μου στο Γκάζι δεν τις αλλάζω με τίποτα. Δεν ευελπιστώ ότι αυτό εκεί θα το ζήσω εδώ, όσο και αν προσπάθησα τις τελευταίες μέρες να πείσω τον εαυτό μου να αντιστρέψει το παιχνίδι και να σκέφτομαι ότι αν φαντάζομαι τη Λευκωσία ως Αθήνα, θα πείσω τον εαυτό μου να περνάει καλά. Όχι, τίποτα δεν νικάει εκείνες τις νύκτες.

Σε αυτό το ξενέρωτο νησί (σόρι αλλά είναι - ακόμα και όταν ήμουν ερωτευμένη, δεν είχε καμία σχέση με το αντίστοιχο φήλιγκ του έρωτα στην Αθήνα) , δύο τινά μπορούν να σου συμβούν: 1. Το απόλυτο τίποτα, 2. Το απόλυτο κουλό.

Το απόλυτο τίποτα το ξέρεις. Νάθιγκ, Νάδα. Βαρεμάρα, ούτε ένα φλερτάκι, μια ματιά. Και δώσε βάση. Δεν λέω ότι είναι οι άνδρες Κύπριοι ξενέρωτοι. Είμαστε και εμείς. Π.χ. εγώ που γενικά δεν πολυμιλάω ( πάω κατευθείαν στο ψητό χα).

Το απόλυτο κουλό όμως, είναι μια κατάσταση που μπορεί να σου τύχει μια στο τόσο.

Εμένα μου έτυχε Παρασκευή βράδυ.

Πάμε με φίλη, στη Plato's. Καθόμαστε στο μπαρ. Παραγγέλνει κοτόπουλο σουβλάκι, κρασί και εγώ Perrier. Τρώει, μιλάμε, βγαίνουμε έξω για τσιγάρο ( αφού δεν πίνω, θα καπνίζω). Μας κοιτάνε διάφοροι. Εκείνη δηλαδή. Πως μπορεί να ανταγωνιστεί το τζιν, το λευκό μακό μπλουζάκι και οι biker boots μου, το μίνι πλεκτό της φόρεμα με το βαθύ ντεκολτέ;

Καθόμαστε που λες στο μπαρ. Ξαφνικά, έρχεται ένας μεθυσμένος και πέφτει πάνω μας. Λέει κάτι για το ότι είμαστε οι πιο ωραίες παρουσίες στο μπαρ - κοιτάζοντας τα βυζιά της φίλης- και φεύγει τρεκλίζοντας. How sad, να είσαι τόσο, μα τόσο λιώμα...

Τέλοσπαντων. Συνεχίζουμε εμείς το μπλα μπλα, είχαμε πιάσει και hardcore θέματα. Ξέρεις, έρωτες, νόημα ζωής κλπ.

Μετά από κανά μισάωρο, νιώθω ένα πόδι δίπλα μου. Γυρίζω πίσω, ένας ακόμα μεθυσμένος, ο φίλος του προηγούμενου. Αυτός ήταν τελείως λιώμα, γιατί τα χείλη του είχαν πάρει μια απόχρωση Cabernet Sauvignon.

-" Κοπέλες θέλω να σας πω κάτι που το σκέφτομαι εδώ και ώρα" ( όχι δεν κοίταξε βυζιά. Αυτός μας κοίταξε και τις δυο).

Εμείς άφωνες. Ότι και να λέγαμε, τον μονόλογο τον είχε έτοιμο.

- "Βασικά, θέλω να σας πω, ότι κοιτάζω εδώ μέσα και πραγματικά είστε οι πιο εντάξει. Δεν σας νοιάζει να το παίξετε γκόμενες, δεν "γυρεύκεστε", λέτε τα δικά σας. "Πολλά cool".

Τελειώνει το παραλήρημα, δεν φεύγει και μένει παλουκωμένος στη μέση μας να μας κοιτάζει.

Εμείς προφανώς τι να πούμε με τον λιώμα;

-" Α, σε ευχαριστούμε", πετάγομαι εγώ και με κλωστάει η άλλη που του δίνω θάρρος.

Και όντως του έδωσα. Κατσικώθηκε εκεί μισή ώρα. Κατά τη διάρκεια, πρέπει να ρούφηξε ακόμα 2-3 ουίσκι και 3-4 σφηνάκια τεκίλα. Το λιώμα ήταν από ένα σημείο και μετά, κομπλιμέντο.

Σε κάποια φάση αποφασίζει να φιλοσοφήσει - κι άλλο. Πετάγεται και μας λέει τις δύο φιλοσοφίες του ( δεν θυμάμαι) συμπληρώνοντας στο τέλος : " Και μαζί μου συμφωνεί και ο Ανίκητος", λέει και δείχνει το πουλί του.

Κοιτάμε η μια την άλλη με κάτι μάτια! Ακούμε καλά; Αλλά δεν μένουμε πολλή ώρα με την απορία γιατί συνεχίζει: " Ο Μικρός Ανίκητος!"

Εκεί δεν συγκρατούμαι.

- " ΑΑΑΑ, είναι και μικρό;", φωνάζω και με ακούει όλη η Plato's.

- "Αλλά ροτσί!", συνεχίζει απτόητος.

- "Ναι αλλά μικρό", επιμένω εγώ και επιτέλους καταφέρνω να τον κάνω να σκάσει.

Φυσικά για να μην είμαι και άδικη, όταν επιτέλους έφυγε ( αφού λουστήκαμε στην κυριολεξία το ουίσκυ του) και αφού του είπα τα απίστευτα ψέματα ( με λενε Αμαλία, είμαι φοιτήτρια και μένω στο Πλατύ - α και η φίλη μου κάνει δοκτοράτο και είναι συγκάτοικος μου), γύρισε και μας είπε :" Χάρηκα για τη γνωριμία. Τα όνειρά σας ευχές μου".

Μα δεν ήταν συγκινητικό; Μάνα μου ρε!

Οκ μπορεί να ήταν μεθυσμένα λόγια, αλλά πάραυτα στη ψυχή μου κύλησε ένα δάκρυ.

Και αυτή ήταν η κατάληξη μιας κουλής βραδιάς.

Και ξέρεις κάτι; Προτιμώ αυτές τις βραδιές από τις ξενέρωτες. Χίλιες φορές.

Άντε να χαλαρώνουμε!