Έλα να σου τιτιβίσω κάτι στο αυτί.

Πριν από κάτι μέρες αποφάσισα να «ξεκλειδώσω» το twitter μου και να το κάνω public. Ο λόγος που το είχα προστατεύσει, ήταν ότι πίστευα πως ότι δεν μπορώ να πω εδώ, θα μπορούσα να το λέω εκεί. Αλλά τελικά, αυτό δεν έγινε. Γιατί πολύ απλά, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω την λογική του twitter.

Ίσως το twitter να είναι «χρήσιμο» μόνο για να διαβάζεις τι λένε οι διάσημοι. Για παράδειγμα, έχει πλάκα το twitter της Demi Moore γιατί βάζει και φωτό από εκεί που κάθεται. Έχει μια καρέκλα στο βάθος, σούπερ. Και ωραίο δάσος πίσω από την τζαμαρία. Αυτό. Μετά είναι το twitter του Gordon Ramsay που γράφει για τα νέα του εστιατόρια. Επειδή έχω ένα έρωτα με τον αγροίκο, τα διαβάζω με ευχαρίστηση. Σήμερα έγραψε ότι πήγε σε έναν αγώνα των Lakers και ένιωσε «πολύ κοντός».

Είναι και το twitter του Alain De Botton και του Coelho που γράφουν φιλοσοφίες και είναι πολύ βολικό γιατί δεν χρειάζεται να αγοράζεις τα βιβλία τους, αφού τους διαβάζεις δωρεάν! Από την άλλη έχεις το twitter φίλων blogger που αναπαράγουν links με ενδιαφέρουσες ειδήσεις. Να ‘ναι καλά τα παιδιά, μαθαίνουμε και κάτι χρήσιμο.

Και μετά είμαι εγώ. Που μετά από τόσους μήνες, είναι το μόνο μέσο στο ίντερνετ που μου προκαλεί τόση αμηχανία. Πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω. Να «θάψω» κόσμο; Γνωστούς και αγνώστους; Να γράψω τι κάνω κάθε πέντε λεπτά; « έκανα καφέ», «έληξε το γάλα», «είδα ένα γκόμενο στον διπλανό αυτοκίνητο», «τον θέλω», «βαριέμαι, « ακόμα βαριέμαι». Ή να βρίσκω ατάκες και να τις πετάω όπως τον Coehlo; Και οι φίλοι μου δεν είναι στο twitter, να είχαμε πες, καμιά επικοινωνία και να σπάγαμε πλάκα. Άσχετο το ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν ποια είναι η μπλογκερική μου ταυτότητα.

Twitter troubles me.

Υ.Γ1 Θα επανέλθω και με άλλα "ερωτικά" όνειρα. Τσόντα θα το κάνουμε εδώ μέσα. Όποτε νιώσεις την ανάγκη να μοιραστείς τα ερωτικά σου όνειρα μαζί μας, feel free. Θα το δημοσιεύσω εδώ αν είναι όντως very sexy.

Υ.Γ2 Θα τσεκάρω το Little Buddha εντός της βδομάδας και θα σου πω.

dream a little

Χμ, τώρα συνειδητοποίησα πόσο σέξι ειναι το τραγούδι που παίζει στο ipod του blog.

Οπότε δανείζομαι την ιδέα του one of the people και θα σου πω ένα όνειρο που είδα την περασμένη βδομάδα.

Όπως ξέρεις είμαι single σαν λεμόνι και επίσης αρνούμαι να κάνω κάτι , απλά για να έχω σχέση. Όχι πως τώρα είμαι σε φάση. Αλλά είναι και άνοιξη, μπαίνει το καλοκαίρι και όσο νάναι αυτή η libido ώρες ώρες ( παράξενες - στ' αυτοκίνητο για παράδειγμα) κτυπάει την πόρτα με θράσος. Επειδή όμως δεν μ΄ αρέσει κάποιος συγκεκριμένα, δεν έχω και ένα άτομο να φαντασιωθώ ( επίσης αγαπημένο σπόρ σε πιο light εποχές).

Οπότε όταν κοιμάται ο άνθρωπος και βλέπει όνειρα, συνήθως έχουν να κάνουν με απωθημένα, επιθυμίες κλπ.

Εγώ η άμοιρη που απλά δουλεύω, που στο παρελθόν είχα 3 απωθημένα και 2 έρωτες, είδα το εξής όνειρο την περασμένη βδομάδα.

Ήμουν λέει σε ένα πολύ φωτεινό υπνοδωμάτιο. Στο κρεβάτι λευκά σεντόνια, στα παράθυρα λευκές κουρτίνες. Ήταν απόγευμα, ο ήλιος έμπαινε μέσα και σκέπαζε τα πάντα με ένα ζεστό πορτοκαλί χρώμα.

Στεκόμουν κοντά στο παράθυρο, δίπλα στο κρεβάτι. Απέναντι μου... ο πρώτος έρωτας ( εκείνος που επανήλθε μετά από 10 χρόνια και έστειλε email).

Δεν έγινε κάτι. Ούτε φιλιόμασταν. Απλά άγγιζε ο ένας τον άλλον. Στα χέρια, στο λαιμό. Θυμάμαι εκείνη την άισθηση που του ζούλαγα τα χέρια, εκείνο το δέρμα το λευκό-ηλιοκαμένο ( ήταν και ξανθός). Πολύ έντονη. Έτσι όπως ήταν πριν 10 χρόνια ακριβώς.

Και απλά άγγιζα, άγγιζα και τον κοίταζα στα μάτια. Και εκείνος το ίδιο. Δεν θυμάμαι το πρόσωπό του στο όνειρο, ούτε άλλες λεπτομέρειες. Μόνο εκείνη την επαφή.

Ξύπνησα το πρωί με την αίσθηση ότι όντως έγινε. Ένιωθα στο σώμα μου εκείνο το άγγιγμα.

Δεν είναι πολύ παράξενο;

Το σύμπαν δεν με πάει.

Είμαι πεπεισμένη. Δεν ξέρω ποιος μαλακισμένος πλανήτης είναι ανάδρομος, αλλά τέτοια γκαντεμιά...

1. Πέρασα ΟΛΑ τα βράδια της βδομάδας σπίτι, στον καναπέ με κουβέρτα. Αυτό αποτέλεσμα της κούρασης από την κόλαση-δουλειά. Οποιαδήποτε σχέδια προέκυπταν- αυτή τη βδομάδα όχι και κάτι ιδιαίτερο-, απλά τα ακύρωνα γιατί δεν άντεχα σωματικά. Το αποτέλεσμα...νιώθω down και ακοινώνητη.

2. Είχα καφέ σήμερα το απόγευμα και ποτά το βράδυ και μάντεψε...ακυρώθηκαν ΚΑΙ αυτά. Επιμένεις να διατηρώ τη ψυχραιμία μου;

3. Δεν έχω κάτι κανονισμένο για αύριο και άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια...τώρα θα μου πεις υπερβάλλω. Ναι αλλά...αν δεν βγω πάλι; Άσε που τρώω τη φλασιά αυτό τον καιρό ότι για να βγω θέλω να γουστάρω πραγματικά την παρέα. Και επειδή είμαι στριμμένο άντερο, αυτό σημαίνει ότι δεν γουστάρω να βγω με πολλούς από τους φίλους μου. Είμαι κακιά φίλη. Δεν φτάνει που εξαφανίζομαι...

4. Νιώθω ότι δουλεύω μόνο και ότι είμαι χωμένη/χαμένη σε μια μαύρη τρύπα. Ότι δεν είμαι καριερίστας, απλά ηλίθιο πιόνι/παιχνιδάκι/δουλάκι του συστήματος. Και το δηλώνω. Δεν είμαι ευτυχισμένη.

5. Βαρέθηκα να είμαι μόνη χωρίς έρωτα σε αυτή την ζωή. Πρόσεξε, δεν επιζητώ νέο απωθημένο. Τρία είναι αρκετά για μια ζωή. Δηλαδή, τι πείραζε τώρα, να πήγαινα σπίτι και να έκανα σεξ ολόκληρο το σαββατοκύριακο; Και καλύτερα θα περνούσα και δεν θα ήθελα ποτά για να "ανέβω" και καλύτερη επιδερμίδα θα έκανα και , που το πας αυτό, δεν θα γκρίνιαζα!

6. Νιώθω χοντρή και ντουλάπα του ΙΚΕΑ. Και δεν έχω ρούχα!

7. Είμαι περιτριγυρισμένη από ζευγάρια και από γονείς. Και αυτοί είναι οι φίλοι μου. Οι single που μου απόμειναν, είναι γκέι ( ευτυχώς που είναι και αυτοί και δεν βαριέμαι δεν λες).

8. Οι κολλητοί μου δεν είναι Κύπρο. Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τυχαίο που ο κόσμος κυκλοφορεί σε δυάδες. Όταν έχεις ένα κολλητό, πας παντού. Δεν χρειάζεται να τηλεφωνάς σε άλλους. Είναι το "date" σου. Ποτέ δεν ήθελα να νιώθω ότι είμαι "κολλημένη" με ένα άτομο. Έλα που όμως συνειδητοποίησα ότι θα ήταν πολύ πιο εύκολες οι νύκτες μου...

9. Δεν ξέρω αν είμαι μόνη κατ' επιλογήν. Πιθανόν. Αφού είπα τόσα "όχι". Από την άλλη , όσο περνάει ο καιρός, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι κουράστηκα να προσπαθώ να οργανώνω τη μέρα και τη νύκτα μου. Πολύ planning, απλά επειδή έτσι είναι το να είσαι "single".

10. Το ότι ξέρω πως πολύς κόσμος είναι μαζί επειδή απλά δεν μπορούνε να είναι μόνοι τους. Δεν σημαίνει ότι θα το κάνω. Αρνούμαι να συμβιβαστώ με κάτι πιο λίγο από τα όνειρά μου.

Υ.Γ1 Πότε ήταν η τελευταία φορά που με άκουσες light;

Υ.Γ2 Ντρέπομαι να παίρνω τηλέφωνα για έξω. Τι κόλλημα και αυτό. Σαν να είμαι needy.

Υ.Γ3 Νύκτες στον καναπέ, με κουβέρτα. Έτσι θα είναι η ζωή μου από δω και πέρα; Το 32 δεν είναι too old;

Υ.Γ4 Η καρέκλα είναι η "One for two" by Tonon. Μια για δύο...

Zen, κρασί και όνειρα ηλεκτρονικά

Δεν έμεινα τελικά τόσο μακρυά από το blogging. Μπορεί να μην μπορώ ακόμα να γράψω τα εμπνευσμένα κείμενα ή έστω να έχουν μια συνοχή όλα όσα λέω, αλλά μου έλειψε η αίσθηση επικοινωνίας και επαφής με το ίντερνετ.

Αφορμή για την επιστροφή μου στο blogging, ήταν το νέο ποστ του Μαρίνου. Occhio ή "Little Buddha", ο τίτλος του. Για όσους δεν ξέρουν, αυτά είναι δυο μπαρ στην Λευκωσία, σχετικά καινούρια. Το ένα λειτούργησε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, το άλλο δεν έχει ούτε μήνα.

Στο πρώτο έχω πάει, το δεύτερο θέλω να το επισκεφτώ γιατί έχω μια αδυναμία στην μουσική του Buddha Bar.

Διαφωνώ με εκείνα που γράφτηκαν για το Occhio. Γιατί είναι απλά ένα στημένο μπαράκι και είμαι κάθετη σ' αυτό. Γιατί οι 30 συν πλην, πάνε και στέκονται εκεί και η μόνη τους έννοια είναι να τους δουν. Δεν είναι τόσο μα τόσο ξεπερασμένη αυτή η στάση; Να πιστέψω ότι πραγματικά ακούς μουσική, πίνεις τα ποτά σου και περνάς καλά; Χωρίς να σε ενδιαφέρει να σε δουν οι γύρω; Δεν πήρα αυτή την εντύπωση όταν πήγα. Ούτε και εγώ φυσικά ήμουν χαλαρή. Πώς θα σταθώ όταν η ξανθιά 25αρα δίπλα μου ( που φαίνεται ανοργασμική 35αρα) κοιτάει με ένα απλανές βλέμμα και το body language της λέει "κοίτα με, φοράω μάρκες και είμαι hot hot"; Ή οι άνδρες. Ξενέρα ρε αγόρια. Ούτε ένα χαμογελάκι της προκοπής. Φορέσατε τα ωραία επώνυμα πουκαμισάκια σας και ντυθήκατε σαν Ken. Life in plastic, is fantastic ε;

Τι διαφορά δηλαδή έχει από το Zoo, το Mo και τα σχετικά; Καμιά. Η ίδια φιλοσοφία του αρχοντοχωριατισμού των 'oos.

Όσο αφορά στο Little Buddha, εμπιστεύομαι τα σχόλια του Μαρίνου και έχω ήδη φανταστεί την εικόνα. Το "status" του BMW X6, του Rolex και του D&G τζιν συμπληρώνει μια (πολυπόθητη) κράτηση στο Little Buddha. Έτσι πάει και μεταξύ μας έτσι είναι και σε πολλά άλλα Buddha Bar όπως είναι για παράδειγμα εκείνο του Λιβάνου που είναι τίγκα στο επώνυμο κιτσαριό. Άρα τι διαφορετικό περιμέναμε εδώ; Και αυτό το λέω, χωρίς να υπονοώ κάτι για την Κύπρο.

Tώρα θα μου πεις, "εσύ που πας δηλαδή;".

Έχω ανακαλύψει το vinyl και όταν βγαίνω, εκεί πάω. Θα δεις τους πάντες. Από "καθωσπρέπει" μέχρι το crowd της New και bikers. Μουσική cool, ωραίο περιβάλλον και καμιά αίσθηση δήθεν. Μια βραδιά, πέρασε από δίπλα μου, ένας τύπος με τζιν και σακάκι κουστουμιού και οι διπλανές τύπισσες είπαν " Πω πω, τι γυρεύουν εδώ οι φλώροι;" Όσο για τα ποτά, δεν ξέρω πολλά αφού κάθε φορά πίνω κρασί ( μια χαρά είναι).

Και η New μ αρέσει, ειδικά το καλοκαίρι στη μικρή βεράντα. Και το Stranger than Paradise, όταν καθόμαστε στα σκαλιά έξω. Και πλέον, όπου νιώθω καλά με το τζιν και το μπλουζάκι μου. Τα υπόλοιπα τα βαριέμαι. Και ας έχω πει στην "κοσμικιά" κολλητή μου την επόμενη φορά που θα πάει Little Buddha να κρατήσει μια θέση και για μένα. Να δεις που απλά θα εκνευριστώ...τουλάχιστον θα είναι καλή η μουσική.

Απόψε θα πάω σε ένα νέο μπαράκι, το Nano. Κάνουνε ένα κοκτέιλ που το ονομάζουν "κρακ". Θα το πιω και θα σου πω.

Υ.Γ1 O Μonsieur Minimal, αλλάζει όνομα, γίνεται Μεσιέ Μινιμάλ, τραγουδάει ελληνικά και βγάζει μίνι δίσκο, με την ονομασία "Πάστα Φλώρα". Συμμετέχει σε ένα όμορφο τραγούδι η Δήμητρα Γαλάνη. Βρες τις μουσικές του στο myspace. Μυρίζει ήδη καλοκαίρι :)

Υ.Γ2 Ο Πολίτης θα δίνει ένθετο το Nitro. Χμ...θα παίρνω Πολίτη. Το People μου είναι αδιάφορο.

Υ.Γ3 Περνώ φάση εσωστρέφειας. Το οποίο σημαίνει πολύ διάβασμα, μουσικές και θέατρο.

Υ.Γ4 Έίχες δίκιο. Καλύτερα να άφηνα το facebook παρά το blogging.

Αφωνία

Με κούρασαν τα social network. Δεν έχω και κάτι αξιόλογο να πω ή να μοιραστώ μαζί σου.

Κάνω διάλειμμα από όλα - ευχομαι και από το ηλίθιο fb- και μπαίνω σε mode αποτοξίνωσης.

Καλά να περνάς και θα τα πούμε σε κάποια φάση.

χχχ

Υ.Γ1 Πολύ γελοίο να νομίζω ότι μετρώ για τον άλλο όσο μετρά για μένα. Αλλά προφανώς με τις αποστάσεις φαίνονται πολλά.

Υ.Γ2 Ας επιστρέψουμε στην προ facebook εποχή. Ακόμα και τα sms και το msn που φαίνονται πιο ουσιώδη.

Υ.Γ3 Όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου, feel free στο espresso317@hotmail.com

Workaholic Vs Απλά μαλάκας

Νομίζω αυτό ήταν το πιο "άχρηστο" σαββατοκύριακο του '10.

Και τι εννοώ άχρηστο...Εκείνο που νιώθεις ότι απλά σπαταλήθηκες. Ότι δεν έκανες κάτι για σένα, ούτε για να περάσεις καλά, ούτε για να περιποιηθείς τον εαυτό σου.

Δούλευα πάλι. Κατάντησε αηδία η κατάσταση. Ήθελα να ξέρω, ποιος θα μου φέρει πίσω τις χαμένες στιγμές. Και να πεις, θα βγάλω τρελά λεφτά. Μπα. Τα ίδια, απλά πιο πολλές ώρες δουλειάς γιατί απλά δεν λέω "όχι". Θα ήθελα και γω να πάω για καφέ με τους φίλους μου σήμερα που ήταν και ωραία η μέρα. Θα ήθελα να είχα όρεξη να βγω το βράδι του Σαββάτου και της Παρασκευής.

Θα μπορούσα να το κάνω. Αλλά δεν είχα διάθεση. Από την μια ήταν οι "τύψεις" που θα άφηνα τη δουλειά πίσω - πως τολμάω δηλαδή!"- και από την άλλη, ήταν κάτι άλλο, το παραδέχομαι.

Απλά με τόση κούραση, δεν ήθελα το κλασικό σενάριο, ποτάκι-μπαράκι-φίλοι-γνωστοί-σπίτι. Θα μου πεις, τι κακό έχει αυτό; Όχι, δεν είναι καθόλου κακό. Μπορεί στην τελική να συνέβαινε κάτι πολύ συνταρακτικό ή έστω χαριτωμένο. Αλλά βαριόμουνα να μπω στη διαδικασία καν. Σου τυχε ποτέ, να βαριέσαι να ντυθείς και να βαφτείς;

Αυτά έλεγα σήμερα στον κολλητό μου.

Εκτός από τις απίστευτες γουρουνιές που έκανα με γλυκά, ήμουν τρεις μέρες με φόρμες. Καθόλου chic και δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που φόρεσα φουστάνι/φούστα ( άσχετο αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι).

Οι περασμένες βδομάδες/μέρες ήταν υπέροχες. Όλα ήταν αβίαστα, εύκολα. Έτσι όπως σου τα περιέγραψα σε προηγούμενο ποστ.

Άρα είναι οκ που ένα σαββατοκύριακο είναι απλά....άκυρο;

Υ.Γ1 Μιλούσα με μια φίλη στο msn και της έλεγα ότι με κούρασε η ρουτίνα και τα ίδια και τα ίδια. Και απάντησε "θες σχέση ε;". Θέλω; Δεν ξέρω. Σίγουρα όμως έχω πεθυμήσει τρελά, να με ιντριγκάρει κάτι και να παίζει παιχνίδι ( και από τις δύο πλευρές).

Υ.Γ2 Λες να καταντήσω couch potato με ένα laptop;

Υ.Γ3 Κάτι κάνω λάθος, είμαι σίγουρη.

Υ.Γ4 Το μάτι ακόμα "παίζει".

World behind my wall

Το αριστερό μου μάτι μου έχει τρελλάνει εδώ και τρεις βδομάδες. Κάνει τικ - τικ. Το είπα σήμερα στη μάνα μου. Αποφάσισε ότι "για καλό είναι, ξέρω γω". Ναι καλά, και γω ξέρω τι εννοεί. Βλέπει γαμπρό και εγγόνια στον ορίζοντα. Μόνο αυτό βλέπει όταν με κοιτάζει. Λες και τα υπόλοιπα είναι στο background, σαν παστέλ αποχρώσεις που δεν είναι αρκετά δυνατές να πρωταγωνιστούν.

Δεν με ενδιαφέρει πολύ πια. Μια ζωή το πολεμώ, την πολεμώ.

Εγώ ένα ξέρω αυτές τις μέρες και αν ειναι γι αυτό που "παίζει" το μάτι μου, τότε το δέχομαι.

Είμαι καλά. Χαλαρή. Κυκλοφορώ χωρίς να περιμένω κάτι. Χωρίς να μου φταίει κάτι ή κανείς. Κυκλοφορώ, γνωρίζω κόσμο. Σαν να κάθομαι σε ένα stool σε ένα μπαρ και απλά έχω κόσμο γύρω μου και μιλάω. Δεν προσπαθώ.

Δεν έγινε κάτι. Όλα έρχονται αβίαστα.

Εκτός από τη δουλειά - 25 Μάρτη και η τουλίπα σου είναι μέσα και δουλεύει- , τα υπόλοιπα είναι ΟΚ. Όλα Καλά.

Σήμερα κατεβάζω τραγούδια που υπάρχουν στην λίστα του chart στο site του MTV Greece. Ο κολλητός μου θα είναι περήφανος για μένα!

Οι στίχοι που ακούς σήμερα, από το World Behind my Wall των Tokyo Hotel ( ένα από τα τραγουδάκια που κατέβασα) είναι τελικά σημαδιακοί.

Καλό απόγευμα.

Υ.Γ1 Το πάρτι του Μάη στην Αθήνα θα είναι σούπερ! Ανυπομονούμε :))

Υ.Γ2 Γκέι φίλος είπε ψες την πιο θεϊκή ατάκα, καθώς καθόμασταν στην μπάρα. Γυρίζει γύρω του, παρατηρεί και λέει : "Τραγικό. Έχει γεμίσει το μπαρ γκει." Εμείς, οι γυναίκες της παρέας τότε τι να πούμε;

Bus Stop

Χαράματα Κυριακής μου στέλνει email: " Κάπως σαν επανάληψη μου μοιάζουν όλα".

Μεσημέρι Κυριακής και με ένα τεράστιο hangover, κάθομαι μπροστά από την οθόνη του laptop προσπαθώντας να κατανοήσω αυτή τη φράση.

Επανάληψη. Ποτέ δεν κατάλαβα αν είναι καλό πράγμα ή κακό. Για μερικούς είναι καλό γιατί μαθαίνεις. Εγώ πάλι σκέφτομαι πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μου συμβεί το ίδιο πράγμα έστω και δύο φορές.

Δεν το συζητήσαμε πολύ, μου το εξήγησε λίγο απόψε από το τηλέφωνο και μετά έπρεπε να φύγει. Νιώθει πως η ζωή του είναι μια από τα ίδια.

Και η δική μου. Αν και γίνονται διάφορα. Κυρίως όμως στη δουλειά και γνωριμίες με νέο κόσμο.

Είμαι άπληστη. Θέλω και γω νέα πράγματα. Καινούριες καταστάσεις που θα μου χρωματίζουν τις μέρες και τις νύκτες μου.

Καμιά φορά νομίζω πως δεν θα καταφέρω να βγω ποτέ από το loop. Αν μείνουν όλα ίδια όπως τώρα; Και το μόνο πράγμα που θα αλλάζει θα είναι τα χρόνια μου;

Αλλά μετά μου λένε πως πρέπει να κάνω υπομονή. Μου τη δίνει αυτή η φράση. "Κάνε υπομονή". Δεν είναι εκνευριστικό άμα δεν ξέρεις για ποιο πράμα κάνεις αυτή την υπομονή; Δεν είναι ότι κάθεσαι στη στάση του λεωφορείου και άντε και αργήσει ένα δεκάλεπτο θα έρθει τελικά. Εδώ μπορεί να χάσουμε όλα τα λεωφορεία και όλα τα τραίνα και τα αεροπλάνα του κόσμου. Και να μείνουμε στη στάση για πάντα. Ποιος μας το εγγυάται ότι μια μέρα, θα έρθει και το δικό μας λεωφορείο;

Καλά άντε, μην σε μαυρίζω.

Δεν είναι ότι δεν είμαι καλά. Είμαι. Άρχισα να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά και τις λεπτομέρειες πιο εύκολα. Είμαι καλά.

Απλά...ε, αν δεν ήμουν τώρα μόνη στον καναπέ, θα ήμουν εξαιρετικά :)

Υ.Γ1 Ποιος βλάκας απόφάσισε ότι το Alice in Wonderland δεν είναι ταινία που μπορεί να προβάλλεται στις 10 το βράδι; Ή στις 8; Και γιατί αυτός ο βλάκας αποφάσισε πως ένα φιλμ του Tim Burton κατατάσσεται στα "παιδικά;".

Υ.Γ2 Εμείς οι λέοντας είμαστε λίγο καβαλημένα καλάμια τελικά. Scary.

Γράμμα στο Γ.

Dear G,

Δεν μπορώ να σε αποκαλέσω «αγαπημένο». Όχι ακόμα. Ούτε και ξέρω πότε. Νιώθω ότι η σχέση μας, είχε όλες τις προοπτικές να πάει καλά. Προετοιμάστηκα για σένα, έψαξα και όταν ένιωσα πως εσύ μου κάνεις, τότε ήρθα σε σένα. Στην αρχή τα πηγαίναμε καλά. Ναι, έτσι νομίζω. Δεν είμαι και σίγουρη αν νιώθεις το ίδιο ή αν τελοσπάντων κατάλαβες ποτέ τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που κατέβαλα για να έρθω κοντά σου. Γιατί Γ., ποτέ δεν σε φανταζόμουν μέρος της ζωής μου ή κάτι που «πάει» στο δικό μου χαρακτήρα. Απλά, πέρσι το Σεπτέμβρη, είχα σκεφτεί να σου δώσω μια ευκαιρία. Οι φίλοι μου έλεγαν, πως θα σε συνήθιζα και πως σε κάποια φάση μάλιστα θα επιδίωκα να σε βλέπω καθημερινά. Σκέφτηκα και εγώ λοιπόν, «Μήπως έχουν δίκιο; Μήπως οι άνθρωποι αλλάζουν και εγώ τελικά θα καταφέρω να δεσμευτώ τόσο πολύ;». Οπότε φόρεσα τα καλά μου και άρχισα να σε βάζω στη ζωή μου. Στην αρχή ήταν δυο φορές τη βδομάδα, μετά έγινε τρεις. Τελικά όμως, μεσολάβησαν οι γιορτές, απομακρυνθήκαμε λίγο και έτσι δεν σε έβλεπα. Παραδέχομαι πως δεν μου έλειψες πολύ. Όσο και αν κάθε φορά που έφευγα από κοντά σου ένιωθα σούπερ. Μα είναι δυνατόν να ξέρω πόσο καλή επιρροή έχεις πάνω μου και πάλι να μην μπορώ να εμπεδώσω την παρουσία σου; Μεγάλη ανωμαλία το ξέρω, αλλά you know…μιλάμε για μένα. Θα μπορούσα να κάνω κάτι που μου κάνει καλό, αγαπημένη μου συνήθεια; Χα!

Σου γράφω τώρα γιατί ψες προγραμμάτιζα όλη μέρα να συναντηθούμε. Το έλεγα και εδώ στη δουλειά. «Ναι να βρεθούμε αλλά μετά το Γ.» ή «Απόψε μάλλον θα είμαι στο Γ., οπότε μετά θα είμαι σπίτι.» Τελικά όπως ίσως να πρόσεξες – μπορεί και όχι αλλά το καταλαβαίνω, αφού εξαφανίστηκα από το ζωή σου τον τελευταίο μήνα- δεν εμφανίστηκα. Ξέρεις τι έκανα; Ντρέπομαι αλλά να, ξέρεις ήταν δύσκολη μέρα. Δεν έκατσε μια φάση που ήθελα στη δουλειά, διαπίστωσα πως τσάμπα ακύρωσα το ταξιδάκι στη Βαρκελώνη, εμ πολλά θέλει ο άνθρωπος για να πάθει ένα μικρό μαρασμό; Που λες, ενώ ήμουν έτοιμη να έρθω να με «ανεβάσεις» με το δικό σου μοναδικό τρόπο, μου πέταξε την ιδέα μια φίλη εδώ, να πάμε για ποτά στη μπάρα του Friday’s. Το σκέφτηκα λίγο, αλλά, τι να κάνω. Είχα προβληματική μέρα. Έτσι πήγα. Κατέβασα 1 ½ pint μαργαρίτα φράουλα, έφαγα κάτι τηγανητά και πήγα σπίτι. Όπου, ναι θα μπορούσα μετά να έρθω, αλλά μετά από τόσο αλκοόλ…δύσκολο. Κοιμήθηκα από τις 1030.

Σήμερα θα έρθω. Υπόσχομαι. Ίσως και αύριο. Μπορεί και να σε συνηθίσω.

Θα τα πούμε απόψε, Γυμναστήριο μου.

Σε φιλώ.

Όχι άλλο δήθεν

Το διάβασα στην Lifo την Πέμπτη, στην έκδοση που κυκλοφορεί τώρα. Το ανάφερε ο athensville σε ποστ του. Μια ατάκα του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στο editorial του.

«Η LifO θα παραμένει μια εφημερίδα που βλέπει την ομορφιά όπου υπαρχει. Αλλά δεν μπορεί να προσποιείται πια τη χαζοχαρούμενη.»

Επιτέλους, σκέφτηκα. Επιτέλους τα media – ή τουλάχιστον κάποια από αυτά- βγάζουν την μάσκα του χαζοχαρούμενου lifestyle και βλέπουν την πραγματικότητα κατάματα ή έστω μέσα από τα wayfarers τους.

Τα πράγματα είναι δύσκολα, ετοιμάσου και έρχονται και δω , ως ένα βαθμό τουλάχιστον. Οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Καιρός να δούμε την ουσία. Η οποία δεν κοστίζει κιόλας.

Την Κυριακή, διάβαζα στον Φιλελεύθερο μια εκπληκτική συνέντευξη που έδωσε η Δήμητρα Γαλάνη στην Ελένη Ξένου. Ένας μονόλογος από τη Γαλάνη, έτσι και αλλιώς άνθρωποι σαν αυτοί είναι χείμαρροι, έχουν τόσα να πουν που οποιαδήποτε παρέμβαση είναι περιττή.

Καθώς άραζα στον κήπο του πατρικού, λιαζόμουν και έπινα φραπέ, διάβαζα αυτή τη γυναίκα να δηλώνει «Παιδιά μην πατάτε στο X Factor, είναι εκμετάλλευση» και να λέει πως η νέα γενιά έχει τόσα να δώσει, τόσα να πει, τόσα να δημιουργήσει αλλά οι μαθουσάλες της κόβουν τη φόρα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Μα γιατί συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως η ζωή είναι σαν ένα καλό στέηκ. Χρειάζεται το σωστό ψήσιμο – όχι πολύ δηλαδή- , ελάχιστα μπαχαρικά για να του δώσουν αυτή την έξτρα γεύση αλλά καθόλου κρέμες και δήθεν «εντυπωσιακά» συστατικά. Γιατί θα χαλάσουν την γεύση του κρέατος και μετά ποιος ο λόγος να τρως μπούρδες;

Δεν το παίζω υπεράνω. Έπαθα τις απίστευτες κρισάρες με το τι κάνουν όλοι και δεν το κάνω εγώ ή να προσπαθώ να είμαι μέρος του συνόλου. Έπρεπε να κτυπήσω τα 30 για να συνειδητοποιήσω πως μου πάει περισσότερο ένα μπαράκι με live μπάντα και cool τύπους παρά τα bar που πας για να σε δουν και να ξεκατινιαστείς.

Δεν είναι λυπηρό που πρέπει να φτάσεις στο ναδίρ για να αρχίσεις να ψάχνεις το δικό σου ζενίθ;

Υ.Γ1 Το λέω εδώ και μήνες. Παίζουν πράγματα και στην Κύπρο. Άνθρωποι με όρεξη, ανεξαρτήτως ηλικίας, ψάχνονται και δημιουργούν. Φτάνει , εμπεδώσαμε τη μούχλα του συστήματος. Καιρός να ανοίξουμε τα μάτια μας.

Υ.Γ2 Τα Καλά Καθούμενα έχουν γίνει άντρο των 12χρονων ή είναι η ιδέα μου; Και τι είναι αυτό με τις φούσκες;

Υ.Γ3 Αν σε καυλώνει να φοράς μια συγκεκριμένη μάρκα ή να αγοράσεις το πανάκριβο φωτιστικό που φλερτάρεις εδώ και μήνες, κάντο. Από άποψη. Όχι γιατί θα σου δώσουν ένα άλλο status. It will not happen, όσο και να κτυπιέσαι χάμω.

Notes

Τρίτη βράδυ. Αφού τέλειωσα κάτι δουλειές που είχα - μαθήματα γευσιγνωσίας- , ήρθε η κολλητή μου , με μάζεψε και πήγαμε στο Σκαλί.

Εκεί έπαιζε ο Λευτέρης ο Μουμτζής με τη γνωστή παρέα. Τον είχα δει και πριν από δυο βδομάδες στο Brew. Μ΄ αρέσει αυτός ο τύπος. Πρώτα απ' όλα γιατί είναι εξαιρετικά ταλαντούχος και δεύτερο γιατί δεν κάνει τα ίδια και τα ίδια.

Προχθές ήταν κάπως ψυχεδελικές, πειραματικές οι μουσικές. Κιθάρα, φωνητικά, ντραμς και πολύ μπάσο.

Δεν ήμαστε πολλοί, άντε το πολύ 30. Τί περίμενες από μια Τρίτη στις 10;

Η Σπηλιά μ΄ αρέσει ως χώρος και ως ενέργεια. Κάθε φορά που πάω - σπάνια- νιώθω ότι είμαι κάπου τελείως αλλού, σε έναν άλλο πλανήτη.

Την Τρίτη "ταξίδεψα" στη Νέα Υόρκη. Έτσι όπως άκουγα τον Λευτέρη να τραγουδά με εκείνη την αισθαντική φωνή και εγώ άραζα στον καναπέ και έπινα κρασί, ένιωθα πως κάλλιστα όλο αυτό το σκηνικό θα μπορούσε να ήταν σε ένα μικρό μπαράκι στο Village. Ο κόσμος γύρω χόρευε, παρακολουθούσε, έβγαινε έξω να καπνίσει κρατώντας ένα μπουκάλι μπίρα, έμπαινε ξανά μέσα, χαλαρά πράγματα. Δεν ήθελα να ξεκολλήσω από εκεί. Φύγαμε στο σημείο που διαπίστωσα πως θα έκανα μόνο πέντε ώρες ύπνου.

Τέτοιες βραδιές μ΄ αρέσουν. Όχι τα club και το γυναικοπάζαρο του Aperitivo ή η δηθενιά του Zoo. Αυτά τα έκανα, τα χόρτασα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν θυμάμαι και πολλές ιδιαίτερες στιγμές.

Τώρα θέλω δόσεις δημιουργικότητας και χαλαρότητας. Και τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα.

Και πολλή μουσική :)

Υ.Γ1 Λυπάμαι εκείνους που νομίζουν ότι είναι cool και τα "έχουν βρει με τον εαυτό τους". Η ανασφάλεια τους βγάζει μάτι από μακριά.

Υ.Γ2 Κατάφερα να μιλήσω στο msn 30 ολόκληρα λεπτά με τον πρώτο έρωτα! Δεν μιλήσαμε για τα προσωπικά μας, αλλά για ακίνδυνα θέματα και πρώην κοινούς φίλους. Διερωτούμαι όμως, αν δεν έλεγα το πρώτο "γεια" δεν θα μου μιλούσε;

Diamonds

Γράφω αυτό το ποστ μόνο και μόνο επειδή ο κολλητός μου, μου είπε το πρωί πως σε έχω καταρρακώσει με τα τελευταία ποστ. Και είχε δίκιο.

Λοιπόν, αυτό το σαββατοκύριακο είχε τελικά ένα ενδιαφέρον. Ξεκουράστηκα, έκανα μαραθώνιο τηλεοπτικής σειράς μετά από πολύ καιρό και το καταχάρηκα, βγήκα το Σάββατο βράδι και είδα πολλούς φίλους και έμεινα όλη την Κυριακή σπίτι όπου ξεσκίστηκα στα τηλέφωνα και το skype. Θεσπέσια.

Συνειδητοποίησα δε πως όλοι μου οι φίλοι - τουλάχιστον οι single- έκαναν παρόμοια πράγματα αυτό το σαββατοκύριακο και αυτό σημαίνει πως είτε είμαστε όλοι ανώμαλοι ή μια χαρα είμαστε και η ζωή μας είναι αυτή που είναι.

Επίσης άκουσα καλά τη νέα μου αγαπημένη τραγουδίστρια, την Marina and the Diamonds η οποία είναι ελληνοουαλέζα ( ονομάζεται Μαρίνα Διαμαντή) και έχει βγάλει πριν από ένα μήνα το "Family Jewels" που είναι ο πρώτος της δίσκος. Τώρα ακούς το " I m not a robot" αλλά το αγαπημένο μου είναι το Are you satisfied" για τους θεϊκούς στίχους που λένε:

Are you satisfied with an average life

Do I need to fly to make my way in life

Are you satisfied with an easy ride

Once you cross the line

Will you be satisfied?

Εγώ πάντως δεν συμβιβάζομαι με το average. Νυστάζω μόνο που γράφω αυτή τη λέξη.

Ούτε στον έρωτα, ούτε στη φιλία, ούτε στη δουλειά, ούτε στην καθημερινότητα.

Επιστρέφω στη δουλειά - για να μην ξεχνιόμαστε, το πρόβλημα δεν λύθηκε επειδή δεν πάτησα μια μέρα στο γραφείο.

Υ.Γ1 Πόσο χάλια μπορεί να είναι η τηλεόραση το βράδι Κυριακής; Μα να μην έχει ένα φιλμ της προκοπής;

Υ.Γ2 Alice in Wonderland στα σινεμά. Επιβάλλεται!

So be it

Νομίζω ειναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω τόσο μουδιασμένη.

Μπορεί η αφορμή να ήταν, αυτά που έγιναν στο προηγούμενο post. Οι αιτίες όμως είναι άλλες και πιο βαθιές.

Νομίζω τα έχω κάνει λίγο θάλασσα με τη ζωή μου. Έμπλεξα με τη δουλειά, αλλά έπρεπε να φτάσω - και να ξεπεράσω- τα όρια μου για να καταλάβω πως πραγματικά δεν αξίζει. Γιατί όσο δουλεύεις, όσο καλός και να είσαι, όσο και να γουστάρεις , αν δεν έχεις θράσος δεν πας πουθενά.

Και δεν μιλώ για το θάρρος να λες τη γνώμη σου. Όχι, ούτε αυτό μετράει. Γιατί αυτό το έχω και έχω μπλέξει πολλές φορές επειδή άνοιγα το στόμα μου.

Αλλά θράσος να "παίζω" παιχνιδιάκια δεν έχω. Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που νιώθω τώρα.

Μουδιασμένη. Χωρίς διάθεση να κάνω κάτι. Χωρίς καμιά πραγματικά διάθεση να κυνηγήσω. Δουλειά, το δίκιο μου, τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, φίλους και μη. Κουράστηκα.

Δεν θέλω να κάνω κάτι. Τουλάχιστον όχι τώρα.

Δεν θέλω να πολεμήσω. Δεν έχω τη δύναμη.

Είμαι ηττοπαθής; Δεν ξέρω.

Μπορεί να το δικαιούμαι. Μια φορά στη ζωή μου, να μην κάνω πραγματικά κάτι.

Να έχω το δικαίωμα να πω , έστω και προσωρινά "παραιτούμαι". Προσωρινά όμως.

Να κάνω ένα διάλειμμα, από τους ανθρώπους.

Να αφεθώ. Να κλείσω τα μάτια και να μείνω ακίνητη. Να ακούσω την αναπνοή μου, την καρδιά μου και τις ανάγκες μου.

Και αν χρειαστεί να κλειδωθώ σπίτι ή να μην παθαίνω τα γνωστά ταράκουλα για τις εξόδους, για τους φίλους, για τα ανύπαρκτα γκομενικά φλέρτ, so be it.

Κουράστηκα.

Και δεν πρόκειται να απολογηθώ ΚΑΙ γι αυτό.

Όλοι δικαιούνται στιγμές παραίτησης.

Υ.Γ1 Σορι που δεν πολυσχολιάζω. Σε διαβάζω.

Υ.Γ2 Νομίζω "κάηκα". Αυτό το σύνδρομο "burn out". Αρνούμαι να δουλεύω. Αρνούμαι να είμαι η "καλή και συνεργάσιμη". Δεν θέλω να είμαι το κορίτσι για όλες τις δουλειές. Θέλω να είμαι zen.

update: Ημέρα Σάββατο, ώρα 1246. Ακόμα νιώθω πολύ θυμωμένη με τη δουλειά. Ακόμα έχω την ανάγκη να κάνω κάτι επιτέλους για να μην ζω για αυτό το πράγμα. Χθες, ήμουν σπίτι όλη μέρα, με ένα διάλειμμα για μια δουλειά. Επέστρεψα, έφαγα μαλακίες - κακό αυτό-, κανόνισα να μείνω σπίτι και έβλεπα ως τις 4 το πρωί, Grey's Anatomy. Αφού έγινα up to date με τα επεισόδια στην Αμερική, πήγα στο κρεβάτι. Τελικά, έπρεπε να περάσω τη μέρα και τη νύκτα μόνη μου. Να ηρεμήσω, να σκεφτώ παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων. Ηθικό δίδαγμα;

Τον τελευταίο καιρό δεν συμπεριφέρομαι σαν "νικητής", προσπαθώ αντί αυτού, να είμαι ουδέτερη, να περνώ απαρατήρητη. Δειλία; Μάλλον. Φόβος για το επόμενο βήμα; Σίγουρα. Ξέρω ποιο θα είναι αυτό; Όχι. Αλλά δεν είναι δικαιολογία για να μην είμαστε ο εαυτός μας και να έχουμε εκείνα που μας αξίζουν.

Καλημέρα!

Καριέρα και λοιπές μαλακίες

Το ήξερα πως θα συνέβαινε μια από αυτές τις μέρες. Δεν είμαι δα και Θεός. Όσο και αν παίρνοντας βιταμίνες, έχω καμία φορά την ψευδαίσθηση πως είμαι η super woman και μπορώ να κάνω το απόλυτο multitasking.

Μετά από δυο βδομάδες δουλειάς, την τελευταία, να κτυπάω 12-13 ώρες μπροστά από μια οθόνη, να έχω ξεχάσει τι πάει να πει bar και cafe, να έχω εξαφανιστεί από τον κόσμο, έγινε ψες.

Μια από τις πιο μεγαλύτερες ντροπές.

Με ρωτάει ένας συνάδελφος για έναν συγκριμένο τύπο, αν θα τον έχουμε συνεργάτη.

Μαθαίνω πληροφορίες, όχι και τις καλύτερες. Απάντώ στον συνάδελφο με email, με εκείνα που έχω μάθει από άλλους που τους έχω εμπιστοσύνη. Αλλά. Κάνω reply all στο email που έστειλε και σε εμένα και στον τύπο. Κατάλαβες;

"Εθαψα" έναν τύπο και του το έστειλα. Ρεζίλι. Και αναγκάστηκα να τον πάρω τηλ και να απολογηθώ. Και μου έκανε και κήρυγμα. Και τώρα θα προσπαθήσω να μην δω το reply του συναδέλφου, του προϊστάμενου και του τύπου. Δεν θέλω να κάνω send/receive!

Κουράστηκα...Τόσο που δεν μπορώ να στο περιγράψω.

Νιώθω ηλίθια που δεν λέω "όχι", που ότι μου λένε κάνω , που είμαι πρόθυμη και που δουλεύω τόσο πολύ. Δεν έχω ζωή, δεν έχω χίουμορ, δεν είμαι χαλαρή. Άρχισαν να ασπρίζουν τα μαλλιά μου και με το παραμικρό νευριάζω και με πονάει το κεφάλι μου :(

F***book

Είναι μέρες που έταξα αυτό το post. Ορίστε λοιπόν.

Τώρα θα μιλήσουμε για το facebook και γενικά την ηλεκτρονική επικοινωνία. Εξαιρούνται, το blogging και το msn γιατί το ένα μπορεί να να εξελιχθεί σε ένα υπέροχο τρόπο να επικοινωνείς με κόσμο και το άλλο είναι επίσης ένας εύκολος τρόπος να μιλάς με φίλους. Απλά πράγματα.

Το facebook όμως αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς εξελίχθηκε.

Το facebook λοιπόν με εκνευρίζει αφάνταστα για τους εξής λόγους:

- Επικοινωνία μηδέν. Οκ, κάνεις add κόσμο, αλλά μετά σε πόσους από αυτούς μιλάς; Ακόμα και με τους φίλους σου, ελάχιστο. Επίσης, δεν είναι λογικό όταν βρίσκεις παλιούς γνωστούς μέσω facebook, να τους μιλάς γιατί χάρηκες που τους βρήκες; Δεν συμβαίνει αυτό. Δεν μιλάς. Ποτέ. Άντε να ρίξεις κανά "Like" σε φωτό ή status τους.

- Τα παιχνίδια. Έχω σιχαθεί τις φάρμες, τα cafe, τα pet , τα νησιά και τη μαφία. Τώρα θα μου πεις, γιατί τα έχω. Με πήρε η μπάλα. Δεν είμαι ιδιαίτερα δύσκολη εξάλλου. Μου κάνουν request για να παίξω ένα παιχνίδι και δέχομαι. Στέλνω δέντρα, καρδιές κλπ. και κάνω accept δώρα. Τώρα για παράδειγμα σκέφτομαι ότι πρέπει να βάλω φαί στο pet μου γιατί θα πεινάσει, θα αποδράσει και θα μου το πετάξουν λερωμένο και λυπημένο. Σκατά.

- Τα δώρα. Δεν θέλω ρε συ καρδιές, σκυλάκια και σοκολάτες! Τουλάχιστον όχι virtual. Ειδικά από εσένα που στην πραγματική ζωή δεν θα μου τα δώσεις ποτέ. Και βαριέμαι να τα κάνω accept και μετά να πρέπει να σου στέλνω και σένα από ευγένεια. Έγινε το facebook μου καρναβάλι από τα δωράκια.

- Το status. Ο καθένας γράφει ότι μαλακία θέλει, κάποιοι άλλοι σχολιάζουν επίσης μαλακίες. Και αναγκάζομαι και εγώ να γράφω μπούρδες μια στο τόσο για να δείξω ότι έχω άποψη στην - ιντερνετική - ζωή. Αλλά δεν θέλω. Ούτε ρητά ξέρω, ούτε ατάκες, ούτε για τη μέρα μου θέλω να γράψω. Α, ούτε και θέλω να πω που θα πάω το βράδι. Αλλά το κάνω μερικές φορές. Και νευριάζω.

- Οι φωτογραφίες. Πήγες καρναβάλια; Θα ανεβάσεις τις φωτο στο άλμπουμ " Lemesos 2010". Πήγες διακοπές; "Myconos 2009". Και το χειρότερο είναι πως εμείς που είμαστε "φίλοι" σου θα μπούμε και θα κάνουμε φύλλο και φτερό τις φωτό. Δεν είναι το απόλυτο κατινιό;

- Το Youtube. Αν θα μπεις στη διαδικασία να το κάνεις ΜΗΝ βάζεις μπουρδελομουσική. Έχει έναν τύπο στο δικό μου facebook αυτές τις μέρες με τάραξε στον Γονίδη. Θες να ακούσεις τέτοια μουσική πουλάκι μου; Πήγαινε μπουζούκια. Ή άντε να το δεκτώ. Αλλά βάλε ένα. Όχι δέκα στη σειρά - όπως λένε και στον Kiss. Την είδες DJ και πρέπει να το υποστώ;

- Το chat. Τις περισσότερες φορές είμαι offline. Όταν είμαι online, περισσότερο μου μιλάνε άσχετοι, όπως αυτός ο τύπος από τη Μαλαισία που τον έχω φίλο λόγω Mafia Wars. Δεν θα γίνουμε φίλοι. Δεν μπορώ να διαχειριστώ αυτούς που έχω ήδη! Οπότε απλά στέλνε μου energy και όπλα.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το Upload των Mikro. Ι (heart)!

Υ.Γ2 Θυμάσαι που σου είπα για την πρώτη αγάπη που επικοινώνησε με mail; Άκου να δεις τι έγινε μετά. Εκτός από το πρώτο mail που ανταλλάξαμε, μετά απλά μου στέλνει κλιπάκια στο Youtube, ανέκδοτα και ηλίθια powerpoint πράγματα. Και τον ρωτώ μετά από 2 βδομάδες "καλά πέρασαν δέκα χρόνια, δεν θες να πούμε τα νέα μας κλπ;". Απάντηση "Αχ σόρι μικρή, κόλλησα με τo Youtube". Και αυτό! Μόνο! Καλά ρε φίλε, με έψαξες, με βρήκες και αυτό; 45 χρονών άνθρωπος...τι να πω.

Put the mask on

Καλημέρα :)

Πώς πέρασες το τριήμερο; Γιόρτασες Άγιο Βαλεντίνο ή Καρναβάλια;

Εννοείται το δεύτερο ε;

Ένα θα πω για το τριήμερο. Ο κόσμος είναι πιο ελεύθερος όταν φοράει μάσκα. Δεν είναι αστείο; Να πρέπει να είσαι μασκαρεμένος, να φοράς τις δεκάδες μπογιές στο πρόσωπο, τα πιο πολύχρωμα και ασυντόντιστα μεταξύ τους ρούχα, για να μπορέσεις τελικά να είσαι εσύ. Ή τέλοσπαντων, αυτό που θα ήθελες να είσαι.

Πέρασα ωραία, γνώρισα κόσμο και ήμουν Λεμεσό. Η οποία είναι αγαπημένη πόλη γενικά και πολύ τους πάω τους Λεμεσιανούς.

On another note, αυτές τις μέρες είμαι λίγο κάπως με το θέμα δουλειά. Προσπαθώ να είμαι καλή, τα καινούρια να τα μαθαίνω γρήγορα και να προσαρμόζομαι σε νέες καταστάσεις. Έχω δώσει ώρες, μέρες και σαββατοκύριακα. Έχω αγχωθεί, είχα ταχυπαλμίες και νεύρα. Λίγο πριν από το finish line του project, άκουσα τα πιο σούπερ λόγια από το boss. Αλλά μετά διερωτήθηκα αν τελικά ήταν για αυτά τα λόγια. Όχι δεν είναι. Είναι και τα λεφτά, είναι και η δυνατότητα να μπορώ να πω πως θα πάω ένα ταξίδι και δεν θα βουλιάξει η κάρτα μου. Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Είναι για τη "δόξα"; Ναι φυσικά. Είναι ωραίο να ακους τα μπράβο. Αλλά επιμένω...είναι και το να μπορείς να ζεις πιο άνετα. Μην λέμε ψέματα.

Άρα είμαι σε μια φάση κάπως αυτές τις μέρες, γι αυτό και δεν πολυγράφω εδώ. Δεν είναι ότι σκέφτομαι τι να κάνω. Μουδιασμένη και κουρασμένη είμαι. Και απορομένη αν αυτή θα είναι τελικά η πορεία μου. Μια καλή υπάλληλος που όμως δεν θα έχει τα αρχίδια να πουλάει μούρη και να ανεβαίνει.

Με ρίχνει η κατάσταση πολύ περισσότερο από ότι περίμενα.

Υ.Γ1 Πήρα νέο δίσκο από Mikro, δύο cd, το ένα με τίτλο upload και το άλλο, download. Ακόμα να τα ακούσω.

Υ.Γ2 Σπίτι-δουλειά-σπίτι-έξω-σπίτι-κενό.

Υ.Γ3 Μακάρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα εδώ. Δεν μπορώ. Προσπαθώ όμως να είμαι όσο πιο ειλικρινής απέναντι σε σένα και μένα γίνεται.

Και μετά;

Ζηλεύω τους ανθρώπους που πορώνονται με μικρά καθημερινά.Για παράδειγμα, η αναζήτηση του τέλειου αθλητικού παπουτσιού ή του super external hard disc ή του τέλειου little black dress.Μια φίλη μου αυτή την περίοδο μαγειρεύει. Πάει σε σεμινάρια, αγοράζει Jamie Oliver, Gordon Ramsay κλπ. και είναι όλη μέρα στην κουζίνα. Ο κολλητός μου κτυπιέται στα γυμναστήρια, μετράει τη καθημερινότητά του σε θερμίδες και ποσοστά λίπους.Νομίζω είναι απελευθερωτικό να έχεις μικρές «εμμονές». Είναι πρώτα από όλα αγχωλυτικό. Μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά, κάνεις κάτι για σένα. Συγκεντρώνεσαι σε αυτό. Δεν περιμένεις να σου πει κανείς «μπράβο» ή να σου δώσει προαγωγή και ενδεχομένως δεν θα αλλάξει η πορεία της ζωής σου.Όμως είναι δικό σου. Και κανείς δεν μπορεί να στο πάρει.

Εγώ αυτή την περίοδο, από το καλοκαίρι, δουλεύω μόνο. Και πολύ.

Τόσο πολύ που αυτές τις μέρες θέλω να κλαίω από την κούραση. Μάλλον έχουν καταλάβει ότι μ αρέσει η δουλειά μου και περιμένουν πολλά . Και επειδή με νοιάζει, εγώ τους δίνω το 100%..

Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό είναι καταστροφικό. Έχω χάσει τη μνήμη μου. Μου μιλάνε και σκέφτομαι λίγο περισσότερο προτού απαντήσω. Και σίγουρα αυτές τις μικρές «εμμονές» δεν τις έχω. Δεν με ενδιαφέρει κάτι. Δεν έχω κάτι να πω. Γι αυτό και έκανα μέρες να γράψω εδώ. Νιώθω ότι ζω σε ένα μεγάλο φαύλο κύκλο.

Οκ, καριέρα. Χμ, ποτέ δεν με φαντάστηκα ως career woman. Από την άλλη πάντα ήθελα να αναπτύσσομαι ως άνθρωπος οπότε είχα αποφασίσει από τότε που πρωτάρχισα να δουλεύω, να το κάνω και μέσω της δουλειάς μου. Προσπαθώ να είμαι καλή, γιατί από τη στιγμή που δίνω τουλάχιστον 8 ώρες από τη ζωή μου κάπου, το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό.

Μην νομίζεις, δεν ήμουν πάντα έτσι. Το κωλοβάρεμα που έχω κάνει σε δουλειές δεν λέγεται. Μαλακιζόμουνα στο msn και όταν ερχόταν η ώρα έτρεχα να κάνω τη δουλειά μου στο τσακ. Ελάχιστες φορές δεν πρόλαβα. Είναι το thrill της τελευταίας στιγμής, όπως που λέει και η κολλητή μου.

Τώρα όμως, νομίζω πως με έχει πάρει η μπάλα. Με νοιάζει η δουλειά μου και δουλεύω πολλές ώρες. Κατά τη διάρκεια της μέρας, ξεχνάω να απαντώ τα mail και τα sms των φίλων μου και όταν με παίρνουν τηλέφωνο, έχω ή νεύρα ή δεν πολυμιλάω. Αν κανονίσω κάτι το βράδι, έχει καλώς. Αλλιώς δεν γουστάρω να μιλάω στα τηλέφωνα, είμαι πολύ κουρασμένη για να είμαι κοινωνική από το τηλέφωνο.

Και μετά έχει ψοφήσει η libido μου. Καλά, δεν είναι ότι έχω και κάτι τώρα. Και όπως πάω…δεν θα έχω. Αν δεν είσαι σε mood πώς θα τύχει; Οκ έχω πεθυμήσει εκείνα τα έντονα βλέμματα, αυτό στο έχω πει χιλιάδες φορές. Αλλά…πρέπει να τρέξω να το προλάβω και αυτό; Πρέπει να δουλέψω και γι αυτό;

Πολλή δουλειά έπεσε βρε παιδί μου…κουράστηκα.

Υ.Γ1 Ο τίτλος του post είναι δανεισμένος από καμπάνια τράπεζας. Είναι η φράση που με εκφράζει αυτές τις μέρες. Ο νοών νοείτω.

Υ.Γ2 Το facebook και τα σχετικά είναι απρόσωπα. Θα στο αναλύσω στο επόμενο post.