London baby, London!

Οι πιο κάτω φωτογραφίες δεν έχουν καμία λογική εξήγηση. Δεν έβγαλα αξιοθέατα - αυτό μας έλειπε- αλλά ότι μου θύμιζε τα φοιτητικά μου χρόνια. Ότι και να μου πεις, το Λονδινάκι είναι μια από τις πιο πολύχρωμες πόλεις στον κόσμο. Το πεθύμησα όσο δεν μπορείς να φανταστείς.
Ειδικά όταν καθόμουνα στο Pret a Manger, έπινα καφέ και διάβαζα Sue Townsend ( όταν κατάφερα να μείνω λίγο μόνη με τον εαυτό μου), όταν γύριζα στους δρόμους του Soho, όταν έπαιρνα το underground και όταν ανακάλυπτα cool ρούχα σε εναλλακτικά καταστήματα.

Πρώτη στάση, στο λατρεμένο, αγαπημένο, στέκι των φοιτητικών μου χρόνων, το Cafe Nero στην Old Crompton Street, στο Soho. Για τέλειο cappuccino. Επίσης το αγαπώ γιατί μένει ως τις 2 το βράδι ανοικτό και η μουσική του εκείνες τις ώρες είναι τελείως clubby. Α, έχει και ωραία αγόρια. Τυχερά τα άλλα αγόρια...

Αυτή η φωτό είναι αφιερωμένη στη fwtoulla. Cupcake από το Patisserie Valerie επίσης στο Soho. Έφαγα και ένα τεράστιο γλυκό με σοκολάτα γάλακτος και μους από λευκή σοκολάτα αλλά δεν επιβίωσε πολύ ώστε να φωτογραφηθεί.

Ακολούθησε προσκύνημα στην Tate Modern. Δυστυχως δεν είχε καμιά έκθεση to die for και η μόνιμη συλλογή ηταν δανεισμένη δεξιά και αριστερά ( ναι, οικονομική κρίση. Μπορεί και να σου δανείσουν ένα Warhol, αν τους πληρώσεις)

Πήγα όμως σε μια super duper έκθεση, το hit της season. Mια έκθεση αφιερωμένη στην Αρχαία Βαβυλώνα. Ήταν τόσο όμορφα! Και σκέψου ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν το British Museum. Εσύ ήξερες πως στους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας, καλλιεργούσαν μαρούλια, ντομάτες και διάφορα λουλουδικά; Επισης ήξερες ότι οι αρχαίοι βαβυλώνιοι, ήταν εκείνοι που χώρισαν τον κόσμο σε δώδεκα μήνες ΚΑΙ δημιούργησαν τα ζώδια;

Φυσικά, ώσπου να πάω σε αυτή την έκθεση πήγα ΤΡΕΙΣ φορές. Τη μια δεν υπήρχαν εισιτήρια, την άλλη ήταν κλειστά και μια άλλη μέρα πήρε φωτιά το κτίριο!

Όταν ξεμπέρδεψα από το culture part, πήγα στην αγαπημένη μου περιοχή ( μετά από το Soho εννοείται). To Νotting Hill. Μάλιστα. Εδώ ζω, άνετα.

Μακάρι να μπορούσα να σου έβαζα να ακούσεις αυτούς του καταπληκτικούς τύπους. Portobello Road, ο δρόμος τίγκα στους τουρίστες, λίγος ήλιος, καλή διάθεση και ένα soundtrack τζαζ μουσικής. Τελείως κινηματογραφικό.

Street Food, στο δεύτερο μισό του Portobello. Από paellia, churros, hot dog, τεράστιες γαρίδες. Ότι μπορείς να φανταστείς. Και γω είχα το στομάχι μου και δεν μπορούσα να φάω ΤΙΠΟΤΑ από όλα αυτά :(

Μα κοίτα με πόση προσήλωση, βάζει τα vintage στρατιωτάκια, ο κυριούλης, στη σειρά.

Όχι αυτό φυσικά δεν είναι Portobello Road. Την Κυριακή βρέθηκα στο Camden Town. Χάθηκα σε εκείνη την αγορά που είναι όλα τα καταστήματα κολλημένα δίπλα στο άλλο. Πήρα κάτι μαύρες βλακειούλες, λιάστηκα δίπλα στο ποτάμι, αγόρασα και ένα μίνι γλυπτό του βούδα για να το βάλω απέναντι από την πόρτα μου και να κερδίσω πάρα πολλά λεφτά ( για να κάνω κι άλλα ταξίδια)

Μάντεψε αυτό που είναι. Ναι ναι, είναι Covent Garden. Δευτέρα στις 11 το πρωί. Μα ποιός κάνει ακροβατικά πρωινιάτικα; Ούτε τουρίστες είχε ( δεν θεωρούμαι τουρίστας οκ;), ούτε κόσμο, ούτε καλοκαίρι ήταν. Τέλοσπάντων. Βρήκα λίγο "πεσμένο" το Covent Garden. Άσε που στη μέση του κύριου δρόμου κάνουν έργα και ήταν σκαμμένα παντού - ούτε Λευκωσία να ήταν. Η κρίση κτύπησε ΚΑΙ εδώ αφού το αγαπημένο μου κατάστημα για τσάγια, έμεινε το μισό (στην κυριολεξία). Κρίμα.

Και εκεί που πας να λυπηθείς το Λονδίνο, περπατάς στη Regent Street, στέκεσαι μπροστά από το κατάστημα της θεϊκής Godiva και είναι αυτός που μπροστά στα μάτια σου βουτάει τεράστιες φρέσκιες φράουλες, σε ένα παχύρευστο σος σοκολάτας (και τι σοκολάτας).

Υ.Γ1 Κι άλλες φωτογραφίες από London στο photoblog, σύντομα
Υ.Γ2 Οι Άγγλοι είναι πολύ ευγενικοί. Ή εγώ έμεινα πολύ καιρό στην Κύπρο.

Διάβασε αν τολμάς.

Το προηγούμενο post το έγραψα γιατί πραγματικά θέλω να μου συμβούν όλα εκείνα που σου είπα.
Η αλήθεια όμως είναι πως φοβάμαι πως μπορεί να μην γίνουν ποτέ. Πως μπορεί να καταλήξω μια από εκείνες τις γεροντοκόρες που πάντα ήθελαν παιδιά, πάντα ήθελαν συντροφικότητα, αλλά επειδή έχουν issues, τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε.
Καμιά φορά άμα λέω αυτές τις σκέψεις σε φίλους μου, με κοιτάνε με ένα ύφος και απαντάνε - όλοι ανεξαιρέτως - " Μα τι λες; Φυσικά και θα είσαι με κάποιον, φυσικά και θα είσαι ευτυχισμένη, φυσικά και θα κάνεις οικογένεια". Φυσικά. Όλοι μου οι φίλοι είναι μέντιουμ.
Και σύμφωνα με αυτούς "πρέπει να κυκλοφορείς στα μπαράκια γιατί εκεί θα γνωρίσεις άντρες τουλίπα". Όμως δεν θέλω. Έχω κουραστεί να ανοίγω την ντουλάπα, να διαλέγω ρούχα, να με πιάνουν οι κρίσεις πως δεν έχω γιατί έχω πάρει κιλά, να βάφομαι, να κοιτάζομαι χίλιες φορές στον καθρέφτη, να βγαίνω με άλλες single φίλες μου, να περνάμε καλά, να κοιτάμε γύρω γύρω, να με πιάνει απελπισία ότι πραγματικά δεν με αφορά κάποιος στο μπαράκι και ότι στην τελική η διαδικασία φλερτ-τηλέφωνα- πρώτο ραντεβού- πρώτη φορά σεξ- dating, μου φαίνεται απίστευτα κουραστική και δύσκολη. Σαν ανάβαση στο Έβερεστ έχει καταντήσει κάθε σαββατόβραδο.
Και αν δεν ερωτευτώ ξανά; Και αν απλά βρω κάποιον που θα είναι "καλό παιδί" και κλείσω τα μάτια και την καρδιά μου και είμαι μαζί του; Μόνο και μόνο γιατί είμαι στα 30+ και είναι "απαράδεκτο" στην Κύπρο να μην έχω "βάλει σε τάξη τη ζωή μου";
Μπορεί να συμβεί ξέρεις. Το παρατηρώ γύρω μου συνέχεια. Μακάρι όλα τα ζευγάρια που βλέπω να έζησαν μεγάλα πάθη και έρωτες. Τους το εύχομαι. Αν όμως δεν; Αν απλά η μοίρα μου είναι να είμαι μια "νέα, ωραία και ατυχής;"
Μεγάλωσα με το φόβο πως μια σχέση απλά θα με "εξαφανίσει. Πως τα "θέλω" μου απλά δεν θα υπάρχουν όταν μπω σε μια σχέση, ένα γάμο. Πως ότι και να κάνω, ότι και να σπουδάσω, ότι δουλειά και να βρω, όσο καλή και να είμαι σε αυτή, όσα ταξίδια και αν κάνω, η αλήθεια είναι πως το σενάριο "σύζυγος - πεθερικά- σπίτι με δάνειο- δυο αυτοκίνητα - δύο παιδιά-τριήμερα στον Πρωταρά- σούβλες στο Τροόδος" δεν το γλυτώνω με τίποτα.
Λένε πως όταν δεν μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου σε ένα συγκεκριμένο σκηνικό, είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν θα σου συμβεί.
Είναι τόσα πολλά τα σκηνικά, σε αυτό το θέμα, που δεν με φαντάζομαι μέσα, που ακόμα και σε αυτό το blog που με προστατεύει η ανωνυμία, δεν θα σου τα παραδεκτώ ποτέ.
Γιατί είναι μαγκιά να προχωράς σύμφωνα με τις αλήθειες σου. Και γω φοβάμαι.

Θέλω

• Ταξίδια μακρινά. Μακριά από πολιτισμό, αυτοκίνητα, μπαράκια, καταστήματα και αξιοθέατα. Μαρόκο, Αλεξάνδρεια, Γη του Πυρός, Κούβα.
• Μια βεράντα γεμάτη λουλούδια και στα ηχεία να παίζει Beirut.
  
• Μια φορά το μήνα να είμαι Αθήνα αλλά να μην χρεωκοπήσω. Να τα πίνω με τον Β. και να λέμε τα δικά μας με την Α.
  
• Ένα άνθρωπο να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει " Θέλω να είμαστε μαζί για πάντα". Το ξέρω πως το "για πάντα" είναι μεγάλη κουβέντα αλλά αυτό θέλω να ακούσω και να πιστέψω και με βάση αυτό να κάνω όνειρα. Γιατί να μην το απαιτώ; Για πάντα αγάπη μου....για ΠΑΝΤΑ.
  
• Together in electric dreams. Όχι πια. Προτιμώ το "Together in Electric Real Life".
• Ήλιο, πολύ γέλιο, παγωμένους καφέδες πάνω στο κύμα, ατάκες. Φίλους καλούς. Κλικ πολλά.
• Ένα μεγάλο, τεράστιο έρωτα με ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ( μετά τα 25 θες και αυτή τη μικρή λεπτομέρεια). Που για χάρη μου να μην κολώνει να ανατρέψει τη ζωή του και που για χάρη του εγώ να μπορώ να πάω μέχρι την άκρη του κόσμου.
  
• Να ρθουν τα απωθυμένα να μου πουν " Τουλίπα, σε θέλω. Πολύ". Και μετά να γίνω το δικό τους απωθυμένο. Μου α χα χα.
  
• Να έχω καθαρές καταστάσεις στη ζωή μου. Όχι, άλλα θέλω και άλλα κάνω. Δεν μπορώ άλλο να είμαι "εκεί" και μετά να ανατρέπονται όλα και να βρίσκομαι στο "πουθενά". Πόσο πολύ κουράστηκα.
  
• Να μην είμαι τόσο συχνά λυπημένη. Να μην έχω δέκα στιγμές λύπης για μια στιγμή ευτυχίας. Να αντιστραφούν οι όροι.
• Πολλές αγκαλιές και φιλιά. Πολλά μηνύματα από φίλους όπως ένα χθεσινό που έλεγε "εμείς έχουμε τους δικούς μας κωδικούς". Θέλω κρυφούς κωδικούς και συνωμοτικές ματιές.
  
• Πολλά μηνύματα όπως εκείνο που ήρθε στις 2 το πρωί και έλεγε "Τσακίσου και έλα. Να μείνεις και στο καινούριο μου σπίτι". Πάντα τέτοια μωρά μου, να προχωράμε μπροστά με τσαμπουκά. Καινούρια σκηνικά, νέες καταστάσεις. Όλα δικά μας.

Εσύ τι θες; Ας τα γράψουμε όλα κάτω.

Υ.Γ1 Λένε πως άμα γράφεις τα θέλω σου, πραγματοποιούνται. Το θέλω πολύ. Let's meditate.
Υ.Γ2 Το ποστ γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το Borderline και το My baby has a secret. Και τα δύο αφιερωμένα σε Α. και Β.
Υ.Γ3 Παίζουν τρελλές διακοπές τον Ιούλη. Oh yeah. Ακούω προσφορές για Αύγουστο.

Coming Soon

...ποστάκι για ένα urban τριήμερο. Είχα επεισοδιακή κάθοδο, δώσε μου λίγες μέρες να συνέλθω. Έχω να σου πω ή μάλλον να σου δείξω. Δεν έχω την πιο ανεβασμένη διάθεση για πολύ μπλα μπλα.

Υ.Γ1 Δεν συνηθίζω να δίνω συμβουλές. Απλά άκου με σε αυτό: Μην δίνεις δεύτερες ευκαιρίες.
Υ.Γ2 Couldn't be more single.

Choco-heaven-late

Σήμερα όλη μέρα κοιτάζω φωτογραφίες γλυκών στο ίντερνετ. Αυτά παθαίνει ο άνθρωπος όταν αποφασίζει να ακολουθήσει το μονοπάτι της υγιεινής διατροφής. Ειδικά όταν αυτός ο άνθρωπος είμαι εγώ που όπου κατάχρηση την έχω κάνει.

Έχε χάρη που θα μπω κουμπάρα τον Οκτώβρη και τώρα έφαγα τη φλασιά ότι θα πρέπει να βρω ένα υπέροχο φόρεμα.
Δεν θα ήταν τέλειο όμως αν μπορούσαμε να επιλέγαμε μια κατηγορία φαγητού ή γλυκού, όπου όσα και αν τρώγαμε από αυτήν δεν θα βάζαμε ούτε γραμμάριο;
Εγώ θα επέλεγα σοκολατένια επιδόρπια, από εκείνα που βρίσκεις στα πανάκριβα ζαχαροπλαστεία της Νέας Υόρκης, του Παρισιού, του Λονδίνου και της Αθήνας.
Και τι δεν θα 'δινα για μια τούρτα σοκολάτα από το Valerie στην Old Crompton Street ένα κορμό (δούκισσα) από το Στράτο στη Σέριφο, ένα προφιτερόλ από τον Ανδριά στην Αθήνα ή μια ζεστή πηκτή σοκολάτα από το City Bakery στη Νέα Υόρκη.
Εννοείται, όσο πιο σκούρα η σοκολάτα το καλύτερο.


Οκ σταματώ. Πίσω στην πραγματικότητα. Green Tea anyone;

Υ.Γ1 Το soundtrack του Slumdog Millionaire. Όμορφο, χαρούμενο και πολύχρωμο. Και εκείνο το Latika's theme, πω πω... :)
Υ.Γ2 Έχω μια εικόνα στο μυαλό εδώ και μέρες... ένα ταξίδι με κρουαζιερόπλοιο στο Νείλο. Ηλιοβασίλεμα, στέκομαι στην πρύμνη, φυσάει ένα δροσερό αεράκι και δεξιά και αριστερά μου στις όχθες, τα κτίρια και τα δέντρα, παίρνουν μια χρυσή απόχρωση καθώς πέφτει το φως του ήλιου πάνω τους.

Either...or...

Ο unshaved, μου πρότεινε να τσεκάρω μια καινούρια τηλεοπτική σειρά, το Being Erica.

Η ηρωίδα, είναι 32 χρονών και ενώ είχε προοπτικές για να ζήσει μια σπουδαία ζωή, μια μέρα συνειδητοποιεί πως όλα γύρω της είναι τόσο μέτρια, που είναι αβάσταχτο. Στο δρόμο της εμφανίζεται ένας μυστηριώδης τύπος, ένας ψυχολόγος. Σε κάθε session τους, η Erica έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει κυριολεκτικά στο χρόνο και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος.
Τελικά μ΄άρεσε το πρώτο επεισόδιο και άρχισα να κατεβάζω και τα υπόλοιπα. Σκέψου πως δεν έχω ώρα να βλέπω πολλή τηλεόραση αυτές τις μέρες. Κάτι μου λέει όμως, πως με αυτή τη σειρά θα βρω το χρόνο. Κάτι μου κάνει κλικ.
Σκέφτομαι. Αν είχα τέτοια ευκαιρία θα είχα πολλά πράγματα που θα διόρθωνα;
Όχι τόσα πολλά. Πάντα λέω, πως δεν μετανιώνω. Ότι έγινε, έγινε για ένα συγκεκριμένο λόγο.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής όμως, αν γύριζα το χρόνο πίσω θα έκανα ένα πράγμα.
Εκεί που είχα ευκαιρία για δουλειά στην Αθήνα, στα είκοσι και κάτι, θα την άρπαζα.
Μπορεί αν γινόταν αυτό, τα πράγματα να ήταν αλλιώς, κάποια από τα θέλω μου να τα είχα πραγματοποιήσει ή έστω να τα είχα τροχιοδρομήσει.
Και το πιο πιθανόν, δεν θα ήμουν τώρα, αυτό που είναι και η Erica: μια fence-sitter.

Εσύ, θα έκανες ένα ταξίδι στο χρόνο;

Υ.Γ1. Ήταν συγκλονιστικό το The Curious Case of Benjamin Button. Όχι τόσο λόγω της σκηνοθεσίας και των ερμηνειών. Αυτό που με ταρακούνησε ήταν η όλη ιδέα και ειδικά τα τελευταία 20 λεπτά.
Υ.Γ2 Λένε πως όταν δεν συμβεί κάτι, είναι επειδή δεν το θες αρκετά. Ισχύει;

Single Behaviour

Τις τελευταίες μέρες - αν εξαιρέσεις την έκλειψη που με τάραξε- συνειδητοποιώ ότι είμαι φύση θέση single. Ακόμα και όταν κάνω σχέση (διαπιστώνω πως δεν είναι στις προτεραιότητες μου αυτό τον καιρό) πάλι single θα είμαι.
Υπόψη σου, single δεν είναι αυτός που απλά δεν έχει σχέση. Το να είσαι single είναι θέμα χαρακτήρα.
Και όχι, δεν θεωρείσαι single όταν είσαι 19 και μένεις με γονείς ή γενικά μένεις με γονείς. Η μαγκιά είναι να το ζεις όλο αυτό ΜΟΝΟΣ/Η.

Πως ξέρεις ότι είσαι ένας αυθεντικός single:

• Μπαίνεις σπίτι, πετάς παπούτσια και αρχίζεις να βγάζεις ρούχα. Παντού. Εναλλακτικό σενάριο: Τα στοιβάζεις όλα στην καρέκλα στο υπνοδωμάτιο. Την επόμενη μέρα είναι όλα τσαλακωμένα.

• Το πρώτο πράγμα που κάνεις μόλις μπεις σπίτι είναι να ανοίξεις το ψυγείο. Όχι γιατί πεινάς, όχι γιατί θες να πάρεις κάτι. Έτσι.

• Το ψυγείο, έχει τα βασικά. Ψωμί, τυρί, ζαμπόν, πολλά υγρά ( κρασιά, perrier, αναψυκτικά, νερό, alco-pop), ελάχιστα φρούτα και λαχανικά ( τις περισσότερες φορές σε ταλαιπωρημένη κατάσταση) και τάπερ που έφερες από τους γονείς το σ/κ. Σχεδόν ποτέ δεν θα καταφέρεις να προνοήσεις από το πρωί για το φαγητό της νύκτας. Π.χ να βγάλεις το κοτόπουλο από την κατάψυξη.

• Όταν πας σούπερμαρκετ παίρνεις προσιούτο, τυριά, σολομούς καπνιστούς. Αυτά για όταν θα καλέσεις φίλους σπίτι και έτσι για αλλαγή δεν κτυπήσεις κάρτα στα μπαράκια.

• Σε ένα ντουλάπι, μαζί με τάπερ υπάρχει η "μαγειρική του single" aka μενού ντιλιβεράδικων.

• Έχεις τα σωστά ποτήρια κρασιού. Όχι εκείνα τα ηλίθια μικρά που έχουν σε γάμους.

• Έχεις καφετιέρα, μπρίκι και αν είσαι και σκληροπυρηνικός του καφέ, μια καλή μηχανή εσπρέσο. Δεν είναι chic να πίνεις χειμώνα, νεσκαφε (το καλοκαίρι είναι οκ - για το πρωινό φραπέ)

• Στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι υπάρχουν πάντα προφυλακτικά. Όχι ληγμένα.

• Στο μπάνιο έχεις τουλάχιστον 2-3 σαμπουάν - μισογεμάτα- , αφρόλουτρα, κρέμες προσώπου, απολέπισης, ενυδάτωσης, νύκτας, μέρας, ματιών, scrub σώματος, φτέρνων και αγκώνων. Όταν κάποτε "εισβάλει" μια ψυχή στο σπίτι και αφήσει μια οδοντόβουρτα ή τις κρέμες του/της, απελπίζεται αφού δεν βρίσκει χώρο για τα δικά του/της πράγματα. Άσε που φρικάρεις όταν αλλάζει θέση στα πραγματά σου (παραδέξου το).

• Στο δωμάτιο/γραφείο υπάρχει μια απλώστρα για ρούχα ή/και βαλίτσα για τριήμερα ταξιδάκια. Εννοείται πολλά βιβλία και πάρα πολλά cd. Καμία οικογενειακή φωτό.

• Στο σημείο της τηλεόρασης, υπάρχει dvd ή home theatre ή παιχνιδοκονσόλα (ναι, ακόμα και αν είσαι γυναίκα - τσεκαρισμένο από φίλες και από εμένα) .
• Εννοείται πως τουλάχιστον μια βραδιά το μήνα, κοιμάσαι στον καναπέ γιατί έχει μια ανεξήγητη "οικειότητα" , νιώθεις μια ασφάλεια και στην τελική σπιτι σου είναι ότι θέλεις κάνεις.
  

Αν είσαι single, feel free να προσθέσεις στη λίστα. Όταν τελειώσουμε θα συντάξουμε το μανιφέστο του single , θα το κάνουμε πόστερ και θα το αναρτήσουμε παντού στην πόλη, το ερχόμενο Σάββατο ( για ευνόητους λόγους).

Υ.Γ1 Ένα πράγμα μου λείπει από μια σχέση: να κοιμάμαι αγκαλιά με κάποιο.
Υ.Γ2 Υπάρχει τέτοιο σενάριο; Να είσαι ερωτευμένη, να είναι και αυτός μαζί σου και να είστε ΜΑΖΙ; Διερωτούμαι.

:(

Πες μου έχει πανσέληνο αυτές τις μέρες;

Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς όλο αυτό το χαμό που συμβαίνει.

Σουρεαλιστικοί καυγάδες, νεύρα και ανούσιες καταστάσεις. Όλο αυτό ψες. Στην μπάρα ενός μπαρ. Δίπλα μου ένας τύπος που αποδείχθηκε ιδιότροπος και σνομπ και πάραδίπλα ένας που είπε μια "λάθος" λέξη. Στη μέση δύο άτομα που στην τελικά δεν είχαν κανένα λόγο να είναι εκει. 

Σήμερα απλά δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω. Είναι σαν βρύση που άνοιξε. Μου φαίνονται όλα ανούσια. Λες και ότι κάνω δεν έχει πραγματικά σημασία. Ότι βλακείες με γκομενικά έχω κάνει αυτό τον καιρό, που έχω χάσει τον έλεγχο - όχι δεν είναι από τις περιπτώσεις που είναι καλό όταν σου συμβαίνει-, ότι εξέλιξη γίνεται στη δουλειά, όσες κουβέντες κάνω καθημερινά με φίλους που έχουν προχωρήσει με τη ζωή τους, είναι σαν να μου υπενθυμίζουν ότι αυτή την περίοδο το μόνο που πραγματικά εγώ κάνω είναι μια τρύπα στο νερό.

Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω...

Χυλόπιττα

Λοιπόν, θα ήθελα να γράψω για τις χυλόπιττες. Πως τις τρως, τι γεύση έχουν, πότε τις χωνεύεις κτλ. Και ειδικά αυτή την περίοδο θα είχα πολλά παραδείγματα. Δικό μου και κολλητών μου. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Αλλά μετά από ένα φαινομενικά ελπιδοφόρο Γενάρη όπου νομίζαμε πως επιτέλους θα έμπαινε η Αφροδίτη στα ζωδιά μας, ο Φεβράρης ήταν λίγο Βατερλώ. Άσε άσε ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω.
Δεν ξέρω πως το χειρίζονται οι φίλοι μου. Υποθέτω με πολλή δουλειά, αμέτρητα ταβανιάσματα, δεκάδες σφηνάκια βότκας και εκατοντάδες meeting με φίλους σε cafe να αναλύουν καρέ-καρέ την χυλόπιττα. Εγώ πάντως είπα πως δεν θα κάνω κάτι γι αυτό. Το απωθημένο-γραμματόσημο-χυλόπιττα ας κάνει ότι θέλει.
Εγώ πάντως έχω έτοιμη την ατάκα αν ποτέ του ξαναμιλήσω. Αν με ρωτήσει γιατί δεν τηλεφώνησα όταν πήγα Αθήνα, απλά θα πω " my pride is bigger than my bravery". Και ας καταλάβει ότι θέλει. Όμως είναι αλήθεια. Και ούτε πρόκειται να ξανασχοληθώ. Όσο και μ' αρέσει ο τύπος (που μ' αρέσει όσο δεν φαντάζεσαι).
Γιατί πολύ απλά "κολλάμε" εκεί που μας θέλουν. Πολύ. Αλλιώς μια χαρά είμαστε και μόνοι μας. Με τους φίλους μας. Με τις όμορφες στιγμές μόνοι στο σπίτι κάνοντας ότι μας κατέβει στο κεφάλι. Ένα πράγμα που δεν μου λείπει πια είναι η ανάλυση sms και ατακών. Αν ο άλλος γουστάρει , θα είναι ξεκάθαρος. Ή θα ρίξει ένα βλέμμα διαρκείας που θα στείλει το σωστό μήνυμα.
Νιώθω ότι έχω απλοποιήσει, ή μάλλον έχω τακτοποιήσει, τόσο την καθημερινότητα μου, που μόνο καθαρά πράγματα επιτρέπω να μπουν στη ζωή μου. Εγωιστικό; Μπορεί. Όπως είπε και ο Καραγάτσης " ο έρωτας είναι μια καθαρά εγωιστική πράξη".

Υ.Γ1 Τη συγκεκριμένη ατάκα , έχει μέρες που τη σκέφτομαι. Όμως σήμερα αποφάσισα να τη γράψω εδώ για να τη θυμάμαι. Γιατί ψες είδα όνειρο τον απωθημένο. Πολύ έντονο και πολύ ερωτικό. Α, να χαθεί...
Υ.Γ2 Η διπλανή λίστα, έχει καινούρια, ατμοσφαιρικά τραγουδάκια.
Υ.Γ3 Σορι που δεν πολυσχολιάζω στα blog. Έχω πήξει στη δουλειά και στο socializing. Όμως τα διαβάζω όλα. Θα επανέλθω δριμύτερη.

Γραμματόσημο;

Η πιο μεγάλη μαλακία που έχω διαβάσει αυτές τις μέρες :

"rejection is the greatest aphrodisiac"

Πόση ανασφάλεια πλέον;

Αν σε αυτή τη ζωή, για να "κολλήσει" ένα άτομο μαζί σου πρέπει να κάνεις στρατηγική, να φτύνεις, να εξαφανίζεσαι, να το παίζεις "μπλαζέ"...τι να το κάνεις;

Δεν λέει. Γιατί για τα πράγματα που αξίζουν δεν πρέπει να κάνεις μανούβρες.

Υ.Γ1 Το απωθημένο, θα παραμείνει ως έχει. Μάλλον. Δυστυχώς.

Υ.Γ2 Έχει πολλές μέρες να αράξω στον καναπέ και να κάνω ζάππιγκ. Τι απογοήτευση. Πόσο χάλια μπορεί να είναι η κυπριακή τηλεόραση;

Υ.Γ3 Δες οπωσδήποτε το Milk. Εκπληκτικός ο Sean Penn.

On a Sunday Morning

- Πότε με ξε-ερωτεύτηκες;

- Δεν ξέρω, μπορεί και να μην σε ξε-

- Ούτε γω ξέρω αν ποτέ το κάνω...

Υ.Γ1 Σε ευχαριστώ που είσαι εσύ.

Y.Γ2 Το ποστ γράφτηκε μετά από ένα δύσκολο ύπνο στον καναπέ.

Πως να φας τα μούτρα σου με μαθηματική ακρίβεια

Έχω εδώ και μέρες κάτι στο μυαλό μου και σκεφτόμουνα πως να το χειριστώ. Τελικά ο χρόνος ανέλαβε την κατάσταση - όπως πάντα- και τα πράγματα πέρνουν την πορεία τους χωρίς να χρειαστεί να κινήσω γη και ουρανό.
Όμως πριν από λιγο διάβαζα το τελευταίο post της kat. Παράλληλες ιστορίες, παρόμοιες συνθήκες. Λοιπόν θα στα πω όλα.
Εκεί που λες ότι γνώρισες κάποιον που σε φροντίζει, σου φέρνει πρωινό στο κρεβάτι, κάνει πολύ καλό σεξ (πολύ όμως), έχει ωραίο σώμα, όμορφη σκέψη (μην κολλάς στην σειρά) , έρχεται ένας άλλος εντελώς διαφορετικός και μπαίνει σφήνα στη ζωή σου.
Γίνεται μια κινηματογραφική φάση. Φιλιά στη μέση του δρόμου, μέσα στη βροχή, κάτω από μια ομπρέλα. Βλέμματα έντονα, πολύ πάθος και έντονες στιγμές. Για λίγες ώρες μόνο. Σε θέλει και το ξέρεις.
Ο τύπος αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον πιο πάνω. Είναι μπλαζέ, στην κοσμάρα του, λίγο εγωκεντρικός και υποψιάζεσαι ότι έχει δει one night stand τη φάση. Αλλά είναι κούκλος και σέξι.
Δεν συμβαίνει κάτι περισσότερο - έτσι και αλλιώς υπάρχει και μια γεωγραφική απόσταση. Και μετά εξαφανίζεται. Εμφανίζεται μόνο σαν σφήνα στο msn και καμιά φορά μπορεί να μην σου μιλήσει καν.
Και κολλάς.
Τελικά ξέρεις τι κάνεις; Να σου πω εγώ. Σκέφτεσαι ότι φτάνει πια με τις ταλαιπωρίες και τα κολλήματα σε καταστάσεις που μόνο ο ένας προσπαθεί ( εξ ου και το Υ.Γ1 του προηγούμενου ποστ). Και μένεις εκεί που σε εκτιμούν, σε φροντίζουν και δεν προσπαθείς τόσο πολύ.

Αλλά. Γιατί τα απωθυμένα είναι τόσο ωραία; Και γιατί πείσμωσα να κάνω κάτι, έστω και για μια βραδιά;

Υ.Γ1 Το ότι κανείς από τους δυο δεν μένει Κύπρο είναι ένα θέμα που χρήζει ψυχανάλυσης.
Υ.Γ2 "You are so nice, I'd like to spend the night but I can't pay the price" ( Flying so High - Jem)
Υ.Γ3 Έχω αποστασιοποιηθεί αρκετά από τους δικούς μου ανθρώπους. Μήπως ακόμα και το να είσαι στη ζωή του άλλου, χρειάζεται προσπάθεια;
Υ.Γ4 Βοήθεια. Ξενοδοχείο, όμορφο, κέντρο Λονδίνου και όχι 500 ευρώ τη βραδιά. Ξέρεις;

Το καλάθι της νοικοκυράς

Και ενώ οι περισσότεροι κάνουν shopping therapy και παίρνουν σβάρνα τις λεωφόρους και τα καταστήματα, εγώ από τότε που μένω μόνη μου ( συμπ. και φοιτητικών χρόνων) την καταβρίσκω στα supermarket. Όχι επειδή είμαι το πιο οργανωτικό άτομο ή περνώ τόσες ώρες σπίτι ώστε θέλω προμήθειες. Ούτε καν μαγειρεύω πολύ. Το supermarket είναι ο τόπος που καταλήγω όταν νιώθω την ματαιότητα αυτού του κόσμου. Ένας φίλος μου, τις προάλλες, όταν είδε το αντικείμενο του πόθου του με άλλο, την επόμενη μέρα πήγε supermarket και κατέληξε με δύο τεράστια καρότσια που ξεχείλιζαν.
Από την άλλη εγώ κινούμαι με πρόγραμμα. Συνήθως πάω Δευτέρα ή Τρίτη. Αποφεύγω τις ώρες 3-5 ( είναι η ώρα που πάνε οι κυβερνητικοί) και 530-630 ( η ώρα των ιδιωτικών υπαλλήλων). Και φυσικά, ποτέ μα ποτέ δεν θα με δεις εκεί,Σάββατο. Παίρνω ένα μεγάλο καρότσι ( το τεστάρεις ώστε να βεβαιωθείς ότι δεν έχει κανά στραβό τροχό γιατί μετά σου κόβεται η μισή χαρά) και σουλατσάρω με χαρά στους διαδρόμους (ακούγομαι Desperate Housewife το ξέρω- Δεν είμαι). Τον τελευταίο καιρό, το αγαπημένο μου μέρος είναι ο διάδρομος με τα απορρυπαντικά και τα μαλακτικά. Από τότε που έβαλα πλυντήριο σπίτι. Εκεί συνήθως θυμάμαι όμορφες φάσεις με γκόμενους. Πως μύριζαν τα ρούχα τους, τι μυρωδιά είχαν τα σεντόνια τους. Υπάρχει ωραίοτερη αίσθηση από το να το κάνεις ανάμεσα σε σεντόνια με μυρωδιά λεβάντας;
Τις προάλλες που λες καθώς βολτάρω στο section με τα καθαριστικά τρώω μια φλασιά. Τηλεφωνώ στον perhaps γκόμενο (θυμάσαι; - ήταν αυτός που με κέρναγε τσάγια συνέχεια- μόνο).
- "Μμμμμ, πως και με θυμήθηκες;....ήμουν έτοιμος να σβήσω το νουμερό σου από τη μνήμη του κινητού μου!" ( Μωρέ τι μας λες - εσύ γιατί δεν πήρες τηλέφωνο δηλαδή;)
- Ε να, είμαι στο σουπερμάρκετ, περνούσα δίπλα από τα ράφια με τις χλωρίνες και σε θυμήθηκα.
- .... ( μπορεί και να μην κατάλαβε τη σπόντα).
Εκεί που κάνω όμως αμαρτίες είναι στα ψυγεία με τα τυριά. Δηλαδή πόσο υγιεινό είναι να πάρεις ένα blue cheese; Αλλά όταν είσαι single, χωρίς παιδιά ώστε να βλέπεις τις ετικέτες με τα" Ε" και χωρίς σύζυγο/γκόμενο να σκέφτεσαι τι μπορεί να του αρέσει, η "λογική" λίστα με τα ψώνια απλά δεν υπάρχει.

Άμα προσέξεις κόσμο στο σουπερμάρκετ, καταλαβαίνεις τους single από τα καλάθια. Τα περισσότερα είναι γεμάτα "παπαριές". Perrier, γκουρμεδιές, μπύρες, κρασιά, παράξενα ψωμιά και φυσικά σε κουλές ποσότητες. 4 μπύρες, 1 κρασί, 5 ντομάτες, 6 μήλα. Η πιθανότητα να πετύχεις ένα single που να είναι τόσο οργανωμένος ώστε να έχει φτιάξει λίστα με τα απαραίτητα, είναι ίδια με αυτή να βρέξει το χειμώνα στην Κύπρο. Μικρή.
Μισή ώρα θα την περάσω σίγουρα στα ράφια με τους καφέδες και τα τσάγια. Το να πετύχω ωραίο γκόμενο που να σκέφτεται αν θα πάρει Davidoff φίλτρου ή Illy, μπορεί και να είναι το πιο τέλειο θέαμα ever. Θα του κάνω πρόταση αμέσως. Αν και υποπτεύομαι πως πιθανόν να είναι gay.
Ο χώρος με τα λαχανικά και τα φρούτα με ταλαιπωρεί αφάνταστα. Δεν ξέρω ποια είναι η ρόκα και ποιο το σπανάκι και ντρέπομαι τόσο πολύ που κάθε φορά αναγκάζομαι να ρωτήσω. Αλλά μια μέρα που έκανα σαλάτα με λιαστές, παρμεζάνα και σπανάκι ( γιατί προφανώς ρόκα δεν ήτανε) παρολίγο να αρρωστήσω. Μα γιατί δεν γράφουν τι είναι όλα αυτά τα πράσινα;
Εννοείται πως προσπερνώ διάδρομο με τις σοκολάτες ( με μεγάλη μου λύπη) και πως επιδεικτικά σταματώ σε αυτόν με τα προϊόντα "υγιεινής διατροφής" ( δεν τρώγονται).
Ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα κοιτάξει το καρότσι σου.
Γιατί το supermarket, θα με θυμηθείς, θα γίνει το επόμενο hot spot για γκομενικά. Έτσι και αλλιώς είδαμε πόσο συχνά βρίσκουμε στα μπαράκια και στα club γκόμενους που αξίζουν.

Υ.Γ1 Όλα στη ζωή είναι εύκολα. Όπως το "Εισπνοή-Εκπνοή" όπως μου είπε η κολλητή μου ψες. Με λίγα λόγια when there is a will there is a way.
Υ.Γ2 Νιώθω ότι θέλω να προχωρήσω, να ανοίξω καινούριους κύκλους, να βάλω τέρμα στη ρουτίνα. Να ανοίξω τα μάτια και να βάλω τη λέξη "πρόκληση" στο λεξιλόγιό μου.
Υ.Γ3 Το post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το Sun Goes Down" ( hit από το Now69 νομίζω - ότι πιο σέξι έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες).

Once upon a time....there was magic in the air.

Καλή Χρονιά και από δω! Μου έλειψε το blog και εσύ πολύ.
Λοιπόν, με φρέσκια διάθεση ( αν εξαιρέσουμε την αϋπνία, το κρυολόγημα και την, όπως πάντα, ανώμαλη προσγείωση στην ρουτίνα), θα σου πω τα της Αθήνας.
Είναι ίσως η πρώτη φορά που έκατσα τόσο πολύ. Δέκα μέρες. Γεμάτες. Τόσο που μέσα στο μυαλό μου για να θυμηθώ ακριβώς τι έκανα πρέπει να τα βάλω με χρονολογική σειρά.
Όλο αυτό το διάστημα, είδα φίλους, ξενύκτησα πάρα μα πάρα πολύ, κοιμόμουνα πολύ λίγο, πήγα σε μπαράκια, σε εστιατόρια, σε cafe, έκανα βόλτες από χαράματα μέχρι μεσάνυκτα και επιτέλους με φρόντισαν.
Έγιναν τόσα πολλά που όμως τα έχω ακόμα λίγο θολά στο μυαλό μου. Θυμάμαι κάποιες απόλυτα κινηματογραφικές στιγμές που, όσο και να σου τις περιγράψω, δεν θα τα καταφέρω. Θα τις αδικήσω.
Έτσι, θα σου κάνω ένα μίνι φωτορεπορτάζ ( ποιοι New York Times, unshaved μου;).

Πρώτη στάση, Γκάζι. Φυσικά. Για ντινέ, για ποτάκια, για βόλτες. Ακόμα και την Παραμονή Πρωτοχρονιάς ήμαστε εκεί, στην πλατεία, με ένα μπουκάλι Moet στο χέρι, να βλέπουμε τα πυροτεχνήματα.

Το πόσα γλυκά καταβροχθήσαμε δεν λέγεται. Από βασιλόπιτα και τρούφες από τον Βάρσο, κρέπες μέχρι κρουασάν σοκολάτας. Πάνω, προφιτερόλ από Sardelles.

Μερικά από τα πιο ωραία γκράφιτι της πόλης, τα ζωγραφίζει ο b.

Πανέμορφος τοίχος στην Πειραιώς. Art out in the streets.

Και εδώ....

και εδώ....

και εδώ...

Βόλτες στη φωτισμένη πόλη. Κρασί στο χλιδάτο Zonar's, φαγητό στα good old fashioned Κιούπια, η συγκλονιστική "Μήδεια" του Παπαϊωάνου. Τα βράδια, η Αθήνα ήταν πανέμορφη. Σαν να μην έζησε ( και ζει ακόμα) όλα εκείνα τα φρικτά γεγονότα. Μια ψευδαίσθηση πολυτέλειας; Μπορεί.
Όμως το είχαμε ανάγκη.

Όμως λίγα μέτρα πιο κάτω αυτό σε επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ο μουτζωμένος Ρήγας Φεραιος (μπορεί να το δεις ότι είναι και στο κλίμα των καιρών - obama rules) στην είσοδο του πανεπιστημίου. Κρίμα που για αντί να κτίζουμε, χαλάμε ακόμα και εκείνα που αξίζουν. Η πανέμορφη Αθήνα θα μπορούσε να ήταν η πιο ωραία πόλη της Ευρώπης με διαφορά.



Όμως αυτές οι δέκα μέρες, είχαν μια έντονη αίσθηση που είχα καιρό να ζήσω.
Μια οικειότητα που μου είχε λείψει. Η αίσθηση πως όταν κοιμάμαι το βράδι υπάρχει ένα χέρι γύρω από τη μέση μου να με αγκαλιάζει. Και μετά φυσικά, να μην ξεχνάμε, πρόγευμα στο κρεβάτι. Εδώ, σοκολατόπιττα. Σχεδόν καλύτερη και από σεξ!

Υ.Γ1 Περισσότερες φωτογραφίες στο photo-blog μου.
Υ.Γ2 Το soundtrack των ημερών ήταν το "Στην Πυρά" της Αννούλας. Αγαπώ ρεφραίν.
Υ.Γ3 Δεν ξέρω μένοντας μόνιμα Αθήνα, αν θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Κάθε βράδι όμως ένιωθα πως θα μπορούσα να κάνω ότι θέλω, να πάω όπου θέλω, να πιώ, να χορέψω, να φλερτάρω και να είμαι μια happy urban tulip. Ένιωθα, έτσι για αλλαγή, πως ήμουν "εγώ".
Υ.Γ4 Πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε κάτι για τα ερωτικά απωθυμένα; Ή να τα αφήνουμε να περνάνε, ξέροντας πως έτσι και αλλιώς ποτέ μα ποτέ δεν καταλήγουν σε καλό;

Σαν ένα ποτήρι κόκκινο κρασί

Τελευταία μέρα του χρόνου. Κάπου στην Αθήνα.
Πρωινό ξύπνημα από το κουδούνι. Για τα κάλαντα. Είχα σχεδόν ξεχάσει πως σήμερα είναι Παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Τελευταία μέρα του χρόνου λοιπόν. Βαριέμαι να κάνω απολογισμό. Δεν θα κάνω. Έτσι και αλλιώς το 2008 τα είχε όλα. Και καλές στιγμές και κακές και όμορφες και δύσκολες.

Αν μιλούσαμε με "οινολογικούς" όρους θα έλεγα πως το κρασί του 2008,είχε σώμα, σήκωνε όμως περισσότερη παλαίωση, έβγαζε αρώματα - θα μπορούσε πιο έντονα- και είχε έντονη οξύτητα. Σερβίρεται και μόνο του, αφού δεν έχει τόσες πολλές τανίνες.

Το κρασί του 2009, θέλω να είναι κάπως αλλιώς. Να ξυπνά τις αισθήσεις, να έχει αρώματα από φρούτα του δάσους, να μυρίζει βαρέλι και να έχει πολλές τανίνες. Δηλαδή, ένα full body κρασί που όταν το πίνεις να έχει μια έντονη και γεμάτη επίγευση.

Το 2009 θέλω όχι να μου "φέρει" κάτι. Το 2009 θέλω να μπορώ να "κάνω" κάτι . Να μάθω βλέπω το δάσος αντί το δέντρο. Να μην τα μηδενίζω όλα, απλά επειδή κάτι δεν πάει όπως το θέλω. Να βάζω στόχους και να τους επιτυγχάνω. Να αγαπώ περισσότερο εμένα και να δίνω αγάπη γύρω μου χωρίς ανταλλάγματα. Να λέω "όχι" σε τόσα "μπορεί" (δανεισμένο από Λίνα). Να σβήσω τα "πρέπει" από το λεξιλόγιό μου. Να βάλω περισσότερα "θέλω". Να βάλω τελείες και να κάνω νέες παραγράφους.

Το 2009 να είμαστε όλοι καλά και να ονειρευόμαστε.

Σε φιλώ, καλή σου χρονιά. Με φόρα και τσαμπουκά στα καινούρια.


Υ.Γ1 Παράξενη η Αθήνα αυτές τις μέρες...
Υ.Γ2 Δανεισμένο από τον One of the People. Η ατάκα της χρονιάς: " Είναι κουλή, κουλή, κουλή".

X

Πάντα σκεφτόμουν ότι εκφράζομαι καλύτερα στα αγγλικά παρά στα ελληνικά. Ίσως γιατί υπάρχουν μερικές λέξεις που δεν έχουν μετάφραση.

Ψες με πήρε ο ύπνος στον καναπέ. Έμεινα σπίτι, δεν πήγα σπίτι της φίλης να αράξω, ούτε τράβηξα φίλους μου στα μπαράκια. Κάνω ζωή 70άρας γριάς. Θα ήθελα να βγαίνω κάθε μέρα, θα ήθελα να είχα κόσμο γύρω μου που να ξεσηκωνεται με το παραμικρό, που να θέλει να ζήσει τη ζωή του έντονα. Όχι άλλες "εντός" καταστάσεις. Τι σκατά κάνουμε, μου λες; Dead Can Dance, why can't we?
Και όχι, κουράστηκα να ξεσηκώνω εγώ. Από σήμερα είμαι σε άρνηση. Όποιος θέλει να κάνει κάτι, be my guest. At the worst of cases, θα μείνω σπίτι να βλέπω ταινίες και σειρές. Και δεν μου ακούγεται καν κακό το σενάριο.
Σήμερα ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "I hate fucking Xmas".
Μισώ που τίποτα δεν με γεμίζει, που δεν με ενδιαφέρουν τα δώρα, που χέστηκα αν είναι φωτισμένη η πρωτεύουσα. Και μισώ που πάλι θα είμαι το μαύρο πρόβατο στην οικογένεια, ακόμα μια φορά χωρίς γκόμενο, ακόμα μια φορά η "παράξενη single".
Και να πεις κάνω το wild life...μπα. Δεν μπαλανσάρεται το θέμα. Συνήθως δεν πάει Single and kicking ass Vs Not Single and laying low; Καμία σχέση.
I know what I want, and All These are not "it".

So....You have a Merry Little Xmas....

Υ.Γ1 Πόσο θα ήθελα να άκουγα το "Alice in Wonderland" και να ΜΗΝ ταυτίζομαι τόσο...
Υ.Γ2 Well...

I feel like dancing

Απόλυτα ευτυχισμένες στιγμές - μέσα στον χαμό της δήθεν Χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας:

• Να ξυπνάς πρωί Σαββάτου, να αλέθεις κόκκους καφέ, να γεμίζει το σπίτι μυρωδιές. Να φτιάχνεις πρόγευμα με την ησυχία σου, να ανάβεις κεριά, να βλέπεις Queer as FolK US Season 3 (sexy guys) και να ξέρεις πως στους δρόμους γίνεται χαμός αλλά εσύ επιλέγεις να φτιάχνεις τις δικές σου εικόνες.
  
• Να αρχίσεις να πίνεις από τις 7, να συμπυκνώνεις μέσα σε 6 ώρες όλα όσα δεν έκανες ολόκληρη τη βδομάδα, να βλέπεις φίλους, να χορεύεις με ροκ μπιτάκια (Hustle Σάββατο βράδι - δεν παίζεται ο DJ), να πίνεις, να πίνεις, να παίζεις μπιρίμπα μεθυσμένη και μετά ξανά ποτό ώσπου αντέχεις. Και τελικά να αντέχεις πολύ.
• Να μπαίνεις σε βιβλιοπωλεία, να φυλλομετράς βιβλία, να αγοράζεις κάμποσα και να διατηρείς μια ανεξήγητη αισιοδοξία πως "αυτές τις γιορτές θα βρω ώρα, θα αράξω στον καναπέ και θα τα διαβάσω όλα".
• Να ανακαλύπτεις πως η λέξη "ρεβεγιόν" δεν παίζει στο προγραμμά σου γιατί εσύ απλά επικεντρώνεσαι στους φίλους και τους δικούς ανθρώπους σου. Χωρίς να αγχώνεσαι με τα comme if faut.
• Να διαπιστώνεις πως ειδικά αυτή την περίοδο μπορείς να ελέγχεις τα θέλω σου. Και όλα αυτά επειδή μερικές δεκάδες λαμπιόνια "φώτισαν" τις διαθέσεις των γύρω σου και ξεκόλλησαν. Επιτέλους.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "I don't feel like dancing", το πιο χορευτικό τραγούδι των τελευταίων χρόνων.
Υ.Γ2 Αν προλάβω να κάνω τις δουλειές μου πριν φύγω, να με φτύσεις.

Τικ-Τακ

Σήμερα συνειδητοποίησα πως τα Χριστούγεννα είναι μόνο μια βδομάδα μακριά. Μόνο. Καμία σχέση. Νιώθω πως δεν έχω καμία σχέση με το xmas spirit. Νομίζω πως είναι γενικό. Δεν ξέρω κανένα που να είναι μέσα στην τρελλή -χριστουγεννιάτικη-χαρά.
Με τέτοιο ήλιο, που να μπεις στο πνεύμα. Τα γεγονότα στην Ελλάδα, ο θάνατος του Τάσσου. Σαν να γίνεται κάτι για να μας εμποδίσει να ζήσουμε το "παραμύθι".
Πέρσι τέτοιο καιρό ήμουν Αθήνα, στο γνωστό πάρτι κάπου στην Ευριπίδου, όπου μαζεύεται η μισή πόλη σε ένα γραφείο-loft και γίνεται το έλα να δεις. Τα τελευταία δύο χρόνια ήμουν εκεί. Ήταν ένα από τα σταθερά events των γιορτών. Όπως το brunch στη θεία τις 26, τα απογευματινά παιχνίδια εκείνη τη μέρα στης φίλης μαζί με τους καλλιτέχνες κολλητούς της, το πάρτι και το αναμμένο τζάκι στο σπίτι της άλλης της τετράδας 1-2 μέρες μετά, το "after new year's" δείπνο στο αναπαλαιωμένο αρχοντικό των φίλων. Και πάει λέγοντας. Ακόμα και τα Χριστούγεννα είναι μια σταθερή, προβλέψιμη, πες το όπως θες, κατάσταση.
Φέτος, τα μισά θα τα χάσω λόγω Αθήνας. Δεν πειράζει, φέτος είπα να κλείσω τη χρονιά με εκπλήξεις. Καιρός να ταρακουνηθώ λιγάκι.
Προς το παρόν ζω μια απόλυτα προγραμματισμένη ζωή. Δουλειά-σπίτι και τούμπαλιν. Μπαράκια τις Πέμπτες και τις Κυριακές. Σε σπίτια φίλων Παρασκευές και Σάββατα να παίζω επιτραπέζια με φίλους ζευγάρια (άσε μην αρχίσω με αυτό το θέμα- τα λέει η Αλεξίου καλύτερα στο συγκεκριμένο τραγούδι). Στο ενδιάμεσο κανά εικαστικό event (να μην το παίξουμε κουλτούρα;), κανά wine tasting, ίσως κανά καφέ και μπιρίμπα. Δεν έχω παράπονο με τους φίλους μου. Τους αγαπώ και είμαι σε φάση που νιώθω πως έχω επιλέξει τον κύκλο μου.
Αλλά με ενοχλεί κάτι άλλο. Το προκαθορισμένο πρόγραμμα. Οι προκαθορισμένες διαδρομές και βόλτες. Τα προκαθορισμένα συναισθήματα. Σαν να μπήκα σε auto-pilot. Βαρέθηκα να γκρινιάζω....παρακολουθώ μόνο. Δεν παραιτήθηκα, απλά δεν κάνω εκείνο το έξτρα βήμα.
Οι φίλοι μου, μου λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Η κολλητή στις Βρυξέλλες, ο κολλητός στην Αθήνα, οι φίλοι εδώ. Όλοι κάτι περιμένουμε. Κάτι που θα φέρει τα πάνω-κάτω.
High hopes; Μπορεί. Είναι λόγω Χριστουγέννων; Πιθανόν. Τόσα φωτάκια, κάνουν κάτι στον εγκέφαλο. Ίσως να είναι τα ζευγαράκια και οι οικογένειες που είναι παντού και ψωνίζουν δώρα. Ίσως επειδή το να είσαι single τέτοιες μέρες και να περνάς καλά θέλει μαγκιά.
Μπορεί να πρέπει να γίνουμε τελείως party-animals. Μπορεί να πρέπει να πετάξουμε τα "πρέπει" μας από το παράθυρο. Μπορεί να είναι μια καλή ιδέα να αφήσουμε τα comme il faut στην άκρη.
Και αυτό το "τικ-τακ" της αντίστροφης μέτρησης ("πότε θα παντρευτείς", "πότε θα δεις τα πιο σημαντικά πράγματα;") έχει καταντήσει απίστευτα ενοχλητικό.
Αν ήταν ωρολογιακή βόμβα θα ήταν καλύτερα.

Υ.Γ1 Ξέρω πως είναι όλα θέμα μυαλού. Ξέρω ακριβώς τι μου λείπει.
Υ.Γ2 Το ποστ γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "Seven Days in Heaven" του Άρη Κόκου από τη ΚΛΙΚ Records, που αγαπώ πολύ ( και θέλω να με προσλάβουν).
Υ.Γ3 Είχα μια πολύ όμορφη συζήτηση με τις ξαδέρφες μου τις προάλλες και πολύ το χάρηκα. Ήρθαμε ακόμα πιο κοντά.Ίσως αυτό να είναι τα Χριστούγεννα.

No Comment

Έχει ψοφήσει η libido μου. Έχει μέρες που νιώθω, ή μάλλον δεν νιώθω τίποτα. Οκ, άρεσα σε κάποιο τον τελευταίο καιρό. Που είχε όλα τα φόντα να μ' αρέσει και μένα πολύ και να γίνει και κάτι. Αν με ρωτήσεις αν τον γούσταρα θα σου πω πως δεν ξέρω. Δεν θα πω όχι, δεν θα πω όμως και ναι. Αλλά, όταν είχα την ευκαιρία, δεν έκανα τίποτε. Απολύτως. Σκέφτομαι ότι μπορεί να μην έχω το κουράγιο σε αυτή τη φάση να ρισκάρω. Μπορεί τελικά η προηγούμενη σχέση να με άλλαξε περισσότερο από ότι νόμιζα. Μπορεί απλά να μην μ' άρεσε ο τύπος τόσο πολύ. Μπορεί να ύψωσα για ακόμα μια φορά τις κωλοάμυνες. Το θέμα είναι πως, από τη μια βαρέθηκα να είμαι μόνη, δεν μ΄αρέσει καθόλου η ανεξαρτησία μου και από ένα σημείο και μετά απλά σκέφτομαι πως ότι ζω και ότι ονειρεύομαι θέλω να το μοιράζομαι με κάποιο. Από την άλλη όμως δεν έχω το κουράγιο να ξαναβάλω κάποιο στη ζωή μου, να τον κάτσω στο θρόνο, να αλλάξω τη ρουτίνα μου και κάνοντας υποχωρήσεις να σκέφτομαι ποιο είναι το όριο μεταξύ του δίνω και του με κάνει ότι θέλει. Πόσο fucked up είναι όλο αυτό;


Υ.Γ1 Εσύ που διαμαρτυρήθηκες ότι δεν σου λέω τι γίνεται στη ζωή μου, δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να είμαι μπερδεμένη, μπορεί ναι να σε βλέπω φιλικά αλλά ακόμα να μην μπορώ να σου λέω τους προβληματισμούς μου για τα ερωτικά μου; Δεν είχα ψες τη δύναμη ή το κουράγιο να κάτσω να στα εξηγήσω, μου έχουν τελειώσει και οι λέξεις.
Υ.Γ2 Είναι φάση; Μήπως όλα τα πιο πάνω θα ακυρωθούν όταν γίνει το απίστευτο κλικ με κάποιο; Όσο περνάει ο καιρός γίνομαι περισσότερο η Σάρλοτ που έψαχνε την "παντοτινή αγάπη". Τι γελοίο...Φέρτε μου ένα αεροπλάνο και ένα one way ticket.
Υ.Γ3 I am sick and tired of "love"

Anarchy Cafe

Χρειάστηκε μόνο μια λάθος κίνηση από ένα ανεγκέφαλο για να έρθουν τα πάνω κάτω. Αν το σκηνικό των Εξαρχείων γινόταν σε μια πόλη/κράτος όπου όλα λειτουργούσαν ρολόι, τότε δεν θα υπήρχε αυτή η αναρχία. Όμως μιλάμε για την Ελλάδα που όσα καλά και να έχει μια χούφτα βλάκες διοικούν και την καταστρέφουν. Και να τα αποτελέσματα.
Ακόμα δεν έχω καταλάβει πως την είδε ο μπάτσος. Ούτε ξέρω πόσο ποσοστό ευθύνης έχουν αυτοί που τους είχαν προκαλέσει. Αλλά οκ, ότι και να έγινε, δεν το παίζεις πιστολέρο.
Αυτά σκεφτόμουν χθες, καθώς έβλεπα τις ειδήσεις.
Σήμερα το πρωί, πέρασα από ένα γυμνάσιο για να πάω δουλειά. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι μαθητές. Υποψιάστηκα ότι πάλι βρήκαν αφορμή να μην κάνουν μάθημα. Η απορία μου είναι, έχουν καταλάβει τι έγινε και για ποιο λόγο βγήκαν από τις τάξεις; Γιατί τα διπλανά cafe ήταν γεμάτα. Ακούγομαι σαν "μεγάλη". Και μεις κάναμε σκασιαρχείο όταν είχαμε αργίες ή όταν ήταν η μέρα του ψευδοκράτους. Αλλά γαμώτο θυμάμαι εκείνες τις βραδιές που βρέθηκα με κερί στην πλατεία Ελευθερίας μαζί με τους υπόλοιπους συμμαθητές μου ή όταν είχαμε πιαστεί πολλές γυναίκες χέρι χέρι στον αυτοκινητόδρομο , γιατί έκανε επίσκεψη η Βασίλισσα Ελισάβετ και θέλαμε έτσι να διαμαρτυρηθούμε.
Αλλά σήμερα....ελάτε βρε 16χρονα....αυτό ήταν; Ένα freddo , ένα φραπέ και τσιγάρα; Αυτό είναι η απάντησή σας στην αναρχία και τους "πάνω";
Και μετά θυμώνετε που δεν σας υπολογίζουν.

Υ.Γ Το σαββατοκύριακο ήταν πολύ πολύ ενδιαφέρον. Απρόβλεπτο,με καινούριες εικόνες, καινούρια πρόσωπα και καινούριες εξελίξεις. Με βρήκαν περισσότερο απροετοίμαστη από ότι περίμενα