Απορίες ( βρες απάντηση αν τολμάς)

1. Θέλω να μου πεις, πόσους κουβάδες κλάμα πρέπει να ρίξω για να νιώσω καλά. Υποτίθεται ότι οταν κλαις, εκτονώνεσαι. Εμένα γιατί δεν μου κάνει κάτι;
2. Αυτός ο γαμημένος χρόνος γιατί δεν έχει ένα fast forward;
3. Είναι ανάγκη να ακολουθώ τα στερεότυπα του καλοκαιριού; Sex, beach, fun, drinking κ.α; Δεν μου βγαίνει.
4. Δεν είναι γελοίο το "ζήσε τον έρωτα και ότι ας γίνει;". Γιατί όταν το "ότι ας γίνει" σου βγάζει τη ψύχή, να λείπουν και τα πάθη.
5. Αν υποθέσουμε ότι όλες οι εμπειρίες οδηγούν κάπου καλά και ότι κάποτε θα βρεις εκείνο που σου αξίζει, πόσες πρέπει να έχεις για να καταλήξεις κάπου και να ηρεμήσεις;
6. Δεν είναι πολύ υποτιμημένη η ιδέα της "σχέσης";
7. Δεν είναι πολύ υπερτιμημένες οι πολλές εμπειρίες;
8. Πόσο διάλειμμα χρειάζεσαι για να βρεις τον εαυτό σου;
9. Τι ταινίες να δω να ξεχαστώ;
10. Θα ήθελα να εξαφανιστώ. Είμαι υπερβολική;

Υ.Γ1 Έχω τη υποψία ότι έχω πέσει όσο πιο χαμηλά μπoρούσα. Για να δω, πόσο θα μείνω στον πάτο...
Υ.Γ2 Έτσι κτίζει ο κόσμος καριέρα....για να ξεχάσει.

Το 3ήμερο σε αριθμούς

Πάει και το τριήμερο. Απολογισμός:

1. Μια καμένη πλάτη

2. 1/2 μπουκαλάκι λάδι μαυρίσματος με δείκτη προστασίας 4.

3. Μια ωραία έκθεση φωτογραφίας, στους Χαροπόμυλους στη Λεμεσό, δες την

4. 12,456 ώρες στ' αυτοκίνητο, κολλημένη στον αυτοκινητόδρομο

5. Αριθμός ομπρέλων και ξαπλώστρων μπροστά από το δικό μας σημείο : 345.

6. Πρόσβαση στο νερό επιτεύχθη μετά από ακροβατικές προσπάθειες αντάξιες του Cirque du Soleil

7. Αριθμός μπίρων : 30

8. Αριθμός γύφτων, άσχετων, μεθυσμένων τουριστών και ατάλαντων τραγουδιστών σε φεστιβάλ: 5,7088

9. Επιστροφή στη Λευκωσία, διάρκεια 2 ώρες. Καθόλου άσχημα

10. Φορές που σκέφτηκα "μακάρι να μην σε σκεφτόμουν". Πολλές. 

Με ένα κατσαβίδι στο χέρι

Είμαι στο γραφείο, το δεύτερο δηλαδή δωμάτιο του διαμερίσματος. Προσπαθώ να συναρμολογήσω το κόκκινο έπιπλο που πήρα για cd από το ΙΚΕΑ. Μου περισσεύουν δύο βίδες, το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο το Πύργο της Πίζας. Δεν πειράζει. Έχει μια εικαστική άποψη. Στο laptop, παίζει Rock FM από Αθήνα. Γουστάρω τρελλά ροκιές.

Έχουμε μάθει προχθές για τη συναυλία της Madonna, λένε για τέλη του Σεπτέμβρη. Αρχίσαμε να οργανωνόμαστε. Φίλοι από εδώ έχουν ήδη ξεσηκωθεί και οι κολλητοί από Αθήνα ψάχνουνε τα σημεία προπώλησης.
Ήδη φαντάζομαι ένα κατάμεστο στάδιο και η παρέα να χορεύει πάνω κάτω. Και μετά θα φύγουμε, αποκαμωμένοι αλλά πλήρως ικανοποιημένοι. Ανυπομονώ. Περισσότερο από τις καλοκαιρινές μου διακοπές ( όχι δεν έχω οργανωθεί ακόμα).

Χθες μια φίλη με ρώτησε, τι θα ήθελα να κάνω ιδανικά φέτος το καλοκαίρι.
Σενάριο Πρώτο: Νέα Υόρκη, τρίμηνα μαθήματα δημιουργικής γραφής. Να γυρίζω στο Σόχο, να κάθομαι στη μέση του Bryant Park με το laptop και τα βράδια να τα πίνω με τους "καινούριους" φίλους σε μπαράκια του Μήλου.
Σενάριο Δεύτερο: Κάπου πολύ μακρινά με μια συγκεκριμένη κολλητή μου. Να πίνουμε mojito (κόλλημα!), να καπνίζουμε ( ότι βρούμε), να κοιτάζουμε τη θάλασσα, να μην πολυμιλάμε και να είμαστε απόλυτα ευτυχισμένες.
Η φίλη με κοίταξε. Σχολίασε "Απ' όλα αυτά που μου λες, κανένα δεν έχει να κάνει με τη ζωή σου εδώ"
Είχε δίκιο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κοιτάω έξω από το παράθυρο. Πολύ συνειδητά ξέρω ότι η ζωή εδώ δεν μου πάει. Δεν το λέω από σνομπισμό, στο ξαναεξήγησα. Είναι πολύ μικρή η πόλη, είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι, είναι ελάχιστα τα πράγματα που μπορείς να κάνεις μόνος. Αλλά το παραμύθι μου το εμπέδωσες: κωλώνω. Η αλήθεια όμως είναι πως τώρα, πιο πολύ από ποτέ θέλω να σπάσω το παράθυρο και να βγω έξω. Time will show.

Η ώρα έχει περάσει. Παίρνω τηλ. για delivery. Πως καταλαβαίνεις ότι είσαι το απόλυτο single material; Όταν ο ντελιβεράς ,ξέρει το όνομά σου και σου πιάνει κουβέντα. Την επόμενη φορά που θα πάρω και θα μου σχολιάσει τις διατροφικές μου συνήθειες θα ανησυχήσω!

Το σπίτι επιτέλους τακτοποιήθηκε. Μπήκαν τα καινούρια φωτιστικά , επιτέλους τα κιβώτια πήγαν στην αποθήκη και το cd έπιπλο στήθηκε. Ψιλοκουνιέται βέβαια αλλά δεν βαριέσαι. Τακτοποιώ τα cd. Η Τάνια έχει ένα ολόδικό της ραφάκι, όπως και ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Χατζιδάκις.

Ξέρεις κάτι; Ότι και να γίνεται στη ζωή σου, όσο δύσκολη και να είναι μια φάση, βάζεις ένα cd και "φεύγεις". Είναι τόσο απλό. Μου φαίνεται ότι θα κατασκηνώσω δίπλα από το κόκκινο επιπλάκι αυτό το μήνα. Θα καπνίζω πουράκια με γεύση σταφύλι ( και όμως είναι τέλεια -φτάνει πια προβλεπόμενες και βαρετές γεύσεις και "γεύσεις"), θα πίνω λικέρ μαστίχας με μπόλικο πάγο και θα ταβανιάζομαι.
Ω, πόσο μου έλειψε!

Έχω υποσχεθεί φωτό από τη συναυλία της Kylie:


Υ.Γ1 Το κείμενο γράφτηκε αποσπασματικά, κρατώντας κατσαβίδια και ακούγοντας Rock Fm
Υ.Γ2 Το μυαλό και η ψυχή όταν πιεστούν πολύ σε κάποια φάση απλά αρχίζουν και κάνουν delete από μόνα τους.
Υ.Γ3 Κάποιος, μου είπε σήμερα μια πανέμορφη κουβέντα και μου ανύψωσε το ηθικό. Και ας μην τρώει τηγανητές πατάτες :)

Summer mood ή Summer blues?

Έχω απίστευτη δουλειά, δεν μπορείς να φανταστείς. Φυσικά βρήκα ώρα να ρίξω μια λεξούλα στο post μου.
Σήμερα θα πάω συναυλία, στην Τσανακλίδου. Την έχω δει άπειρες φορές. Είναι η αγαπημένη μου. Θα είμαι με παρέα αλλά θα είμαι στην κοσμάρα μου. Η Τάνια και εγώ. Θα παραγγείλω βοτκες, θα καπνίσω ένα κουτί τσιγάρα ( το κοψα αλλά οκ, πολλά πράγματα είπα ότι δεν θα τα ξανακάνω και τα κανα - συνειδητά) , θα ακούω το "Μαμά Γερνάω" και θα πλαντάζω στο κλάμα. Μετά θα λέει η Τάνια το "Πάτωμα" και γω θα θέλω να βρεθώ σε ένα μεγάλο δωμάτιο, με ένα αυθεντικό παρκέ, σκούρου χρώματος, να κοιτάω το ταβάνι και να πίνω. Ωραία πράγματα!
Το καλοκαίρι μου είναι προς το παρόν, παράξενο. Δεν είναι ανέμελο, μάλλον ξενέρωτο θα το έλεγα. Δεν βούτηξα ακόμα και δεν "πνίγηκα" στα mojito ( αν και έκανα μαθήματα σαμπάνιας τις προάλλες και χόρτασα με το παραπάνω - 12 σε κάθε μάθημα, σύνολο 24).
Άρχισα χθες να διαβάζω το "Ντραιβ-ιν" της Μαρίας Μαρκουλή. Δεν τρελλάθηκα. Αν και γράφει για ταξίδια με αυτοκίνητο, δεν είναι "φευγάτο", σαν τα road μυθιστορήματα της Σώτης. Λείπει κάτι στο λόγο. Μια μαγκιά και αυτή η ατάκα στο τέλος του διηγήματος που θα σε "στείλει" ή που θα σε κάνει να σκεφτείς "ααα τώρα εξηγούνται όλα". Το βαρέθηκα. Άλλο τώρα. Χμ σίγουρα όχι το καινούριο της Σώτης, είναι πολύ συγκεκριμένο. Αν θες διάβασε εκείνα που έγραψε και η Krotkaya στο τελευταίο της post.


Υ.Γ Μου λείπουν οι φίλοι μου στην Αθήνα, μου λείπει το Γκάζι, μου λείπει να κάτσω στο πεζούλι σε μια γειτονιά στο μέσο της πόλης, να πίνω κρασί και μπύρα με φίλους και να μην θέλω τίποτα άλλο.
Υ.Γ2 Μου λείπει το summer mood.

Η πρώτη γκρίνια του καλοκαιριού

Πραγματικά εύχομαι η πρώτη μέρα του καλοκαιριού να μην αντιπροσωπεύει και το υπόλοιπο. Αν είναι έτσι...την έβαψα. Αλλά και εσύ γιατί θα φας την γκρίνια της ζωής σου ως τις 31 Αυγούστου.
Καταρχάς, αδιαθέτησα. Τι βλακεία. Άρα το σχέδιο παραλία αναβλήθηκε. Μετά έπαθα ένα πράγμα σαν αλλεργία, κρυολόγημα που με ταλαιπωρεί ως τώρα. Φταρνίσματα, χάλια στομάχι, μίξες. Ταυτόχρονα δεν ήθελα να τρώω ( υπό άλλες συνθήκες δεν είναι κακό) και ως αποτέλεσμα σερνόμουνα.
Όμως είχα ήδη αποφασίσει ότι θέλω να συγυρίσω το σπίτι μου, μπας και "συγυριστώ" και εγώ. Έτσι άρχισα να πετάω, να βάζω πράγματα σε κουτιά και να τα μεταφέρω στην αποθήκη. Στην πορεία έκανα διαλείμματα στον καναπέ γιατί όσο άσχημο είναι το pms μου άλλο τόσο χάλια είναι η διάρκεια ( οι γυναίκες που διαβάζουν με κατανοούν πλήρως).
Με τα χίλια ζόρια, το δωμάτιο-γραφείο έγινε τέλειο! Να φανταστείς φάνηκε το παρκέ.
Σύρθηκα να κάνω μπάνιο και να πάω για κινέζικα στη Λάρνακα. Μέτρια βραδιά.
Κυριακή πήγα με πόνους στους γονείς μου. Σχόλιο μάνας: " Καλά πως ντύθηκες έτσι;". Μάλιστα. Αποχώρησα αξιοπρεπώς, για να μην έχουμε αίματα.
Σπίτι. Έβλεπα τα κουτιά αλλά δεν είχα δύναμη να τα πάρω κάτω. Άραξα στον καναπέ, είπα όχι σε καφέδες και ντινέ και έβλεπα μανιωδώς "Sex and the City", τον πρώτο κύκλο. Τότε που η Carrie φόραγε καμπαρντίνες και δεν ήταν σαν να βγήκε από σελίδες της Vogue.
Κατά τις 11 το βράδι, έρχεται ο κολλητός. Μπαίνει μέσα, με βλέπει. Σχόλιο: " Καλά δεν σε έχω ξαναδεί σε τέτοιο χάλι". Συμφωνημένο το είχε με τη μάνα μου μάλλον. Και τι είχα; Και adidas από ΝΥ ήταν οι φόρμες μου και lime τα καλτσάκια μου. Δεν το ήξερα να φορέσω Dior τουαλέτα! Στο κάτω κάτω δικαιόμουνα και με το παραπάνω να είμαι χάλια, ειδικά μετά από όλα αυτά που συνέβαιναν τον τελευταίο μήνα.
Σήμερα, Δευτέρα. Είμαι απλά ευγνώμων που είμαι δουλειά.
Αντε βρε, καλό μας καλοκαίρι!

Υ.Γ Πέρσι είχα ένα υπέροχο καλοκαίρι. Αν και το ξέρω πως δεν θα ξαναεπαναληφθεί, εύχομαι απλά να μην είναι σαν το προπέρσινο. There must be hope...

(παρένθεση)

Η ώρα είναι 1030 και είμαι ακόμα σπίτι.

Το ξυπνητήρι άρχισε να κτυπάει από τις 8. Ξύπνησα και κοίταγα το ταβάνι. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Σκεφτόμουν διάφορα. Δεν βρήκα όμως ούτε ένα λόγο για να χαρώ ότι είναι Παρασκευή ή έστω κάτι για να ξεκολλήσω από το ταβάνι.

(σε σοκάρει η ειλικρίνειά μου;)

Στις 9 άρχισαν τα τηλέφωνα της δουλειάς. Οπότε σηκώθηκα. Αλλά μετα κάθισα στον καναπέ και πάλι δεν έκανα τίποτα. Απλά σκεφτόμουν πως ξύπνησα σε ένα άδειο κρεβάτι και πως πρέπει να κάνω κάτι εξαιρετικά δραστικό (σκέψου ένα extreme sport και πες μου). Η αλήθεια είναι πως πεθύμησα κάποιες χαρούμενες στιγμές που δεν διερωτούμουν τι σημαίνει η κάθε λέξη και τι σκέφτεται ο απέναντί μου.

Πρέπει να κάνω κάτι. Αλλά δεν ξέρω τι...

Προς το παρόν, πάω να ντυθώ, μη χάσω και το μισθό....

Καλό σαββατοκύριακο ε...πιες και για μένα ( αν θες μέθυσε, θα μ αρέσει)

DISCOnnected

Εδώ και ένα μήνα περίπου, λειτουργώ ασυνείδητα. Σαν να υπάρχουν δύο τουλίπες. Η μια παρορμητική η άλλη λογική. Η πρώτη κυριαρχεί στην προσωπική ζωή μου ή άλλη μόνο στη δουλειά.
Το αποτέλεσμα; Δεν θυμάμαι καταστάσεις, κάνω ή δεν κάνω πράγματα χωρίς να το συνειδητοποιώ. Σαν να είμαι θεατής μιας παράστασης που πολλές φορές δεν με αφορά.
Πήγα Αθήνα το περασμένο σαββατοκύριακο. Για τη συναυλία της Kylie (φωτό, έστω και κουνημένες στο επόμενο post). Τη μέρα περπατούσα πολύ -έκανα διάλειμμα για να δω φίλους που είχα να τους συναντήσω χρόνια - και επειδή ξέχασα να φορτίσω το mp3 player μου απλά άκουγα τους ήχους της πόλης. Ήμουν αφηρημένη. Στο μυαλό μου εικόνες από περασμένες φορές στην Αθήνα. Πιο ανέμελες και πιο χαρούμενες. Πέρασα όμορφα όμως με τους φίλους μου. Σταθερές αξίες. Ο καθένας με τα δικά του. Η μια δουλεύει πολύ και που καιρός για έρωτες, η άλλη προσπαθεί να συνυπάρξει γκομενικά και ο φίλος προσπαθεί να ανακαλύψει τα πιο hot μπαράκια και εστιατόρια της πόλης. Αυτός είναι ο καλύτερος. Όταν μπλέκεις με σχέσεις κτλ τραβάς μεγάλα ζόρια (ακόμα και όταν είσαι μέσα στη σχέση).
Πήγαμε στο art athina. Πλάκα είχε, οι καλλιτέχνες στην κοσμάρα τους. Τα καλύτερα ήταν τα ακαταλαβίστικα installations στο υπόγειο. Θα ήθελα περισσότερα ώρα να αποβλακωθώ μπροστά από ένα έργο τέχνης. Να μην σκέφτομαι τους γύρω και το μέσα μου.
Μετά σταθερά στο Γκάζι. Για δείπνο στα prosopa. Δεξιά και αριστερά μας δύο μπαράκια που βγάλανε έξω γιγαντοθόνες και μεταδίδανε τον τελικό της eurovision. Σκέψου, να βγαίνεις από το σπίτι για να μην δεις την απόλυτη ευρωπαϊκή παπαρολογία και να πέφτεις πάνω της ή μάλλον ανάμεσά της. Το Καλομοιράκι μια χαρά τα πήγε. Η τσαχπινιά δική της και η φωνή, της Βικτώριας Χαλκίτη. Δεν πειράζει. Έτσι και αλλιώς ο φετινός νικητής τα πλήρωσε (στην κυριολεξία) τα 12άρια.
Τώρα πίσω, μέσα στο πήξιμο. Πολλή δουλειά. Σε πλήρη αποστασιοποίηση από την καθημερινότητα μου.
Η μόνη μου έγνοια να βάλω 2Mkbps σπίτι και να εγκαταστήσω επιτέλους το router γιατί ο από πάνω από τον οποίο κλέβω σύνδεση (σόρι, ε) δεν έχει καλές ταχύτητες.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε ασυνείδητα με μουσική υπόκρουση το "I'm in love" του Moby.
Y.Γ2 Τραγούδαγε η Kylie to "I believe in you" και γω διερωτόμουν αν υπήρχε ένα άτομο στο οποίο να το αφιερώσω. Θα το ήθελα...

2.0

Με τα διάφορα που συμβαίνουν, σήμερα θυμήθηκα πως πριν 4 μέρες, στις 16 δηλαδή του μήνα, το blog είχε γενέθλια. Δύο χρόνια λοιπόν.
Στις 16 του Μάη του 2006, καθόμουν μπροστά από το laptop μου. Είχε μέρες που σκεφτόμουν πως είχα ανάγκη ένα χώρο στο διαδίκτυο όπου θα μπορούσα να γράφω κάτι σαν ημερολόγιο. Hθελα να γράφω ανώνυμα. Να μην το πω σε φίλους, σε κανένα. Μόνο έτσι θα μπορούσα να εκφραστώ πλήρως χωρίς κολλήματα και χωρίς να σκέφτομαι τι θα πει ο ταδε γνωστός και ο άλλος.
Μετά σκεφτόμουν το όνομα. Τότε άρχισε να με πιάνει η μανία με τις πόλεις και οτιδήποτε urban. Και ας μην είχα γεννηθεί σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Άρα η πρώτη λέξη ήταν URBAN. Μετά ήθελα κάτι να κάνει μεγάλη αντίθεση, έτσι όπως αισθανόμουν πως ήταν το μέσα μου σε σχέση με αυτό που έβγαζα προς τα έξω. Όταν σκέφτεσαι πόλεις δεν σου έρχεται στο μυαλό ένα λουλούδι, αλλά κτίρια. Άρα η δεύτερη λέξη θα ήταν λουλούδι. Τι όμως; Οι μαργαρίτες μου θύμιζαν το "μ' αγαπά δεν μ΄ αγαπά" και το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν και άλλα διλήμματα. Τα τριαντάφυλλα ήταν πολύ ρομαντικά για μένα, τα γαρίφαλλα μου θύμιζαν τα μπουζούκια στην Ιερά Οδό. Έτσι το μυαλό πήγε στην ΤULIP.
Και έτσι γεννήθηκε η urban tulip. Χωρίς παρελθόν, χωρίς άλλη ταυτότητα εκτός από αυτήν του blogger. Γούσταρα πολύ. Δεν με ενδιέφερε να με διαβάζουν πολλοί, όποιος το ανακάλυπτε και έμενε, εκτιμούσα οποιαδήποτε σχόλια μου έκανε για γραφή.
Σιγά σιγά, γνώρισα κόσμο, ωραίους bloggers. Μερικές φορές ότι έγραφαν, ήταν σαν να ήταν κάτι από τη δική μου ζωή. Αυτό για πρωτοτυπία.
Εννοείται πως κατά καιρούς διαβάζω blogs που θαυμάζω γραφή και ζηλεύω και λίγο.
Μέσα στα δύο αυτά χρόνια διαπιστώνω πως μου έκανε καλό το blogging. Έιχα γράψει και πιο παλιά γιατί blogάρω. Δεν είναι και καμιά φιλοσοφία.
Άντε έλα να σε κεράσω coconut mojito!

Υ.Γ Σκέφτομαι να γράφω πιο συχνά. Δεν υπόσχομαι όμως πως θα κάνουν νόημα τα όσα θα διαβάζεις.

" ..."

"Work will tear us apart". Βαρέθηκα πάλι αυτό το λούκι. Θέλω μασαζ, φροντίδα, αγάπη, παραλία και....
"Κι όμως είμαι ακόμα εδώ". Και κάνω όνειρα, ονειρεύομαι μπλε παντού, μοχίτο, έντονες στιγμές και....
"Ever fallen in love". Άλλαξα το τραγούδι στο repeat του cd player του αυτοκινήτου.

'Επηξα λέμε.

Υ.Γ1 Το "αλλού γι' αλλού" ποστ, γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το "Who's gonna tell Juliet" των Raining Pleasure
Υ.Γ2 Ψυχολογία καλή, διάθεση οκ, έμπνευση μηδέν, όρεξη για socialising υπό το μηδέν.

Do something....(anything)!

Εκεί που λες να ηρεμήσεις, να δεις τη ζωή (σου) με άλλο μάτι, να βγεις έξω στη βεράντα να ποτίσεις τα φυτά και τα ζωντανά (χελώνες) , να αρχίσεις να βλέπεις καμιά ταινία με happy end, συνειδητοποιείς πως ο καθένας ο'τι θυμάται χαίρεται. Και πως δυστυχώς, αυτό επηρεάζει και εσένα.
Και αντί να χαλαρώνεις και να εισαι zen ( επιμένω μετά από πολύ ψυχολογικό μασάζ του μυαλού σου - το ότι είναι μονίμως τεντωμένο δεν βοηθάει), προσπαθείς να βρεις λόγους και τρόπους να βγάλεις τη μέρα.
Εν τω μεταξύ η κολλητή μου στέλνει πρωί πρωί mail "The buddist way....live the present moment" και περιμένει από μένα, να το εμπεδώσω. Καλά κρασιά...
Tώρα που είπα κρασιά, μου φυγε σήμερα και είπα της μάνας μου ότι θέλω να μεταναστεύσω και να βρεθώ κάπου σε ένα σπίτι στην Τοσκάνη, με πολλή ηρεμία και κρασί. Α και wi fi. Απάντησε "μμμ...τι βλακείες τουλίπα...για σύνελθε". Ισοπέδωση τώρα, όχι αστεία.
Συνεχίζω. Κάθε πρωί, παίρνω το καινούριο τουτού, βάζω στο τέρμα ( 6 μεγάφωνα σου λέω) το "Σε ένα κόσμο που δεν κάνει κάτι για μας" από το καινούριο δίσκο της Πρωτοψάλτη και πάω δουλειά. Και ξανά το ίδιο όταν φεύγω. Πεθύμησα να επαναστατήσω σε κάτι, ουσιαστικό όμως, όχι βλακεία. Π.χ. ενάντια στην ρουτίνα μου, σε όσους και όσα προσπαθούν να με αναγκάσουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω, στην κυτταρίτιδα, στην αποχή από το σεξ. Σε κάτι ρε παιδί μου.
Υποψιάζομαι πως αυτό θα συμβεί όταν ηρεμήσω. Τελικά μήπως να ακολουθήσω τη συμβουλή της κολλητής; Χμ, δεν ειναι κακή ιδέα.
Προς το παρόν, πάρε ένα πολύ όμορφο τραγούδάκι, πάλι από Πρωτοψάλτη.

"Πες μου ένα παραμύθι να κρατηθώ
βρες μου ένα παραμύθι να το πιστέψω
νιώθω τη σιωπή να φεύγει χωρίς σκοπό
ήρθε πάλι καλοκαίρι, πως θα τ' αντέξω
μα δεν μπορώ να καταλάβω
τι έχω κάνει κι έχω φτάσει ως εδώ
πως έχω γίνει ένα κουβάρι
και ικετεύω να ξεμπερδευτώ...

Υπάρχει ένα φως μακριά
το βλέπω είναι πολύ μικρό
υπάρχει ένα φως μακριά
μου φτάνει για να προσπαθώ...

Είναι η ζωή μου
μικρή μα δική μου
τη θέλω πίσω ξανά
άλλη μια φορά"...

Wanted

Playlists για το δρόμο. Τραγούδια που θα με ταξιδεύουν, που θα με κάνουν να ξεχνάω τα πάντα.

Αλλά που θα με κάνουν να θυμάμαι όμορφες στιγμές, να προκαλούν χαμόγελο για το παρόν και όνειρα για το μέλλον.

Αποκλείονται τραγούδια:

- Κλαψιάρικα για έρωτες που έχουν τελειώσει. Τελείωσαν τελεία και παύλα. Άρα όχι λαϊκα κτλ.

- Που να μιλάνε για έρωτες. Άρα, σε παρακαλώ, όχι μπαλάντες.

- Ιδεολογικά. Δεν πιστεύω στα λόγια πια. Μην ακούσω Μαχαιρίτσα και λοιπούς συγγενείς

- Με τον τίτλο "Αγάπη μου". Αυτή τη φράση την σβήνω, τουλάχιστον προσωρινά.

Έχεις εισηγήσεις;

Υ.Γ Για ακόμα μια φορά, βρίσκω διέξοδο στη μουσική. Φίλη απο Αθήνα, λέει ότι δεν είναι τυχαίο. Οταν ακούς μουσική, μου είπε, λειτουργείς με την καρδιά και όχι με το μυαλό. Ήθελα να της πω, ότι είναι που άκουσα την καρδιά μου και παθαίνω διάφορα. Αλλά κατά βάθος την πιστεύω.

Far and (very) away

Σήμερα θα πάρω το καινούριο τουτού. Ελπίζω δηλαδή. Όχι τίποτα άλλο, αλλά ειναι το καλύτερο πράγμα που θα μου συμβεί εδώ και καιρό. Τι κατάντια...να περιμένεις ένα αυτοκίνητο για να σου αλλάξει λίγο την καθημερινότητα.
Η πιο τέλεια φάση είναι να φτιάχνεις cd για το καινούριο σύστημα. θα κάνω compilations. Για το πρωί, το απόγευμα, για εκδρομές, για το καλοκαίρι, για μακρινές διαδρομές. Ειδικά για το τελευταίο, θα κάνω πολλά cd.
Σκοπεύω να κάνω ταξίδια. Να χαθώ στους δρόμους. Να κλείνω κινητά. Δεν θα έχω προορισμό. Απλά θα οδηγώ. Θα προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Πιθανόν να μην το καταφέρω.
Μακάρι το μυαλό μου να μην έπαιζε τόσα παιχνίδια. Μακάρι να τα έβλεπα όλα απλά. Μακάρι να ήμουν...αναίσθητη.
Σόρι, πάλι σκέφτηκα.

Υ.Γ Θα περίμενες να σχολιάσω κάτι. Μια σκέψη μου; Να δικαιολογήσω τις τάσεις φυγής μου; Όχι δεν θα το κάνω.

Oh my God!

Όσο πιο πολύ μεγαλώνω τόσο λιγότερο νιώθω το Πάσχα. Θυμάμαι όταν ήμαστε μικρά, τρέχαμε όλες οι φιλενάδες μαζί, να μαζέψουμε λουλούδια για τον Επιτάφιο, να βοηθήσουμε να συγυριστεί η εκκλησία και το βράδι στην περιφορά ψάχναμε η μια την άλλη για να περπατήσουμε μαζί. Μετά το Σάββατο, ολόκληρη η εκκλησία φωτιζόταν από το φως των κεριών. Ήταν μαγικό!
Τώρα; Τώρα αγάπη μου, δουλεύουμε μέχρι Μεγάλη Παρασκευή. Απόψε δεν θα πάω στην περιφορά, τι παπούτσια να φορέσω να μην με κόψουν; Τι να φορέσω; Έχω και τη μάνα μου, η οποία νομίζει ότι η εκκλησία είναι πασαρέλα και να ντυνόμαστε καλά - θέλω να πάω με το τζιν, πειράζει; Ναι!
Έχουμε και ένα παπά στην εκκλησία μας, που νομίζει ότι ανεβάζει παράσταση στο Broadway. Κάθε Μεγάλο Σάββατο, εδώ και χρόνια, περιμένω να δω τι κοτσάνα θα ρίξει μετά τον Καλό Λόγο. Πρόπερσι , αφού είπε το γνωστό "Χριστός Ανέση εν νεκρώ...", τελειώνοντας έριξε ένα "Άντε να ανοίξουμε τους φούρνους". Ήθελα να γελάσω, αλλά με έσπρωξε η μάνα μου. Τον μπαμπά μου δεν τον έφτανε, οπότε αυτός έριξε ένα γελάκι. Κάθε χρονιά, θέλω να αλλάξουμε εκκλησία, μπας και νιώσω αυτή την κατάνυξη. Αλλά κολλήσαμε με τον τρελό παπά!
Το μόνο που μ' αρέσει το Πάσχα είναι η Μεγάλη Πέμπτη.
Εδώ και τρία χρόνια πάμε με τον κολλητό μου, σε μια εκκλησία στη παλιά Λευκωσία. Ο κόσμος εκεί είναι πολύ απλός, θα δεις από την wanabe Carrie μέχρι τον Ρωσοπόντιο μετανάστη, την γιαγούλα που φόρεσε το καλό της το ταγιέρ, τα αγοράκια - προσκόπους που κρατάνε την τάξη, τους ψάλτες που νομίζουν όλοι ότι είναι ο Παβαρότι και ένα παπά, πολύ ταπεινό και απλό.
Πήγαμε και ψες (με το τζιν). Νομίζω ότι το είχα ανάγκη. Προσκυνήσαμε και μετά σταθήκαμε έξω κάμποση ώρα. Ηρεμία, κατάνυξη. Ήταν ωραία. Μετά πήγαμε για κρασιά. Είναι το έθιμό μας. Και ας μην έχει σχέση με τα υπόλοιπα "έθιμα". Εκεί θα κολλήσουμε; Αφού στην τελικά, τα πάντα καταλήγουν στο φαί της Κυριακής. Άντε, καλό Πάσχα!

Υ.Γ Όλο και περισσότεροι γνωστοί και φίλοι δηλώνουν ότι δεν πάνε εκκλησία το Πάσχα. Ή λένε πως υποχρεωτικά θα πάνε. Μήπως να το ψάχνανε οι παπάδες και να αφήσουν τις βλακείες; Δεν πάμε όλοι κατηχητικό και στο Άγιο Όρος εξάλλου!

Γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί μοναχοί στο Θιβέτ και στο Σταυροβούνι

Είμαι έξαλλη. Εδω και...τριάντα χρόνια. Μην με ρωτήσεις, δεν ξέρω να σου πω πότε και πως έγινα έτσι! Όταν με πειράζει κάτι, με πειράζουν όλα. Συχνά, πυκνά. Κάποτε η γκρίνια μου είναι δημιουργική (βλ. κείμενα στο Υστερόγραφο), άλλες φορές τη λες και χαριτωμένη (έτσι τουλάχιστον δηλώνουν οι φίλοι μου, που δεν έχουν επιλογή). Τις περισσότερες όμως φορές είναι ανυπόφορη, ακόμα και για μένα.

Καμιά φορά δηλώνω ότι φταίει το PMS μου ( εσύ που είσαι άνδρας και δεν το ζεις, είσαι τυχερός), αλλά και πάλι ένα μήνα; Δεν στέκει η δικαιολογία.

Η μάνα μου, μου έδωσε βιταμίνες Β, "για να δυναμώσουν τα νεύρα". Ου ναι...σίγουρα δυνάμωσαν!

Αλλά σήμερα ήταν μια άλλη ιστορία που θα έκανε έξαλλο ακόμα και τον πιο zen άνθρωπο. Ξύπνησα στις 8 , αφού πέρασα το διάστημα 5-6 να σκέφτομαι ότι με κούρασε η δουλειά μου. Το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν κάτι χτίστες να σπάνε το πεζοδρόμιο στη διπλανή πολυκατοικία. Αυτή η ιστορία πάει τρία χρόνια. Τώρα είναι αυτοί, πέρσι ήταν ο ίδιος ιδιοκτήτης που ανακαίνιζε το διαμέρισμα ( είναι και ισόγειο- τι στα σκατά, έπαυλη κτίζει ο μαλάκας, μέσα σε ένα δυάρι του χαμού;) και πρόπερσι ο άλλος γείτονας που έκτιζε ένα θεόρατο γκαράζ για να στεγάσει το Hummer του. Οπότε μιλάμε για 3 χρόνια απίστευτης φασαρίας. Κυριακές από το χάραμα, καθημερινές μέχρι τις 10 το βράδι. Και γω μέσα στα νεύρα.

Σήμερα όμως έπρεπε να γίνει κάτι. Πάμε εκεί, βρίσκουμε τους ρωσοπόντιους εργάτες. Τους δηλώνουμε ότι θα τους καταγγείλουμε. Λένε ότι θα σταματήσουν. Χεστήκανε επειδή είναι παράνομοι μάλλον. Πάμε για εφημερίδες. Γυρνάμε πίσω, και τι ακούω καθώς πίνω τον καφέ μου και διαβάζω το κείμενο της Ελένης Ξένου για τους μοναχούς του Θιβέτ;

Το τρυπάνι μέσα στα αυτιά μου! Ε, αυτό ήτανε!

Παίρνουμε τηλ. στην αστυνομία Ήδη φανταζόμουν το σκηνικό. Ένα περιπολικό παρκαρισμένο, έξω από το διαμέρισμα, ο αστυνομικός να πηγαίνει αποφασιστικός, να τους τραβάει την μπρίζα και ΗΣΥΧΙΑ! Αλλά, υπολόγιζαμε χωρίς το ξενοδόχο, τους νόμους. Εκτός από το ότι μας παράπεμψαν σε 1,235 άλλες υπηρεσίες, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: "Από τις 1230 ως τις έξι το πρωι ΜΟΝΟ δεν δικαιούνται να κάνουν οικοδομικές εργασίες". Με λίγα λόγια, οι 5,30 ώρες ύπνου είναι υπεραρκετές και να σκάσουμε. Άρα αν θέλω να κοιμάμαι, πρέπει να μετακομίσω και γω στο Θιβέτ μαζί με τους μοναχούς της Ελένης.

Έξαλλη, λέμε!

Little miss sunshine

Χθες εγκαινιάσαμε επίσημα το καλοκαίρι. Όχι δεν φόρεσα αμάνικα και την λουλουδάτη μου φούστα. Χθες που λες, πήγαμε στα Καλά Καθούμενα για το πρώτο φραπέ στο αγαπημένο καφενεδάκι της παλιάς πόλης. Ήταν όλοι εκεί. Φίλοι που χαθήκαμε το καλοκαίρι. Να πίνουν φραπέ, να παίζουν τάβλι. Αλλά και οι υπόλοιποι, οι μακρυμάλληδες ιδεολόγοι ( δεν το καταλάβανε ότι ως τα 25 παίζει το συγκεκριμένο look), οι τύπισσες με τα ταγάρια και τις πολύχρωμές φούστες ( αθάνατο  indian shop , έντυσες γενιές και γενιές) και οι γνωστοί κομικάδες του διπλανού comic bookstore. Τι ωραία!!

Πως αλλάζει ο άνθρωπος. Ρε συ, λες να είμαι πραγματικά μια τουλίπα και χάρηκα από τη φωτοσύνθεση; Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Άλλαξε  η διάθεση μου. Γελάσαμε, μιλήσαμε, λιαστήκαμε ( σαν ντομάτες). Ούτε ένα συννεφάκι.

Η Λήδρας άλλη φάση! Τίγκα στον κόσμο. Όλοι τρώγανε παγωτό. Λες και το άνοιγμα της οδού είναι ταυτισμένο με αυτό. Διαβατήριο-παγωτό-στάμπα-απέναντι. Εγώ, μόνο στο παγωτό έμεινα.

Όμως σύντομα θα πάω απέναντι. Χωρίς το παγωτό. Δεν θα δώ την κατεχόμενη Λευκωσία, τουριστικά. Έκανε δουλειά τελικά το αυτοκόλλητο "Δεν ξεχνώ" και το δεκάλεπτο φιλμάκι, την παραμονή Πρωτοχρονιάς πριν να αλλάξει ο χρόνος.

Σήμερα, Λεμεσός, βόλτα στη θάλασσα. Θα παίρναμε μαγιό αλλά πρώτον φυσάει ( και δεν ξέρω windsurfing) και δεύτερο δεν είμαι ψυχολογικά έτοιμη να τα βγάλω όλα. Μαμά μου!

 Καλή σου μέρα!

Υ.Γ1 Το ποστάκι γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το  OST του  Juno.

Υ.Γ2 Ακόμα μια πρόκληση στον κοινό μας δρόμο. Θα βρούμε την άκρη. Μαζί.

Blogging και μπλογκιγκ

Ιδανικά θα ήθελα να γράφω όσο πιο συχνά μπορώ. Και να μην με νοιάζει ποιος θα διαβάζει και τι γνώμη θα έχει. Αυτός ήταν ο σκοπός μου από την αρχή.

Δεν με ενδιαφέρει αν η φούσκα "blogging", έχει ξεφουσκώσει. Όσοι γράφανε μαλακίες                (υποκειμενικό - δεν δηλώνω ότι πάω για πουλιτζερ - καμία σχέση) απλά μια μέρα είχανε επιφοίτηση και τα κλείσανε. Ήταν και κάποιοι άλλοι που πέτυχαν τον στόχο τους π.χ. Ψιλικατζού και έκλεισε ο κύκλος. Πολύ σεβαστό και μαγκιά τους. Κάποιοι άλλοι από ανώνυμοι, έγιναν επώνυμοι και επίσης αναγκάστκαν να κλείσουν το  blog  τους. Σεβαστό επίσης. Για μια ελευθερία της γνώμης ζούμε.

Ώρες ώρες σκεφτόμουνα να κάνω το ίδιο. Όμως ούτε επώνυμη είμαι ( αν και θα μπορούσα να μείνω τελείως ανώνυμη), ούτε ο κύκλος μου έκλεισε. Ακόμα θέλω να γράφω ότι μου κατέβει. 

Τον τελευταίο καιρό όμως, το τι μου κατεβαίνει είναι απλά ελάχιστο. Πολλές φορές καθόλου εμπνευσμένο. Επίσης, δεν κάνω τόσο συχνές βόλτες στο διαδίκτυο και σε άλλους φίλους blogger, όσο παλιά. Έτσι και αλλιως οι μισοί από τη διπλανή λίστα, έχουν βάλει λουκέτο. Και κάτσε γύρευε. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν φρέσκιοι και καλοί μπλόγκερς. Θα σας ανακαλύψω. Δώστε μου απλά χρόνο.  

Ο μόνόλογος μου καταλήγει στο εξής : I am not giving up on blogging.

Απλά τώρα δεν θα με ενδιαφέρει καθόλου ποιος θα το διαβάζει. Δεν είμαι εφημερίδα, δεν θα πω για τα νέα της καθημερινότητας ( χέστηκα), ούτε θα σχολιάζω πολιτική, ποδόσφαιρο. Αυτά τα αφήνω στους σχετικούς ( αν υπάρχουν -γέμισε ο τόπος "έξυπνους"). Επίσης προσπαθώ να μην γράφω και καλά λογοτεχνικα ( βαρετό) και "μαυρα"!

Το μόνο που θα προσπαθήσω είναι να γράφω όσο πιο "τουλιπένια" ποστ γίνεται....δηλαδή πολύχρωμα!

Μιλώντας για χρώμα...παίζει  καμιά καλή ταινία; Επιτελους είδα το Juno. Πολύ καλό! Δες το. 

Από σειρές....σου είπα οτι βαρέθηκα το  Prison Break; Όλο αναποδιές. Το μόνο που άξιζε ήταν το τατουάζ του γκόμενου, το βλέμμα του και ο θεός αδελφός του.

Βλέπω  kitchen nightmares με  gordon ramsay - τέλειος τέλειος- και κατεβάζω το  lipstick jungle - είναι το  sex & the city με 40άρες. Πάλι διαδραματίζεται στην Νέα Υόρκη. Είμαι σίγουρη πως τα (straight)  boys που διαβάζουν τώρα σκέφτονται τι μαλακίες είναι αυτά. Ούτε και σε μένα αρέσουν τα πολεμικά και ο Νονός!

Ουφ τα είπα!

Αντε γεία!

Φλασιά της Δευτέρας

Ήμουν χωμένη στο δουλειά με το ολοκαίνουριο μου mp3 player ανά χείρας όταν ξαφνικά παίζει το Love Generation. Και εκεί που ήμουν κατσούφα με το γνωστό σύνδρομο "είναι Δευτέρα, δεν θέλω να είμαι εδώ, με εκνευρίζουν όλοι", ξαφνικά το μυαλό μου γέμισε ένα πολύχρωμο ροζ συννεφάκι.

Θυμάσαι φίλη; Ήταν χειμώνας. Ήμαστε ένα βράδι στο Zoo Lounge ( μπαράκι της Λευκωσίας). Ήταν Παρασκευή, γύρω στις 1100. Είχε αρχίσει να μαζεύει κόσμο. Εγώ, ως εκ φύσεως γκρινιάρα άρχισα τα γνωστά " μα δεν υπάρχουν άντρες, κοίτα γύρω σου". Εκείνη γέλαγε ( τι άλλο να έκανε η καημένη;). Ξαφνικά πετάει την ιδέα. "Είσαι να πάμε Λεμεσό; Βαρέθηκα.". Δεν ήθελα και πολλά. Βγήκαμε έξω. Γεμίσαμε το αυτοκίνητο βενζίνη, βάλαμε τη μουσική στη διαπασών, και μπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο.
Κάπου στα μέσα της διαδρομής και κάπου στα μέσα του απόλυτου τίποτα, ακούγεται το Love Generation απ' τα μεγάφωνα. Με κοιτάει και μου πιάνει το χέρι. "Και να μην φτάσουμε Λεμεσό, να το ξέρεις πως η διαδρομή που κάνουμε τώρα, αυτή έχει σημασία". Γέλασα. Είχε ένα τρόπο να τα κάνει όλα να φαίνονται μαγικά. Πάντα πίστευα , όταν πρωτογνωριστήκαμε πως το "σύμπαν συνωμότησε" για να βρεθούμε. Χωρίς να μιλάμε, λέγαμε πάντα τόσα πολλά.
Πριν προλάβω να της απαντήσω ( τελικά, είναι καλύτερα άμα δεν μιλάω - και σ' αυτό θα συμφωνήσουν πολλοί - συμπ. και της αγάπης μου), ξαναγυρίζει και μου λέει " Αυτό το καλοκαίρι ας το κάνουμε σούπερ". Ενθουσιάστηκα και πάτησα τα γκάζια. Φτάσαμε Λεμεσό.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη βραδιά.

Υ.Γ1 "Αυτό το καλοκαίρι", ήταν το καλοκαίρι του 2006. Θυμάσαι; Είχα κόψει χέρι, δεν κολύμπησα, γκρίνιαζα αλλά ένα μήνα μετά βρέθηκα στην πόλη των πόλεων και μετά , ναι όλα είχαν αλλάξει. Είχες δίκιο φίλη.
Υ.Γ2 Θα σου έγραφα για την Παρασκευή που φτάσαμε ως τα μέσα της "ανοικτής" Λήδρας. Αλλά δεν περάσαμε απέναντι. Όταν θα γίνει θα σου πω.

Job Matters (?)

Μετά που έχεις αλλάξει 3-4 δουλειές μαθαίνεις τα εξής (με τον καλό ή τον κακό τρόπο):

- Το να κάνεις παρέα με συναδέλφους δεν σημαίνει ότι θα γίνουν φίλοι σου. Άρα δεν υπάρχει λόγος να τα πηγαίνεις καλά με όλους. Ειδικά αν μερικοί από αυτούς είναι ανάποδα αγγούρια.

- Κανείς δεν θα σου πει μπράβο αν μένεις σαν μαλάκας ως τις 8 το βράδι. Ούτε θα σου κάνουν και αύξηση.

- Μιλώντας για αύξηση, μόνο αν αλλάξεις δουλειά ή αν μπεις μια μέρα στο γραφείο του boss και αρχίζεις να τσιρίζεις ( δεδομένου ότι σου βγαίνει η πίστη στη δουλειά) γίνεται κάτι.

- Τις περισσότερες φορές και ειδικά εδώ (aka μικρή χώρα), το να είσαι μέτριος είναι αρκετό.

- Αν είσαι έξυπνος βρίσκεις το κουμπί του προϊστάμενου σου. Και όχι, αυτό το κουμπί δεν έχει να κάνει με το πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου.

- Στο τέλος της μέρας, η καριέρα είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ειδικά όταν δεν είσαι σε μια σούπερ wow δουλειά όπου ανταμείβεσαι με ταξίδια, loft, αυτοκινητάρες και high life. ( Μόνο στα έργα).

- Απλά, take your money and run.

- Η δουλειά σου δεν είναι εσύ ( αυτό το ξεσήκωσα από τον Yalom).

Υ.Γ Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το Jumping Jesus των Counting Crows.

Υ.Γ2 Το κείμενο γράφτηκε υπό πίεση, βαρεμάρα και χρόνια ανάγκη για δημιουργικότητα.

Υ.Γ3 Α ναι, αυτό ξέχασα να το γράψω. Ήδη άρχισα να κάνω κάποιες ενέργειες για αυτό το "break" που έλεγα πιο κάτω. Θα πάω. Σύντομα. Αλλά προς το παρόν, μένω εδώ.

Diving

- Γιατί ήλθες δουλειά στις έντεκα παρά τέταρτο τουλίπα;
- Γιατί ψες έφυγα στις οκτώ.

Κι ας τολμήσει κάποιος να το κάνει θέμα. Αφορμή θέλω να την κάνω απο δω. Φυσικά είναι καλή η δουλειά μου. Είμαι από εκείνους που είναι σε προνομιακή θέση. Από την γκρίνια και τις απαιτήσεις μου κατάφερα να αποφύγω τις περισσότερες κακοτοπιές. Έτσι και αλλιώς τις είχα χορτάσει και με το παραπάνω στην προηγούμενη δουλειά. Τότε η ζωή μου άρχιζε και τελείωνε στο γραφείο. Για δύο ολόκληρα χρόνια.
Όμως , ακόμα και τώρα, κάτι λείπει.

Γύρω στα είκοσι, μεταξύ πρώτου πτυχίου και μεταπτυχιακού, σκεφτόμουν μια λαμπρή καριέρα. Σε μια μεγάλη εταιρεία. Όπου θα δούλευα και θα μου άρεσε εκείνο που θα είχα γιατί θα ήταν πολύ δημιουργικό. Δεν θα με ενοχλούσαν τα ξενύκτια γιατί θα οδηγούσαν κάπου. Θα έβγαινα με συναδέλφους μετά σε μπαράκια ( μάλλον αυτό το ξεσήκωσα από την Ally MacBeal) και σιγά σιγά θα ανέβαινα και θα έπαιρνα αρκετά λεφτά ώστε να κάνω τα πράγματα που θέλω. Το πίστευα αυτό το όνειρο. Λες να φταίνε οι αμερικάνικες ταινίες που έβλεπα; Που όλα είχαν ένα happy ending;

Ένα απλό όνειρο των twenties ήτανε τελικά.

Ψες το βράδι. Πήγα σπίτι 8 και κάτι, έκανα ένα βιαστικό ντουζ και βγήκα με τους κουμπάρους μου στη Λωξάντρα. Σπίτι στις 1130. Ψόφια από την κούραση.
Σήμερα δεν μπορούσα να σηκωθώ. Δεν έβρισκα κανένα λόγο να πάω δουλειά.

Ψες μου ήλθε μια εικόνα στο μυαλό.
Ένας βράχος και από κάτω θάλασσα. Κάποιοι κολυμπούν, μερικοί κάνουν βουτιές. Παιρνούν καλά. Εγώ όμως δεν είμαι μέσα. Είμαι κολλημένη πάνω στο βράχο. Κοιτάζω κάτω και τους ζηλεύω. Κατά φάσεις ανεβαίνει κάποιος πάνω να μου πει ένα γεια, να γελάσουμε λίγο. Μετά όμως ξαναβουτάει. Αλλά εγώ εκεί πάνω. Κολλημένη πάνω στο βράχο.

Δεν νιώθω δημιουργική. Αυτό είναι το θέμα μου όσο αφορά στη δουλειά. Το έχω ανάγκη. Περισσότερο από ένα τίτλο κολλημένο δίπλα από το όνομά μου. Και ούτε θέλω να φύγω για να φύγω. Το έχω ξεπεράσει.
Εδώ και λίγες μέρες παιρνούν κάποιες σκέψεις από το μυαλό μου. Αν έφευγα, εστω για λίγο; Αν έκανα ένα course; Αν κάποτε είχα δικιά μου δουλειά; Αν ξεκολλούσα επιτέλους;

Y.Γ Το post γράφτηκε με το "Anna Begins" των Counting Crows σε live performance.

Άδειασμα

Έχουν περάσει δέκα μέρες και ακόμα αδειάζω βαλίτσες. Δεν είναι ότι βαριέμαι να συγυρίζω, ίσα ίσα κάποτε με πιάνει ένα σπαστικό πράμα και θέλω να είναι όλα στη θέση τους. Και στο χώρο μου και στο μυαλό μου. Το πρώτο κάποτε το καταφέρνω, το δεύτερο σπάνια ως ποτέ. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια η τάση άρχισε να αραιώνει.

Σε αυτή την περίπτωση ξέρω γιατί έχω ακόμα δυο μεγάλες βαλίτσες ορθάνοικτες στο σαλόνι. Μπορεί να μην ήθελα να μπω σε "καθημερινό" mood ή όπως λέει το pc "safe mode". Αλλά σήμερα αναγκαστικά έκανα "Force Quit", που λένε και στα apple για να μην κακοφανίσω κανένα user.
Πάλι γέμισε ο τόπος ρούχα και σουβενίρ ( ευτυχώς όχι καρτ ποστάλ γιατί τις βαριέμαι αφόρητα). Πάλι γέμισε το μυαλό εικόνες που δεν ξεκολλάνε. Όμορφες, καθημερινές. Ένας δρόμος, ένα παγκάκι, ένας άγνωστος που μου έπιασε κουβέντα στο cafe, μια βόλτα στην πόλη μεσάνυκτα μόνη. Πράματα που δεν κάνω στην καθημερινότητά μου. Θες η έλλειψη χρόνου, θες εκείνο το αίσθημα ότι δεν έμαθα να αφήνομαι εδώ. Τι μαλακία. Σιχαίνομαι να μην θέλω να ζω στην πόλη μου. Γιατί δεν θέλω να νιώθω προσωρινή. Ακόμα ένα κουσούρι μου. Μ' αρέσει το αίσθημα του "μόνιμου". Ακόμα και αν ξέρω πολύ καλά πως τίποτε δεν είναι για πάντα, το επόμενο λεπτό μπορεί να ανατραπούν όλα και το κυριότερο πως το προσωρινό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι μια μεγάλη, σημαδιακή στιγμή.
Έφερα δώρα σε φίλους. Συμβολικά. Ξέρω τι αρέσει στον καθένα. Είναι αυτό που με κάνει να μην ξεκολλώ από εδώ. Έχω τους "δικούς" μου ανθρώπους. Και να σου απαντήσω στο προηγούμενο post, home is where the heart is. Απλά σε κάποια φάση πρέπει να την ακούσω πιο προσεκτικά.
Πάω να τελειώσω το άδειασμα.

Υ.Γ 1 Το κείμενο γράφτηκε με το Sullivan Street των Counting Crows στο repeat.
Υ.Γ 2 Μου πες να δίνω σημασία στις πράξεις...περισσότερο από τα λόγια. Τόσα χρόνια έμαθα στο ανάποδο. Γι' αυτό.