Ναι, το παραδέχομαι, μου έλειψες πολύ. Απλά δεν ξέρω αν μου έλειψες εσύ συγκεκριμένα, ή όλες οι αναμνήσεις που έζησα μαζί σου όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτές τις μέρες, που η ζωή μου είναι ένα συναισθηματικό μπάχαλο, μου λείπει η σιγουριά σου. Ήσουν βλέπεις, για χρόνια η σταθερή μου αξία.
Τελικά δεν ξέρω αν έκανα καλά που δεν μετακόμισα στις μεριές σου. Ακόμα και με την κρίση, σκέφτομαι πως θα ήταν αν ζούσα εκεί.
Μου λείπει:
Το αίσθημα ελευθερίας που ένιωθα μόλις έφτανα στο αεροδρόμιο.
Μετά όταν άφηνα βαλίτσα στο σπίτι και πήγαινα στο Γκάζι, για το πρώτο gin n tonic με τον κολλητό μου. Χειμώνα σε ένα μπαρ ή καλοκαίρι σε μια από τις πιο όμορφες αυλές. Οι πρώτες μας κουβέντες, τα πρώτα update των μηνών που είχαμε να βρεθούμε.
Οι βόλτες στο κέντρο. Αρχίζοντας από την Ερμού - πολλές φορές μέχρι το τέρμα της - και συνεχίζοντας στους παραδρόμους. Μετά στη Σταδίου, στη Σόλωνος, στο Κολωνάκι.
Η στάση στο koukoutsi στη Σκουφά, για να πάρω το μπλουζάκι της σεζόν και για να πω ένα γεια στον Τ και μετά για έναν καφέ με τον Κ. σε ένα από τα χαριτωμένα cafe της πόλης.
Το μπαλκόνι στο πρώτο σπίτι της Α. Αν κοίταζες αριστερά, έβλεπες την Ακρόπολη φωτισμένη.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς στο Γκάζι με τον Κ. Να γυρίζουμε με ένα ποτό στο χέρι στην πλατεία και με την υπόσχεση, ότι η χρόνια που θα έμπαινε με έναν μαγικό τρόπο θα μας έφερνε όλα όσα επιθυμούσαμε. Έναν έρωτα, συντροφικότητα και δημιουργικότητα.
Το Tirbuson επί της Κωνσταντινουπόλεως κάποια βράδια Κυριακής με τον Β. Η κουβέντα να κυλάει σαν το κρασί στο ποτήρι. Μπόλικη. Τελικά να φεύγουμε κάπως μεθυσμένοι. Υπέροχο το χύμα ροζέ :)
Κάποια φλερτ, κάποια βλέμματα. Το "παράνομο" αίσθημα του προσωρινού. Εξάλλου την άλλη μέρα θα έφευγα.
Οι ώρες στο Metropolis για νέα cd.
Οι βόλτες στον Ελευθερουδάκη και στον Ιανό για βιβλία που δεν θα έβρισκα Κύπρο.
Τα βράδια που επιστρέφαμε από έξω, γύρω στις 3-4. Εσύ να ανάβεις το τελευταίο τσιγάρο, στο στρίψιμο πριν φτάσουμε σπίτι.
Οι νέες ανακαλύψεις. Ένα νέο μπαράκι, ένα καινούριο εστιατόριο, ένα παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο.
Οι συναυλίες στον Λυκαβητό. Patti Smith, Massive Attack.
Οι παραστάσεις του Παπαϊωάννου. Αν και στην "Μήδεια" μας πήρε ο ύπνος...! Αχ, το "2".
Οι βόλτες στο Θησείο, συγκεκριμένα πριν το 2004. Να διαβάζω το symbol και να θέλω τόσο πολύ να μένω σε ένα από τα σπίτια εκεί.
Εκείνο το βράδι, στο Magaze πριν από πέντε χρόνια. Η πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα. Εκείνο το βλέμμα, εκείνο το έντονο φιλί μέσα στη βροχή. Σε σκέφτομαι έντονα μερικές φορές αν και οι δύο προχωρήσαμε με άλλους ανθρώπους. Θα πεθάνω και θα σε σκέφτομαι νομίζω.
Οι μπαρότσαρκες με την Λ. Να επιμένει ότι η ντροπή μου δεν θα οδηγήσει πουθενά. Αχ φίλη μου.
Η ταράτσα του BIOS. Καλοκαίρι. Ζέστη. Να διερωτούμαστε γιατί νιώθουμε στάσιμοι.
Οι αμπελοφιλοσοφίες μετά από τα 4-5 gin 'n' tonic.
Να ξυπνάω το πρωί και να ακούω Kosmos.
Η Ο. Που όσοι μήνες και αν περάσουν , είναι σαν να μην πέρασε στιγμή.
Αθήνα μου, μου λείπεις.
Τώρα που όλα γίναν "σοβαρά", ακόμα και εγώ, προτιμώ εκείνες τις μέρες και νύκτες κοντά σου, που ένιωθα οτι με πνίγει η Κύπρος.
Υ.Γ Τόσες εικόνες, τόσες αναμνήσεις, τόσος έρωτας με μια πόλη.
* Το όνομα "δανεισμένο" κάπως από ελληνική εταιρεία, την Greece is for Lovers που φτιάχνουν αντικείμενα με βάση αναφορές στην ελληνική κουλτούρα.
