Πες μου τα νέα σου.

Τους τελευταίους μήνες, νομίζω δεν έχω να σου πω νέα. Πόσο μισώ αυτή την ερωτο-δήλωση. Να σου πω τα νέα μου. Τι να σου πω; Αφού ότι γυρίζει μέσα στο μυαλό μου δυσκολεύομαι να το βγάλω προς τα έξω. Πάω να ανοίξω το στόμα μου να βγάλω τα σώψυχά μου και βγαίνουν όλες οι λάθος λέξεις, και το χειρότερο, με τον πιο παλαβό και αμήχανο τόνο φωνής.

Μερικοί άνθρωποι είναι καλύτερα να μιλούν και κάποιοι άλλοι να γράφουν.

Πλέον είμαι σίγουρη πως ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Νομίζω γράφω καλύτερα και πιο ειλικρινά παρά όταν μιλάω.

Είναι σαν να υπάρχουν δύο άτομα. Προτιμώ αυτό που γράφει. Το άλλο είναι αμήχανο, για πολλούς σνομπ και κυνικό.

Και στο γράψιμο δεν είμαι κυνική. Γιατί να είμαι άλλωστε. Ο κυνισμός είναι συγκαλυμμένη αδυναμία και μια φοβία να πεις την αλήθεια και το τι αισθάνεσαι. Και γω, όταν γράφω, λέω ακριβώς ότι υπάρχει στο μυαλό μου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Και αυτό με κάνει καλά.

Έτσι αν με ρωτήσεις να σου πω τα νέα μου, θα στα πω γραπτώς.

Είμαι οκ. Κάποιες μέρες σκέφτομαι λιγότερο και αυτό μ’ αρέσει. Μεγάλη ευτυχία να μην σκέφτεσαι. Πόσο τους ζηλεύω εκείνους που το καταφέρνουν.

Κατά τα άλλα, ξέρω πως δεν έχω στόχους. Ξέρω πως πολλές φορές η ζωή μου σπαταλιέται ανούσια. Αλλά δεν μπορώ να βρω την άκρη.

Φοβάμαι να ενηλικιωθώ. Μάλιστα, αυτό είναι. Σκέφτομαι πως αν κάνω οικογένεια, θα τελειώσει το παραμύθι της νεότητας. Δεν θα έχω άλλοθι πλέον να είμαι young at heart.

Κολλήματα.

Άλλα νέα; Χμ θέλω να πάω διακοπές. Νομίζω θα καταλήξω ελληνικά νησιά. Δεν πεθαίνω κιόλας. Λεφτά φύλαξα οπότε δεν θα απολογηθώ κιόλας, ότι μπορώ να ταξιδέψω φέτος. Θα ήθελα όμως κάτι πάρα πολύ μακρινό.

Τώρα ας πούμε θα ήθελα να ήμουν Μπαλί. Να μάθω να πλέκω καλάθια, να περπατώ σε μικρά χωριά, να φωτογραφίζω, να μην μιλάω πολύ.

Βασικά αυτό. Θέλω να μην μιλάω πολύ, μόνο να γράφω.

Γιατί έτσι είμαι πιο αληθινή.

Αυτά είναι τα νέα μου :)

Dream on

Εδώ και ένα χρόνο περίπου, βλέπω ένα συγκεκριμένο όνειρο. Ναι, είμαι από εκείνους που τα θυμούνται και το πρωί.

Βλέπω ότι αλλάζω σπίτι. Μετακομίζω σε καινούριο και αφήνω το υφιστάμενο μου διαμέρισμα πίσω.

Το νέο σπίτι ήταν μια φορά ένα κατάλευκο διαμέρισμα, μια άλλη φορά στην ίδια περιοχή με το δικό μου, αλλά με πιο μεγάλο μπαλκόνι και διαφορετική διαρύθμιση. 

Χθες το βράδι, το καινούριο σπίτι, ήταν ένα seventies διαμέρισμα, στη Λευκωσία, στην πολυκατοικία μετά το Vinyl πάνω από το κατάστημα με τα οπτικά. Ήταν μεγάλο, με μεγάλο μπαλκόνι, δεξιά και μπροστά. Ο χώρος μέσα ήταν κάπως σκονισμένος, ήθελε καθάρισμα. Είχε και λίγα ζωύφια. Γειτόνισσες μου δύο γιαγιάδες που έμεναν στο διπλανό διαμέρισμα, αλλά βρέθηκαν να κάθονται στο δικό μου μπαλκόνι, που ενωνόταν με το δικό τους.

Το συναίσθημα μου κάθε φορά είναι διαφορετικό.

Μερικές φορές νιώθω μια ανακούφιση που μετακομίζω. 

Άλλες, μια περιέργεια και μια συνειδητοποίηση ότι αλλάζω ρουτίνα. 

Χθες, σκεφτόμουν αν έκανα καλά και ξανάρχιζα από την αρχή με ένα διαμέρισμα, που είχε τόση δουλειά αν και είχε πολύ χαρακτήρα.

Τι να σημαίνει άραγε;

Ο φόβος

Ο φόβος του να μην μιλήσεις γιατί αν το κάνεις, σε κάποια φάση όταν θα ψάχνεις δουλειά, θα μάθουν από την κυβέρνηση κάτι που είπες και μετά δεν σε σώζει ούτε και ένα «μέσον».

Ο φόβος του να μην πεις την αλήθεια για το τι νιώθεις, γιατί αυτό θα στραφεί εναντίον σου, την λάθος στιγμή.

Ο φόβος του να πας σε διαδήλωση και να σε δείξει η τηλεόραση φάτσα-κάρτα. Και μετά τι θα πεις στον μπαμπά σου, που είναι φίλος του τάδε μέλους το κόμματος. Πως θα σε «βοηθήσουν» να βρεις δουλειά στην κυβέρνηση;

Ο φόβος του να εκφράσεις την ειλικρινή σου άποψη για ένα προϊόν, αν και είσαι στο μάρκετιγκ της εταιρείας. Δεν πρέπει να το μάθει ο πελάτης! Δεν έχει σημασία, αν είναι σωστή και αν θα διορθώσει την κατάσταση. Η αλήθεια δεν αρέσει στον πελάτη.

Ο φόβος του να πεις « Δεν σας ξαναψηφίζω ρε!» .  Γιατί μετά, αν τους χρειαστείς; Έτσι σε μάθανε οι γονείς σου. ΄Ότι σε κάποια φάση θα χρειαστείς τον γνωστό, του γνωστού που έχει ένα φίλο διευθυντή , που είναι και στέλεχος κομματικό.

Ο φόβος του να παραιτηθείς. Από μια δουλειά που δεν σε γεμίζει, που σου προκαλεί κατάθλιψη, που σε αδικούν κάθε μέρα, που δεν σε σέβονται. Που θα πας μετά ε; Δεν φοβάσαι ότι δεν θα ξαναβρεις δουλειά; Και όχι, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πιστεύεις στις δυνάμεις σου!

Ο φόβος του να πεις, ότι δεν θα ακολουθήσεις το «Cyprus Dream”. Ασφαλή δουλειά – οικογένεια – 2 παιδιά. Αυτοκαταστροφικό! Δεν φοβάσαι να ρισκάρεις; Θα ‘πρεπε!

Ο φόβος του να ανοίξεις το στόμα σου. Στάδιο πρώτο του φασισμού.

Είναι η ιδέα μου ή το σύμπαν καταρρέει;

Στην ΕΡΤ χιλιάδες κόσμος είναι κάτω και διαδηλώνει από χθες.

Στην Ταξίμ συνεχίζουν την επανάσταση.

Στη Πόλη Χρυσοχούς, οι μεγαλοκαρχαρίες καταστρέφουν την περιοχή.

Ο Ρίκκος, βοηθός εισαγγελέας σου λένε...όσο και να μην ασχολούμαι με πολιτικά, αυτό δεν μου φαίνεται και πολύ της προκοπής. Κοίτα τον στα μάτια και θα καταλάβεις.

Στη δουλειά τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο - φαντάζομαι ισχύει για το 80% από εσάς που διαβάζετε.

Είναι καιρός για επανάσταση.

Βασικά είναι καιρός να καταλάβουμε πόσο δειλοί και φοβιτσιάρηδες είμαστε ως λαός.

Και γω το παραδέχομαι πρώτη, ότι έχω μουχλιάσει από την αδράνεια και η δειλία μου είναι επική.

Θέλω να βγω έξω στους δρόμους τώρα.

Να κλείσουμε δρόμους, να σταματήσουμε ότι καταστροφικό γίνεται. Μπορούμε; Δεν ξέρω, αλλά καμιά επανάσταση δεν έγινε με εγγύηση την επιτυχία.

Τι χρειάζεται άλλο να γίνει;

Θεέ μου που φτάσαμε!

Χαμηλό σε λιπαρά

Να σου πω τι θέλω να κάνω όλη μέρα;

Να ξαπλώνω στον καναπέ μου, με ένα Ben 'n' Jerry's ανά χείρας και να βλέπω Sex & the City ( για 100η φορά). Να είναι ανοικτά τα παράθυρα, να είναι δροσερά.

Το τηλέφωνο να μην κτυπάει και να μην σκέφτομαι ενοχικά, τι δουλειές έχω να κάνω.

Βασικά άρχισα να το ψιλοκάνω το πιο πάνω σενάριο, αν εξαιρέσεις το παγωτό.

Τι άλλο θέλω να κάνω;

Τίποτα.

Είμαι σχεδόν στο όριο της αντικοινωνικότητας, αν και βλέπω κόσμο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω.

Άσε που δεν μπορώ να κάτσω κάπου πάνω από 2 ώρες, όσο καλή και να είναι η παρέα. Βαριέμαι.

Θέλω να είμαι σπίτι να βλέπω σειρές ( όχι κατανάγκη μόνη, αλλά να μην μου μιλούν) και να διαβάζω περιοδικά στο ipad.

Βασικά δεν έχω να πω τίποτα σε κανένα. Ούτε φιλοσοφικές συζητήσεις θέλω να κάνω.

Και πραγματικά κάτι που θα ήθελα ΠΑΡΑ πολύ, είναι τα κοκτέιλ να είχαν 10 θερμίδες το ένα.

Αχ!

Το παρελθοντικό μέλλον

Πολλές φορές, ανατρέχω σε παλιά ποστ για να δω σε τι φάση ήμουνα και αν κάτι άλλαξε.

Τελικά διαπιστώνω ότι πάντα με προβλημάτιζαν θέματα που τελικά δεν είχαν και τόσο μεγάλη αξία.

Έλεγα πάντα για τους φίλους. Που ήταν, ποιοι είναι κλπ.

Τώρα δεν έχω αυτό το θέμα. Ξέρω ποιοι είναι οι κοντινοί, ποιοι είναι για ένα ποτό, δεν με πειράζει που κάποιοι έφυγαν. Το πρόβλημα τώρα είναι πως δεν έχουμε ώρα να βρεθούμε μεταξύ μας. Μόνο αν αποφασίσει κάποιος να οργανώσει κάτι και πάλι δεν πολυπαίρνουμε πρωτοβουλία. 

Είναι τόσο πολύπλοκη πια η καθημερινότητα που σιγά σιγά αφήνουμε πίσω μας τις ανθρώπινες σχέσεις. Δεν είναι λυπηρό;

'Ελεγα για την καριέρα και γκρίνιαζα για τις πολλές ώρες που δουλεύω.

Και τώρα τα ίδια λέω, μόνο που τώρα ξέρω πως δεν έχω και πολλές επιλογές γιατί δεν υπάρχουν δουλειές. Ο μισθός μου είναι γελοία μειωμένος, οι υποχρεώσεις μου πιο πολλές και η δουλειά μου, το πιο σημαντικό, έχει γίνει πάρα πολύ άχαρη. 

Άρα μακάρι το μόνο μου πρόβλημα να ήταν, όπως κάποτε, οι ώρες.

Έλεγα για την κοινωνία, πόσο κολλημένοι ήταν. Δεν υπήρχε λόγος να γκρινιάζω.

Η κοινωνία μας, όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά έχει γίνει και χειρότερη, αφού τώρα με τα σκατά που έχουμε φάει, δείχνουμε το χειρότερο μας πρόσωπο καθημερινά. Ούτε τρόποι, ούτε ευγένεια, ούτε έστω μια πολιτισμένη αντίληψη. Και το χειρότερο, είμαι και γω αγενής γιατί δεν μπορώ να επιβιώσω αλλιώς.

Έλεγα για τον έρωτα. Πάλι δεν άλλαξε κάτι. Τίποτα δεν αλλάζει και υποψιάζομαι ότι εσύ πρέπει να το κυνηγήσεις. Νομίζω δεν έρχεται από μόνο του ( αυτό είναι μια γενική σκέψη - δεν με απασχολεί το θέμα αυτή την περίοδο).

Έλεγα για τις διακοπές. Ήταν ένα μόνιμο θέμα. Τελικά πάντα πήγαινα και πάντα περνούσα πάρα πολύ ωραία. Φέτος δεν έχω λεφτά, αλλά θα βρω τον τρόπο να φύγω.

Που θέλω να καταλήξω.

Στο ότι η πολλή σκέψη σκοτώνει την καθημερινότητα. Τα πράγματα κυλάνε έτσι κι αλλιώς.

Ναι, πολλές φορές διερωτούμαι πως θα ήταν αν απλά ζούσα αντί να προβληματίζομαι συνεχώς.

Ακόμα να το εμπεδώσω και ξέρω ότι τα πράγματα αντικειμενικά δυσκολεύουν όσο περνάει ο καιρός.

Αυτό που θέλω είναι χρώμα στη ζωή μου. Κάτι θετικό και αισιόδοξο. Κάτι να πάει καλά.

Θέλω να διαβάσω την πιο πάνω πρόταση του χρόνου, τέτοια μέρα και να σκέφτομαι "τελικά τα κατάφερα".

Το feel good μυστικό μου

Θελω να μοιραστώ ένα μυστικό μαζί σου.

Βασικά δεν είναι μυστικό, είναι κάτι που έχω ανακαλύψει/διαπιστώσει και όταν άρχισα να το εφαρμόζω, ένιωθα πολύ πολύ καλύτερα.

Το μυστικό είναι...να μην σε ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι, τι λένε για σένα, που ανακατεύονται, που αναλώνονται.

Να σε ενδιαφέρει η δική σου πορεία και πως είσαι συ απέναντι στο άμεσο σου περιβάλλον. Αυτό.

Η απελευθέρωση να μην χαλιέσαι από απαντήσεις. 

Δεν σου τυχε να στην πουν, είτε προσωπικά, στο τηλέφωνο ή στο facebook ή ακόμα να σε κουτσομπολέψουν και να το μάθεις; Και μετά να σκέφτεσαι γιατί το είπαν, τι έκανες λάθος και μετά να ζητάς και τα ρέστα.

Εμένα πολλές φορές. Πώς το αντιμετωπίζω; Μόλις πάω να χαλαστώ, αμέσως σκέφτομαι "έχουν δική τους ατζέντα, θέματα, απωθημένα, σκέψεις που δεν έχουν να κάνουν μαζί μου και με το τι έκανα ή είπα. Άρα θα δώσω ούτε καν την μισή σημασία από αυτή που θέλουν να δώσω".

Μόλις το σκεφτώ αυτό, αρχίζω να ηρεμώ.

Επίσης, από τη μέρα που είπα ότι δεν θα ανακατεύομαι σε κουτσομπολιά, να ρωτάω ή να ακούω και να έχω άποψη, νιώθω ότι μου μένει πιο πολύς χρόνος να συζητήσω άλλα πράγματα και ταυτόχρονα να μην γεμίσω αρνητική ενέργεια.

Από την άλλη, μερικές φορές νιώθω ναι άλιεν. Και σιγουρα, αν μου πει κάποιος ότι είμαι στην κοσμάρα μου, δεν θα παρεξηγήσω, γιατί είναι αλήθεια!

Υ.Γ Τον τελευταίο καιρό , ειδικά στη δουλειά, δεν θέλω να μιλώ σε κανένα. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το "μυστικό" ή με το γεγονός ότι η φθορά δεν πάει άλλο.

Ο δρόμος

Είναι μέρες, μήνες, φάσεις που διερωτάσαι που πας.

Οι σοφοί φίλοι σου λένε πως δεν υπάρχει λόγος να το σκέφτεσαι. Γιατί πολύ απλά, η ζωή συνεχίζεται και συ, χωμένη μέσα στις σκέψεις σου, ξεχνάς να ζεις.

Ο ποιητής είπε πως σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι.

Ποια είναι η πορεία μας δηλαδή;

Υπάρχουν κάποια πράγματα που θα έπρεπε να κάνουμε; Υπάρχει όριο στο να κάνεις ότι πραγματικά θες;

Μένεις στην Κύπρο ή στην Ελλάδα. Δυο χώρες, των οποίων η διοίκηση κατάφερε μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, να διαλύσει τα περισσότερα δεδομένα που είχες.

Δεδομένα: Ποιότητα ζωής, σχετικά εύκολη ζωή, καλές σχέσεις με τον κόσμο, ευκολίες σε πολλά πράγματα, ένας καλός μισθός.

Αν αποδεκτώ ότι εδώ θα μείνω, γιατί έτσι κι αλλιώς στα 36 παρά κάτι, μου φαίνεται κάπως δύσκολο να ξαναρχίσω κάτι άλλο, αλλού, που πάω;

Θα είμαι σε μια δουλειά που κάθε μέρα που περνάει, δυσκολεύει; Που δεν βρίσκω πλέον λόγο να κάνω; Που οτιδήποτε κίνητρο είχα ( καριέρα, έστω μια ματαιοδοξία) δε έχει πια σημασία;

Ναι οκ, δεν είμαι άνεργη. Οκ, μειωμένος μισθός, αλλά ζω οκ. Θα έπρεπε να μην διαμαρτύρομαι. Γιατί φτάσαμε να συμβιβαζόμαστε ( ναι αυτό κάνουμε) με το "να λες και ευχαριστώ που εισαι εδώ". 

Συμβιβασμός. 

Αυτό είναι η ζωή μας;

Και αν δεν το θέλουμε, τι κάνουμε;

Και μην μου πεις, τίποτα. Δεν το δέχομαι.

Μια είναι η ζωή που έχουμε.

Πως τολμάς; Πως ρισκάρεις;

Τα χρόνια περνάνε και γω κάθε μέρα "κολλάω" όλο και περισσότερο.

Θέλω δρόμους ανοικτούς.

Θέλω επιτέλους να ξυπνώ το πρωί και να χαμογελώ.

e- Παναγιωταρά

Θέλω διακοπές.

Χθες το βράδι, καθώς οδηγούσα, σκέφτηκα πως, ο άνθρωπος αντέχει να κάνει multitasking ως ένα σημείο.

Εδώ και αρκετά χρόνια, κάνω πολλά πράματα ταυτόχρονα. Αναλαμβάνω νέα πρότζεκτ συνέχεια με την ελπίδα να πάρω λίγα λεφτά παραπάνω ( μην φανταστείς χιλιάδες, ούτε καν εκατοντάδες). Στη δουλειά κάνω, κάνω και δεν τελειώνει ποτέ μιας και έχουν μειωθεί οι υπάλληλοι και ο φόρτος έχει αυξηθεί. Μου ζητάνε χάρες, από συγγενείς, μέχρι φίλους και φίλους φίλων.

Και εγώ δεν λέω όχι, σε κανένα από όλα αυτά.

Οι τύψεις του «όχι» είναι κάτι που δεν μπορώ να χειριστώ.

Το αποτέλεσμα, να μένουν άλλα τόσα πράγματα πίσω.

Φτάνει να σου πω, πως στην καρέκλα στο υπνοδωμάτιο μου, βρήκα στον πάτο της, το παρεό από το περσινό καλοκαίρι. Μάλλον το είχα πλύνει γύρω στον Οκτώβρη , το δίπλωσα και έμεινε εκεί!

Όταν καεί μια λάμπα στο σπίτι, ξέρω πως θα αργήσω τόσο πολύ να την αλλάξω ώστε θα μάθω να ζω στα τυφλά για κάμποσους μήνες.

Τα quilt πρέπει να πάνε καθαριστήριο. Να θυμηθώ να πάρω και την καμπαρντίνα από πέρσι το Μάρτη που λερώθηκε ( ναι, 15 ολόκληροι μήνες).

Το αυτοκίνητο πρέπει να πάει για σέρβις, το λαμπάκι χτύπησε κόκκινο.

Pap test, οδοντογιατρός.

Σούπερμαρκετ.

Φρουταρία.

Αυτή είναι η ζωή της γενιάς του online. Όταν είσαι κολλημένος όλη μέρα μονίμως μπροστά από ένα pc, ένα tablet, ένα smartphone, ότι μπορείς να κάνεις online θα το κάνεις.

Τα άλλα, στοιβάζονται. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Και τώρα σ’ αφήνω. Πρέπει να πάω ταχυδρομείο με τα πόδια να παραλάβω μια μπλούζα που πήρα από το ίντερνετ.

Υ.Γ Σκέψου να έκανα οικογένεια. Θα ήμουν με τα ηρεμιστικά.

Οι άλλοι;

Μεγάλωσα, έχοντας στο μυαλό μου ότι είμαι κάπως διαφορετική.
Και όχι, δεν εννοώ σπουδαιότερη. Απλά διαφορετική.
Σκέφτομαι αλλιώς, η οπτική μου γωνία, σύμφωνα με φίλους, είναι διαφορετική και "παράξενη". Εγώ νομίζω ότι δεν είναι παράξενη, είναι απλά η δική μου.

Οι γονείς μου συνηθισμένοι άνθρωποι. Χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις όμως. Η ιδιαιτερότητα τους ειναι η καλοσύνη τους. Δεν θυμάμαι να έχουν κάνει ποτέ κακό σε κάποιο.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Γιατί χθες, η μάνα μου, μου δήλωσε ότι το θέμα του γάμου μου, τους καίει. Ότι είναι απελπισμένοι. Οτι πιστεύει πως κατά βάθος δεν θέλω να παντρευτώ. Ότι δεν μου έχει εμπιστοσύνη ότι η κρίση μου είναι σωστή.

Και όχι, δεν υπήρχε τσακωμός όταν γινόταν αυτή η κουβέντα.

Όλα άρχισαν το μεσημέρι, όταν πήγα για φαγητό. Στο άσχετο μου ριξε μια κουβέντα, για μια θεια μου, που έχει 1 χρόνο που της είπαν για κάποιον συγκεκριμένο τύπο και αυτή ακόμα να τους απαντήσει. "Και δεν ξέρει πόσο μας καίει το θέμα;" ( "ΜΑΣ", όλοι μαζί θα πάμε στο κρεβάτι μαζί του). Δεν απάντησα. Γιατί πολύ απλά κουράστηκα.
Καυγάδες, τσακωμοί και ποτέ δεν αλλάζει κάτι.

Ήρθα σπίτι, ετοιμάστηκα, πήγα στην εκδήλωση στο Αρχοντικό του Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου, με τους φίλους μου. ( πολύ όμορφα ήτανε). Έβλεπα τον κύριο που χόρευε, το χορό της κοιλιάς αλλά εγώ ήμουν αλλού. Ήμουν έτοιμη να σκάσω. Δηλαδή τι; Θα έβγαινα με αυτό τον τύπο ( που τσέκαρα στο fb από περιέργεια - χάλια ήταν - σαν κύριος συντηρητικός) μόνο και μόνο για να σκάσουν, θα έμπαινα δηλαδή στη διαδικασία έστω για 1 ώρα, θα έφευγα αλλά όλοι θα περίμεναν κάτι από μένα; Μεγάλο βάρος.

Βγήκα έξω από το κτίριο. Πήρα τη μάνα μου. Της μίλησα. Ήρεμα. Πόσο πολύ την αγαπώ αλλά όχι η ερωτική μου ζωή είναι δική μου και δεν μπορώ να στεναχωριέμαι άλλο.
Και απάντησε, έτσι όπως είδες πιο πάνω.
Για να απαντήσω λέγοντας τα ιδια. Πρέπει να είχα αρχίσει να πανικοβάλομαι γιατί δεν θυμάμαι τι είπα.
Και άλλαξε θέμα και είπε κάτι για τον μπαμπά μου - αστείο. Και κλείσαμε.

Δεν φταίω εγώ που δεν ξέρω αν θέλω να παντρευτώ. Και όχι δεν θέλω να μείνω μόνη και ναι θα ήθελα παιδιά δικά μου.
Και σίγουρα έχω βαρεθεί να είμαι αγχωμένη και στεναχωρημένη για τη ζωή μου, καθημερινά.

Ούτε φταίω που δεν είμαι σαν όλες τις άλλες - μια επιθυμία που εξέκφραζε διακαώς η μάνα μου από τον καιρό που με θυμάμαι.

Είμαι τελικά διαφορετική;

7 χρόνια φαγούρας

Ένα ζεστό βράδι του Μάη πριν από ακριβώς 7 χρόνια, με ανοικτό παράθυρο και το αεράκι να μπαίνει μέσα, κάθισα μπροστά από το παλιό μου ξύλινο τραπέζι, άνοιξα το laptop, πληκτρολόγησα www.blogger.com, γράφτηκα, βρήκα, μέσα σε πέντε λεπτά, όνομα και έγραψα αυτό:

"...ο λύκος δεν είναι εδω.
Η μήπως περπατω μέσα στην πόλη επειδή περιμένω το λύκο να λθει; Μάλλον.

Και στην πορεία δημιουργώ τους δικούς μου αστικούς μύθους, φτιάχνω τις δικές μου εικόνες και ψάχνω τις κρυμμένες ιστορίες της πόλης. Γιατί αυτές μου καθορίζουν την ενέργεια..."

Μου το σχολιάσε η Mary.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Άρχισα να γράφω, ευτυχισμένη που η ανωνυμία μου με βοηθούσε να εκφραστώ. Έγραφα πράγματα που δεν είχα πει ποτέ στους φίλους μου. Μετά ήρθε η Ελένη Ξένου, η τότε διευθύντρια του πιο ωραίου περιοδικού της Κύπρου, του Υστερόγραφου, διάβασε μερικά κομμάτια μου, της άρεσαν και μου πρότεινε να γράφω εκεί. Τι ωραίο ταξίδι που ήταν εκείνο! Άλλο πράγμα να βλέπεις τα κείμενα σου, γραμμένα στο χαρτί. Είχε και πλάκα γιατί καθώς καθόμουν σε cafe, άκουγα διπλανή παρέα να διερωτούνται ποια ήμουν. 

Γνώρισα κόσμο - ιντερνετικά τουλάχιστον - , έκανα ωραίες παρέες μέσα από το blog. Έπεσα ταυτόχρονα στην παγίδα, να πω για το blog σε έναν τύπο που έβγαινα τότε οπότε τότε είχε πάρει την κατηφόρα του ο "κήπος" μου. Όταν γράφεις για να εντυπωσιάσεις υποσυνείδητα κάποιον, δεν γράφεις για σένα.

Μου πρότειναν από έναν καλό οίκο να το κάνω βιβλίο το blog, αλλά αγαπούσα ( και αγαπώ) την ταυτότητά μου την τουλιπένια οπότε είπα όχι.

Υπήρχαν μέρες που δεν είχα τίποτα να πω και έγραφα με το ζόρι. Μάλιστα, ένας έξυπνος τύπος που ανακάλυψε το μπλογκ και τον ήξερα και προσωπικά, μου πε ότι είναι σαν να το κάνω με το ζόρι.

Το blog εξελίχθηκε μαζί μου. Έτσι και αλλιώς πάντα έγραφα και πάντα γράφω, όχι για τους άλλους αλλά για να καταγράφω εγώ το τι ζω, ώστε να το διαβάζω μετά και να θυμάμαι. Δεν θέλω να ξεχνάω τη ζωή μου. Έτσι και ποτέ κανείς να μην το διαβάζει, θα το διαβάζω εγώ.

Και μετά;

Και μετά δεν ξέρω που θα πάει. Μ' αρέσει να γράφω. Μ' αρέσει να γράφω εδώ πολύ. Μου έλειψε, αυτούς τους μήνες που έμεινα μακριά. Νιώθω ότι ξαναβρήκα μέρος της ταυτότητας μου, τώρα που ξανάρχισα.

Σε ευχαριστώ που διαβάζεις όλα αυτά τα χρόνια :)

Οι φίλοι μου, χαράματα

Δεν ξέρω που θα είναι οι παρέες φέτος το καλοκαίρι. Αρχίσαμε να σκορπιζόμαστε.

Οι περισσότεροι παντρεμένοι με παιδιά, οι άλλοι στον κόσμο τους, δοκιμάζουν νέες φιλίες, ξανοίγονται, ίσως για να βρουν το ταίρι τους, ίσως γιατί έχουν βαρεθεί τους ίδιους και τους ίδιους, ποιος ξέρει.

Παράξενο αυτό το πράγμα με τις φιλίες. Ή μάλλον, για να είμαι πιο δίκαιη, παράξενες οι παρέες.

Γιατί οι φίλοι, είναι πάντα εκεί, ακόμα και αν δεν τους βλέπεις τόσο συχνά όσο παλιά.

Μερικοί από τους στενότερους μου φίλους, μένουν εξωτερικό. Κι όμως, πολλές φορές τους θεωρώ πιο κοντινούς, από αυτούς που  έχω εδώ.

Η καθημερινότητα δεν σε πολυαφήνει να βρίσκεσαι με τους φίλους σου.

Για παράδειγμα, τώρα είναι 3, από το πρωί θέλω να πάω για καφέ με μια φίλη.

Μπορεί να συνεχίσει να βρέχει και να βαρεθώ να κυκλοφορήσω.

Για το βράδι δεν έχω πλάνα. Αν δεν πάρω τηλέφωνο, χλωμό να πάρει κάποιος.

Έτσι πάνε τα πράγματα. Αν δεν πάρεις τηλέφωνο, σπανίως θα σε πάρουν.

Οι παντρεμένοι, κάνουν συνήθως παρέα με παντρεμένους, αφού τα παιδιά τους παίζουν μεταξύ τους.

Οι single φίλοι είναι μια άλλη ιστορία, αφού είναι ο καθένας στην κοσμάρα του. «Τι θα κάνεις απόψε, πάμε κάπου;», «χμ δεν ξέρω, ίσως πάω σε εκείνο το σπίτι, μπορεί να μείνω μέσα, άσε μην βασιστείς πάνω μου».

Ή το άλλο:  

«Μα που χάθηκες, γιατί δεν παίρνεις ένα τηλέφωνο;»

«Εδώ, με έψαξες και δεν με βρήκες;»

Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις, περνάνε και αυτές την κρίση τους. Συμφωνείς;

Οι αριθμοί

Εσύ που δεν έχεις πατήσει τα 30, να το ξέρεις είσαι τυχερός.

Μπορεί να μην το συνειδητοποιείς τώρα, όμως έχεις όλο το μέλλον μπροστά σου.

Μπορείς να φύγεις από την Κύπρο ή την Ελλάδα και να κτίσεις μια νέα ζωή αλλού. Δεν θα έχεις επιπτώσεις. Το πολύ πολύ να αφήσεις πίσω κολλητούς και γονείς. Δεν πειράζει, θα τους ξαναδείς.

Δεν έχεις καριέρα, κοινωνικές ασφαλίσεις, δάνεια και άλλες υποχρεώσεις να σε κρατάνε πίσω.

Δεν φοβάσαι να ρισκάρεις. Το ξέρεις, ότι όσο μεγαλώνεις τόσο περισσότερο δειλιάζεις να ρισκάρεις;

Είναι αλήθεια. Η καθημερινότητα σε μουχλιάζει, να το θυμάσαι αυτό.

Όταν είσαι κάτω των 30, είσαι πιο "ανάλαφρος". Οι σκοτούρες που νομίζεις ότι έχεις ( γκομενικά, το μέλλον) είναι πολύ πιο ασήμαντες απ΄ ότι νομίζεις.

Εσύ που έχεις πατήσει τα 30 πώς αισθάνεσαι;

Στα 30 σου λένε πως έχεις μεγαλώσεις, μα να το ξέρεις , είναι μια ηλικία γλυκιά. Είναι η ηλικία που αρχίζεις να ξέρεις τι θες και μπορείς να το κάνεις. Διαμορφώνεις ένα χαρακτήρα. Δεν έχεις την αβεβαιότητα των 20s. Είσαι πιο συγκεντρωμένος. Ξεσκαρτάρεις κόσμο που δεν σου κάνει, αρχίζεις να μαθαίνεις να επιλέγεις καλύτερα. Στον έρωτα, επιζητείς πιο υγιή πράγματα - αρχίζεις να βαριέσαι, να τρως τα μούτρα σου. Ζεις πια στο δικό σου σπίτι, σιγά σιγά απογαλακτίζεσαι από την οικογένεια σου ( και όχι, ποτέ δεν ξεφεύγεις εντελώς - εκτός και αν κάνεις δική σου οικογένεια)

Στα 35 τώρα...

Αν δεν έχεις κάνει οικογένεια ακόμα ή δεν υπάρχει ούτε το "ακόμα" γιατί δεν ξέρεις αν το θέλεις καν, αλλάζουν πολλά. Παθαίνεις ένα σοκ. Διερωτάσαι που είσαι, ποιος είσαι, που πας και αν καν πας κάπου.

Τα 35 λένε πως είσαι ακόμα "μικρός". Δεν είναι αλήθεια. Ειδικά στις κοινωνίες μας, όταν είσαι single, απλά είσαι το "μαύρο πρόβατο" που "αρνείται να αναλάβει ευθύνες". Δεν ζεις στο Μανχάταν ή στο Λονδίνο για να πεις ότι αφιερώνεσαι σε καριέρα, σε ταξίδια, στις εμπειρίες της ζωής. 

Τα πράγματα απλά δυσκολεύουν. Δεν έχεις υπομονή.

Οι φίλοι σου είναι στην κοσμάρα τους, γίνονται πιο δύσκολοι, πιο παράξενοι. Το ίδιο και εσύ.

Βαριέσαι τα ίδια και τα ίδια. Η δουλειά σου μάλλον, δεν σε γεμίζει. Ακους τη λέξη "καριέρα" και θες να γελάσεις και μετά να κλάψεις. 

Είσαι κυνικός στον έρωτα. Δεν αφήνεσαι. Νομίζεις ότι δεν σε παίρνει να αφεθείς. Δεν διανοείσαι ότι θα φας τα μούτρα σου. 

Μένεις περισσότερες ώρες μόνος. Σκέφτεσαι πως αυτό σημαίνει, ωριμότητα και ότι μεγαλώνεις.

Τα μικρά μικρά της ζωής δεν μπορείς να τα εντοπίσεις πια.

Κάπως έτσι κυλάνε οι αριθμοί.

Ω, τι κόσμος!

Πέρασε και το Πάσχα, ούτε που το κατάλαβα.

Ε βέβαια, άμα δουλεύεις...

Πήγαμε και παραλία. Όχι, δεν κολυμπήσαμε, πήραμε λίγο χρωματάκι, έτσι για να φύγει το άσπρο του χειμώνα. Ωραία ήταν στο Nissi Beach. Είχα να πάω χρόνια και μάλλον θα κάνω άλλα τόσα να ξαναπάω.

Τσακώθηκα και με τη μάνα μου, κλασικά πράγματα δηλαδή. Καταντάνε κουραστικοί αυτοί οι άνθρωποι που από μια ηλικία και μετά εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στη θρησκεία. Στην εκκλησία, στους πνευματικούς, γεμίζουν τον τόπο εικόνες, διαβάζουν βιβλία. Αν ήταν με τα gadgets που γίνεσαι καλός και ήρεμος άνθρωπος...

Τι άλλο;

Λοιπόν, το σκεφτόμουν τις προάλλες. Ένας από τους σοβαρούς λόγους που ξανάνοιξα το μπλογκ, είναι εσύ. Εσύ που διαβάζεις τόσα χρόνια, που συζητάμε, που μου δίνεις κουράγιο, καλές συμβουλές, όμορφα λόγια. 

Πως το σκέφτηκα; Εχει καταντήσει ο κόσμος αγενέστατος, φωνακλάς και ηλιθιος. Στα λόγια ( πλέον στο facebook όλοι γράφουνε με κεφαλαία κι θαυμαστικά , παρεξηγά τα πάντα, δεν βγάζεις άκρη γενικώς. Άσε που σου ζητάει τα ρέστα για...δεν ξέρω και εγώ για ποιο πράγμα. Ξαφνικά μας φταίνε όλα, ξαφνικά διεκδικούμε.

Και πες να ξέραμε πως να το κάναμε. Διάλογος δεν υπάρχει, απλά φωνάζουν, όλοι μαζί.

Μετά δεν έχουμε τρόπους. Τώρα θα μου πεις, πότε είχαμε;

Από τον Επιτάφιο, την φρουταρία που πήγα την επόμενη μέρα, μέχρι τη σειρά στο πάρκιγκ της παραλίας, κάνεις μα κανείς δεν τηράει σειρά. Ήταν πάντα έτσι; Έλεος πλέον.

Επίσης, ο κόσμος έχει θράσος. Ουτε να σεβαστεί τη δουλειά σου. Θα σε αντιγράψει, θα σε αμφισβητησει. 

Που φτάσαμε;

Ή ήμαστε πάντα έτσι και τώρα εγώ το παρατηρώ.

Μια μικρή ζωή

Το ζώδιο μου λέει, πως το 2013 είναι η χρονιά για μεγάλες αποφάσεις που θα καθορίσουν τα πάντα μετά. 

Όσο και αν πιστεύω πως ο καθένας μας κανονίζει μόνος του την μοίρα του, χωρίς πλανήτες, ανάδρομους, ωροσκόπους, ζώδια και DNA, νιώθω πως η πιο πάνω φράση έχει μια βάση.

Το 2013 είναι επεισοδιακό. Γίνονται πράγματα γύρω μας, που δεν μπορούμε όχι μόνο να αλλάξουμε, αλλά ούτε και να επηρεάσουμε, δυστυχώς. Γιατί το ψέμα είναι πολύ, η διαφθορά ακόμα περισσότερη.

Όμως οφείλουμε, στον εαυτό μας, μια επανάσταση. Μέσα μας.

Έλεγα τις προάλλες σε μια φίλη μου, ότι έχω βαρεθεί τους επαναστάτες του facebook και του ίντερνετ. Αυτούς που βγαίνουν, γράφουν με κεφαλαία γράμματα  ( φωνάζουν δηλαδή), βάζουν και καμιά δεκαπενταριά θαυμαστικά και νομίζουν πως κάνουν τη διαφορά.

Ε, όχι φίλε μου. Το μόνο που κάνεις είναι να μου δένεις το στομάχι κόμπο, όταν αντικρίζω την οθόνη μου με τα κεφαλαία σου γράμματα, γεμάτα οργή. Φτάνει πια με τα κούφια λόγια.

Η επανάσταση είναι προσωπική.

Αρχίζοντας από τα βασικά. 

Αν δεν δέχεσαι να σου κλέβουν τα λεφτά, μην ταϊζεις τον καθένα που σε χρεώνει 25 ευρώ το κατεψυγμένο σολομό. Μην υποκύπτεις στα 5 ευρώ, καφέ.Άρχισε από τα μικρά και διεκδίκησε.

Αν δεν σ' αρέσει που είσαι άνεργος, βρες πράγματα να κάνεις. Επαναστάτησε από την εικόνα που σε θέλει να μιζεριάζεις μπροστά από την τηλεόραση. Κάνε εθελοντισμό. Δώσε κάτι πίσω. Είναι μεγάλη η δύναμη του ακτιβισμού.

Αν δεν θες να είσαι σε μια σχέση που δεν σε κάνει καλά, φύγε, όσο δύσκολο και αν σου φαίνεται. Αν είσαι σε μια σχέση που δεν πιστεύει κανείς, παρά μόνο εσύ και το άτομο που είσαι μαζί του, επαναστάτησε και προστάτεψε την.

Αν θες να είσαι δημιουργικός, αλλά η καθημερινότητα σε παίρνει από κάτω, άλλαξε το παιχνίδι. Βρες τη χαραμαδούλα του φωτός και πήγαινε προς τα εκεί. Και όχι το να λες "ε θα το κάνω κάποια στιγμή", δεν είναι πια αρκετό.

Τίποτα δεν είναι πια αρκετό. 

Τα πράγματα όπως τα έχουμε μάθει, δεν μας κάνουν και δεν τους κάνουμε. 

Καιρός να βγούμε από το προστατευμένο μικρόκοσμο μας και να δούμε τι άλλο μας επιφυλάσσει αυτή η μικρή ζωή που έχουμε.

Here comes the sun little darling

Σήμερα είμαι κάπως πιο ήρεμη.

Νομίζω, με ενοχλεί τόσο πολύ το πρόβλημα με το στομάχι που απέκτησα, που ξεχνάω να ασχοληθώ με τα υπαρξιακά μου ώρες ώρες. Κάτι είναι και αυτό.

Λοιπόν, ο καιρός είναι ακόμα μουντός. Μα γίνεται; Κοντεύει τέλος του Απρίλη.

Αυπομονώ τόσο πολύ για το καλοκαίρι. Φαντασιώνομαι εκείνη τη στιγμή, που θα βρεθώ σε μια παραλία. Θα καίει ο ήλιος, θα απλώνω αντιηλιακό με άρωμα καρύδας, θα παίρνω το βιβλίο μου, θα κρατάω το φραπέ μου και θα αράααααζω. Αυτό.

Να περνάω τη μέρα μου έτσι, να μιλάω με τους φίλους μου για σκέτες βλακείες και όχι για την πολιτικο-οικονομική κατάσταση, να πίνουμε μπίρες και sommersby. 

Και όταν δύει ο ήλιος, να είμαστε ακόμα εκεί, να ηρεμεί η θάλασσα, να κοιτάω το μπλε -μωβ χρώμα του ορίζοντα και να είναι αρκετό.

Προς το παρόν, μόνο δουλειά και πάλι δουλειά. Νομίζω πως αν είχα σχέση, θα παραπονιόταν συνέχεια ότι δεν τον βλέπω, ότι δεν κάνω χώρο στη ζωή μου, ότι δεν χαλαρώνω. Και δεν θα είχε και άδικο. Ίσως όμως να είναι έτσι αυτή η φάση. Ίσως σε λίγους μήνες να έχω πιο πολλή ώρα. 

Ίσως ποτέ να μην έχω ώρα. Ίσως υποσυνείδητα, γεμίζω τη ζωή μου, για να μην αφήσω χώρο για πράγματα να εξελιχθούν.

Δεν ξέρω. Προβληματισμοί.

Γι αυτό σου λέω : Παραλία.

Η φυγή

Τι ωραία που θα ήταν, αν όλα αυτά που ζούμε ήταν , απλά ένα κακό όνειρο.

Μου πεσε το κινητο πριν λιγες μερες και έχει γίνει θρύψαλλα. Το πήρα για επιδιόρθωση και τώρα κρατάω εκείνο που είχα ως πριν δύο χρόνια. Το άνοιξα και έβλεπα τις φωτογραφίες σήμερα. Από το 2009 μέχρι την Άνοιξη του 2011. 

Δεν ξέρω αν ήμουν πιο χαρούμενη τότε, αλλά ήμουν άλλος άνθρωπος. Στο πρόσωπο μου δεν υπήρχαν οι έντονες πια, ρυτίδες του άγχους. Δεν με διέλυσε η συνεχόμενη σκέψη "ποια είμαι και τι κάνω". Δεν είναι ότι φαινόμουν πολύ πιο μικρή ( ίσως στις φωτό αρχές του 2009), φαινόμουν όπως πιο ξέγνοιαστη.

Δεν με φτάνει η κρίση των 35, που σε πληροφορώ δεν έχει τελειώσει ακόμα. Είναι και όλο αυτό γύρω που εμένα με έχει καταβάλει και δεν έχω όρεξη.

Ναι με πειράζει που μου διέλυσαν τον μισθό, με ενοχλεί αφάνταστα που ξαφνικά με φόρτωσαν περισσότερες ευθύνες. Με πειράζει που εκτός από όλα αυτά, κάθε τρεις και λίγο, η μάνα μου με πρήζει να κάνω οικογένεια και χρησιμοποιεί ότι τρόπο μπορείς να φανταστείς ( σήμερα ο πνευματικός της είπε " τι καλό κορίτσι η τουλίπα. Είναι δυναμική. Θα κάνει σίγουρα οικογένεια").

Με πειράζει που τα σκέφτομαι ΟΛΑ μαζί και δεν κάνω κάτι. Με πειράζει που δεν τα αφήνω όλα και να αρχίσω κάτι άλλο, με ρίσκο.

Με πειράζει που δεν απολαμβάνω τον ήλιο, τους καφέδες, τις βόλτες.

Που δεν έχω ώρα να είμαι χαρούμενη και αναλαφρη.

Με πειράζει που συμβαίνουν τόσα κακα και γω πρέπει να πω και συγνώμη από πάνω.

Όλα με πειράζουν και θέλω να φύγω. Αλλά δεν ξέρω που.

Ο βασιλιάς της σκόνης

Σκόνη. Μόνο αυτό βλέπω πλέον. Όχι καφέ σκόνη. Αλλά γκρι, σχεδόν μαύρη. Μια θολούρα σε όλα και για όλα.

 Σήμερα είπα ότι θα ξανακυκλοφορήσω στους δρόμους της πόλης ως Τουλίπα. Είναι η μόνη μου διέξοδος πλέον. Το μόνο που απομένει αυτές τις μέρες, είναι ο εαυτός μας. Αν εσύ είσαι καλά με το να είσαι συνέχεια με φίλους, να το κάνεις.
Αν από την άλλη, νιώθεις καλά να διαβάζεις βιβλία, τότε ρούφα τα, για όσο χρειαστεί.
Αν θες να είσαι μόνος/η να ηρεμήσεις, να το κάνεις.
Δεν θα βγει κανένας να σου πει κάτι, έτσι κι αλλιώς όλοι στην εγωιστική κοσμάρα μας είμαστε.

 Και εγώ νιώθω καλά, ή μάλλον καλύτερα, όταν είμαι πιο δημιουργική. Όταν ακούω μουσική, όταν βλέπω εικόνες, όταν φαντάζομαι σκηνές και τις σκηνοθετώ στο μυαλό μου. Και όταν γράφω.

 Έτσι θα γράφω. Ώσπου να λιώσει το πληκτρολόγιο. Ώσπου να νιώσω καλά.
 Και εσύ αν θες διάβαζε. Αν σε κάνει να νιώσεις καλά. Υπόσχομαι ότι μόνο αλήθεια θα σου λέω, όπως έκανα πάντα.

Αν κάποτε είμαι μαύρη, θα νιώθω καλύτερα όταν θα μου λες "όλα θα πάνε καλά". Κάποτε όμως δεν θα είναι ανάγκη να λέμε, ψέματα, ούτε παρηγορίες. Αποδοχή.



 ----

 Ξέρεις τι νιώθω τους τελευταίους μήνες;
Ασφυξία. Θέλω να βγω στους δρόμους και να φωνάξω " Αγαπάτε ρεεεεε". Ώσπου να μου κοπεί η αναπνοή.


 Φτάνει συζητήσεις, καυγάδες. Φτάνει. Αγαπάτε ρε!

 χ

Έχω μια λέξη να σου πω

1,2,3

Sound check

Ναι, μ ακούς; φφφφ ( φύσημα μικροφώνου)

Οκ, μ ακούς.

Βασικά, ήθελα να στο πω εδώ και καιρό, αλλά τη μια δεν έβρισκα τον τρόπο, την άλλη δεν είχα ώρα, μετά είχα κάτι άλλα διάφορα δικά μου και μερικές φορές που προσπάθησα, δεν δούλευε το μικρόφωνο.

Σήμερα, το μικρόφωνο δουλεύει, βρήκα λίγη ώρα από το πήξιμο της δουλειά και συνειδητοποίησα πως με το νου που έχω, πάντα θα έχω κάτι στο μυαλό μου , άρα αυτό δεν παίζει.

Άρα όχι άλλες δικαιολογίες. Απλά θα στο πω.

Λοιπόν άκου, περάσαμε ωραία ως τώρα. Σ αγάπησα, με συμπάθησες θέλω να ελπίζω.

Κάτι νευράκια που είχα κατά καιρούς, προσπαθούσα να μην τα βγάλω πάνω σου ( δύσκολο, γιατί ως γνωστό στους κύκλους μου, είμαι ευέξαπτος χαρακτήρας). 

Έξι χρόνια. Από εκείνο το ζεστό βράδι στο γραφειάκι ενός σπιτιού στο κέντρο της Λευκωσίας που βαφτίστηκα και άρχισα να γράφω ανώνυμα. Ήταν ένα μεγάλο, ωραίο, απίστευτο ταξίδι.

Τα τελευταία 1-2 χρόνια όμως δυσκολευόμουνα να γράψω εδώ. Όχι γιατί δεν είχα κάτι να πω, καλά μερικές φορές ( μέρες, μήνες) όντως δεν είχα κάτι να πω. Αυτό ήταν καλό γιατί σήμαινε πως περνούσα κάλα ως μη-τουλίπα.

Η αλήθεια είναι όμως, πως τελικά δεν με βολεύει πολύ να ξέρω πως υπάρχουν 10 άτομα που ξέρουν πραγματικά ποια είμαι, όταν δεν είμαι ο εαυτός μου, δηλαδή η τουλίπα. Και αυτό μου είναι δύσκολο. Όχι πως έχω πρόβλημα να πω τα σωψυχά μου, αλλά γιατί σε μερικούς δεν θα τα έλεγα ποτέ (πια).

Και τώρα, ήρθε η ώρα να στο πω.

θα κάνω ένα μικρό (μεγάλο) διάλειμμα.

Για τους λόγους που σου είπα πιο πάνω. Αλλά και για τους πιο κάτω.

Γιατί έχω πολλά δικά μου και η ζωή μου δυσκολεύει δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός.  

Αναγκάζομαι να δουλεύω περισσότερο και να ονειρεύομαι λιγότερο. Και όταν δεν ονειρεύομαι γίνομαι ένας πολύ βαρετός άνθρωπος, καλή ώρα σαν τους τελευταίους μήνες.

Γιατί, δεν θέλω απλά να γκρινιάζω εδώ. Και τον τελευταίο καιρό μόνο αυτό κάνω και σκέφτομαι.

Γιατί δεν μου συμβαίνουν πράγματα όπως παλιά. Η ζωή απλά κυλάει. Και οι σκέψεις μόνο, δεν είναι αρκετές για να κρατήσουν ένα blog ενδιαφέρον.

Το  κυριότερο όμως.

Γιατί, πήρα την απόφαση να γράψω κάτι δικό μου. Εδώ, ευχήσου μου καλή τύχη (και πειθαρχεία).

Μπορεί να είμαι around, να διαβάζω, να πετάγω κανένα σχόλιο.

Υπόσχομαι πως αν έχω κάτι να πω, θα έρθω πρώτα εδώ να το γράψω ( και μετά σε γκράφιτι σε τοίχο).

Σε φιλώ, 

Να προσέχεις. Να περνάς καλά. Να πίνεις καθαρά ποτά. Να ντύνεσαι καλά. Να ερωτεύεσαι. Να κάνεις πολύ σεξ. Να έχεις χεσμένη την κοινωνία. Να σκέφτεσαι πως όλα γίνονται για καλό ( ακόμα και αν μόνο κακά σου συμβαίνουν).

UT.

Υ.Γ Το email ισχύει.

Βάλε μου δύσκολα

Είναι τόσο εύκολο να χάσεις το παιχνίδι.

Παιχνίδι = Τι είναι ζωή για σένα.

Είναι πάρα πολύ εύκολο να μπλεχτείς μέσα στα «πρέπει» της κοινωνίας που ζεις, να μάθεις να απαντάς μίζερα στην ερώτηση «είσαι καλά;» με ένα ξερό «κρίση», «ε, τι να σου πω τώρα» και να επιδιώκεις να ζεις μέσα στα καλούπια γιατί έτσι νομίζεις, αφελώς, πως είσαι ασφαλής.

Ναι είναι πολύ εύκολα όλα αυτά, τις μέρες που ζούμε.

Νιώθω πως ζω με αυτού του είδους την «ευκολία».

Εδώ και μήνες ψάχνω την ασφάλεια, ψάχνω το εύκολο.

Και από την άλλη να σκέφτομαι «που πας;», «τι κάνεις» «πότε θα παντρευτείς, πότε θα κάνεις οικογένεια; Είσαι 35 κιόλας.». Να τα σκέφτομαι, να πανικοβάλλομαι, να ενεργοποιώ μηχανισμούς για να ηρεμώ. Όσο περνούν οι μήνες, ενεργοποιούνται όλο και πιο εύκολα και γρήγορα αυτοί οι μηχανισμοί.

Νομίζεις είναι δύσκολο αυτό που σου περιγράφω;

Δεν είναι. Δύσκολο θα ήταν να έκανα τη ζωή μου με θάρρος και τόλμη. Χωρίς να ζω με το φόβο του ότι θα χάσω το τραίνο ( ποιο τραίνο;). Χωρίς να σκεφτόμαστε όλα εκείνα που οφείλουμε να κάνουμε σαν βιολογικά όντα.

Δύσκολο θα ήταν να ζούμε απόλυτα ελεύθεροι.

Η ευθύνη των πράξεων. Αυτό είναι το δύσκολο.

Ακόμα και όταν επιλέξεις τον «εύκολο» δρόμο να κάνεις εκείνο που αναμένεται από σένα. Να επωμιστείς ευθύνες, να πεις πως το έκανες γιατί το ήθελες, όχι γιατί δεν είχες επιλογή ( πάντα υπάρχει η επιλογή μιας πιο εύκολης ή πιο δύσκολης ζωής, αναλόγως του πως ορίζεις τα δικά σου μέτρα).

Αυτή είναι η ευχή για τη νέα χρονιά που μόλις μπήκε.

Να μάθουμε στα δύσκολά μας. 

Το τέλος του κόσμου

Είναι σήμερα, σύμφωνα με τα MME και τους διάφορους μάρκετιγκ τύπους.

Σύμφωνα ομως με τους Μάγια και τη μαμά μου, σήμερα κλείνει ένας πολύ μεγάλος κύκλος.

Αυτό σημαίνει πως, από αύριο αρχίζει ένας καινούριος.

Και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι καλό!

Πάντα είναι καλό να κλείνουν κύκλοι. Γιατί αυτό σημαίνει πως ήρθε η ώρα να βγάλεις συμπεράσματα, να δεις πως εσύ έμαθες μέσα από όλα όσα συνέβηκαν σε αυτόν τον κύκλο, καλά και κακά. Γιατί, μπορεί να χώρισες, να απολύθηκες, να έχασες φίλους, να αρρώστησες όμως βγήκες ζωντανός από όλο αυτό. Και αυτό, πάει να πει πως κάτι έκανες σωστά, κάτι κατάφερες.

Όσες φορές δεν είμαι καλά, και τον τελευταίο καιρό, μήνες μάλλον, έχω πολλά στο μυαλό μου, σκέφτομαι τι έμαθα από τους κύκλους μου. Όλες τις φορές, λοιπόν, νιώθω πως έμαθα.

Μπορεί να ταλαιπωρήθηκα, να σκεφτόμουν πως δεν μου άξιζαν όλα όσα μου συνέβαιναν ή ότι έκανα μεγάλες βλακείες, αλλά πάντα, πάντα έλεγα από μέσα μου "δες τα θετικά. Έπαθες αυτό, γιατί υπάρχει κάποιος που σε προστατεύει και εσύ θα ετοιμαστείς για τα καλύτερα που θα ρθουν".

Το 'πε και η Χαρούλα. "Τα καλύτερα θα 'ρθουν, εκεί που δεν το περιμένεις".

Εμείς μάθαμε να μην περιμένουμε πολλά. Ζούμε παράξενες μέρες φίλε/η.

Νιώθω κάπως. Είμαι σίγουρη πως και συ νιώθεις κάπως παρόμοια.

Δεν ανυπομονούμε για κάτι, δεν κάνουμε όνειρα ( εκείνο το ταξιδάκι στη Ινδία, ίσως).

Οι φετινές γιορτές, είναι παράξενες.

Δεν περιμένω πολλά.

Άρα;

Άρα, τα καλύτερα θα ρθούν!

Τώρα που ανοίγει νέος κύκλος, εμείς θα τον υποδεχθούμε γενναία!

Στην υγεία σου :)

Κρίση, σιγά που θα σε αφήσω να με νικήσεις.

Αν αφαιρέσεις τα λεφτά για θέρμανση, τα κοινόχρηστα, τη βενζίνη αφού δεν έχουμε συγκοινωνίες ή πεζοδρόμια, λογαριασμούς τηλεφώνου, ηλεκτρισμού, νερού, ασφάλειες υγείας και ζωής, πόσα σου μένουν το μήνα αυτό το χειμώνα;

Peanuts, που λένε και οι αμερικάνοι.

Όμως σκέφτηκα πως με αυτά τα λίγα, μπορείς να ζήσεις πλούσια. Με τους εξής τρόπους.

1. Θα καλείς κόσμο σπίτι και θα μαγειρεύετε. Το κόλπο είναι το τι θα μαγειρεύετε.

Ξέχασε βοδινά κλπ, έτσι και αλλιώς δεν έχουμε λεφτά για γιατρούς.

Σούπες! Ναι, αυτό! Με λαχανικά, μανιτάρια, πατατούλες κλπ!

Θα πάρεις ωραίο ψωμί. Και θα ανοίξετε κρασιά. Κατά προτίμηση Λατινικής Αμερικής, Αυστραλίας, ακόμα και μερικά ευρωπαϊκά που είναι σε καλύτερη τιμή από τα κυπριακά και τα ελληνικά.

Τέλεια. Και για να το κάνεις πιο budget το δείπνο, θα φέρει ο καθένας από λίγα υλικά.

2. Όταν βγαίνεις, να πίνεις ένα ποτό μόνο. Μην ακούω βλακείες ότι όπως η νύκτα προχωράει, το ποτό ρέει. Άντε να γίνει αυτό μια φορά τη βδομάδα. Μετά, απλά είσαι αλκοολικός. Και η Λευκωσία δεν είναι fun πόλη για να τη βλέπεις με μεθυσμένο μάτι.

3. Κάνεις σχέση. Σου ζεσταίνει ο άλλος τα πόδια το βράδυ και σε αγκαλιάζει. Μένεις περισσότερες νύκτες στο σπίτι. Όχι γιατί έχεις γίνεις ξαφνικά "βαρετός σε σχέση", απλά γιατί τόσο καιρό γύριζες σαν σβούρα. Κάτσε και λίγο σπίτι. Απόλαυσε dvd και ηρεμία κάποιες νύκτες.

4. Δεν τρως στο γραφείο. Κάνω κάτι ριζοσπαστικό αυτές τις μέρες. Επειδή έχω κουραστεί να τρώω μπροστά από μια οθόνη- τι βλαμμένος τρόπος ζωής-  χλαπακιάζω ένα γιαουρτάκι στα γρήγορα. Και έτσι και δεν χαλιέμαι που δεν απολαμβάνω το φαγητό μου και μόνο μια φορά τη μέρα χαλάω λεφτά για φαγητό.

5. Κάνεις καριέρα. Μένεις περισσότερες ώρες γραφείο. Αυτό τι σημαίνει; Δεν καις ηλεκτρισμό ή θέρμανση στο σπίτι σου.

6. Κρατάς κοντά τους φίλους σου. Αυτοί είναι σταθερή αξία. Μια βόλτα, μια αγκαλιά, ένας καφές, όλα δωρεάν!

7. Διαβάζεις βιβλία, ακούς μουσικές. Όλες αυτές οι συναυλίες με τα εισιτήρια των 30 ευρώ, δεν λένε τώρα.

8. Αποχαιρετάς τις πανάκριβες μάρκες. Βλακεία είναι τώρα να κυκλοφορείς με την Louis Vuitton; Μα που; Στην Στασικράτους και στην Ανεξαρτησίας; Υπάρχει νόημα; Αν ήσουν 5th Avenue ή High Street Kensington θα υπήρχε ένα νόημα. Αλλά δεν είσαι και δεν σε βλέπω να ταξιδεύεις και προς τα εκεί, σύντομα.

9. Αναθερμαίνεις σχέσεις με γονείς. Οκ, το ξέρω σου βάζω δύσκολα. Ειδικά αν δεν είσαι παντρεμένος, με παιδιά, σκυλιά, γιατιά ( άρα και με τη βούλα έγκρισης). Όμως μεγάλη η δύναμη του τάπερ!

10. Γράφεις λίστες σαν κι αυτή για να βρεις νόημα σ' αυτή την σκατοπερίοδο.

Μια βραδιά στο Tivoli

Πήγαμε να δούμε που λες τον "Βυσσινόκηπο" του Τσέχωφ. Όχι σε θέατρο - δεν θα πήγαινα έτσι κι αλλιώς γιατί είδα 10 φορές το συγκεκριμένο και η μια ήταν στο Ακροπόλ στην ταινία του Κακογιάννη που σύμφωνα με τη κολλητή μου γιατί εγώ δεν θυμάμαι, ο διπλανός μας κοιμόταν και πολύς κόσμος έφευγε, εν παρουσία κιόλας του ίδιου του σκηνοθέτη.

Πήγαμε, που λες, στο Tivoli. Ναι, το γνωστό λούνα παρκ δίπλα από την Κρατική Έκθεση. Το Tivoli, που μεγάλωσε γενιές και γενιές από τα μέσα του '60, θα έκλεινε για πάντα από τον Αύγουστο, όμως πήρε παράταση για να "φιλοξενήσει" την παράσταση και μετά να κλείσει.

Η ιδέα της παράστασης, ήταν να ακολουθείς εσύ την πλοκή σε διάφορες τοποθεσίες στο λούνα παρκ.

Ωραία ιδέα, δούλεψε, περάσαμε καλά, αν και επειδή ήταν ψόφος, οι δύο ώρες στο κρύο, μου έφεραν ένα ωραιότατο κρυολόγημα που έχω ακόμα.

Εκείνο όμως που με συγκίνησε τη συγκεκριμένη βραδιά, ήταν το ίδιο το Tivoli.

Είχα να πάω, από τα 5 μου μάλλον, 30 ολόκληρα χρόνια δηλαδή.

Όμως με το που αντίκριζα και ένα παιχνίδι, στο μυαλό μου έρχονταν σκηνές που τις περισσότερες δεν είχα καν σκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια.

Το παιχνίδι, που ανεβαίναμε στο πάνω στο διαστημόπλοιο και εκείνο ανεβοκατέβαινε. Θυμάμαι πως ανέβαινα με τη μαμά μου και με δέος - και φόβο - κοίταζα προς τα κάτω. Όταν το είδα, μου φάνηκε όχι και τόσο ψηλό όσο το θυμόμουν. Πάντως όταν το είπα στη μαμά μου, το θυμήθηκε και εκείνη, μόνο που μου πέταξε τη σπόντα πως το να μας παίρνει λούνα παρκ ήταν το χειρότερό της γιατί ενώ η αδερφή μου, εγώ και φυσικά ο μπαμπάς μου παίζαμε, εκείνη απλά ή μας έβλεπε και βαριόταν ή ζαλιζόταν σε σημείο εμετού όταν έπρεπε να ανέβει μαζί μας στο τρενάκι ή στο διαστημόπλοιο. 

Είδα και τις μαριονέτες. Εκείνο το ορθογώνιο, γυάλινο κουτί, σαν τηλεόραση, που έριχνες ένα νόμισμα και χόρευαν.

Θυμάσαι και τα συγκρουόμενα; Αυτά τα φοβόμουνα.

Εκείνο που έβαζες κέρμα και έπαιζες μποξ;

Το τρενάκι;

Εκείνο με τις πολλές καρέκλες που γύριζαν γύρω γύρω;

Στο τέλος της παράστασης, οι ηθοποιοί υποκλίθηκαν. Μαζί τους και ο κυριούλης με το μουστάκι, ο ιδιοκτήτης του Tivoli, που έστω για λίγες μέρες ακόμα, θα φωτίζεται και τα λαμπάκια των παιχνιδιών θα αναβοσβήνουν χαρούμενα.

Ώρα, όπως λέμε ωράριο.

Από σήμερα θα εφαρμόσω αυστηρό ωράριο στη δουλειά. Όχι, της Τρόϊκας το ωράριο, το άλλο , αυτό που θα έπρεπε να έχω από καιρό.

Όταν μπήκα σε αυτή τη δουλειά πριν από χρόνια, από τα πρώτα πράγματα που μου μάθανε ήταν πως δεν έχει σημασία η ώρα που θα πηγαίνω γραφείο το πρωί ( φτάνει να είναι πριν από τις 10) αλλά η δουλειά που θα έκανα και πόσο καλά θα την έκανα. Επίσης μου μάθανε πως "αν θες να κάνεις καριέρα τουλίπα, μάθε να δουλεύεις πολλές ώρες".

Και αυτό έκανα. Πήγαινα δουλειά, όχι τόσο πρωί και έφευγα όχι και τόσο νωρίς. Το συνήθες μου ήταν πάντα το 7. Πολλές φορές όταν είχα πολλή δουλειά, σχόλαγα 8 και 9. Επίσης τα περισσότερα σαββατοκύριακα δούλευα από σπίτι.

Μια φορά δε, θυμάμαι πως έφυγα 12 το βράδυ από το γραφείο και πήγα κατευθείαν στο φούρνο να πάρω κάτι να φάω. Μιλούσα στην κοπέλα στο ταμείο σαν να ήταν 8 το βράδι. Όταν βγήκα έξω στο δρόμο, συνειδητοποίησα πως ήταν ερημία γιατί πολύ απλά, δεν ήταν τόσο νορμάλ εγώ να σχολνάω 12.

Πριν από μερικά χρόνια, έφευγα στάνταρτ 10 και πήγαινα κατευθείαν στο Zoo για 2-3 ποτά. Κοιμόμουνα στις 3, ξυπνούσα με το ζόρι στις 8 και ξανά.

Την περασμένη Παρασκευή, ήρθα δουλειά στις 10 παρά αλλά ανέβηκα στο γραφείο στις 1030. Έψαχνα πάρκινγκ  2-3 γύρους του τετραγώνου έκανα αφού ένας βλάκας μπλόκαρε το δικό μου. Έβρεχε και δεν ήθελα να βραχώ, οπότε γύριζα. Ώσπου και βρήκα μια θέση ακριβώς κάτω από την είσοδο.

Ανεβαίνω πάνω, με καλεί αμέσως ο διευθυντής στο γραφείο του.

Μπαίνω μέσα και αρχίζει να φωνάζει. "Τι είναι αυτή η ώρα; Και συ είσαι υπεύθυνη του τμήματος κλπ κλπ". Ανέβηκε το αίμα μου στο κεφάλι, εννοείται. Η δικαιολογία "δεν έβρισκα πάρκιγκ" δεν μέτρησε. Συνέχισε να φωνάζει, συνέχισα να αφρίζω. Και αφού μου τόνισε 10 φορές ότι "εδώ είναι εταιρεία", έφυγα από το γραφείο.

Και σήμερα ήρθα 9. Και θα σχολάσω 5. Ένα ωραιότατο 8ωρο. Διάλειμμα δεν κάνω, αφού τρώω πάνω στο γραφείο. 

Αφού θες "εταιρεία" θα την έχεις.  Και ότι άλλο αυτό συνεπάγεται.

Τα βασικά

Συζητούσα με μια συνάδελφο, αργά το απόγευμα χθες.

Ο άνδρας της μετακομίζει Αγγλία για να βρει δουλειά. Η κόρη της πρωτοετής σε πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Έλεγε μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως δεν υπάρχει λόγος να κρατάει το σπίτι και να πληρώνει δόσεις. Θα βρει ένα στούντιο τώρα που είναι ξανά "single" ή θα κοιμάται στο γραφείο.

Μιας άλλης γνωστής, ο άνδρας βρήκε δουλειά στα Εμιράτα και σε λίγους μήνες μετακομίζει και εκείνη για να είναι κοντά του. Δεν βγαίνουν διαφορετικά.

Μιλούσαμε, με μια φίλη τις προάλλες, και λέγαμε πως τώρα δεν είναι καιρός για παντρειές και οικογένειες. Φυσικά αυτή παντρεύεται και έχει φρικάρει με τα έξοδα του γάμου.

Εγώ από την άλλη....δικαιολογία ψάχνω για να μην "ενηλικιωθώ".

Η αβεβαιότητα της οικονομικής κρίσης, οι απολύσεις συναδέλφων,οι μειώσεις μισθών, η απορία του που θα βρούμε λεφτά για να βάλουμε θέρμανση.

Και από την άλλη, τα ακριβά αυτοκίνητα, οι κοσμικιές στα περιοδικά με τις μάρκες, οι νεόπλουτοι που λες και ζούνε σε άλλη διάσταση.

Μένω σπίτι περισσότερες μέρες της βδομάδας απ΄ότι πέρσι και πρόπερσι.

 Προσπαθώ να ξοδεύω πιο λογικά.

Μου φαίνεται παράλογο το 30αρι που θα δώσω σε ταβέρνα και σε εστιατόριο.

Μου είναι αδιανόητο να χαλάσω λεφτά για έπιπλα και φωτιστικά αυτή την περίοδο.

Αγοράζω πιο λίγα περιοδικά και "περιττές" πολυτέλειες.

Φυλάω λεφτά για τις δύσκολες μέρες. Δεν ξέρω αν θα έχω δουλειά του χρόνου.

Φυλάω λεφτά και για τους γονείς μου. Έχω έννοια των δικών μου. Να μην περνάνε δύσκολα.

Νιώθω την ανάγκη να είμαι πιο κοντά σε φίλους.

Να βρισκόμαστε, να αγαπιόμαστε ειλικρινά.

Ήρθα πιο κοντά στους δικούς μου κι ας έχω "τύψεις" όποτε τους βλέπω, που δεν τους δίνω γαμπρό και οικογένεια. Πρέπει όμως να μάθω να ισορροπώ το μέσα μου. Πρέπει να μάθω να ξεχωρίζω την ουσία της ζωής.

Δεν είναι καιρός για περιττά.

Πετάω τα παλιά, κρατάω τα βασικά.

Comfort.

Τέσσερις μήνες γεμάτοι άγχος και πόνους στο στήθος.

Είναι πολλοί.

Τελικά η άκρη βρέθηκε. Ή, για να το θέσω πιο σωστά, άρχισα να βάζω την υγεία μου σε προτεραιότητα.

Τώρα προσπαθώ να κάνω πράγματα που με κάνουν καλά.

Απλά πράγματα.

Ή όπως λέμε, comfort!

Οι βόλτες του Σαββάτου στην παλιά Λευκωσία.  Για τυρόπιτα στα Τρία Φανάρια, καφέ μετά στο Φώτη στα 7 Κλειδιά. 

Οι σούπες! Άντε πότε θα χειμωνιάσει;

Οι αυθόρμητες γευσιγνωσίες κρασιών τις Πέμπτες στην κάβα La Maison du Vin, μετά τη δουλειά. Και όλα τα ποτά μετά τη δουλειά.

Το αποψινό βράδι στην New Division. Ένα μπαράκι, σταθερή αξία. Με απλό κόσμο, χωρίς κράτηση, χωρίς δηθενιές. Μόνο ποτό και ροκ μουσική!

Οι τεμπέλικες Κυριακές. DVD στο σπίτι, να έρχονται φίλοι για κέικ και τσάι.

Ένα υπέροχο κρασί και ωραία τυριά και αλλαντικά.

 Καναπές, κουβέρτα, ατέλειωτο σερφάρισμα στο ίντερνετ και όταν υπάρχουν λεφτά και ίντερνετ shopping.

Ο νέος δίσκος των  Calexico.

Σινεμά, καθημερινή, παράσταση των 10. Πιο πριν δεν αντέχεται.

 Ρόδι και πρόγευμα με μούρα και γιαούρτι.

Δείπνο σε εστιατόριο με φίλους καλούς. Όταν δένει η παρέα, ειναι τόσο τέλεια!

Τα μπαράκια που σερβίρουν ωραίο κρασί και έχουν καλή μπάρα.

Τα τζάκια.

Ωραίες θεατρικές παραστάσεις!

Η ζεστή σοκολάτα του Whittard.

Το ramen στο Wagamama.

Ένα καλό βιβλίο ή περιοδικό, σε έναν αναπαυτικό καναπέ με πολλά μαξιλάρια.

Μαραθώνιος ταινιών James Bond.

Ευγενικό προσωπικό σε εστιατόρια, μπαρ και καφέ. Δεν είναι αυτονόητο δυστυχώς.

Easy-going φίλοι. Γέλιο. Ειλικρίνεια.

Αγάπη χωρίς αντάλλαγμα. Κύμα θετικής ενέργειας.

Ωραία blog που χαίρεσαι να τα διαβάζεις.

Υ.Γ Νέο λουκ του blog, από τον φίλο μου unshaved bastard!

Για τον Λ.

Κάτι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό και η μια αναποδιά διαδέχεται την άλλη.

Και αν ήταν μόνο αναποδιές, θα το έβλεπα κάπως χιουμοριστικά.

Το ότι έμεινα στη μέση του δρόμου από μπαταρία αυτοκινήτου, παρκαρισμένη σε διπλη γραμμή, επειδή πετάκτηκα 5 λεπτά στο Starbucks να μου δώσουν πίσω τα 100 ευρώ που μου χρέωσαν περισσότερο την κάρτα μου, οκ, το λες και λίγο τηλεοπτικό σενάριο.

Το ότι χάλασε το πλυντήριο πάλι οκ.

Το ότι, μου σπάνε συνέχεια ποτήρια και φλιντζάνια, να το δεκτώ. Δεν φημίζομαι για την ισορροπία μου ( την σωματική, για την άλλη δεν το συζητώ).

Το ότι στο γραφείο γίνεται το έλα να δεις με τις ανατροπές και τα σενάρια για ταινείες τρόμου, ας πούμε το δέχομαι, μαζί με την κρίση. 

Το ότι όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε 4 μέρες, λίγο πριν πάω ταξίδι, οκ, είναι κάπως αστείο τώρα που το σκέφτομαι.

Αλλά να μου πεθάνει ο σκύλος μου....

Ένα σκυλί, τι να σου πω. Μεγάλος τύπος. Δεν ξαναγνώρισα πιο όμορφο, πιο ντροπαλό, πιο "ανθρώπινο" σκυλί. Τι βλέμμα, ο τρόπος που καθόταν που ήθελε να είναι σαν εμάς. Ώρες ώρες ήμουν σίγουρη που μου μιλούσε με το βλέμμα του.

 Μας τον πάτησε αυτοκίνητο που έτρεχε, Σάββατο πρωί. Μόνο 5 χρονών.

Έχει δυο μέρες κλαίω. Γράφω αυτό το κείμενο και κλαίω. Θα περάσει. Όρεξη δεν έχω.

Σκέφτομαι τον αδελφό του, που τον έχουμε κι αυτό, που ήταν σαν χαμένος δυο μέρες τώρα.

Σκέφτομαι τους δικούς μου, που δεν μιλιούνται.

Το μικρό μου το σκυλάκι... Χ

Περί ευτυχίας - Μέρος δεύτερον.

Δύο φίλες του blog, μου έστειλαν τις απαντήσεις τους, για το τι σημαίνει γι αυτές ευτυχία. Τις ευχαριστώ!

Ευτυχία είναι να ξέρεις ότι δεν μπορείς να είσαι πάντα ευτυχισμένος-εκτός κι αν είσαι τρελός  Ευτυχία είναι να υπομένεις το κάθε ελάχιστο για να ξαναβρείς το μέγιστο. Ευτυχία είναι η ησυχία, ευτυχία είναι να οδηγείς μόνη σου με το ραδιόφωνο να παίζει το "πήρα κόκκινα γυαλιά". Να βρέχει και να έχει ήλιο. Ευτυχία είναι να γνωρίζεις τον εαυτό σου, λίγο, λίγο, κάθε μέρα και να νιώθεις ότι έτσι κι αλλιώς όλα θα είναι εντάξει, εγώ θα είμαι οκ. Ευτυχία είναι να φορείς το φουστάνι που φόρεσε η γιαγιά σου στους αρραβώνες της. Ευτυχία είναι να μεν ξέρεις τι θέλεις αλλά να ξέρεις τι δεν θέλεις. 

Beatrix Kiddo

Ευτυχία είναι το θαλασσινό νερό πάνω στο δέρμα

Ένας φθινοπωρινός περίπατος ανάμεσα σε κιτρινισμένα φύλλα

Ευτυχία είναι να μοιράζεσαι τους φόβους και τις ελπίδες σου με ανθρώπους που σε θεωρούν δικό τους.

Να ξυπνάς και να αντικρύζεις την ανατολή του ήλιου

Να επιστρέφεις σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα και να σηκώνεις τα μάτια ψηλά στον έναστρο ουρανό.

Ευτυχία είναι εκείνο το λαχάνιασμα πριν το φιλί

Το άγγιγγμα από τον άνθρωπο που αγαπάς

Το όραμα που σε εμπνέει και σε βοηθά να προχωράς

Ευτυχία είναι το πρώτο κλάμα ενός μωρού

Η μυρωδιά του κορμιού του

Ευτυχία είναι να σκέφτεσαι, να νιώθεις, να αγαπάς.

Μαρία Γιαννακοπούλου

Και συμπληρώνω με την ατάκα της κολλητής μου, που μου τη ρίχνει όποτε με βλέπει να κολλάω, συχνά πυκνά δηλαδή:

There is no way to happiness, happiness is the way.

Σκεφτόμουνα αυτή την ατάκα, όταν συνάντησα τις προάλλες ένα ζευγάρι φίλους μου. Στα 14 χρόνια που είναι μαζί έχουν αποφασίσει να χωρίσουν. Νομίζω εγώ το πήρα πιο κατάκαρδα από εκείνους.

Όμως, όταν δύο άνθρωποι δεν είναι πλέον ευτυχισμένοι απλά με το να είναι μαζί, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Ευτυχία είναι να ζεις το τώρα. Και όπου σε πάρει.