Οι μέρες της γκρίνιας

Δεν είμαι σίγουρη αν φταίει η ανάδρομη Αφροδίτη και γι' αυτό, αλλά...έχω νεύρα.

Πολλά.Συνεχώς.Δεν μπορείς να φανταστείς.

Με εκνευρίζουν οι περισσότεροι γύρω μου, δεν ανέχομαι βλακείες και με το παραμικρό πιάνομαι από τις λέξεις και κάνω επίθεση. Επίσης, τα παίρνω όλα, μα όλα προσωπικά.

Χθες να φανταστείς κλειδώθηκα σπίτι γιατί με φαντάστηκα να κάνω φόνο.

Βαριέμαι αφάνταστα στη δουλειά, σκέφτομαι κάθε πρωί τι έχω να κάνω και μου φαίνονται όλα βουνό, ότι μου λένε, οι πάνω και οι κάτω, με τσαντίζει και πάει λέγοντας.

Από την άλλη, καθόμουν τώρα και διάβαζα τα ποστ της ίδιας εποχής του περασμένου και του προπερασμένου χρόνου. Ήμουν στην ίδια ακριβώς φάση.

Κάτι μεταξύ βαρεμάρας, νεύρων, απογοήτευσης, αδράνειας, άρνησης να κολυμπήσω ή να οργανωθώ για το τριήμερο και μιας φάσης, "τόσο ίδια όλα".

Άρα; Φταίει αυτή η προ-καλοκαιρινή περίοδος σε συνδυασμό, πάντα ας μην το ξεχνάμε, με την Ανάδρομη Αφροδίτη.

Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι πρέπει να κάνω κάτι γι' αυτό. Αφού δεν με εξιτάρει κάτι και επίσης με κουράζουν σχεδόν όλοι και σίγουρα όλα. Επίσης, είναι καιρός για πράξεις; Δεν νομίζω.

Άσε που μου έφυγε και η όρεξη για παιχνίδια και φλερτ. Εκεί που ήμουν στη φάση που μ' άρεσαν όλοι και κάρφωνα ασύστολα ( αν είσαι άντρας και διαβάζεις αυτό το κείμενο, ναι εγώ ήμουν εκείνη που έβγαζα τα μάτια μου πάνω σου). Εννοείται ούτε λόγος για σχέση...νιώθω πως δεν το έχω ρε παιδί μου. Εδώ τη σχέση με τους φίλους μου, με το ζόρι τη συντηρώ.

Α, είναι και το κωλοτριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Δεν με εμπνέει, δεν το θέλω. Θα είναι τίγκα όλες οι παραλίες - οι φίλοι μου θα είναι σκορπισμένοι στις τέσσερις γωνιές της γης (Κύπρου), η θάλασσα θα είναι θολή κλπ. Οκ γκρίνια, νεύρα.

Ας μην πιάσω και το θέμα διακοπές. Αυτό μετά. Αν ζήσω από τη γκρίνια.

Υ.Γ Επειδή υπάρχουν και όμορφες στιγμές, η φωτό πάνω είναι από υπέροχη βόλτα με φίλη στη παλιά Λευκωσία. Πόσο θα ήθελα ένα σπίτι εκεί!

Κωδικός: Ανάδρομη Αφροδίτη

Σύμφωνα με τα ζώδια - είπαμε, όταν δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις, κοιτάς τα άστρα - ως τα τέλη Ιουνίου θα υπάρχει ανάδρομη Αφροδίτη.

Που σύμφωνα με τον κολλητό μου και τον Πανόπουλο, θα έρθουν τα πάνω κάτω, τα δεξιά αριστερά και τα πίσω μπρος.

Θα πέσουν πολλά ψεύτικα λόγια μεγάλα. Εσύ δεν πρέπει να τα πιστέψεις. Έρχεται καλοκαίρι και οι αερολογίες είναι το νούμερο ένα hit της εποχής. Επίσης, νισάφι, τα εμπεδώσαμε. Μας θρέφανε ανασφάλειες για πολλούς μήνες. Όταν έρθει η ώρα να ακούσεις τη σωστή την κουβέντα θα τη διακρίνεις απ' το μίλι. 

Το παρελθόν θα σου κτυπάει με θράσος την πόρτα. Γκομενικά, φίλοι παλιοί, καταστάσεις ντεζαβου. Τί να κάνεις; Να βάλεις headphones, να μην ακούς και να συνεχίσεις να κάνεις την πάπια.

Το παρελθόν έχει λόγο που δεν είναι εδώ πια. 

Η ανάδρομη Αφροδίτη λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός στις σχέσεις. Με λίγα λόγια, τελειώνει η σεζόν και πρέπει να αποκαλυφθούν οι πραγματικές προθέσεις των ηρώων ώστε να προετοιμαστεί ψυχολογικά ο τηλεθεατής για τους νέους σταρ της καινούριας σεζόν. Είναι καιρός να πέσουν οι μάσκες, να φάμε στα μούτρα την αλήθεια ή να ξεκουμπιστούν από τη ζωή μας οι περιττοί. 

Φυσικά, όλα αυτά από ότι καταλαβαίνω γίνονται για να τονιστεί το ένα και μοναδικό πράγμα που πρέπει να έχουμε υπόψη φέτος το καλοκαίρι. Τίποτε δεν είναι όπως πέρσι και δεν υπάρχει και λόγος  να είναι. Ακόμα και αν πέρασες σούπερ πέρσι, το συγκεκριμένο σκηνικό δεν υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί. Καιρός για νέα επεισόδια.

Και καταλήγει ο Πανόπουλος...αν θέλουμε να πάρουμε μια εικόνα αυτής της φάσης, ας σκεφτούμε τι έγινε το 2004, αυτές τις μέρες. 

To 2004, έβγαινα με ένα συμπαθητικό τύπο. Κανένα κοινό απολύτως, μου έσπαγε τα νεύρα, φόραγε συνέχεια φόρμες, ήταν χωμένος μέσα στην οθόνη λόγω Euro...ΑΛΛΑ το σεξ εξαιρετικό! Οκ, σε κάτι ημιτελικούς το διαλύσαμε. Δεν θα άντεχα άλλα στοιχήματα έτσι κι αλλιώς.

Ήμουν σε μια δουλειά, όπου έκανα αρκετά δημιουργικά πράγματα αλλά ακολουθούσα αυστηρούς κανόνες και οι συνάδελφοι μου ήταν μουρόχαυλοι. Με έστελναν όμως ταξίδια για δουλειά και. ο μισθός ήταν θεικός ( να είσαι 26 και να παίρνεις 2,000 ευρώ). Αλλά μετά έγιναν διάφορα, άλλαξα δουλειά, έκανα 2 μήνες άνεργη, μετακόμισα στο δικό μου σπίτι και άλλαξε η ζωή μου 180 μοίρες, από Σεπτέμβρη και μετά.

Άρα;

Άρα αρχίζουν καινούρια δεδομένα;

Σούπερ :)

Bring it on!

Ο καθένας ότι θυμάται, χαίρεται.

Άρχισα να σκεφτομαι το concept "διακοπές" και αγχώθηκα.

Πρώτον , το ταμείον είναι μείον - α ρε κρίση. Ειδικά τώρα που αποφάσισα να αρχίσω pilates για να φτιάξω τη μέση-πλάτη-ώμο μου...ωραιότατα.

Δεύτερο, θα μπω κουμπάρα σε φίλη τον Ιούλη ( ακόμα επιμένουν να τους παντρεύω - είμαι η πιο κοσμικιά κουμπάρα που υπάρχει aka γλάστρα). Άρα φόρεμα, παπούτσια, δώρο γάμου. Εξαίσια.

Τρίτο δεν ξέρω τι είδους διακοπές θέλω. Θέλω περιπέτεια ( όχι, δεν έχω λεφτά), θέλω Κύπρο ( όχι θέλω να αλλάξω περιβάλλον) ή θέλω ελληνικό νησί;

Και πες ότι τα απάντησα όλα αυτά. Έχω λεφτά; Δεν έχω. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσω αυτά που φυλάγω κάτω από το στρώμα. Υπέροχα.

Τώρα θα μου πεις, να μην πάω πουθενά. Δεν γίνεται. Αυτή η χρονιά rollercoaster πρέπει να κλείσει θεαματικά. Έτσι για να της μπω στο μάτι.

Θέλω θάλασσα-ξάπλα-μαύρισμα-ποτά και τούμπαλιν.Μαγιω, παρεό και μοχίτο.

Με αγαπησιάρικη παρέα . Όχι γκομενικό γιατί που να προλάβω να ερωτευτώ, να κάνω σχέση και να είμαι σίγουρη ότι θέλω να αποκλειστώ με τον άλλο σε ένα αεροπλάνο, σε ένα πλοίο, σε ένα δωμάτιο σε μια άλλη χώρα. Είναι ένα ρίσκο.

Θέλω κόσμο που αγαπώ και που νιώθω άνετα γύρω μου.

Τελοσπάντων, είναι ακόμα τέλη Μάη. 

Εδώ πρέπει να χειριστώ το concept τριήμερο Κατακλυσμού - δημόσια εμφάνιση με μαγιό - ακόμα δεν έχω μαυρίσει - έχω πάρει τρία κιλά και συνεχίζω και τσακίζω γλυκά από την χθεσινή γιορτή.

Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ακούσει και πολύ κόσμο να ξέρει τι θα κάνει φέτος.

Εκτός από κάτι φίλους μου, νέο ζευγαράκι στην πόλη, που έχουν σχεδιάσει με την κάθε λεπτομέρεια τις πρώτες τους διακοπές. 

Επίσης...αχ Κούβα.

I choose, you choose...

Έλεγα σε μια φίλη μου σήμερα πως αυτή την περίοδο με νιώθω διαφορετική και πως δοκιμάζω τον εαυτό μου όσο αφορά στις σχέσεις μου με ανθρώπους. Από την άλλη, της είπα, νιώθω μια στασιμότητα στη δουλειά μου, αλλά αν με ρωτήσεις τι θα ήθελα να κάνω δεν έχω απάντηση.

Η φίλη μου είπε πως, τα τελευταία χρόνια έδωσα τόση έμφαση στη δουλειά, λόγω προαγωγών που παραμέλησα τα προσωπικά μου. Έτσι τώρα που αποφάσισα να κινήσω τα γκομενικά, είναι πολύ λογικό να μένει στάσιμο το θέμα της δουλειάς. Έτσι κι αλλιώς, δεν έχουμε τόση ενέργεια ώστε να σπρώχνουμε όλους τους τομείς της ζωής μας ταυτόχρονα.

Σοφό ε; Για σκέψου το. Εμένα πάντως μου έκανε κλικ. Στη φάση που είμαι τώρα, συνειδητά, επιλέγω τα ερωτικά και τις σχέσεις μου με φίλους. Και ας μείνει η δουλειά και η καριέρα στάσιμη. Επιλογές. 

Γουστάρω να ρισκάρω και να δοκιμάσω πράγματα καινούρια. Όπως μια ισορροπημένη σχέση, όπως ατελείωτο φλερτ, όπως τι θα γίνει αν συγκεντρωθώ και δω πιο καθαρά τον κόσμο που έχω τριγύρω μου.

Αυτή η συνειδητή επιλογή με κάνει να νιώθω καλά.

Όπως με κάνει να νιώθω καλά, η ιδέα πως δεν χρειάζεται πια να σπρώχνω καταστάσεις.

Δηλαδή, αν μου αρέσεις, θα φροντίσω να είμαι στον ίδιο χώρο με σένα, θα στο δείξω αλλά από κει και πέρα θα σε αφήσω και σένα να κάνεις βήματα.

Είναι μεγάλη απελευθέρωση να μην προσπαθείς τόσο πολύ να δείξεις στον άλλο ότι σου αρέσει.

Όπως επίσης, είναι λυτρωτικό να συνειδητοποιείς πως δεν γίνεται να αρέσεις σε όλους. Και πως αυτό δεν  ονομάζεται χυλόπιτα. Όπως εσένα δεν σ' αρέσουν όλοι, έτσι δεν αρέσεις και σ' όλους.

Η τρικυμία των προηγούμενων βδομάδων άρχισε να καταλαγιάζει. 

Τι ωραία :)

Κουβέντες λιονταρίσιες

Το σημερινό ποστ δεν θα το γράψω εγώ αλλά ο κύριος Πανόπουλος από το Cosmic Telegram.

Πιο κάτω θα διαβάσεις την ακριβή ανατομία της τουλίπας.

Ανάδρομη κίνηση της Αφροδίτης(15/5 - 27/6) στους Διδύμους και Έκλειψη Ηλίου (21/5, 01:53΄, στις 0° των Διδύμων). Τι σημαίνει; Flash back: Οι επιπόλαιοι, άστατοι, ελαφρόμυαλοι, ανεύθυνοι άνθρωποι σε εξαγριώνουν. Αυτοί που μιλάνε χωρίς να υπολογίζουν αν θα πληγώσουν τους άλλους.

Αυτό είναι αλήθεια. Με εκνευρίζουν πολύ. Ιδιαίτερα στη δουλειά. Οκ και σε φιλίες. Καλά και σε γκομενικά. Αλλά για το τελευταίο κάνω την πάπια. Για τον πιο κάτω λόγο.
 
Έχουν περάσει από τη ζωή σου πολλοί τέτοιοι και συνεχίζουν να μπαινοβγαίνουν. Ίσως η επόμενη περίοδος να ανήκει στις φορές που θα πρέπει να αναρωτηθείς ευθέως: Γιατί παρασύρεσαι από φίλους ή/και έρωτες που θα σε εγκαταλείψουν; 

Ή θα τους αναγκάσεις να σε εγκαταλείψουν. Γιατί είναι ευκολότερο κύριε Πανόπουλέ μου να μην έχω ευθύνη ή να μην μοιράζομαι τη ζωή μου. Πολύ πιο εύκολο. Ή τουλάχιστον ήταν.

Μια βοηθητική υπόθεση/απάντηση: Η διστακτικότητά σου να είσαι υπεύθυνος στις δεσμεύσεις σου και η επιθυμία σου να είσαι ελεύθερος σε μαγνητίζουν προς παρόμοιου τύπου ανθρώπους, οπότε αντί να παραπονιέσαι για την ανευθυνότητα των άλλων συνειδητοποίησε τη δική σου.

Σου βγάζω το καπέλο. Νομίζω είναι η πρώτη φορά που μου το λέει κάποιος κατάμουτρα. 

Ε, τώρα που έχω αποφασίσει επιτέλους να "δεθώ" χωρίς φόβο και με πάθος, ίσως αλλάξει κάτι; Λέμε τώρα.

 
Μεγαλώνοντας (σε ποια ηλικία αισθάνεσαι «μεγάλος» άραγε;) τα «τρομερά παιδιά» και οι «αιώνιοι έφηβοι» παύουν (;) να σε γοητεύουν. 

Επιτέλους ναι κύριε Πανόπουλε μου. Γιατί αυτό το "αιώνιοι έφηβοι" έχει το ίδιο εφέ πάνω μου όπως τα τουριστικά μαγαζάκια της Αγίας Νάπας. Στην αρχή τα θεωρώ φολκόρ και χαριτωμένα, μετά εκνευρίζομαι όσο πιο πολύ τα βλέπω.

Έτσι αποκτάς σταθερούς φίλους διαρκείας, υπεύθυνες ερωτικές σχέσεις και πιο υγιείς σχέσεις με τα παιδιά σου.

Φίλους διαρκείας - το προσπαθώ κύριε Πανόπουλε μου. Πάντα αγαπούσα τους φίλους μου. Τώρα τους το δείχνω κιόλας. Ακόμα έχω δρόμο. Ξέρεις πολλές φορές τους σκέφτομαι αλλά ξεχνάω να επικοινωνήσω. Τι πράγμα κι αυτό....

Τώρα για το υπεύθυνες ερωτικές σχέσεις...απ' το στόμα σου και στου Θεού τ' αυτί.

 Προηγουμένως, όμως, πρέπει να περάσεις από αφάνταστες καταστάσεις, από «ποτέ-δεν-πίστευα-ότι-μπορεί-να-συμβεί-κάτι-τέτοιο», από ηλίθια ξεκινήματα και ξαφνικά τέλη που γίνονται το σήμα κατατεθέν σου μέχρι να «μεγαλώσεις».

Τι λέγαμε για τους κύκλους; Έ;  Αυτό κύριε Πανόπουλε μου. Μου συνέβησαν πράγματα που όντως μόνο σε ταινίες γίνονται. Α να,ι και από ηλίθια ξεκινήματα,  κουλές συνέχειες και ξαφνικά τέλη, χορτάσαμε για το 2012. Μεγάλωσα οκ;

Η Αμηχανία

Η αμηχανία του να μην έχεις να ασχολείσαι με κάποιον. Να μην είναι ανάγκη να τσεκάρεις το facebook κάθε τρεις και λίγο. Να μην κάθεσαι να αναλύεις με τις ώρες τα μηνύματά του, τις τελείες και τα αποσιωπητικά. Να μην σκέφτεσαι την τελευταία ατάκα που σου είπε και να προσπαθείς να βρεις το κρυμμένο νόημα.

Η αμηχανία του λευκού καμβά. Του να ξέρεις πως δεν έχεις λόγο πια να στεναχωριέσαι για κάτι.

Του να μην κάθεσαι να πρήζεις τους φίλους σου με ατάκες "μου έστειλε μήνυμα", "μιλήσαμε μια ώρα και τρία λεπτά ακριβώς στο τηλεφωνό και ξέρεις...έπαιξε και φλέρτ τα τελευταία 34 λεπτά" ή "μου πε αυτό αλλά εγώ είμαι σίγουρη πως εννοεί αυτό. ΄Όχι, δεν το πε, ξεκάθαρα ρε παιδί μου αλλά αυτό εννοούσε. Ξέρω". 

Η αμηχανία του να είσαι καλά! Του να μην γκρινιάζεις - ως Λέων έχω δοκτοράτο στην γκρίνια. Του να μην έχεις πια δικαιολογία για να μένεις κολλημένη σπίτι και να κοιτάς με τις ώρες το ταβάνι και να σιγομουρμουράς "φθινόπωρο στον έρωτα" από τον Χειμωνανθό του Χαρούλη. 

Η αμηχανία του να βλέπεις πιο καθαρά - Δεν γράφω "πια" γιατί δεν είμαι ακόμα εκεί.

Αλλά του να μπορείς να διακρίνεις κι άλλα όμορφα στη ζωή σου. Το μπαλκόνι σου και τα ανθισμένα σου λουλούδια. Τους φίλους σου που έχουν ομορφύνει ( ή ήταν πάντα και σύ ήσουν πολύ απασχολημένη για να το δεις). Το ηλιοβασίλεμα. Τη θέα από το παράθυρο της δουλειάς. Μια όμορφη κόκκινη μπλούζα. Του να μπορείς να κάνεις τα "δικά" σου. Να ακούς νέες μουσικές, να ανακαλύπτεις νέες σειρές, να περπατάς στην παλιά πόλη και να χαιρετάς φίλους στα cafe.

Η αμηχανία του..."και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους" :)

Εκεί στα ξαφνικά...

Αυτές τις μέρες που αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια να κλεισω τους αναθεματισμένους κύκλους, βρίσκομαι σε φάση πανικού. Κάνω βήματα μπροστά, ύστερα κάνω άλλα πίσω, μιλάω, φωνάζω, μετανιώνω, πνίγομαι. Παίρνω τηλέφωνα και βγάζω τα νεύρα μου. Όλα όσα μου δήλωσε να τα ρίχνω πίσω. Να μην με νοιάζει να το παίζω cool. Να ξεσπάω και να προσπαθώ να πετάξω από πάνω μου την δήθεν "υπεράνω" στάση μου. Να προσπαθώ να ισορροπήσω σε ένα σχοινί που μόνη μου έδεσα ανάμεσα σε δυο δέντρα που αυτή τη στιγμή δεν τα νιώθω σταθερά.

Σε αυτή τη ψυχολογική κατάσταση, πήγα στο πατρικό μου την Κυριακή. Γιαγιά, παππους, θειοι, γονεις, αδελφή στο τραπέζι. Μια συνηθισμένη εικόνα. Να προσπαθώ να το παίξω ήρεμη. Να προσπαθώ να απεξαρτηθώ από το facebook που το έχω μόλις αφαιρέσει από το iphone. Να μηνυματίζομαι με δυο φίλους μου και να με καθησυχάζουν πως καλά έκανα και ξέσπασα και φώναξα γιατί αυτό είχα αναγκη να κανω. Να σκέφτομαι πως αλήθεια πρέπει να χαλαρώσω τελικά.

Και όπως είμαι έτοιμη να φύγω να έρθω σπίτι και να κλαφτώ, μου λέει η μάνα μου να κάτσω λίγο να με δει. Δεν ήθελα. Τί να λέγαμε; Τα ίδια και τα ίδια. Δεν είχα διάθεση να με κρίνει πάλι.

Η μάνα μου είναι ο άνθρωπος που δεν έχω σχέση ιδιαίτερη. Ποτέ δεν της μίλησα για την ερωτική μου ζωή. Πάντα τσακωνόμαστε πως δεν παντρεύομαι και πως κάνω του κεφαλιού μου. Τα γνωστά. Το χειμώνα που μας πέρασε κάναμε 2 μήνες να μιλήσουμε. Είχα πεισμώσει.

Αρχίσαμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων. Μετά από καμιά ώρα, μου 'ρθε. Εκεί στα ξαφνικά.

"Μάνα θέλω να σου πω γιατί ήμουν στεναχωρημένη τόσο καιρό". Και άρχισα. Και της είπα τα γκομενικά μου. Όχι λεπτομέρειες. Αλλά τις ανησυχίες μου. Αλλά είπα πολλά. Και άκουγε με προσοχή.

Έφυγα μετά από δύο ώρες. Την αγκάλιασα σφικτά, μπήκα στο αυτοκίνητο και τότε συνειδητοποίησα.

Πως αν αυτή η  δύσκολη φάση με οδήγησε στο να μιλήσω για πρώτη φορά με τη μάνα μου για προσωπικά θέματά μου, τότε είναι σημάδι πως όλα γίνονται για έναν λόγο, έναν  πολύ καλό λόγο.

Δεν μπορείς να φανταστείς τη συγκίνησή μου. Η μάνα μου να μου λέει να επενδύσω στον εαυτό μου, να κλείσω κύκλους και αν αξίζουν θα ανοίξουν. Να εγκρίνει τα ξεσπάσματά μου σε γκόμενους, να υποστηρίζει πως καλύτερα να ξεσπάς παρά να μένεις δειλή στο σπίτι και να μην αντιδράς. Να ανησυχώ και να της λέω πως νιώθω πως έχω δώσει δικαίωμα σε κάποιο να νομίζει ότι τον θέλω και  εκείνη πάλι να με καθησυχάζει πως καλά έκανα.

Η μάνα μου, ο πιο αυστηρός μου κριτής. Ο άνθρωπος που θεωρούσα άκαμπτο, πως δεν θα καταλάβαινε ποτέ την ερωτική μου ζωή ή τη ζωή μου γενικά.

Να λέω της μάνας μου για την αγωνία μου να αρχίσω νέο κεφάλαιο.
Να με καθησυχάζει και να μου λέει πως όλα θα πάνε καλά και πως δεν υπάρχει λόγος να μην είμαι καλά, γιατί στην τελική "είσαι καλά κόρη μου, δεν το βλέπεις τώρα αλλά άκου με, είσαι μια χαρά".

Και γι αυτές τις απρόσμενες στιγμές, νιώθω μια μεγάλη ευγνωμοσύνη.

Κάνουν τα υπόλοιπα να μοιάζουν μικρά και ασήμαντα.

Μαμά μου...

How to: Από τον μύθο, στην πραγματικότητα.

Μέρος του κλεισίματος των κύκλων είναι η απομυθοποίηση.

ΣΥΝΤΑΓΗ

 2-3 Kg κουράγιο

1-2 λίτρα θάρρος

 100 ml θράσος

 πολύ χιούμορ για τη γαρνιτούρα.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Φέρε κρασί, ποτό. Αρχίζουμε.

Τι εννοείς, δεν σε ερωτεύτηκα; Μα ούτε και συ με ερωτεύτηκες!

Από πότε το κάνουμε θέμα και ρίχνουμε το μπαλάκι στον άλλο;

Έπαιξες καλό παιχνίδι και δεν ανταποκρίθηκα;

Με έβαλες στο τριπάκι να γοητευτώ από σένα;

Με άφησες να σε μυθοποιήσω;

Όχι σε όλα. Άρα;

Άρα it takes two. It always did.

"Θέλω να μείνουμε φίλοι."

Όχι εγώ δεν θέλω και δεν θα μείνουμε. Όταν σε έχω δει γυμνό, όταν έχουμε κάνει το μισό Κάμα Σούτρα δεν μπορούμε να γίνουμε φίλοι. Μόνο όταν γεράσω, πάθω Αλτσχαιμερ και ξεχάσω.

"Μ' αρέσεις, αλλά δεν είμαι έτοιμος".

Για εξετάσεις; Δεν πρόλαβες την ύλη; Τί ακριβώς;

Δεν είσαι έτοιμος να σε ρουφήξω στον κόσμο μου, να σου ζητήσω τον ουρανό με τα άστρα, να μετακομίσουμε μαζί, να δεθούμε μεταξύ μας με σελοτέηπ; Μα γιατί; Αφού είμαι τέτοιος τύπος!

Και πολύ πιεστική! αφού ως γνωστόν είμαι..σχεσάκιας! ( Not).

Ποτέ δεν θα είσαι έτοιμος και ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη. Άρα;

"Ποτέ δεν θα μου έλεγες όλες σου τις σκέψεις".

Αυτή η φράση, ακολούθησε το "δεν με έρωτεύτηκες".

Γιατί να τα λέω όλα; Επειδή βγαίναμε μαζί  για λίγο καιρό, πρέπει στα καλά καθούμενα να λέω τα σώψυχα μου;

Δεν πάει έτσι. Κρατάμε και κάποια πράγματα για μας.

Άσε που είμαι σίγουρη πως θα τρόμαζες αν σου έλεγα όλες μου τις σκέψεις.

Και δεν σε έκοβα και για γκόμενο που να μπορεί να χειρίζεται τις πολλές φιλοσοφίες.

Και τελικά μένει η ατάκα που έγραψε ο Liar στο τελευταίο του post.

"The more you know who you are and what you want, the less you let things upset you."

Έχω δρόμο ακόμα...ώσπου να κλείσω τους κύκλους θα ταλαιπωρηθώ τρελλά. Καλά να πάθω.

Δυο κύκλοι, ένας καφές και μια βδομάδα μετά.

Κανείς δεν γεννήθηκε γενναίος. Όμως όλοι έχουν την ευκαιρία να γίνουν.

Οι φοβίες είναι μια δικαιολογία για να μην δούμε τον πραγματικό μας εαυτό. Όμως, αν καταφέρεις να φύγεις το μαύρο σύννεφο του φόβου από πάνω σου, θα δεις τον ήλιο.

Όλοι χρειάζονται όρια. Ακόμα και εκείνοι που πιστεύεις ότι δεν είναι ανάγκη να τους θέσεις γιατί σε "σέβονται". Είναι η ανθρώπινη φύση. Όσο πιο πολύ επιτρέπεις τόσο περισσότερο ο άλλος παίρνει. Άρα δίνεις όσο εσύ νιώθεις ότι σε παίρνει. Τώρα αν σε παίρνει πολύ....μην παραπονεθείς μετά για το κόστος.

Δήλωνα πάντα πως είμαι σχεσοφοβική. Και για πολλά χρόνια ήμουν. Τώρα όμως κατάλαβα ότι η σχέση δεν είναι τίποτα άλλο παρά δυο άνθρωποι που με έναν μαγικό τρόπο, ενώνουν τις ενέργειες τους. Και όπου συναντάς μαγεία, άσε την να μπει στη ζωή σου.

Ο θυμός είναι συσσωρευμένη λύπη. 

Μου λέγε μια φίλη μου να μάθω να κάνω υπομονή. Μαθαίνω.

Δεν είναι τα ταξίδια, δεν είναι μια άλλη χώρα, δεν είναι ένα άλλο σκηνικό. Είναι να καθαρίζεις τη ματιά σου για να μπορείς να διακρίνεις τις αλλαγές. Όλο το θέμα είναι στο καθάρισμα. Υπομονή.

Μου πήρε πολύ καιρό για να ξεφορτωθώ το "πρέπει" από την καθημερινότητα μου. Στις αρχές, κάθε φορά που πήγαινα να πω τη λέξη "πρέπει", συνειδητά με σταματούσα. Όσο περνάει ο καιρός αυτό γίνεται αυτόματα. Άρχισα να αποκτώ αλλεργία στη λέξη "πρέπει".

Τις λέξεις και τις θεωρίες τις αγαπώ μόνο στο χαρτί. Στην καθημερινότητά μου, θέλω πράξεις πια.

If it makes you happy, it can't be that bad ( Sheryl Crow)

Η πρώτη εντύπωση, η πρώτη εικόνα, η πρώτη σκέψη, το πρώτο ένστικτο. Τα κρατάς. 

Μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να τα εμπιστεύεσαι. Είναι πάντα σωστά.

Είναι πολύ εύκολο να εντυπωσιάσεις. Είναι πολύ δύσκολο να το διατηρήσεις.

Όλοι ήρθαμε σε αυτή τη ζωή για να έχουμε ένα ρόλο, έναν πυρήνα. Αν κάτι ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε, είναι να τον βρούμε. Πως τον βρίσκεις; Απλά ξέρεις γιατί με έναν μαγικό τρόπο it feels right.

"And woke up thinking we were free"

Βρήκα το τραγούδι της (νέας) σεζόν.

R.E.M "We all go back to where we belong".

Τελικά ναι. Γίνονται χιλιάδες πράγματα, ανακατεύεσαι με τα πίτουρα, σε τρώνε οι κότες, υποθέτεις πράγματα που μπορεί να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν, αντιλαμβάνεσαι την αλήθεια αλλά κάνεις πως δεν την βλέπεις, μιλάς με φίλους, στην "λένε", συμφωνείς, μετά κάνεις του κεφαλιού σου, στην "ξαναλένε", ξανασυμφωνείς, ξανακάνεις μαλακίες. Και ξανά και ξανά και ξανά. Ώσπου να βαρεθεί το μέσα σου.

Αν είσαι τυχερός, επιστρέφεις στη βάση σου.

Συνειδητοποιείς το εξής ένα: Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Χωρίς σπρώξιμο.

Όπου σπρώξιμο και μανούβρες, τρέχε μακριά. Χωρίς να κοιτάς πίσω.

Θέλει δύναμη αυτό. Απόκτησέ την. Είναι στο χέρι σου. Το οφείλεις στον εαυτό σου να μπορείς να χειρίζεσαι την εσωτερική σου δύναμη για το καλό σου.

Έχω κλείσει έναν μεγάλο κύκλο.

Κουράστηκα πάρα πολύ να είμαι μέσα του.

Αρχίζει ένας νέος. Χωρίς νέα δεδομένα, παρά μόνο ένα: Λευκός καμβάς σε όλα.

Φοβάμαι; Όχι.

Είμαι περίεργη; Ούτε.

Τότε;

Δεν ξέρω.

Δεν ξέρω αν  θέλω ο νέος κύκλος να μου φέρει έρωτα ή μια επαγγελματική αλλαγή ή μια νέα σχέση με μένα ή νέα ταξίδια ή νέα όνειρα.

All of the above;

Να πω, ναι;

Δεν τολμώ. Δεν θέλω να λερώσω τον νέο καμβά με απαιτήσεις και σκέψεις.

Ελεύθερο σχέδιο τότε.

Υ.Γ Υπάρχει ένας στίχος στο τραγούδι που λέει "I can taste the ocean on your skin".  Θα ήθελα σε κάποια φάση να μπορώ να εμπιστευτώ και να είμαι σε τέτοια ερωτική διάθεση. Μακάρι.

"Τα σύννεφα έρχονται και φεύγουν κι απομένει ο ουρανός."

Και συνεχίζουμε με τις ραγδαίες εξελίξεις , όπως θα έλεγαν και τα μήντια.

Ακόμα και η light φάση που είχα τελείωσε χθες το βράδι. Κοινή απόφαση.

Δεν με πείραξε τόσο.

Γιατί δεν ήμουν ερωτευμένη. Δεν ήμουν και το ήξερα από την αρχή. Το ήξερε και εκείνος πως δεν ήμουν. Το ήξερα και γω πως δεν ήταν.

Έτσι ανοίξαμε το στόμα μας και το τελειώσαμε.

Και ας υπάρχει η σωματική χημεία. Το θέμα είναι πως δεν υπήρχε ποτέ η εγκεφαλική.

Αν είναι κάτι που θέλω από έναν άνθρωπο είναι να κάνει πρώτα έρωτα στο μυαλό μου και μετά σε μένα. Τώρα στα 34 μου, θέλω το πακέτο. Όχι μόνο σεξ και κάτι "χαλαρό". Μου μοιάζει με ημίμετρο.

Τη δουλειά του την έκανε πάντως αυτός. Κατάφερα να απομακρυνθώ από τον άλλο που με βασάνιζε σχεδόν έναν χρόνο.

Τον εκμεταλλεύτηκα; Όχι. Του το είπα από την αρχή, πως ήμουν "μουδιασμένη". Έτσι κι αλλιώς και αυτός από κάτι άλλο πιο δυνατό είχε φυγει πριν από μένα. Άρα ήμαστε δυο άνθρωποι που είχαμε ανάγκη από στιγμές-βάλσαμο.

Αυτή η φάση ήταν σαν την αντιβίωση. Την έπαιρνα όταν ήμουν "άρρωστη". Τώρα που είμαι καλά, δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζω να την παίρνω.

Η σούμα αυτών των τελευταίων ημερών και των 3-4 προηγούμενων ποστ είναι πως επιτέλους προχωράω.

Είμαι σε θέση πια να παραδεκτώ πως είμαι έτοιμη για τον έρωτα. Για τη σχέση. Για το δέσιμο.

Για όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές. 

Που θα τον βλέπω και θα λιώνω. Που θα με βλέπει και θα περιμένει πως και πως να με αγγίξει. Που θα μου μιλάει και θα με κερδίζει η κάθε του λέξη. Που θα του μιλάω και θα θέλει κι άλλο. Που θα θέλω να γίνομαι καλύτερη για να τον εντυπωσιάζω. Που θα ψάχνει συνέχεια τρόπους για να μου δείξει πόσο θελει να είναι μαζί του. 

"Τα σύννεφα έρχονται και φεύγουν και απομένει ο ουρανός. 

Εσύ είσαι ο ουρανός..."

Υ.Γ Όταν άρχισε αυτή η προσωρινή φάση, είχα γράψει αυτό . Το ένστικτο τελικά. Πρέπει να το ακούμε περισσότερο.

...και εκει μέσα θα χορεύω....

Συνεχίζοντας το μονόλογο για τις μέρες μου,

χθες το βράδι έκλεισα έναν κύκλο. Δεν τον σφράγισα όμως.

 Τον έκλεισα, χαλαρά, χωρίς να αποκλείσω τίποτα αλλά ταυτόχρονα χωρίς να περιμένω και κάτι.

Με δυσκόλεψε πολύ αυτός ο κύκλος, γι αυτό και δεν ήμουν καλά αυτές τις μέρες.

Ήξερα όμως μέσα μου ότι έπρεπε να κάνω κάτι - είπαμε, ότι είναι να ρθει θα ρθει αλλά κάποιος πρέπει να ανοίξει την πόρτα.

Έτσι άνοιξα το στόμα μου. Και μίλησα με απόλυτη ειλικρίνεια και αγάπη. Και ακούστηκα. Και άκουσα. Και μετά από κάμποση ώρα και συζήτηση, άρχισα να καταλαβαίνω.Και ήταν τελικά αυτό που ήταν από την αρχή.

Το timing.  Για αυτό δεν μπορείς να βιάσεις κάτι. 

To timing κινείται με τον τρόπο του και με τους ρυθμούς του. 

Όταν δεν υπάρχει το σωστό δεν μπορείς να κάνεις κάτι. 

Έτσι κλείνω τον κύκλο.

Προχωρώ.

Με αργά βήματα.

Έχω ανάγκη να απομακρυνθώ από τον πολύ κόσμο όμως. Έτσι για λίγο.

Θέλω σπίτια φίλων, θέλω βεράντες, θέλω βόλτες, θέλω εκείνες τις στιγμές στον καναπέ.

Θέλω να με φροντίσω.

Τελικά, τα πράγματα έγιναν ή δεν έγιναν για έναν καλό λόγο τελικά. Τώρα απλά, το είδα καθαρά.

"Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις"

Αν ξανακούσω τη φράση "κάνε υπομονή" δεν ξέρω και εγώ πως θα αντιδράσω.

Κάνω υπομονή εδώ και ένα χρόνο. Ούτε ο Γκάντι δεν έκανε τόση υπομονή.

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.

Ειλικρινά, σκέφτομαι...αφού έκανα τόση υπομονή γιατί δεν γυρίζει ο γαμημένος ο τροχός;

Και δεν θέλω τη νίκη ή να γίνει κάτι σούπερ στη ζωή μου. Θέλω απλά να καθαρίσει το τοπίο και μερικοί άνθρωποι να μπουν στις σωστές διαστάσεις στη ζωή μου.

Εν ολίγοις να με αφήσουν ήσυχη, να γίνω χαλαρή και λάητ έτσι όπως ήμουν πριν από μερικούς μήνες.

Έχω βαρεθεί να μπλέκεται το παρελθόν στο παρόν μου. Τώρα θα μου πεις, μπορεί εγώ να το επιτρέπω. Πολλές φορές ναι, αλλά εκείνα τα τηλεφωνήματα και εκείνους τους φίλους που άθελά τους έρχονται και με γεμίζουν με άχρηστες και βλαβερές για την υγεία μου, πληροφορίες τι να τους κάνω;

Χθες έμαθα κάτι και τόσο εκνευρίστηκα που στον ύπνο μου άκουγα αυτό το όνομα συνέχεια. Και δεν την ξέρω καν την τύπισσα.

Ούτε και να κοιμηθώ δεν μπορώ πια - κρίμα, ο ύπνος ήταν αυτές τις βδομάδες η διέξοδός μου.

Ξέρεις πόσο ύπνο έριξα από το Γενάρη; Ούτε και με ενδιάφερε να λιαστώ στα cafe με φίλους ή να βολτάρω στη θάλασσα.

Θέλω να φύγουν από τη ζωή μου αυτές οι καταστάσεις. Φτάνει.

Ούτε θέλω να κοιμάμαι πάλι, ούτε να κλειστώ σπίτι μου.

Θέλω να είμαι χαλαρή, να περνάω καλά με τους φίλους μου, να απολαύσω αυτόν τον άνθρωπο που είναι στη ζωή μου.

Τί ανάδρομο έχει πάλι; Ή τελοσπάντων τί θέλει να μου πει το σύμπαν;

Υ.Γ Αντίο Μεγάλε Μητσάρα.

Yes?

Τί σημαίνει όταν οι κύκλοι που νομίζεις πως έχεις κλείσει, ξανανοίγουν;

Και οι πόρτες που έχεις κλείσει, τελικά βρήκαν τρόπο και άνοιξαν;

Δίνεις σημασία ή κάνεις μια δραστική κίνηση και ξανακλείνεις πόρτες και κύκλους;

Ξέρεις τι έχω καταλάβει;

Τις περισσότερες φορές δεν είναι ανάγκη να κάνεις κάτι.

Ούτε να κυνηγήσεις, ούτε να τρέξεις να προλάβεις, ούτε και να αγχωθείς για όλα εκείνα τα "αν".

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Μήπως τελικά ο κύκλος να είναι μεγαλύτερος από ότι νόμιζα;

Ξέρεις τι θα κάνω; Θα αράξω στην πολυθρόνα μου.

Θα ξαπλώσω στο μαξιλάρι, θα βάλω μουσική, θα κάνω τσάι και θα χαλαρώσω έτσι για αλλαγή.

Τότε δω τα πράγματα καθαρά. Εκείνα που αν είναι να 'ρθουν , θα έρθουν χωρίς εγώ να κάνω αγώνα δρόμου. Χωρίς να υποθέτω πράγματα, χωρίς να κάνω σενάριο στο μυαλό μου.

Το μόνο που δεν θέλω είναι να χάσω τα αυγά και τα καλάθια ( είναι και Πάσχα).

Χωρίς-ματα

Παράξενες μέρες.

Σιγά το νέο θα μου πεις.

Νιώθω παράξενα.

"Πάντα νιώθεις παράξενα, τουλίπα", θα μου ξαναπείς.

Νιώθω πως δεν μπορώ πλέον να εμπιστευτώ. Στον έρωτα.

Δεν είναι grand δήλωση. Αυτό νιώθω.

Τί εννοείς, να χαλαρώσω και να περάσω καλά; Και αν στην πορεία σε ερωτευτώ; Και αν εσύ δεν με ερωτευτείς πίσω;

Αν θες κάτι που εγώ δεν μπορώ να δώσω; Αν πεισμώνω και δεν στο δίνω γιατί εγώ θέλω να δώσω κάτι άλλο; Ποιος έχει το λάθος; Υπάρχει λάθος;

Να ξέρεις, το παίζω cool μαζί σου. Μερικές φορές μπορεί να είμαι. Είναι επειδή δεν αφήνομαι.

Αν αφεθώ...όχι δεν θέλω. Σ' αρέσω γιατί σ΄αρέσει η εικόνα μου. Δεν θα αφεθώ.

Είμαι μαζί σου γιατί νιώθω καλά. Είσαι μαζί μου γιατί ήθελες χρώμα στη ζωή σου.

Άρα; Άρα έχουμε συμφέρον;

Άρα απλά σου αρέσω και μου αρέσεις . Ως εκεί το επιτρέπουμε και οι δύο εξάλλου.

Μ΄αρέσει αυτό το status;

Δεν ξέρω ακόμα.

Γεννήθηκε έναν Απρίλη

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές και στιγμές στη ζωή είναι όταν συνειδητοποιείς πως ο κόσμος γύρω σου σε αγαπάει. Οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, οι συνάδελφοι σου.

Δεν έμαθα ποτέ τη μαγική συνταγή το πως το καταφέρνεις αυτό. Ίσως με το να μεταδίδεις τη θετική σου ενέργεια, να ανήκεις στην κατηγορία φίλων " είμαι εδώ για σένα" και στη δουλειά να παίζεις το παιχνίδι έντιμα.

Το Σάββατο ήταν η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου της Ελένης Ξένου με τίτλο "Υ.Γ Γεννήθηκα έναν Απρίλη".

Η Ελένη, μάζεψε τα editorial από το πιο όμορφο κατά τη γνώμη μου, περιοδικό που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα στην Κύπρο, το Υστερόγραφο και τα κείμενα που γράφει στη μόνιμη στήλη της στο doctv. Το αποτέλεσμα, ένα βιβλίο που διαβάζεται σαν καταγραφή μιας προσωπικής πορείας.

Το διάβασα μέσα σε μια νύκτα. Το σωστό ρήμα μάλλον είναι το "ρούφηξα".

Πάντα πίστευα πως η Ελένη έχει ένα μεγάλο χάρισμα: Την ενέργεια της.

Και ως συνεργάτης της στο Υστερόγραφο και ως φίλη της, νιώθω τεράστια τιμή και πολύ τυχερή που είναι στη ζωή μου.

Όταν διαβάσεις το βιβλίο θα καταλάβεις τι εννοώ. ( Θα το βρεις στα μεγάλα βιβλιοπωλεία, Μετροπόλιταν, Σολώνειο και Public).

Εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου όμως, εκτός από την παρουσίαση έγινε και ένα άλλο μαγικό.

Ο κόσμος που μαζεύτηκε για να είναι παρόν σε αυτή τη στιγμή της, ήταν πολύς. Ήταν συγκινητικό. Σε κάποια φάση αντίκρυσα ένα μεγάλο μπουλούκι κόσμου. Πήγα κοντά και διαπίστωσα πως απλά ήταν πάρα πολύς κόσμος που περίμενε ουρά για να αγοράσει το βιβλίο. Μετά, αυτός ο κόσμος, δημιούργησε μια άλλη, επίσης, τεράστια ουρά περιμένοντας την Ελένη να τους υπογράψει το βιβλίο.

Νιώθω πως για την ίδια, όλος αυτός ο κόσμος που την αγαπάει και την εκτιμάει, είναι ένα ακόμα μεγάλο δώρο. Μια επιβεβαίωση πως κατάφερε να έχει καλούς φίλους που την αγαπάνε πολύ και στη δουλειά της, έκτισε γερές σχέσεις.

Και γι αυτό, αλλά και για το βιβλίο της, θα έπρεπε να είναι πάρα πολύ περήφανη.

Εμείς είμαστε πάντως!

Φαναράκια και κουδουνάκια

Μία από τις φοβίες μου - δεν έχω πολλές, ντάξει; - είναι οι αρρώστιες.

Όχι ο κίνδυνος να αρρωστήσω ή να είμαι όλη μέρα με ένα αντισηπτικό στο χέρι. Αυτά δεν με ανησυχούν ιδιαίτερα. Σκέψου πήγα σε χώρα της Ασίας χωρίς να βάλω το εμβόλιο της μαλάριας που έπρεπε.

Αυτό που με φοβίζει πολύ είναι όταν είμαι άρρωστη. Αυτό το αίσθημα ότι είμαι ανήμπορη, ότι δεν έχω τις δυνάμεις μου και το κυριότερο ότι εξαρτώμαι από άλλους. Το παθαίνω ακόμα και όταν είμαι κρεβατωμένη λόγω ενός απλού κρυολογήματος. Μένω στο δωμάτιο, κοιτάζω το ταβάνι, κρατάω αγκαλιά τα χάπια μου και σκέφτομαι "πάει, τώρα θα πεθάνω".

Για τέτοια δράματα μιλάμε.

Μετά κάθομαι και κάνω κάτι σενάρια τελείως εξωπραγματικά όπως για παράδειγμα ότι επειδή είμαι single, όταν γεράσω, θα είμαι μόνη μου και άρα δεν θα έχω έναν άνθρωπο να με φροντίζει.

Ή ότι μπορεί να πεθάνω και να με ανακαλύψουν 2 μέρες μετά οι γονείς και οι φίλοι μου γιατί την πρώτη μέρα δεν θα ανησυχήσουν αφού κατά καιρούς εξαφανίζομαι. Απλά θα με ψάξουν τη δεύτερη μέρα και μάλιστα προς το τέλος της, όπου θα διερωτηθούν, οι μεν γονείς μου γιατί δεν πήγα δυο μέρες να πάρω το τάπερ με το μεσημεριανό μου και οι δε φίλοι μου γιατί δεν πήγα δουλειά ( οι άλλοι φίλοι εκτός δουλειάς δεν θα διερωτηθούν για το γνωστό λόγο ότι...εξαφανίζομαι).

Τέλοσπαντων γιατί τώρα στα γράφω αυτά. Γιατί επιτέλους αποφάσισα να κάνω κάτι με το διαλυμένο μου χέρι. Έτσι πήγα σε ένα γιατρό και πήρα αναρρωτική δυο βδομάδες για να κάνω φυσιοθεραπεία. Ως τώρα όλα καλά.

Το μόνο μου θέμα είναι πως ο γιατρός αυτός είναι της εναλλακτικής σχολής. Δηλαδή, με έβαλε σε ένα δωμάτιο και με σκάναρε χρησιμοποιώντας κάτι τηλεοράσεις που λειτουργούσαν με κάτι υγρά που έβγαζαν καπνούς. Σαν σκηνικό από ταινία του Χάρι Πότερ ήταν.

Σε αυτόν έχουν πάει γνωστοί μου και συγγενείς και είδαν όντως διαφορά.

Απλά με πιάνει...μήπως τώρα να πάρω και μια δεύτερη γνώμη από έναν κανονικό ορθοπεδικό;

Γιατί ώσπου να πάρω αυτή την αναρρωτική είδα και έπαθα. Θα προλάβω ως την Τρίτη που αρχίζει να έχω τη δεύτερη γνώμη;

Και εδώ έρχεται η φοβία μου. Και αν δεν γιατρευτώ και αν γίνει αυτό που διάβασα στην wikipedia; Έλεγε κάπου πως αυτό που έχω μετά από μερικά χρόνια θα κάνει τον σπόνδυλο μου να μοιάζει με φυτό...παμπού! Δηλαδή θα είναι πράσινος ο σπόνδυλος μου και θα βγάλει και φύλλα; Και θα είμαι μέσα στο νερό; Και θα κρεμάμε από πάνω μου zen φαναράκια και κουδουνάκια; Χμ...

Ουφ!

Υ.Γ Άκου δίπλα τη Χρυσαλλίδα! Ολοκαίνουριος Κωνσταντίνος Βήτα :)

Life in Colour

Μέρες γεμάτες χρώμα.

Άνθρωποι, μέρη, αισθήματα - όλα πολύχρωμα.

Μπήκε η Άνοιξη.

Σήμερα φοράω λευκό μπλουζάκι και χρωματιστό κολιέ.

Το σαββατοκύριακο έζησα χρωματιστές στιγμές. Όμορφη παρέα, γέλιο, αμέτρητες ποσότητες ποτού, στα σοκάκια της Raval και της Born.

Το γκρίζο το έδιωχνα με τις πρώτες απειλές. Κουράστηκα να με θρέφει. Μόνο χρώμα. Τουλάχιστον για όσο το αφήνω εγώ να μπαίνει στη ζωή μου.

Οι νύκτες μου κυλάνε, αργά, πολύ αργά, πολύ έντονα, πολύ κόκκινα.

Δεν σκέφτομαι τι σημαίνει το κόκκινο. Δεν θέλω να σκέφτομαι. Ούτε θέλω να ερμηνεύω.

Όλα χαλαρά. Για να δούμε αν θα το καταφέρω. Έτσι και αλλιώς είναι μια χρονιά που παίζω με τα όρια μου και με όλα όσα ήξερα ως τώρα.

Μακρυά από τα δύσκολα, μακριά από ντεμί καταστάσεις. Μακρυά από τα "ίσως" και τα θολά. Η ζωή είναι μικρή. Η δική μου ήδη αρκετά πολύπλοκη.

Δεν θέλω να δουλεύω, μόνο να λιάζομαι με φραπέ και τσιγάρο με φίλους.

Γέλιο, μέχρι δακρύων. Φτάνει καριέρα. Φτάνει σοβαρότητα.

Γίνεται να σταματήσει ο χρόνος, να προλάβω να κερδίσω χαμένες μέρες;

Να προλάβω να τους ρίξω μια πινελιά χρώμα;

Υ.Γ Η χημεία των σωμάτων, δεν έχει να κάνει άμεσα με την εγκεφαλική χημεία.

Το καινούριο σπίτι

Χθες το βράδυ είδα όνειρο ότι μετακόμισα σε καινούριο διαμέρισμα.

Ήταν λευκό, πολύ φωτεινό και κοντά στη φύση. Ότι δεν είναι το σπίτι μου τώρα δηλαδή.

Αισθανόμουν παράξενα. Όμορφα μεν, αλλά κάπως. Δεν ένιωθα λύπη που άφηνα το παλιό μου σπίτι. Το νέο διαμέρισμα το έβλεπα σαν μια νέα αρχή. Και η νέα αρχή πάντα προκαλεί μια αμηχανία.

Το όνειρο ήταν συμβολικό. Κάτι τέλειωσε στη ζωή μου και η τελεία μπήκε μέσα σε μια νύκτα.

Μια νύκτα , πολύ όμορφη και που ήταν αρκετή για να αρχίσω να βλέπω καθαρά μερικά πράγματα.

Είπαμε, όσο προετοιμασμένος και αν είσαι, η αλήθεια είναι πως... reality bites.

Με ηρεμία, διαπιστώνω αυτές τις μέρες πόσο είχα μεγαλοποιήσει στο μυαλό μου κάποια πράγματα και κάποιους ανθρώπους. Έδωσα σημασία και αξία, πολύ περισσότερη και μεγαλύτερη από ότι έπρεπε.

Πραγματικά, κανείς δεν αξίζει τόση ενέργεια και τόσο κόπο. Στο γράφω τώρα και σκέφτομαι από μέσα μου "καλά, μάλλον θα σου ξανατύχει". Τελοσπαντων, δύσκολο το βλέπω.

Νομίζω είμαι κλειδωμένη συναισθηματικά πλέον. Δεν εμπιστεύομαι, ούτε χαλαρώνω.

Από την άλλη όπως λέει και ο Πανόπουλος στα ζώδια, δεν είναι ανάγκη να είμαι η "σύζυγος" κάποιου αλλά είναι καλά να έχω ένα άνθρωπο στη ζωή μου.

Ναι, είναι ωραία να έχεις κάποιο. Έστω και μόνο για σεξ ή λάιτ, χαλαρωτικές καταστάσεις.

Να μπορείς, μαζί του, να "παγώνεις" λίγο το χρόνο.

Να ξαπλώνετε μαζί και να μην βιάζεσαι να φύγεις. Να υπάρχουν μόνο δύο σώματα, δυο ζευγάρια χείλη, φιλιά, έρωτας. Και αυτό να είναι αρκετό.

Να σε ανεβάζει, να σε κάνει να νιώθεις ότι κάποιος θέλει και το σώμα σου και όχι μόνο το πνεύμα σου ( μιλάει η παθούσα τώρα).

Να περνάνε οι ώρες και συ να μην βιάζεσαι να ξαναβρεθείς στον έξω κόσμο.

Να μην χαλιέσαι στα "αν", τα "γιατί" και τις συζητήσεις χωρίς νόημα. Φτάνει πια λόγια.

Να κλείνεις τα μάτια σου και να ξέρεις οτι σε παρακολουθεί και χαμογελάει.

Να ζεις κάτι καινούριο χωρίς να είναι φθαρμένο και κουρασμένο. Και ας ξέρεις ότι μπορεί/μάλλον δεν θα οδηγήσει κάπου.

Λέω να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να εξερευνήσει αυτό το καινούριο σπίτι. Εσύ τι λες;

Θα 'ναι...

Μπήκε η Άνοιξη. Όλα θα είναι αλλιώς.

Πρέπει να είναι. Δυο μήνες καναπές, κουβέρτα, ταβάνι ήταν αρκετοί.

Δυο μήνες διλήμματα, περισσότεροι μήνες σε θολές καταστάσεις.

Σε κάποια φάση, απλά δεν θες να ζεις τη Μέρα της Μαρμότας.

Έτσι κάνεις βήματα. Μπορεί μέσα σε λίγες μέρες να αλλάξουν πολλά.

Με αφορμή κάτι καινούριο, μπορεί να δεις αλλιώς τα παλιά.

Και τι κάνεις όταν μπαίνουν τα καινούρια δεδομένα στη ζωή σου;

Αλλάζεις την καθημερινότητά σου.

Έχει αρκετές μέρες που δεν ζω πια το τρίπτυχο ηρεμία-τάξις-ασφάλεια.

Διαπιστώνω πως είναι τόσο φιξαρισμένα όλα στην καθημερινότητά μου που δυσκολεύομαι να ξεβολευτώ. Να βρω δηλαδή χρόνο για ένα καινούριο άτομο, να διώξω κάποιες "κακές συνήθειες" από τη σκέψη και τη ζωή μου.

Το χειρότερο είναι πως δεν ειμαι χαλαρή. Να θέλει ο άλλος να σε δει και συ να τον στριμώχνεις μεταξύ ραντεβού δουλειάς και τρεξιμάτων. Πόσο γελοίο.

Θα γελάσεις αλλά έφτασα στο σημείο να ξεστομίσω την ατάκα "ε , σε καμιά βδομάδα θα τα πούμε"! Και να το εννοώ!

Τέλοσπαντων, μου είπε και μια φίλη μου σήμερα καθώς βολτάραμε σε μια υπέροχη περιοχή στη Λευκωσία γεμάτη με χωράφια με κίτρινα λουλούδια, πως το μόνο που έχω να κάνω είναι να χαλαρώσω.

Αυτό θα κάνω.

Όποιος θέλει ας έρθει. Ας τρέξει. Επισης όποιος θέλει ας φύγει, ας παίξει τα παιχνίδια του, ας μοιράσει τα χαρτιά του, ας κάνει ότι θέλει.

Εγώ θα χαλαρώσω! :)

Υ.Γ1 Ο κήπος μου απέκτησε και facebook.

Υ.Γ2 Μερικά πράγματα που φαίνονται so last year. Σύνδρομο άνοιξης;

Wake Up And Smell The Coffee

Πολύ μεγάλη ατάκα!

Λοιπόν αυτό είναι το mood των ημερών και ειδικά σήμερα.

Άκου σενάριο. Να πιστεύεις τα λόγια κάποιου, οι πράξεις να σε ενθαρρύνουν και τελικά μέσα σε πέντε λεπτά να ανατρέπονται όλα με τον πιο θεαματικό τρόπο. Και να διαπιστώνεις πως ο άλλος είναι ένα απλά κωλόπαιδο που ενώ θα μπορούσε να είναι καλός φίλος, να αποδεικνύεται μεγάλος μαλάκας στα ερωτικά ( μαζί σου).

Τί κάνεις;

Τί κάνω;

Απομακρύνεσαι. Απομακρύνομαι. Απομακρύνθηκα. Καιρός ήταν. Και πολύ κάθησα.

Φταίω όμως και το παραδέχομαι. Όμως έχω μάθει πέντε πράγματα.

Ηθικά διδάγματα:

• Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Το κωλόπαιδο θα παραμείνει κωλόπαιδο, το καλό παιδί όσο και να το προσπαθήσει δεν θα σου κάνει μαλακία.
• Στο φλερτ δίνεις ένα χρονικό περιθώριο, deadlines. Δηλαδή το πολύ μπίρι μπίρι δεν λέει. Ούτε το σεξ μπαμ και κάτω.
• It takes two. It always did.
• Εμείς οι γυναίκες καλό είναι να μην είμαστε "καλά παιδιά" . Δεν εκτιμάται. Εσείς οι άνδρες, τα "καλά παιδιά", καλό είναι να σας εκτιμάμε περισσότερο.
• Μένεις εκεί που σε αγαπάνε. Όταν κάνεις για πολύ καιρό το κυνηγό ή την Πηνελόπη, είσαι απλά μαλάκας.
• Η έλλειψη αυτοπεποίθησης μπορεί να εξελιχθεί άσχημα. Έτσι γεννιούνται τα κωλόπαιδα.
• Όταν πιστεύεις σε σένα, τότε βλέπεις καθαρά και που αξίζει να μείνεις. Σε φάσεις που δεν έχεις αυτοεκτίμηση, τότε γεννιούνται τα κολλήματα και τα απωθημένα.
• Κανείς δεν αξίζει τόσο ώστε να κάνεις υπομονή και να περιμένεις. Μην είσαι μαλάκας. Ο άλλος να κάνει τη ζωή του και συ απλά να σιγοβράζεις σε ένα καζάνι;

In other words, the smell of coffee...ouch.

Και τώρα θα ασχοληθώ με την νέα άφιξη στη ζωή μου.

I.D.

Εκεί που είναι η φωτό στο προφιλ σου στο facebook υπάρχει ένα κουτάκι που βάζεις τα στοιχεία σου. Πότε γεννήθηκες, που μένεις, ημερομηνία γεννήσεως, που σπούδασες και που δουλεύεις.

Κάθομαι τώρα στον καναπέ αγκαλιά με το laptop, η τρίτη νύκτα σερί που αναγκάζομαι να δουλέψω γιατί αλλιώς δεν προλαβαίνω.

Χαζολογάω στο fb ώσπου να ξεκινήσω. Κοιτάω το προφίλ μου. Εκεί που είναι λοιπόν οι πληροφορίες, εγώ τα χω σχεδόν όλα συμπληρωμένα. "Η τάδε, σπούδασε στο τάδε πανεπιστήμιο, μιλάει τις τάδε γλώσσες και κατέχει αυτή τη θέση" . Κάτι με χαλάει πολύ.

Αυτή η θέση που και καλά κατέχω, είναι δίπλα από το όνομά μου. Με αυτή την τοποθετηση, έστω και στο facebook, είναι σαν να δηλώνω πως η δουλειά μου είναι μεγάλο μέρος της ζωής και άρα και της προσωπικότητάς μου.

Αυτά σκέφτομαι καθως δουλεύω ακόμα μια νύκτα και τρέχω να προλάβω όλα αυτά που έχω να κάνω. Που επέλεξα να κάνω; Ούτε και που ξέρω πια. Λες και έχει σημασία. Πιπιλάνε όλοι οι εργοδότες την λέξη "κρίση" και συ σκας γιατί δεν ξέρεις και τι άλλο να κάνεις.

Έτσι αποφάσισα να αλλάξω το προφίλ μου. Από τώρα και στο εξής είμαι η " τάδε που γεννήθηκε την τάδε ημερομηνία και μένει Λευκωσία". Αυτό μόνο.

Τώρα το μόνο που έχω να κάνω είναι να το εφαρμοσω και εκτός facebook :)

Υ.Γ2 Η φωτό είναι από loft στο Tribeca του Μανχάταν. Σκέψου τώρα, μια μέρα να ξυπνήσεις, να θυμηθείς τα ονειρά σου, να είναι τελείως ζωντανά μέσα σου και να πιστέψεις πως μπορείς να τα ακολουθήσεις. Και να αρχίσεις να το κάνεις. Για σκέψου!

Remains of a weekend.

Η Λεμεσός είχε πλάκα. Βρεθήκαμε εκεί μια παρέα Σάββατο βράδι. Πήγαμε Library. Respect στο dj - εξαιρετική μουσική, μέχρι και ινδική ποπ είχε- που δεν έπαιξε τα γνωστά εικονογραφημένα και εντελώς σπαστικά latin. Ο κόσμος επίσης cool και , κάτσε καλά τώρα, φλέρταρε! Ναι, φλέρταρε. Στεκόμουν εκεί, ντυμένη, βαμμένη και χωρίς να προσπαθώ, έπαιζε παιχνίδι. Αυτό έχει να συμβεί στη Λευκωσία...ουυυ. Δεν ξέρω αν ήταν το άλλοθι της μάσκας ή της βραδιάς ή απλά τελικά οι Λεμεσιανοί είναι πιο cool.

Κατά τα άλλα, πήγαμε οικογενειακώς την επομένη - κολλητοί και δυο παιδιά - στην παρέλαση. Εκεί βαρέθηκα πολύ. 120 άρματα, από τα οποία τα 117 ήταν βλακείες. Νομίζω πρέπει να έχουν face-control. Δηλαδή, αν δεν έχεις μια ιδέα της προκοπής, αν τα κουστούμια σου δεν έχουν ένα "κάτι", να τρως πόρτα. Για να μην ταλαιπωρούμαστε και εμείς εκατό ώρες και να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλει αν μας πει ο ποιητής.

Κυριακή απόγευμα αποφάσισα να αποχωρήσω από την πόλη και να αφήσω τόπο στα νιάτα. Βασικά βαριόμουν να ξαναντυθώ και να ξαναβάλω όλο εκείνο το στόκκο πάνω μου.

Επέστρεψα Λευκωσία, αρνήθηκα να βγω, με ρούφηξε ο καναπές, ήπια δυο ποτήρια κρασί, έφαγα ένα κουτί Pringles - τα light- και είδα το Moneyball. Ωραίος ο Brad Pitt, εγώ το Όσκαρ θα του το έδινα πάντως.

Δευτέρα πήγα σε σπίτι φίλων - υπάρχει μια ψυχρότης στο πατρικό με μάνα και έτσι κάνω αποχή - όπου πέρασα πάρα πολύ ωραία αλλά με έπιασε ένα μίνι παράπονο ότι είμαι σαν ορφανό και η single φίλη ( ασχέτως αν τα 3/4 ήμαστε single/χωρισμένοι).

Και επιτέλους τέλειωσε το τριήμερο.

Υ.Γ1 Το "επιτέλους"ανήκει στην κατηγορία "μου φταίνε πολλά, αλλά σκάω γιατί άρχισα να υποψιάζομαι ότι έχω τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τη ζωή μου και τις επιλογές μου μέχρι τώρα".

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε

Πότε καταλαβαίνεις ότι έχεις μπει σε διαφορετικό κεφάλαιο στη ζωή σου;

Είναι κάτι που συνειδητοποιείς ξαφνικά ένα πρωινό;

Ή κάτι που γίνεται σταδιακά και απλά μια μέρα κάνεις τη σούμα και βλέπεις ότι είσαι λίγο διαφορετικός από πριν;

Όπως και να χει. Νιώθω ότι είμαι σε νέο κεφάλαιο. Μπορεί να άρχισε πριν από περίπου ένα χρόνο, αλλά αυτές τις μέρες βλέπω ίσως πιο καθαρά μερικά πράγματα.

Βγαίνω σιγά σιγά από τη χειμέρια νάρκη. Δυο μήνες, Γενάρης και Φλεβάρης ήταν αρκετοί. Έχω χορτάσει καναπέ και κουβέρτα. Έχω χορτάσει ώρες με τον εαυτό μου. Το κυριότερο, έχω χορτάσει αβεβαιότητα.

Τώρα θέλω να προχωρήσω. Να κλείσω επιτέλους πόρτες, να ανοίξω άλλες, να ξεσκονίσω το "σπίτι" μου, να ανοίξω παράθυρα, να αφήσω ήλιο να μπει.

Το οποίο σημαίνει πως...αποφάσισα να ζω με καλή διάθεση. Τουλάχιστον αυτό τον καιρό. Το έχω πει χιλιάδες φορές. Ακόμα και το να είσαι καλά θέλει προσπάθεια. Προσπαθώ.

Θα είμαι πιο ανοικτή στην καθημερινότητα μου, στα βράδια και στις μέρες μου.

Τα "όχι" μου θα είναι πολύ πιο λίγα.

Τα "ναι" μου θα είναι πολύ πιο επιλεκτικά.

Μαθαίνω σιγά σιγά, να κινούμαι με πιο αργές ταχύτητες. Μαθαίνω να παρατηρώ. Προσπαθώ - με νύχια και με δόντια - να μην πέφτω με τα μούτρα σε καταστάσεις. Ειδικά ερωτικές.

Αυτούς τους μήνες, υπήρχαν πολλές φορές που έφτασα στο χείλος του γκρεμού.

Ευτυχώς δεν έχω πέσει μέσα.

New era?

Θα δείξει.

Εύχομαι πως ναι.

Στα ταβάνια τα ψηλά

Νομίζω πως ποτέ άλλοτε δεν μπήκα στη διαδικασία να κάνω υπομονή όσο τώρα.

Σε όλους τους τομείς.

Κάθομαι νευριάζω, κάνω σενάρια - εξωπραγματικά εννοείται- στο μυαλό μου, βιάζομαι, σκέφτομαι τα χειρότερα και τελικά...συνειδητοποιώ πως το παιχνίδι παίζεται με το σύμπαν σύμμαχο. Όσο και να κτυπιέμαι στα πατώματα και να θέλω να γίνουν όλα ΤΩΡΑ.

Ε δεν θα γίνουν όποτε θέλω εγώ.

Θα γίνουν όταν και αν υπάρχουν συνθήκες.

Άρα ξέρεις τι κάνω αυτό τον καιρό;

Ξαπλώνω σε καναπέδες φίλων, κοιτάω τα ταβάνια και σκέφτομαι.

Σκέφτομαι πως αν είναι να περνάω καλά, θα κάνω υπομονή.

Το κυριότερο, όμως είπα πως είναι καιρός να βάλω 5 στόχους. Επαγγελματικούς νομίζω. Έτσι κι αλλιώς, στα υπόλοιπα....τι να κάνω;

Τα γκομενικά θα έρθουν όποτε ρθουν ( και αν)

Η καθημερινότητα είναι κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω.

Οι γονείς μου πρέπει να μάθουν να ζουν χωρίς την προσδοκία των εγγονιών και του γαμπρού.

Τόσα χρόνια άγχος. Τόσα χρόνια να προσέχω να μην πληγώσω κανένα. Και τελικά...μόνο τα δικά μου όνειρα διέλυα. Έφτασα 34 και με μια τεράστια κρίση ηλικίας για να συνειδητοποιήσω πως τους τοίχους μου, εγώ τους έκτισα και μάλιστα πολύ ψηλούς.

Κάτσε κατεδάφιζε τώρα.

Ακόμα.

Δεν θα ξεφύγω από το κλίμα του προηγούμενου ποστ- δεν άλλαξε κάτι.

Σκέφτομαι συνέχεια. Παίρνω αποφάσεις, τις αναιρώ, σκέφτομαι ότι θα είμαι cool, ότι θα αποδεκτώ την στασιμότητα της ζωή μου σε όλους τους τομείς. Την άλλη μέρα ξυπνώ, σε καλύτερη φάση από το βράδι και σκέφτομαι, οτι δεν γίνεται, κάτι ΠΡΕΠΕΙ να κάνω.

Πώς βρίσκεις την άκρη σου;

Απομονώνεσαι; Περνάς όλα τα λούκια ώσπου μια μέρα να σου φανερωθεί ως δια μαγείας , το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνεις; Κλείνεσαι στον εαυτό σου, αποδέχεσαι ότι είναι οκ να μην είσαι καθόλου καλά και δεν προσπαθείς να ανέβεις ψυχολογικά ως τη στιγμή που πραγματικά θα το νιώσεις;

Ή συνεχίζεις σαν να μην συμβαίνει κάτι; Σκέφτεσαι ότι δεν είναι όλα τόσο σοβαρά στη ζωή και απλά προσπαθείς να περνάς καλά και να κάνεις ότι σου κατέβει χωρίς να σκέφτεσαι συνέπειες; Αν είμαι απλά out there, μήπως είναι η λύση; Γιατί στο κάτω κάτω, τίποτε δεν είναι για να το παίρνεις σοβαρά;

Τί κάνεις;

Αυτές τις μέρες, ξυπνάω κάθε πρωί και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι "ωχ ακόμα μια μέρα".

Και μετά η μέρα προχωράει, έχω καλύτερη διάθεση. Έρχεται η νύκτα και ξαναπέφτω. Και τούμπαλιν.

Ακόμα numb.

Numb

Νιώθω μουδιασμένη.

Για όλα. Για τα δικά μου που σκαλώνουν και δεν γίνονται ( και ας έκανα μια παραδοχή στο προηγούμενο ποστ). Για όλα όσα συμβαίνουν γύρω που που είναι σε μια ημι- φάση.

Για την Ελλάδα. Που τα έβλεπα online χθες το βράδυ και μου φαινόταν απίστευτο το σκηνικό. Σκέφτομαι όλες εκείνες τις στιγμές που έζησα στην πόλη, από το τέλος του 1999 μέχρι σήμερα.

Τους φίλους, τους έρωτες, τα μέρη. Ποτέ δεν θα είναι το ίδιο. Το είχα συνειδητοποιήσει από τα προπέρσινα Χριστούγεννα αλλά τώρα το εμπέδωσα. Ότι και να γράψω τώρα...μάλλον δεν θα μου βγει. Είμαι λυπημένη. Νιώθω έντονη την απώλεια.

Πίσω στην Κύπρο, νευριάζω με τους ηλίθιους πολιτικούς που λένε τη μια μαλακία πίσω από την άλλη. Εδώ Μέση Ανατολή. Κοιτάω γύρω μου και το θεωρώ αδιανόητο να υπάρχει ακόμα κόσμος που επιμένει να ζει ελιτιστικά και να μετράει τη ζωή του σε τσάντες, μάρκες, αυτοκίνητα και επώνυμους φίλους.

Εδώ και 4-5 σαββατοκύριακα περνάω μέτρια. Ο κόσμος περιμένει πως και πως για να έρθει η Παρασκευή. Εγώ περιμένω τη Δευτέρα για να ηρεμήσει η ψυχή μου.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει πια και δεν κινείται τίποτα ή αν κινείται είναι για να μου θυμίσει πως ζούμε δύσκολες εποχές.

Numb. Ούτε καν In Transit.

Κατακόρυφα

Tο αίσθημα όταν βάζω το κεφάλι μου μέσα στη θάλασσα και ορμάω με δύναμη προς το βυθό. Που νιώθω το σώμα μου να αγκαλιάζεται από το νερό. Που ανοίγω τα μάτια μου και εντοπίζω την πιο λεία επιφάνεια πάνω στα βράχια στο βάθος. Που κολυμπώ, με φόρα προς τα κάτω, ευθυγραμμίζοντας ταυτόχρονα το σώμα μου.

Όταν με τα χέρια μου πιάνω τις άκρες του βράχου. Όταν κρατάω γερά τη βάση. Όταν ταυτόχρονα προσπαθώ να κρατήσω τον κορμό μου ίσιο και να τον φέρω στην ίδια ευθεία με τα χέρια μου.

Τη στιγμή που το καταφέρνω και σταματώ να κάνω απότομες κινήσεις. Και όταν αργά και σταθερά, νιώθω πως ελέγχω το σώμα μου, πως ισορροπώ, έστω και αν αυτό το πετυχαίνω τελικά μέσα στο νερό.

Και όταν γίνει αυτό, τότε εκείνο δευτερόλεπτο, που συγκεντρώνομαι και κοιτάω μπροστά. Που αντικρίζω έστω και ανάποδα, το μπλε. Τις αποχρώσεις του όσο φτάνει το μάτι μου και πιο πέρα.

Και όταν προς στιγμής, εγώ, ναι εγώ, καταφέρνω να μην σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό. Το μπλε.

Που μετά ηρεμώ. Σε αυτή την ανάποδη στάση. Δεν είναι αστείο; Που πρέπει να τα δω όλα ανάποδα, για να εντοπίσω τα "ίσια" μου;

Εκείνη τη στιγμή που απλά είμαι εγώ.

Έτσι νιώθω για σένα.

I got the blues, but it's ok.

Εικόνες που κάνουν τον ψόφο - και τον κυριολεκτικό και τον μεταφορικό- υποφερτό:

Ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο σε ένα όμορφο και ζεστό μπιστρό, . Έξω να βρέχει πολύ και να αστράφτει. Μέσα να είναι ζεστά. Να τρώμε κρεμμυδόσουπα με υπέροχο τυρί και τραγανή μπαγκέτα και να πίνουμε ωραίο κόκκινο κρασί.

Σε ένα σπίτι κάπου στην πόλη. Με την κολλητή. Να είμαστε δίπλα στο τζάκι. Να λέμε αλήθειες. Μερικές φορές να μην χρειάζεται να λέμε πολλά, να ανταλλάζουμε μόνο ματιές, γιατί απλά σκεφτόμαστε το ίδιο.

Βράδυ Παρασκευής, στην γνωστή κάβα. Να είμαστε εκεί χαλαρά μετά τη δουλειά. Να πίνουμε από νωρίς κρασιά στο μπαρ, να βγαίνουμε έξω να καπνίζουμε, να ξαναμπαίνουμε μέσα. Ο Dj να έχει κέφια και η μουσική άποψη. Να βλέπω φίλους και γνωστούς. Να συνειδητοποιώ πως καμιά φορά δεν πειράζει που η Κύπρος είναι μικρή.

Να φεύγουμε από την κάβα και να βρισκόμαστε μέσα σε πέντε λεπτά, με τα πόδια, στη New Division. Να αράζουμε στο τζάκι και δίπλα ένας γάτος να ξαπλώνει στον καναπε.

Μεσημέρι Σαββάτου. Να τρέχουμε άρον άρον να πάμε στη έκθεση στο φυτώριο στο Δημοτικό Κήπο στη Λευκωσία. Φορώντας, όχι βραδινά, αλλά χαλαρά ρούχα. Ο κόσμος να περιφέρεται παντού, φορώντας γυαλιά του ήλιου και κρατώντας ένα πλαστικό ποτήρι κρασί. Να χαμογελάει και πάνω ο ήλιος να ξετρυπώνει μέσα από τα δέντρα. Να φεύγουμε από εκεί, να καταλήγουμε στο Il Bacaro.Να τρώμε ωραίο ιταλικό φαγητό, να πίνουμε κρασιά και να είμαστε εκεί ως αργά. Να μην υπάρχει ο χρόνος, να μην πρέπει να είμαστε κάπου αλλού.

Βράδι Σαββάτου, στο σπίτι. Η συνειδητοποίηση πως ο φόβος/άγχος του να πρέπει να κανονίσεις γιατί απλά "είναι Σάββατο" δεν υπάρχει πια. Δεν σε ενδιαφέρει και δεν σε αφορά. Να αποδέχεσαι πως αν η φάση σου είναι συγκεκριμένη για μια περίοδο, δεν θα κάνεις κάτι για να την αλλάξεις. Όχι άλλα "πρέπει".

Η στιγμή που εκτιμάς ότι υπάρχουν δέκα άνθρωποι στη ζωή σου που μπορείς να τους αποκαλείς δικούς σου και που ανέχονται τα blues του χειμώνα σου.

Αυτό το post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση του Raver τουBurial.

Κωδικός Ψόφος

Χθες το βράδι ψόφησα. Κυριολεκτικά. Βαριόμουνα να βγω λόγω κρύου οπότε έμεινα σπίτι.

Ήλθε μια φίλη μου, που λες και πίναμε ζεστή σοκολάτα ( Whittard ολέ).

Σε κάποια φάση το απόλυτο...ψύχος! Θέρμανση μηδέν, νεκρή.

Να μην στα πολυλογώ, σήμερα διαπίστωσα πως έχει τελειώσει το πετρέλαιο και έπαθα σοκ.

Πριν από ένα μήνα έβαλα 300 ευρω. Και πριν από αυτό το μήνα άλλα 200.

Και να πεις μένω σπίτι ή την έχω αναμμένη πολλές ώρες...

Σκέφτομαι να κάνω τα εξής:

1. Να μην πατάω καθόλου σπίτι και να την έχω κλειστή. Θα ζεσταίνομαι στα μπαράκια. Αυτό θα μου κοστίζει 6-8 ευρώ το βράδι. Άρα θα βγάζω το μήνα με 180 ευρώ.

2. Να την ανοίγω μισή ώρα και μετά να τυλίγομαι ηλεκτρική κουβέρτα που κοστίζει 30 ευρώ.

3. Να βρω γκόμενο και να μένω σπίτι του. Κατά προτίμηση λογιστή σε μεγάλη εταιρεία.

4. Να κτίσω τζάκι. Και να κλέβω ξύλα από τους γείτονες ή σιγά σιγά να πριονίζω πασσάλους της ΑΗΚ.

5. Να μετακομίσω στο Κατάρ ή σε μια χώρα που έχει πάντα ζέστη.

6. Να πάρω μια απλή σόμπα πετρελαίου και να κάθομαι πάνω της.

Αλλιώς τι; Να υπολογίζω 300 ευρώ κάθε μήνα που θα φεύγουν έτσι απλά; Σκατά.

Φτάνω στο σημείο να έχω και τύψεις που έχω θέρμανση. Ξανά σκατά.