Let's drink to that!

Θυμάσαι που σου είπα ότι έκοψα το αλκοόλ;

Αυτό έγινε την 1η του Δεκέμβρη με ένα μικρό διάλειμμα τις μέρες της Πρωτοχρονιάς όταν ήμουν Αθήνα.

Λοιπόν ο σκοπός επιτεύχθη, η αποτοξίνωση έγινε και προφανώς έχασα και 2-3 κιλά. Αυτό φυσικά σημαίνει πως ανήκω στην κατηγορία αυτών που τους "φουσκώνει" το ποτό. Damn it.

Σκέφτομαι να το ξαναρχίσω. Αλλά προβληματίζομαι. Και αν ξαναμπούν τα 2-3 κιλά; Δεν θέλω.

Από την άλλη πόσο μου έχουν λείψει οι στιγμές με κρασί και φίλους. Έχει άλλη χάρη, πως να το κάνουμε. Δημιουργεί μια ατμόσφαιρα.

Έχω πεθυμήσει τις μεθυσμένες στιγμές, εκείνα τα κυριακάτικα μεσημέρια. Που έχεις πιει τόσο όσο να μπεις σε χαλαρή διάθεση, να πεις ανάλαφρες αλήθειες, να μην παραπατάς αλλά να πέφτεις έτσι λίγο τυχαία πάνω στους φίλους σου.

Και εκείνες τις βραδιές στην μπάρα της Plato's που παίρνουμε την μικρή μπουκάλα κρασί, τόσο όσο να βγάλει 3 ποτήρια.

Και εκείνα τα βράδια σπίτι του Σ. και της Τ. που δοκιμάζουμε νέα κυπριακά κρασιά και τα αναλύουμε.

Μήπως να περιμένω ακόμα λίγο, όταν θα αρχίσω γυμναστήριο σε λίγες μέρες; Έτσι για να σώσω καμιά θερμίδα;

Δεν έχω και μέτρο βλέπεις. Όταν το κρασί είναι καλό, δεν θα αρκεστώ σε ένα ποτήρι. Επίσης όταν η παρέα είναι καλή, το κρασί κυλάει πιο εύκολα και πιο γρήγορα.

Αχ διλήμματα!

Υ.Γ1 Το πιο λατρεμένο ροζέ είναι ο Βυσσινόκηπος. Ειδικά που σε λίγες μέρες θα ανοίξει ο καιρός θα είναι τέλειο.

Υ.Γ2 Άντε κύριε Σεραφείμ...περιμένω πως και πως τον τρίτο σου δίσκο!

I know what you do every single minute

Έχω μια απορία.

Έχεις προσέξει στο wall του facebook που κάτι φίλοι σου γράφουν " X is at..." και βάζουν είτε ένα μπαράκι, cafe, γυμναστήριο ή ακόμα και τη διεύθυνση του σπιτιού τους;

Αυτό είναι ένα app, το facebook places που το κατεβάζεις στο κινητό σου.

Πας π.χ στο Little Buddha, κάθεσαι, παίρνεις το κινητό σου, μπαίνεις στο places, εντοπίζει από μόνο του σε ποια περιοχή βρίσκεσαι, εμφανίζεται το Little Buddha και κάνεις check in. Μετά αυτό παρουσιάζεται στο wall σου και των φίλων σου.

Υπάρχε κάτι παρόμοιο στο twitter, μπορεί και να είναι το places, μπορεί και κάτι άλλο πχ το Four Square, ένα παρόμοιο πρόγραμμα.

Η απορία μου είναι η εξής: Γιατί να με ενδιαφέρει που είσαι; Γιατί έχεις την ανάγκη να μαθαίνει όλος ο κόσμος την κάθε σου κίνηση.

Μπορώ να σκεφτώ τα εξής σενάρια:

1. Θέλω να σε δω και άρα θα σου κάνω "έκπληξη" αν έρθω εκεί που είσαι.

2. Βρίσκομαι στον ίδιο τόπο και θα πετακτώ να σου πω ένα γεια.

3. Έχεις γκόμενο/α και δίνεις ηλεκτρονική αναφορά.

4. Ευελπιστείς να το δει κάποιος/α που σ' αρέσει και θα έρθει να σε βρει.

5. Θέλεις να ξέρει όλος ο κόσμος πόσο κοινωνικό άτομο είσαι και πως κάθε βράδι είσαι και σε διαφορετικό cool μέρος. Ή ότι πας κάθε μέρα επιμελώς στο τάδε γυμναστήριο.

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την τάση του Big Brother. Ή μάλλον την ανάγκη του καθενός να μας δίνει αναφορά για το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του.

Ζήσε τη ζωή σου για να περνάς εσύ καλά, όχι για να σου πούμε εμείς μπράβο που περνάς "τέλεια".

Jagged Little Pill

Μα να θέλει ο άνθρωπος να αρρωστήσει και να μην τον αφήνουν;

Αν αυτό δεν είναι σημάδι ότι οι προτεραιότητες στη ζωή μου είναι λάθος τότε δεν ξέρω και γω τι.

Είμαι ψιλοάρρωστη τον τελευταίο μήνα. Πρησμένη κοιλιά, που το απέδωσα σε άγχος, βήχας που πάλι θεώρησα πως έφταιγε το γεγονός ότι έκλεισα την θέρμανση σπίτι ενώ τα βράδια κάνει ακόμα κρύο και το τελευταίο...κόκκινα μάτια που μου το λέγανε οι φίλοι μου και τους απαντούσα πως "είναι από το 24ωρο σεξ".

Και τελικά αρρώστησα για τα καλά. Ξυπνάω Τετάρτη πρωί, με βήχα έντονο και τα μάτια κλειστά σαν κολλημένα με γόμα. Αποφασίζω ότι πρέπει να πάω γιατρό - δεν τους αντέχω, όπως και τα χάπια.

Πάω στην οικογενειακή μας γιατρό η οποία με βλέπει κάθε 2 χρόνια, όποτε δηλαδή είμαι του θανατά.

Μου ανοίγει την πόρτα, μου λέει ότι έχω το μαύρο μου το χάλι και με βάζει κάτω.

Λαρυγγοφαρυγγίτιδα - δεν ξερω τι σημαίνει, μόνο ότι το κεφάλι μου είναι γεμάτο υγρά.

Επίσης σοβαρή μόλυνση στα μάτια.

Σε κάποιο σημείο σταματά και όπως έχει το στηθοσκόπιο πάνω στο βυζί μου, σκύβει και μου λέει: " Ξέρεις, τουλίπα....η ζωή δεν είναι μόνο καριέρα".

Την κοιτάζω. Περιμένω τι έχει να μου πει. Συνεχίζει.

" Πρέπει να κάνεις οικογένεια. Η ηλικία σου είναι η σωστή. Δεν πρέπει να δουλεύεις μόνο".

Έχε χάρη που ήμουν γεμάτη μύξες και δεν έβλεπα καλά. Ήθελα να της πω " χρυσή μου, νομίζεις ότι το κάνω επίτηδες; Ότι δεν θέλω ένα πλάσμα να είναι εκεί για σεξ όποτε θέλω; Να το κουβαλώ από εκεί και από δω και να μην αναγκάζομαι να το παίζω ελεύθερη κι ωραία 24/7; Να το αγαπώ, να μ' αγαπά, να κάνουμε και παιδάκια; Ένα πλάσμα που να είναι ο άνθρωπος μου και που όταν κοιμόμαστε μαζί το βράδυ να σκέφτομαι πως δεν έχει σημασία τίποτε άλλο;"

Αλλά δεν μίλησα. Που να εξηγάς τώρα...

Άσε που κατά βάθος είμαι single φύση θέση ( αυτό για την Praktor και το τελευταίο της κείμενο).

Δηλαδή οι δύο μέρες, που πήρα αναρρωτική και που έμεινα σπίτι, ανενόχλητη, να βλέπω noon-stop Dexter, τυλιγμένη με κουβέρτα στον καναπέ, ήταν απλά θεσπέσιες! Η μόνη μου έννοια ήταν η ώρα που έπρεπε να πιω τα χάπια μου (ένας κουβάς χάπια).

Μιλούσα λίγο στο τηλέφωνο, απέφευγα ένα φίλο που ήθελε να μου πει το πρόβλημά του (εγωιστικό, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν έπιασε την σπόντα ότι βουίζουν τα αυτιά μου;), είχα παράθυρα ανοικτά και έβλεπα έξω και κοιμόμουν πολύ. Είχα να ξεκουραστώ τόσο χρόνια.

Αλλά ρε φίλε, να μην μ' αφήνουν ήσυχη από τη δουλειά. Αυτό με νευριάζει. Ούτε γιατρός είμαι, ούτε ο πλανητάρχης. Αλλά όχι...έπρεπε και να μιλήσω και να κάτσω μπροστά από την οθόνη 2 ώρες για να τους στείλω κάτι επειδή δεν υπήρχε επιλογή.

Και μετά μου λες καριέρα. Όχι, ευχαριστώ.

Υ.Γ1 Επιμένω, τα opening titles του Dexter είναι τα καλύτερα που έχω δει ως τώρα σε σειρά.

Υ.Γ2 Έχω πεθυμήσει ταξίδια και νέες εικόνες. Έχω πεθυμήσει εκείνο το συναίσθημα που ανυπομονείς τόσο για κάτι που νιώθεις μια σουβλιά στο στήθος.

Υ.Γ3 Το περίπτερο στην Αρμενίας, έχει την καλύτερη συλλογή από Cadbury's.

Tell me lies....

Σήμερα επειδή το 'χει και η μέρα, ας πούμε λίγα ψέματα.

Ή σύμφωνα με την αγαπημένη μου Paloma Faith "Do you want the truth or something beautiful?"

Ας πούμε λοιπόν όμορφα - και άλλων ειδών - ψέματα.

1. "Θα σ' αγαπώ για πάντα".

Δεν ισχύει. Είναι ένα τεράστιο ψέμα. Καμιά φορά, αυτός που αγαπάμε, μας τη δίνει σε σημείο που σκεφτόμαστε σενάρια εξόντωσης του. Όμως, είναι ένα όμορφο ψέμα και όταν το ακούμε θέλουμε να το πιστέψουμε. Το λάθος φυσικά είναι τελικά να το πιστεύουμε.

2. "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο".

Αυτή την ατάκα την πιπιλάω εδώ και μερικά χρόνια στους φίλους μου. Μου λένε κάτι πολύ κακό που τους έχει συμβεί, παίρνω ένα πολύ περισπούδαστο ύφος, κοιτάω λίγο το κενό, για να δώσω έμφαση στην παύση και μετά...το ρίχνω. Επειδή κανείς δεν θέλει να πιστέψει ότι απλά τους έχει τύχει μια ηλίθια αναποδιά και ότι η ζωή τις περισσότερες φορές , χέστηκε αν περνάμε καλά, συμφωνούν πως "όλα συμβαίνουν για ένα ΚΑΛΟ λόγο". Σε αυτή την κατηγορία πέφτει και η φράση "τροχός είναι και γυρίζει". Ξέρεις πόσους γαμημένους τροχούς περιμένω να γυρίσουν;

3. " Σ' αγαπώ, αλλά δεν θέλω σχέση".

Αυτό κι αν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα. Αν με αγαπούσες καλέ μου, θα ήθελες να είμαι στη ζωή σου 24/7. Δεν θα μπορούσες να φανταστείς τον κόσμο σου χωρίς εμένα. Άρα δεν είναι ότι δεν θες σχέση. Είναι επειδή δεν μ' αγαπάς αρκετά ώστε να ξεβολέψεις το 'εγώ' σου.

4. "Καριέρα".

Ναι καλά. Άκου με κι εμένα που το παραμύθι αυτό αποφάσισα να το πιστέψω. Δέκα χρόνια δουλειάς μετά και οκ, με μια ψηλή θέση ας πούμε, σου δηλώνω πως δεν υπάρχει αυτή η λέξη. Είναι ένας μεγάλος αστικός μύθος. Καριέρα κάνεις σε μεγάλες χώρες, όπου δουλεύεις σαν σκυλί, κάνεις προσωπικές θυσίες αλλά κάτι γίνεται. Μπορεί να αλλάξεις πόστο, να αλλάξεις χώρα, να μεγαλώσει ο μισθός σου. Εδώ - δεν ξέρω τι γίνεται στην Ελλάδα - αυτό είναι μια μπούρδα και μια πρόφαση για να μην μπεις στη διαδικασία να ασχοληθείς με την προσωπική σου ζωή.

5. " Ο σκοπός της γυναίκας είναι να γίνει μάνα".

Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα που δεν ξέρω ποιος το πρωτάρχισε αλλά το έχει ενισχύσει η θρησκεία μας. Δηλαδή ρε φίλε, μεγαλώνω στην κοινωνία σου, μου λες να πάω να σπουδάσω, μου λες να βρω μια καλή δουλειά - αλλά όχι τόσο καλή ώστε να μην έχω ώρα να κάνω οικογένεια - ΑΛΛΑ ότι και να γίνει πρέπει να γίνω μάνα. Γιατί; Στο κάτω κάτω δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για να είναι γονείς. Και δεν είναι όλες οι γυναίκες ικανές ή πρόθυμες να γίνουν μάνες.

6. "Η εταιρεία βασίζεται πάνω σου. Είσαι στέλεχος".

Κατακρίβειαν αν δεν είχα να πληρώσω τις δόσεις και τα ταξίδια μου, δεν θα ήθελα με τίποτα να είμαι εδώ. Γιατί η εταιρεία με έχει χεσμένη και απλά με "αγαπά" γιατί δεν τα ξύνω όλη μέρα. Α, και στέλεχος δεν είμαι. Δεν υπάρχει αυτή η λέξη, ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον μύθο "καριέρα".

7. "Η Κύπρος είναι ευρωπαϊκή χώρα".

Η Κύπρος καταρχάς είναι με το ένα πόδι στη Μέση Ανατολή. Σκέψου απλά πως οδηγάμε στους δρόμους. Δεν σου θυμίζει εικόνες από Κάϊρο και Λίβανο; Επίσης, σκέψου την πολιτική μας για μετανάστες, ομοφυλοφιλία, εμπόριο γυναικών κλπ. Σκατά σκατά. Δεύτερο, η Κύπρος είναι νησί. Δεν μπορώ να τη φανταστώ ως χώρα.

8. " Το κάνω για το καλό σου".

Αφού είναι για το καλό μου, γιατί πονάει τόσο πολύ; Δηλαδή μετά που θα πάθω ότι πάθω, νομίζεις πως θα έχω και την όρεξη να απολαύσω το "καλό;"

9. "Σοκολάτα fat free"

Αν είναι fat free δεν είναι calorie-free. Μύθος παιδί μου όλο αυτό. Άσε που είναι και άγευστα αυτά τα προϊόντα. Είναι σαν να κάνεις σεξ και σου απαγορεύεται να μιλάς. Δεν λέει.

10. " Κανείς δεν μένει μόνος του/ Δεν χρειάζεται να το κυνηγήσεις, θα ρθει να σε βρει".

Ναι καλά!

Τρεις μέρες μόνο

Πάντα φοβόμουν τα σαββατοκύριακα και τις αργίες. Χμ, όχι πάντα. Τα τελευταία χρόνια.

Ένιωθα πως ο ελεύθερος χρόνος θα με ανάγκαζε να μην χρησιμοποιώ την πρόφαση "έχω δουλειά" και έτσι δεν θα μπορούσα να αποφύγω τη ζωή μου και τις σκέψεις μου.

Τους τελευταίους μήνες έχω αναθεωρήσει πολλά πράγματα. Δεν έγινε κάτι συνταρακτικό που ξεκίνησε αυτή τη διαδικασία. Νομίζω απλά ήταν φυσική συνέπεια των τελευταίων 10 και βάλε χρόνων. Πολλές σκέψεις και προβληματισμοί, τους οποίους σου τους είχα πει αυτά τα τεσσεράμιση χρόνια που γράφω στο blog.

Τώρα που λες, έχουν μπει κάποια πράγματα στις σωστές διαστάσεις τους. Μια συγκεκριμένη ατάκα μιας φίλης με βοήθησε πολύ. "Μην περιμένεις το τέλειο, μην περιμένεις γενικά."

Είμαι γενικώς τελειομανής, έχω και λίγο OCD ( obsessive compulsive disorder). Το να νομίζω ότι ελέγχω το βράδι μου, το να έχω πρόγραμμα είναι ο τρόπος μου να νομίζω ότι ελέγχω τη ζωή μου. Αλλά η ατάκα της με έβαλε στη διαδικασία να προσπαθώ να μην έχω high expectations - ειδικά όσο αφορά στο πως θα εξελίσσεται η κάθε μέρα μου.

Γιατί, δεν μπορείς να ελέγξεις τι θα σου τύχει , ούτε το πως θα συμπεριφερθείς σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Τα σενάρια υπάρχουν μόνο στην οθόνη. Αλλα και πάλι...μπορεί να σου το κάνει φύλλο και φτερό ο σκηνοθέτης και η ιστορία να πάει αλλού.

Πού θέλω να καταλήξω; Αυτό το τριήμερο εξελίχθηκε τόσο διαφορετικά απ' ότι περίμενα και τόσο όμορφα.

Είχα 1-2 πράγματα φιξαρισμένα. Ένα πάρτι γενεθλίων, μια εκδρομή στον Πρωταρά με γονείς. Αυτό.

Τελικά προέκυψαν και καφέδες στον ήλιο - παλιά Λευκωσία, δεν θα σε ξαναπαρνηθώ, σ' αγαπώ βαθιά - , βόλτες πολλές, κουβέντες με φίλους ΚΑΙ ένα σχεδόν σπασμένο δόντι από χορευτική φιγούρα gone bad (ναι εμείς ήμασταν η γελοία παρέα χθες στο Hustle που κάναμε αναπαράσταση το Black Swan).

Άντε φεύγω, πάω Λεμεσό για ένα γρήγορο ποτάκι.

Υ.Γ1 Η φωτό χθεσινή. Η παραλία του Figtree - έτσι μοιάζει χωρίς ομπρέλες.

Υ.Γ2 Το τραγουδάκι δίπλα είναι το Floating Bed από το soundtrack της Frida. Είναι το αγαπημένο μου, αρχίζω να το ακούω σχεδόν μόνο όταν μπαίνει η άνοιξη.

Sight-seeing

Χθες το βράδι συναντήθηκα με ένα παλιό συμφοιτητή μου, βραζιλιάνο που ήρθε Λευκωσία λίγες μέρες για δουλειά.

Είχα να τον δω 12 χρόνια. Χαθηκαμε όταν εκείνος πήγε στην Αυστραλία για Master και εγώ έμεινα Λονδίνο ( κακώς χαθήκαμε γιατί έχει σπίτι στο Ρίο, πάνω στην Κόπα Καμπάνα και όπως έμαθα χθες είναι πολύ εύκολο να παρελάσεις στο καρναβάλι του Ρίου - ως γνωστό, είναι το όνειρό μου και η μόνη φιλοδοξία που έχω αυτή τη στιγμή).

Φεύγω από το γραφείο, πάω καπάκι στο ξενοδοχείο, τον μαζεύω και ψιλοσοκαριζόμαστε και οι δύο που αφήσαμε τόσα χρόνια να περάσουν χωρίς να βρεθούμε. Αυτός πιο ωραίος από τότε. Εκείνος, όταν με είδε είπε " God, tulip you haven't changed a bit", το οποίο δεν ξέρω αν είναι καλό.

Πάμε στο ταβερνάκι του Πάμπου, παραγγέλνουμε μεζέδες, όπου φυσικά τον είχα πιο πριν ρωτήσει πόσο πεινούσε. Είχε πει πολύ, οπότε άφησα τον Πάμπο να γεμίσει το τραπέζι. Ενθουσιάστηκε με τα κολοκυθάκια με τα αυγά, τα ξιδάτα αυγά του ορτυκιού, το χαλλούμι και τις σιεφταλιές. Εννοείται ότι αγάπησε το παγωτό μαστίχας με τα κομματάκια από γλυκό καρυδάκι. Δυστυχώς τα κρασάτα παϊδάκια που τα διαφημίζω παντού, ήταν σαν φρίσμπυ χθες.

Μετά - μέσα στον ψόφο- αποφασίζω να τον ξεναγήσω στην παλιά πόλη. Λοιπόν φίλοι μου, ένα έχω να πω. Κακώς έχω χαμηλό σπορ αυτοκίνητο. Θα έπρεπε να είχα αγοράσει τρακτέρ ή διπλοκάμπινο. Γιατί μόνο έτσι ανέχονται οι στενοί και γεμάτοι τρύπες δρόμοι της παλιάς Λευκωσίας.

Επίσης, προσπάθησα να εξηγήσω στον φίλο ότι η τρύπα που βλέπει θα γίνει σύντομα πλατεία από τη διάσημη Zaha Hadid ."Zaha who?", μου είπε. Τελικά μόνο εμείς την ξέρουμε και οι υπόλοιπες τριτοκοσμικές χώρες που βανδαλίζει με τα έργα της. Δεν κατάφερε τελικά να φανταστεί πως το έργο που έβλεπε στην μακέτα και που έμοιαζε με wok θα γίνει κάποτε πλατεία.

Μετά αφού ζαλίστηκε από τη διαδρομή Πύλη Αμμοχώστου - Αιγαίο- Ερμού- Φανερωμένη-Αισχύλου- Plato's και τις αμέτρητες λακούβες, παρκάραμε στην τάφρο και περπατήσαμε προς το checkpoint, τέρμα της Λήδρας. Διερωτήθηκε αν είναι τόσο άδεια η πόλη πάντα. Του είπα ότι είναι Δευτέρα - αν και ο Πάμπος ήταν τίγκα- και επίσης είναι κρύο - καλά δεν τον έπεισα, μένει Λονδίνο.

Περπατάμε που λες στη Λήδρας, όπου δεν ήξερα πως να περιγράψω το χάλι. Τις χάλια βιτρίνες, τα φαστφουντάδικα, κάτι άσχετα καταστήματα, κάτι περίεργους τύπους και εννοείται τα κτίρια από τα οποία κρέμονται ρούχα και αντένες-πιάτα.

Καταλήγουμε στο τέρμα, όπου βλέπουμε κάτι φωτό που υπάρχουν με την καταστροφή στην Αϊτή, με τη ζωή στην πόλη πριν 50 χρόνια και κάτι ασπρόμαυρες της εισβολής, που ούτε και που ήξερα πως υπήρχαν. Έβλεπε απέναντι και έπαθε ένα σοκ που είδε την τουρκική σημαία ενώ πριν μου είχε πει για το πόσο "in your face is that lit up flag up on the mountain". Βρήκαμε κάτι κτίρια που φαίνονται πάνω οι σφαίρες από την εισβολή. Σταθήκαμε λίγο στη σιωπή, κοιτάξαμε απέναντι.

Μετά επιστρέψαμε στον "πολιτισμό". Περάσαμε από τα Καλά Καθούμενα όπου ήταν κλειστά και εκεί καθόταν μια παρέα στα σκοτεινά που κάπνιζε διάφορα. Εντυπωσιάστηκε από το γυμνάσιο της Φανερωμένης και εκπλάγηκε όταν του είπα πως είναι δημόσιο σχολείο και όχι ιδιωτικό.

Επιστρέψαμε από την Ονασαγόρου, όπου του εξήγησα ότι παίζει γενικά παιχνίδι με τους "μεγάλους" και τους μικρούς καταστηματάρχες και φυσικά του έδειξα το κατάστημα του Άβο που κάνει την πιο υπέροχη χαλλουμωτή ever. Παρεμπιπτόντως, το κατάστημα ανακαινίζεται, μπορεί να βάζει wifi.

Αποχαιρετιστήκαμε, με την υπόσχεση ότι δεν θα αφήσουμε ξανά άλλα 12 χρόνια να χαθούν.

Νιώσε με

Μέσα στην πλήξη της καθημερινότητας και την γκρίνια του " όλα είναι τα ίδια και τίποτα καινούριο", έρχεται ένα γεγονός και σου φέρνει στο μυαλό, εικόνες από το μακρινό - και τώρα που το σκέφτομαι, πιο πολύχρωμο- παρελθόν.

Κυριακή βράδι, διαβάζω online ότι πέθανε ο Ρασούλης. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένα τραγούδι του. "Κι όμως να που δεν ξέρω...ποιος εγώ, κι υποφέρω...νιώσε με, σώσε με... κι ό,τι θες σ’ το προσφέρω". Να το λέει με εκείνη τη βραχνή φωνή, αργά και καθαρά. Σαν να θέλει να αγγίξει, με την κάθε συλλαβή, το μέσα σου.

Και καθώς το σιγοτραγουδούσα, μεταφέρθηκα νοητά, πριν από λίγα χρόνια - πλάκα πλάκα, σχεδόν δέκα- στα είκοσι κάτι μου, σε εκείνη τη συγκεκριμένη φάση της ζωής μου.

Δούλευα σε ένα μικρό γραφείο στην παλιά Λευκωσία, δεν είχα πολλούς φίλους, γιατί μόλις είχα επιστρέψει από σπουδές, δεν έκανα καριέρα και δεν με έπιανε η απελπισία του "όλα είναι τόσο ίδια". Είχα μια κολλητή, με την οποία μιλούσαμε στο τηλέφωνο κάθε πρωί, για καμιά ώρα. Αυτό που θυμάμαι και που μου θύμισε ο Ρασούλης, είναι την αίσθηση που είχα, όταν περπατούσαμε με αυτή τη φίλη μου στα δρομάκια της παλιάς πόλης. Είτε για να πάμε στην Οκτάνα - πόσες ώρες να λιώνουμε στους καναπέδες- είτε για να πάμε σε συναυλίες στο αρχοντικό της Αξιοθέας.

Όμορφες εικόνες! Όμορφα συναισθήματα, γλυκά σαν μέλι.

Κάναμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Πηγαίναμε πολύ σινεμά, σε πολλές συναυλίες, σε θέατρα. Ήμαστε δύο φίλες, χωρίς να μας ενδιαφέρει ο "κύκλος και οι γνωστοί", χωρίς να δίνουμε δεκάρα για τη δουλειά και τα deadlines. Δεν μας άγχωνε το "πρέπει να κάνεις οικογένεια, έχεις πατήσει τα 30" .

Αν δηλαδή, κάθε φορά που δεν είμαστε στα πολύ πάνω μας, ανατρέχουμε σε εικόνες και σκηνές για να ξεχαστούμε, έστω και λίγο, για μένα είναι εκείνες οι φάσεις, στην παλιά Λευκωσία, σούρουπο, με soundtrack τις μουσικές του Μανώλη Ρασούλη.

Γιατί δεν νιώθω γαληνεμένη πια;

Υ.Γ Πριν γράψω αυτό το κείμενο, τσαντίστηκα άσχημα με κάποιο από την ομάδα μου. Του είπα κάτι, που μου θύμισε ατάκες που μου λέει ο δικός μου διευθυντής και πνίγομαι. Δεν θέλω αυτό το πράγμα, ούτε την εξουσία.

Υ.Γ2 Η πραγματική ζωή είναι αλλού.

Υ.Γ3 Στην φωτό, το Αρχοντικό Αξιοθέας - υπόσχομαι μια Κυριακή να πάω, να το φωτογραφήσω και να το ανεβάσω στο photo blog.

Υ.Γ4 ΕΡΩΤΗΣΗ/ΓΚΑΛΟΠ: Βρίσκετε οποιαδήποτε χρησιμότητα στο να δημιουργηθεί σελίδα στο Facebook για το blog μου; Να ανεβαίνουν links για νέα κείμενα, φωτό κλπ;

No stopping anytime

Αν υπάρχει κάτι που φοβάμαι, που τρέμω για να είμαι πιο ακριβής, είναι τα καλούπια.

Μια ζωή τα πολεμώ. Αυτό σκεφτόμουν όταν διάβαζα ένα κείμενο της Μελίτας Κάραλη στο doctv.

Παραθέτω την πιο κάτω παράγραφο:

"ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΒΕΒΑΙΟΣ, σου δίνει τη δυνατότητα να κατέβεις από το θρόνο που νομίζεις ότι έφτιαξες. Να πηδήξεις σ’ ένα τρένο που περνάει και να μην το σκεφτείς. Να αφήσεις πίσω κληρονομιές που δε χρειάζεσαι. Να ξεφορτωθείς τα περιττά. Όταν δεν πνίγεσαι από τη βεβαιότητα, οι δρόμοι δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμα, οι δρόμοι δεν έχουν ονόματα. Κι εσύ δεν είσαι μια απολυτότητα."

Στο κείμενο της, μιλάει για την αβεβαιότητα. Ότι είναι - τελικά- καλό πράγμα. Τίποτε δεν είναι για πάντα και τίποτα απ' όσα ζεις τώρα είναι "this is it". Μπορεί να είσαι σε μια φάση, καλή ή κακή, δεν έχει σημασία, για αρκετό καιρό. Αλλά να ξέρεις ότι κάποτε θα έρθει ένα τέλος σ' αυτή.

Είναι υγιής η αβεβαιότητα. Αν με ρωτάς εμένα, είναι και σαν μια ελπίδα, σε φάσεις που δεν είσαι καλά. Ότι με κάποιο τρόπο , κάτι θα αλλάξει.

Επίσης, όταν νομίζεις πως τα έχεις όλα, είναι καλά να ξέρεις πως και αυτό κάποτε θα τελειώσει. Άρα να το εκτιμάς.

Αυτή την περίοδο ζυγίζω. Τις καλές και τις κακές στιγμές.

Προσπαθώ να καταλάβω σε τι φάση είμαι. Υποψιάζομαι πως μέσα σε όλα τα παλαβά που συμβαίνουν ( ή δεν συμβαίνουν), υπάρχει μια καλή βάση που μου πήρε τόσα χρόνια "σκάψιμο" για να τη βρω.

Πολλές μέρες θέλω να τα παρατήσω όλα. Και μετά σκέφτομαι "και τι νομίζεις πως έχεις;".

Η βλακεία είναι ότι οι επιλογές που κάνω αυτή τη στιγμή είναι τα σίγουρα, τα ασφαλή, τα "βέβαια".

Είναι καιρός.

Chilling a last :)

Καλημέρα!

Γράφω αυτό το κείμενο στα γρήγορα και ετοιμάζω σακίδιο να την κάνω από την πόλη.

Όχι δεν θα πάω Λεμεσό. Φέτος βαριέμαι φρικτά να είμαι μέρος των Καρναβαλιών. Έτσι κι αλλιώς η ζωή μου στο γραφείο - δηλαδή σχεδόν ολόκληρη η ζωή μου - είναι από μόνη της ένα τσίρκο.

Θα πάω να βρω 1-2 φίλους που μένουν δίπλα στο εξοχικό των γονιών μου , θα ψωνίσουμε καλούδια από το σουπερμάρκετ και θα ξεραθούμε στα dvd δυο μέρες. Τόσο απλά και τόσο πολύ το γουστάρω αυτό.

Μπορεί να βολτάρω στη θάλασσα, να διαβάσω κανά βιβλίο. Τώρα που το σκέφτομαι οι 24 ώρες είναι λίγες τελικά.

Σήμερα ανανέωσα το βιογραφικό μου. Ένιωσα καλά που το έκανα.

Χθες το βράδυ, όταν επέστρεψα σπίτι από το γραφείο στις 9, ένιωθα ένα κενό.

Γιατί εγώ θέλω να είμαι δημιουργική και ξέρω πολύ καλά ότι είναι σημαντικό μέρος του χαρακτήρα μου. Εδώ και πολλούς μήνες δεν είμαι.

Και επειδή με χαλάει τόσο πολύ και επηρεάζει και όλα τα άλλα της ζωής μου, θα κάνω κάτι γι αυτό.

Το τι μπορεί να είναι, θα το σκεφτώ σήμερα πλάι στο κύμα.

Καλό τριήμερο μωρά μου και να περάσετε σούπερ.

Υ.Γ1 Φωτό από Μπαλί.

Υ.Γ2 Είδα στον ύπνο μου ότι κυκλοφορούσε μια τίγρης σε ένα δωμάτιο και ερχόταν κατά πάνω μου. Τρομοκρατημένη ζητούσα βοήθεια από τον κόσμο που ήταν εκεί, αλλά δεν σηκωνόταν κανένας. Τί να σημαίνει άραγε μια τίγρης;

Η πρώτη εαρινή νύκτα (... was a good night)

Η χθεσινή βραδιά - η πρώτη του μήνα, η πρώτη της άνοιξης - ήταν πολύ φορτισμένη. Για διάφορους λόγους.

8μ.μ Στον καναπέ, λαμβάνω μήνυμα από φίλη ότι δεν θα έρθει στην Μποφίλιου, λόγω δουλειάς. Νομίζω απλά δεν ήθελε και τόσο ώστε να τρέξει να προλάβει. Κάποιες μέρες πριν οι υπόλοιπες δύο εκείνης της παρέας το ακύρωσαν. Έτσι από 7 βρεθήκαμε 4. Στο μυαλό μου το "Μέτρημα". " ...και μου βγαίνουν πάντα λίγοι, ή μου βγαίνουνε πολλοί. Σε ένα μετρήμα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή".

9μ.μ Περιμένω τις άλλες στο πάρκιγκ του παλιού Δημαρχείου. Αργούν 40 λεπτά. Κάθομαι στο αυτοκίνητο, μιλώ στο κινητό με φίλους και νευριάζω. Νευριάζω που είμαι μονάδα.Νευριάζω που δεν μπορώ να σκεφτώ λόγους για να είμαι εδώ.

11 μ.μ. Η συναυλία έχει αρχίσει εδώ και μια ώρα. Δεν περίμενα να είναι τόσο φανταστική η Μποφίλιου. Φωνή, ύφος, ταμπεραμέντο. Μουσική και στίχοι βρίσκουν το δρόμο τους κατευθείαν στο μέσα μου. " Κάθε παιχνίδι έχει μια νίκη και μια ήττα....έχω ένα λύκο στο μυαλό μου αναθρεμμένο...δεν έχει κλείσει τις παρτίδες του ακόμα...μέσα στη θλίψη έχω μάθει να αναπνέω."

1.00 π.μ. Τέλος. Περάσαμε υπέροχα σε μια συναυλία που μας κράτησε το κάθε λεπτό. Με φίλους καλούς να τραγουδάμε παρέα. Στο μυαλό μου ο στίχος ‎"Τίποτα σημαντικό, Ζω μονάχα εν λευκώ..." . Ό'τι κι αν σημαίνει αυτό.

1.30 π.μ. Αφού έχω κάνει μια μεγάλη βόλτα στη Λευκωσία - ήθελα κι άλλη μουσική - καταλήγω σπίτι. Καθώς ετοιμάζομαι να ξαπλώσω, ακούω ήχο μηνύματος στο κινητό. Η φίλη μου, η αγαπημένη μου κολλητή από τον καιρό του πανεπιστημίου. Πάλι είχαμε χαθεί αυτό τον καιρό, δεν έτυχε και εγώ να πάω Λεμεσό. Αλλά σήμερα, για κάποιο λόγο, την σκεφτόμουν πολύ έντονα.

Το μήνυμα έγραφε:" Τουλίπα μου γεια! Θα παραξενεύεσαι για το μήνυμα μου τόσο αργά! Σήμερα έφερα στον κόσμο το κοριτσάκι μας - παρόλο που κάναμε πολύ καιρό να μιλήσουμε σε έχω στην καρδιά μου και στη σκέψη μου συνεχώς - πάντα έλεγα να σε πάρω ή και να σου στείλω μήνυμα, όμως ήταν μια τόσο δύσκολη περίοδος της ζωής μου - όταν μιλήσουμε θα καταλάβεις. Ήθελα να μοιραστώ τα νέα μου μαζί σου και ελπίζω να με συγχωρέσεις και να με καταλάβεις. Φιλενάδα σήμερα είμαι ευτυχισμένη και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου γιατί τώρα βρήκα την ώρα να το κάνω - ολομόναχη στο δωμάτιο κλινικής".

Τόσα χρόνια κάθομαι και μετρώ. Ανθρώπους, πόσους φίλους 'εχω, πόσα βράδια θα είναι "κλεισμένα". Αυτές τις μέρες είμαι μες στα νεύρα. Που θέλω να πάω τόσα ταξίδια και δεν βρίσκω τη κατάλληλη παρέα, που στα καρναβάλια δεν θα πάμε παρέα Λεμεσό Σάββατο βράδι, που είμαι η μόνη single ανάμεσα στους φίλους μου, που αρνούμαι να τους οργανώνω εγώ. Τα παίρνω όλα τόσο προσωπικά, λες και μόνο εγώ μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία.

Και τελικά αυτή την πρώτη νύκτα της Άνοιξης, κατάλαβα ότι μόνο και μόνο που μπορείς να μπεις στη διαδικασία να μετράς - που υπάρχουν καν άνθρωποι τόσο ώστε να τους συνυπολογίζεις στις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις, είναι πολύ σημαντικό. Το άθροισμα δεν είναι ένας φιξαρισμένος αριθμός, ούτε και το πως έφτασες ως σ' αυτό το αποτέλεσμα.

Το ψαράκι στη φωτό δεν είναι τυχαίο. Είναι το ζώδιο του νέου μας μπεμπέ :)

Eat, travel, love

Τα πράγματα που έχω όρεξη να κάνω αυτό τον καιρό είναι τα εξής:

- Να διαβάζω βιβλία.

- Να ακούω μουσική.

- Να ταξιδεύω.

Μένω στο τελευταίο σημείο. Έχω αρχίσει από τώρα να σκέφτομαι τις καλοκαιρινές διακοπές. Ναι, ναι ξέρω, ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται. Όμως μου έχουν γαμήσει την άδειά μου, οπότε δυο βδομάδες σερί δεν μπορώ να πάρω άδεια. Άρα πρέπει να κάνω μανούβρες και να ταξιδέψω 1-2 φορές μέσα στο καλοκαίρι και 1-2 μέσα στην Άνοιξη ώστε να αλλάξω παραστάσεις και να επανέλθω κάπως πιο ανανεωμένη .

Θέλω Βαρκελώνη, θέλω Ιορδανία και θέλω και Αίγυπτο. Αυτό για κοντινούς προορισμούς.

Παραμένει βαθιά επιθυμία το Μπαλί ή Κούβα.

Το πρόβλημα είναι το εξής - εκτός από το προφανές το οικονομικό: Πρέπει να βρω την κατάλληλη παρέα.

Δεν είναι εύκολο.

Καταρχάς, ελάχιστους single φίλους έχω. Δεν θα αντέξω να πάω με ζευγαράκια.

Δεύτερο, δεν είναι όλοι καλοί συνταξιδιώτες. Μην σου τύχουν στριφνοί άνθρωποι που έχουν στο μυαλό τους μια συγκεκριμένη ατζέντα και τίποτα άλλο ή που δεν είναι ανοικτοί στα απρόοπτα του ταξιδιού.

Τρίτο, δεν είναι όλοι πρόθυμοι να φυλάξουν λεφτά για ένα μοχίτο στην Αβάνα. Επίσης, με την κρίση, πολλοί δεν μπορούν καν να μαζέψουν ένα διχίλιαρο. Δύσκολοι καιροί.

Τέταρτο, σαφώς και είναι πιο εύκολο να έχεις γκόμενο. Οργανώνεις το ταξίδι και ξέρεις ότι είναι αυτονόητο ότι θα έχεις ένα σύντροφο και δεν θα χρειάζεται να κάνεις γκάλοπ ανάμεσα στους φίλους σου.

Το άλλο που σκέφτομαι όμως είναι ότι πραγματικά θα ήθελα να κάνω ένα ταξίδι μόνη.

Έχω μεγάλη ανάγκη να βρεθώ με τον εαυτό μου να τα πούμε. Είμαι σίγουρη πως θα περάσουμε καλά και πως η σχέση μας θα γίνει πιο δυνατή. Μπήκα πριν λίγο στο amazon και παράγγειλα κάτι βιβλία για "women nomads".

Είναι ρίσκο να ταξιδεύεις μόνος. Εμπεριέχει εκτός από φυσικούς κινδύνους και πολλές προκλήσεις. Πρέπει να προσέχεις διπλά, να είσαι προετοιμασμένος για απρόοπτα και εννοείται να είσαι σε θέση να αποδεκτείς ότι θα περάσεις πολλές στιγμές μοναξιάς.

Και μετά είναι η όλη ιδέα του "Eat, pray, love". Μόνος σου παίρνεις τον εαυτό σου ένα βήμα παραπέρα. Στην πορεία, αν είσαι ανοικτός, γνωρίζεις κόσμο. Η ασφάλεια και η ανασφάλεια χωρίζονται από μια θολή γραμμή. Τις περισσότερες φορές όμως είναι παιχνίδια του μυαλού.

Υ.Γ1 Προς εσένα που είχαμε πάλι μια από τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες χθες το βράδι: Δεν με εκπλήσσει που περνάμε για ακόμα μια φορά παρόμοια φάση :)

Y.Γ2 Ταξίδια. Όχι μόνο του μυαλού.

Υ.Γ3 Δεν είναι μεγάλη μαλακία τα τριήμερα; Ειδικά όταν δεν ταξιδεύεις και όταν είσαι single;

Kids are alright

Τις προάλλες τηλεφώνησα στην 17χρονη βαφτιστήρα μου για να της παραγγείλω κάτι από την Αγγλία που θα πάει μεθαύριο.

Τουλίπα: Εγώ είμαι, η πνευματική σου μάνα!

Βαφτιστήρα: Χι χι το ξέρω. Μάντεψε που είμαι τώρα ( λέει πολύ περήφανη)

Τουλίπα: Στις 2 το μεσημέρι; Για πες...

Βαφτιστήρα: Είμαι γυμναστήριο, κάνω ποδήλατο και σου μιλάω ταυτόχρονα απ' το κινητό!

Αχ τι συγκίνηση! Το παιδί μου είναι urban, cool ΚΑΙ προσέχει τον εαυτό της!

Χθες το βράδι μιλούσα στο τηλ. με μια κολλητή μου. Μου έλεγε για έναν 22χρονο τύπο που είναι κάπως υπερβολικά διαχυτικός με τον γκόμενό της.

Τουλίπα: Είναι ξεκάθαρο. Του την πέφτει. Μπορεί να είναι bi ή bicurious.

Κολλητή: Μωρέ έτσι λέω και γω. Αλλά από τη άλλη, αυτή η νέα γενιά είναι πολύ άνετη με την σεξουαλικότητα ως ιδέα. Μπορεί να θέλει απλά να παίξει χωρίς κατ' ανάγκη να θέλει να κάνει κάτι.

Και σκέφτομαι κι εγώ. Όντως αυτά τα 20χρονα που βλέπω στα Καλά Καθούμενα, στο Brew, στη Σβούρα έχουν μια τεράστια διαφορά από τη δική μου γενιά. Και ας μας χωρίζουν 8-10 χρόνια μόνο ( υποτίθεται η γενιά αλλάζει κάθε 25). Είναι πιο ευέλικτοι. "Σπάζουν" πιο εύκολα τα καλούπια και τους ρόλους. Έχουν πιο πολλή πρόσβαση στον κόσμο - ας είναι καλά το ίντερνετ και το social networking.

Εντάξει, μπορεί εμείς να ζήσαμε σε πιο αθώες εποχές και να είχαμε περισσότερη ώρα να ανακαλύψουμε βασικά πράγματα. Θυμάμαι τη χαρά που ένιωσα όταν μου αγόρασαν οι γονείς μου το πρώτο μου στερεοφωνικό - ένα Aiwa. Φύλαγα λεφτά για να πάω στο Groovy στο Γαλαξία για να αγοράσω κασέτες, Smells like Teen Spirit, Doors, Τα Λαϊκά κλπ. Εννοείται πως τα πιο ακριβά αθλητικά δεν υπήρχε περίπτωση να τα έχω. 100 λίρες ήταν πολλά λεφτά. Τα Σάββατα την έβγαζα σε σπίτια συμμαθητών μου. Μια παρέα σε ένα δωμάτιο - φωτισμένο με κεράκια- να αναλύουμε στίχους από νέα cd π.χ., το One των Metallica.

Αυτά τα χρόνια τα θυμάμαι με πολλή αγάπη. Δεν θα άλλαζα κάτι.

Άρα τώρα γιατί βλέπω τα 20χρονα και ψιλοζηλεύω;

Νομίζω λόγω ακριβώς του ότι αυτή η γενιά άρχισε να σπάζει τα προηγούμενα καλούπια που δημιούργησαν οι προηγούμενες ( και δυστυχώς τα ακολούθησε και η δική μου) .

Βλέπω τους συμμαθητές μου και κάτι ξαδέρφια που με περνάνε 3-5 χρόνια και είναι σαν να βλέπω τους γονείς μου. Το ίδιο πλάνο ζωής ( σπουδές-αυτοκίνητο-σχέση μακροχρόνια-γάμος- σπίτι-δάνεια), την ίδια αντιμετώπιση για την καθημερινότητα ( it's all about money baby και όποιος έχει το καλύτερο σπίτι και αυτοκίνητο - και τσάντες) την ίδια στάση "σαν την Κύπρο, δεν έχει".

Μπορεί από την άλλη να θέλω να παραιτηθώ, να γίνω χορεύτρια στο καρναβάλι του Ρίο και απλά να ψάχνω τρόπο να απενοχοποιηθώ!

Κάτω το κεφάλαιο

Πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου πριν από μισή ώρα.

Τουλίπα : Μαμά, θέλω να σου πω το σχέδιο μου για τα επόμενα χρόνια και θέλω την υποστήριξή σας.

Μαμά τουλίπα: Χμμ για πες...( η σχέση μας είναι καλή αυτή την περίοδο - είναι σίγουρη ότι θα έχει εγγόνια πολύ σύντομα).

Τουλίπα: Μου έχουν διαλύσει τα νεύρα στο γραφείο. Άρα...θα παραιτηθώ. Και μετά θα γίνω καλλιτέχνης, μπορεί και να γράψω κανά βιβλίο. Θα τρώω σαλάτες από λαχανικά που θα έχω στον κήπο μου. Με λίγα λόγια θα με συντηρείτε.

Μαμά τουλίπα: Καλά κατάλαβα ( εννοείται πως δεν με πήρε στα σοβαρά).

Τουλίπα: Άκου μάνα, μου ανακοίνωσαν σήμερα ότι το καλοκαίρι θα πέσει πολλή δουλειά. Δηλαδή εγώ δεν θα μπορώ να πάω 2 βδομάδες διακοπές. Θα είμαι η μόνη "μαύρη" στη Λευκωσία που θα δουλεύει το 15αύγουστο. Και δεν θα είμαι καν μαύρη αφού δεν θα μπορώ να πηγαίνω παραλία για αποκτήσω χρωματάκι.

ΠΑΥΣΗ - (Την περίμενα να μου πει ότι δεν είναι καιρός για τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις, ειδικά και με την κρίση).

Μαμά τουλίπα: Να παραιτηθείς!

Ζήτω η μάνα τουλίπα!

Κατάλαβες φίλε;

Θα δουλεύω. Η ζωή μου καθορίζεται από Αυτούς. Ως και στη συναυλία της Amy Winehouse στις 22 του Ιούνη παίζει να μην μπορώ να πάω έτσι όπως τα κάνανε.

Και μετά , αφού τσίριζα στο γραφείο, γυρίζω και λέω στη συνάδελφο/φίλη/μάνα.

"To point του να ειμαι single είναι να μπορώ να κάνω μαλακίες χωρίς να είμαι "δεμένη" κάπου. Να έχω λεφτά, να μην έχω υποχρεώσεις και απλά να κάνω ότι μου καυλώσει. Αν στο μέλλον κάνω οικογένεια, θα τρέχω τα παιδιά στα φροντιστήρια, θα κάνω δουλειές και άρα δεν θα έχω χρόνο. Θα είναι λογικό να μην μπορώ να πηγαίνω όποτε θέλω διακοπές. Τώρα όμως κάνω τη ζωή παντρεμένης αλλά χωρίς τον άντρα, χωρίς το σεξ και χωρίς τα παιδιά. Σκατά".

Θα παραιτηθώ.

Σκλάβα του καπιταλισμού έχω καταντήσει. Και χωρίς το s&m...

Μια στιγμή στο χρόνο

Κυριακή βράδι, σπίτι, μετά από ένα σαββατοκύριακό μετρημένο σε δεκάδες φλιτζάνια καφέ και ποτήρια.

Τηλεόραση στο mute - έχω χορτάσει διαλόγους και ομιλίες αυτές τις μέρες.

Από τα ηχεία του laptop ένα compilation που έχει φτιάξει ο Σεραφείμ Τσοτσόνης για το doc tv. Το ιδανικό soundtrack για χαλάρωση.

Ξαπλώνω, στον καναπέ τυλιγμένη με κουβέρτα. Στο τραπεζάκι μπροστά το αναμμένο κερί , με άρωμα κανέλα- μήλο, δημιουργεί μια χαλαρωτική ατμόσφαιρα. Φτιάχνω πράσινο τσάι και είμαι έτοιμη να βάλω στο dvd τη νεα σειρά που άρχισα να βλέπω - Saving Grace με την Holly Hunter.

Ηρεμία. Επιτέλους.

Καλή μας βδομάδα :)

Re-Grouping

Υπάρχει η εξής ατάκα "τροχός είναι και γυρίζει" ή στα αγγλικά "tables are turning".
Το πιστεύω. Ότι και να γίνει, σε κάποια φάση, μπορεί σύντομα, μπορεί μετά από χρόνια, τα πράγματα να ανατραπούν και συ είτε δικαιώνεσαι είτε τιμωρείσαι.
Νόμος της φύσης. Το αρνητικό, θα γίνει σε κάποια φάση θετικό και τούμπαλιν.
Το βίωσα πριν από λίγες μέρες. Το απωθημένο Νο.1 - που για να είμαι ειλικρινής εδώ και μερικά χρονάκια έπαψε να είναι απωθημένο - κάνοντας μια μικρή κίνηση, άθελα του, μου έδειξε ότι ακόμα με γουστάρει. Αντιλαμβάνεσαι τη δικαίωση που ένιωσα. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια μέσα μου ήξερα ότι δεν του είμαι αδιάφορη.
Θα γίνει κάτι; Δεν νομίζω. Αυτός κολώνει αλλά το πιο σημαντικό είναι πως εγώ δεν μπορώ πια τα δύσκολα και τα σχεδόν ακατόρθωτα. Ας μείνει μια φαντασιώση. Τουλάχιστον, όποτε τον βλέπω μπορώ να παίζω το παιχνίδι μου και έτσι everybody's happy. Ώσπου να ερωτευτώ και να χαθεί στο μακρινό background.

Τις υπόλοιπες μέρες περνάω τη φάση "ηρεμία-τάξις- ασφάλεια".
Το οποίο σημαίνει πως δεν συμβαίνει κάτι συναρπαστικό αλλά από την άλλη μπαίνουν κάποια πράγματα στη θέση τους. Όποιο κόστος κι αν εμπεριέχει αυτό.
Η φίλη-ψυχολόγος αποκαλεί τη φάση μου "ανασυγκρότηση". Μ΄αρέσει και το κρατάω γιατί έτσι νιώθω. Αργή διαδικασία μεν, με σταθερά βήματα δε. Θα δείξει.

Κατά τα άλλα, όπως πάντα με ανησυχεί το θέμα "γκόμενοι". Βασικά είναι το μόνο θέμα που με προβληματίζει τόσο πολύ. Τα υπόλοιπα, δουλειά, φίλοι και τα σχετικά, είναι κάτι που μπορώ να χειριστώ ( καλά ή κακά, αναλόγως των ανάδρομων).
Δηλαδή, αν βάλουμε κάτω τα δεδομένα όπως το ότι δεν θέλω να φάω τα μούτρα μου, δεν κάνω πισωγυρίσματα, κάνω παιχνίδι και δεν είμαι στον κόσμο μου, έχω τα μάτια μου ανοικτά, δεν συμβιβάζομαι αλλά δεν κολλάω και με τον κάθε μαλάκα συνειδητοποιώ ότι ο κύβος του Ρούμπικ, λύνεται πιο εύκολα.
Η μόνη μου ελπίδα είναι η ανασυγκρότηση να μου αλλάξει τα μυαλά και σε αυτό το θέμα. Γιατί άρχισα να μην βλέπω φως στο τούνελ και δεν μ' αρέσει.

* Ο πίνακας ονομάζεται"Morning Sun" του Edward Hopper και είναι το αγαπημένο μου έργο του καλλιτέχνη. Κρύβει μια μελαγχολία, σκέψεις ενός πρωινού, ίσως καλοκαιρινού σε ένα απόλυτα αστικό τοπίο.