Back to binary form.

Όλες αυτές τις μέρες που μένω σπίτι και δεν βγαίνω λόγω της δουλειάς που σου είπα, είχα την ευκαιρία να τα πω λίγο με τον εαυτό μου. Δεν φλυάρησα, ούτε ανέλυα με τις ώρες τις σκέψεις μου κοιτώντας το ταβάνι. Καμία σχέση.

Όλες αυτές τις μέρες λοιπόν, που βλέπω ελάχιστο κόσμο για κανά σουβλάκι, κανά σινεμά ένιωσα πιο δυνατή. Σαν να να μάζεψα δυνάμεις. Εγώ και ο εαυτός μου. Δεν είχα ανασφάλειες.

Σήμερα το πρωί, ξύπνησα - κάπως αργά το παραδέχομαι δεν είχα όρεξη να δουλέψω- χουζούρευα στα πορτοκαλί σεντόνια και από το μυαλό μου περνούσαν σκέψεις και οι γνωστές msn συνομιλίες ( τελικά, όντως υπάρχει το timing στη ζωή. Να μπαίνει κόσμος στη ζωή σου μια συγκεκριμένη στιγμή για να σου περάσει, άθελά του, κάποια μηνύματα).

Είμαι 33. Δεν είμαι παιδί. Δεν είμαι μικρή. Δεν είμαι και μεγάλη. Όμως μεγαλώνω. Με την καλή έννοια. Δεν θέλω να επιτρέπω στον εαυτό μου να χρησιμοποιεί πια τη φράση "δεν ξέρω" όταν με ρωτάνε για συγκεκριμένα πράγματα τι θέλω τελικά. Δικαιούμαι σαφώς να μην ξέρω πολλά, αλλά όχι να χρησιμοποιώ αυτή τη φράση με το παραμικρό για να αποφύγω εγώ να δω τη ζωή μου κατάματα. Με λίγα λόγια είναι, νιώθω, καιρός για επιλογές και βήματα. Stay tuned.

Η νέα σεζόν, που αρχίζει όπως είπαμε και παλιά, το Σεπτέμβρη θα μου φέρει κάποια πράγματα που είχα πει το καλοκαίρι ότι ήθελα. Έλεγα σε δύο φίλες μου, αρχές του καλοκαιριού, όταν καθόμασταν στο μπαλκόνι μου, πως "αφού δεν κάνω σεξ, θα κάνω check in". Και να που, προέκυψαν ταξίδια. Της δουλειάς και μη. Μήπως εκείνη την ώρα άνοιξαν οι ουρανοί και περάστηκε το μήνυμά μου;

Βαρέθηκα τα απωθημένα. Βαρέθηκα τις φιλίες που δεν με κάνουν να αισθάνομαι καλά. Σήμερα διάβαζα την pax και στις πρώτες γραμμές είπε κάτι παρόμοιο. Οι φίλοι είναι στη ζωή μας για να περνάμε καλά. Όχι για να μας προκαλούν ανασφάλειες και να νιώθουμε ότι μας λογοκρίνουν με ένα βλέμμα τους ( ναι έχω κάτι στο μυαλό μου). Όταν αξίζει δεν πονάει και είναι εύκολο ( σε αντίποδα των Πυξ Λαξ).

Μια φίλη μου, όταν της είπα πως θέλω να είναι η καθημερινότητά μου, ένα βράδι καθώς είχα μια έκρηξη συναισθημάτων (οκ έφταιγε και το gin n tonic), μου είπε ότι βρίσκομαι σε "προ-σχεσιακό στάδιο". Δεν το σχολίασα, ούτε τώρα πρόκειται. Είμαι.

Αυτά. Πάλι δεν δούλεψα. Το απόγευμα. Τώρα πάω επιτέλους στο πατρικό μου, να δω την οικογένεια που ξέχασα, τα σκυλιά μου, να ρίξω μια βουτιά και να επιστρέψω στη βεράντα για δουλειά 10 ωρών. Δεν είναι τόσο κακό το σενάριο ε;

Υ.Γ1 Αυτές τις μέρες ακούω μόνο kosmos 93.6. Τσέκαρέ το.

Υ.Γ2 Πεθύμησα πολύ τα "υστερόγραφα" με υπονοούμενα :)

Y.Γ3 Όταν τελειώσω με όλη αυτή τη δουλειά, θα φεύγω από το γραφείο στις 4 και θα πηγαίνω παραλία. Καθημερινές. Στόχος!

Άλλοθι; Λες; Μπα...

Δύο είναι οι φράσεις που μισώ να ακούω αυτές τις μέρες κάθε χρόνο. Η πρώτη είναι το "καλό χειμώνα". Λες και δεν έχουμε ζέστη ως τα τέλη Οκτωβρίου. Γιατί δεν λέμε τότε "καλό καλοκαίρι" από το Μάρτη; Η δεύτερη και χειρότερη είναι το "κεφάλια μέσα". Αγαπημένη φράση των περιοδικών. Ακούγεται σαν απειλή. Δηλαδή τι; Κεφάλια μέσα στη μαύρη τρύπα; Στο καλάθι; Που;

Από τη μέρα που ήρθα όμως, δυστυχώς αυτή τη φράση άρχισα να την εμπεδώνω. Πολλή δουλειά βλέπεις. Στο γραφείο αλλά και εκτός. Είμαι μπροστά από την οθόνη από το πρωί μέχρι το βράδι. Πήγα για ένα ποτό στην New την Κυριακή όταν επέστρεψα και αυτό ήταν. Από τη Δευτέρα τη βγάζω στο μπαλκόνι να δουλεύω.

Δεν πρέπει να παραπονιέμαι όμως. Τη δουλειά την έξτρα, εγώ τη ζήτησα. Και θα είναι καλό για το μέλλον.

Όμως δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και μου κακοφαίνεται που έχω ακυρώσει δύο έξω και λέω συνέχεια σε φίλους "Ναι να βρεθούμε. Σε δυο βδομάδες". Αλλά πρέπει να σκάσω.

Κάθομαι τα βράδια στη βεράντα να δουλέψω, δημιουργώ περιβάλλον και μετά αρχίζει το κωλοβάρεμα στο facebook, καμιά κουβέντα στο msn, σερφάρισμα σε blog, youtube και πάει λέγοντας. Όλη η κούραση της χρονιάς βγήκε τώρα.

Και μετά είναι και το άλλο. Έχω τραγικό πονοκέφαλο. Από το πρωί μέχρι το βράδι. Κατεβάζω παναντόλ, ντεπόν και είμαι οκ για κανά δίωρο. Μετά ξαναρχίζει. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν η έλλειψη αλκοόλ. Μην γελάς. Τα gin n tonic και το κρασί που έχω κατεβάσει τη βδομάδα στον Πρωταρά, ήταν απλά πολλά. Χθες το βράδι, τόσο πονοκέφαλο είχα που πήγα στις 11 και έφτιαξα ένα gin n tonic. Και μου πέρασε! Λες να είμαι αλκοολική; Φυσικά, μετά πήγα και κοιμήθηκα. Που να αντέξω. Τελικά σήμερα διαπίστωσα πως ο πονοκέφαλος είναι από το κομπιούτερ. Εκεί που ατένιζα το ηλιοβασίλεμα στην παραλία και κολυμπούσα στο βυθό με τα μάτια ανοικτά, είμαι από τις 9 μπροστά από μια flat οθόνη. Δεν λέει.

Άντε ακόμα δυο βδομάδες. Θα αντέξω κλεισμένη σπίτι; Θέλω να βγω! Και δεν μπορώ και να προγραμματιστώ. Είναι non stop η δουλειά γιατί είναι πολλή. Απλά πρέπει να πειθαρχήσω. Πρέπει. Πρέπει. Πρέπει.

Υ.Γ1 Μέσα σε όλη αυτή την τρικυμία του εγκεφάλου, κάνω και σοβαρές συζητήσεις μέσω msn και skype. Κάτι για αποφάσεις ζωής λέγαμε, κάτι για το ότι αν δεν χαλαρώσω δεν θα γίνει κάτι, καιρός να δω το μέλλον μου. Ουφ, δεν θυμάμαι...(άλλοθι).

Υ.Γ2 Guilty Pleasure τραγούδι του καλοκαιριού: "Μου έλειψες" της Αποστολίας Ζώη. Χαράματα, κατά τις 7 φεύγουμε από Γκάζι. Περνάμε δίπλα από τα ΚΤΕΛ. Ο κόσμος φορτώνει βαλίτσες στα λεωφορεία. Αλλοδαποί κυρίως. Εμείς πάμε σπίτι, με πολύ ποτό στον οργανισμό μας. Ανοίγω το παράθυρο, φυσάει ένα δροσερό πρωινό αεράκι στο πρόσωπό μου. Από τα μεγάφωνα ακούγεται "Μου έλειψες και πήρα να στο πω. Δεν έπαψα ποτέ να σ' αγαπώ...".

Have you noticed?

Οι διακοπές κύλησαν σαν ρυάκι. Για να είμαι ειλικρινής, σαν ένα ρυάκι gin 'n' tonic.

Έμεινα εντός, στον Πρωταρά. Ήρθε και ένας πολύ καλός μου φίλος από Αθήνα και βγάλαμε τη βδομάδα μαζί.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η περιοχή ήταν τίγκα στον κόσμο. Τέτοια κίνηση, ούτε στην καθημερινότητα μου εδώ στη Λευκωσία δεν συναντώ. Ήταν σχεδόν γελοίο. Ουρά για να πας παραλία, ουρά για να πας σπίτι, ουρά για να πας για φαγητό.

Όμως κάναμε αρκετά από τα πράγματα που είχα στο μυαλό. Πήγαμε σε όμορφες παραλίες, κάναμε ηλιοθεραπεία, μέναμε μέχρι τις 7 εκεί ( η τέλεια ώρα) , είδα κάποιους άλλους φίλους, πήγαμε σε ωραία εστιατόρια και ταβέρνες και κάναμε γενικά, ένα χαλαρωτικό πρόγραμμα. Όλο αυτό συνοδευμένο από πολλές ποσότητες gin 'n' tonic.

Μια απόπειρα για -2 ( κλαμπ σε ξενοδοχείο) και στο νέο brewery, έπεσε στο κενό και καλύτερα. Τα πολύ στημένα και το κόνσεπτ "σαρδέλες" δεν ήταν ποτέ του γούστου μου. Γιατί να είναι ειδικά τώρα, στη μοναδική βδομάδα που έχω για να χαλαρώσω;

Διάβασα και δυο βιβλία. Ειδικά το ένα θέλω να στο αναλύσω, σε επόμενο ποστ. Και τα δύο όμως είχαν θέμα τον έρωτα, την αγάπη και το τι γίνεται μετά. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Το κυριότερο όμως ήταν πως για έξι μέρες δεν σκέφτηκα τα θέματα που τριγυρνάνε στον εγκέφαλό μου τον υπόλοιπο χρόνο. Σήμερα άρχισαν να επανέρχονται. Θα προσπαθήσω αυτή τη χρονιά, να μην τα σκέφτομαι. Έτσι και αλλιώς, δεν μετράνε οι σκέψεις. Μόνο οι πράξεις.

Υ.Γ1 "Lord Have you noticed that I try?/ Mom Have you noticed that I try? /Or maybe love have you noticed that, noticed that I try?" - Have you noticed? - Lolek.

Υ.Γ2 Πόσο απλή είναι η διαδικασία να οργανώνεις παρέες για πράγματα που θες να κάνεις, να δεις, να ακούσεις; Είναι ή δεν είναι;

Sunny days are here

Παγωνιέρα hi-tech. Μέσα χυμοί, νερά, λίγο κρασί. Τάπερ με σταφύλι και καρπούζι. Αντηλιακό Κορρές SPF 50 για πρόσωπο, SPF 10 για μαύρισμα. Μαγιό, παρεό. Δύο βιβλία, ένα paperback και ένα ελληνικό, light αναγνώσματα και τα δύο.

Shuffle με τραγούδια από τα πιο cool compilatiοn του φετινού καλοκαιριού. Λίγη Αφροδίτη Μάνου, λίγη Μόνικα, λίγος Vassilikos, λίγος Lolek. 4 GB είναι αρκετά για μια βδομάδα.

Laptop, καλώδια, φορτιστές, folder με σημειώσεις, μολύβια, usb. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Σούπερμαρκετ, για φρούτα, λαχανικά, κρασιά και υλικά για τα σάντουιτς της παραλίας.

Χελώνες για baby sitting, κλειδιά στη μαμά για πότισμα φυτών. Πλύσιμο και βενζίνη για αυτοκίνητο.

Αεροδρόμιο, παραλαβή κολλητού. Τηλέφωνα σε φίλους που θα είναι ήδη στις παραλίες και συντονισμός για ποτά.

Έχω ξεχάσει κάτι; Ότι να ΄ναι, ας περιμένει μια βδομάδα.

Πάω διακοπές. Φιλιά και να βάζεις αντηλιακό.

Revisited

Τέσσερις μέρες μετά. Στο γραφείο, έχοντας ξυπνήσει από τα χαράματα για να πάρω ένα βιβλίο από το ταχυδρομείο ( το Connected) και για να έρθω γραφείο να "σπρώξω" πράγματα. Τρεις κι ο κούκος είμαστε. Ηρεμία. Μου προκαλεί ανασφάλεια το σκηνικό.

Το τελευταίο βράδι στην Αθήνα, καταλήξαμε για ένα αποχαιρετιστήριο ποτό στο Γκάζι. Παρολίγο να πηγαίναμε Κολωνάκι, αλλά μετά σκέφτηκα, να μην δω για τελευταία φορά φέτος το καλοκαίρι τους κόκκινους πύργους;

Ανεβήκαμε στην ταράτσα ενός από τα μπαράκια στην Περσεφόνης. Απλώσαμε στον καναπέ, πήραμε τα ποτά μας και είχαμε θέα πιάτο, ολόκληρη την Τεχνόπολη.

Με αφορμή ένα συγκεκριμένο πρόσωπο που βρέθηκε στην ίδια ταράτσα με μας, θυμηθήκαμε το παρελθόν και είπαμε, ότι αυτή η χρονιά ήταν ένα revisited. Όπως είναι τα τραγούδια που παίζουν αυτή την περίοδο οι σταθμοί και τα μπαράκια στην Αθήνα. Τίποτα καινούριο και φρέσκο. Μόνο παλιές φάσεις, να επιστρέφουν κατά καιρούς, συγκαλυμένες με νέα εμφάνιση, που δεν παύουν όμως να είναι μια από τα ίδια.

Η χρονιά, πάει να τελειώσει. Πάντα την μετράω Αύγουστο με Αύγουστο. Αυτές τις μέρες στην Αθήνα προσπάθησα να κάνω ένα απολογισμό. Μέσα από σκέψεις δικές μου καθώς περιπλανιόμουν τις μέρες στην πόλη και μέσα από κουβέντες με αγαπημένους μου φίλους τα βράδια, σε αυλάδες και ταράτσες.

Το πόρισμα; Σε κάποιους τομείς, μια από τα ίδια, σε άλλους, καινούριες καταστάσεις και κεφάλαια.

Η αλήθεια είναι πως με έχει κουράσει το revisited. Θέλω φρεσκαδούρα. Ούτε καν ανανέωση.

Στην Αθήνα με έπιασε το πείσμα ότι φέτος, θα βάλω λίγο στο πλάι τη δουλειά. Αρκετά το έχω "πιπιλίσει" το θέμα. Δεν λέω, η περσινή χρονιά ήταν κρίσιμη και βγήκε σε καλό, όσο αφορά στα επαγγελματικά. Όμως την ατάκα "δεν μπορώ , έχω δουλειά", άρχισα να τη σιχαίνομαι.

Φέτος θα δω εμένα. Θα προσπαθήσω να λύσω ένα δυο θέματα, να διαλέξω τους δρόμους που θέλω. Φέτος η χρονιά θα είναι ερωτική, είτε πρόκειται για φίλους ή για νέους ανθρώπους.

Υ.Γ1 Vassilikos, Vintage. Τι όμορφο cd! Revisited και αυτό.

Υ.Γ2 Έδωσα τελικά, ευκαιρία στην Νατάσα Μποφίλιου. Βράδι Σαββάτου, σε μια από τις όμορφες αυλές στο Γκάζι, καθόμουν στην μπάρα με τους αγαπημένους μου φίλους, κοίταζα το αναμμένο φαναράκι στην αχλαδιά και άκουγα το "Μέτρημα".

Υ.Γ3 One, εκείνος ο καφές στο Φίλιον, ήταν πολύ ουσιαστικός :)

bios και πολιτεία

Είμαι Αθήνα από χθες το βράδι. Προσγειώθηκα, πήγαμε σπίτι, άλλαξα μπλουζάκι, έγινα "νυκτερινή" ( ας είναι καλά το μολύβι και η μάσκαρα της mac) και κατηφορίσαμε προς κέντρο. Οι δρόμοι αρκετά άδειοι, οι Αθηναίοι την κάνουν σιγά σιγά. Στο cd player του αυτοκινήτου η Nina Simone. Η φωνή της ήταν το τέλειο soundtrack σε αυτό το αστικό καλοκαιρινό σκηνικό. Διασχίζαμε την Ιπποκράτους και η Νina έλεγε "Sinnerman, you oughta be prayin'...all on that day...".

Κατεβήκαμε Σόλωνος, περάσαμε απέναντι, μετά δίπλα από το Fresh Hotel ( το αγαπημένο μου ξενοδοχείο - ωραίες αναμνήσεις από εκεί, μιας άλλης εποχής) και καταλήξαμε BIOS. Ανεβήκαμε στην ταράτσα ( περνώντας μέσα από μια κουζίνα διαμερίσματος - χμ) και καθίσαμε στα βαρέλια-σκαμπό. Η ταράτσα ήταν τίγκα στον κόσμο. Οι άνδρες με μπλουζάκια και βερμούδες, οι γυναίκες, κάποιες με στρασάκια, άλλες πιο "εξάρχεια" φάση.

Στο βάθος η φωτισμένη Ακρόπολη. Όσο πασέ και κλισέ να ακούγεται, λατρεύω δύο εικόνες της καλοκαιρινής νυκτερινής Αθήνας: τη φωτισμένη Ακρόπολη και τους κόκκινους πύργους της Τεχνόπολης.

Αράξαμε εκεί με τις βότκες μας. Για ακόμα μια φορά, συνομιλώντας και χωρίς πολλή ανάλυση διαπιστώσαμε πως είμαστε σε παρόμοια φάση. Καιρός για αλλαγές παραστάσεων, ριζικές. Δεν μας φταίνε οι γύρω, ούτε καν τα ρούχα μας (κυριολεκτικά). Είναι το δικό μας point of view.

Επιστρέψαμε σπίτι, αυτή τη φορά ακούγοντας στη διαδρομή Ελένη Δήμου και Νύκτες στην Πανεπιστημίου.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και ένιωθα καλά. Επιτέλους ανυπομονώ να ζήσω μια μέρα.

Τι σκατά μου κάνει αυτή η πόλη;

Υ.Γ1 Η σοφή φίλη χθες μου είπε πως εδώ και ενάμιση χρόνο έχω δώσει όλο το βάρος στη δουλειά για να αποφύγω να πάρω αποφάσεις και να διαλέξω τα μονοπάτια της ζωής μου. Το ήξερα,ήδη αλλά όταν το άκουσα και δυνατά από ένα άλλο πρόσωπο, έπαθα σοκ. Και όταν είπε "ξέρεις τουλίπα, αυτό μπορεί να το κάνεις και για τα επόμενα 10 χρόνια. Δεν θα σου πει κανείς κάτι", τα είδα όλα. Όχι, όχι δεν είμαι τοσο καριερίστας. Θέλω να είμαι χαλαρή και να δοκιμάζω. Χωρίς φόβο.

Υ.Γ2 Το ποστ γράφτηκε με μουσική υπόκρουση, το πρόγραμμα του Kosmos.

Fan-tastic!

Ο περισσότερος κόσμος που ξέρω είναι διακοπές. Εγώ και κάτι λίγοι ζούμε εδώ και μέρες το δράμα της Καταρ-Λευκωσίας.

Ψες πήγαμε με ένα φίλο να τσιμπήσουμε κάτι, αργά κατά τις 1030. Βγαίνω από σπίτι όπου ήμουν κλεισμένη στο A/C και με το που ανοίγω την εξώπορτα της πολυκατοικίας, μπαίνω σε ένα κλίμα...ένιωθα ότι ήμουν στο σύστημα απόψυξης του microwave. Θερμοκρασία 15αυγουστο στη μέση της Πλατείας Ελευθερίας στις 2 το μεσημέρι. Oh My God! Τί ήταν αυτό;

Ευτυχώς δεν έβαλα make up - θα εξατμιζόταν όλο. Μπήκα στο αυτοκίνητο, μισολιπόθυμη. Παρκάραμε έξω από το εστιατόριο, μαζέψαμε δυνάμεις, ανοίξαμε τις πόρτες του αυτοκινήτου και τρέξαμε ως την είσοδο. Ο άλλος ο τυχερός, φόραγε βερμούδα. Εγώ ένα λινό μαύρο παντελόνι το οποίο κόλλησε πάνω μου.

Μπήκαμε μέσα, τίγκα το εστιατόριο και φυσικά στην αυλή κανείς. Λέω όνομα για την κράτηση, με κοιτάζει η γκαρσόνα - καθώς κράταγε ένα τιραμισού στο ένα χέρι-. "Δεν υπάρχει χώρος, μήπως θέλετε να καθίσετε έξω;". Πρέπει να την αγριοκοίταξα έντονα γιατί την τελευταία λέξη, μόλις που την ψέλλισε. "Δεν υπάρχει περίπτωση, εκτός και αν θέλετε να στέκεστε από πάνω μου να μου κάνετε αέρα με μια τεράστια βεντάλια". Να μην στα πολυλογώ, ο διευθυντής σκίστηκε και μας έστησε ένα τραπέζι στη μέση του εστιατορίου. Και μας κέρασε και το επιδόρπιο. Μπας και κατέβει η θερμοκρασία μας.

Πήγα σπίτι, κλείστηκα στο a/c και εκείνο το λεπτό, καταράστηκα την ώρα και τη στιγμή που δεν πήγα να γίνω καθηγήτρια ή δασκάλα. Θα είχα άδεια τρεις μήνες το χρόνο και αυτή τη στιγμή θα ήμουν κάπου εξαφανισμένη σε μια παραλία.

Τι να κάνεις τον καύσωνα αν είσαι στην πόλη και δεν σου δημιουργεί έστω κάποιες εικόνες και εμπειρίες. Για παράδειγμα:

Να ξαπλώνεις σε ωραία λευκά σεντόνια που να μοσχοβολούν, να πίνεις παγωμένο νερό με λεμόνι και να διαβάζεις Ξανθούλη ( πχ τη Εποχή των Καφέδων). Πάνω να γυρίζει ο ανεμιστήρας και να ακους ένα ρυθμικό "ζζζ...ζζζ....".

Να κάνεις σεξ. Δεν είναι σούπερ σέξι ένα κορμί που είναι λίγο ιδρωμένο και γυαλίζει; (Με αποσμητικό). Και τα κορμιά να ενώνονται και να γλιστρά το ένα πάνω στο άλλο. Μμμ...

Να είσαι σε πισίνα, στον τελευταίο όροφο ξενοδοχείου στην πόλη. Να σε σερβίρουν cosmos και φρέσκα φρούτα και να ακούς pink martini από τα ηχεία.

Αλλά επειδή τα πιο πάνω σενάρια, δεν υπάρχει περίπτωση να τα κάνω στην κατάσταση που είμαι, βαριέμαι τον καύσωνα. Ούτε έξω δεν θέλω να κυκλοφορώ ( οκ δεν έχω πια το χρόνο να το κάνω- βλ. προηγούμενα ποστ).

Με κούρασε ο καύσωνας. Για να πω και την αλήθεια με κούρασε το φετινό καλοκαίρι.Όλο γκρινιάζω, με έχουν πιάσει τα υπαρξιακά μου, δουλεύω και γενικά είμαι down και στον κόσμο μου.

Τώρα να δούμε πως θα είναι στην Αθήνα. Είμαι λίγο κάπως για να πω την αλήθεια. Δεν είναι ένα συγκεκριμένο προαίσθημα, δεν είναι ότι δεν έχω πεθυμήσει τους φίλους μου. Απλά είναι κάτι...σαν να μην ανυπομονώ. Λες να γίνει κάτι κακό; Ή πάλι θα "πάρω το μάθημα μου με τα παθήματα μου;". Φτάνει!

Υ.Γ1 Γενικά είμαι σε φάση αναθεώρησης. Τρώω "χαστούκια" συνειδητοποίησης καθώς συνομιλώ με κόσμο στη δουλειά και με φίλους. Σαν να μου λέει το σύμπαν, "ωρίμασε και άλλαξε το παιχνίδι". Μου δένει το στομάχι κόμπο. Έχω φτάσει στον πάτο; Ήρθε η ώρα για πάνω;

Υ.Γ2 Πολύ γελοίο να μου χρεώνουν φάση/φλερτ με κάποιο απλά επειδή είναι στρέητ, ωραίος και στην παρέα μου. ΔΗΛΩΣΗ: ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΙΟ SINGLE ΑΤΟΜΟ ΣΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ.

Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που ήθελα κάποιο.

Άσε που δεν θα ξανακάνω και σεξ.

Θα πεθάνω παρθένα.

Flying High - έτσι για αλλαγή

Τα 33 λένε πως είναι σημαδιακή ηλικία. Λέγαμε με μια φίλη την παραμονή των γενεθλίων μου πως αυτή τη χρονιά, ή θα παντρευτώ, ή θα κάνω παιδιά ή θα σταυρωθώ. Δεν έχω ιδέα ποιο από τα τρία θα συμβεί. Οι γονείς μου πάντως μου δήλωσαν ευθαρσώς πως "φέτος έχω deadline". Μπείτε στη σειρά και εσείς.

Η μέρα των γενεθλίων κύλησε όμορφα. Οι εορτασμοί άρχισαν στις 7, στο πατρικό μου (με τους γονείς να λείπουν σε ταξίδι). Κάναμε σούβλες, όλοι έφεραν από κάτι και εγώ τις μπίρες, την τούρτα και το γιαούρτι. Μαζευτήκαμε γύρω στα 20 άτομα. Τόσους ήθελα. Έκανα πριν δύο βδομάδες μια λίστα και έβγαινε 30 άτομα. Δεν μπορούσα να το χειριστώ. Θες η κούραση της χρονιάς, απλά δεν ήθελα να ταλαιπωρηθώ.

Εκείνη τη μέρα δούλευα σπίτι ως τις 3. Η χρονιά πέρασε με πολλή δουλειά έτσι και αλλιώς. Η μέρα των γενεθλίων μου θα άλλαζε; Ξέρω πως δεν είναι και καλό αυτό που κάνω. Αλλά έτυχε να αναλάβω freelance πρότζεκτ, να πάρω προαγωγή, να θέλω έξτρα λεφτά. Το γεγονός ότι διαλύθηκε η μέση μου και το δεξί μου χέρι είναι ίσως σημάδια ότι πρέπει να βάλω ένα φρένο σε κάποια φάση, σύντομα.

Πήγα που λες στο πατρικό, έβαλα μουσική και άρχισα να ετοιμάζω την αυλή. Φαναράκια, κεράκια, φωτισμένη πισίνα, κήπος και τα σκυλιά να πηγαινοέρχονται, χαρούμενα που κάτι γινόταν στο σπίτι.

Οι πρώτοι φίλοι, οι ψήστες της σούβλας, ήρθαν στις 7. Ανοίξαμε Coronas και αρχίσαμε ψήσιμο. Ο κόσμος ήρθε στις 9. Πρόλαβα πιο πριν να κάνω μια βουτιά, αν και θα προτιμούσα τελικά να ήμαστε όλοι με το μαγιό.

Περάσαμε σούπερ. Εγώ είχα τις γνωστές σκέψεις, προσπαθούσα να τις διώξω. Γύριζα δεξιά αριστερά, τους παρακολουθούσα που περνούσαν καλά και γελούσαν δυνατά. Οι φίλοι μου. Αγαπημένοι. Εκεί. Με τον καθένα να έχω περάσει διαφορετικά πράματα, να έχουμε πει μεγάλες αλήθειες. Δώρο μεγάλο. Ίσως δεν θα έπρεπε να με πιάνουν οι μαύρες μου τόσο συχνά.

Το διαλύσαμε κατά τις 130.

Πήγα εξαντλημένη στο κρεβάτι των γονιών μου.

Το άλλο πρωί, ξύπνησα, με πολλή διάθεση βούτηξα έκανα καφέ και βούτηξα αμέσως. Βγήκα, δούλεψα στο laptop με τα σκυλιά παρέα. Η αδελφή μου ήταν μέσα και συγύριζε. Είχε καιρό να περάσουμε ώρες μαζί.

Γενικά έχει καιρό να κάνω πολλά...

Το βράδι, χθες, επέστρεψα στο διαμέρισμα. Την έβγαλα στο κρεβάτι με διαλυμένη μέση. Δεν βγήκα για ποτό όπως είχα πει σε φίλους. Έίχε και ζέστη.

Μιλούσα στο msn με μια φίλη στην Αθήνα. Μου είπε μια δυο ατάκες που με τάραξαν. Ψάχνω κάτι στην Αθήνα; Όχι. Τότε γιατί ένα απωθημένο που έχω μένει εκεί; Δεν ξέρω. Δεν θα ήταν δύσκολη μια σχέση από απόσταση; Ναι. Άρα; ...

Συνειδητοποίησα πως είναι καιρός να αλλάξω το παιχνίδι.

Να μπω πιο δυναμικά στη ζωή.

Εκείνα που θέλω να τολμώ να τα διεκδικώ. Ακόμα και αν οδηγήσουν σε αδιέξοδο και σε "όχι". Τουλάχιστον δεν θα μένω με την απορία.

Υ.Γ Διάβασε το σημερινό post της Marcellas.

Υ.Γ2 Αθήνα την Πέμπτη :)))

Το πιο ωραίο δώρο

Μια μέρα πριν από τα γενέθλια μου, κάθομαι να κάνω το συνηθισμένο μου απολογισμό. Ανοίγω λοιπόν ένα post το πρωί. Κενό. Δεν έχω έμπνευση. Ίσως το απόγευμα.

18:00 (πριν από λίγα λεπτά). Παίρνω τηλέφωνο το γιαγιά μου για να κανονίσουμε να μου μαγειρέψει τα γεμιστά της, αύριο που έχω λίγους φίλους καλεσμένους στο σπίτι. Μιλάμε, μου λέει τα γνωστά της υγείας της, λυπάμαι. Τι να πω της συνονόματης αγαπημένης μου γιαγιάς; Τα χρόνια περνούν.

Με ρωτάει ποιους θα καλέσω, απαντάω στενούς φίλους μόνο. Ακολουθεί η πιο κάτω συνομιλία:

- Σε αγαπάνε και αυτοί;

- Τι εννοείς γιαγιά; Φυσικά, αφού είναι φίλοι μου.

- Μια μέρα όταν ήσουν γύρω στα τέσσερα, οι γονείς σου, θα σας έπαιρναν στους άλλους παππούδες ( οι οποίοι είχαν ανέκαθεν περισσότερη αδυναμία στην αδελφή μου και το έδειχναν). Και γω σε ρώτησα, "Τουλιπίτσα, τους αγαπάς τους άλλους παπούδες σου;" Εσύ απάντησες με σοβαρό ύφος "Ναι γιαγιά". "Πόσο πολύ;" σε ξαναρώτησα. Και είπες " Όσο με αγαπάνε και εκείνοι γαγιά".

παύση

- Τελικά ήμουν σοφό μωρό. Ίσως και πιο σοφό από τώρα.

- Άρα σε αγαπάνε οι φίλοι σου που θα καλέσεις αύριο;

- Ναι γιαγιά μου, νομίζω πως ναι.

Για απολογισμό, θα κρατήσω την πιο πάνω συνομιλία. Για να μου την πει για πρώτη φορά στη ζωή μου, σήμερα η γιαγιά, κάτι θα σημαίνει. Το κρατάω.

Υ.Γ1 Το πιο ωραίο δώρο: Ο παππούς μου πάει καλά με την χημειοθεραπεία του. Σήμερα ο γιατρός του είπε, να επιστρέψει σε τέσσερις μήνες. Ο παππούς του απάντησε, ότι νιώθει δυνατός.

Υ.Γ2 Στις κόκκινες μέρες, γεμάτες με πορτοκαλί πινελιές.

Υ.Γ3 Άσχετο-Σχετικό. Έχω βαρεθεί τις κούφιες υποσχέσεις, τις φιλίες που δεν αντέχουν, τα υπονοούμενα που δεν οδηγούν πουθενά. Έχω πεθυμήσει, ένα sms που να λέει "Μου λείπεις", ένα "σ αγαπώ", ένα "θέλω να σε δω", ένα " θα περάσουμε σούπερ". Πολύ τα έχω πεθυμήσει. Έχω πεθυμήσει να είμαι καλά και να είμαι κόκκινη.

Off Balance

Έχω γκρίνια.

Πολλή, τραγικά πολλή δουλειά.

Δεν βγαίνω πλέον έξω - δεν θέλω κιόλας. Για τα ίδια; Για να πω τι;

Το βράδια καταλήγω στο κρεβάτι και χαζολογώ στο facebook. Άρχισα να το μισώ.

Δεν είμαι ήρεμη.

Νιώθω πως δεν μου αξίζει να ερωτευτώ γιατί είμαι off balance.

Δεν είμαι cool, ούτε χαλαρή. Έχω τραγικά ψηλές άμυνες.

Θέλω μωρό - αλλά δεν θα κάνω αν δεν ερωτευτώ, αν δεν ηρεμήσω...

Θέλω να αλλάξω παραστάσεις. Για πάντα.

Ευτυχώς έχουν προκύψει ταξίδια για τη νέα σεζόν. Όσο σκέφτομαι όμως πως για να πάω πρέπει να τη βγάζω στο γραφείο, θέλω να κλαίω.

Πάω σε σκάφη, πάω σε χλιδάτα ξενοδοχεία, σε beach party, έχω φίλους για παραλία, μπορώ να βλέπω διαφορετικό κόσμο κάθε βράδι, απέκτησα νέους φίλους.

Κι όμως.

Λείπει το χρώμα.

Λείπει κάτι από την εξίσωση.

Λείπω εγώ από μένα.

Γιατί;

Jello

Η ζυγαριά για το ταξίδι έβγαλε πόρισμα. Αθήνα.

Ώσπου να κόψω το εισιτήριο υπέφερε το ίντερνετ, η ταξιδιωτική πράκτορας και ο κολλητός μου που θα με φιλοξενήσει. Τι να πω, το μυαλό μου είναι ζελέ και περνάω μεγάλη περίοδο αναποφασιστικότητας . Το επόμενο βήμα είναι να παίρνω κόσμο τηλέφωνο το πρωί και να τους ρωτάω τι χρώμα βρακί να φορέσω.

Μήπως είναι η κούραση; Μήπως είναι οι πλανήτες σε φάση ανάστροφη, αντίστροφη και ανάδρομη; Μήπως είναι ότι λείπει αυτό το "κάτι;" Δεν ξέρω, δεν μπορώ να αποφασίσω τι να κάνω για να μην περνάω αυτή τη ζελέ περίοδο. Τίποτα ίσως. Τα πράγματα έτσι κι αλλιώς δεν παίρνουν το δρόμο τους; Ακόμα και όταν δεν σπρώχνεις ( ίσως ελαφρά)

Τελοσπάντων, το Γκάζι, το Κολωνάκι, ο Κεραμεικός, το Θησείο, η Κηφισιά και τα λοιπά μέρη θα έχουν την τιμή να τοποθετήσω τις havaianas μου στους δρόμους τους για πέντε ολόκληρες νύκτες ( από τριήμερο κατέληξε σχεδόν σε βδομάδα).

Θα δω τους φίλους μου, άρα θα κάνω μια αυστηρή ατζέντα, τουλάχιστον για τους καφέδες. Θα λιώσουμε στις αμπελοφιλοσοφίες.

Θα πιούμε κρασάκια, μοχιτάκια, κοκτέιλ ( που τα έχουν τάξει).

Θα προσπαθήσω να δω κόσμο με τον οποίο όλο λέμε να τα πούμε και απλά εγώ χάνομαι στη δίνη του αλκοόλ.

Θα τρώω ION από τα περίπτερα.

Θα στέκομαι με το βρακί μπροστά από την κατάψυξη και θα τρώω παγωτίνια.

Θα χωθώ στον Korres στο Attica και θα δοκιμάσω όλα τα νέα προϊόντα.

Θα φάω τις σαρδέλες μου στο Sardelles.

Θα πάω στο Κουκούτσι και θα πάρω κι άλλα μπλουζιά.

Θα πάρω το βιβλίο μου - το νέο του Αυγούστου Κοκτώ και θα κάθομαι με τις ώρες στο Φίλιον.

Θα χαμογελώ.

Ξαφνικά όλο αυτό μου φαίνεται πολύ χρωματιστό. Ότι δηλαδή δεν είναι η καθημερινότητά μου. Ξέρεις κάτι; Νευριάζω που όλα τα πιο πάνω δεν τα κάνω και στη Λευκωσία. Σαν να έχω παραιτηθεί. Τώρα θα μου πεις, στην Αθήνα θα είσαι τουρίστρια. Αν ζούσες εκεί, δεν θα τα έκανες όλα αυτά και με τόση όρεξη. Ίσως. Δεν ξέρω. Ας μην το ανοίξουμε το θέμα. Είναι καλοκαίρι.

Έχει από την περασμένη βδομάδα να βγω έξω για ποτό. Ψες θα έβγαινα αλλά ανωτέρα βία με καθήλωσε στον καναπέ (η μέρα που σχόλασα στις 8 ήταν και η μέρα που αδιαθέτησα). Και ενώ με πιάνουν οι κρίσεις ότι όταν δεν βλέπω κόσμο, θα με ξεχάσουν όλοι, αυτή την περίοδο μου κάνει καλό. Νιώθω σαν το σκυλί που γλείφει τις πληγές του.

Στο έχω πει πολλές φορές. Χάνομαι από τους πάντες κατά καιρούς. Θέλω όμως να μπορώ να μιλώ με τους φίλους μου, έστω και αν δεν τα πάω τα τηλέφωνα. Να μου πουν τα δικά τους, να γκρινιάξουν για τα γκομενικά τους, για τη δουλειά που δεν τους κάθεται. Έτσι είναι οι φιλίες.

Εγώ όμως απλά αυτή την περίοδο δεν έχω κάτι να πω. "Δουλειά, ναι ρε συ όπως τα ξέρεις". Αυτό λέω συνέχεια και το θέμα είναι πως έτσι είναι. Όπως τα ξέρουν. Δουλεύω πάρα πολύ. Για κάτι έξτρα λεφτά, για να αποδείξω στη δουλειά ότι καλά κάνουν και μου δίνουν προαγωγή. Εύχομαι να μην είναι για πάντα. Τον τελευταίο χρόνο απλά δουλεύω. Και χωρίζω.

Κάποια θέματα που έχω π.χ. με φίλους που δεν είναι εντάξει, τα βάζω στην άκρη. Δεν μπορώ να τα λύσω. Δεν νιώθω τόσο δυνατή. Είμαι και απόλυτη πολύ τελευταία και κάνω και καυγάδες με το παραμικρό. Αλλά όταν εσύ δεν κάνεις βήματα για να πεις ένα γεια, εγώ γιατί μέσα στο χαμό που ζω, πρέπει ντε και καλά να σε τρέχω από πίσω; Δεν είναι αρκετά δύσκολη η καθημερινότητα;

Ίσως γι αυτό να νιώθω ζελέ...γιατί ήμουν πολύ focused όλους αυτούς τους μήνες και ο οργανισμός μου, είπε ένα μεγάλο stop. Ίσως να είναι πιο σοφός από μένα.

Υ.Γ1 Έχεις ακούσει Divine Comedy; Κατέβασε το "The Indie Disco", από τον τελευταίο του δίσκου. Αγαπημένο.

Υ.Γ2 Ζελέ = Δεν έχω άποψη. Ότι μου λένε κάνω, όπου μου λένε πάω. Και μετά σου λένε Λέων.

Feeling Blue

Το σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν ίσως ένα από τα πιο αληθινά και κοντά σε μένα, που έχω ζήσει φέτος.

Περνώ μια περίεργη φάση. Αμφισβητώ τα πάντα και τους πάντες (τη σχέση μου μαζί τους), χωρίς όμως να κάνω δραστικές κινήσεις. Διερωτώμαι σχεδόν καθημερινά, αν "αυτό" όλο που ζω, που έχω δημιουργήσει, είναι εκείνο που πραγματικά θέλω. Νομίζω τις περισσότερες φορές, απλά αφηνόμαστε, να πάμε με το ρεύμα και άρα δεν ορίζουμε κάποιες καταστάσεις.

Έχω κουραστεί να βλέπω όνειρα. Βλέπω τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα το απωθημένο Νο.2 και έχω βαρεθεί. Ναι οκ μ' αρέσει ακόμα πολύ. Όμως ούτε μιλάμε, ούτε ξέρω τι κάνει, απλά ότι έχει μια σχέση τώρα. Άρα γιατί; Φτάνει με το παρελθόν. Τα όνειρά μου, γενικά είναι αδιάφορα. Εικόνες και πρόσωπα της καθημερινότητας, χωρίς να κρύβουν πίσω τους κάποιο νόημα. Δεν καταλαβαίνω γιατί.

Περνάνε οι μέρες, δουλεύω πολύ, άρχισα να μην θέλω τόσες ευθύνες. Θα ήθελα να ήμουν πιο "μαλακή". Να μην μου παίρνει 2-3 μέρες για να συνέλθω από την ένταση. Τι κι αν είναι καλοκαίρι. Η δουλειά η ίδια, τα project επίσης σε έντονους ρυθμούς. Ξέρω γω; Ίσως είμαι από τους ανθρώπους που στη ζωή τους, θα δουλεύουν πολύ. Το μόνο που εύχομαι είναι, αν μη τι άλλο, να ανεβαίνω σκαλιά (όχι καριέρας) και όχι να περπατώ σε μια ευθεία και απλά να διεκπεραιώνω πράγματα.

Και μετά ήλθε αυτό το σαββατοκύριακο. Που άρχισε από το απόγευμα Παρασκευής. Πήρα την κάμερα, περπάτησα παλιά Λευκωσία, έκανα τη γνωστή περιοδεία πίσω από τα Καλά Καθούμενα και προς το Δημοτικό Κέντρο Τεχνών. Μετά πήρα το αυτοκίνητο και πάρκαρα κοντά στον Ορφέα Λευκωσίας, εκεί στο τέρμα. Ζήλεψα όλους εκείνους που μένουν στις πανέμορφες γειτονιές. Αν έχεις ώρα, πήγαινε στην γειτονιά, κοντά στον Άγιο Κασσιανό. Έχει γίνει μια κούκλα. Μετά συνάντησα ένα φίλο, είδαμε κάτι της δουλειάς (φυσικά) και καταλήξαμε σε ταβερνάκι για σουβλάκι και σαλάτα. Στις 11, ήμουν σπίτι. Διαλυμένη αλλά happy. Με την απορία όμως, αν θα έπρεπε να βγω έξω για ποτά ( βλακεία ε;) και αν είμαι ξενέρωτη που δεν το κάνω.

Το Σάββατο, συγύρισα το σπιτάκι μου και έφτιαξα το σακ βουαγιάζ για Πρωταρά. Αποστολή της ημέρας, ένα μικρό beach party φίλης. Πήγα, περάσαμε όμορφα και διαπίστωσα για ακόμα μια φορά ότι από τους 21 καλεσμένους, ήμουν η μόνη single. Με ψιλοπείραξε.

Κυριακή, ξύπνησα από τις 830 και έφτασα στις 10 στη μαρίνα Λάρνακας. Εντόπισα το σκάφος των φίλων μου. Ένα πανέμορφο αγωνιστικό σκάφος. Καμία σχέση με τα "κοσμικά" που παρκάρουν επιδεικτικά ανοικτά του Κόννου. Ξεκινήσαμε μια παρέα 15 ατόμων (40αρηδες με παιδιά και η single φίλη, εγώ), δύο σκάφη. Βοήθησα να λύσουμε τα σχοινιά, μάζεψα τα fender (τα σωσιβιάκια στο πλάι) και ξεκινήσαμε. Απίστευτο συναίσθημα, να είσαι μέσα στο απέραντο μπλε. Ήταν τέλεια! Δέσαμε, σε ένα κολπάκι, με μπλε νερά. Όμορφα. Μείναμε εκεί 6-7 ώρες. Με καλή παρέα, να τρώμε κρύα pasta και να πίνουμε άπειρο κρασί. Να βουτάμε, να ανεβαίνουμε πάνω, να ξαναβουτάμε...

Στις 8, μετά από ένα φραπέ στο καφέ της μαρίνας, πήρα το δρόμο για Λευκωσία.

Στα ήχεια η Monika και repeat to track 6. Ένιωθα τα μάγουλα μου να καίνε. Είδα το πρόσωπο μου στον καθρέφτη. Μαυρισμένη με κόκκινα μαγουλάκια.Ένιωθα ευτυχισμένη. Όπως τότε που ήμουν παιδί και την έβγαζα στην παραλία από το πρωί μέχρι αργά το βράδι.

Έφτασα σπίτι στις 9. Έκανα μπάνιο, έβαλα κρέμες, aloe vera στα καμένα σημεία του σώματός μου. Έβαλα το κινητό μου να φορτίζεται. Δεν είχα μιλήσει με κανένα ολόκληρη τη μέρα. Ένιωθα detached. Δεν ήξερα αν ήταν καλό ή κακό που δεν είχα επικοινωνήσει με κανένα φίλο μου. Ξάπλωσα στον καναπέ. Σύντομα με πήρε ο ύπνος.

Ένα μπλε σαββατοκύριακο. Με ότι συνεπάγεται το "μπλε".

Υ.Γ1 Το Σάββατο είδα ένα αστέρι να πέφτει. Έκανα την ευχή που κάνω κάθε φορά. Εύχομαι αυτή τη φορά να πίασει. Και γρήγορα, γιατί δεν αντέχω άλλο.

Υ.Γ2 Το ερώτημα του προηγούμενου ποστ δεν έχει απαντηθεί ακόμα.

Να (Γκά) ζει κανείς ή να μην (Γκά) ζει;

Είμαι σε δίλημμα. Πολύ σοβαρό. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Να πάω ή να μην πάω Αθήνα, έτσι στα πετακτά στις αρχές Αυγούστου;

Ο λόγος που το σκέφτομαι είναι πως έτσι κι αλλιώς θα πάω για τη συναυλία των U2 στις αρχές του Σεπτέμβρη.

Μήπως είναι λίγο too much ( για τα λεφτά δηλαδή);

Από την άλλη στο μυαλό μου έχω τα εξής:

1. Να δω κάποιους φίλους που έχω πεθυμήσει ( οκ θα τους έβλεπα και το Σεπτέμβρη).

2. Καλοκαίρι, μισοάδεια Αθήνα, να περπατώ στους δρόμους και να χώνομαι σε μικρά cafe για λίγη δροσιά. Φραπέ, φρούτα + βιβλίο = απόλυτη ευτυχία.

3. Ταράτσα στο Γκάζι, να κάθομαι σε μια μπάρα, μαυρισμένη, ανέμελη και το βλέμμα μου να πέφτει στη φωτισμένη Τεχνόπολη.

4. Sardelles + λικέρ στο πεζοδρόμιο.

5. Ως λάτρης της ζέστης, θα απολαύσω τσιμέντο και βόλτες με τις havaianas κατά τη διάρκεια της μέρας.

6. Βόλτες στην άδεια Σταδίου, απόγευμα Σαββάτου και τσεκάρισμα για νέους δίσκους στο Metropolis.

7. Τα παγωτίνια στην κατάψυξη

8. λίγο shopping στο h&m

9. Σαββατοκύριακα στον Πρωταρά, μέρες στη Λευκωσία. Τα έχω ήδη βαρεθεί.

10. Μεγάλος έρωτας με Αθήνα.

Ε;

Υ.Γ1 Το sweet & sweat 3 είναι συμπαθητικό, ειδικά το πρώτο cd που retrίζει

Υ.Γ2 Πολλή δουλειά λέμε. Κάποιες φορές δεν με χαλά. Πριν από δέκα μέρες συνειδητοποίησα πως εδώ και ένα χρόνο, το μόνο που κάνω είναι να δουλεύω.

Υ.Γ3 Έχω πραγματικά ξεχάσει να φλερτάρω. Λες να μου έρθει όταν δω ένα άτομο που μ' αρέσει; ( αν συμβεί ποτέ δηλαδή).

Μας πήρε η μπάλα μήπως;

Πάει και το Μουντιάλ. Πάνε και οι βουβουζέλες. Πάνε και οι μπιραρίες γεμάτες αρσενικούς. Πάνε και οι γιγαντοοθόνες στα cafe, τα μπαρ, τα κλαμπ, τα εστιατόρια, τις ταβέρνες, τα μαειρκά και τις πισίνες.

Και τώρα;

Και τώρα θα ξαναρχίζουν να πήζουν οι δρόμοι μεταξύ 930 και 1130 το βράδυ, η κατανάλωση μπυρών θα μειωθεί λίγο, οι άντρες θα πάνε στις γυναίκες τους, οι γυναίκες θα αναπολούν τις βραδιές που το σπίτι ήταν ήρεμο κλπ.

Αν ήμουν άντρας θα γούσταρα αυτή την περίοδο. Γνωστοί και άγνωστοι σε μια μπιραρία, να παρακολουθούν με προσήλωση το παιχνίδι, να ανταλλάζουν μεταξύ τους σχόλια, να πωρώνονται.

Φυσικά ως γυναίκα δεν με χάλασε και ιδιαίτερα. Τις καθημερινές ήταν σχεδόν άδειοι οι δρόμοι, τα μπαράκια χαλαρά και ο κόσμος λίγος και καλός. Άσε που τελικά, υπάρχουν και άνδρες που ποσώς ενδιαφέρονται για μπάλα.

Έιδα και εγώ λίγους αγώνες, έμαθα τι είναι το offside ( ω, ναι) και ήπια τις μπιρίτσες και τα κρασιά μου.

Και τώρα; Και τώρα τα ήσυχα βράδια στην πρωτεύουσα, τα λίγα events ( παίζει έθνικ - πήγε κανείς στη Λευκωσία; πρόγραμμα υπάρχει;) και τα σαββατοκύριακα στον Πρωταρά.

Ως το επόμενο ταξίδι. Λέω να κτυπήσω Αθήνα αρχές του ερχόμενου μήνα - έτσι για εκείνα τα βράδια στις ταράτσες.

Υ.Γ1 Οι Havaianas είναι state of mind.

Υ.Γ2 Πρώην απωθημένο, με βλέπει μετά από ένα χρόνο. "Πάχυνες;". Α πα πα...Σκέψου να έβαζα όντως κιλά, τι θα μου έλεγε: "Μήπως έγινες λίγο θωρηκτό Ποτέμκιν;"

Tulip out in the wild

Τον τελευταίο καιρό έχω βρεθεί αντιμέτωπη με ένα είδος Κύπριων, το οποίο επιμελώς απέφευγα τα τελευταία 32 χρόνια: Τα κοπέλια.

Κοπέλι: Ενικός Αριθμός. Άρρεν Κύπριος, από πόλη ή χωριό, στα 18-30, φανατικός του ποδοσφαίρου ('μάππα') και λάτρης της Σάσας Μπάστα και του dvd της Τζούλια. Όταν μιλά ρίχνει κυπριακές λέξεις πολυσύλλαβες, είναι λάτρης της σούβλας, της φουκούς, της πιλόττας και των Sfinakia. Νομίζει ότι είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια Κύπρια. Τις οποίες όμως δεν τις πάει γιατί τις θεωρεί "αππωμένες" και ότι κάνουν χάλια σεξ. Είναι είρωνας αλλά πίσω από την επίθεση που κάνει σε όποιο δεν πάει την ομάδα του κρύβεται ενδεχομένως μια ανασφάλεια, αποτέλεσμα του κοινωνικού ευνουχισμού ( από τη μαμά του ) που έχει υποστεί από τη μέρα που έχει γεννηθεί.

Εγώ αυτό το είδος δεν το πάω και δεν με πάει. Δεν καταλαβαίνω το χιούμορ τους και δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν είμαι ξέκωλο ξανθιά που θα γελάει με τις σάχλες τους. Είναι μια αμοιβαία αντιπάθεια που διαιωνίζεται.

Έτυχε όμως να βρεθούν στο δρόμο μου. Και δεν μπορούσα να το αποφύγω.

Δεν άλλαξε η γνώμη μου. Αν μου άρεσε αυτό το είδος, το πιο πιθανόν αυτή τη στιγμή να ήμουν παντρεμένη με παιδιά. Αλλά όπως βλέπεις, δεν.

Το τι γνώμη έχουν για τις γυναίκες είναι απίστευτο ως τραγικό.

Τους εκνευρίζουν οι Κύπριες, δηλώνουν "καλά σας κάνουμε που πάμε με Ρωσίδες", μας βάζουν όλες στο ίδιο καζάνι "εσείς οι Κυπραίες" και μου δήλωσαν με πολλά νεύρα ότι είμαι ξενέρωτη, ότι είμαι μόνο θεωρία και ότι είμαι σαν "όλες τις άλλες". Χωρίς να με ξέρουν.

Το ότι μπορεί να απαντήσεις ετοιμόλογα με ατάκα, τους φοβίζει και το φόβο τον μετατρέπουν σε απίστευτη επίθεση πίσω. Με λίγα λόγια υποψιάζομαι πως χέζονται μην υποστούν με μας τον ευνουχισμό της μάνας τους.

Είναι φοβισμένοι πολύ. Νιώθουν ότι οι Κύπριες στα μπαρ τους "περιπαίζουν", ότι είναι ψηλομύτες και άρα τους βάζουν εμπόδια στο να παίξει παιχνίδι.

Προσπάθησα να είμαι με το μέρος τους, αλλά 1-2 ήταν οκ τελικά και σταμάτησαν να μου κάνουν επίθεση. Οι υπόλοιποι ή με αγνοούσαν ( σόρι δεν φοράω λεοπάρ) ή ήταν έτοιμοι να με λιντσάρουν.

Υ.Γ1 Έτσι και έρθει κάποιος το διαβάσει αυτό, θικτεί και με βρίσει, πραγματικά δεν με ενδιαφέρει. Μετά από τα "κοπέλια" είναι όλα ένα joyride.

Υ.Γ2 Δεν είμαι υπέρ των Κυπρίων γυναικών, δεν βρίζω τους Κύπριους άνδρες, δεν γενικεύω. Αλλά αποδέχομαι το ότι δεν θα γίνουμε ποτέ Βερολίνο ή Λονδίνο. Ζούμε σε μια μικρή κοινωνία.

Υ.Γ3 Η Λευκωσία είναι μια κούκλα το καλοκαίρι, ιδιαίτερα τα βράδια στην παλιά πόλη.

Η σκέψη του μήνα ( που μόλις βγήκε από την τοστιέρα)

Τις τελευταίες μέρες είμαι κάπως. Θα μου πεις τώρα "και πότε δεν είσαι κάπως τουλίπα που μας έχεις πρήξει με τα υπαρξιακά σου;".

Σωστό. Επίσης έχω πλήρη συνείδηση ότι υπάρχει κόσμος με σοβαρά προβλήματα, που είναι μόνος του στον κόσμο, χωρίς φίλους, χωρίς στον ήλιο μοίρα κλπ. Και ότι εγώ όσο και να γκρινιάζω επί της ουσίας έχω κάλλο στον εγκέφαλο. Ο οποίος γίνεται πιο έντονος όταν είμαι single.

Όμως έμαθα το εξής. Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να είναι καλά και επίσης όλοι ζούμε περίπου την ίδια ζωή. Μια ευθεία με λίγα πάνω και λίγα κάτω. Ασχέτως αν η ευθεία είναι εκνευριστικά βαρετή. Την ανέχεσαι. Γιατί δεν έχεις επιλογές. Γιατί αν προσπαθείς να είσαι όλο πάνω, απλά θα χάσεις τον εαυτό σου. Ή αν είσαι όλο κάτω και σου φταίνε όλα, είναι σαν να κλωτσάς την ίδια σου τη ζωή.

Μεγάλη παγίδα, να νομίζεις πως όλοι οι άλλοι κάνουν τέλεια ζωή εκτός από εσένα. Το έχω περάσει, μην νομίζεις. Για χρόνια, μήνες, πίστευα πως εγώ κάνω κάτι λάθος και πως δεν ζω σωστά.

Μπούρδες. Δεν υπάρχει συνταγή. Δύσκολο να το εμπεδώσεις, αλλά έτσι είναι.

Θες να κλειστείς στο σπίτι σου να βλέπεις ταινίες όλη μέρα για ένα μήνα; Κάντο.

Θες να βγαίνεις συνέχεια, να γνωρίζεις κόσμο και να μην μένεις σπίτι; Επίσης μπορείς να το κάνεις.

Θες να κάνεις σεξ κάθε μέρα και με άλλο; Νιώσε ελεύθερα.

Θες να μην ξανακάνεις σεξ ώσπου να ερωτευτείς; Κάντο και άσε τους άλλους να λένε.

Ναι, υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί αυτή η φάση στην οποία βρίσκεσαι, να σε "εξαφανίσει". Να καταλήξεις μόνος ή να κάνεις κάτι που δεν θες.

Αλλά ρισκάρεις. Και αποδέχεσαι αυτό το συναίσθημα που είναι σαν να βουτάς από ψηλά στη θάλασσα, μη ξέροντας τι υπάρχει κάτω. Υπάρχει περίπτωση να μην νιώσεις τέλεια μετά όταν θα έχεις ήδη πηδήξει μέσα στη θάλασσα; Που τόλμησες να το κάνεις;

Άρα το ηθικό δίδαγμα: You lead your life regardless.

Τί λες;

Υ.Γ1 Νομίζω έπαθα ηλίαση για αυτό και οι φιλοσοφίες.

Υ.Γ2 Είναι πολύ μεγάλη μαγκιά να σχεδιάζεις εσύ τη ζωή σου και να μην κολλάς σε συνταγές.

Υ.Γ3 Μιλάω με την κολλητή μου, την Παρασκευή το βράδυ όταν με έπαιρνε σπίτι "Δεν χωράω πουθενά, τίποτα δεν μου κάνει", της λέω. Απάντησε " Το ξέρω. Προσπάθησε να μην το σκέφτεσαι". Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Αλήθεια.