On a sunny day downtown ( Σάββατο 7 Νοεμβρίου)

Υποσχέθηκα φωτό από τη βόλτα του περασμένου Σαββάτου. Αυτές είναι μερικές. Και οι σκέψεις που τις συνόδευαν.

Το γκράφιτι στην Πλατεία Ελευθερίας υπάρχει ακόμα. Με "εξωτερικές" παρεμβολές, όμως δίνει ένα χρώμα. Τώρα που λένε πως θα γίνουν κάποια έργα τι θα απογίνουν οι εικόνες; Προτείνω να δοθούν στο Παζαράκι στις 6 Δεκεμβρίου και να πωληθούν για καλό σκοπό.

Τι παράξενη πόρτα! Σκέψου μπροστά από το σπιτι σου να έχεις ένα σήμα που να σου απαγορεύει την είσοδο! Αυτή είναι πίσω από τη Λήδρας.

Ποιοι μένουν εδώ; Αυτό το σπίτι δεν έχει μια απίστευτη προοπτική; Τα καλύτερα σπίτια της πόλης είναι εντός των τειχών και όχι εκείνα τα τάχαμου design που μπαίνουν στα περιοδικά.

Και αυτό. Κυκλικό, τέλειο.

Δεν κατάλαβα ποιο μέρος του σπιτιού πωλείται ακριβώς. Το πάνω μόνο; Και το πάνω και το κάτω; Θα το ήθελα. Να κάνε ένα μικρό στούντιο φωτογραφιας στο πάνω μέρος και κάτω να κάνω ένα ωραίο καθιστικό με αναπαυτικούς καναπέδες, ένα μεγάλο τραπέζι στη μέση και να έρχονται οι φίλοι μου, να καθόμαστε με τις ώρες.


Και εκεί που έβγαζα μόνο κτίρια και είχα τη κάμερα στραμμένη προς τα πάνω, κατέβασα το βλέμμα μου και είδα αυτό. Κόσμος σε ποδήλατα, σαν σκηνή από τη δεκαετία μου φαίνεται. Πρόσεξε τη λεπτομέρεια στο κάτω μέρος της μπλούζας του δεύτερου!

Μια φίλη μου φώναξε "έλα να σου δείξω ένα μυστικό κήπο". Στριμωχθήκαμε ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και βρέθηκα μπροστά από μια παλιά καφέ πόρτα. Κοίταξα μέτα από τη χαραμάδα και είδα αυτό. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το φωτογραφήσω όλο. Ήταν ένας πανέμορφος μυστικός κήπος :)

Φεύγοντας από την παλιά Λευκωσία και πηγαίνοντας προς το σπίτι, είδα αυτό. Αστειευτήκαμε πως είναι η "Νέα Υόρκη της Κύπρου"!

Υ.Γ1 Bonus photo, στο photoblog μου.

Υ.Γ2 " Πάντα για άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε". "Μεγάλωσα" από Χαρούλα. Το πήρα χθες. Έχει πολύ καιρό να ανυπομονώ τόσο να βάλω ένα cd στο player και να το ακούσω στη διαπασών.

post στα πετακτά

Σχόλασα σήμερα νωρίς από τη δουλειά - δηλαδή έφυγα με τη σκέψη πως όποιος τολμήσει να πει κάτι θα του τρίψω στη μούρη τα 12ωρα που κτυπώ εδώ και βδομάδες. Ήταν ακόμα μέρα ΚΑΙ ζέστη.

Πήρα μια σούπερ cool συνάδελφο, πήγαμε στη παλιά Λευκωσία, βρεθήκαμε στα Καλά Καθούμενα για καφέδες, πίτες με σπανάκι και γλυκάκι ( ου μου βρήκε μια καλή κοπέλλα όταν της είπα ότι αν δεν φάω γλυκό εκείνη την ώρα θα αναγκαστώ να βάλω ζάχαρη στον καφέ μου και αυτό θα ήταν απαράδεκτο) και αφού κάναμε δεκάδες κοινωνικά σχόλια, βολτάραμε και είδαμε μια έκθεση με τίτλο Beach Stories ( απέναντι από πάρκιγκ Φανερωμένης - όχι εκείνο κάτω από σχολείο, το άλλο όπως πας προς Τσαούση).

Πέρασα σούπερ.

Ο κόσμος έκανε τις βόλτες του, παιδιά διαβάζανε ή παίζανε με το laptop στα Καλά και εγώ κατάλαβα πόσο γελοίο είναι αυτό που μας συμβαίνει και ουσιαστικά δεν ζούμε τη μέρα αφού συνέχεια δουλεύουμε.

Ήταν τόσο όμορφα!

Έτσι όπως αυτό το τραγουδάκι που ακούς από τους Lemon Jelly!

Enjoy :)

Υ.Γ1 Το Σάββατο έβγαζα φωτογραφίες από το μεσημέρι μέχρι το ηλιοβασίλεμα και το απόλαυσα. Τελικά υπάρχει λόγος που ο κόσμος έχει χόμπι.

Υ.Γ2 Μπες στο site της Χαρούλας και άκουσε κάποια από τα τραγούδια της. Τι όμορφος καινούριος δίσκος. Τον τίτλο " Η αγάπη θα σε βρει όπου να σαι", θα τον κάνουμε σύνθημά μας.

Shine like a star

Αν μένεις Αθήνα πάρε οπωσδήποτε τη σημερινή Lifo- αν έχει μείνει φυσικά φύλλο. Αν μένεις Κύπρο , ελπίζω να ζήτησες από φίλους να στην κρατήσουν.

Σε αυτό το τεύχος, η Χαρούλα (για μας που την αγαπάμε, για τους υπόλοιπους Χάρις Αλεξίου) γίνεται guest editor. Τι σημαίνει; Ένα τεύχος με εικόνες, λόγια, ατάκες, όνειρα δικά της. Τι όμορφο που θα είναι!

Διάβασα τα Ημερολόγια Κουζίνας του Μιχάλη Μιχαήλ και έλεγε για την Χαρούλα πως αυτό που θα θυμάται εκείνος ήταν πως στο τέλος της βδομάδας και αφού έκανε τη δουλειά της, φόρεσε το κόκκινο παλτό της και έφυγε. Όμορφη εικόνα. Τόσο όμορφη όσο το να έχεις την τύχη να έχεις για μερικές στιγμές, δόσεις ενέργειας και έμπνευσης όπως αυτή.

Το πεθύμησα. Κάτι, κάποιος να μου πει κάτι, να μου προτείνει κάτι και γω αμέσως να τα δω όλα πολύχρωμα. Δεν μιλάω κατανάγκη για έρωτα. Μιλάω για εκείνες τις άλλες στιγμές που ίσως να έχουν σχέση με δουλειά, με κάτι που έχεις καταφέρει, με έναν στόχο που έβαλες και τον πέτυχες, με κάτι μαγικό που σου συμβαίνει και χαϊδεύει το μέσα σου.

Πολύ θα ήθελα να ήμουν με τη Χαρούλα στη Lifo. Να τη δω να εμπνέει κόσμο, να μιλάει για τη ζωή της, να τηλεφωνά σε φίλους της να συμμετάσχουν σε αυτό το επετειακό τεύχος.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν άστρο. Το πιστεύω ακράδαντα. Όχι οι κωλόφαρδοι που απλά το μαλακοσύμπαν τους τα έφερε εύκολα.

Όχι. Μιλάω για εκείνους που μπορεί να πέρασαν τα χίλια κακά αλλά έκτισαν το μέσα τους καλά και η παρουσία τους στη γη είναι δώρο γι εκείνους που είναι γύρω τους.

Θα το ήθελα πολύ να ήμουν μια από αυτούς.

Υποψιάζομαι όμως πως αν δεν κάνω εκείνο το μεγάλο βήμα που σου είπα στο προηγούμενο ποστ, δεν θα φωτιστεί ποτέ το άστρο μου.

Εσύ φοβάσαι το φως;

Υ.Γ1 Ακόμα ένα βράδι στο γραφείο με ξενύκτι, χωρίς δύναμη να πάω γυμναστήριο ή να δω τους φίλους μου. Διερωτούμαι αν όλο αυτό που ζω τώρα θα μου βγει σε καλό.

Υ.Γ2 Η Χαρούλα είναι η αγαπημένη μου. Την νιώθω βαθιά. Και νομίζω πως την καταλαβαίνω. Έχει περάσει πολλά η Χαρούλα.

Naked

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας για συγκεκριμένο λόγο.
Το καταλαβαίνεις όταν, για να τους γνωρίζεις συμβαίνουν διάφορα τυχαία γεγονότα, τα οποία όμως, όταν τα σκέφτεσαι εκ των υστέρων, διαπιστώνεις πως έγιναν με μαθηματική ακρίβεια για να συναντηθεί ο δρόμος σου με τη ζωή αυτού του ανθρώπου.
Το καταλαβαίνεις επίσης, όταν σου λένε μια λέξη ή και καμία και απλά σε κοιτάνε και συ αμέσως τους «πιάνεις». Δηλαδή δεν κρύβεστε πίσω από λέξεις και από προσχήματα.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου – δεν είναι και πολλοί, ούτε στα δάχτυλα του μισού χεριού δεν μετριούνται- είναι αυτή η φίλη μου , που κατά καιρούς γράφω γι’ αυτή. Αυτή που ρίχνει «Κοελικές» ατάκες και τις καταγράφω.
Αυτή λοιπόν, δεν είναι μέρος της καθημερινότητας μου. Δεν δουλεύουμε μαζί, οι δουλειές μας δεν έχουν καμία σχέση. Όταν όμως συναντηθούμε, ίσως μια φορά το μήνα, καταλαβαίνω πως δεν είναι τυχαία η συνάντηση. Πως έπρεπε να γίνει εκείνη την περίοδο και για πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Αυτό από τη δική μου πλευρά. Από τη δική της, μου αρκεί μόνο η ατάκα που μου πέταξε πριν κάτι μήνες και με αφόπλισε. «Εσύ με βλέπεις γυμνή».

Σε αυτήν έχω πει τα πάντα και εκείνη μου λέει πολλά που δεν έχει πει ποτέ στις κολλητές της. Άρα μεταξύ μας συμφωνούμε πως είμαστε απόλυτα ειλικρινείς γιατί πολύ απλά δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Μόνο να κερδίσουμε.

Με αυτή τη φίλη, βρέθηκα λοιπόν πριν από λίγες μέρες.
Είμαι σε μια παράξενη φάση. Μια η δουλειά, μια η ανάγκη μου να μην είναι όλα τα ίδια, είμαι γενικά «μουδιασμένη».
Συναντηθήκαμε. Παράγγειλε μαύρη ζαμπούκα με πάγο, άναψε τσιγάρο και με κοίταγε. Ήπια μια γουλιά από το gin ‘n’ tonic μου και έκανα τάχαμου πως κοίταγα τον κόσμο στα διπλανά τραπέζια.

Με ρώτησε για τη δουλειά. Πήγα να απαντήσω. Δεν πρόλαβα. «Δηλαδή συμβαίνει αυτό και αυτό;». «Ναι», της είπα. Με κοίταξε και τότε κατάλαβα πως για ακόμα μια φορά το έκανε! Με έβαζε σε διαδικασία να αμφισβητήσω τα πάντα και να σκεφτώ τι πραγματικά θέλω και τι πραγματικά με ανεβάζει.

Πως τα καταφέρνει κάθε φορά…ποτέ δεν κατάλαβα. Έίναι η ενέργεια της μάλλον.

Μου είπε τα δικά της όνειρα, τις σκέψεις της. Καμία σχέση με το άτομο που γνώρισα πριν από έξι περίπου χρόνια.

Και μετά ήρθε η σειρά μου. «Υποσχέσου μου πως θα το κάνεις», μου είπε καθώς την άφηνα σπίτι της.

Το υποσχέθηκα. Σε αυτή και σε μένα. The time is, indeed, right.

Y.Γ1 Γράφω από το γραφείο. Έχω συνηθίσει να είμαι σαν άλογο κούρσας. Η μόνη μαλακία είναι πως δεν ντοπάρομαι με κάτι και σε κάποια φάση απλά θα καταρρεύσω.

Υ.Γ2 Επόμενος "οικιακός" στόχος: να οργανώσω απογευματινό τέϊον σπίτι. Δηλαδή, καφέ, γλυκά και πολύ κουτσομπολιό με φιλενάδες.

Υ.Γ3 Είναι η πρώτη φορά που θέλω να πάω γυμναστήριο - αλλά δεν προλαβαίνω να είμαι και κοινωνική και γυμνασμένη.

The time is right

Σήμερα θα σχολάσω νωρις - ελπίζω- θα κάνω ένα διάλειμμα από τη δουλειά που θα πάρω έτσι και αλλιώς σπίτι και θα πάω καταστήματα. Δεν θα πάρω ρούχα, έχω μάθει να ψωνίζω από ταξίδια, αφού μόνο τότε έχω χρόνο να το κάνω. Θα κατέβω Λήδρας, θα μπω στο κατάστημα της Swatch και θα το αγοράσω.
Εκείνο το φανταστικό, με το έντονο χρώμα, ρολόι που δοκίμασα τις προάλλες.

Μου το έχει κάνει δώρο η μαμά για τα γενέθλια μου.

Τελευταία φορά που φόρεσα ρολόι ήταν πριν από πολλά χρόνια. Μπορεί από το 2000. Η τελευταία απόπειρα ήταν ένα skin πάλι της swatch.

"Γιατί θες να αφήσεις το χρόνο να σε καταπιέσει;", με ρώτησε μια φίλη τις προάλλες που ούτε και αυτή φοράει ρολόι.

Μια ζωή πάντα έτσι σκεφτόμουνα, ότι ο χρόνος δεν θα με πιέζει εμένα και άρα δεν θα του κάνω τη χάρη να φοράω ρολόι.

Λες να είναι συμβολικό που επιτέλους αποφάσισα να αγοράσω ένα;

Λες τελικά όντως να μετράω το χρόνο;

Έτσι και αλλιώς εδώ και κάτι μήνες με αγχώνει η παρουσία του.

"Είναι Δευτέρα πρέπει να το έχω τελειώσει ως την Τρίτη",

"Είναι 3, πρέπει να πάρω αυτό το τηλεφώνημα και να πάρω έγκριση ως τις 4",

"Είμαι 32 και ακόμα δεν είμαι σίγουρη αν κάνω τις σωστές επιλογές" κλπ. κλπ.

Θα το φοράω μόνο στη δουλειά εννοείται.

Υ.Γ1 Συμπαθητικό το "Julie and Julia", εξαιρετική η Meryl, αγαπημένο το soundtrack.

Υ.Γ2 Μπαίνω σε mood ψαξίματος. Να μείνω σπίτι, να δουλέψω, να κατεβάσω μουσικές ( καινούριο Flaming Lips), να δω καμιά ταινιά. Μόνη. Τώρα που είμαι καλά, ευκαιρία να το κάνω.

Υ.Γ3 Τελικά διαπιστώνω πως είμαστε πολλοί αυτοί που βαριόμαστε το nightlife του Σαββάτου. Ανακούφιση.

Dream a little bit ( πολύ bit όμως)

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, σκέφτηκα αν έχω κάτι που είναι πραγματικά χάλια στη ζωή μου - όχι-, σηκώθηκα, έφτιαξα kellogg's με γάλα και κάθισα στον καναπέ. Μπήκα στο facebook, έψησα κοτόπουλα και cake, έσπειρα και μετά μου ήρθε η φλασιά.

Πεθυμώ παραλία! Ναι! Δεν με έχει κουράσει το καλοκαίρι, δεν πεθυμώ το χειμώνα και ζεστούς καφέδες, δεν με ενδιαφέρουν τα τζάκια και τα βουνά. Μόνο καλοκαίρι.

Αν είχα λεφτά ρε παιδί μου, θα έπαιρνα μια ωραιότατη άδεια τα Χριστούγεννα και θα πήγαινα Μαρόκο! Ή έστω σε εκείνη τη μπούρδα το Σαρμ ελ Σειχ ( έτσι γράφεται;).

Βαριέμαι να φοράω πολλά ρούχα, λυπάμαι το μαύρισμα που θα αρχίσει να φεύγει σιγά σιγά ΚΑΙ νιώθω ξενέρωτη το χειμώνα. Παραλία, κύματα, ηλιοθεραπεία, μαγιό.

On another note, είδα Παπακαλιάτη ψες. Ήταν ένα αδιάφορο επεισόδιο. Επίσης, πραγματικά είναι σχεδόν το ίδιο με το Brothers & Sisters. Η μάνα επιτέλους μαθαίνει για την ερωμένη, ο μικρός γιος πάει σε κλινική απεξάρτησης ΚΑΙ το αντικείμενο πόθου του Παπακαλιάτη είναι η κόρη της ερωμένης του μπαμπά και μπορεί και να μας προκύψει και αδελφή του. Όλα αυτά τα ίδια ακριβώς στην αμερικάνικη σειρά. Αυτό που μου άρεσε όμως ήταν η συνομιλία του Χρ.Π με την τύπισσα στο αεροδρόμιο. Μου θύμισε κάτι δικές μου παλιές ιστορίες που τελικά δεν τόλμησα γιατί ο άλλος ήταν χίλια μίλια μακριά. Τελικά σε αυτή τη ζωή ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να παίρνεις ρίσκα. Γιατί είναι καλύτερα να τρως τα μούτρα σου από το να μην έχεις μούτρα να αντιμετωπίσεις τα θέλω σου.

Έξω βροντάει. Ουφ. Καλοκαίρι μου.

Παιδιά, δεν παλεύονται τα έξω τελικά. Βαρετά μπαράκια, αδιάφορος κόσμος. Μπορεί να τα βλέπω εγώ έτσι και να τα ισοπεδώνω. Το πιο πιθανόν. Αλλά την Παρασκευή που βγήκα, τρόμαξα με το πόσο χάλια μου φαίνονταν τα τρία μπαράκια που πήγα.

Άρχισα γυμναστήριο εντατικά. Αποφάσισα ότι πρέπει να αυξήσω τις happy hormones. Ανάμενε σχετικό ποστ.

Υ.Γ1 Βγάζει η Χαρούλα καινούριο δίσκο, που λένε πως θα είναι τόσο υπέροχος όσο η "Οδός Νεφέλης" ΚΑΙ θα έχει ηλεκτρονικές αναφορές. Αντε, να πάρουμε και κανά original cd.

Υ.Γ2 Δεν ξέρω αν η φάση ηρεμίας που περνώ τώρα σημαίνει κάτι. Δεν παίρνω ρίσκα. Είναι κακό;

Υ.Γ3 Είμαι απένταρη και (αυτό αφορά τις αναγνώστριες) δεν έχω ρούχα να φορέσω!

feeling numb

Περνάω φάση Παπακαλιατίτιδας.

Σήμερα το πρωί είδα 3 επεισόδια του "Κλείσε τα μάτια".

Διαπιστώνω το εξής. Τα γκομενικά ΤΟΥΣ είναι χειρότερα από τα δικά μου και όμως έχουν καλύτερο soundtrack, περνάνε καλύτερα, γελάνε, έχουν ωραία σπίτια ΚΑΙ ότι και να γίνει , κάτι μαγικό συμβαίνει και όλα ειναι σούπερ.

Τι παραμύθι Θεέ μου...

Πόσα ουφ πλέον;

Προειδοποίηση: Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια από τα ίδια, είναι απολύτως ειλικρινές, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις και δεν έχει ίχνος αισιοδοξίας.

Οι νύκτες στη Λευκωσία μου είναι αδιάφορες. Χμ ,λάθος. Πάμε ξανά.
Οι νύκτες και οι μέρες στην Κύπρο είναι τόσο άδειες που αν βάλω μια φωνή, θα ακουστώ ως την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κάπως καλύτερα.
Ή μήπως να το πω έτσι: Θέλω χρώμα. Οκ, το βρήκα.

Λέω τα ίδια και τα ίδια, σκέφτομαι δυο πράγματα συνεχώς. Βαρέθηκα.
Σήμερα το πρωί, ξύπνησα και τρόμαξα με την ιδέα ότι αύριο είναι Παρασκευή και μεθαύριο είναι Σάββατο. Φόρεσα το τζιν μου και κάθισα στην άκρη του κρεβατιού. Πω ρε φίλε, δεν αντέχεται τελικά.
Ελάχιστα πράγματα με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένη. Αυτά τα πράγματα για να συμβούν, πρέπει να συνωμοτήσει ολόκληρο το σύμπαν. Εγώ από μόνη μου δεν τα καταφέρνω. Κάνω κάτι λάθος; Πιθανόν. Χωρίς να μοιρολογώ, δηλώνω πως αν δεν κάνω εγώ τις κινήσεις, τίποτε δεν θα κανονιστεί. Άρα με μαθηματική ακρίβεια αν δεν προτείνω εγώ, αν δεν πάρω τα τηλέφωνα, μπορεί και να κολλήσω σπίτι Παρασκευή και Σάββατο και όλες τις άλλες μέρες και νύκτες. Όχι απαραίτητα για να βγω – ως και αυτό το έχω σιχαθεί γαμώτο. Αλλά για να γίνει κάτι. Με ένα άτομο, με ένα βλέμμα του, με μια παρέα που έχει χημεία, με ένα φίλο που περνάμε γαμάτα. Αλλά όχι, εμένα η ζωή μου δεν είναι τόσο εύκολη. Μα μόνο σε εμένα τυχαίνει αυτή η μαλακία; Και στα 32 μου; Μήπως τελικά όλοι αυτοί που κάνουν οικογένεια και κάθονται στα σπίτια τους με άλλους φίλους τους ζευγάρια, βρήκαν τη λύση και εγώ είμαι η άκυρη που κάθομαι και τους κατακρίνω;
Διάβασα ένα post σήμερα στο blog μιας αναγνώστριας της Lifo. Πόσο πολύ την καταλαβαίνω. Ένιωσα κάπως καλύτερα. Τελικά υπάρχουν κι άλλοι.

Ξέρω πολύ καλά πως είναι state of mind.
Έχω σκυλοβαρεθεί. Δεν μπορώ να το πω αλλιώς.

4

Μετά και από το δεύτερο επεισόδιο του «4» ( χθες κατάλαβα ότι ονομάζεται «Τέσσερις» και όχι «Τέσσερα») μπορώ να κάνω μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του νέου αριστουργήματος δια χειρός Παπακαλιάτη.

Καταρχάς με το που είδα τον μπαμπά στο πρώτο επεισόδιο έτοιμο να αυτοκτονήσει, υποψιάστηκα πως η σειρά από την οποία αποφάσισε να εμπνευστεί ο σεναριογράφος (καλά, κλέψιμο είναι αλλά επειδή ανέκαθεν το έκανε καλά αυτό, θα του δώσουμε ένα ελαφρυντικό), είναι η αγαπημένη μου Brothers and Sisters. Η οποία, αν δεν την έχεις δει, έχει να κάνει με μια μεγάλη οικογένεια (ανάμεσά τους και η Calista Flockhart) η οποία μαζεύεται ένα βράδι σπίτι για μια επέτειο. Η μαμά είναι η Sally Field (εδώ η Μεντή) και o μπαμπάς ο Τομ Σκέριτ (εδώ ο Μυλωνάς). Σε εκείνο το πρώτο επεισόδιο, ο μπαμπάς παθαίνει καρδιακή ανακοπή, πεθαίνει και εκεί αρχίζουν όλα. Αποκαλύπτεται η ερωμένη πολλών χρόνων (όπως και εδώ) με την οποία μοναδική σχέση έχει ο αδελφός της απατημένης συζύγου (όπως και εδώ). Σε όλο τον πρώτο κύκλο, ο μπαμπάς εμφανίζεται σε σκηνές flashback ενώ στο «4» όπως είδα ψες, μάλλον θα εμφανίζεται ως συνείδηση για να κάνει φανταστικούς διαλόγους με όλους (το «φανταστικό» είναι η νέα αγάπη του Χρ.Π μάλλον).

Τα αδέλφια είναι όλοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες που με ένα μαγικό τρόπο τα βρίσκουν μεταξύ τους, τρώνε σοκολατίνα στην κουζίνα, γελάνε όλοι μαζί, τα περνάνε όλοι μαζί, φλερτάρουν όλοι μαζί κλπ. Σαν αμερικάνικη feel good σειρά. Αυτό το στοιχείο, το «είμαστε όλοι μια παρέα» είναι αγαπημένο του Χρ. Π. Από δω υποθέτω πως ο Χρ.Π ή δεν έχει φίλους και κάνει wishful thinking πως έτσι θα ήθελε να είναι η ζωή του ή όντως έτσι είναι με τους φίλους του.

Ο Χρ.Π παίρνει πάντα το ρόλο του «μοιραίου» άνδρα. Σε αυτή τη σειρά ως ο Φθινόπωρος, έχει μια γλυκιά μελαγχολία στο βλέμμα και μια ζωή που αν και φαίνεται ήρεμη, ανατρέπεται με τον πιο «κινηματογραφικό» τρόπο.

Οι γυναίκες είναι πάντα ωραίες και λίγο μοιραίες. Από τη Ζέτα (η οποία ακόμα μόνο στο Παρά Πέντε μ άρεσε) μέχρι τη μικρούλα τη Σκιάδη που αν και ως τώρα με εκνευρίζει θα μας προκύψει μοιραία.

Υπάρχει πάντα ένας πρωταγωνιστής που είναι είτε μπλεγμένος στα ναρκωτικά ή είναι gay. Αλήθεια πως του ξέφυγε του Χρ.Π το gay στοιχείο σε αυτή τη σειρά; Μπορεί να γίνει η Zέτα όταν φάει το κέρατο από τον Χρ.Π.

Η μουσική όπως πάντα είναι σούπερ. Εύγε στον Χρ.Π και στον αδελφό του (είχα ακούσει παλιά πως αυτός επιλέγει αλλά είναι αφανής ήρωας)

Όλα είναι τόσο μα τόσο στιλιζαρισμένα. Ωραία σπίτια, όμορφα γραφεία, τέλεια ρούχα, τέλειες “Kodak moments”. Θέλω και εγώ αυτή τη ζωή.

Ο Χρ.Π λέει όπως πάντα το «γουστάρω» συνέχεια.

Τα ζευγάρια λένε πάντα μεταξύ τους «μωρό μου». Δεν έχει άλλες λέξεις αυτό το παιδί να γράψει;

Μπορεί να περνάνε τα χίλια μύρια, θανάτους, αποκαλύψεις, γράμματα, βαρετοί γάμοι, φανταστικές γκόμενες ΑΛΛΑ πάντα περνάνε καλά, παρεϊστικα και έχουν λεφτά και για ταξίδια.

Πάντα υπάρχουν σκηνές σε μια άλλη χώρα. Στο «Κλείσε τα Μάτια» ήταν το Λονδίνο, στο «Δυο Μέρες μόνο» το Παρίσι. Τώρα θα είναι η Νέα Υόρκη. Και μετά σου λένε, υπάρχει κρίση.

Αυτά. Πάντως εμένα ξέρεις που θα με βρίσκεις ΚΑΘΕ Δευτέρα. Μπροστά από την τιβι να βλέπω «4». Γιατί αν μη τι άλλο, ο Χρ.Π φτιάχνει όμορφα παραμύθια.

Getting Personal

Χάθηκα. Εξαφανίστηκα από προσώπου γης.
Δουλειά πολλή. Ντρέπομαι και που το λέω. Έχω καταντήσει εργασιομανής. Όχι γιατί με κ…νει η δουλειά μου. Τη συμπαθώ απλά. Αν ήταν γκόμενος θα ήταν όπως εκείνον που έβγαινα μαζί του γιατί το σεξ ήταν καλό. Αλλά χωρίσαμε επειδή δεν μου έκανε εγκεφαλικό «κλικ».
Χάθηκα. Βλέπω φίλους, προσπαθώ και παίρνω τηλέφωνα. Πρόοδος από άλλες φορές. Αυτή την περίοδο προσπαθώ να αλλάξω το παιχνίδι. Να προσπαθήσω λίγο περισσότερο. Είμαι λίγο τεμπέλα νομίζω. Και λίγο στην κοσμάρα μου.
Αν μου δώσεις καφέ, βιβλίο ή περιοδικό και wifi απλά θα ξεχάσω ότι υπάρχεις.
Μέσα σε αυτό το χάσιμο και την υπερβολική κούραση είδα και λίγη τηλεόραση – αφού δεν είχα τη δύναμη να κάνω κάτι άλλο-.
Είδα το «4» του Παπακαλιάτη. Την μόνη σειρά μαζί με το «Μίλα μου Βρώμικα» της Κοντοβά που αποφάσισα να βλέπω που και που φέτος. Όχι φανατικά, σιχαίνομαι να είμαι δέσμια του κουτιού. Από την άλλη έχω «κολλήσει» με την οθόνη του laptop. Διερωτούμαι αν θα καταφέρω να κάνω ποτέ απεξάρτηση.
Μια φίλη μου , δήλωσε τις προάλλες ότι είμαι «της νέας γενιάς». Όπως είναι τώρα τα 15χρονα και οι 20χρονοι που είναι πλήρως εξοικειωμένοι με την τεχνολογία. Guilty as charged. Έτσι και αλλιώς είναι πολύ πιο cool από τη δική μου «κολλημένη» γενιά.

Το επόμενο post πολύ σύντομα με τις πρώτες εντυπώσεις από το «4».

Υ.Γ1 Δεν έχω ακούσει κάτι εξαιρετικό. Συμπαθητική η Florence and the Machine.
Υ.Γ2 Αν δεν έχεις δει το Inglorious Basterds, σπεύσε. Ο Ταραντίνο σε όλο του το μεγαλείο.
Υ.Γ3 Άρχισε να επανέρχεται στο μυαλό μου το σκηνικό «καλώ φίλους σπίτι για δείπνο». Μ’ αρέσει!

Under my skin

Η μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα/ να κάθομαι σε μετρό μιας ξένης πόλης, να χαζεύω τον απέναντι και να κάνω σενάρια για τη ζωή του/ να ακούω/ να μην μιλάω πολύ/ να αυτοσαρκάζομαι/ espresso όχι expresso / να μην θέλω να τσακώνομαι/ να παθαίνω με βλέμματα/ να επιδιώκω το φιλί/ να πνίγομαι με τους πολλούς/ να μου "πάει" η οικειότητα/ να οδηγώ στο highway/ να δουλεύω πολύ/ "heavy cross"/ να περπατώ μόνη μου και να μαθαίνω μια πόλη/blogging/ να κάθομαι σε παγκάκια και να το "παίζω ντόπια"/ να κρέμονται μονίμως τα λευκά ακουστικά του shuffle από τα αυτιά μου/ Κόκκινο/ Κρασί/ Κρεβάτι και αγκαλιές/ Σεξ/ Καναπές/ Coffee Table books/ Νέα Υόρκη/ Soho Λονδίνο/ Αλμοδοβάρ/ sms/ Βιταμίνες Evening Primrose/ Βόλτα με το αυτοκίνητο στην παλιά Λευκωσία, από Ρηγαίνης μέχρι Πύλη Αμμοχώστου/ Εύη Λαμπροπούλου- Σχεδόν Σούπερ/ Sushi/ Γκάζι/ Κωνσταντινουπόλεως/ Συναυλίες στο Red/Περίπτερο στην Αρμενίας/ Conde Nast Traveller/ Monocle/ Γάλα τριαντάφυλλο/ Perfect Lips.

Υ.Γ Ας παίξουμε ένα παιχνιδάκι. Γράψε και συ στο blog σου τα δικά σου under your skin.

Χωρίς Άλλοθι

Απόγευμα Σαββάτου. Σερφάρω αφηρημένα στο ίντερνετ. Σε δύο ώρες θα ετοιμαστώ για γάμο στη Λεμεσό και ίσως μείνω και το βράδι για να πάω το πρωί θάλασσα με την κολλητή μου.

Σπίτι απόγευμα Σαββάτου. Χρησιμοποιώ ως άλλοθι το γάμο για να μείνω μέσα. Για να μην πάρω τα γνωστά τηλέφωνα για καφέδες και για bar μετά. Με πιάνουν ακόμα μια φορά τα γαμημένα τα υπαρξιακά μου. Ότι το τηλέφωνο δεν κτυπάει και άρα δεν είμαι μέρος της ζωής των φίλων μου.

Πότε άρχισε αυτό το παραμύθι ακριβώς δεν ξέρω. Προσπαθώ όμως να το λύσω χρησιμοποιώνταε την χειρότερη τακτική. Συζητώντας το με φίλους και με σένα εδώ. Κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου και τα λέω, νιώθω ότι είμαι loser ή μάλλον ότι φαίνομαι στα μάτια τους και τα δικά σου έτσι.

Έτσι είναι;

Το γεγονός ότι έχω πέντε στενούς φίλους και έχω την άνεση να πω την μαλακία που με βασανίζει μάλλον το παραβλέπω. Συγκεντρώνομαι στο γεγονός ότι δεν έχω τον «κύκλο» των 10 ατόμων για να πηγαίνω club. Μα τι ηλιθιότητα...αφού δεν μ΄αρέσουν τα club. Μια σταθερή μεγάλη παρέα όμως, που να έχει την εννοια μου και απλά να πηγαίνω να τους βρίσκω θα την ήθελα.

Ξέρεις τι μου λείπει;

Σήμερα το πρωί άκουγα εκείνο το καλοκαιρινό χιτάκι στο ραδιόφωνο. Εκείνο με το ακκορντεόν με το οποίο είχε πάθει εμμονή ο κολλητός μου. Ολόκληρο το καλοκαίρι, όποτε το άκουγε, στο Γκάζι, στο αυτοκίνητο στο δρόμο προς το κλαμπ, έκανε την κίνηση του ακκορντεόν με τα χέρια του. Μου την έδινε αυτό το τραγούδι, αλλά όταν τον θυμάμαι να χορεύει, χαμογελάω.

Μου λείπει η αίσθηση ελευθερίας που νιώθω βαθιά μέσα μου όταν είμαι Αθήνα. Drugs και μαλακίες...

Πάω στην κουζίνα. Φτιάχνω εσπρέσο με χαρμάνι Αιθιοποίας.

Ανοίγω το μαύρο μπαούλο της προ προ γιαγιας, που το χρησιμοποιώ σαν αποθηκευτικό χώρο. Φυλλλομετράω κάποια παλιά τεύχη Υστερόγραφου. Βρήκα ένα του 2006. Μέσα έχει ένα κείμενό μου. Από εκείνα τα πρώτα. Περιέγραφα ένα βράδι στο σπίτι της φίλης μου – αυτής που μας «δένει» ένα βλέμμα-. Τότε πριν από τρία χρόνια η ζωή μου δεν ήταν καθόλου μα καθόλου συναρπαστική. Δουλειά, βαρεμάρα, στασιμότητα. Σε όλα. Ως και η φίλη μου τότε με λυπότανε που ένιωθα τόσο καταπιεσμένη. Ανησυχούσε πως θα δεν έβρισκα το δρόμο μου. Αυτό μου το πε χρόνια μετά. Τώρα είμαι καλύτερα. Γιατί όμως τότε ένιωθα πως είχα το μέλλον μπρος στα πόδια μου; Και ότι απλά εγώ κώλωνα να κάνω τα βήματα; Τώρα με έχει φάει η ρουτίνα.

Ξέρω τι φταίει. Θέλω να ξαναγαπήσω τον εαυτό μου και να μην φοβάμαι να μένω μόνη. Γαμώτο. Πόσο πολύ με πιάνει αυτή η ανασφάλεια. Ακόμα και ανάμεσα σε κόσμο, φίλους.

Δεν είναι οι φίλοι, δεν είναι η αίσθηση της «παρέας», δεν είναι οι ανασφάλειες, δεν είναι τίποτε από όλα αυτά που σου γράφω τόσο καιρό.

Μια μέρα θα βρω τον τρόπο να στο παραδεκτώ.

Ανάβω πουράκι Partagas. Στο itunes παίζει στο repeat το “Wait for me” του Moby.

Καιρό είχα να απομονωθώ τόσο πολύ.

Τελικά δεν ήταν τόσο κακό...:)

Υ.Γ Ξέρω πως είμαι τυχερή που έχω κόσμο που τους αγαπώ και με αγαπούν βαθιά.

Iron - woman

Έχω ένα μικρό ελάττωμα. Ο πρώτος άνθρωπος που το εντόπισε ήταν μια καθηγήτρια που μου έκανε φυσιογνωστικά στο γυμνάσιο - εκείνη η μπούρδα που ήταν ένα κράμα βιολογίας, χημείας και ηλίθιας φυσικής. Πήγε η μάνα μου να ρωτήσει στα τέλη του τριμήνου και το πρώτο πράγμα που της είπε ήταν "Πολύ καλή, αλλά είναι εύθικτη". Έμεινα και την κοιτούσα. Τι σημαίνει "εύθικτη";

Χωρίς να το συζητήσω με τη μάνα μου - γιατί σίγουρα θα συμφωνούσε με την καθηγήτρια, αφού πάντα οι άλλοι έχουν δίκιο και όχι εγώ- το έψαξα στο λεξικό. Εύθικτος, είναι αυτός που θίγεται εύκολα. Μάλιστα. Θίγομαι εύκολα. Έτσι έλεγε. Εμ, άμα κυρά μου , μου τη λες, θα κάτσω να χαμογελώ; Και γιατί να μην εκνευριστώ όταν λες ότι όλοι στην τάξη είναι τεμπέληδες;

Τελικά ναι είμαι εύθικτη. Δεν μπορώ να πάρω κάτι light, ειδικά κάτι που εσύ το αποκαλείς χιούμορ και εγώ χοντράδα. Και ειδικά όταν εγώ προσέχω να μην πω κάτι και σου πατήσω τον κάλλο. Εσύ γιατί το κάνεις;

Το άλλο είναι πως νευριάζω εύκολα. Παλιά ήμουν "ηφαίστειο που ξυπνά". Με το παραμικρό νεύρα. Τώρα προσπαθώ να τα ελέγξω. Με την πιο ηλίθια τεχνική. Σκάω, σκάω, σκάω, περιμένω, περιμένω, περιμένω. Αλλά, όταν το παρακάνεις, αμέσως ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου, τα μάτια μου γυαλίζουν και είναι έτοιμα να βγουν έξω και με το ενα, με το δύο, με το τρία, ΑΡΧΙΖΩ. Και τότε ούτε ευγένειες σκέφτομαι, ούτε τακτ, τίποτα. Εννοείται πως ο άλλος που τρώει τις φωνές σκάει. Γιατί όταν φωνάζω , το κάνω με πολύ δημιουργικό τρόπο. Με ωραία επίθετα, με επιχειρήματα, με καταπληκτικά ρήματα. Βέβαια. Και όλα αυτά συνδυασμένα με το βλέμμα " die bitch die".

Άρα για να αποφύγω αυτές τις σκηνές που εκτός από ημικρανία, μου προκαλούν τύψεις - μα τι ηλίθια που είμαι- προσπαθώ να μην έρχομαι σε συγκρούσεις. Με αποτέλεσμα να με παίρνουν για παλαβή και ήσυχη.

Και εγώ απλά να πνίγομαι πως δεν θα βρω ποτέ το δίκιο μου.

Κατάλαβες;

Υ.Γ1 Αυτά παθαίνει ο άνθρωπος όταν δεν αλλάζει περιβάλλον. Και όταν έρχεται σουκού και δεν μπορεί να βρει ΕΝΑΝ καλό λόγο να πάει σε μπαρ.

Υ.Γ2 Πάντως τα ζώδια που διάβασα χθες στη Lifo και την Athens Voice μια χαρά τα λέγανε. Για "δοξασμένες μέρες" μιλούσανε. Άντε να δούμε. Κωλο-άστρα, θα αναγκαστώ να αλλάξω γαλαξία!

Υ.Γ3 Όλα θέλουν σπρώξιμο. Ακόμα και αυτά που νομίζεις πως θα έπρεπε να έρχονται φυσικά π.χ να κανονίσεις μια εκδρομή, μια έξοδο, ένα δείπνο.

Η σκέψη της ημέρας

To σκεφτόμουνα εδώ και κάτι βδομάδες και τελικά μόλις θυμήθηκα ότι το είπε και η Janis:

Freedom is just another word for nothing left to lose.

Left to lose= όλα όσα νομίζουμε πως αξίζουν ή θα επηρεάσουν τη ζωή μας με ένα "σημαντικό" τρόπο, εκείνα που μας κρατάνε πίσω.

Freedom = Η ουσία της ζωής. Πολύχρωμα όνειρα και στιγμές.

Καλό απόγευμα :)

If there's a rocket tie me to it

Η ώρα είναι 2300, είναι Κυριακή και γω είμαι σπίτι.

Άρα δεν έχω βγει, δεν έχω πάρει τα τηλέφωνα για έξοδο - για τα οποία σε πρήζω συνεχώς- και δεν είμαι έξω για χαλαρό ποτάκι.

Επίσης ναι, κάθομαι στον καναπέ. Αλλά δεν είμαι με γκομενικό, ούτε βλέπω σειρές, ούτε διαβάζω βιβλίο και ούτε μιλώ στα τηλέφωνα. Όχι φυσικά.

Γιατί αυτό που κάνω είναι η ρουτίνα της ζωής μου τα τελευταία 4-5 χρόνια.

ΔΟΥΛΕΥΩ.

Μάλιστα. Κυριακή.

Και όχι, δεν δουλεύω για έξτρα λεφτά. Όχι , όχι. Απλά κάνω πράγματα της δουλειάς για να προλάβω τα άλλα της βδομάδας που έρχεται.

Ωραία εικόνα ε;

Σε κάποια φάση απόψε μιλω με sms με φίλη για άσχετο πράγμα. Και με ρωτάει τι κάνω. Και τότε μου 'ρχεται η φλασιά. ΡΕ ΦΙΛΕ....γιατί δηλαδή εγώ να δουλεύω Κυριακές και Σάββατα; Και όταν δεν το κάνω το μεσημέρι ή το πρωί, να το έχω το βράδι;

Εκνευρίζομαι. Η φίλη μου είπε πως είναι απλά φάση και πως αυτό θα οδηγήσει κάπου.

Που;

Δεν γίνεται απλά, να δουλεύω λίγες ώρες, να συμπαθώ τη δουλειά μου, να παίρνω κάποια λεφτά και να μην δουλεύω σουκου;;

Εγώ ξέρω πως τον Οκτώβρη θέλω να πάω ταξίδι αλλά αν το κάνω, δεν θα έχω να πληρώσω τη δόση του αυτοκινήτου και δεν θα μπορώ να αγοράσω κανά ρουχαλάκι και άρα να κάνω shopping therapy όταν θα με πιάνει η κρίση.

Ένα μεγάλο ΟΥΦ!

Υ.Γ1 True Blood. Το βλέπω με τύψεις πρωινά του Σαββάτου (τύψεις γιατί....δεν δουλεύω!). Είναι καλό! Δες το.

Υ.Γ2 Το cd player του αυτοκινήτου, τις τελευταίες δύο μέρες παίζει το OST του " Κλείσε τα μάτια". Σούπερ!

Y.Γ3 (γραμμένο Δευτέρα πρωί): Θέλω να πάω σπίτι, να πάρω το νέο βιβλίο της φίλης μου της Εύης Λαμπροπούλου, να οδηγήσω κάτω κέντρο, να παρκάρω στον Τσαούση, να ανέβω πάνω, να πάω στα Καλα Καθούμενα, κα κάτσω στη σκιά, να παραγγείλω ένα παγωμένο καφέ και να διαβάζω. Αυτή είναι η μονάδική μου φιλοδοξία!! (εδώ και καιρό)

That was then, but this is now

Θυμάμαι πριν καιρό , όχι πολύ, ίσως 4-5 χρόνια πίσω που ήμουν πολύ διαφορετική από τώρα.

Αν δεν ήμουν καλά, βόλταρα σε ένα βιβλιοπωλείο, έπαιρνα ένα coffee table book που είχα βάλει στο μάτι, το έπαιρνα σπίτι, άραζα με ένα φλιτζάνι καφέ, το φυλλομετρούσα και αμέσως αισθανόμουν καλά.

Αν ερχότανε σαββατοκύριακο και δεν είχα κανονίσει κάτι, δεν με ενδιέφερε. Έμενα σπίτι με τα dvd μου και ήμουν ευτυχισμένη.

Πριν από 4-5 χρόνια είχα λιγότερους φίλους και μικρότερο κύκλο. Δεν με ενδιέφερε όμως, το ούτε πότε θα τους δώ, ούτε αν χαθήκαμε. Γιατί το θέμα "φιλία" ήταν κάτι που θεωρούσα πως κυλούσε από μόνο του.

Τότε περνούσα περισσότερη ώρα μόνη μου, πολλές φορές το επιδίωκα κιόλας. Και ένιωθα καλά, δηλαδή δεν με έπιαναν οι γνωστές ανασφάλειες "είμαι μόνη στον κόσμο" και "είμαι αντικοινωνική".

Τότε, τα γκομενικά δεν ήταν major θέμα, το τρίπτυχο "σύζυγος-οικογένεια-σπίτι" αν και μου το έλεγαν συγγενείς και γονείς, δεν το λάμβανα ιδιαίτερα υπόψη. Να μην σου πω, πως ούτε το ενδεχόμενο να κάνω μια σχέση με βάσεις, το σκεφτόμουν.

Τότε ήταν τότε.

Τώρα τα πράματα είναι αλλιώς.

Τώρα, μια βόλτα σε ένα βιβλιοπωλείο, γίνεται πιο σπάνια, το να πάρω ένα βιβλίο Taschen δεν είναι το γεγονός της μέρας , πόσο μάλλον να ξαπλώσω στον καναπέ και να διαβάσω ένα από όλα εκείνα που έχω στοιβαγμένα στην βιβλιοθήκη. Η σκέψη αυτών των εικόνων δεν με κάνει να νιώθω καλύτερα.

Τώρα, τα σαββατοκύριακα δεν θα μείνω σπίτι. Ή θα πάω διήμερο ή θα πάρω 4-5 τηλέφωνα για να βγω έξω. Ντρέπομαι που έχω τέτοια ανασφάλεια.

Τώρα ξέρω ότι έχω περισσότερους φίλους και μεγαλύτερο κύκλο. Επίσης τώρα ξέρω πως, αν και οι περισσότεροι έχουν παντρευτεί και έχουν παιδιά, η ζωή μου δεν είναι ανάγκη να είναι ίδια με τη δική τους. Τώρα ξέρω πως ο καθένας ζει με τους δικούς του ρυθμούς.

Τώρα όμως ξέρω πως δεν είμαι σαν τον περισσότερο κόσμο. Ξέρω πως όταν μου "κάνουν" 1-2 άνθρωποι ( γκόμενοι ή φίλοι) δεν χρειάζομαι άλλους. Αυτή τη σκέψη όμως τη δουλεύω ακόμα. Έχω δρόμο.

Τώρα τα γκομενικά είναι το major θέμα μου. Τώρα εκτιμώ περισσότερο τη σχέση. Ξέρω πως όταν εγώ μπω ή είμαι σε μια σχέση θα το κάνω συνειδητά και επειδή θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο. Έτσι και αλλιώς, μια ζωή ήμουν single, δεν θα ζούσα κάτι διαφορετικό. Το τρίπτυχο της οικογένειας, είναι κάτι που ξέρω πως αν και όταν έρθει η ώρα του, θα ρθει.

Και γω το μόνο που οφείλω στον εαυτό μου, είναι να είμαι αληθινή και να εκτιμώ το τώρα.

Υ.Γ1 Τώρα είμαι πολύ πιο συνειδητοποιημένη από πριν. Με εκνευρίζει όταν αμφισβητεί κάποιες τις προθέσεις ή τις πράξεις μου. Δεν έχω όρεξη να εξηγώ κάτι που το κάνω με πλήρη συνείδηση και καθαρότητα μυαλού.

Υ.Γ2 Ακούγομαι αυστηρή, αλλά δεν είμαι. Μάλλον σαν μαλακό μαξιλαράκι νιώθω :)

Υ.Γ3 Γαμώτο, αδιαθέτησα σήμερα και είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα.

Υ.Γ4 Πως γίνεται όταν έχεις ήδη κανονίσει να πέφτουν κι άλλες προτάσεις για έξω και όταν θες να κάνεις κάτι, δεν βρίσκεις παρέα; Πραγματικά...ο νόμος του Μέρφι;

Y.Γ5 Μου έχει λείψει η εμμονή με τα βιβλία μου! Γιατί την έχω χάσει;

Cause you 're hot and you 're cold

Αυτός ο καιρός είναι μέσα στην ψυχοπάθεια.

Εκεί που μας "πήρε" στην κυριολεξία με τον ανεμοστρόβιλο ( εγώ εκείνη την ώρα, είχα μπλέξει μέσα στην Μακαρίου στην απόπειρά μου να περάσω από τα mac για καλλυντικά. Φυσικά, με το που περπάτησα ένα μέτρο στο πεζοδρόμιο ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο, παπί και με το χαλάζι να μου γρονθοκοπάει το τζάμι), τώρα είμαστε έτοιμοι να πάμε παραλία.

Δεν μπορώ αυτή την αβεβαιότητα! Σήμερα φόρεσα για πρώτη φορά αυτή τη σεζόν, τζιν με τη λογική ότι αφου ψες το βράδι φόρεσα φόρμα και ήμουν οκ, θα ήταν ότι πρέπει το τζιν. Κι όμως όχι. Ζεσταίνομαι. Είμαι έτοιμη να πετάξω το φλιτζάνι με τον καφέ φίλτρου από το παράθυρο και να φτιάξω φραπέ. Και επίσης να βγάλω το παντελόνι και να φορέσω σορτσάκι.

Άσε που αυτές τις μέρες μου έρχεται εκείνη η μυρωδιά των βρεγμένων φύλλων στους δρόμους της Αγγλίας. Αχ, τι ωραία που ήτανε. Δρόμοι συγυρισμένοι, πολλά δέντρα, φύλλα πορτοκαλι-κίτρινα-πράσινα να γυαλίζουν στη βροχή και κρύο, ίσα ίσα για να φορέσεις ένα τζιν μπουφάν. Να περπατώ στους δρόμους, να προσέχω να μην γλυστρίσω και να είναι όλα καινούρια.

Νομίζω με έπιασε η νοσταλγία για τα φοιτητικά μου χρόνια. Αν ξανακούσω ακόμα ένα 20αρι ή 18αρι να διερωτάται αν θα του αρέσει η φοιτητική φάση , θα το πατήσω με το αυτοκίνητο.

Ήταν καταπληκτικά χρόνια! Αν εξαιρέσεις κάποιες άγριες καταστάσεις (κάποιες από αυτές περιλαμβάνουν βλαμμένες συγκάτοικους, μια βραδιά που δεν είχα που να μείνω και δύο φρονιμήτες που με διέλυσαν), ήταν σούπερ ντούπερ!

Φυσικά, άλλο τα undergraduate χρόνια στο campus και άλλο το master στο Λονδίνο. Εντελώς διαφορετικές φάσεις. Αλλά ήταν εκείνα τα χρόνια που με καθόρισαν ως άνθρωπο.

Γι αυτό σου λέω, αν σπουδάζεις ακόμα ή ετοιμάζεσαι να αρχίσεις, απλά ΕNJOY.

Άντε πάω να φυλάξω κουβέρτες και να ετοιμαστώ για party με art κόσμο ( έχουν πλάκα τελικά - από κοινωνιολογικής άποψης)

Υ.Γ1 Είδα το "Κάτι Ψήνεται" στο ΡΙΚ1, έχει πλάκα!
Υ.Γ2 Το "He is just not that into you" λέει αλήθειες. Μην το δεις με γκόμενο όμως.
Υ.Γ3 Ψάχνω κουρτίνα για το δωμάτιο γραφείο/ιερός χώρος βιβλίων και cd. Ιδέες;

Life in the box

Παρατηρώ ότι τον τελευταίο καιρό δεν έχω κάτι για το οποίο να γκρινιάζω. Και αυτό νομίζω βγαίνει προς τα έξω. Είμαι ήρεμη, λίγο στην κοσμάρα μου, φωνάζω μόνο στη δουλειά. Σούπερ ε;

Θέλω πολύ απλά πράγματα. Να απολαμβάνω το σπιτάκι μου, να βλέπω τους φίλους μου, να μπορώ να έχω λίγο χρόνο να βλέπω καμία σειρά ή έστω να κάνω χαζό ζάπιγκ. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό είναι σύμπτωμα ότι έχω μεγαλώσει ή είναι απλά μια φάση μετά το καλοκαίρι.

Λοιπόν, τώρα διαβάζω για τη χθεσινή τελετή των βραβείων Emmy. Το 30Rock και το Mad Men πήραν τα βραβεία για καλύτερη κωμική και δραματική σειρά, αντίστοιχα. Αν δεν τα έχεις δει, πάρε τα. Αξίζουν και τα δύο. Τα τελευταία χρόνια , υπάρχουν μερικές σειρές που είναι σαφώς ανώτερες από φιλμ.

Και τώρα που είπα σειρές. Ήμουν την περασμένη Δευτέρα, σε φίλη για κρασί και τσιμπήματα ( είμαστε και οι δύο της σχολής "κάνω ομοιοπαθητική δίαιτα" - δηλαδή τρώμε πατατάκια ως μέρος δίαιτας ). Και καθώς μιλάμε, αρχίζει η νέα σειρά του Σίγμα - κάτσε να θυμηθώ τίτλο- χμμ καλά δεν θυμάμαι. Ε, εκείνη η καινούρια του Τσιάκκα. Θέλω να τον πάρω τηλ και να του πω : "E φίλε....μα τι κάνεις; Πόσο πολύ ΚΑΚΑ αντιγράφεις; Πόσο χάλια μπορεί να είναι; Γιατί ο Αργυρίδης το παίζει ο τρελλός του χωριού (της Λήδρας) και τραγουδάει συνέχεια το "τρέχει τρέχει το νερό;". Γιατί μάζεψες μια χούφτα νεαρούς όπου οι περισσότεροι είναι τελείως ατάλαντοι; Γιατί ;;;;;"

Να δεις τώρα που αυτή η βλακεία θα έχει και νούμερα και θα κτυπήσει την Αίγια (που δεν βλέπω συχνά αλλά τουλάχιστον αυτοί που το έγραψαν έχουν ένα αξιοπρεπές σενάριο με χιούμορ).

Είναι μια απελπισία η κυπριακή τηλεόραση. Τώρα από ελληνικές δεν ξέρω. Περιμένω πως και πως τη σειρά με σενάριο Κοντοβά και τη νέα του Παπακαλιάτη ( μπαίνει στη πιο κάτω λίστα με τα guilty pleasures).

Προς το παρόν, λέω να αρχίσω το Gossip Girl ( λες να με πιάσει κρίση ηλικίας;).

Υ.Γ1 Προς τους φίλους μου που διαβάζουν το blog και μένουν Ελλάδα και Ευρώπη: Ρε παιδιά, σόρι που χάθηκα. Δεν είμαι του τηλεφώνου το ξέρετε. Θα επικοινωνήσω πολύ πολύ σύντομα. Love ya!

Υ.Γ2 Όσο ακούω το Mika τόσο περισσότερο συμπαθώ το νέο δίσκο. Άκου το Rain, με τους τρεις διαφορετικούς ρυθμούς στην αρχή.

Υ.Γ3 Ένα πράγμα που έχω πεθυμήσει από Φθινόπωρο και Χειμώνα είναι ο ζεστός καφές! Πήγαινε στο coffee dtales στην Αρμενίας - το έχω ξαναπει- για ωραία blend και σούπερ αρωματικούς!

Guilty Pleasures (aka Γουρουνιές)

• Nutella. Με το κουτάλι, από το κουτί. Δεν θεωρείται guilty pleasure αν μιλάμε για ΜΙΑ μόνο κουταλιά!


• Εννοείται, τα eighties. Και εννοείται πως όταν μιλάμε για μουσική, δεν εννοώ να τα ακούμε ΜΟΝΟ αλλά να τα χορεύουμε. Όταν σφουγγαρίζω, όταν κάνω ντουζ κλπ.


• Le Big Mac


• Πιτζάμες και φόρμες. Πέρσι, πήγα μια Κυριακή στο Hustle με φόρμες και με έβλεπαν ΟΛΟΙ οι άνδρες. Ήταν η μοναδική φορά που συνέβη αυτό το φαινόμενο στα χρόνια που βγαίνω έξω.


• Γάλα τριαντάφυλλο. Yes, yes, yes. Ειδικά όταν είμαι κάπως "πεσμένη".


• Να μιλάω για αφρόλουτρα ( Κορρές, Kings & Queen)


• Σειρές, σειρές, σειρές. Αμερικάνικες και επιλεγμένες αγγλικές. Και μια στο τόσο, ελληνικές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να ακυρώνω έξοδο γιατί "κολλάω".


• Πατατάκια, τσιπς, γαριδάκια. Mε εκνευρίζω όταν πάω στο περίπτερο και παίρνω 4-5 κουτιά από Lays μέχρι τα κόκκινα Χαραλάμπους.


• Cosmopolitan UK - τα τεύχη που έχει αφιέρωμα με ημίγυμνους άνδρες.


• Σοκολάτες. Mars, Twix, Cadbury ( οι μεγάλες) με turkish delight. Δούκισσα από Ζορμπά.


• Σοκολατάκια από Pralina.


• Τυριά, ειδικά το blue.


• Εφημερίδες και περιοδικά. Αυτό γίνεται guilty pleasure όταν επι της ουσίας , όταν τα διαβάζω πραγματικά δεν θέλω να μου μιλά κανένας. ( εννοείται πως κανείς δεν καταλαβαίνει).


• Πατάτες τηγανητές. Με φρέσκο κρεμμύδί ή φέτα. Και μπύρα.


• Να σερφάρω σε κουτσομπολίστικα sites πχ. yupi.gr ή Daily Mail και να μαθαίνω τις πιο άχρηστες μπούρδες.


• Kitchen Nightmares, Hell's Kitchen, Εφιάλτης στην Κουζίνα, Top Chef. Με φτιάχνουν.


• Να κοιμάμαι με φόρμες όταν βαριέμαι να αλλάζω. (όταν είμαι με γκόμενους εννοείται πως δεν το κάνω)


• Να κοιμάμαι στον καναπέ. Έχω έναν από τους πιο άνετους καναπέδες ever.


• Μπίρα Mojito - το έχουμε ξαναλύσει.
  

Τελικά τα περισσότερα guilty pleasure έχουν να κάνουν με το φαγητό. Ίσως επειδή μια ζωή είμαι σε δίαιτα - και ποτέ δεν την τηρώ. Επίσης τα περισσότερα υποδηλώνουν single behaviour. Guilty as charged.

Υ.Γ1 Είναι πολύ πολύ δύσκολο να κάνεις πρόγραμμα σύμφωνα και με τις ανάγκες των άλλων. Που καμιά φορά, τυχαίνει να πρέπει να συνειδητοποιείς πως δεν είσαι μόνος σε αυτή τη ζωή. Αλλά δύσκολο.

Υ.Γ2 Ο περισσότερος κόσμος είναι ευθυνόφοβος. Δεν το αναλύω περισσότερο.

Υ.Γ3 Πότε επιτέλους θα χαλαρώσω με το θέμα "περνώ λίγη ώρα μόνη μου"; Παλιά δεν με ένοιαζε. Γιατί τώρα;

Pleasures

• Να κάθομαι - στάση του λωτού- πάνω στο ψαθάκι σε μια παραλία και να διαβάζω αγγλικά περιοδικά και το Vanity Fair
• Να επιστρέφω σπίτι από τη δουλειά και να έχω κανονίσει "χαλαρό" σουβλάκι με παρέα στην παλιά Λευκωσία
• Να ανακαλύπτω καινούρια cd, να τα κατεβάζω και να τα προσθέτω στο library του itunes
• Να πηγαίνω στο coffee dtales στην Αρμενίας και να παίρνω εσπρέσο χύμα και pods για τη μηχανή.
• Να ξυπνώ Κυριακή πρωί και να διαβάζω Βήμα, Ελευθεροτυπία και Θέμα, με φρέσκο καφέ και φρυγανιές με μέλι
• Να τρώω το caterpillar roll στο Seiko και το disco roll στο Sushi La.
• Να κατεβάζω σειρές και να βλέπω 4-5 επεισόδια σερί
• Να ψάχνω τα coffee table books στο Public και να βρίσκω προσφορές
• Να γυρίζω στο ΙΚΕΑ και να παίρνω σολομό και πατατάκια από το food section
• Να μιλώ στο Skype με φίλους που μένουν μακριά
• Να ποτίζω τα φυτά και τα λουλούδια στη βεράντα μου
• Να κοιμάμαι σε πεντακάθαρα σεντόνια που μυρίζουν "Ελληνικά Νησιά" (μαλακτικό Quanto)
• Να χάνομαι στα σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας και να καταλήγω στα Καλά Καθούμενα για ΚΕΟ με χαλαρή παρέα
• Να χάνομαι σε σοκάκια, να οδηγώ στον αυτοκινητόδρομο και όλα αυτά να τα κάνω μόνη μου χωρίς να νιώθω την ανασφάλεια ότι είμαι αντικοινωνική.
• Να διαβάζω έξυπνα βιβλία πχ Τα Ημερολόγια του Andrian Mole
• ΝΑ βλέπω σε επανάληψη τη "Υπέροχα Πλάσματα"
• Να οδηγώ για δουλειά το πρωί και να έχω στη διαπασών τραγούδια των 80s
• Να γνωρίζω ενδιαφέρον κόσμο που να κάνουμε instant κλικ

Και πολλά άλλα.

Φυσικά τα περισσότερα δεν τα κάνω πια, ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Γαμώτο έχω μουχλιάσει

Οι δικές σου απολαύσεις;

Υ.Γ1 Αγαπώ "Celebration" διπλό δίσκο από Μαντόνα. Ειδικά τα παλιά.

Υ.Γ2 Έκανα μια βόλτα από το χθεσινό graffiti event. Μέτριο. Το γκράφιτι είναι μορφή τέχνης. Χθες ήταν απλά κακά κόμικς.

Υ.Γ3 Ήμουν σε πολύ γκρινιάρικο mood το σουκου. Αλλά δεν θα το αναλύσω. Ας αρχίσει η βδομάδα με υποσχέσεις για τέλειες μέρες και νύκτες. Καλή βδομάδα :)

If we took a holiday...

Θέλω να πάω 4 μέρες διακοπές. Σε ευρωπαϊκή πόλη. Θέλω άδεια. Τώρα.

Δεν έχω λεφτά. Έχω πήξει στους γάμους και στα γενέθλια. Δεν έχω ρούχα για γάμους. Ούτε παπούτσια. Ειδικά το τελευταίο με προβληματίζει. Παπούτσια. Τι παίζει τώρα; Το Zara έχει φέρει ωραία φορεματάκια;

Αυτό το σύνδρομο να μην μπορώ πάνω από ένα μήνα εδώ ως πότε θα πάει;

Άσε που κανονικά ( βάλε τη λέξη σε εισαγωγικά αν θες) θα έπρεπε ( επίσης, εισαγωγικά) να ψάχνω σύζυγο και να κάτσω στα αυγά μου. Δεν το βλέπω να συμβαίνει. Αν διαβάζει η μάνα μου το blog μου θα πέσει από το μπαλκόνι. Με έχει στην μπούκα τα τελευταία χρόνια. Ότι πω, ότι κάνω απλά δεν είναι αρκετό. Γιατί δεν έχω σύζυγο και παιδιά.

Θέλω ταξίδι.

Τώρα που το σκέφτομαι, θέλω Βερολίνο. Έχει 1-2 χρόνια που μου καρφώθηκε η ιδέα. Η υπόλοιπη Ευρώπη - με εξαίρεση Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη και Μαδρίτη- μου είναι εντελώς αδιάφορη.

Αν όμως, αν λέμε, είχα τα λεφτά, θα ήθελα μέσα στον Οκτώβρη να πετακτώ κάπου που να μπορώ να κολυμπώ και να αράζω σε παραλίες. Ή σε spa και θερμαινόμενη πισίνα.

Λες να βρω δεύτερη δουλειά; Αν είχε η μέρα 34 ώρες; Χμ...

Επιστρέφω στα κάτεργα.

Υ.Γ1 Ο mika βγάζει καινούριο cd. Επιτέλους κάτι χαρούμενο και ανάλαφρο.

Υ.Γ2 Γεμίσαμε free press. Αξίζει κάτι από όλα αυτά;

Υ.Γ3 Το θέμα συναυλίες/εκδηλώσεις και τα λεφτά που ζητούν πρέπει να το κάνουμε θέμα με κάποιο τρόπο. Να κινητοποιηθούμε. Εγώ μέσα πάντως.

Time for coffee?

Ζω στιγμές παρανοϊκές. Στη δουλειά. Τελικά ρε παιδί μου, σκέφτομαι τώρα πως στα 22 μου ήθελα να κάνω καριέρα. Και στα 25. Και στα 28 ( εκεί είχα φτάσει στο peak της φιλοδοξίας μου). Τώρα στα 32, μάντεψε. ΟΧΙ. Καριέρα = μεγάλη μπούρδα.

Καταλαβαίνω τη λογική της προαγωγής ή έστω της ανάληψης περισσότερων ευθυνών, όσο περνούν τα χρόνια, αλλά δεν την ασπάζομαι. Θέλω ταξίδια. Θέλω να είμαι ένας κλασσικός τουρίστας σε άγνωστες πόλεις, ζούγκλες και παραλίες, με ένα σακίδιο στον ώμο, μια φωτογραφική και να περπατώ με τις ώρες. Και όταν θέλω να κάτσω για καφέ - με το δικό μου ωράριο- να το κάνω. Και να αράζω, να κοιτάζω τον κόσμο που περνά και όχι μια οθόνη του λαπτοπ. Να βολτάρω σε ανοικτές αγορές, να είμαι κοινωνική - τώρα δεν είμαι εννοείται-, να τη βγάζω σε μουσεία και γκαλερί - αυτό μου λείπει πολύ εδώ- και να μένω σε ωραία ξενοδοχεία ( μεγάλο φετίχ αυτό). Αχ τι ωραία που είναι τα ταξίδια.

Επίσης, τελικά αυτό που λέγαμε για ελεύθερο χρόνο. Την απορία " τι θα τον κάνω αν τον είχα;", δεν την έχω πλέον. Γιατί δεν έχω χρόνο. Φυσικά όταν υπάρχει τελικά αυτός ο χρόνος, το σαββατοκύριακο, με πιάνει το γνωστό σύνδρομο " Αχ τι να κάνω ;;;; ΠΡΕΠΕΙ να βγω έξω. ΠΡΕΠΕΙ να βρω παρέα για εκδρομή" και αγχώνομαι!

Ενώ καθημερινή...όλοι δουλεύουν, εσύ δεν έχεις καμιά υποχρέωση να δεις κόσμο και απλά μπορείς να χαζολογάς, σπίτι σου, στη Λήδρας, στο Μοναστηράκι, στο Σόχο, στο Marais κλπ.

Αυτός θα ήταν τέλειος ελεύθερος χρόνος. Να πάρεις άδεια μια άσχετη καθημερινή.

Και αυτός είναι ο πρώτος στόχος για τη νέα σχολική χρονιά.

Υ.Γ1 Ακόμα περιμένω τη λύση στο θέμα "μουσική στο blog".

Υ.Γ2 Η Πάφος έχει αποκτήσει μερικά σποτάκια για καφέ και φαγητό, πολύ καλά! Και η Λεμεσός. Και η Λάρνακα. Η Λευκωσία τι κάνει οεο;;;

Υ.Γ3 Απόψε στις 9, όταν θα είσαι για καφέ ή φαγητό, πιες και για μένα. Κερνάω σφηνάκια στο γραφείο. Τρελό πάρτι!

All but the people

Ένας anonymous μου την είπε κανονικότατα στο περασμένο post. Ότι γράφω τα ίδια και τα ίδια. Δεν είναι ότι έχει και άδικο, έχω πλήρη επίγνωση της φάσης.

Αλλά καλέ μου anonymous, πολιτικά δεν γράφω- αρνούμαι-, αθλητικά δεν έχω ιδέα, κοινωνικά π.χ. αδικίες στο σύστημα, ε δεν πάει εδώ, τότε τι έμεινε; Ο κόσμος γύρω μου, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι έρωτες. Οι γκρίνιες, τα πάνω και τα κάτω, οι προβληματισμοί και οι αναλύσεις.

Οπότε από ένα σημείο και μετά, εκτός και αν κάνεις την κοσμοϊστορική αλλαγή στη ζωή σου π.χ να τα αφήσεις όλα και πας σε ναό στην Ινδία να προσεύχεσαι, όπως έκανε η ηρωίδα του Eat, Pray, Love, τα πράγματα δεν έχουν ιδιαίτερες διακυμάνσεις.

Τέλοσπάντων, ας κάνω μια απόπειρα να ΜΗΝ ασχοληθώ με σχέσεις παντός είδους.

Το βιβλίο της Ζυράνα Ζατέλη "Το πάθος χιλιάδες φορές", δεν το προχώρησα πέρα από τη σελίδα 100κάτι. Βαρέθηκα, είναι "βαρύ" και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ποιος γράφει τη σήμερον ημέρα ένα βιβλίο 700 σελίδων; Και γιατί κυρία μου, πρέπει να διαβάσω για ένα δείπνο που έγινε ( όπου οι περισσότεροι καλεσμένοι είναι ήδη πεθαμένοι) σε 50 σελίδες; Γιατί; Έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Αλλά αυτό...ειλικρινά μόνο με lexotanil.

Έχω αρχίσει τα έξω δειλά δειλά. Βαριέμαι γενικά όμως. Προτιμώ παραλία και να χαζεύω τον βυθό με τα κίτρινα goggles μου. Απόψε θα πάμε Sushi La. Αυτό το έχω πεθυμήσει. Φυσικά καθόλου δεν μου λείπει οτι θα σκάσω το 50ευρω αλλά τέλοσπάντων. Αύριο θα έχει μινιμάλ πρόγραμμα, μάλλον σπίτι και καμιά σειρά ( και δουλειά εννοείται).

Τώρα που είπα σειρές, έχω κατεβάσει to πρώτο σεζόν True Blood και ανυπομονώ πολύ να το δώ γιατί το έχουν κάνει οι δημιουργοί του Six Feet Under. Άσε που ο Unshaved Bastard μου είπε πως έχει καλύτερους τίτλους αρχής από το Dexter και αυτό με ιντριγκάρει.

Προς το παρόν, όποτε έχω ώρα - δηλαδή ποτέ- βλέπω κανά επεισόδιο Lie to Me. Τι θεός που είναι ο Τim Roth. Κατηγορίας House.

Πραγματικά έχω βαρεθεί το facebook. Βασικά έχω βαρεθεί τον εαυτό μου να το χρησιμοποιεί. Τρώω ώρα να φυτεύω δέντρα και λάχανα, να ταϊζω τα γκαρσόνια και τους σεφ μου ΚΑΙ να σκοτώνω κόσμο στο Mafia Wars. Και το ότι μπαίνω στον πειρασμό και ανακατεύω τα profile των φίλων μου για νέες φωτό κλπ ειλικρινά καθόλου δεν μ' αρέσει.

Αυτό το γυμναστήριο όλο λέω πως θα το αρχίσω και τίποτε δεν κάνω. Πριν δυο μέρες έφτασα ως την πόρτα του για να διαπιστώσω που ούτε πετσέτα ειχα πάρει, ούτε αθλητικό σουτιέν. Και έτσι έφυγα - καλά οκ βαριόμουνα κιόλας. Πήγα σούπερμαρκετ όπου έκανα ΕΛΑΧΙΣΤΑ ψώνια, κυρίως πράγματα για υγιεινή διατροφή και πλήρωσα 67 ευρώ. Δεν βοηθάει στο να μαγειρεύεις αυτή η ακρίβεια.

Οκ, είμαι στο τσακ να αρχίσω να μιλώ για γκομενικά, φίλους και γνωστούς οπότε σταμάτω.

Στο επόμενο ποστ!

Υ.Γ1 Αν μου έλεγε κάποιος να δουλεύω στην κυβέρνηση, ναι μεν θα μ' άρεσε η ιδέα ότι δεν θα δούλευα ως τις 7 και κάποιες Κυριακές, αλλά δεν ξέρω τι θα έκανα από τις 3 και μετά. Με φοβίζει λίγο ο πολύς ελεύθερος χρόνος.

Υ.Γ2 Ο Όμιλος Φίλων Κινηματογράφου άρχισε; Τί παίζει από σινεμά;

Υ.Γ3 Γιατί να δώσω 40 ευρώ για συναυλία από Έλληνα ή Κύπριο τραγουδιστή από τη στιγμή που με μόνο 30 ευρώ έχω δει Massive Attack στον Λυκαβητό;