Monday, November 05, 2012

Για τον Λ.

Κάτι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό και η μια αναποδιά διαδέχεται την άλλη.
Και αν ήταν μόνο αναποδιές, θα το έβλεπα κάπως χιουμοριστικά.
Το ότι έμεινα στη μέση του δρόμου από μπαταρία αυτοκινήτου, παρκαρισμένη σε διπλη γραμμή, επειδή πετάκτηκα 5 λεπτά στο Starbucks να μου δώσουν πίσω τα 100 ευρώ που μου χρέωσαν περισσότερο την κάρτα μου, οκ, το λες και λίγο τηλεοπτικό σενάριο.
Το ότι χάλασε το πλυντήριο πάλι οκ.
Το ότι, μου σπάνε συνέχεια ποτήρια και φλιντζάνια, να το δεκτώ. Δεν φημίζομαι για την ισορροπία μου ( την σωματική, για την άλλη δεν το συζητώ).
Το ότι στο γραφείο γίνεται το έλα να δεις με τις ανατροπές και τα σενάρια για ταινείες τρόμου, ας πούμε το δέχομαι, μαζί με την κρίση. 
Το ότι όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε 4 μέρες, λίγο πριν πάω ταξίδι, οκ, είναι κάπως αστείο τώρα που το σκέφτομαι.


Αλλά να μου πεθάνει ο σκύλος μου....
Ένα σκυλί, τι να σου πω. Μεγάλος τύπος. Δεν ξαναγνώρισα πιο όμορφο, πιο ντροπαλό, πιο "ανθρώπινο" σκυλί. Τι βλέμμα, ο τρόπος που καθόταν που ήθελε να είναι σαν εμάς. Ώρες ώρες ήμουν σίγουρη που μου μιλούσε με το βλέμμα του.
 Μας τον πάτησε αυτοκίνητο που έτρεχε, Σάββατο πρωί. Μόνο 5 χρονών.
Έχει δυο μέρες κλαίω. Γράφω αυτό το κείμενο και κλαίω. Θα περάσει. Όρεξη δεν έχω.
Σκέφτομαι τον αδελφό του, που τον έχουμε κι αυτό, που ήταν σαν χαμένος δυο μέρες τώρα.
Σκέφτομαι τους δικούς μου, που δεν μιλιούνται.
Το μικρό μου το σκυλάκι... Χ

14 comments:

  1. αν και δεν είχα ποτέ κατοικίδιο σε καταλαβαίνω απόλυτα.

    ReplyDelete
  2. Δεν τον ανάφερες ποτέ ξανά. Περάσαμε παρόμοια το καλοκαίρι στις διακοπές, άστα να πάνε. Το άλλο που έμεινε πίσω δεν είναι πια το ίδιο. Σιγά-σιγά.

    ReplyDelete
  3. ...
    λυπάμαι πάρα πολύ...

    ReplyDelete
  4. πραγματικά λυπάμαι πάρα πολύ...

    ReplyDelete
  5. Έχω σκύλο. Έχω χάσει σκύλο....Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Οι λέξεις δεν χωράνε...κλάψε μέχρι να στερέψει το δάκρυ. Η ανάμνηση θα μείνει-κάνε υπομονή μέχρι να γλυκάνει.

    ReplyDelete
  6. Ότι και να πούμε, ο πόνος σου δεν απαλύνεται. Είναι μεγάλη απώλεια να χάνεις το σκύλο σου, ειδικά με τέτοιο τρόπο.

    Μέχρι τώρα έχασα γατιά, ακόμα τα θυμάμαι και δακρύζω. Με το σκύλο είναι δυσκολότερα τα πράγματα γιατί συνδέεσαι περισσότερο μαζί του. Εδώ και 9 μήνες ανακαλύπτω καθημερινά τη θαυμάσια σχέση που μπορεί να έχει κάποιος και με τα σκυλιά...

    ReplyDelete
  7. no...συλλυπητήρια, εν πένθος, θέλει χρόνο

    ReplyDelete
  8. μεγάλη η απώλεια τουλίπα μου..ό,τι και να πούμε εν μπορεί να απαλύνει τον πόνο..

    ReplyDelete
  9. Σε καταλαβαίνω απόλυτα! Ξέρω τι σημαίνει να χάνεις το φίλο σου, το παρεάκι σου... Ναι, είναι απώλεια και πένθος... Μόνο ο χρόνος θα το απαλύνει καλή μου.

    RIP Λ. :(

    ReplyDelete
  10. Λυπαμαι πολυ..

    ReplyDelete
  11. Θυμήθηκα το καλοκαίρι του 2004, που έριξαν φόλα στον δικό μας....Δεν είχα αντέξει, και το επόμενο πρωί ήμουν στο πρώτο ΚΤΕΛ για να φύω από Αθήνα

    ReplyDelete
  12. Σας ευχαριστώ παιδιά για την παρουσία σας και τη ζεστασιά σας.
    Να 'στε καλά πραγματικά.

    ReplyDelete