Χειμώνας - Μέρος Α & Β

 Γράφω δύο μήνες μετά. Πριν γράψω αυτό το ποστ διάβασα το προηγούμενο. Τι δύσκολη περίοδος. Αλλά τελικά ισχύει το ρητό, πως όλα θα πάρουν το δρόμο τους και οτι απλά χρειάζεται χρόνο.

Νέα χρονιά λοιπόν. Πήρα τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου, πήρα και αυτό το πτυχίο που με ταλαιπώρησε 3 χρόνια. Είμαι χαρούμενη, δεν έκανα πάρτι όμως, ίσως ακόμα είμαι στη φάση της συνειδηποίησης. Αλλά νομίζω έκαναν "πάρτι" οι δικοί μου άνθρωποι που επιτέλους θα με βλέπουν (αν και πήρα νέες δουλειές και εξαφανίζομαι), που δεν θα είμαι συνέχεια νευριασμένη (είμαι με τη δουλειά φυσικά) και που δεν θα είμαι κλειστή σε ένα σπίτι μονίμως. 

Νιώθω μια εσωτερική μου πίεση να κάνω κάτι τώρα με αυτό το νέο πτυχίο, να το εξαργυρώσω. Είναι ακόμα ίσως νωρίς, 2 βδομάδες μετά. Αλλά τρέχω να προλάβω. Να προλάβω τη ζωή μου, να μπω σε μια κανονικότητα, να ξαναγίνω χαλαρή, κάτι που δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά.

Από την άλλη, ο χρόνος περνά, εμείς αλλάζουμε, γιατί να θέλουμε να επιστρέψουμε στο πριν; Άρα ίσως αυτό που θα ήθελα να κάνω τώρα, είναι να είμαι όσο παρούσα γίνεται και αν μπορώ να προγραμματίζω κάποια όμορφα πράγματα για το μέλλον.

Το 2022 μου άφησε τραύματα, δεν το αρνούμαι. Για πολλούς λόγους. Όμως προς το παρόν το 2023 είναι η χρονιά που μαθαίνω από τα λάθη, που αναλύω ανθρώπους και καταστάσεις, που παίρνω αποφάσεις ποιες πόρτες να κλείσω και ποιες θέλω να ανοίξω.

Σίγουρα θα γίνουν και κακά πράγματα αλλά δεν μπορώ να ζω με τον φόβο. Είχα πολύ φόβο τα τελευταία δύο χρόνια, αποτέλεσμα κακών καταστάσεων. Ας είναι το 2023 η χρονιά που θα μάθω να κάνω διαχείριση του άγχους και του πένθους.

Είναι καιρός για μεγάλα βήματα, για εξωστρέφεια. Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που τολμούν, ιδιαίτερα αυτούς που τιμούν τον εαυτό τους κάνοντάς το.

Ας είναι το 2023, η χρονιά που θα τιμήσουμε τον εαυτό μας.

Φθινόπωρο - Μέρος Α'

 21 Οκτώβρη έγραψα το τελευταίο κείμενο. Όταν το έγραψα, λίγες ώρες μετά είχα εξέλιξη, δυσάρεστη. Τέσσερις μέρες μετά, έπρεπε να ταξιδέψω για εξετάσεις. Ταξίδεψα, έδωσα εξετάσεις και με το που τέλειωσα, το ίδιο βράδυ μου βγήκε μια σωματική κούραση που διήρκησε για 2 1/2 βδομάδες. Ίσως δεν συνήλθα ακόμα. Το σίγουρο είναι ότι μου έμεινε μια τεράστια ψυχολογική κούραση. Δεν θυμάμαι να ήμουν ποτέ έτσι, δηλαδή να μην μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό. Απλά να περιμένω να περάσει.

Η ψυχολογική κούραση μεταφράζεται σε αδιαφορία να βλέπω κόσμο, τουλάχιστον σε καθημερινό επίπεδο, αδιαφορία για το τι μαγαζί άνοιξε και αν είναι ωραίο να το τσεκάρουμε. Μεταξύ μας, όλα τα ίδια και τα ίδια είναι. Η Λεμεσός έχει 2-3 νέα μαγαζιά που η διαφορά με τη Λευκωσία είναι ότι ιδιοκτήτες είναι νεαρά παιδιά με φρέσκιες απόψεις. Αλλά ναι, κανονίζω 1-2 φορές τη βδομάδα να δω φίλους, γιατί πρέπει μετά από ένα σχεδόν χρόνο να εμφανιστώ. Απλά δεν περνάω ιδιαίτερα καλά. Μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις που νιώθω μια ήρεμη ενέργεια στη φιλία. 

Το γεγονός ότι ψάχνω για φριλανς δουλειές και το επόμενο μου πτυχίο, μπορεί να μεταφραστεί ως και "σύνδρομο Στοκχόλμης". Λατρεύω να ζω σε 80τμ χωρίς επαφή με κόσμο; Χμ.

Στο τελευταίο ποστ είχα γράψει την ανάγκη μου να κάνω κάποια πράγματα. Το αλλάζω. 

Δεν θέλω βόλτες στην παλιά πόλη με φίλους. Απλά γυρίζουμε στις ίδιες 5 γειτονιές, στα ίδια δέκα λερωμένα σοκάκια. Τα βράδια περπατώ μόνη μου, κυρίως προς Κυριάκου Μάτση, που οι δρόμοι είναι καθαροί. Φυσικά για να καταλήξω εκεί, περνάω από οικόπεδα γεμάτα σκουπίδια, από σημεία στο δρόμο με πεταγμένα μπουκάλια νερού και χρησιμοποιημένα ποτήρια καφέ. Είναι η ράτσα και οι μετανάστες τόσο λερωμένοι ή είναι η αδυναμία του κράτους να διαχειριστεί αυτή την αναρχία; Μάλλον και τα δύο. 

Ταξίδια. Δεν υπάρχουν λεφτά. Αυτή ειναι η μεγάλη αλήθεια. Δεν είμαστε όλοι μεγαλοδικηγόροι και chartered accountants. Ίσως η λύση είναι να δουλεύουμε μερόνυκτα για να επιβιώνουμε και όσοι δεν έχουμε παιδιά, να φυλάμε λεφτά για κανά ταξίδι. Μήπως αυτό δεν είναι ποιότητα ζωής τελικά;

Έρωτες. Ελεγα χθες στην κολλητή μου, ότι δεν έχω όχι μόνο επιθυμία για σχέση, αλλά ούτε για φλέρτ. Και για να παραφράσω τον Καζαντάκη "Δεν θέλω κανένα, δεν με θέλει κανένας, είμαι λέφτερη". Η κολλητή φυσικά επιμένει πως με όλα όσα μου συνέβησαν το 2022, θα ήταν παράξενο να είχα αυτή την επιθυμία, θα ήταν ως και ανησυχητικό. Τείνω να συμφωνήσω, αν κρίνω από το γεγονός ότι σε αυτή τη φάση αποφεύγω το συγκεκριμένο θέμα γιατί μου προκαλεί αμηχανία και αδυναμία να κατανοήσω γιατί ο κόσμος παθιάζεται. Μάλλον είμαι πολύ κουρασμένη ε;

Αυτό το κείμενο δεν είναι γκρίνια. Κάθε άλλο. Απλά καταγράφω τις σκέψεις μου. Είμαι ήρεμη. 

Μήπως απλά πρέπει να αποδεχόμαστε τη φάση μας και να έχουμε πίστη στο σύμπαν ότι όλα έχουν το χρόνο τους και το χώρο τους;

(Post) Καλοκαίρι - Μέρος Β'

Δύο μήνες μέτα το τέλος του καλοκαιριού καταφέρνω να γράψω αυτό το κείμενο. Το είχα υποσχεθεί εξάλλου. 

Δεν πρόλαβα. Η ζωή μου έχει αναποδογυριστεί δυσάρεστα το 2022 και από τότε που έγραψα μέχρι τώρα, ζω πράγματα που δεν θα κάτσω να στα γράψω τώρα. Θα ήταν ωραία να ήταν τύπου μοιραία φιλοσοφικά αυτά που μου συμβαίνουν, αλλά ειναι μια ωμή πραγματικότητα που με καλεί απλά να είμαι πρακτική για να επιβιώσω ψυχολογικά και σωματικά.

Σήμερα το πρωί, σκέφτηκα "πόσο θα ήθελα να ήμουν 30". Δεν είμαι παρελθοντολάγνος, αλλά αυτή τη φορά στο μυαλό μου τα 30 τελικά δεν ήταν τόσο κακά όσο νόμιζα τότε. Φυσικά, ποτέ δεν ακυρώνουμε τι ήμασταν κάποτε και το τι θεωρούσαμε σοβαρό. Αλλά πραγματικά δεν ήταν (τόσο) σοβαρά. Δεν είχε πεθάνει κανείς, δεν υπήρχαν ασθένειες στη ζωή μου, δεν είχα φτάσει σε επαγγελματικό τέλμα, δεν σκεφτόμουν ότι ίσως μπορεί και να μην βρω ποτέ τον άνθρωπο μου. Απλά ημουν μοιραία και σκεφτόμουν "τι ζωή ειναι αυτή". Μια χαρά ζωή ηταν. Καμιά φορά διαβάζω τα παλιά μου post και γελώ. Άρχισα να υπάρχω ως τουλίπα από τα 29 μου. Άρα έχω όλα τα αποδεικτικά των σκέψεων μου καταγεγραμμένα εδώ. Τα διαβάζω και χαμογελώ. Θα ήθελα να ήμουν από καμιά γωνιά (μάλλον ενός μπαρ) να βλέπω τον τριαντάχρονο εαυτό μου και να της πω " Αμάν τουλίπα μου, δεν είναι όλα βουνό. Χαλάρωσε κούκλα μου. Μια χαρά είσαι. Πολύ καλύτερη από ότι νομίζεις. Αυτή η η παλιο-οπισθοδρομική κοινωνία σε διαλύσε και δεν φτάνει αυτό, όλη μέρα σκέφτεσαι. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Και όπως είπε κάποιος, το τέλος του κόσμου θα έρθει με το τέλος του κόσμου".

Φυσικά ποτέ δεν είναι αργά αγαπημένε μου αναγνώστη. Στα 45 μου περιμένω να τελειώσουν κάποιες πρακτικές καταστάσεις για να σκεφτώ τι θέλω να κάνω. 

Ξέρεις τι θέλω να κάνω; Να χρωματίσω τη ζωή μου. Με κάποιες εξαιρέσεις, από το 2019 είναι ένα γκρι σκούρο όλα. Μουντό κιόλας, γιατί το γκρι ως χρώμα μου αρέσει. Και για να μιλήσουμε πρακτικά, αυτό που θέλω είναι :

1) Ταξίδια. Για κάποιο λόγο μου καρφώθηκε στο μυαλό η Φλωρεντία. Είχα πάει πολύ παλιά αλλά δεν τη θυμάμαι. Θέλω να πάω βόρεια Γαλλία, road trip σε κάτι μεσαιωνικές πόλεις χωμένες στα βουνά. Στο μυαλό μου το Βιετνάμ παίζει πολύ, ιδιαίτερα η φύση του και ας μην μ' αρέσει η σούπα pho. Και όταν δεν γκρεμιστεί το σύμπαν, θα πάω ξανά στην πόλη μου, στη Νέα Υόρκη μου.

2) Λεφτά. Ω, ναι. Δεν ξέρω τι θα γίνει με τα επαγγελματικά αλλά είπαμε ωραία η δουλειά μου αλλά δεν είναι ανάγκη να το κάνουμε ως χόμπι. Θέλω λεφτά και να μην κάνω εκατόν δουλειές για να τα έχω.

3) Εραστή. Κάπου διάβασα το απίθανο: "Οι σύντροφοι είναι για την αριστερά, τα ζευγάρια για τα παπούτσια. Εμείς θέλουμε εραστή". Αυτό. Και να συνεννοούμαστε με αυτό τον εραστή, το οποίο σημαίνει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και ανάμεσα στη διαφορετικότητα του χαρακτήρα μας να αγαπιόμαστε.

4) Υπάρχει ένα μικρό τοιχαράκι στην παλιά Λευκωσία που είναι το αγαπημένο μου μυστικό σημείο. Κάθομαι εκεί, βασικά κρέμομαι γιατί είναι και ψηλό, και σκέφτομαι. Κάτι σαν πουλί πάνω στα καλώδια. Έχει 2-3 χρόνια να πάω. Θέλω να περνάω πιο πολύ χρόνο εκεί.

5) Βόλτες με φίλους, στην παλιά Λευκωσία, στην παλιά Λεμεσό, στα σοκάκια της Λάρνακας, στον παραλιακό της Πάφου, στις γειτονιές του Πεδουλά, στα πετρόκτιστα δρομάτια το Ομόδους και της Λόφου. Έχει να βγω από το σπίτι μου και να είμαι ανέμελη χωρίς deadline, τρία χρόνια. Μπορεί να τα θεωρείς βασικά πράγματα, αλλά για μένα που είμαι κλεισμένη για πολύ καιρό σε 80τμ, δεν είναι.

"Hold me down, I'm so tired now

Aim your arrow at the sky

Take me down, I'm too tired now

Leave me where I lie"

...ακούγεται τώρα η Florence από τα ηχεία, καθώς γράφω εδώ ξεκλέβοντας λίγη ώρα από τη δουλειά και τα διάφορα μου που τα κουβαλώ, με δυσκολία πια.

Είμαι κουρασμένη. Παίρνω βαθιές αναπνοές, κοιτάω λίγο τον Πενταδάκτυλο στο βάθος, ανάμεσα σε πολυκατοικίες από τα παντζούρια του "home office" μου και συνεχίζω.

Καλοκαίρι 2022 - Μέρος Α'

Ετεροχρονισμένη συνειδητοποίηση της υπάρξης του summer mode. Ημερομηνία συνειδητοποίησης: 15 Ιούλη.

Αποχή από παλιά πόλη - προς το παρόν.

Paloma, εσύ σουπερστάρ. Πάντα με αλάτι στο χείλος του ποτηριού, γιατί τεκίλα, γκρείπφρουτ, αλάτι και καύσωνας είναι ο τέλειος συνδιασμός.

Πολύ λίγο κρασί.

Μια φορά τη βδομάδα, πλύση λευκών ρούχων. Ο κάδος για πλύση σκουρόχρωμων, δύσκολα συμπληρώνεται.

"It is ok να μην κάνω εκείνα που πρέπει" - Βαθιά εκπνοή.

Διακοπές σε κυκλαδίτικο νησί και κάμια καταγραφή στα social media - Απελευθέρωση.

Καινούριο, μπλε μαγιώ.

Παγωτό καϊμάκι.

"Η απόλαυση του τώρα", θέλει πολλή δουλειά μέσα μας να αποδεκτόυμε αυτή την απλή αλλά τόσο αναγκαία φράση.

Grandbrothers - Άκου τους.

Ανάλαφρα βιβλία στο ipad.

Κορεάτικες σειρές στο Netflix και ντελίβερι σούσι.

Επιμονή, τελική ευθεία για εξετάσεις - Πρακτικότητα και όχι σκέψεις ανώφελες, τελικά σε όλα - Εισπνοή, εκπνοή και ξανά.

Μινιμαλισμός παντού- για πρώτη φορά και στα συναισθήματα. Θα ήθελα να το καταφέρω.

Μήπως είναι καιρός να σταματήσει να μπαίνει νερό στο κρασί;    

Κλισέ αλλά...ότι είναι να ρθει θα βρει το δρόμο του και θα έρθει. Εξαίρεση, τα επαγγελματικά. 

Μένω Εντός και αντέχω. Έχουμε ακόμα μια βδομάδα του Ιούλη και έναν ολόκληρο Αύγουστο.

 

Σκόρπιες και όχι τόσο σκόρπιες σκέψεις του Ιούλη

Σε αυτο το blog για πολλα χρόνια έγραφα όταν είχα πολλές εικόνες να αφηγηθώ ή κάποια αστεία ιστορία να πω. Για αρκετά χρόνια μετά, έγραφα όταν ήμουν λυπημένη οπότε το αποτέλεσμα ήταν μίζερα post. Εδώ και ένα χρόνο περίπου, γράφω εδώ ως μια επέκταση ψυχανάλυσης και σκέψεων που κάνω. Αυτή η διαδικασία μου αρέσει πολύ, νιώθω προνομιούχα που μπορώ να κάνω αυτό το self-discovery, που είναι και μια από τις αρχές του self-care. 

Οπότε ας μην το καθυστερώ, ας απαριθμίσω σε συγυρισμένα bullet point, τις τελευταίες σκέψεις μου.

•  Θεωρώ μεγάλη απελευθέρωση να μπορώ να εξηγώ γιατί δρω σε κάποια πράγματα με τον τρόπο που αντιδρώ. Είναι το πρώτο βήμα για να αλλάξω ότι δεν μου αρέσει. Πρώτο στην ατζέντα, την γκρίνια. Με περηφάνια μπορώ να πω πως δεν πολυγκρινιάζω - και ας λέει η μάνα μου το αντίθετο, αν δεν το έλεγε θα αγχωνόμουνα ότι έπαθε κάτι. Δηλαδή όταν λέω ότι κάτι με στεναχωρεί ή με προβληματίζει ή κάτι δεν μου αρέσει, το εννοώ. Δεν είναι γκρίνια. Απλά είναι αυτό.
• Τι ωραίο που είναι το φλερτ! Όταν ξαναφλερτάρω - συνειδητά, γιατί ασυνείδητα όλοι φλερτάρουμε όταν είμαστε χαλαροί - θα σε ενημερώσω αν έτσι για αλλαγή παίξει παιχνίδι της προκοπής. Το οποίο ιδανικά θα εξελιχθεί σε φάση της προκοπής.
• Είναι τόσο σημαντικό να μην μπλεκόμαστε στις ιστορίες των άλλων που μας λένε τα προβλήματα τους. Εσυναίσθηση με μέτρο. Να είσαι εκεί, να ακους, αλλά να μην προσπαθείς να γίνεις μέρος της ιστορίας. Δεν είναι η δική σου ιστορία να πεις, είναι των άλλων και εσύ απλά είσαι ένας θεατής που καμιά φορά, όπως το interactive theatre, σε ρωτάνε κάτι. Ως εκεί. Βρες δική σου ιστορία να πρωταγωνιστείς.
• Θέλει μεγάλη προσπάθεια να είσαι δίπλα στον άλλο στα προβλήματά του. Η καθημερινότητα μας τραβάει, οι σκέψεις μας ακόμα περισσότερο. Αλλά αν καταφέρεις και είσαι πάρον όταν ο άλλος περνά κάτι ζόρικο, έστω και ως επίσκεψη, εκτιμάται πάρα πολύ. Αυτό το σημείο με το προηγούμενο, διαχωρίζονται από μια λεπτή γραμμή.
• Το χιούμορ να το εκτιμάμε περισσότερο. Το δικό μας, του φίλου μας, του εραστή μας. Δεν είναι δεδομένο ότι μπορείς να κάνεις τον άλλο να γελάει και αυτός εσένα. Τώρα που το σκέφτομαι...δεν θυμάμαι πότε με έκανε αντικείμενο του πόθου να γελάσω.
• "Εχω μετανιώσει που δεν έχω ζήσει μια ερωτική ιστορίας της προκοπής", ξεστόμισα τις προάλλες. Η απάντηση " η λέξη μετάνοια όμως, σημαίνει αλλάζω νου". Ανακουφίστηκα. Θέλω να αλλάξω νου, ο έρωτας (ειδικά της προκοπής) είναι μια υπέροχη στιγμή στη διάρκεια της ζωής μας.
• Έχω πολύ δρόμο ακόμα να κάνω στις σκέψεις μου αλλά αυτό δεν με τρομάζει. Ίσα ίσα με χαροποιεί. Είναι ένα ταξίδι που το εκτίμω βαθιά, η κάθε στιγμή, η κάθε διαπίστωση, η κάθε connecting the dots φάση, μου είναι πολύτιμα.

Το κείμενο γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το To The End (La Comedie) των Blur.

Πως να γράψεις ένα post σε 5' λεπτά ή αλλιώς η ζωή σε compact mode

"Το χρόνο εμείς τον δημιουργούμε" μου είπε μια φίλη ψυχολόγος και γω σκέφτομαι ότι αυτό ισχύει μάλλον γιατί η άλλη φράση " δεν έχω χρόνο" δεν ισχύει. Ισχύει το "δεν θέλω να έχω χρόνο για το τάδε πράγματα ή τον τάδε άνθρωπο". Άρα τα πιο κάτω είναι μερικά από τα πράγματα που δεν θέλω να έχω χρόνο το 2022 και απλα δηλώνω εδώ και στον έξω κόσμο "Δεν έχω χρόνο".

Δεν έχω χρόνο για οτιδήποτε δεν μου προσφέρει εμένα το χρόνο του. Επιμένω στη λέξη "αλισβερίσι" αν και ο Τέλσον διαφώνησε σε προηγούμενο post. Δεν έχω χρόνο για ανθρώπους που δεν θέλουν να μου προσφέρουν και εκείνοι χρόνο. 

Δεν έχω χρόνο για καριέρα. Αυτή την περίοδο διαβάζω για εκείνη την τρομερή τελική εξέταση του φθινοπώρου. Άρα τώρα μένω στάσιμη και απλά παίρνω ένα μισθό. Αποδοχή και βαθιές ανάσες μέχρι το τέλος το χρόνου. 

Δεν έχω χρόνο για φιλίες που χρειάζονται πολλή προσπάθεια εκ μέρους μου. Δυστυχώς το moleskine είναι ο καλύτερος μου φίλος και όλα μπαίνουν σε πρόγραμμα.

Δεν έχω χρόνο για πολλά έξω. Εδώ όμως δεν έχει να κάνει μόνο όμως με το ότι κάνω 2 δουλειές, έχω αναλάβει 1-2 εξτραδάκια και είναι και το διάβασμα. Έχει να κάνει με το οτι μπούκτισα. Εδώ και 20 χρόνια, βγαίνω λες και δεν υπάρχει αύριο. Και δεν υπήρχε κανένα αύριο ελεύθερο με το πρόγραμμά μου. Νιώθω ότι θέλω να κάνω μια όπισθεν, να δω το σπίτι μου μεταφορικά και κυριολεκτικά. Είναι μια διαδικασία που απολαμβάνω.

Δεν έχω χρόνο για πάθη. Εκείνα τα πάθη όμως που εσύ παθιάζεσαι, ειδωλοποιείς τον άλλο, τον βάζεις σε ένα βάθρο και στην πορεία διερωτάσαι γιατί δεν είσαι εκεί πάνω, δίπλα στο βάθρο μαζί του. Έχω χρόνο για πραγματικούς έρωτες, που όταν κάνω ένα βήμα, θα κάνει και ο άλλος ακόμα ένα. Έχω χρόνο για αμφίδρομες συνανα(σ)τροφές.

Δεν έχω χρόνο για οικογενειακά δράματα. Τα έζησα 2 και χρόνια. Διαπίστωσα ότι μόνη μου στεναχωριόμουν, μόνη μου φώναζα. Κανείς δεν με άκουσε ποτέ. Τελικά, το σπίτι μου εδώ είναι όντως το σπίτι μου. 

Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο, είπε ο Χατζηγιάννης. Χρόνια μετά, ψυχαναλύσεις πολλές μετά αρχίζω να το εμπεδώνω. 

Δεν έχω χρόνο για εκδρομές στο νησί. Έχω όμως χρόνο για ταξίδια στο εξωτερικό. Διψάει ο νους μου και όλες μου οι αισθήσεις για άλλες ιστορίες.

Δεν έχω χρόνο για social media. Ζω την απόλυτη απελευθέρωση από τη μέρα που άφησα το instagram. Το να μην βλέπω τι κάνει ο άλλος, το να μην ποστάρω για να το δουν συγκεκριμένοι, το να μην δίνω λογαριασμό για το που πήγα, τι έφαγα και τι ήπια, είναι λυτρωτικό.

 Δεν έχω χρόνο να αποδείξω ποια είμαι. Έχω χρόνο να ανακαλύψω αυτούς που θέλω εγώ.

Με φόρα στο 2022;

 Όταν άρχιζε το 2020, δεν είχαμε ιδέα πως θα ήταν η ζωή μας δύο χρόνια μετά. Θυμάμαι ότι τον Γενάρη του 2020 με απασχολούσαν κάτι οικογενειακά, άρχισα να μιλώ με κάποιον και στο μυαλο μου υπηρχε κατι και όσο αφορά στη δουλειά, άρχισα να σκέφτομαι μήπως ήταν καιρός να παραιτηθώ αφού ούτε καλά περνούσα, δυο χρόνια μετά που πήρα αυτή τη δουλειά, ούτε θα μάθαινα κάτι άλλο.

Φυσικά που να ήξερα ότι το σύμπαν τότε γελούσε με αυτές τις σκέψεις.

Δύο χρόνια μετά, τα οικογενειακά κακήν κακώς φτάσανε θέλω να πιστεύω στο τέλος. Η πρώτη εντύπωση παιδιά έιναι η πιο σωστή, μην ακούτε μαλακίες ότι ο άνθρωπος αλλάζει. Δεν αλλάζει. Ειδικά μετά από μια ηλικία (ποια ειναι αυτή δεν ξέρω, για τον καθένα ειναι διαφορετικά. Αλλά μετά τα 5 ο άνθρωπος δεν πολυαλλάζει). 

Τα "ερωτικά", μπήκαν σε εισαγωγικά γιατί ήταν μια ταλαιπωρία που δεν ξεκαθάρισε ποτέ. Απλά από μια συναναστροφή που ίσως είχε κάποια θέματα λόγω timing, κατάντησε μια χαζή ιστορία με μπόλικο μιξ αγένειας μέσα. Άρα τέλος και σε αυτό. Τότε έπρεπε να δω το pattern γιατί σαφώς και υπήρχε.

Δουλειά δεν άλλαξα. Ευτυχώς γιατί είχα μισθό σε περίοδο που τα καθήκοντα μου ήταν κάπως άχρηστα λόγω Covid. Δεν έμαθα νέα πράματα ακόμα, άρα το θέμα ειναι όχι αν θα μείνω, αλλά πότε θα φύγω. Ίσως όταν στρώσει το παζάρι και γίνει η αγορά πιο εξωστρεφής. Αυτό το θέμα με ενοχλεί πάρα πολύ. Νομίζω πρέπει να μάθω να το αποδέχομαι ώσπου να φύγω. Πάντως η λύση για μένα ειναι να δουλεύω με εταιρεία του εξωτερικού και να ζω εδώ. Βασικά, οι κυπριακές εταιρείας είναι τραγικές σαν το σενάριο του Σασμού.

Θέλω να πω με αυτό τον απολογισμό...μήπως ξέρουμε τι θα συμβεί το 2022; Όχι. Κάποτε σκέφτομαι ότι και το 2021 ήταν πάλι πάρα πολυ επεισοδιακό. Οι μαλακίες του 2020 απλά έφθασαν στο ζενίθ τους το 2021. Από την άλλη, ήταν ίσως η μόνη χρονιά στη ζωή μου, που εγώ βγήκα σε πιο βελτιωμένο version, θέλω να πιστεύω. Άρα δεν ήταν τόσο κακό. Καλύτερα να τρως τα μούτρα σου με συνείδηση παρά  να τα τρως και να μην κάνεις κάτι γι αυτό επειδή έμαθες αλλιώς όλα τα άλλα χρόνια.

Αυτή τη χρονιά θα επιθυμούσα το εξής: Να συνεχίσω να βελτιώνομαι, να συνεχίσω να αφήνω πράγματα πίσω, να συνεχίσω να καταλαβαίνω πως αν δεν αγαπάμε εμείς τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να το κάνει ο άλλος. Self loving φίλοι μου.

Τί θα ήθελες για το 2022 εσύ;

Περί ασκών Αιόλου

 Χθες το βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο. Ανάμεσα στις πολλές εικόνες, ήμουν σε έναν τόπο, στην παλιά Λευκωσία, απέναντι από το ταχυδρομείο εκεί στο παλιό Δημαρχείο. Ήμουν με κόσμο και σε κάποια φάση καποιος φώναξε και με αποκάλεσε urban tulip. Ένιωσα πολύ άσχημα για το "outing". Ένιωθα ότι δεν ήταν στο χέρι μου να το σταματήσω.

Αυτό το αίσθημα ότι κάποιος θα πει κάτι για μένα που δεν θα ήθελα και δεν θα μπορώ να το εμποδίσω από το να συμβεί είναι κάτι που σκεφτόμουν λίγες ώρες πριν κοιμηθώ. Καταραμένα social media.

Τους τελευταίους μήνες βλέπω πάρα πολλά όνειρα. Κάθε βράδυ σχεδόν και αντανακλούν κάθε φορά τις σκέψεις που κάνω κατά τη διάρκεια της μέρας. Το 2021 μου ήταν πολύ ενδιαφέρον, με την έννοια ότι χωρίς να καταλάβω το γιατί ή τι το προκάλεσε, το μέσα μου άρχισε να σκέφτεται αλλιώς. Προς το καλύτερο είμαι σιγουρη. Όταν λέω καλύτερο, άρχισαν να μπαίνουν κάποια πράγματα σε πιο σωστές διαστάσεις. Έχω δρόμο ακόμα φυσικά. 

Δεν ξέρω αν το περνά όλος ο κόσμος αυτό το στάδιο. Είναι από τη μια λυτρωτικό, από την άλλη πάρα πολύ βασανιστικό γιατί όταν ανοίξεις τους ασκούς του Αιόλου, δεν κλείνουν ούτε σύντομα, ούτε εύκολα.

Ταλαιπωρείται πολύ ο νους μου εδώ και μήνες. Ευτυχώς έχω γύρω μου κάποιους φίλους που με ηρεμούν. Τα βάζουμε κάτω, τα συζητούμε και κάπως καταλαγιάζει η κατάσταση. Μέχρι την επόμενη φορά και μετά τούμπαλιν. Ξέρω πως αυτη η διαδικασία είναι καλή και είναι απαραίτητη. Απλά πολλές φορές σκέφτομαι πότε θα τελειώσει. Από την άλλη, δεν με ανάγκασε κανείς να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Θα μπρούσα να ζω όπως ζουν πάρα πολλοί συμπολίτες μου. Απλά, χωρίς πολλά πολλά. Θα το άντεχα; Δεν ξέρω. Μπορεί όχι. 

Καθώς έγραφα αυτό το post πετάκτηκε μπροστά μου αυτό το positivity quote, ξερεις από εκείνα που είναι λίγο cheesy αλλά σου κάνουν ένα κλικ στον εγκέφαλο, έστω προσωρινά. Έγραφε: You are not selfish for wanting the same energy and love you give.

Λες και το σύμπαν (ή ο αλγόριθμος του Μαρκ) άκουσε την κουβέντα που έκανα το πρωί με την κολλητή μου. Ισχύει. Αυτό ίσως το αναλύσω σε άλλο ποστ.

To Love somebody

 Βρισκόμαστε στην τέταρτη μέρα της νέας χρονιάς. Η ώρα ειναι περίπου 4 το απόγευμα. Είμαι σπίτι και ψιλοδουλεύω. Αυτό το "μουδιασμένο" μεταβατικό στάδιο του Γενάρη πριν αρχίσει ο πανικός της δουλειάς, μου αρέσει πολύ γιατί μου δίνει ευκαιρία να συνέλθω από το υπερβολικό σε όλα Δεκέμβρη.

Έξω έχει ήλιο, μέρα για βόλτες. Στα ηχεία η Nina Simone, ζωντανά από το Casino Montreux, τραγουδά ένα από τα αγαπημένα μου και πιο τρυφερά τραγούδια, το To Love Somebody.

Είναι η πρώτη μέρα της νέας χρονιάς που είμαι κάπως ήρεμη. Από την πρώτη του μήνα μέχρι και χθες, έγιναν κάποια δυσάρεστα πράγματα που έφεραν δυσάρεστες σκέψεις και όνειρα. Διερωτήθηκα πότε θα κλείσουν αυτοί οι κύκλοι που ανάφερα στο περασμένο κείμενο. Προφανώς δυσκολεύομαι ακόμα να τους κλείσω, γιατί μετά θα έχω πάλι λευκό καμβά. Αλλά όταν το σκεφτείς, τι να την κάνεις τη ζωγραφιά που είναι σχεδιασμένη με λύπη; 

You don't know what it's like...to love somebody, the way I love you...

Ξέρεις τι σκέφτηκα; Όταν αγαπάμε, όταν δίνουμε ενέργεια ακόμα και όταν και δεν παίρνουμε πίσω αυτό που θέλουμε, το κάνουμε ξανά και ξανά. Γιατί είναι ένας τρόπος να νιώθουμε ζωντανοί και πολύχρωμοι. Κάπως έτσι το είπε και Αλμπέρ Καμύ που σήμερα είναι η μέρα του. Αλλά από ένα σημείο και μετά, δεν είναι καλά να λαμβάνουμε ότι δίνουμε; Είναι.

Αυτές τις μέρες και όλο το 2021, μιλώ κάθε μέρα υπό μορφή ψυχανάλυσης, με τη φίλη μου που πια είμαι σίγουρη ότι είναι my person.

Χθες συζητούσαμε για έρωτες, για δοσίματα, για απογοητεύσεις.

"Δεν έπρεπε τώρα που είμαστε πιο μεγάλες, να μην μας επηρεάζουν τόσο πολύ;" με ρώτησε

" Ίσα ίσα όσο μεγαλώνουμε, αφήνουμε πολυ λιγότερα περιθώρια μέσα στην όλο και πολύπλοκη καθημερινότητα μας, για κάτι έντονο, είτε αυτό είναι έρωτας είτε φιλία. Αλλά όταν συμβεί, είναι επειδή το θέλαμε πολύ, επειδή είναι πάρα πολύ έντονο και καταφέρνει να χωθεί σε αυτή την ζωή μας. Όταν όμως φεύγει, όπως δύσκολα μπήκε, τόσο δύσκολα βγαίνει. Και το κόστος είναι πολύ".

Αυτό δεν θα το σκεφτόμασταν στα 30 μας. Στα 30 πάνω κάτω, λυπάσαι, στεναχωριέσαι, γίνεσαι ένα με τα πατώματα. Για μέρες, μήνες. Αλλά δεν είναι όπως αυτό που νιώθεις στα 40+. Και ενδεχομένως δεν είναι όπως ειναι στα 50+.

Από την άλλη, δεν είναι δώρο να μπορείς να νιώθεις; Να αφήνεσαι που και που σε αυτά τα σπάνια και όχι καθημερινά συναισθήματα; Ίσως στο μέτρημα, να αξίζει περισσότερο να νιώσεις και ας πονάς μετά πολύ.

Και τελικά διαπιστώνω, όπως είπε και ο Τέλσον, ότι αυτό το post ίσως είναι και πάλι ένας απολογισμός. Και αυτές οι 3 μέρες ήταν μέρος του απολογισμού -επιλόγου για να μπορέσω να ανοίξω νέα κεφάλαια.

Περί κύκλων που κλείνουν όμορφα και ωραία

 Καταλαβαίνεις ότι έχουν κλείσει κύκλοι - παντού είδους - όταν:

1) Δεν κάνεις προσπάθεια. Απλά είσαι αξιοπρεπής. 

2) Τρως φωνές και δεν κάνεις τρελλή άμυνα, απαντώντας με φωνές γιατί ξερείς πως πρώτον δεν υπάρχει λόγος και δεύτερο, δεν είναι κομψο. Απλά μέσα σου ονειρεύεσαι την ηρωική έξοδο.

3) Δέχεσαι τα δεδομένα γιατί ξέρεις πως δεν θα υπάρχουν για πολύ καιρό αυτά.

4) Δεν δικαιολογείς πράξεις των άλλων, ούτε καν τις δικές σου. It is what it is. 

5) Δεν ψάχνεις για plan b. It is what it fucking is.

6) Έχεις μια ηρεμία, σαν να κάπνισες μια φυτεία χόρτο.

Υ.Γ. Αυτό το post δεν ειναι απολογισμός της χρονιάς; Ή μήπως είναι; 

Περί ζωής, έρωτα και σημείων στίξης

 Η τελεία

Την τελεία δεν πρέπει  να τη φοβόμαστε. Αν το καλοσκεφτείς, ο φόβος για την τελεία προκύπτει από το γεγονός ότι κάτι έχει τελειώσει. Τέλος. Τελεία. Από την άλλη, βάζουμε τελεία σε μια πρόταση, ώστε να αρχίσουμε μια άλλη πρόταση, μια άλλη ιστορία. Άκου με, ωραίο πράγμα η τελεία. Εμπεριέχει μια ανακούφιση, μια ανάσα. Και ας αγχώνεσαι στην αρχή ότι τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους.

Η άνω τελεία 

Η άνω τελεία, μπαίνει στη μέση μιας φράσης για να τη χωρίσει, όπου το δεύτερο μέρος επεξηγεί το πρώτο μέρος. Καλό αυτό ε; Δεν καταλαβαίνουμε πάντα από την πρώτη κάποιες καταστάσεις. Οπότε ευπρόσδεκτες οι άνω τελείες, εκεί που έχουμε κουραστεί να ερμηνεύουμε και να ερμηνεύουμε.

Το κόμμα

Το κόμμα είναι μια μικρή παύση. Σου δίνει τόσο χρόνο όσο χρειάζεσαι για να συγυρίσεις κάποιες σκέψεις και κάποια λόγια. Σου προσφέρει ένα μικρό διάλειμμα, σε ξεκουράζει, σαν ένα μαξιλάρι.

Το ερωτηματικό

Αν το χρησιμοποιείς ρητορικά, δεν έχεις να αγχωθείς για τίποτα. Αν όμως το ερωτηματικό είναι μέσα σου και δεν απαντιέται ποτέ, τότε είναι βασανιστικό. Πέρασα τα τελευταία 2 χρόνια με κάποια πολύ μεγάλα ερωτηματικά. Εξαντλήθηκα. Τελικά, η τελεία μου φαίνεται η πιο καλή λύση.

Το θαυμαστικό

Κοίταξε να δεις τώρα τι γίνεται. Μάθαμε να μην χρησιμοποιούμε θαυμαστικό ή να βάζουμε - οι άλλοι, όχι εγω-  καμιά δεκαριά στο τέλος της λέξης. Το θαυμαστικό, όταν είναι μόνο ένα φωτίζει ένα μήνυμα, φωτίζει μια διάθεση. Ειδικά όταν το χρησιμοποιείς στο σωστό περιβάλλον και όχι συνέχεια λες και δεν ξέρεις ότι υπάρχει και η τελεία ως επιλογή σημείου στίξης για να κλείσεις μια φράση.

Αποσιωπητικά

Εδώ είμαστε. Αυτό το σημείο στίξης, εμένα προσωπικά με έχει καταδιαλύσει όλα αυτά τα χρόνια. Με αγχώνει και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Και όταν τα βάζω, νιώθω μοιραία σαν συγγραφέας άρλεκιν. Εσείς που βάζετε αποσιωπητικά παντού και πάντα, λυπηθείτε και εμάς που τα παίρνουμε πάντα κυριολεκτικά και αγχωνόμαστε ότι κάτι θέλετε να πείτε αλλά το κρύβετε ή συμβαίνει κάτι κακό. Με φειδώ τις τρεις τελίτσες.

Εισαγωγικά

Όταν ο άλλος σου πει οτι σε αγαπά και νιώθεις ότι δεν βάζει εισαγωγικά, δώστου την καρδιά σου. Μην το σκεφτείς δεύτερη φορά. It is the real thing.  Τελεία και παύλα

Fomo και άλλες ιστορίες για αγρίους (και ηλιθίους)

 Η ώρα ειναι 11:13 Σαββάτου. Βρίσκομαι μπροστά από τον υπολογιστή, χαζολογάω διαβάζοντας άρθρα στους New York Times, ψάχνω στο Book Depository βιβλία και ακούω jazz for studying. Δεν έχω αρχίσει ακόμα το διάβασμα, το οποίο σύμφωνα με τους προγραμματισμούς μου θα μου πάρει όλη μέρα. Ιδανικά φυσικά, γιατί βαριέμαι πολύ. Αυτό κάνω τα τελευταία 2 χρόνια. Προσπαθώ να διαβάσω. Σπίτι μου, στο γραφειο μου, με τους γάτους μου. Αντε και με λιγη παρεα στα social media, φιλους. 

Τί έκανα τα πρωινά του σαββατοκύριακου, 2 χρόνια πριν όταν δεν έπρεπει να τελειώσω ένα πτυχίο και είχα ώρα; Θεωρητικά, γιατί μάλλον όλο και κάποιο φριλανς θα έκανα. Θυμάμαι έκανα αραιά και που, κανά brunch - πόσο παρεξηγημένη η έννοια στην Κύπρο, όπου στο μενού βρίσκεις μέχρι και burger και κανονικά πιάτα- και έκανα binge watching σειρές - ειδικά τότε που τις κατέβαζα και δεν ήμουν κολλημένη στο Netflix. Αυτό που με παρηγορεί, αυτή τη στιγμή είναι ότι ξέρω οτι μέσα σε όλους αυτούς στην Κύπρο, η κολλητή μου επίσης δουλεύει τώρα.

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και χαζολογούσα στο Instagram. Χθες το βράδι, έμεινα σπίτι. Έβλεπα αυτή την νέα ισπανική ταινία στο Netflix για την ερωτική ζωή 5 ζευγαριών και έτρωγα σοκολατάκια που μου έφερε ο γείτονας από τη Γερμανία. Και καθώς εγώ ήμουν στην κοσμάρα μου, προφανώς ο κόσμος ήταν έξω στα μπαρ, χόρευε, διασκέδαζε και φρόντιζε να μας το πει, με στορι. Ομολογώ με έπιασε λιγο το FOMO.

Εχω πεθυμήσει να βγω, να πιω, να χορεψω. Πάρα πολύ. Αλλά πλέον οταν κτυπήσεις τα 40+ ξαφνικά η κάθε έξοδος ειναι σαν Ιερά Σύνοδος. Βγαίνεις με φίλους, κάθεστε, πίνετε, τρώτε και γύρω από ένα τραπέζι συζητάτε όλα σας τα υπαρξιακά. Σαν ένα σέσιον ψυχανάλυσης. Μην με παρεξηγείς, δεν είμαι γαϊδουρα, ειμαι ευγνώμων που υπάρχουν αυτά τα υπέροχα πλάσματα στη ζωή μου.

Αλλά...χορός, δυνατή μουσική και ποτό (σε ποτήρι - σωλήνα για να μην χυθεί). Και λίγο φλερτ. Πόσο τα έχω πεθυμήσει!

Και συνέχισα να σκέφτομαι - ναι όλα αυτά το πρωί στις 730, στο κρεβάτι - "καλά ρε συ τουλίπα, να τα πεις και σε κάποιο και να νομίσει ότι δεν έχεις ζήσει ποτέ, δεν τα έχεις κάνει ποτέ". Μωρέ, τα έχω ζήσει και εδώ και Λεμεσό και Αθήνα. Και χόρεψα, και ξενύκτησα και φλέρταρα και ήπια. Πολύ για πολλά χρόνια.

Ε τότε; Ε δεν ξέρω. Απορίες. 

Ξέρεις τελικά τι έχω πεθυμήσει πολύ; Να νιώσω έντονα. Αυτό.

Tattoo κανείς;

Στα 16 μου αποφάσισα να κάνω τατουάζ. Είχα πλάνο. Θα έκανα το yin και το yang, αλλά αντί μαύρο και λευκό θα ήταν φωτιά και νερό να μπλέκονται μεταξύ τους. Θα το έκανα στο κάτω μέρος της κοιλιάς, στο πλάι. Μάλιστα είχα αποφασίσει πως θα πήγαινα είτε στο περίφημο το Jimmy's Tattoo στην Πλάκα ή στον Πάρη που τότε ήταν στο εμπορικό κέντρο Γαλαξίας, στη Λευκωσία. Δεν πήγα στον Jimmy, αλλά λίγα χρόνια μετά, στα 22 μου επισκέφθηκα τον Πάρη για να το δούμε. "Είσαι σίγουρη οτι θές να το κάνεις σε εκείνο το σημείο; Αν μείνεις έγκυος στο μέλλον θα χαλάσει το τατουάζ". Το σκέφτηκα. Δεν έκανα.

20 και βάλε χρόνια μετά, κυριολεκτικά όλη η Κύπρος έχει τατουάζ, περίπου 2-3 σε κάθε σώμα έτσι για να βρίσκονται και εγώ δεν έμεινα έγκυος και άρα το υποτιθέμενο τατουάζ δεν χάλασε.

Εχει όμως κάτι μήνες που σκέφτομαι να αποκτήσω επιτέλους αυτό το τατουάζ. Γιατί τώρα θα διερωτάσαι. 

Γιατί τώρα ξέρω για ποιο λόγο θα το κάνω και τι θα είναι. Είμαι τόσο σίγουρη πια, που ακόμα και εγώ η βασίλισσα της μη-δέσμευσης, θαυμάζω αυτή μου την απόφαση. 

Έχω λοιπόν αποφασίσει να να κάνω μια Urban Tulip. Για να με "έχω" πάνω μου για πάντα. Γιατί αυτή η περσόνα είναι εγώ, στο πιο αληθινό και ουσιαστικό μου. Γιατί εκτιμώ την πορεία και το τι κέρδισα μέσα από αυτό το blog, στα 15 χρόνια που γράφω εδώ. 

Θυμάμαι την πρώτη εκείνη νύκτα. Μάης του 2006. Ήταν ζέστη, καθόμουν στο γραφείο μου, τότε είχα το παλιό αντικερί γραφείο της προγιαγιάς μου. Στο μυαλό μου, στριφογύριζε η ατάκα μιας φίλης μου " είσαι κλειστή, δεν εκφράζεσαι ενώ έχεις τόσα να πεις". Τότε σκέφτηκα, πως θα ήταν αν έκανα ένα blog, αν δεν ήξερε κανείς ποια ήμουν, αν δηλαδή, δεν είχα καμιά ταυτότητα να κουβαλάω, και άρχιζα με ένα λευκό καμβά. Θα μπορούσα τότε να "γεννήσω" τις σκέψεις μου;

 Δεν έχω ιδέα πως βρήκα το ονομά μου, ήξερα μόνο που ήμουν (και είμαι) ερωτευμένη με τις μεγάλες πόλεις, με την ιδεά του urban. 

Θυμάμαι τους πρώτους bloggers με τους οποίους συναναστράφηκα, αυτούς τους ελάχιστους που γνώρισα και ακόμα τους πιο λίγους από αυτούς με τους οποίους έκτισα μια ωραία φιλία που υπάρχει μέχρι σήμερα.  

Θυμάμαι τη χαρά μου όταν το Υστερόγραφο του Φιλελεύθερου μου έδωσε στήλη, θυμάμαι τις στιγμές που άκουγα παρέες στα διπλανά τραπέζια να συζητάνε το τι έγραψα (φούσκωμα στήθους απο υπερηφάνεια). Θυμάμαι όμως και τις φάσεις που αμφισβήτησα αν η Αστική Τουλίπα είναι το ένα και το αυτό ή είναι μια συγκαλυμμένη προσωπικότητα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

 

15 χρονια μετά, η Urban Tulip, είναι ακόμα εδώ ή μάλλον, είναι σίγουρα εγώ. Το θυμάμαι ειδικά εκείνες τις δύσκολές στιγμές που χάνομαι στην καθημερινότητα και νιώθω ότι πάνε να μου αρπάξουν τα χρωματιστά μολύβια από το χέρι.

Η Urban Tulip λοιπόν δεν έχει φύγει ποτέ. Θα γίνει τατουάζ και είναι από τις ελάχιστες φορές που το "για πάντα" δεν με φοβίζει.

Η μνήμη step by step

Η γιαγιά μου και εγώ έχουμε ένα ταλέντο να θυμόμαστε ιστορίες του παρελθόντος λεπτομερώς με χρονιές και μήνες. Η γιαγιά μου για παράδειγμα θυμάται τη μέρα που ήταν ετοιμόγεννη τη θεία μου στην κλινική στη Λευκωσία και η δική της η μάνα, η προ-γιαγιά μου, ήταν σε άλλο νοσοκομείο γιατί άρχισε να έχει σοβαρά προβλήματα υγείας. Η προ-γιαγιά μου, πέθανε κάποιους μήνες μετά στα 45 της, από καρδιά, μάλλον από την πολλή δουλειά. "Είχε λαμπερά κατάμαυρα μαλλιά", θυμάται η γιαγιά μου.  

Η γιαγιά μου επίσης θυμάται ακριβώς την ώρα που γεννήθηκα. 9.45 το βράδι, ένα πολύ ζεστό καλοκαίρι. Έτσι βρήκαμε τον ωροσκόπο μου με τη μάνα μου. Πήραμε τηλέφωνο τη γιαγιά μου, γιατί η μάνα μου νόμιζε πως γεννήθηκα 9 το βράδι. Αλλά η γιαγιά το διόρθωσε "9.45", είπε με μια αυστηρότητα που κανείς μας δεν τολμάει να αμφισβητήσει. Ευτυχώς γιατί δεν θα άντεχα να έχω ωροσκόπο Υδροχόο.

Όταν θέλω να συζητήσω για το παρελθόν, πάω στη γιαγιά μου και αρχίζουμε να μετράμε τις ζωές μας και των άλλων με ακριβείς χρονολογίες, μήνες ακόμα και ώρες. "Γιαγία τον Μάη του 2006, θυμάμαι εκείνη τη σκηνή με τον παππού", αρχίζω και εκείνη απαντά " Α ναι, για πες".

Πέρσι, 23 Μαρτίου, γύρω στις 9 το βράδυ, αφού είχα επιστρέψει από τη γνωστή βόλτα της καραντίνας, έκανα μπάνιο και έβαλα ένα ποτήρι κρασί, έκανα face time με τον κολλητό μου στην Αθήνα. Μιλάγαμε για πολύ ουσιαστικά πράγματα, δηλαδή ποιο gin είναι ιδανικό για το dry martini και πως θα μάθει εκείνος να το φτιάχνει. Ο κολλητός φόραγε ριγέ πιτζάμες "του παππού" και γω φόρμες και ένα ασπρόμαυρο πλεκτό. Εκείνες τις μέρες φυσικά νομίζαμε πως αυτό το post-apocalyptic πράγμα που ζούσαμε θα διαρκούσε κάτι μήνες, όχι ένα χρόνο και βάλε. 

Καθώς λοιπόν μίλαγα μαζί του, είχα ένα sms στο κινητό. Το μήνυμα ήταν από το άτομο που 1 μήνα πριν δήλωσε ότι θα εξαφανιστεί, το έκανε και γω βασανιζόμουν να αποτοξινωθώ καθώς διάβαζα για εξετάσεις. Η επανένωση τελικά έγινε και κύλησε η κατάσταση για αρκετό καιρό. 

Ένα χρόνο μετά, 23 Μαρτίου 2021. Κάνω πιο αραιές βόλτες στη γειτονιά. Ο κολλητός παραμένει στο σπίτι, ενδεχομένως τα βράδια να φοράει το ίδιο ζευγάρι πιτζάμες και έχει μάθει να φτιάχνει καλό dry martini. 

Το άλλο άτομο δεν είναι στη ζωή μου. Κάτι άλλαξε όμως σε σχέση με πέρσι. Φέτος εξαφανίστηκα εγώ και μάλιστα περίπου τις ίδες μέρες που αποφάσισε πέρσι να χαθεί. Θα παίξει μήνυμα; Δεν ξέρω. 

Δεν ξέρω αν πιστεύω στους κύκλους και στο κλείσιμο τους.

Αυτό που ξέρω όμως είναι πως αν το συζητούσα με τη γιαγιά μου θα μου έλεγε πως η ζωή ξέρει τι κάνει και πως δεν είναι ανάγκη να ξέρω τώρα το γιατί. Αλλά κάποια μέρα, όταν θα είμαι έτοιμη, θα το ανακαλύψω. 

Ο άλλος και ο "άλλος" εαυτός

 Γράφω αυτό το κείμενο με την "ασφάλεια" ότι έχω κλείσει το blog, άρα νιώθω ότι γράφω σε ένα μυστικό ημερολόγιο.

Έχω ανάγκη να εκφρραστώ - δεν το έχουμε όλοι, αυτή τη παράξενη περίοδο που ζούμε;

Από χθες διαβάζω παλιά κείμενα. Τί γινόταν τον Γενάρη του 2012 στη ζωή μου; Τον Γενάρη του 2014, του 2017, του 2009?

Τα διαβάζω με μια τρυφερότητα - ειδικά εκείνα που ήξερα τι θα γινόταν τους επόμενους μήνες. Από την άλλη διαβάζω και εκείνα που έγραφα όταν ήμουν λυπημένη επειδή χώριζα ή εκείνα που έγραφα όταν ήμουν σε σχέση και ήξερα ότι ο άλλος τα διάβαζε ( μέγα λάθος να δίνεις το blog σου σε αντικείμενο πόθου, γκομενικό) οπότε δεν έγραφα αληθινά.

Λυπάμαι για όλες εκείνες τις στιγμές που κάποιοι άνθρωποι - ειδικα ερωτικής φύσεως - καθόριζαν τόσο πολυ τη διάθεση και κατά συνέπεια τη δημιουργικότητα και το χαρακτήρα μου.

Διαβάζω πολλά άρθρα ψυχολογίας τελευταία με αφορμή μια ακόμα περίπτωση που αφέθηκα στη διάθεση κάποιου ατόμου. Συνειδητοποιώ για πρώτη φορά, στα 43 μου, ότι αντί να προσπαθώ να ερμηνεύσω τον άλλο και να πέφτω ψυχολογικά εξαιτίας του άλλο, να δω εγώ πως θα γίνω καλύτερη, πιο ισορροπημένη, πιο ήρεμη. Και για μένα αλλά και για τον άλλο άνθρωπο που θα έρθει. Και αυτό πιστεύω είναι ο πιο σωστός τρόπος που μπορώ να σκεφτώ αυτή την περίοδο.

UT.

Τα μπλουζ του Αυγούστου

 Σε πιάνουν και σένα οι μαύρες σου τον Αύγουστο;

Πάντα είχα μια ρομαντική ιδέα για τον Αύγουστο. Έρημη πόλη, βόλτες στα σοκάκια της παλιάς πόλης φορώντας σαγιονάρες, ηρεμία παντού, τζίτζικες, και μια παράξενη ησυχία. Όλα αφημένα, όλα όμως ήρεμα. 

Τα τελευταία χρόνια περνάω τον περισσότερο Αύγουστο στη Λευκωσία. Παλιά επιδίωκα να κάνω διακοπές αυγουστιάτικα στην Αθήνα, για να απολαύσω στο μαξ το πιο πάνω σκηνικό. Ήταν πραγματικά υπέροχα. Βολτάραμε λίγοι και παντού εντελώς ελεύθερα, τα μπαράκια ήταν σχεδόν άδεια, βρίσκαμε πάρκιγκ όπου θέλαμε, ακόμα και στο Γκάζι όταν ήταν στα πάνω του. Τα μεσημέρια ξάπλωνα σε καθαρά, κάτασπρα σεντόνια. Αργά το απόγευμα ετοιμαζόμασταν για έξω. Για φαγητό, για ποτό σε πλατείες στον Κεραμεικό, στο Κουκάκι, πάντα στο κέντρο. Επιστρέφαμε σπίτι χαράματα, με μια τελευταία στάση για παγωμένο γάλα σοκολάτας. Μοιάζει σαν μια άλλη ζωή, μάλλον ήταν άλλη.

Σήμερα 7 Αυγούστου, είναι η τρίτη μέρα που είμαι στα πολύ χάλια μου. Μου φταίει ότι το μόνο που προχωράει στη ζωή μου είναι η ηλίκια μου. Τα άλλα είναι στάσιμα. Η πόλη είναι δύσκολη, σχεδόν εχθρική αυτές τις μέρες. Χθες βγήκα για ένα ποτό με μια φίλη (ποτό = τσάι τζίτζερ, ζήτω το άρρωστο στομάχι) και ήταν ωραία. Μιλούσαμε για πράγματα που προχωράνε (για εκείνη) και για πράγματα που δεν προχωράνε (για εμένα). 

Θυμάσαι τι έλεγα στο περασμένο ποστ...καιρός για κινήσεις και γεναιότητες. Χμ, η υποφαινόμενη είναι ίσως το πιο δειλό και άβουλο πλάσμα που γνωρίζεις αυτό τον καιρό. 

Διάβασα μια ατάκα χθες. Έλεγε " Just because it's taking time, it doesn't mean it's not happening". Πόσο θα ήθελα να ισχύει. 

Πολύ μπλουζ...και δεν είναι καν ωραίο πλην όμως μοιραίο. 

Oh I wish a had a river to skate on...

Είναι κάτι φορές στη ζωή σου, που έχεις τη βαθιά επιθυμία να τα ανατινάξεις όλα.
Να παραιτηθείς, να χωρίσεις, να αλλάξεις στέκια, να αλλάξεις την ώρα που ξυπνάς, να αλλάξεις τη διάθεσή σου, να αλλάξεις τη μάρκα του απορρυπαντικού, να πιεις τον καφέ σου αλλιώς.
Κάτι τελοσπάντων για να νιώσεις ότι προχωράς.

Θέλω να παραιτηθώ. Βαρέθηκα, είναι ανέμπνευστη η δουλειά μου και όσο μεγαλώνω με μαθαίνω, με αποδέχομαι, με αγαπώ. Ξέρω τι θέλω να είμαι. Η δουλειά ήταν πάντα μέρος της προσωπικότητάς μου, ίσως γιατί ήταν πάντα δημιουργική, δεν ήταν δουλειά γραφείου.
Τώρα κάνω δουλειά γραφείου, το χειρότερο, δουλειά που έχει πολλή συνανστροφή με κόσμο που υπό κανονικές συνθήκες θα απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μμμμ, ωραία ε;
Είχα ένα πλάνο, κάτι για το μέλλον. Προέκυψε το COVID19, δεν μπορώ να το κάνω, ακόμα.
Καλύτερα ίσως, δεν είμαι σίγουρη.

Πριν κάποια χρόνια ένας φίλος - ξέρεις ποιος είσαι - με ρώτησε αν είχα επιλογή, πως θα ήταν η ιδανική μου μέρα, που θα ήταν, πως θα ήμουν. Καθόμασταν στην μπάρα του Silver Star. Εγώ απογοητευμένη που το freelance δεν με έπαιρνε κάπου. Με ρωτάει αυτό. "Μα όπου θέλω και ότι θέλω;" Για την επόμενη μισή ώρα ξεδίπλωσα ένα φανταστικό σενάριο, με ένα φανταστικό σπίτι, κάπου στη Νέα Υόρκη και μια δική μου δουλειά. Τελειώνοντας το σενάριο, έμεινα να κοιτάω τον καθρέφτη απέναντι, κάτι μεταξύ σοκαρισμένης και ήρεμης. "Αλήθεια, αυτό θέλω να κάνω;"
Ήταν αγαπητέ//η, κάτι ονειρεμένο. Κάτι που θα μπορούσα να κάνω, δεν είναι τόσο ακραίο σενάριο. Ακόμα και στην Κυπρο.

Εδώ και λίγες μέρες/μήνες, κατάλαβα ότι ο κύκλος της υφιστάμενης δουλειάς, όχι απλά έκλεισε, αλλά είναι στην δεύτερη και τρίτη επανάληψη του. Δεν έχω να κερδίσω τίποτα πια, δεν θέλω να πάω γραφείο ( δουλεύω από σπίτι), αποφεύγω να συναναστραφώ με κόσμο δουλειάς. Απλά πληρώνομαι για να κάνω ότι είναι να κάνω. 

(Ναι, δεν εχω οικογενεια και γι αυτο το παιζω "μάγκας". Δεν θα απολογηθω και για αυτο ομως. )

Oh I wish I had a river I could skate my way on....

"Σκέψεις Ρεαλιστικές"

Εχουν περάσει περίπου 10 μέρες από το τέλος της καραντίνας στην Κύπρο.
Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ νιώθω πως επιστρέψαμε ακριβώς στο ίδιο σημείο πριν αρχίσει όλο αυτό.
Κάποιοι το ονομάζουν "κανονικότητα" (my ass).
Κανονικότητα δεν το λες, γιατί δεν θεωρώ πως τα τελευταία αρκετά χρόνια ζούμε κανονική ζωή.
Δεν μιλώ απαισιόδοξα αλλα ρεαλιστικά.
Πες μου, πόσο καλά είσαι με τις σχέσεις σου; Πόση ειλικρίνεια ζεις; Πόση γενναιότητα στις συμπεριφορές; Πόσο ανθρώπινες είναι οι συμπεριφορές; Αυτό. Για σκέψου.

Σίγουρα ζούμε μια "νέα κανονικότητα" όμως. Στην οποία προσποιούμαστε πως όλο αυτό που έγινε μας έχει αλλάξει, πως έχουμε δει τη ζωή αλλιώς, πως έχουμε βάλει άλλες προτεραιότητες. Μια μικρή ψευδαίσθηση, που μάλλον για γέλια ειναι μόνο.

Βάζοντας και εμένα στο μείγμα, θεωρώ πως έχουμε χάσει το παιχνίδι της επικονωνίας προ πολλού. Επί καραντίνας, με όσους έπρεπε να μιλάμε, μιλούσαμε. Αυτοί μας έψαχναν, αυτούς ψάχναμε εντελώς αβίαστα.
Με όσους δεν θα "έπρεπε" να μιλάμε, απλά έχουν εξαφανιστεί μόλις ξεκλειδωθήκαμε. Με αποτέλεσμα να νιώθουμε μαλάκες.
Αυτό είναι η κανονικότητα; Όχι δεν είναι.
Γιατί όταν μοιράζεσαι το χρόνο σου και τις σκέψεις σου με τον άλλο, κάτι σημαίνει μακροπρόθεσμα. Έτσι δεν είναι ή είναι η ιδέα μου;
Ή πολύ απλά ειναι η φάση " σου δείχνω τον πραγματικό μου εαυτό" αλλά αυτό ισχύει μόνο για τους δύο μήνες του Covid 19. Πώς γινεται αυτό;
Όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί πρέπει να κάνω "στρατηγική"συμπεριφοράς και να μην ειμαι ο πραγματικός μου εαυτός.
Φτύνω για να κολλήσεις. Φίλος ή γκομενος.
Έτσι πάει;
Μάλλον ναι ,και δυστυχώς αυτόν τον "κανόνα" τον παίρνουμε μαζί μας και στην "νέα κανονικότητα".

Υ.Γ. Όσα πιο πολλές λέξεις με εισαγωγικά έχω σε ένα κείμενο, τόσο πιο σουρεαλιστική νιώθω πως γίνεται η σκέψη μου.
Υ.Γ. "Δώστε μας γενναίους έρωτες".

Καραντινα, ημέρα Μηδέν

"΄Πώς νιώθεις αύριο που θα τελειώσει η καραντίνα;"
Η ερώτηση που παίζει σήμερα στα μηνύματα, από μένα και από φίλους προς εμένα.
Διαβάζω εν τω μεταξύ post για το πως νιώθει ο καθένας.
Ένα θα σου πω: Μου έκανε καλό. Ήταν αυτό που χρειαζόμουν μετά από 4 χρόνια άσχημης πίεσης. Δεν θα παραπονεθώ.
Ναι, θα πεις, δεν έχεις παιδιά. Σωστό δεν έχω. Δεν έχω όμως και σύντροφο. Άρα η μοναξιά υπήρξε κατα φάσεις. Όμως είχα φίλους και τα μοιραζόμασταν. Και κρασί.
Έχω την υγεία μου. Άλλη δεν την έχουν, δεν την είχαν ή ανήκαν σε ευπαθείς ομάδες και είναι τρομοκρατημένοι. Εγώ απλά έστελνα ένα μνμ και πήγαινα βόλτα ή σουπερμάρκετ.
Έκατσα σπίτι μου με αργούς ρυθμούς. Δούλεψα πολύ, μελέτησα, συγυρίστηκα. Δεν παραπονιέμαι.
Απέκτησα άλλες δεξιότητες. Με όλα αυτά τα zoom, έκανα εξάσκηση στις παρουσιάσεις, στο να μιλώ και να αναπτύσσω θέματα μπροστά από μεγάλα γκρουπ.
Γνώρισα κόσμο από το instagram, κυρίως από τα live, σε επαγγελματικό επίπεδο. Μου άρεσε πολύ.
Ήρθα πιο κοντά με φίλους.
Έκανα καλύτερη διατροφή ( οκ παράγγειλα 6-7 φορές γουρονιές και έφαγα πατατάκια και σοκολάτες). Αλλά μαγειρεύω περισσότερο πια.

Αρα από την καραντίνα θέλω να κρατήσω την ηρεμία μου, το μαγείρεμα, το μυαλό μου, καποιες σχέσεις που αναπτύχθηκαν ΚΑΙ τα online meeting/session/εκπαιδευτικά μαθήματα.
Θα ήθελα και 1-2 σχέσεις να αναπτυχθούν πέρα από τη συνήθεια των μηνυμάτων λόγω καραντίνας, αλλά αυτό θα φανεί ε;

Καλή επάνοδο αύριο.

UT

Κι όλα αρχίζουν ξανά;

Σήμερα είναι η μέρα του "τέλους της καραντίνας". Μια ατάκα που γέμισε χθες ολόκληρο το facebook.
Για να είμαι ειλικρινής, παίζει πρώτον να μην θεωρώ ότι έχει τελειώσει όλο αυτό και, δεύτερον να είμαι το μόνο άτομο παγκυπρίως που δεν χαίρεται για το υποτιθέμενο "τέλος".

Από τις 11 του Μάρτη που είμαι σπίτι μέχρι τώρα, πέρασαν περίπου 2 μήνες.
Αυτούς τους δύο μήνες ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν.
Είχα δουλειά να κάνω τις πρώτες βδομάδες, είχα διαβάσματα, είχα γενκά πολλά.
Τις τελευταίες 1-2 βδομάδες ίσως έχω χαλαρώσει λίγο. Όχι γιατί έχω λιγότερη δουλειά, αλλά γιατί μάλλον προσαρμόστηκα σε αυτούς τους ρυθμούς.

Περνώ καλά. Στην κοσμάρα μου, με μια ρουτίνα που έχω δημιουργήσει.
Ξυπνάω αργά ( πρέπει σιγά σιγά να επιστρέψω στο 7 πμ), κοιμάμαι αργά (αϋπνίες και κουβέντες στις 2 το πρωί), κάνω πρωινό και κάθομαι στο γραφείο λίγο πριν το μεσημέρι. Θα μαγειρέψω, θα φάω, θα κάνω λίγο διάλειμμα και μετά ξανά δουλειά, social media μέχρι την ώρα που θα πάω βόλτα.
Έχω γράψει το πρόγραμμα μου σε άλλο κείμενο.

Το θέμα είναι πως μου αρέσει πολύ αυτό. Ή μαλλον μου αρέσω εγώ σε αυτό. Σκέφτομαι πιο ουσιαστικά. Βασικά σταμάτησε ο χρόνος και πρόλαβα να ηρεμήσω λίγο. Σαφώς δεν έχω κάνει όλα όσα θα ήθελα μέσα σε 2 μήνες π.χ. να προγραμματίσω το μέλλον μου, να μάθω να ψήνω ψωμί, να κάνω όλα τα ντουλάπια, να κάνω το κορμί-φέτες με youtube βιντεάκια.
Από την άλλη, δεν κατάλαβα πως πέρασε πραγματικά ο καιρός. Θα μπορούσα να είμαι πιο παραγωγική. Ναι. Αλλά αυτό δεν έγινε. Ίσως γιατί έπρεπε να κατεβάσω ταχύτητες για να επιβιώσω.

Δεν θέλω να πάω πίσω στη δουλειά. Ούτε θέλω να συναναστραφώ με συναδέλφους. Σίγουρα δεν θέλω να πήζω στην κίνηση, να μαλώνω με κόσμο, να τρέχω και να μην προλαβαίνω τη ζωή μου. Αυτό δεν το πεθυμώ.
Επίσης δεν θέλω να τελειώσει η καραντίνα γιατί αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να ξαναπιάσω τη ζωή μου από εκεί που την άφησα. Κάτι που με λυπεί αφάνταστα. Διαπίστωσα σήμερα ότι όλα στη ζωή μου είναι μια υποχρέωση: Πρέπει να είμαι σε μια δουλειά που δεν θέλω, πρέπει όταν φυγω από αυτή τη δουλειά να κάνω κάτι συγκεκριμένο που μόνο το αρνητικά του βλέπω και όχι τα θετικά, πρέπει να βρω κάποιο να παντρευτώ να κάνω παιδιά γιατι δεν με παίρνει ο χρόνος και γιατί με έχουν πρήξει οι γονείς μου, πρέπει να διαβάζω, πρέπει, πρέπει, πρέπει.
Με αδικείς που θέλω να μείνει σταματημένος ο χρόνος;

Φέρε μου την καραντίνα μου πίσω.